Renaissance

ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1896): കേരള സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മാഗ്നാകാർട്ട

കേരള ചരിത്രത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിലെ സാമൂഹിക നീതിക്കും പൗരാവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു അധ്യായമാണ് 1896-ലെ ‘ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ’. തിരുവിതാംകൂർ സംസ്ഥാനത്തെ ജനസംഖ്യയിൽ വലിയൊരു ശതമാനം വരുന്ന ഈഴവ സമുദായത്തിന്, വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതയുണ്ടായിട്ടും സർക്കാർ ജോലികളിലും സർക്കാർ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. ഇതിനെതിരെ, ഈഴവ സമുദായത്തിന് സർക്കാർ സർവീസിൽ അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കുന്നതിനും വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി 1896 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവായ ശ്രീമൂലം തിരുനാളിന് സമർപ്പിച്ച ഭീമമായ നിവേദനമാണ് ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 13,176 പേർ ഒപ്പിട്ട ഈ നിവേദനം, കേരളത്തിലെ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെ അടിത്തറയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.¹

1. തിരുവിതാംകൂറിലെ ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലം

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന ദശകങ്ങളിൽ തിരുവിതാംകൂർ കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെയും തൊട്ടുകൂടായ്മയുടെയും തീവ്രമായ രൂപങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു നാട്ടുരാജ്യമായിരുന്നു. ജനസംഖ്യയിൽ ഗണ്യമായ വിഭാഗമായിരുന്ന ഈഴവർ അടക്കമുള്ള അവർണ്ണ സമുദായങ്ങൾ കടുത്ത സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾക്കാണ് ഇരയായിരുന്നത്. ഭരണയന്ത്രം പൂർണ്ണമായും പരദേശി ബ്രാഹ്മണരുടെയും (പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർ) സവർണ്ണ ഹൈന്ദവരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിന്റെ വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്കും ഈഴവർ ഉൾപ്പെടുന്ന കാർഷിക-തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ നികുതിപ്പണത്തിൽ നിന്നായിരുന്നിട്ടും, അവർക്ക് അടിസ്ഥാന പൗരാവകാശങ്ങൾ പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.²

അക്കാലത്ത് അഞ്ചു രൂപയ്ക്ക് മുകളിൽ ശമ്പളമുള്ള ഒരു സർക്കാർ ജോലിയും ഈഴവർക്ക് നൽകിയിരുന്നില്ല. എത്ര ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയാലും അവർക്ക് റവന്യൂ, ജുഡീഷ്യറി, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ പ്രധാന വകുപ്പുകളിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഈഴവർക്ക് സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ, വിദ്യാഭ്യാസം നേടാൻ അവർക്ക് ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറി സ്കൂളുകളെ ആശ്രയിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തുപോകുകയോ ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു.

2. മലയാളി മെമ്മോറിയലും ഈഴവ സമൂഹവും

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ ആവിർഭാവത്തിന് പ്രധാന കാരണമായത് 1891-ലെ ‘മലയാളി മെമ്മോറിയൽ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചരിത്രസംഭവമാണ്. തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ സർവീസുകളിൽ തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകിയിരുന്ന അമിത പ്രാധാന്യത്തിനെതിരെയും, തിരുവിതാംകൂറുകാർക്ക് ജോലികളിൽ മുൻഗണന ലഭിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ബാരിസ്റ്റർ ജി.പി. പിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട നിവേദനമായിരുന്നു മലയാളി മെമ്മോറിയൽ. 10,028 പേർ ഒപ്പിട്ട ഈ നിവേദനത്തിൽ ഡോ. പൽപ്പു മൂന്നാമനായാണ് ഒപ്പുവെച്ചത്.³

എന്നാൽ, മലയാളി മെമ്മോറിയലിന്റെ ഫലം ഈഴവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ നിരാശയാണ് സമ്മാനിച്ചത്. നിവേദനത്തിന്റെ ഫലമായി നായർ സമുദായത്തിനും സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും കൂടുതൽ സർക്കാർ ജോലികൾ ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ഈഴവരെ സർക്കാർ സർവീസിൽ എടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന നിലപാടാണ് അന്നത്തെ ദിവാൻ ശങ്കുണ്ണി മേനോൻ സ്വീകരിച്ചത്. ഈഴവർ പരമ്പരാഗതമായി കൃഷിക്കാരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളുമാണെന്നും, അവരെ ഭരണരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് സവർണ്ണരുടെ എതിർപ്പിനും ഭരണരംഗത്തെ അസ്ഥിരതയ്ക്കും കാരണമാകുമെന്നുമായിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ വിചിത്രമായ വാദം. ഈ വഞ്ചനയാണ് സ്വന്തം സമുദായത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായി ഒരു പോരാട്ടം സംഘടിപ്പിക്കാൻ ഡോ. പൽപ്പുവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

3. ഡോ. പൽപ്പു: വിവേചനത്തിനെതിരെയുള്ള ഒറ്റയാൾ പോരാട്ടം

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ ബുദ്ധികേന്ദ്രവും ചാലകശക്തിയും ഡോ. പൽപ്പു (പത്മനാഭൻ പൽപ്പു) ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ തന്നെ തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിൽ മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് യോഗ്യത നേടിയിട്ടും ജാതിയുടെ പേരിൽ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മദ്രാസിൽ പോയി എൽ.എം.എസ് (L.M.S) ബിരുദം നേടുകയും, പിന്നീട് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പോയി ഡി.പി.എച്ച് (D.P.H) ബിരുദം കരസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു.⁴

ഉന്നത മെഡിക്കൽ ബിരുദങ്ങളുമായി തിരുവിതാംകൂറിൽ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് അർഹമായ ജോലി സർക്കാർ നൽകിയില്ല. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മൈസൂർ സർക്കാരിന്റെ കീഴിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുകയും, അവിടെ ചീഫ് മെഡിക്കൽ ഓഫീസർ എന്ന ഉന്നത പദവിയിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു. മൈസൂരിൽ ഉന്നത പദവിയിലിരിക്കുമ്പോഴും തന്റെ സമുദായം തിരുവിതാംകൂറിൽ അനുഭവിക്കുന്ന പീഡനങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അത്യധികം വ്യാകുലനായിരുന്നു. നിരന്തരം തിരുവിതാംകൂർ ദിവാന്മാർക്കും രാജാവിനും അദ്ദേഹം കത്തുകളെഴുതിയെങ്കിലും അവയെല്ലാം അവഗണിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്നാണ് ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ച് ഒരു ബഹുജന നിവേദനം നൽകാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചത്.

4. ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ: സംഘാടനവും സമർപ്പണവും (1896)

ബഹുജന പങ്കാളിത്തമുള്ള ഒരു നിവേദനം തയ്യാറാക്കുക എന്നത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ അതികഠിനമായ ഒരു പ്രയത്നമായിരുന്നു. ഗതാഗത-വാർത്താവിനിമയ സൗകര്യങ്ങൾ പരിമിതമായിരുന്ന അക്കാലത്ത്, ഡോ. പൽപ്പു സ്വന്തം ചെലവിലും പ്രയത്നത്തിലും തിരുവിതാംകൂറിലുടനീളം സഞ്ചരിക്കുകയും ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ 13,176 പേരുടെ ഒപ്പുകൾ ശേഖരിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ചരിത്രരേഖ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടു.

1896 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് മഹാരാജാവ് ശ്രീമൂലം തിരുനാളിന് ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നിവേദനത്തിലെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:⁵

  1. സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യം: തിരുവിതാംകൂർ ജനസംഖ്യയുടെ 16 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന ഈഴവ സമുദായത്തിന്, അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സർക്കാർ ജോലികൾ നൽകുക.

  2. വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശം: സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും ഈഴവ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ജാതിവിവേചനമില്ലാതെ പ്രവേശനം അനുവദിക്കുക.

  3. പൗരാവകാശങ്ങൾ: തിരുവിതാംകൂറിലെ മറ്റെല്ലാ പൗരന്മാരെയും പോലെ സർക്കാരിലേക്ക് നികുതി അടയ്ക്കുന്നവരാണ് ഈഴവരും. അതിനാൽ, നികുതിപ്പണം കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അവർക്ക് തുല്യാവകാശം ഉറപ്പുവരുത്തുക.

  4. മൈസൂർ മാതൃക: അയൽ സംസ്ഥാനമായ മൈസൂരിലും ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലും ലഭിക്കുന്നതുപോലുള്ള പൗരാവകാശങ്ങൾ തിരുവിതാംകൂറിലും നടപ്പിലാക്കുക.

5. ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതികരണവും നിരാശയും

വളരെ ന്യായം എന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തോന്നാവുന്ന ഈ ആവശ്യങ്ങളോട് തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടം തികഞ്ഞ നിഷേധാത്മക സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അന്നത്തെ ദിവാൻ എസ്. ശൂങ്കുണ്ണി മേനോൻ ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന് നൽകിയ മറുപടി തികച്ചും യാഥാസ്ഥിതികമായിരുന്നു. സവർണ്ണ ഹൈന്ദവരുടെ പരമ്പരാഗതമായ ആചാരങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും വ്രണപ്പെടുത്താൻ സർക്കാർ തയ്യാറല്ലെന്നായിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ നിലപാട്. സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ അവർണ്ണരെ പ്രവേശിപ്പിച്ചാൽ സവർണ്ണർ പഠിപ്പ് നിർത്തി പോകുമെന്നും, സർക്കാർ ഓഫീസുകളിൽ അവർണ്ണർക്ക് ജോലി നൽകിയാൽ ഭരണം സ്തംഭിക്കുമെന്നും സർക്കാർ വാദിച്ചു.⁶

ഈ മറുപടി ഈഴവ സമുദായത്തിൽ വലിയ നിരാശയുണ്ടാക്കി. വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഈഴവർ തിരുവിതാംകൂർ വിട്ട് മറ്റ് നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലേക്കോ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലേക്കോ കുടിയേറേണ്ട ഗതികേടിലായി.

6. രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1900)

തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിൽ നിന്ന് നീതി ലഭിക്കില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട ഡോ. പൽപ്പു പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സഹായം തേടാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1900-ൽ ഇന്ത്യയുടെ വൈസ്രോയി ആയിരുന്ന കഴ്സൺ പ്രഭു (Lord Curzon) തിരുവിതാംകൂർ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രണ്ടാമതൊരു നിവേദനം അദ്ദേഹത്തിന് സമർപ്പിച്ചു. ഇതാണ് ‘രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ’ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നതിന് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന് പരിമിതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ നിവേദനം തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വിവേചനം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ കാരണമായി.

7. സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ഉപദേശവും എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ ജനനവും (1903)

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ പരാജയം യഥാർത്ഥത്തിൽ കേരള നവോത്ഥാനത്തിന് ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവ് സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. നിവേദനങ്ങൾ കൊണ്ടോ യാചനകൾ കൊണ്ടോ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഡോ. പൽപ്പു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇതിനിടെ അദ്ദേഹം ബാംഗ്ലൂരിൽ വെച്ച് സ്വാമി വിവേകാനന്ദനെ കണ്ടുമുട്ടി. തിരുവിതാംകൂറിലെ ഈഴവരുടെ ദയനീയ അവസ്ഥ അദ്ദേഹം വിവേകാനന്ദനോട് വിശദീകരിച്ചു.

രാഷ്ട്രീയമായ നിവേദനങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമുദായത്തെ ആത്മീയമായും സംഘടനാപരമായും ഉയർത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു ആത്മീയ നേതാവിനെ കണ്ടെത്താനാണ് സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ പൽപ്പുവിനെ ഉപദേശിച്ചത്. ഈ ഉപദേശമാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവുമായുള്ള ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ ചരിത്രപ്രധാനമായ സമാഗമത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1903 മെയ് 15-ന് ശ്രീനാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന യോഗം (S.N.D.P യോഗം) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.⁷

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിലൂടെ ഉയർന്നുവന്ന ആവശ്യങ്ങൾ എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം ഏറ്റെടുത്തു. കേവലം നിവേദനങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാതെ ശക്തമായ സംഘടനാ സംവിധാനത്തിലൂടെ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ ജനങ്ങൾ പ്രാപ്തരായി.

8. ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും മൂല്യനിർണ്ണയവും

1896-ലെ ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ ഒരു പരാജയപ്പെട്ട നിവേദനമായി ചരിത്രകാരന്മാർ കാണുന്നില്ല; മറിച്ച്, കേരളത്തിലെ അധഃസ്ഥിത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ശിലാസ്ഥാപനമായാണ് ഇതിനെ വിലയിരുത്തുന്നത്.

  • സംഘടിത രാഷ്ട്രീയ ബോധം: അതുവരെ അസംഘടിതരായിരുന്ന ഒരു ജനത, തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭരണഘടനാപരമായി ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ പഠിച്ചത് ഈ സംഭവത്തോടെയാണ്.

  • ആധുനിക പൗരസങ്കല്പം: ജാതിയോ മതമോ അല്ല, മറിച്ച് യോഗ്യതയും നികുതിദായകന്റെ അവകാശവുമാണ് ഒരു ആധുനിക ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന ജനാധിപത്യ സങ്കല്പം ഈഴവ മെമ്മോറിയലിലൂടെയാണ് കേരളത്തിൽ ആദ്യമായി ശക്തമായി ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടത്.

  • കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കം: എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ രൂപീകരണം, പിന്നീട് നടന്ന വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924), ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931-32), ഒടുവിൽ 1936-ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം എന്നിവയെല്ലാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ ഉണർവിന്റെ തുടർച്ചകളായിരുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിശബ്ദരായിരുന്ന കേരളത്തിലെ ഒരു വലിയ ജനവിഭാഗം തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വവും പൗരാവകാശവും ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ച ആദ്യത്തെ ഔദ്യോഗിക രേഖയായിരുന്നു 1896-ലെ ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ. ഭരണകൂടം അതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞെങ്കിലും, അത് ഉയർത്തിവിട്ട അലയൊലികൾ കേരളത്തെ ഒരു ആധുനിക ജനാധിപത്യ സമൂഹമായി മാറ്റുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • ഡോ. പൽപ്പു (1863 – 1950): ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ ശില്പി. അവർണ്ണർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട കാലത്ത് വിദേശത്ത് പോയി ഉന്നത മെഡിക്കൽ ബിരുദം നേടിയ വ്യക്തി. എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ.

  • ശ്രീമൂലം തിരുനാൾ രാമവർമ്മ (1857 – 1924): നിവേദനം സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട കാലത്തെ തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് (ഭരണകാലം: 1885–1924). അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്താണ് ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിലും ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം യാഥാസ്ഥിതിക നിലപാടാണ് തുടക്കത്തിൽ സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്.

  • ശ്രീനാരായണ ഗുരു (1856 – 1928): ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന് ശേഷം ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ സംഘടനാ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ആത്മീയ നേതൃത്വം നൽകിയ കേരള നവോത്ഥാന നായകൻ.

അനുബന്ധം 2: ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ പട്ടിക

  1. മലയാളി മെമ്മോറിയൽ (1891): തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ സർവീസുകളിലെ പരദേശി ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ സ്വദേശികൾ നൽകിയ നിവേദനം.

  2. രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1900): കഴ്സൺ പ്രഭുവിന് സമർപ്പിച്ച രണ്ടാമത്തെ നിവേദനം.

  3. എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം രൂപീകരണം (1903): കേരളത്തിലെ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശ സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള ആദ്യത്തെ ശക്തമായ സാമൂഹിക സംഘടന.

  4. കുമാരനാശാന്റെ നിയമസഭാ പ്രവേശനം (1907): പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഫലമായി ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലേക്ക് മഹാകവി കുമാരനാശാൻ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

  5. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924): അവർണ്ണർക്ക് വഴിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന ഐതിഹാസിക സമരം.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. മെനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  2. ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും. കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  3. ജെഫ്രി, റോബിൻ. (1976). നായർ മേധാവിത്വത്തിന്റെ പതനം (The Decline of Nair Dominance). സസ്സക്സ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്.

  4. രാമകൃഷ്ണൻ നായർ, ആർ. (1976). Social and Political Forces in Kerala. തിരുവനന്തപുരം.

  5. രവീന്ദ്രൻ, ടി.കെ. (1972). Asan and the Social Revolution in Kerala. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി.

  6. ഭാസ്കരൻ, ടി. (1996). മഹർഷി ശ്രീനാരായണ ഗുരു. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി, തൃശൂർ.

  7. കുമാർ, ഉദയ. (2009). ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ ജീവചരിത്രം. നാഷണൽ ബുക്ക് ട്രസ്റ്റ്.

വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം

Posted on by Rajesh Odayanchal

വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം: രണ്ടാം ഘട്ടം (1940) – കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഗതിമാറ്റം

കേരള ചരിത്രത്തിലെ അവർണ്ണരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ പോരാട്ടങ്ങളെ പ്രധാനമായും രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളായാണ് തിരിക്കാൻ കഴിയുക. മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 1914-ൽ നടന്ന ഊരൂട്ടമ്പലം സമരമാണ് (കണ്ടള ലഹള) വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരത്തിന്റെ ഒന്നാം ഘട്ടമായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. പഞ്ചമി എന്ന പുലയ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയെ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ ഇരുത്തിയതിനെ തുടർന്ന് യാഥാസ്ഥിതികർ വിദ്യാലയം ചുട്ടെരിക്കുകയും, അതിനെ തുടർന്ന് വലിയൊരു കർഷക പണിമുടക്ക് അരങ്ങേറുകയും ചെയ്തു. നിയമപരമായി അവർണ്ണർക്ക് പഠിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടായിട്ടും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ അത് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ഒന്നാം ഘട്ടം രൂപപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ, 1940-കളിൽ ആരംഭിച്ച ‘വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം’ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അരങ്ങേറിയത്. ഒന്നാം ഘട്ടം അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സ്വത്വബോധത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഉണർവായിരുന്നെങ്കിൽ, 1940-ലെ രണ്ടാം ഘട്ടം കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും, അധ്യാപക സംഘടനകളുടെയും, ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും പിന്തുണയോടെ നടന്ന ഒരു സമഗ്രമായ വർഗ്ഗസമരമായിരുന്നു. വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നേടുക എന്നത് കേവലം ഒരു സമുദായത്തിന്റെ ആവശ്യമെന്നതിലുപരി, അതൊരു അടിസ്ഥാന പൗരാവകാശവും ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയുമാണെന്ന ബോധം സമൂഹത്തിൽ രൂഢമൂലമായത് ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.¹

1. ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: അവർണ്ണരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നിഷേധത്തിന് പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയം

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനവും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതി കടുത്ത ജാതി-ജന്മി നാടുവാഴിത്തത്തിന്റെ പിടിയിലായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് സവർണ്ണ ഹൈന്ദവരുടെയും, പിന്നീട് ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിമാരുടെ വരവോടെ മതം മാറിയവരുടെയും മാത്രം കുത്തകയായി തുടർന്നു. അധഃസ്ഥിത ജനവിഭാഗങ്ങളെ അക്ഷരം പഠിപ്പിക്കാതിരുന്നത് കേവലം ജാതിപരമായ അയിത്തം കൊണ്ടുമാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അത് വളരെ വ്യക്തമായ ഒരു സാമ്പത്തിക അജണ്ടയുടെ ഭാഗം കൂടിയായിരുന്നു. കർഷകത്തൊഴിലാളികളായ അവർണ്ണർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചാൽ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്ന അടിമപ്പണി സമ്പ്രദായം തകരുമെന്നും, തങ്ങളുടെ പാടശേഖരങ്ങളിൽ കുറഞ്ഞ കൂലിക്ക് പണിയെടുക്കാൻ ആളില്ലാതാകുമെന്നും ജന്മിമാർ ഭയന്നു.²

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് 1904-ൽ വെങ്ങാനൂരിൽ അയ്യങ്കാളി സ്വന്തമായി ഒരു കുടിപ്പള്ളിക്കൂടം സ്ഥാപിക്കുന്നതും, 1907-ൽ അവർണ്ണർക്ക് സർക്കാർ പള്ളിക്കൂടങ്ങളിൽ പ്രവേശനം അനുവദിച്ച് സർക്കാർ ഉത്തരവ് സമ്പാദിക്കുന്നതും. എന്നാൽ ഈ ഉത്തരവുകളൊന്നും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ നടപ്പിലായില്ല. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഒന്നാം ഘട്ട വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം 1914-ൽ ഊരൂട്ടമ്പലത്തിൽ നടന്നത്. എന്നാൽ അതിനുശേഷവും, സർക്കാർ ഉത്തരവുകളെ മറികടന്ന് പ്രാദേശിക ജന്മിമാരും സവർണ്ണ ഉദ്യോഗസ്ഥരും അവർണ്ണരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി.

2. ഒന്നാം ഘട്ടത്തിന്റെ പരിമിതികളും രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള വഴിമാറ്റവും

അയ്യങ്കാളിയുടെയും മറ്റ് സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഒന്നാം ഘട്ട സമരങ്ങൾ ചരിത്രപരമായ വലിയ വിജയങ്ങളായിരുന്നെങ്കിലും, അതിന് ചില പരിമിതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രധാനമായും അത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിനിന്നു. കൂടാതെ, ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും സ്വകാര്യ മാനേജ്മെന്റ് സ്കൂളുകളിലും (എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകൾ) സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പോലും യാഥാസ്ഥിതികരുടെ എതിർപ്പ് കാരണം ദളിത് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

1936-ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തോടെ തിരുവിതാംകൂറിൽ വലിയൊരു സാമൂഹിക മാറ്റം സംഭവിച്ചെങ്കിലും, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ വിവേചനം പൂർണ്ണമായും അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. മലബാറിലാകട്ടെ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് കീഴിൽ സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങൾ (ബോർഡ് സ്കൂളുകൾ) ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവിടെയും അയിത്തം നിലനിന്നിരുന്നു. ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് 1940-കളിലെ വിദ്യാർത്ഥി-കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഈ വിഷയം ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.³

3. 1940-കളിലെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം

1940 എന്നത് കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക വർഷമാണ്. ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം അതിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായി. കേരളത്തിൽ (പ്രത്യേകിച്ച് മലബാറിൽ) കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി പരിണമിച്ച കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. 1939-ലെ പിണറായി സമ്മേളനത്തിന് ശേഷം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും അനുബന്ധമായി കർഷക സംഘവും (Karshaka Sangham) അതിശക്തമായി വളർന്നു.

ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത, അയിത്തം പോലുള്ള സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളെ സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് പുതിയ ഇടതുപക്ഷ നേതൃത്വം നോക്കിക്കണ്ടത് എന്നതാണ്. കേവലം സമുദായ സംഘടനകൾക്ക് പകരം, ജാതിഭേദമന്യേ കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പുതിയ സമരമുഖം തുറക്കപ്പെട്ടു. അക്ഷരമറിയാത്ത കർഷകത്തൊഴിലാളികളെ സാക്ഷരരാക്കാൻ വായനശാലകളും രാത്രിപ്പള്ളികളും നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി ആരംഭിച്ചതും ഈ കാലത്താണ്.⁴

4. രണ്ടാം ഘട്ട സമരത്തിന്റെ സവിശേഷതകൾ: വർഗ്ഗസമരവും വിദ്യാഭ്യാസവും

1940-കളിലെ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരങ്ങളെ ഒന്നാം ഘട്ടത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

എ) കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടൽ: ദളിത് വിദ്യാർത്ഥികളെ സ്കൂളിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നതിനായി കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തകർ നേരിട്ട് രംഗത്തിറങ്ങി. മലബാറിലെ പല ഗ്രാമങ്ങളിലും, കർഷക സംഘം നേതാക്കൾ പുലയ-ചെറുമ സമുദായങ്ങളിൽപ്പെട്ട കുട്ടികളെ കൈപിടിച്ച് സ്കൂളുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഇത് തടയാൻ ശ്രമിച്ച ജന്മിമാരെയും സവർണ്ണരെയും കർഷക സംഘം സംഘടിതമായി നേരിട്ടു. വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കുന്നത് കാർഷിക അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന് അനിവാര്യമാണെന്ന് കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ബി) അധ്യാപക സംഘടനകളുടെ വിപ്ലവകരമായ പങ്ക്: രണ്ടാം ഘട്ട സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ അധ്യാപകരായിരുന്നു. മലബാർ ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയൻ പോലെയുള്ള സംഘടനകൾ ഇതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു. സവർണ്ണ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും വന്ന പുരോഗമനവാദികളായ അധ്യാപകർ, തങ്ങളുടെ സ്കൂളുകളിൽ അവർണ്ണ വിദ്യാർത്ഥികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി. സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റുകൾ ഇതിനെ എതിർത്തപ്പോൾ, അധ്യാപകർ പണിമുടക്കുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുകയും മാനേജ്മെന്റിനെതിരെ തിരിയുകയും ചെയ്തു. പല അധ്യാപകർക്കും ഇതിന്റെ പേരിൽ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു.

സി) എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളിലെ അവകാശപ്പോരാട്ടം: സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ പ്രവേശനം നിയമപരമായി അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയുടെ സിംഹഭാഗവും സ്വകാര്യ എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളായിരുന്നു. സവർണ്ണ സമുദായങ്ങളുടെയോ സഭകളുടെയോ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു ഇവ. സർക്കാർ ഗ്രാന്റ് വാങ്ങി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം നൽകണമെന്ന ആവശ്യവുമായി 1940-കളിൽ ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നടന്നു. പൊതുമുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനത്തിലും വിവേചനം പാടില്ലെന്ന ആധുനിക പൗരബോധം ഈ സമരങ്ങളിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെട്ടത്.⁵

5. മലബാറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും മുന്നേറ്റങ്ങൾ

തിരുവിതാംകൂറിന് പുറമെ, മലബാറിലും കൊച്ചിയിലും 1940-കളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. വടക്കൻ മലബാറിൽ (കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് പ്രദേശങ്ങളിൽ) കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരങ്ങൾ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്. വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം മാത്രമല്ല, ക്ലാസ് മുറികളിൽ മറ്റ് കുട്ടികൾക്കൊപ്പം ബെഞ്ചിൽ ഒന്നിച്ചിരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനും, ഉച്ചഭക്ഷണം ഒന്നിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കാനുമുള്ള അവകാശത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു പോരാട്ടം.

സ്കൂളുകളിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളിൽ, കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ബദൽ വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. രാത്രിപ്പള്ളികൾ (Night Schools) വഴി മുതിർന്നവരെയും കുട്ടികളെയും ഒരുപോലെ അക്ഷരം പഠിപ്പിച്ചു. ഗ്രന്ഥശാലാ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ (Library Movement) വളർച്ചയും ഇതിനോട് ചേർത്ത് വായിക്കേണ്ടതാണ്. അക്ഷരം പഠിക്കുക എന്നത് തങ്ങളുടെ വിമോചനത്തിനുള്ള ആയുധമാണെന്ന് സാധാരണക്കാർ മനസ്സിലാക്കി.

6. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ മാറ്റങ്ങൾ

1940-കളിലെ സമരങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ഭരണകൂടം നൽകുന്ന ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു പൗരാവകാശമാണ് എന്ന ചിന്ത ജനങ്ങളിലുണ്ടായി. അതുവരെ ജാതി സംഘടനകളുടെയോ സമുദായ പരിഷ്കർത്താക്കളുടെയോ മാത്രം അജണ്ടയായിരുന്ന ‘വിദ്യാഭ്യാസം’, മുഖ്യധാര രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ പ്രകടനപത്രികകളിലെ പ്രധാന വിഷയമായി മാറി.

വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന സി.ഡബ്ല്യു.ഡബ്ല്യു. മിനിയുടെയും മറ്റും ഭരണകാലത്ത് കൊച്ചി രാജ്യത്തും വലിയ വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് നടപ്പിലായി. വിവേചനം കാണിക്കുന്ന സ്കൂളുകൾക്കുള്ള സർക്കാർ ധനസഹായം (Grant-in-aid) നിർത്തലാക്കണമെന്ന ജനകീയ ആവശ്യം ശക്തമായി. ഒടുവിൽ, ഈ ജനകീയ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഭരണകൂടങ്ങൾക്കും സ്വകാര്യ മാനേജ്മെന്റുകൾക്കും മുട്ടുമടക്കേണ്ടി വന്നു.

7. ഫലശ്രുതിയും കേരള മോഡലും

1940-കളിലെ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം കേരള ചരിത്രത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്. ഇന്ന് നാം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അഭിമാനത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ‘കേരള മോഡൽ വികസന’ത്തിന്റെ (Kerala Model of Development) അടിസ്ഥാന ശില പാകിയത് ഇത്തരം സമരങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഉയർന്ന സാക്ഷരതാ നിരക്കും, വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ ലിംഗ-ജാതി സമത്വവും ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് സംഭവിച്ചതല്ല.

ഈ സമരങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായാണ് 1957-ൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന പ്രഥമ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘വിദ്യാഭ്യാസ ബിൽ’ (Education Bill of 1957) കൊണ്ടുവന്നത്. സ്വകാര്യ വിദ്യാലയങ്ങളിലെ അധ്യാപകർക്ക് ജോലി സ്ഥിരത നൽകാനും, മാനേജ്മെന്റുകളുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം അവസാനിപ്പിച്ച് എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും തുല്യ അവകാശം ഉറപ്പാക്കാനും ഈ ബിൽ ലക്ഷ്യമിട്ടു. അന്ന് ആ ബില്ലിന് അടിത്തറയായത് 1940-കളിൽ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നടന്ന എണ്ണമറ്റ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ പോരാട്ടങ്ങളായിരുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, 1914-ൽ അയ്യങ്കാളി കൊളുത്തിയ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ സമരത്തിന്റെ അഗ്നി, 1940-കളിലെ രാഷ്ട്രീയ-കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങളിലൂടെ ഒരു മഹാജ്വാലയായി മാറി. അത് കേരളത്തിലെ നാടുവാഴിത്തത്തെയും ജാതിവ്യവസ്ഥയെയും ചുട്ടെരിക്കുകയും, ആധുനികവും പ്രബുദ്ധവുമായ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ വാർത്തെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അക്ഷരത്തെ ആയുധമാക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച ഈ സമരചരിത്രം കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണാധ്യായമാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന സമരങ്ങൾ

  1. വെങ്ങാനൂർ കുടിപ്പള്ളിക്കൂടം സ്ഥാപിക്കൽ (1904): അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദളിതർക്കായി ആരംഭിച്ച ആദ്യത്തെ വിദ്യാലയം.

  2. ഊരൂട്ടമ്പലം സമരം / കണ്ടള ലഹള (1914): വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരത്തിന്റെ ഒന്നാം ഘട്ടം. പഞ്ചമി എന്ന കുട്ടിയുമായി അയ്യങ്കാളി സ്കൂളിൽ പ്രവേശിച്ചതിനെ തുടർന്നുണ്ടായ കലാപം.

  3. പെരിനാട് ലഹള / കല്ലുമാല സമരം (1915): വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും വസ്ത്രധാരണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം.

  4. മലബാറിലെ കർഷക-അധ്യാപക സമരങ്ങൾ (1940-കൾ): രണ്ടാം ഘട്ടം – ബോർഡ് സ്കൂളുകളിലും എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളിലും എല്ലാ വിഭാഗം വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കാൻ നടന്ന രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ.

  5. വിദ്യാഭ്യാസ ബിൽ പ്രക്ഷോഭം (1957): അധ്യാപകരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും സ്കൂൾ പ്രവേശനത്തിലെ തുല്യതയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള നിയമനിർമ്മാണവും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ചരിത്ര സംഭവങ്ങളും.

അനുബന്ധം 2: വിദ്യാഭ്യാസ നവോത്ഥാനത്തിലെ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളി (1863-1941): കേരളത്തിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ പോരാട്ടങ്ങളുടെ പിതാവ്. സാധുജന പരിപാലന സംഘത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള (1906-1948): കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ. വിദ്യാഭ്യാസം വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിച്ച നേതാവ്.

  • പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചൻ / കുമാര ഗുരുദേവൻ (1879-1939): പ്രത്യക്ഷ രക്ഷാ ദൈവ സഭയുടെ (PRDS) സ്ഥാപകൻ. ദളിതർക്കായി സ്വന്തമായി വിദ്യാലയങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ വിപ്ലവം നയിച്ചു.

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും അധ്യാപക സമരങ്ങളെയും ഏകോപിപ്പിച്ച് വിദ്യാലയങ്ങളിൽ താഴെത്തട്ടിലുള്ളവർക്ക് പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കാൻ മുന്നിൽ നിന്ന നേതാവ്.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. മെനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  2. ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും. കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (2005). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.

  4. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (1989). Modern Kerala: Studies in Social and Agrarian Relations. സൗത്ത് ഏഷ്യൻ ബുക്സ്. (മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പഠനം).

  5. ഭാസ്കരൻ ഉണ്ണി, പി. (1988). പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി, തൃശൂർ.

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലും ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാട്ടങ്ങളിലും സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു ഐതിഹാസിക ജനകീയ മുന്നേറ്റമാണ് 1931-1932 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം. ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അയിത്തം, തൊട്ടുകൂടായ്മ എന്നീ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി, അവർണ്ണർ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഗുരുവായൂർ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശനവും ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യവും അനുവദിച്ചുകിട്ടണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നടന്ന അഹിംസാത്മകമായ സമരമായിരുന്നു ഇത്. 1931 നവംബർ 1-ന് ‘കേരള ഗാന്ധി’ കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ പിന്തുണയോടെ ആരംഭിച്ച ഈ സത്യാഗ്രഹം, കേവലം ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനപ്പുറം മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും സമത്വത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.¹

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും അയിത്ത വ്യവസ്ഥയും

1924-1925 കാലഘട്ടത്തിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം വലിയൊരു വിജയമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് അവർണ്ണർക്ക് ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള നിരത്തുകളിലൂടെ നടക്കാനുള്ള അവകാശം മാത്രമേ നേടിക്കൊടുത്തിരുന്നുള്ളൂ. ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ച് ഈശ്വരാരാധന നടത്താനുള്ള അവകാശം അപ്പോഴും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് കീഴിലായിരുന്ന മലബാറിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ പ്രവേശനം സവർണ്ണർക്ക് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ (ട്രസ്റ്റി) ആയിരുന്ന കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി യാഥാസ്ഥിതികരുടെ പക്ഷത്തുനിൽക്കുകയും അവർണ്ണർക്ക് പ്രവേശനം നൽകുന്നതിനെ കഠിനമായി എതിർക്കുകയും ചെയ്തു.²

1931 മേയ് മാസത്തിൽ വടകരയിൽ വെച്ച് കെ. കേളപ്പന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ ചേർന്ന കേരള പ്രദേശ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി (KPCC) അയിത്തോച്ചാടനവും ക്ഷേത്രപ്രവേശനവും ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രമേയം പാസാക്കി. ഗാന്ധിജിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഈ പ്രമേയം നടപ്പിലാക്കുന്നതിനായി കേരളത്തിലുടനീളം പ്രചാരണം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിൽ കെ. കേളപ്പൻ, എ. കെ. ഗോപാലൻ (AKG) തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശന കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ചു. സാമൂതിരിയുമായി നടത്തിയ അനുരഞ്ജന ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്നാണ് 1931 നവംബർ 1-ന് ഗുരുവായൂരിൽ സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിക്കാൻ കോൺഗ്രസ് തീരുമാനിച്ചത്.

സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ തുടക്കവും സംഘാടനവും

1931 നവംബർ 1-ന് ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിച്ചു. ജാതി-മത ഭേദമന്യേ സമൂഹത്തിന്റെ നാനാതുറകളിലുള്ളവർ ഈ സമരത്തിൽ പങ്കാളികളായി. സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ പ്രസിഡന്റായി സുബ്രഹ്മണ്യൻ തിരുമുമ്പും, ക്യാപ്റ്റനായി എ. കെ. ഗോപാലനും, സെക്രട്ടറിയായി കെ. എ. കേളപ്പനും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ സത്യാഗ്രഹികൾ പന്തലിൽ നിന്നും ക്ഷേത്രനടയിലേക്ക് അഹിംസാത്മകമായി മാർച്ച് ചെയ്യുകയും, ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അവകാശം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. യാഥാസ്ഥിതികരുടെ വാടകഗുണ്ടകളും പോലീസും സത്യാഗ്രഹികളെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. സവർണ്ണരായ നിരവധി യുവാക്കൾ തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളും പ്രിവിലേജുകളും ഉപേക്ഷിച്ച് സത്യാഗ്രഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു എന്നത് ഈ സമരത്തിന്റെ വലിയൊരു സവിശേഷതയായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹ പന്തലിൽ വെച്ച് എല്ലാ ജാതിയിലും പെട്ടവർ ഒപ്പമിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ‘പന്തിഭോജനം’ പതിവായി നടന്നു. ഇത് മലബാറിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഏറ്റ വലിയൊരു പ്രഹരമായിരുന്നു.³

സമരത്തിലെ സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകൾ

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തെ ദേശീയ ശ്രദ്ധയിലെത്തിച്ചത് അതിനിടയിൽ നടന്ന ചില സവിശേഷമായ സംഭവവികാസങ്ങളാണ്:

1. എ.കെ.ജിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മലബാർ ജാഥ:

സത്യാഗ്രഹത്തിന് കൂടുതൽ ജനകീയ പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി ക്യാപ്റ്റൻ എ. കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കണ്ണൂരിൽ നിന്നും ഗുരുവായൂരിലേക്ക് ഒരു കാൽനട ജാഥ സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് ‘മലബാർ ജാഥ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. യാഥാസ്ഥിതികരായ സവർണ്ണർ വടകരയിൽ വെച്ച് എ.കെ.ജിയെയും സംഘത്തെയും ക്രൂരമായി ആക്രമിച്ചു. രക്തം വാർന്ന് ബോധരഹിതനായി വീണിട്ടും സമരം തുടരാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം ജനങ്ങളിൽ വലിയ ആവേശമുണ്ടാക്കി.

2. പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ മണിമുഴക്കൽ:

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വീരോചിതമായ ഏടുകളിൽ ഒന്നാണ് പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ഇടപെടൽ. 1931 ഡിസംബർ മാസത്തിൽ, സത്യാഗ്രഹ വളന്റിയർ ആയിരുന്ന പി. കൃഷ്ണപിള്ള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലിന് മുന്നിലുള്ള മണ്ഡപത്തിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറി അവിടെ കെട്ടിത്തൂക്കിയിരുന്ന വലിയ മണി മുഴക്കി. സവർണ്ണർക്ക് മാത്രം അവകാശമുണ്ടായിരുന്ന ആ മണി മുഴക്കിയത് സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തോടുള്ള വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ക്ഷേത്ര കാവൽക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. മർദ്ദനമേറ്റിട്ടും “മഹാത്മാ ഗാന്ധിക്ക് ജയ്” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ ധീരയുവാവ് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഈ സംഭവം യുവാക്കൾക്കിടയിൽ സത്യാഗ്രഹത്തിന് വലിയ സ്വീകാര്യത നേടിക്കൊടുത്തു.⁴

കെ. കേളപ്പന്റെ നിരാഹാരവും ഗാന്ധിജിയുടെ ഇടപെടലും

സത്യാഗ്രഹം പത്തുമാസം പിന്നിട്ടിട്ടും കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി തന്റെ കടുംപിടുത്തത്തിൽ നിന്നും മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സമരത്തിന്റെ രീതി മാറ്റാൻ കെ. കേളപ്പൻ തീരുമാനിച്ചു. 1932 സെപ്റ്റംബർ 21-ന് അദ്ദേഹം ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിൽ മരണം വരെയുള്ള നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിച്ചു.

കേളപ്പന്റെ നിരാഹാരം കേരളത്തെയാകെ പിടിച്ചുലച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി നാടൊട്ടുക്കും പ്രാർത്ഥനകളും യോഗങ്ങളും നടന്നു. ഈ വാർത്ത പൂനെയിലെ യെർവാഡ ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ പക്കലുമെത്തി. കേളപ്പന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഗാന്ധിജി, സാമൂതിരിക്ക് ക്ഷേത്രം തുറന്നുകൊടുക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ടെലഗ്രാം അയച്ചു. എന്നാൽ സാമൂതിരി വഴങ്ങിയില്ല. തുടർന്ന് ഗാന്ധിജി കെ. കേളപ്പന് ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു. നിരാഹാരം തൽക്കാലം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും, ഭാവിയിൽ ആവശ്യമെങ്കിൽ താൻ തന്നെ നേരിട്ട് ഗുരുവായൂരിൽ വന്ന് നിരാഹാരം ഇരിക്കാമെന്നും ഗാന്ധിജി ഉറപ്പുനൽകി. ഗാന്ധിജിയുടെ നിർദ്ദേശത്തെത്തുടർന്ന് 1932 ഒക്ടോബർ 2-ന് (ഗാന്ധി ജയന്തി ദിനത്തിൽ) കേളപ്പൻ തന്റെ നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം അവസാനിപ്പിച്ചു.

പൊന്നാനി താലൂക്കിലെ ജനഹിത പരിശോധന (Referendum)

നിരാഹാരം അവസാനിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, യാഥാസ്ഥിതികരുടെ അവകാശവാദങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരം തുറന്നുകാട്ടാൻ ഗാന്ധിജിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം കോൺഗ്രസ് ഒരു അത്യപൂർവ്വ ജനാധിപത്യ രീതി പരീക്ഷിച്ചു. ഗുരുവായൂർ ഉൾപ്പെടുന്ന പൊന്നാനി താലൂക്കിൽ അവർണ്ണരുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെക്കുറിച്ച് സവർണ്ണ ഹിന്ദുക്കൾക്കിടയിൽ ഒരു ജനഹിത പരിശോധന (Referendum) നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.

കെ. കേളപ്പൻ, എ. കെ. ഗോപാലൻ, കസ്തൂർബാ ഗാന്ധി തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. വീടുവീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങി അവർ വോട്ടുകൾ ശേഖരിച്ചു. 1932 നവംബറിൽ നടന്ന ഈ വോട്ടെടുപ്പിന്റെ ഫലം അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു:

ജനഹിത പരിശോധനയിലെ വോട്ടിംഗ് നില ശതമാനം / കണക്ക്
ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെ അനുകൂലിച്ചവർ 77% (ഏകദേശം 56,000 പേർ)
ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെ എതിർത്തവർ 13% (ഏകദേശം 9,000 പേർ)
അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്താത്തവർ 10% (ഏകദേശം 8,000 പേർ)

ഭൂരിപക്ഷം സവർണ്ണ ഹിന്ദുക്കളും അവർണ്ണരുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നുവെന്ന് ഈ വോട്ടെടുപ്പിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ക്ഷേത്രം തുറന്നുകൊടുക്കാതിരുന്ന സാമൂതിരിയുടെയും സനാതനികളുടെയും പ്രധാന വാദത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി.⁵

സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം ഉടനടി ക്ഷേത്ര വാതിലുകൾ അവർണ്ണർക്കായി തുറന്നുകൊടുത്തില്ലെങ്കിലും, അത് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ചലനങ്ങൾ വിപ്ലവാത്മകമായിരുന്നു:

  1. തിരുവിതാംകൂർ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം (1936): ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം സൃഷ്ടിച്ച ശക്തമായ ജനവികാരവും ബോധവൽക്കരണവുമാണ് 1936-ൽ തിരുവിതാംകൂറിലെ ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന്.

  2. മദിരാശി സർക്കാരിന്റെ നിയമനിർമ്മാണം: പൊന്നാനി താലൂക്കിലെ ജനഹിത പരിശോധനയുടെ ഫലം മദിരാശി സർക്കാരിന് മേൽ വലിയ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് 1938-ലെ മലബാർ ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമത്തിനും, 1947-ലെ സമ്പൂർണ്ണ ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമത്തിനും വഴിയൊരുക്കി. (1947 ലാണ് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം അവർണ്ണർക്കായി ഔദ്യോഗികമായി തുറന്നുകൊടുത്തത്).

  3. ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉദയം: സത്യാഗ്രഹത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ. കെ. ഗോപാലൻ, ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയ യുവനേതാക്കൾ കോൺഗ്രസിന്റെ മിതവാദ നയങ്ങളിൽ അതൃപ്തരായി പിൽക്കാലത്ത് കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിക്കുകയും കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് അടിത്തറ പാകുകയും ചെയ്തു.

  4. സാമൂഹിക ഐക്യം: സവർണ്ണ-അവർണ്ണ വ്യത്യാസമില്ലാതെ മനുഷ്യർ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി തെരുവിലിറങ്ങുകയും മർദ്ദനം ഏൽക്കുകയും ചെയ്തത് കേരളത്തിലെ ജാതി മതിലുകളെ വലിയ തോതിൽ തകർത്തു.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ, ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം എന്നത് കേവലം ഒരു വിശ്വാസപരമായ അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ വിസമ്മതിച്ച ഒരു ജീർണ്ണിച്ച സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള മാനവികതയുടെ പോരാട്ടമായിരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വിനും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അഹിംസയുടെയും ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും ആയുധങ്ങളുമായി ഒരു ജനത നടത്തിയ ആ സന്ധിയില്ലാ സമരം, ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണ ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ അധ്യായമായി ഇന്നും തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ചോരചിന്തിയ ആ സമരഭൂമിയിൽ നിന്നുമാണ് ഇന്നത്തെ സമത്വസുന്ദരമായ കേരളം അതിന്റെ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ സ്വായത്തമാക്കിയത്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കേരളത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന അയിത്തോച്ചാടന/ക്ഷേത്രപ്രവേശന സമരങ്ങൾ

  • വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-1925): ക്ഷേത്ര റോഡുകളിലെ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത സമരം.

  • കൽപ്പാത്തി രഥോത്സവ സമരം (1924): പാലക്കാട് കൽപ്പാത്തി അഗ്രഹാര വീഥികളിൽ അവർണ്ണർക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചതിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം.

  • കുട്ടംകുളം സമരം (1946): ഇരിങ്ങാലക്കുട കൂടൽമാണിക്യം ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിലുള്ള കുട്ടംകുളം റോഡിലൂടെ നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന സമരം.

  • പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (1947-1948): കൊച്ചി രാജ്യത്ത് പാലിയം റോഡിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന രക്തരൂക്ഷിതമായ സമരം.

അനുബന്ധം 2: ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിലെ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • കെ. കേളപ്പൻ (1889 – 1971): ‘കേരള ഗാന്ധി’. സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ മുഖ്യ സൂത്രധാരനും നിരാഹാര സമരം അനുഷ്ഠിച്ച നേതാവും.

  • എ. കെ. ഗോപാലൻ (AKG) (1904 – 1977): സത്യാഗ്രഹ വളന്റിയർമാരുടെ ക്യാപ്റ്റൻ. മലബാർ ജാഥയെ നയിച്ച ധീരനായ പോരാളി. പിൽക്കാലത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പരമോന്നത നേതാവായി.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള (1906 – 1948): സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തെ വെല്ലുവിളിച്ച് ക്ഷേത്രമണി മുഴക്കിയ വിപ്ലവകാരി. കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപകൻ.

  • സുബ്രഹ്മണ്യൻ തിരുമുമ്പ് (1898 – 1984): ‘പാടുന്ന പടവാൾ’ എന്നറിയപ്പെട്ട കവി. സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റ്. സവർണ്ണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും വന്ന് അയിത്തത്തിനെതിരെ പടപൊരുതി.

  • മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ (1878 – 1970): നായർ സർവ്വീസ് സൊസൈറ്റിയുടെ സ്ഥാപകൻ. ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും സവർണ്ണ ജാഥ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Kottayam: Sahitya Pravarthaka Co-operative Society. (ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും കേരള നവോത്ഥാനത്തിലെ അതിന്റെ പങ്കും).¹

  2. Menon, P. K. K. (1972). The History of Freedom Movement in Kerala (Volume II). Trivandrum: Government of Kerala. (സാമൂതിരിയുടെ നിലപാടുകളും സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളും).²

  3. Gopalan, A. K. (1973). In the Cause of the People: Reminiscences. New Delhi: Orient Longman. (എ. കെ. ഗോപാലന്റെ ആത്മകഥയിൽ നിന്നുള്ള മലബാർ ജാഥയുടെയും സമരമുഖത്തെയും നേരിട്ടുള്ള വിവരണങ്ങൾ).³

  4. Namboodiripad, E. M. S. (1968). Kerala: Yesterday, Today and Tomorrow. Calcutta: National Book Agency. (പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ മണിമുഴക്കലും സത്യാഗ്രഹം ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതികൾക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകളും).⁴

  5. Ravindran, T. K. (1972). Asan and Social Revolution in Kerala. Trivandrum: Kerala Historical Society. (പൊന്നാനി താലൂക്കിലെ ജനഹിത പരിശോധനയുടെ (Referendum) സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളും അതിന്റെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും).⁵

അച്ചിപ്പുടവ സമരം

Posted on by Rajesh Odayanchal

അച്ചിപ്പുടവ സമരം (1859): വസ്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സാമൂഹിക വിമോചനത്തിന്റെയും കേരളീയ പോരാട്ട ചരിത്രം

തിരുവിതാംകൂറിലെ അധഃസ്ഥിത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹിക വിമോചന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1859-ൽ മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ അരങ്ങേറിയ ‘അച്ചിപ്പുടവ സമരം’. ഈ സമരത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ, വസ്ത്രധാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ ഒന്നാം ഘട്ടമായി ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത് തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ നാടാർ സ്ത്രീകൾ നടത്തിയ ‘ചാന്നാർ ലഹള’ അഥവാ മാറുമറയ്ക്കൽ സമരത്തെയാണ്. 1822-ൽ തുടങ്ങി 1859-ലെ രാജകീയ വിളംബരത്തിലൂടെ മാറു മറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം നേടിയെടുത്ത ആ ഒന്നാം ഘട്ടത്തിന്റെ ആവേശകരമായ തുടർച്ചയായാണ് അച്ചിപ്പുടവ സമരം രൂപപ്പെട്ടത്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാർക്ക് മാത്രം ധരിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നതും, കാൽമുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കിക്കെട്ടുന്നതുമായ ‘അച്ചിപ്പുടവ’ എന്ന വിശേഷാൽ വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള ഈഴവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അവർണ്ണ വിഭാഗം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശത്തിന് വേണ്ടി, നവോത്ഥാന നായകൻ ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കായംകുളത്ത് നടന്ന സായുധവും സംഘടിതവുമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്. മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന അവകാശമായ വസ്ത്രധാരണത്തിന് മേൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ തീർത്ത വിലക്കുകളെ പൊളിച്ചെഴുതിയ ഈ സമരം, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ കേരളീയ നവോത്ഥാനത്തിന്റ തീപ്പൊരിയായിരുന്നു.¹

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം: ശരീരം എന്ന അധികാരകേന്ദ്രം

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം, വിശേഷിച്ചും തിരുവിതാംകൂർ, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെയും അയിത്താചാരങ്ങളുടെയും ഏറ്റവും ക്രൂരമായ രൂപങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു. സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ കേരളത്തെ ‘ഭ്രാന്താലയം’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് ഈ കടുത്ത ജാതീയതയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. അക്കാലത്ത് അധികാരവും മേൽക്കോയ്മയും സ്ഥാപിച്ചെടുത്തിരുന്നത് മനുഷ്യശരീരത്തിന് മേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. താഴെത്തട്ടിലുള്ള മനുഷ്യർ എന്ത് കഴിക്കണം, എന്ത് ധരിക്കണം, എന്ത് ആഭരണം അണിയണം, ഏത് ഭാഷ സംസാരിക്കണം എന്നതെല്ലാം സവർണ്ണ ജന്മിമാർ കർശനമായി തിട്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.²

വസ്ത്രധാരണ ചട്ടങ്ങൾ (Sartorial rules) ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വസ്ത്രം കേവലം നഗ്നത മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ജാതി ശ്രേണിയിലെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്ഥാനം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ചിഹ്നം കൂടിയായിരുന്നു. സവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു കാൽമുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കിക്കെട്ടുന്ന വിശേഷപ്പെട്ട വസ്ത്രമായ ‘അച്ചിപ്പുടവ’ (ചുവപ്പോ കറുപ്പോ കരയുള്ള നേർത്ത മുണ്ട്). ഈഴവർ, പുലയർ, പറയർ തുടങ്ങിയ അവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് കാൽമുട്ടിന് താഴേക്കും നെഞ്ചിന് മുകളിലേക്കും വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പരുക്കൻ നൂലിൽ നെയ്ത തോർത്തോ ചുട്ടിയോ (ഒന്നാം മുണ്ട്) മുട്ടിന് മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന രീതിയിൽ ഉടുക്കാൻ മാത്രമേ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. ഈ നിയമം ലംഘിക്കുന്നത് കടുത്ത ശിക്ഷകൾക്കും അക്രമങ്ങൾക്കും കാരണമായി.

ഒന്നാം ഘട്ടം: മാറുമറയ്ക്കൽ സമരത്തിന്റെ അലയൊലികൾ

അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഊർജ്ജം പ്രധാനമായും രൂപപ്പെട്ടത് കേരളത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുനിന്നുമാണ്. 1822 മുതൽ 1859 വരെ നീണ്ടുനിന്ന ചാന്നാർ ലഹള (മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം) ആയിരുന്നു വസ്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ വലിയ പ്രക്ഷോഭം. ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരിച്ച നാടാർ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ, തങ്ങളുടെ മാറു മറയ്ക്കുന്നതിനായി കുപ്പായം ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് സവർണ്ണരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവർ ഈ സ്ത്രീകളെ തെരുവിൽ ആക്രമിക്കുകയും കുപ്പായങ്ങൾ വലിച്ചുകീറുകയും ചെയ്തു.

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ചോരച്ചൊരിച്ചിലുകൾക്കും പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്കും ഒടുവിൽ, മദ്രാസ് ഗവർണർ ചാൾസ് ട്രവല്യന്റെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദഫലമായി 1859 ജൂലൈ 26-ന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ഉത്രം തിരുനാൾ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ ഒരു വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു. നാടാർ സ്ത്രീകൾക്ക് കുപ്പായം ധരിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ സവർണ്ണ ഹിന്ദു സ്ത്രീകളെപ്പോലെ മാറു മറയ്ക്കാനോ ഈ വിളംബരം അനുവാദം നൽകി. എന്നാൽ ഈ വിളംബരത്തിന്റെ ഗുണം ഈഴവർ അടക്കമുള്ള മറ്റ് അവർണ്ണ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. അവർക്ക് പഴയപടി തന്നെ തുടരേണ്ടി വന്നു. ഈ വിവേചനത്തിനെതിരെ മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ ഉയർന്നുവന്ന സ്വാഭാവികവും എന്നാൽ അത്യന്തം സംഘടിതവുമായ പ്രതിഷേധമായിരുന്നു അച്ചിപ്പുടവ സമരം.³

ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ: നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പോരാളി

അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത പേരാണ് ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടേത് (1825–1874). കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനും ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾക്കും മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളിക്കും മുൻപേ നടന്ന ഒരു വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കാർത്തികപ്പള്ളി താലൂക്കിലെ സമ്പന്നമായ ഒരു ഈഴവ കുടുംബത്തിൽ (കല്ലിശ്ശേരി തറവാട്) ജനിച്ച വേലായുധപ്പണിക്കർ, സംസ്കൃതത്തിലും ആയുർവേദത്തിലും കളരിപ്പയറ്റിലും അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം നേടിയിരുന്നു.

സ്വന്തമായി പത്തേമാരികളും (വലിയ കപ്പലുകൾ) വ്യാപാര ശൃംഖലകളും ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം, തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വിലക്കുകളെ തന്റെ സാമ്പത്തികവും ശാരീരികവുമായ കരുത്തുകൊണ്ട് നിരന്തരം വെല്ലുവിളിച്ചു. അവർണ്ണർക്ക് ക്ഷേത്രപ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അക്കാലത്ത്, 1852-ൽ തന്റെ സ്വന്തം ചെലവിൽ മംഗലത്ത് ഒരു ശിവക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച് (ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് 36 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്) എല്ലാ മനുഷ്യർക്കുമായി അദ്ദേഹം അത് തുറന്നുകൊടുത്തു. സവർണ്ണമേധാവിത്വത്തിനെതിരെ സായുധമായി തന്നെ പ്രതികരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ കീഴിലുള്ള കളരികളിൽ നൂറുകണക്കിന് യുവാക്കൾക്ക് പരിശീലനം നൽകിയിരുന്നു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കായംകുളത്ത് അച്ചിപ്പുടവ സമരം അരങ്ങേറുന്നത്.⁴

കായംകുളത്തെ പ്രകോപനവും സമരത്തിന്റെ പൊട്ടിത്തെറിയും

1859-ലെ ഒരു ദിവസം കായംകുളത്തിന് സമീപമുള്ള പത്തിയൂർ പ്രദേശത്ത് ഒരു സംഭവം നടന്നു. സാമ്പത്തികമായി അൽപം ഭേദപ്പെട്ട ചുറ്റുപാടുള്ള ഒരു ഈഴവ കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീ, സവർണ്ണ സ്ത്രീകളെപ്പോലെ മുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കിക്കെട്ടിയ അച്ചിപ്പുടവ ധരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. ജാതി നിയമങ്ങളുടെ നഗ്നമായ ലംഘനമായി ഇതിനെ കണ്ട ചില സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ അവരെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും, വസ്ത്രം വലിച്ചുകീറി അവരെ ക്രൂരമായി അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വാർത്ത ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ ചെവിയിലുമെത്തി.

തന്റെ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ഈ അപമാനത്തിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. അഹിംസാത്മകമായ സത്യാഗ്രഹങ്ങളോ നിവേദനം നൽകലോ ആയിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. അദ്ദേഹം തന്റെ പത്തേമാരികളിൽ കേരളത്തിന് പുറത്തുനിന്നും (പ്രധാനമായും മധുര, കാഞ്ചീപുരം എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നും) നൂറുകണക്കിന് ഗുണനിലവാരമുള്ള അച്ചിപ്പുടവകൾ കായംകുളത്ത് എത്തിച്ചു. തന്റെ കളരിയിൽ പരിശീലനം ലഭിച്ച സായുധരായ യുവാക്കളെയും കൂട്ടി അദ്ദേഹം കായംകുളം ചന്തയിലും പരിസരങ്ങളിലും എത്തി.

സായുധ ചെറുത്തുനിൽപ്പും അവകാശ പ്രഖ്യാപനവും

കായംകുളത്ത് വെച്ച് വേലായുധപ്പണിക്കർ അവർണ്ണ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ അച്ചിപ്പുടവകൾ സൗജന്യമായി വിതരണം ചെയ്തു. കാൽമുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കി തന്നെ അത് ഉടുക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം സ്ത്രീകളോട് നിർദ്ദേശിച്ചു. സ്ത്രീകൾ ധൈര്യപൂർവ്വം ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. എന്നാൽ ഇതിനെതിരെ അക്രമം അഴിച്ചുവിടാൻ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ ഗുണ്ടകളുമായി എത്തി.

ഇവിടെയാണ് അച്ചിപ്പുടവ സമരം അതിന്റെ ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായ സായുധ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്നത്. വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീകളെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നവരെ വേലായുധപ്പണിക്കരും സംഘവും കളരിമുറകളിലൂടെ നേരിട്ടു. “അച്ചിപ്പുടവ ഉടുത്ത സ്ത്രീകളുടെ ദേഹത്ത് തൊടുന്നവന്റെ കൈകൾ ഞങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റും” എന്ന് അദ്ദേഹം പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ദിവസങ്ങളോളം ഈ സംഘർഷം നിലനിന്നു. പണിക്കരുടെ സംഘടിതവും സായുധവുമായ ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർക്കും അവരുടെ ഗുണ്ടകൾക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം അവർക്ക് പിന്മാറേണ്ടി വന്നു.

ഈ സംഭവം മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ വലിയൊരു സാമൂഹിക ചലനം സൃഷ്ടിച്ചു. ഭയം മാറ്റിവെച്ച് അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ അച്ചിപ്പുടവ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭരണകൂടത്തിന് പോലും ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തിന് മുന്നിൽ നിശബ്ദത പാലിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ ചോരയും വിയർപ്പും നൽകി സ്വന്തം മാനത്തിന് കാവൽ നിന്ന അപൂർവ്വ ചരിത്രമായിരുന്നു അത്.⁵

തുടർസമരങ്ങളും നവോത്ഥാനത്തിലെ സ്വാധീനവും

അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിന്റെ വിജയം നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല. വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തന്നെ പിന്നീട് നിരവധി ഐതിഹാസിക സമരങ്ങൾ കേരളത്തിൽ അരങ്ങേറി:

  • മൂക്കുത്തി സമരം (1860): അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിന് തൊട്ടടുത്ത വർഷം പന്തളത്ത് അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തി ധരിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. അന്നും വേലായുധപ്പണിക്കർ സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരെക്കൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിന് മൂക്കുത്തികൾ നിർമ്മിച്ച് സ്ത്രീകൾക്ക് നൽകുകയും അവരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

  • ഏത്താപ്പു സമരം: മേൽവസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി നെഞ്ചിന് കുറുകെ ഏത്താപ്പിടുന്നതിനെതിരെ ഉണ്ടായ ആക്രമണങ്ങളെയും സമാനമായ രീതിയിൽ അദ്ദേഹം പരാജയപ്പെടുത്തി.

  • കല്ലുമാല സമരം (1915): ദശാബ്ദങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന കല്ലുമാല സമരത്തിന് ഊർജ്ജമായത് അച്ചിപ്പുടവ സമരം ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുൻകാല പോരാട്ടങ്ങളായിരുന്നു.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

അച്ചിപ്പുടവ സമരം കേവലം ഒരു തുണിക്കഷണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു വിഭാഗം ജനതയുടെ അസ്തിത്വത്തിനും അന്തസ്സിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു.

  1. സ്ത്രീപക്ഷ വായന: കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസ്റ്റ് ചരിത്രരചനകളിൽ അച്ചിപ്പുടവ സമരം ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്. സ്വന്തം ശരീരത്തിന് മേലുള്ള അവകാശം സ്ത്രീകൾ തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ ആദ്യകാല ഉദാഹരണമാണിത്.

  2. സായുധ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രസക്തി: കേരള നവോത്ഥാനം എന്നത് കേവലം സമാധാനപരമായ ആശയപ്രചാരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ കായികമായി തന്നെ പ്രതിരോധം തീർത്ത രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടങ്ങൾ കൂടിയായിരുന്നു എന്ന് ഈ സമരം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

  3. വർഗ്ഗ-ജാതി സമന്വയം: സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്ന നിലയിലായിരുന്ന വേലായുധപ്പണിക്കർ തന്റെ സമുദായത്തിലെ പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങിയത് സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു വർഗ്ഗബോധത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ഉപസംഹാരമായി പറയുമ്പോൾ, 1859-ലെ അച്ചിപ്പുടവ സമരം കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ രണ്ടായി പകുത്ത ഒരു വിപ്ലവമായിരുന്നു. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ ഇരുമ്പുമറകളെ ഭേദിച്ച്, സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു ജനതയെ കൈപിടിച്ചു നടത്തിയത് ഈ സമരമാണ്. ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ എന്ന ധീരനായ പോരാളിയുടെ നേതൃപാടവം കൊണ്ടുമാത്രം സാധ്യമായ ഈ മുന്നേറ്റം, പിൽക്കാല കേരളീയ നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടിയായ ഒരു മഹാദീപസ്തംഭമായി ഇന്നും ചരിത്രത്തിൽ ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

പ്രധാനപ്പെട്ട വസ്ത്ര/ആഭരണ വിമോചന സമരങ്ങൾ (ലിസ്റ്റ്):

  1. ചാന്നാർ ലഹള / മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം (1822 – 1859): തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ നാടാർ സ്ത്രീകൾക്ക് മാറു മറയ്ക്കുന്നതിന് വേണ്ടി നടന്ന പോരാട്ടം. (ഒന്നാം ഘട്ടം).

  2. അച്ചിപ്പുടവ സമരം (1859): കായംകുളത്ത് മുട്ടിന് താഴെ വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ ഈഴവ സ്ത്രീകൾ നടത്തിയ സമരം.

  3. മൂക്കുത്തി സമരം (1860): പന്തളത്ത് അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തി അണിയാനുള്ള അവകാശത്തിനായി നടത്തിയ സമരം.

  4. കല്ലുമാല സമരം (1915): കൊല്ലം പെരിനാട് വെച്ച് പുലയ സ്ത്രീകൾ അയിത്തത്തിന്റെ ചിഹ്നമായ കല്ലുമാലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ ചരിത്രസംഭവം (മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ).

പ്രധാന നേതാവ്: ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ

  • ജനനം: 1825 ജനുവരി 20 (കാർത്തികപ്പള്ളി, കല്ലിശ്ശേരി തറവാട്).

  • സംഭാവനകൾ: അവർണ്ണർക്ക് വേണ്ടി ആദ്യത്തെ ശിവക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു (1852). അച്ചിപ്പുടവ, മൂക്കുത്തി, ഏത്താപ്പു സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി. കഥകളി ആസ്വദിക്കാൻ അവർണ്ണർക്ക് അവകാശമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് സ്വന്തമായി കഥകളി യോഗം രൂപീകരിച്ചു.

  • അന്ത്യം: 1874 ജനുവരിയിൽ സവർണ്ണ ഗൂഢാലോചനയെ തുടർന്ന് വള്ളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കവേ കായംകുളം കായലിൽ വെച്ച് കുത്തേറ്റു മരിച്ചു. തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകമായി ഇത് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (1967). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). സാഹിത്യ പ്രവർത്തക സഹകരണ സംഘം, കോട്ടയം. (തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയെയും അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരണം).

  2. ഭാസ്കരനുണ്ണി, പി. (1988). പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി. (പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വസ്ത്രധാരണ രീതികളും സാമൂഹിക വിലക്കുകളും സംബന്ധിച്ച ആധികാരിക പഠനം).

  3. സദാശിവൻ, എസ്.എൻ. (2000). A Social History of India. APH Publishing. (ചാന്നാർ ലഹളയുടെയും തുടർന്നുവന്ന സമരങ്ങളുടെയും സാമൂഹികശാസ്ത്രപരമായ വിശകലനം).

  4. കുസുമൻ, കെ.കെ. (1973). Slavery in Travancore. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി. (അവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾ നേരിട്ട അതിക്രമങ്ങളെയും വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ ഇടപെടലുകളെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ).

  5. രാജീവ്, എൻ. (2012). അയ്യങ്കാളിയും ദളിത് മുന്നേറ്റവും. ഡി.സി. ബുക്സ്. (അച്ചിപ്പുടവ സമരവും പിന്നീട് വന്ന കല്ലുമാല സമരം പോലെയുള്ള പ്രക്ഷോഭങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ആശയപരമായ ബന്ധം).

പ്രബുദ്ധ കേരളത്തിന്റെ കനൽവഴികൾ

Posted on by Rajesh Odayanchal

അക്ഷരങ്ങൾക്കും ആത്മാഭിമാനത്തിനും വേണ്ടി ചോരയൊഴുക്കിയ മണ്ണ്

ഇന്ന് നാം അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും തുല്യതയും വഴിനടക്കാനുള്ള അവകാശവുമൊന്നും ആരുടെയും ഔദാര്യമല്ല; മറിച്ച്, ജാതിക്കോമരങ്ങളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വിൽവണ്ടി പായിച്ചും, അടിയൊഴുക്കുള്ള കായലിൽ വഞ്ചികൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി പന്തലൊരുക്കിയും നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ പോരാടി നേടിയെടുത്ത ചോരയണിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങളാണ്.

ഒരു കാലത്ത് ജാതീയതയുടെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും കഠിനമായ അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങി, സ്വാമി വിവേകാനന്ദനാൽ ‘ഭ്രാന്താലയം’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ഒരു നാടായിരുന്നു കേരളം. വഴി നടക്കണമെങ്കിൽ, മാറുമറയ്ക്കണമെങ്കിൽ, ഒരു നല്ല വസ്ത്രമോ മൂക്കുത്തിയോ ധരിക്കണമെങ്കിൽ, എന്തിന്… അക്ഷര വെളിച്ചം തേടി ഒരു സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ കയറണമെങ്കിൽ പോലും ഇവിടെ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട മനുഷ്യർക്ക് സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു.

പക്ഷേ, ആ ഇരുണ്ട യുഗത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ ഒരുപിടി വിപ്ലവകാരികളും പരിഷ്കർത്താക്കളും ഈ മണ്ണിൽ ജന്മമെടുത്തു. ശ്രീനാരായണഗുരുവിന്റെ ശാന്തവും ആഴമേറിയതുമായ ബൗദ്ധിക വിപ്ലവം മുതൽ അയ്യൻകാളിയുടെയും എ.കെ.ജിയുടെയും പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും കനൽവഴികൾ നിറഞ്ഞ സായുധ പോരാട്ടങ്ങൾ വരെ കേരളത്തെ ഇന്നത്തെ ‘പ്രബുദ്ധ കേരളം’ ആക്കി മാറ്റുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

അരുവിപ്പുറത്തെ നെയ്യാറ്റിൽ നിന്നും മുങ്ങിയെടുത്ത ഒരു ശിലയിലൂടെ ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ അപ്രമാദിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് തുടങ്ങിയ ആ മാറ്റത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ്, പുന്നപ്രയിലെയും മട്ടാഞ്ചേരിയിലെയും രക്തസാക്ഷിത്വങ്ങളിലൂടെയാണ് പടർന്നു പന്തലിച്ചത്.

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഘടനയെ മാറ്റിമറിച്ച, ഇന്നും ഓരോ മലയാളി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട, ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ സ്വർണ്ണലിപികളാൽ എഴുതപ്പെട്ട 50 പ്രമുഖ നവോത്ഥാന-സാമൂഹിക സമരങ്ങളിലൂടെ ഒരു ചരിത്രയാത്ര നടത്തിയാലോ? അതിനായി താഴേക്ക് വായിക്കുക…

1. അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ

അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ (വർഷം: 1888)
കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരവും ആദ്യകാലത്തു നടന്നതുമായ ഒരു നിർണായക സംഭവമാണ് അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ. തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ നെയ്യാറ്റിൻകരയ്ക്കടുത്തുള്ള മനോഹരമായ അരുവിപ്പുറം എന്ന ഗ്രാമത്തിലാണ് ഈ സംഭവം നടന്നത്. 1888-ലെ ശിവരാത്രി നാളിൽ ശ്രീനാരായണഗുരു നെയ്യാറിലെ ഒഴുക്കിൽ നിന്നും മുങ്ങിയെടുത്ത ഒരു ശില അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രം ദൈവപ്രതിഷ്ഠ നടത്താൻ അവകാശമുണ്ടായിരുന്ന അന്നത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള പരസ്യമായ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു ഇത്. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനായ ഒരാൾ ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയത് വലിയൊരു വിഭാഗം യാഥാസ്ഥിതികരെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ജാതി പ്രമാണികൾ ഇതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഗുരുവിന്റെ അടുത്തെത്തി. അപ്പോൾ ഗുരു നൽകിയ മറുപടി ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്: “നാം നമ്മുടെ ശിവനെയാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്, ബ്രാഹ്മണ ശിവനെയല്ല“. ഈ ഒരൊറ്റ മറുപടിയിലൂടെ ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ പൊള്ളത്തരത്തെയും കുത്തകയെയും ഗുരു തകർത്തു കളഞ്ഞു. ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യം എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും ഒരുപോലെ അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഗുരു ഈ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ തെളിയിച്ചു. പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയ സ്ഥലത്ത് ഗുരു ഒരു മഹത്തായ സന്ദേശവും രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചു. “ജാതിഭേദം മതദ്വേഷമേതുമില്ലാതെ സർവ്വരും സോദരത്വേന വാഴുന്ന മാതൃകാസ്ഥാനമാണിത്” എന്നതായിരുന്നു ആ വരികൾ. മനുഷ്യർക്കിടയിൽ സാഹോദര്യവും സമത്വവും വളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഗുരുവിന്റെ ലക്ഷ്യം. യാതൊരുവിധ രക്തച്ചൊരിച്ചിലോ അക്രമങ്ങളോ ഇല്ലാതെയാണ് ഗുരു ഈ വലിയ വിപ്ലവം നയിച്ചത്. ഇത് താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ആത്മാഭിമാനവും ഉണർവും നൽകി. പിന്നീട് കേരളത്തിലുടനീളം നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ ഈ സംഭവം ഗുരുവിന് പ്രചോദനമായി. ശ്രീനാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന യോഗത്തിന്റെ (SNDP) രൂപീകരണത്തിലേക്കും ഇത് വഴിതെളിച്ചു. കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ പുതിയൊരു യുഗത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ച സംഭവമാണിത്.

2. വിൽവണ്ടി സമരം

വിൽവണ്ടി സമരം (വർഷം: 1893)
അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പൗരാവകാശ സമരമാണ് വിൽവണ്ടി സമരം. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പൂർണ്ണമായും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. സവർണ്ണ പ്രമാണികൾക്ക് മാത്രം സഞ്ചരിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്ന വിൽവണ്ടി അയ്യൻകാളി സ്വന്തമായി വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി. നല്ല ശുഭ്രവസ്ത്രവും തലപ്പാവും ധരിച്ച്, കഴുത്തിൽ മണികൾ കിലുങ്ങുന്ന കാളകളെ പൂട്ടിയ വിൽവണ്ടിയിൽ അദ്ദേഹം യാത്ര തിരിച്ചു. തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ വെങ്ങാനൂരിൽ നിന്നും ബാലരാമപുരത്തെ ചന്തയിലേക്കായിരുന്നു ഈ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ യാത്ര. അന്നത്തെ ജാതിനിയമങ്ങളെ കാറ്റിൽപ്പറത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഈ യാത്ര സവർണ്ണ മേധാവികളെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. വഴിയിലുടനീളം അയ്യൻകാളിയെയും സംഘത്തെയും സവർണ്ണർ തടയാൻ ശ്രമിക്കുകയും ആയുധങ്ങളുമായി ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഒട്ടും ഭയപ്പെടാതെ, തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടി ഉപയോഗിച്ച് അയ്യൻകാളി അവരെ ധീരമായി നേരിട്ടു. സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ജനിച്ച എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും അവകാശമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നു. കേവലം ഒരു വണ്ടി യാത്ര എന്നതിനപ്പുറം അതൊരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനവും അധികാരത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയുമായിരുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാക്കാൻ ഈ സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. ഈ സമരത്തോടെ അയ്യൻകാളി എന്ന ജനനായകന്റെ ധീരത നാടെങ്ങും പ്രശസ്തമായി മാറി. വഴി നടക്കാനുള്ള അവകാശം ചോദിച്ചു വാങ്ങേണ്ടതാണെന്ന പുതിയൊരു ചിന്ത ജനങ്ങളിൽ വളർന്നു. കേരളത്തിലെ ദളിത് മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ധീരമായ ഒരു അധ്യായമായി വിൽവണ്ടി സമരം നിലകൊള്ളുന്നു. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് നടന്ന ഒട്ടനവധി മനുഷ്യാവകാശ സമരങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ഊർജ്ജവും ആവേശവും പകർന്നു നൽകി.

3. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം

വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (വർഷം: 1924)
കേരളത്തിൽ അയിത്തത്തിനെതിരായും ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള റോഡുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയും നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സമരമാണിത്. കോട്ടയം ജില്ലയിലെ വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊതുവഴികൾ പിന്നാക്ക ജാതിക്കാർക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിനെതിരെയാണ് ഈ സമരം ആരംഭിച്ചത്. ടി. കെ. മാധവൻ, കെ. കേളപ്പൻ, കെ. പി. കേശവമേനോൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളാണ് ഈ സമരത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് നേതൃത്വം നൽകിയവർ. 1924 മാർച്ച് 30-നാണ് സമരം ഔദ്യോഗികമായി ക്ഷേത്രനടയിൽ ആരംഭിച്ചത്. എല്ലാ ജാതിയിലും പെട്ട ആളുകളെ പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ആസൂത്രിതമായാണ് ഈ സത്യാഗ്രഹം നടത്തിയത്. സമരത്തിന് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ച് മന്നത്ത് പത്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വൈക്കത്തുനിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പ്രശസ്തമായ ‘സവർണ്ണ ജാഥ‘ നടത്തി. ഇത് സവർണ്ണർക്കിടയിലും വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് കാരണമായി ഭവിച്ചു. ശ്രീനാരായണഗുരുവും മഹാത്മാഗാന്ധിയും വൈക്കം സത്യാഗ്രഹ പന്തൽ നേരിട്ട് സന്ദർശിക്കുകയും സമരക്കാർക്ക് തങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗാന്ധിജിയുടെ ഇടപെടലുകളെ തുടർന്ന് സമരത്തിന് ദേശീയതലത്തിൽ വലിയ ശ്രദ്ധയും പ്രാധാന്യവും ലഭിച്ചു. അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ നടന്ന ഏറ്റവും വലിയ അഹിംസാത്മക പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം. ശിരോമണി അകാലിദളിൽ നിന്നുള്ള സിക് മതസ്ഥർ സമരക്കാർക്കായി സൗജന്യ അടുക്കള നടത്തി പിന്തുണ അറിയിച്ചു. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ ശക്തമായ എതിർപ്പുകളെയും പോലീസിന്റെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങളെയും സമരക്കാർ ക്ഷമയോടെ നേരിട്ടു. 603 ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന കഠിനമായ ഈ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ 1925 നവംബറിൽ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വഴികൾ എല്ലാ ജാതിക്കാർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുത്തു. കേരളത്തിലെ പൗരാവകാശ സമരങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ വലിയ വിജയമായിരുന്നു വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് നടന്ന ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തിന് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകാൻ സഹായിച്ചു.

4. ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (വർഷം: 1931-32)
ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ എല്ലാ ഹിന്ദുക്കൾക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ദളിതർക്കും പിന്നാക്ക വിഭാഗക്കാർക്കും പ്രവേശനം അനുവദിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന സമരമാണിത്. കെ. കേളപ്പൻ ആയിരുന്നു ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന സാരഥിയായി പ്രവർത്തിച്ചത്. എ. കെ. ഗോപാലൻ ഈ സമരത്തിന്റെ വോളന്റിയർ ക്യാപ്റ്റനായി പ്രവർത്തിച്ച് ജനങ്ങളെ സമരത്തിലേക്ക് ആവേശഭരിതരാക്കി. 1931 നവംബർ 1-നാണ് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രനടയിൽ ഈ സമരം ആരംഭിച്ചത്. സമരം ശക്തമാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി കെ. കേളപ്പൻ ക്ഷേത്രനടയിൽ അനിശ്ചിതകാല നിരാഹാര വ്രതം ആരംഭിച്ചു. കേളപ്പന്റെ ആരോഗ്യം വഷളായതിനെ തുടർന്ന് മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരമാണ് അദ്ദേഹം നിരാഹാരം അവസാനിപ്പിച്ചത്. സമരകാലത്ത് എ. കെ. ഗോപാലന് ക്ഷേത്ര അധികാരികളുടെ ഗുണ്ടകളിൽ നിന്ന് ക്രൂരമായ മർദ്ദനമേൽക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. പി. കൃഷ്ണപിള്ളയെപ്പോലുള്ള യുവനേതാക്കൾ ക്ഷേത്രത്തിലെ മണി മുഴക്കി വലിയൊരു വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ സമരം കേരളത്തിലെമ്പാടും വലിയൊരു സാമൂഹിക ഉണർവും മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കാൻ കാരണമായി. സമരത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് പൊന്നാനി താലൂക്കിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ജനഹിതപരിശോധന നടത്തിയിരുന്നു. വോട്ടെടുപ്പിൽ പങ്കെടുത്ത ഭൂരിപക്ഷം സവർണ്ണരും ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിന് അനുകൂലമായി വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തി എന്നത് വിപ്ലവകരമായ കാര്യമായിരുന്നു. യാഥാസ്ഥിതികരുടെ മനസ്സിൽ പോലും മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ ഈ സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു എന്ന് ഇത് തെളിയിച്ചു. സമരം നേരിട്ട് പെട്ടെന്ന് വിജയം കണ്ടില്ലെങ്കിലും ജനവികാരം ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിന് അനുകൂലമാക്കാൻ ഇതിന് കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ 1947-ൽ മദിരാശി സർക്കാർ ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമം പാസാക്കിയതോടെയാണ് ഗുരുവായൂരിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം ലഭിച്ചത്. കേരളത്തിലെ ദളിത്-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഈ സമരം മാറി.

5. പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (വർഷം: 1946)
തിരുവിതാംകൂറിലെ ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലുള്ള പുന്നപ്ര, വയലാർ എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിൽ തൊഴിലാളികളും ദിവാൻ സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ പോലീസും തമ്മിൽ നടന്ന രക്തരൂക്ഷിതമായ സമരമാണിത്. സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദമുയർത്തിയ ദിവാനെതിരെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ സമരവും ഒപ്പം പട്ടിണിക്കെതിരെയുള്ള തൊഴിലാളി സമരവുമായിരുന്നു ഇത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് കയർ തൊഴിലാളികളും കർഷകരും ഒത്തുചേർന്ന് സമരം ചെയ്തത്. ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ‘ എന്നതായിരുന്നു സമരക്കാരുടെ പ്രധാന മുദ്രാവാക്യം. ഉത്തരവാദ ഭരണം തിരുവിതാംകൂറിൽ സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. വാരിക്കുന്തങ്ങളും പരമ്പരാഗത ആയുധങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു തൊഴിലാളികളുടെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ അത്യാധുനിക തോക്കുകളുമായിട്ടായിരുന്നു മിലിട്ടറിയും പോലീസും സമരക്കാരെ നേരിട്ടത്. ഒക്ടോബർ 24-ന് പുന്നപ്രയിലും ഒക്ടോബർ 27-ന് വയലാറിലും കടുത്ത ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ നടന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളാണ് പോലീസിന്റെ വെടിയേറ്റ് വീരമൃത്യു വരിച്ചത്. ചോരപ്പുഴ ഒഴുക്കിയ ഈ സമരം തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായമായി മാറി. എങ്കിലും തൊഴിലാളികളുടെ ധീരമായ പോരാട്ടം ദിവാനെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഈ സമരത്തെ തുടർന്നുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങൾ സർ സി. പിയുടെ പതനത്തിന് വേഗത കൂട്ടി. തിരുവിതാംകൂറിനെ ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണിത്. സാധാരണക്കാരായ തൊഴിലാളികളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവും ത്യാഗസന്നദ്ധതയും ഈ സമരം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ ഈ സമരം വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചു. ഇന്നും രക്തസാക്ഷികളുടെ സ്മരണ പുതുക്കുന്ന വലിയൊരു ചരിത്ര സ്മാരകമായി പുന്നപ്ര-വയലാർ നിലകൊള്ളുന്നു.

6. മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം / ചാന്നാർ ലഹള

6. മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം / ചാന്നാർ ലഹള (വർഷം: 1822 – 1859)
കേരളത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രധാരണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മനുഷ്യാവകാശ സംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ പോരാട്ടമാണിത്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ ചാന്നാർ (നാടാർ) വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് ശരീരത്തിന്റെ മേൽഭാഗം മറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ഈ ക്രൂരമായ നിയമത്തിനെതിരെ വൈകുണ്ഠ സ്വാമികളുടെ ആശയങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രബോധനങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾ മാറുമറച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് സവർണ്ണ വിഭാഗക്കാരെ ചൊടിപ്പിക്കുകയും അവർ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ വെച്ച് ഈ സ്ത്രീകളുടെ മേൽവസ്ത്രങ്ങൾ ബലമായി കീറിയെറിയുകയും ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ മർദ്ദനങ്ങൾ വകവെക്കാതെ തങ്ങളുടെ അവകാശത്തിനായി സ്ത്രീകൾ ശക്തമായി പോരാടി. 1822-ൽ ആരംഭിച്ച ഈ സമരം പല ഘട്ടങ്ങളായി നീണ്ടുനിന്നു. ഒടുവിൽ ലഹളകൾ രൂക്ഷമായതിനെ തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഗവർണറായിരുന്ന സർ ചാൾസ് ട്രെവിലിയൻ ഇടപെടുകയും തിരുവിതാംകൂർ രാജാവിനോട് ഈ ആചാരം നിർത്തലാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1859 ജൂലൈ 26-ന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ആയില്യം തിരുനാൾ ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾക്ക് മേൽവസ്ത്രം ധരിക്കാൻ അനുവാദം നൽകിക്കൊണ്ട് വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു. കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത സ്ത്രീവിമോചന സമരങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. സാമൂഹിക സമത്വത്തിലേക്കുള്ള കേരളത്തിന്റെ പ്രയാണത്തിൽ ഈ സമരം ഒരു വലിയ നാഴികക്കല്ലായിരുന്നു.

7. സമത്വ സമാജ പ്രസ്ഥാനം

സമത്വ സമാജ പ്രസ്ഥാനം (വർഷം: 1836)
കേരളത്തിലെ ജാതിവിവേചനങ്ങൾക്കെതിരെയും അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെയും രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനമാണിത്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പ്രമുഖ നവോത്ഥാന നായകനായിരുന്ന വൈകുണ്ഠ സ്വാമികളാണ് 1836-ൽ സമത്വ സമാജം സ്ഥാപിച്ചത്. കന്യാകുമാരി ജില്ലയിലെ സാമിത്തോപ്പ് (അന്ന് തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ഭാഗം) കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രവർത്തനം. എല്ലാ ജാതിയിലുമുള്ള ആളുകളെ ഒന്നിച്ച് ഇരുത്തി ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുന്ന ‘സമപന്തി ഭോജനം‘ എന്ന വിപ്ലവകരമായ ആചാരം അദ്ദേഹം ഇതിലൂടെ തുടക്കം കുറിച്ചു. ജാതി ചിന്തകൾ കടുത്തിരുന്ന അക്കാലത്ത് ഉയർന്ന ജാതിക്കാരും താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പേരിലുള്ള എല്ലാ വേർതിരിവുകളെയും സമത്വ സമാജം ശക്തമായി എതിർത്തു. പാവപ്പെട്ടവർക്ക് കുടിവെള്ളം നൽകാനായി ജാതിഭേദമന്യേ എല്ലാവർക്കും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ‘മുത്തിരി കിണറുകൾ‘ അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചു. തിരുവിതാംകൂറിലെ രാജഭരണാധികാരിയെ ‘അനന്തപുരിയിലെ നീചാധിപൻ’ എന്നും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ ‘വെള്ളനീച ഭരണം’ എന്നും പരസ്യമായി വിമർശിക്കാൻ അദ്ദേഹം ധീരത കാണിച്ചു. സ്വാതി തിരുനാൾ രാമവർമ്മയുടെ (1829-1847) കാലത്തായിരുന്നു ഇത്. സ്വാതി തിരുനാളിനെ സംഗീത ലോകത്തെ രാജവെന്നും സംഗീത ചക്രവര്ത്തിയുമെന്നും അറിയപ്പെടുന്നതിനാലും, അദ്ദേഹം ജാതിവ്യവസ്ഥയെ ശക്തമായി പിന്തുടന്നതിനാലും “നീചാധിപൻ” എന്ന വിളിപ്പേര് നൽകിയത്. ഈ പ്രസ്ഥാനം വഴി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ബോധം കൈവന്നു. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിലുണ്ടായ എല്ലാ നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും വഴിവിളക്കായി മാറിയത് സമത്വ സമാജത്തിന്റെ ആശയങ്ങളായിരുന്നു.

8. തോൽവിറക് സമരം

തോൽവിറക് സമരം (വർഷം: 1946)
കേരളത്തിലെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ചീമേനി, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ കർഷകർ ജന്മിത്വ ചൂഷണത്തിനെതിരെ നടത്തിയ ധീരമായ പോരാട്ടമാണിത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന സി. എച്ച്. കണാരൻ ഈ സമരത്തിന് ശക്തമായ നേതൃത്വം നൽകി. വനങ്ങളിൽ നിന്ന് വിറക് ശേഖരിക്കുന്നതിനും കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനും ജന്മിമാർ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്ന കടുത്ത നികുതികൾക്കും പീഡനങ്ങൾക്കുമെതിരെയായിരുന്നു ഈ സമരം. കർഷകർ ജന്മിമാരുടെ കാടുകളിൽ കയറി തോൽവിറക് (വിറക്) ശേഖരിക്കുകയും ജന്മിമാർക്ക് ലേലം കൊടുക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ ജന്മിമാരും പോലീസും ക്രൂരമായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. സമരക്കാരായ ഒട്ടനവധി കർഷകരെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കിസാൻ സഭയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ തങ്ങളുടെ പോരാട്ട വീര്യം നിലനിർത്തി. ഈ സമരത്തിലൂടെ മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനം കൂടുതൽ ശക്തമാവുകയും ജന്മിമാരുടെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും അവർക്ക് കൃഷിഭൂമിയിൽ അവകാശം നേടിക്കൊടുക്കുന്നതിലും ഈ സമരം വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചു. മലബാറിലെ കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു അധ്യായമാണ് തോൽവിറക് സമരം.

9. കരിവെള്ളൂർ സമരം

കരിവെള്ളൂർ സമരം (വർഷം: 1946)
ഉത്തര മലബാറിലെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലുള്ള കരിവെള്ളൂരിൽ ജന്മിമാരുടെ നെല്ല് കടത്തലിനെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ രക്തരൂക്ഷിതമായ പ്രക്ഷോഭമാണിത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം നാടെങ്ങും കടുത്ത പട്ടിണിയും ക്ഷാമവും നേരിടുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. ഈ സാഹചര്യത്തിലും കരിവെള്ളൂരിലെ ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാൻ എന്ന ജന്മി, നാട്ടിലെ നെല്ല് മുഴുവൻ പൂഴ്ത്തിവെക്കുകയും അത് പുറത്തേക്ക് കടത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെതിരെ എ. വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ. ദേവയാനി തുടങ്ങിയ യുവ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകരും സ്ത്രീകളും ഒന്നടങ്കം രംഗത്തിറങ്ങി. കർഷകർ നെല്ല് കൊണ്ടുപോയ വണ്ടികൾ തടയുകയും അത് നാട്ടിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്ക് വിതരണം ചെയ്യണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ജന്മിയുടെ ഗുണ്ടകളും മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസും (MSP) തോക്കുകളുമായി വന്ന് സമരക്കാരെ നേരിട്ടു. കർഷകർ തങ്ങളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടികളും കല്ലുകളുമായി പോലീസിനെതിരെ ധീരമായി പോരാടി. ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ പോലീസിന്റെ വെടിയേറ്റ് തിടുക്കൻ കുഞ്ഞമ്പു, കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു എന്നീ രണ്ട് കർഷകർ സംഭവസ്ഥലത്തുതന്നെ വീരമൃത്യു വരിച്ചു. കരിവെള്ളൂർ സമരം കർഷകരുടെ പട്ടിണിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ട വീര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. ഈ സമരം മലബാറിലെ ജന്മിത്വത്തിന് ഏറ്റ ഏറ്റവും വലിയ പ്രഹരങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.

10. കാവുമ്പായി സമരം

കാവുമ്പായി സമരം (വർഷം: 1946)
കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ കാവുമ്പായിൽ കർഷകർ ജന്മിത്വത്തിനെതിരെയും കൃഷിഭൂമിയിലെ അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും നടത്തിയ മറ്റൊരു ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സായുധ സമരമാണിത്. പി. കെ. കുമാരൻ എന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവാണ് ഈ സമരത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. ജന്മിത്തത്തിനും സാമ്രാജ്യത്തതിനുമെതിരെ മലബാറിൽ നടന്നുവന്നിട്ടുള്ള കാർഷിക സമരങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണു് ശ്രീകണ്ഠാപുരം ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിലെ കാവുംബായി ഗ്രാമത്തിൽ 1946 ഡിസംബർ 30 നു് നടന്ന കാവുമ്പായി കാർഷിക കലാപം. കാവുമ്പായിലെ കർഷകർ പുനം കൃഷി (മലഞ്ചെരിവുകളിലെ താൽക്കാലിക കൃഷി) ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിനും വാരവും (നികുതി) കുറയ്ക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ് സമരം ആരംഭിച്ചത്. കർഷകരുടെ കൂട്ടായ്മ ജന്മിമാരെയും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തെയും ഭയപ്പെടുത്തി. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താനായി വലിയൊരു പോലീസ് പട കാവുമ്പായിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. 1946 ഡിസംബർ 30-ന് കാവുമ്പായി കുന്നുകളിൽ വെച്ച് കർഷകരും പോലീസും തമ്മിൽ കടുത്ത ഏറ്റുമുട്ടലുണ്ടായി. പോലീസിന്റെ ക്രൂരമായ വെടിവെപ്പിൽ അഞ്ച് കർഷകർ സംഭവസ്ഥലത്ത് വെച്ച് തന്നെ കൊല്ലപ്പെട്ടു. നിരവധി പേരെ ജയിലിലടയ്ക്കുകയും കടുത്ത പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയാക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും ഈ ത്യാഗം കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. ജന്മിത്വത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കുന്നതിൽ കാവുമ്പായി സമരം നിർണായകമായ പങ്ക് വഹിച്ചു. കേരളത്തിലെ കർഷക പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ രക്തം എഴുതിയ ഒരു അധ്യായമാണിത്.

11. മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം (രണ്ടാം ഘട്ടം)

മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം (രണ്ടാം ഘട്ടം) / അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് മുൻപുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങൾ (വർഷം: 1859-ന് ശേഷം)
ചാന്നാർ ലഹളയ്ക്ക് ശേഷം തിരുവിതാംകൂറിലെ മറ്റ് പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളായ ഈഴവ, ദളിത് സ്ത്രീകൾക്കും മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി നടന്ന തുടർച്ചയായ സമരങ്ങളാണിത്. 1859-ൽ ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾക്ക് രാജവിളംബരത്തിലൂടെ അവകാശം ലഭിച്ചെങ്കിലും, അത് തിരുവിതാംകൂറിലെ മറ്റ് പിന്നാക്ക ജാതിക്കാർക്ക് ബാധകമായിരുന്നില്ല. ഇതിനെതിരെ ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ എന്ന സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവ് ശക്തമായി രംഗത്തുവന്നു. അദ്ദേഹം കായംകുളം ഭാഗത്ത് വെച്ച് കീഴ്ജാതിക്കാരായ സ്ത്രീകൾക്ക് റൗക്ക (മേൽവസ്ത്രം) വിതരണം ചെയ്യുകയും അത് ധരിച്ച് പൊതുവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ധൈര്യം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെതിരെ സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ അക്രമം അഴിച്ചുവിട്ടപ്പോൾ വേലായുധപ്പണിക്കരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളും അവരെ കായികമായിത്തന്നെ നേരിട്ടു. ‘അച്ചിപ്പുടവ സമരം‘ എന്നും ഈ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നടന്ന ഒരു സമരം അറിയപ്പെടുന്നുണ്ട് (പിന്നാക്ക സ്ത്രീകൾക്ക് മുട്ടിന് താഴെ തുണി ഉടുക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി നടന്ന സമരം). സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രധാരണ സ്വാതന്ത്ര്യവും അന്തസ്സും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഈ പോരാട്ടങ്ങൾ വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചു. ഒടുവിൽ തിരുവിതാംകൂറിലെ മുഴുവൻ സ്ത്രീകൾക്കും ആഗ്രഹമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം ഈ സമരങ്ങളിലൂടെയാണ് നേടിയെടുത്തത്. കേരളത്തിലെ മനുഷ്യാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണിത്.

12. വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം / ഊരൂട്ടമ്പലം സമരം

വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം / ഊരൂട്ടമ്പലം സമരം (വർഷം: 1910)
അധഃസ്ഥിത വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നൽകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന അതിശക്തമായ സമരമാണിത്. തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ ഊരൂട്ടമ്പലം സ്കൂളിൽ ‘പഞ്ചമി‘ എന്ന ദളിത് പെൺകുട്ടിയെ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ അയ്യൻകാളി നേരിട്ടെത്തി. എന്നാൽ സവർണ്ണ പ്രമാണികൾ കുട്ടിയെ വിദ്യാലയത്തിൽ കയറ്റാൻ സമ്മതിക്കാതെ സ്കൂളിന് തീയിടുകയും വലിയ രീതിയിലുള്ള അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെതിരെ അയ്യൻകാളി വിപ്ലവകരമായ ഒരു സമരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: “ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം തന്നില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ പാടങ്ങളിൽ ഇനി ഞങ്ങൾ പണിയെടുക്കില്ല“. ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്കായിരുന്നു ഇത്. ദളിതരുടെ അധ്വാനത്തെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന സവർണ്ണരുടെ പാടങ്ങൾ ഇതോടെ തരിശായി കിടന്നു. പട്ടിണിയിലായ സവർണ്ണ ജന്മിമാർ ഒടുവിൽ സർക്കാരിന് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ നിർബന്ധിതരായി. ഈ സമരത്തിന്റെ ഫലമായി 1914-ൽ തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ എല്ലാ പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിലും ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനാനുമതി നൽകിക്കൊണ്ട് ഉത്തരവിറക്കി. ഒരു ജനവിഭാഗത്തെ മുഴുവൻ അക്ഷരവെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ കാരണമായ ഈ സമരം കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഒന്നാണ്.

13. ചന്ത സമരം – നെടുമങ്ങാട്

ചന്ത സമരം – നെടുമങ്ങാട് (വർഷം: 1912)
പിന്നാക്ക-ദളിത് വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൊതുചന്തകളിൽ പ്രവേശനവും ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിൽക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ആവശ്യപ്പെട്ട് അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരമാണിത്. അക്കാലത്ത് തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ നെടുമങ്ങാട് ചന്തയിൽ ദളിതർക്ക് പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. അവർ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന കാർഷിക ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ ചന്തയ്ക്ക് പുറത്ത് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് തുച്ഛമായ വിലയ്ക്ക് സവർണ്ണർക്ക് നൽകണമായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ അയ്യൻകാളി തന്റെ അനുയായികളുമായി നെടുമങ്ങാട് ചന്തയിലേക്ക് നേരിട്ട് ഇരച്ചുകയറി. തങ്ങളുടെ അവകാശം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച സമരക്കാരെ ചന്തയിലുണ്ടായിരുന്ന ഗുണ്ടകളും സവർണ്ണരും ചേർന്ന് ക്രൂരമായി ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമരക്കാർ തിരിച്ച് ശക്തമായ പ്രതിരോധം തീർത്തു. ഈ പ്രക്ഷോഭം അയ്യൻകാളിയുടെ ജീവിതവും അവഗണനയിലാണ്ട വിഭാഗത്തിന്റെ മോചനസമരങ്ങളും അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സവർണർക്കൊപ്പം അഹിന്ദുക്കളും അധഃസ്ഥിതനു സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിക്കുന്നതിനെ എതിർക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടു ഈ ഏറ്റുമുട്ടൽ ചരിത്രത്തിൽ ‘നെടുമങ്ങാട് ചന്ത ലഹള‘ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യവും തുല്യതയും ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ ഈ സമരം നിർണായകമായ ഒരു ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു. സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം പൂർണ്ണമായി അനുഭവിക്കാൻ ദളിതർക്ക് ഈ സമരത്തോടെ അവകാശം ലഭിച്ചു.

14. കായൽ സമ്മേളനം

കായൽ സമ്മേളനം (വർഷം: 1913)
കൊച്ചിയിൽ അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ യോഗം ചേരാൻ അനുവാദമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന വിപ്ലവകരമായ ഒരു കൂട്ടായ്മയാണിത്. കൊച്ചിയിലെ പുലയ സമുദായക്കാർക്ക് കരയിൽ ഒരിടത്തും യോഗം ചേരാൻ ജന്മിമാരും അധികാരികളും സ്ഥലം നൽകിയില്ല. കരയിലല്ലേ വിലക്കുള്ളൂ, കായലിൽ വിലക്കില്ലല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ച പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പൻ കൊച്ചിയിലെ എറണാകുളം കായലിൽ വഞ്ചികൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി അതിന് മുകളിൽ ഒരു താല്കാലിക പന്തൽ നിർമ്മിച്ചു. 1913-ൽ നടന്ന ഈ സമ്മേളനത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾ വഞ്ചികളിലായി വന്നെത്തി പങ്കെടുത്തു. ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ കഠിനമായ നിയമങ്ങളെ ബുദ്ധിപൂർവ്വം മറികടന്ന ഒരു വിസ്മയ സമരമായിരുന്നു ഇത്. ഈ സമ്മേളനത്തിൽ വെച്ചാണ് ‘കൊച്ചി പുലയ മഹാസഭ’ എന്ന സംഘടന രൂപീകൃതമായത്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാൻ ഈ കായൽ സമ്മേളനം വലിയൊരു വേദിയായി മാറി. കേരളത്തിലെ സംഘടനാ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേറിട്ടതും ആവേശകരവുമായ ഒരു അധ്യായമാണിത്.

15. കല്ലുമാല സമരം / പെരിനാട് ലഹള

15. കല്ലുമാല സമരം / പെരിനാട് ലഹള
ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരമാണിത്. അക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണമോ വെള്ളിയോ പോയിട്ട് നല്ല ആഭരണങ്ങൾ പോലും ധരിക്കാൻ അവകാശമില്ലായിരുന്നു. അവർ കഴുത്തിൽ കല്ലും കുപ്പിച്ചില്ലുകളും കോർത്ത ‘കല്ലുമാലകൾ‘ ധരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു ജാതിപ്രമാണിമാരുടെ നിയമം. മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായ ഈ സ്ത്രീകൾ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിയണമെന്ന് അയ്യൻകാളി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പെരിനാട് എന്ന സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് ദളിത് സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലെ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിഞ്ഞ് പ്രതിഷേധിച്ചു. ഇതിൽ പ്രകോപിതരായ സവർണ്ണർ ദളിത് ജനങ്ങളെ ക്രൂരമായി ആക്രമിക്കുകയും അവരുടെ വീടുകൾക്ക് തീയിടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വലിയ രീതിയിലുള്ള ലഹളകൾ ആ പ്രദേശത്ത് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ അയ്യൻകാളിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കൊല്ലം പീരങ്കിമൈതാനത്ത് വെച്ച് ഒരു വലിയ അനുരഞ്ജന സമ്മേളനം നടന്നു. ആ സമ്മേളനത്തിൽ വെച്ച് ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും ധരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആത്മാഭിമാനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സ്ത്രീകളുടെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിൽ കല്ലുമാല സമരം എക്കാലവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

16. അച്ചടി സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം – സ്വദേശാഭിമാനി

അച്ചടി സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം – സ്വദേശാഭിമാനി (വർഷം: 1910)
ഭരണാധികാരികളുടെ അഴിമതിക്കെതിരെയും ജനങ്ങളുടെ പൗരാവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ധീരമായ പോരാട്ടമാണിത്. തിരുവിതാംകൂർ രാജാവായിരുന്ന ശ്രീമൂലം തിരുനാളിന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവാനായിരുന്ന പി. രാജഗോപാലാചാരിയുടെയും ജനവിരുദ്ധ നയങ്ങളെ രാമകൃഷ്ണപിള്ള തന്റെ ‘സ്വദേശാഭിമാനി‘ പത്രത്തിലൂടെ ശക്തമായി വിമർശിച്ചു. കൊട്ടാരത്തിലെ ധൂർത്തും ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അഴിമതിയും അദ്ദേഹം ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിരന്തരം തുറന്നുകാട്ടി. മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യം ജനങ്ങളുടെ മൗലികാവകാശമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഭരണകൂടത്തിന്റെ കടുത്ത ഭീഷണികൾക്കും പ്രലോഭനങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വഴങ്ങാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ, പത്രത്തിന്റെ ജനസ്വാധീനം ഭയന്ന തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ 1910 സെപ്റ്റംബർ 26-ന് സ്വദേശാഭിമാനി പത്രം കണ്ടുകെട്ടുകയും രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെ നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു. നാടുകടത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹം ഉയർത്തിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ആശയങ്ങൾ കേരളീയരിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയബോധം ഉണ്ടാക്കി. പത്രപ്രവർത്തന രംഗത്തെ ധീരതയുടെയും ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെയും എക്കാലത്തെയും വലിയ പ്രതീകമാണ് ഈ സമരം. ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കെതിരെ ഒരു പേനകൊണ്ട് നടത്തിയ ഈ വിപ്ലവം കേരള ചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത അധ്യായമാണ്.

17. പ്രെജുഡീസ് വിരുദ്ധ സമരം

പ്രെജുഡീസ് വിരുദ്ധ സമരം (വർഷം: 1915 – 1920 കാലഘട്ടം)
വടക്കൻ മലബാറിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ജാതീയമായ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും മുൻവിധികൾക്കും (Prejudice) എതിരെ വാഗ്ഭടാനന്ദന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ശക്തമായ ആശയ സമരമാണിത്. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരെ കാണുന്നതുപോലും പാപമാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന സവർണ്ണരുടെ അന്ധമായ മുൻവിധികളെയാണ് അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്തത്. ‘ആത്മവിദ്യാസംഘം‘ എന്ന സംഘടന രൂപീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് വാഗ്ഭടാനന്ദൻ ഈ പോരാട്ടത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്. “ഉണരുവിൻ, അഖിലേശനെ സ്മരിപ്പിൻ, ക്ഷണമെഴുന്നേല്പിൻ, അനീതിയോടെതിർപ്പിൻ” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം ജനങ്ങളെ ആവേശഭരിതരാക്കി. ജാതി ചിന്തകൾ മനുഷ്യനെ മൃഗമാക്കുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളിലൂടെ ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ആളുകളുടെ മനസ്സിലെ മുൻവിധികൾ മാറ്റിയെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം നിരവധി സംവാദങ്ങളും പന്തിഭോജനങ്ങളും സംഘടിപ്പിച്ചു. കേവലം ആചാരങ്ങൾ മാറ്റുക മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ചിന്താഗതിയിലാണ് മാറ്റം വരേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. മലബാറിലെ പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അന്തരീക്ഷം ഒരുക്കുന്നതിൽ ഈ സമരം വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു. യാഥാസ്ഥിതികരുടെ കടുത്ത എതിർപ്പുകളെയും ഭീഷണികളെയും അതിജീവിച്ചാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനം മുന്നോട്ട് പോയത്. ജനങ്ങളുടെ യുക്തിചിന്തയെ ഉണർത്താനും സാമൂഹിക സമത്വം സ്ഥാപിക്കാനും പ്രെജുഡീസ് വിരുദ്ധ സമരം വലിയൊരു അടിത്തറ പാകി.

18. യാചനയാത്ര

യാചനയാത്ര (വർഷം: 1931)
നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിലെ ദരിദ്രരായ കുട്ടികൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടുന്നതിനുള്ള ഫണ്ട് ശേഖരണത്തിനായി വി. ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന അപൂർവ്വമായൊരു സമരയാത്രയാണിത്. അക്കാലത്ത് നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിൽ കടുത്ത അനാചാരങ്ങളും സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു. മൂത്ത മകന് മാത്രം സ്വത്തുക്കൾ ലഭിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു അത്. ഇതിന് മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ യുവതലമുറയ്ക്ക് ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കണമെന്ന് വി. ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ഇതിനായി തൃശൂർ ജില്ലയിലെ കിരാലൂരിൽ നിന്നും ചന്ദ്രമന ഇല്ലത്തേക്ക് അദ്ദേഹം കിലോമീറ്ററുകളോളം കാൽനടയായി ഒരു യാത്ര സംഘടിപ്പിച്ചു. സമുദായത്തിലെ ധനികരായ ആളുകളിൽ നിന്നും പണവും നെല്ലും യാചിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ഈ യാത്ര നടത്തിയത്. യാഥാസ്ഥിതികരായ വലിയൊരു വിഭാഗം ഈ യാത്രയെ അങ്ങേയറ്റം അപമാനിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇതൊന്നും വകവെക്കാതെ ‘യാചനയാത്ര’ വൻ വിജയമായി മാറി. യാത്രയിലൂടെ ശേഖരിച്ച ഫണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് പാവപ്പെട്ട നമ്പൂതിരി കുട്ടികൾക്കായി വിദ്യാലയങ്ങളും ഹോസ്റ്റലുകളും സ്ഥാപിച്ചു. നമ്പൂതിരി സമുദായത്തെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നും ആധുനികതയിലേക്ക് നയിച്ച വലിയൊരു വിപ്ലവമായിരുന്നു ഈ യാത്ര. സമുദായ നവീകരണ ചരിത്രത്തിൽ ഇത്രയും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ മറ്റൊരു കാൽനടയാത്ര കേരളത്തിലുണ്ടായിട്ടില്ല.

19. നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം (വർഷം: 1932)
തിരുവിതാംകൂറിലെ ജനസംഖ്യയിൽ ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്ന ഈഴവ, ക്രിസ്ത്യൻ, മുസ്ലീം വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായി നിയമസഭയിലും സർക്കാർ ജോലികളിലും പ്രാതിനിധ്യം വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭമാണിത്. അക്കാലത്ത് ഉയർന്ന ജാതിക്കാർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു ഭരണത്തിലും ഉദ്യോഗങ്ങളിലും മേധാവിത്വം ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഈ അനീതിക്കെതിരെ എൻ. വി. ജോസഫ്, സി. കേശവൻ, പി. കെ. കുഞ്ഞ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് പ്രക്ഷോഭം ആരംഭിച്ചത്. ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നത് വരെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിന്നും ഭരണത്തിൽ നിന്നും ‘നിവർത്തിക്കുക’ (വിട്ടുനിൽക്കുക) എന്നതായിരുന്നു സമരക്കാരുടെ നയം. ഇതിൽ നിന്നാണ് ‘നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം’ (Abstention Movement) എന്ന പേര് ഈ സമരത്തിന് ലഭിച്ചത്. തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തെ ഇളക്കിമറിച്ച വലിയൊരു ജനമുന്നേറ്റമായിരുന്നു ഇത്. സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി സി. കേശവൻ നടത്തിയ പ്രശസ്തമായ ‘കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗം‘ വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും അദ്ദേഹത്തെ ജയിലിലടയ്ക്കാൻ കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. ഈ സമരം രാജഭരണത്തെയും ദിവാൻ ഭരണത്തെയും പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. ഒടുവിൽ ജനവികാരത്തിന് മുന്നിൽ സർക്കാർ കീഴടങ്ങുകയും പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് നിയമസഭയിൽ സീറ്റുകൾ സംവരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിൽ പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ ഈ സമരം ഒരു വലിയ നാഴികക്കല്ലാണ്.

20. അന്തിക്കാട് ചെത്ത് തൊഴിലാളി സമരം

അന്തിക്കാട് ചെത്ത് തൊഴിലാളി സമരം (വർഷം: 1942)
തൃശൂർ ജില്ലയിലെ അന്തിക്കാട് പ്രദേശത്തെ ചെത്ത് തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ കൂലി വർദ്ധനവിനും തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വത്തിനും വേണ്ടി നടത്തിയ ധീരമായ കർഷകത്തൊഴിലാളി സമരമാണിത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന ജി. എസ്. ധാരാസിംഗിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ് തൊഴിലാളികൾ സംഘടിച്ചത്. ജന്മിമാരുടെയും കോൺട്രാക്ടർമാരുടെയും കടുത്ത ചൂഷണങ്ങൾക്കും കുറഞ്ഞ കൂലിക്കുമെതിരെയായിരുന്നു ഈ സമരം. തൊഴിലാളികൾ ഒത്തുചേർന്ന് പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെത്ത് ജോലികൾ പൂർണ്ണമായി നിർത്തിവെക്കുകയും ചെയ്തു. സമരത്തെ തകർക്കാൻ കോൺട്രാക്ടർമാരും പോലീസും ചേർന്ന് ഗുണ്ടകളെ ഇറക്കി സമരക്കാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. എന്നാൽ തൊഴിലാളികൾ പിന്മാറാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല; അവർ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) തോക്കുകളെപ്പോലും ധീരമായി നേരിട്ടു. സ്ത്രീ തൊഴിലാളികളും ഈ സമരത്തിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും പുരുഷന്മാർക്കൊപ്പം പോരാടുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് കൊച്ചി രാജ്യത്ത് നടന്ന ഏറ്റവും സംഘടിതമായ തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്. ദീർഘനാൾ നീണ്ടുനിന്ന കഠിനമായ സമരത്തിനൊടുവിൽ തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ഭാഗികമായി അംഗീകരിക്കാൻ അധികാരികൾ നിർബന്ധിതരായി. ഈ സമരം കേരളത്തിലെ ചെത്ത് തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ആവേശവും ദിശാബോധവും നൽകി. പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശ ബോധം വളർത്തുന്നതിൽ ഈ സമരം വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്.

21. മൊറാഴ സമരം

മൊറാഴ സമരം (വർഷം: 1940)
ഉത്തര മലബാറിലെ കണ്ണൂർ ജില്ലയിലുള്ള മൊറാഴയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും കടുത്ത വിലക്കയറ്റത്തിനുമെതിരെ കർഷകരും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകരും നടത്തിയ ധീരമായ ചെറുത്തുനില്പാണ് മൊറാഴ സമരം. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഏർപ്പെടുത്തിയ നിയന്ത്രണങ്ങളും പൂഴ്ത്തിവെപ്പും കാരണം ജനങ്ങൾ പട്ടിണിയിലായപ്പോഴാണ് ഈ സമരം രൂപപ്പെടുന്നത്. 1940 സെപ്റ്റംബർ 15-ന് മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റിയുടെ ആഹ്വാനപ്രകാരം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ‘പ്രതിഷേധ ദിനം’ ആചരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. പ്രകടനങ്ങൾ നിരോധിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവ് ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് കെ. പി. ആർ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടം മൊറാഴയിലെ കീഴറ മൈതാനത്ത് തടിച്ചുകൂടി. സമരക്കാരെ പിരിച്ചുവിടാൻ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) ശ്രമിക്കുകയും ജനങ്ങൾക്ക് നേരെ ക്രൂരമായി ലാത്തിച്ചാർജ് നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ സമാധാനപരമായി തുടങ്ങിയ സമരം സായുധ ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക് വഴിമാറുകയും ജനങ്ങൾ പോലീസിനെതിരെ തിരിയുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഘർഷത്തിൽ കല്ലേറേറ്റും മർദ്ദനമേറ്റും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ കുട്ടികൃഷ്ണമേനോൻ ഉൾപ്പെടെ രണ്ട് പോലീസുകാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഇതിനെത്തുടർന്ന് മലബാറിലുടനീളം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കൾക്കെതിരെ കടുത്ത പോലീസ് നായാട്ട് ആരംഭിച്ചു. സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ കെ. പി. ആർ. ഗോപാലനെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും കോടതി അദ്ദേഹത്തിന് വധശിക്ഷ വിധിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ മഹാത്മാഗാന്ധിയും ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ദേശീയ നേതാക്കൾ ഇടപെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് പിൽക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വധശിക്ഷ ജീവപര്യന്തമായി കുറച്ചു. സാമ്രാജ്യത്വ ഭരണകൂടത്തോടുള്ള കർഷകരുടെ ആത്മവീര്യവും രാഷ്ട്രീയ ബോധവും തെളിയിച്ച സമരമായിരുന്നു ഇത്. ഉത്തര മലബാറിലെ വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ചയിൽ മൊറാഴ സമരം നിർണായകമായ ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്.

22. കൂത്തളി സമരം

കൂത്തളി സമരം (വർഷം: 1940-കളുടെ തുടക്കം)
മലബാറിലെ കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലുള്ള കൂത്തളി എസ്റ്റേറ്റിൽ ജന്മിത്വ ചൂഷണത്തിനും ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ ജനദ്രോഹ നയങ്ങൾക്കുമെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ ശക്തമായ സമരമാണിത്. കൂത്തളി നായനാർ എന്ന പ്രബലനായ ജന്മിയുടെ അധീനതയിലുള്ളതായിരുന്നു ഈ പ്രദേശത്തെ ഭൂരിഭാഗം കൃഷിഭൂമികളും കാടുകളും. പാവപ്പെട്ട കർഷകർ കാടുകളിൽ കയറി കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനും വിറക് ശേഖരിക്കുന്നതിനും ജന്മി കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളും വലിയ വാരവും (നികുതി) ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ കെ. കേളപ്പൻ, കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ കിസാൻ സഭയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ സംഘടിച്ചു. ജന്മിയുടെ വനങ്ങളിൽ കർഷകർ കൂട്ടത്തോടെ കയറി ഒപ്പു ലേലം വിളിക്കുന്നതിനെതിരെയും ഭൂമി കൈയടക്കുന്നതിനെതിരെയും പരസ്യമായി പ്രതിരോധം തീർത്തു. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ ജന്മിമാർ രംഗത്തിറക്കുകയും കർഷകരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. നിരവധി കർഷകരുടെ കുടിലുകൾ പോലീസ് തല്ലിത്തകർക്കുകയും അവരുടെ കാർഷിക ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും പട്ടിണിയെയും പോലീസിന്റെ ലാത്തികളെയും ഭയപ്പെടാതെ കർഷകർ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി പോരാട്ടം തുടർന്നു. സ്വന്തം മണ്ണിൽ കൃഷി ചെയ്യാനും അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കാനുമുള്ള അവകാശം കർഷകന്റേതാണെന്ന് ഈ സമരം ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. കർഷക തൊഴിലാളികളുടെ ഐക്യം എന്താണെന്ന് മലബാറിന് കാണിച്ചുതരാൻ കൂത്തളി സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. ജന്മിത്വത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളക്കുന്നതിലും കർഷകർക്കിടയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വേരോട്ടമുണ്ടാക്കുന്നതിലും ഈ സമരം വിജയം കണ്ടു.

23. ചീമേനി സമരം

ചീമേനി സമരം (വർഷം: 1940-കളുടെ മധ്യകാലം)>
കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ചീമേനി പ്രദേശത്ത് ജന്മിമാരുടെ ക്രൂരമായ ചൂഷണങ്ങൾക്കും കരിഞ്ചന്തയ്ക്കുമെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ വിപ്ലവകരമായ പ്രക്ഷോഭമാണിത്. അക്കാലത്ത് ചീമേനിയിലെ വലിയ ജന്മിമാർ പാവപ്പെട്ട കർഷകരെക്കൊണ്ട് തുച്ഛമായ കൂലിക്ക് പണിയെടുപ്പിക്കുകയും വലിയ തോതിൽ വാരം ഈടാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള കടുത്ത ക്ഷാമകാലത്ത് ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് കർഷകരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. പ്രമുഖ കർഷക നേതാവായിരുന്ന കെ. എ. കേരളീയന്റെ ആശയങ്ങളിൽ നിന്നും നേതൃത്വത്തിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് കർഷകർ ജന്മിമാർക്കെതിരെ ഒന്നടങ്കം രംഗത്തിറങ്ങി. ജന്മിമാരുടെ പത്തായപ്പുരകൾ ഉപരോധിക്കാനും പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ജനങ്ങൾക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനും കർഷക കൂട്ടായ്മകൾ മുന്നോട്ടുവന്നു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വലിയൊരു ജനവിഭാഗം കയ്യിൽ കിട്ടിയ ആയുധങ്ങളുമായി ഈ സമരത്തിൽ പങ്കാളികളായി. സമരം അടിച്ചമർത്താൻ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസും ജന്മിയുടെ ഗുണ്ടകളും ചേർന്ന് കർഷകരെ വേട്ടയാടുകയും ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ധീരരായ നിരവധി പ്രവർത്തകർ ഈ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെടുകയും ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾ ഏൽക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്തു. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ പോരാട്ട വീര്യത്തിൽ നിന്നും ഒരടി പിന്നോട്ട് പോകാൻ ചീമേനിയിലെ കർഷകർ തയ്യാറായില്ല. ഈ സമരം ചീമേനിയിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും ജന്മിത്വത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കുന്നതിന് വലിയ തോതിൽ വേഗത കൂട്ടി. കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു അധ്യായമാണ് ചീമേനി സമരം.

24. തിരുവിതാംകൂർ കയർ തൊഴിലാളി സമരം

തിരുവിതാംകൂർ കയർ തൊഴിലാളി സമരം (വർഷം: 1946)
തിരുവിതാംകൂറിലെ ആലപ്പുഴ ജില്ലയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഏറ്റവും വലിയ സംഘടിത തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭമാണിത്. ആലപ്പുഴയിലെ കയർ ഫാക്ടറികളിലെ തൊഴിലാളികൾ അനുഭവിച്ചിരുന്ന കുറഞ്ഞ കൂലി, കടുത്ത ജോലി ഭാരം, മുതലാളിമാരുടെ പീഡനങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കെതിരെയാണ് സമരം ആരംഭിച്ചത്. പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന പി. കൃഷ്ണപിള്ളയാണ് ഈ സമരത്തിന് പിന്നിലെ പ്രധാന ബുദ്ധികേന്ദ്രവും സംഘാടകനുമായി പ്രവർത്തിച്ചത്. കേവലം ഒരു സാമ്പത്തിക സമരം എന്നതിനപ്പുറം തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണത്തിനെതിരെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടമായി ഇത് മാറി. ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ ഒന്നടങ്കം പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും വ്യവസായ മേഖലയെ പൂർണ്ണമായി നിശ്ചലമാക്കുകയും ചെയ്തു. ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ‘ എന്ന വിപ്ലവകരമായ മുദ്രാവാക്യം ആദ്യമായി ഉയർന്നുകേട്ടത് ഈ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടായിരുന്നു. സമരത്തെ നേരിടാൻ ദിവാൻ ആലപ്പുഴയിൽ പട്ടാള ഭരണം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ കടുത്ത അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. പോലീസിന്റെയും പട്ടാളത്തിന്റെയും ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങൾ വകവെക്കാതെ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ ക്യാമ്പുകളിൽ ഉറച്ചുനിന്നു പോരാടി. ഈ കയർ തൊഴിലാളി സമരമാണ് പിന്നീട് പുന്നപ്ര-വയലാർ എന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സായുധ വിപ്ലവത്തിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന ഘടകം. കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവും ത്യാഗസന്നദ്ധതയും ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്ത സമരമായിരുന്നു ഇത്. തിരുവിതാംകൂറിൽ ഉത്തരവാദ ഭരണം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ ഈ സമരം നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

25. പാലിയം സത്യാഗ്രഹം

പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (വർഷം: 1947 – 1948)
എറണാകുളം ജില്ലയിലെ ചേന്ദമംഗലത്തുള്ള പാലിയം കൊട്ടാരത്തിന് മുന്നിലെ പൊതുവഴിയിലൂടെ പിന്നാക്ക ജാതിക്കാർക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന പ്രശസ്തമായ സമരമാണിത്. കൊച്ചി രാജ്യത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിമാരായിരുന്ന പാലിയത്തച്ചന്മാരുടെ കുടുംബവക ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിലുള്ള റോഡിലൂടെ ദളിതർക്കും മറ്റ് പിന്നാക്കക്കാർക്കും പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. ഈ വിവേചനത്തിനെതിരെ 1947 ഡിസംബർ 4-ന് സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിച്ചു. സി. കേശവൻ, കെ. കേളപ്പൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ ഈ സമരത്തിന് പിന്തുണയുമായി എത്തിയിരുന്നു. സമരം നയിച്ച വോളന്റിയർമാർക്ക് പാലിയം കുടുംബത്തിലെ ഗുണ്ടകളിൽ നിന്നും പോലീസിൽ നിന്നും ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങൾ ഏൽക്കേണ്ടി വന്നു. സമരത്തിനിടയിൽ ഉണ്ടായ പോലീസ് ലാത്തിച്ചാർജ്ജിൽ കടുത്ത പരിക്കേറ്റ എ. ജി. വേലായുധൻ എന്ന യുവ സമരസായുധൻ പിന്നീട് ആശുപത്രിയിൽ വെച്ച് രക്തസാക്ഷിയായി. വേലായുധന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം സമരത്തിന് വലിയ ജനപിന്തുണ നേടിക്കൊടുക്കുകയും പ്രക്ഷോഭം കൊച്ചി രാജ്യത്തുടനീളം പടരുകയും ചെയ്തു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും പ്രജാ മണ്ഡലവും ഒത്തുചേർന്ന് ഈ സമരത്തെ ഒരു വലിയ ജനമുന്നേറ്റമാക്കി മാറ്റി. ഒടുവിൽ 110 ദിവസത്തോളം നീണ്ടുനിന്ന കഠിനമായ സത്യാഗ്രഹത്തിനൊടുവിൽ അധികാരികൾക്ക് ജനവികാരത്തിന് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. 1948 മാർച്ച് മാസത്തിൽ പാലിയം റോഡ് എല്ലാ ജാതി മതസ്ഥർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുത്തുകൊണ്ട് ഉത്തരവിറങ്ങി. ഈ വിജയത്തെത്തുടർന്ന് കൊച്ചിയിലെ എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളും വഴികളും എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുനൽകുന്ന ‘ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം‘ പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കൊച്ചി രാജാവ് നിർബന്ധിതനായി. കേരളത്തിലെ ജാതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാനത്തെ വലിയ സത്യാഗ്രഹ വിജയമായിരുന്നു പാലിയം സത്യാഗ്രഹം.

26. തത്ത്വചിന്താബോധിനി സമരം

തത്ത്വചിന്താബോധിനി സമരം (വർഷം: 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യം)
കേരളത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതിക ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിനും അവർ സമൂഹത്തിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചിരുന്ന അനാചാരങ്ങൾക്കും എതിരെ ചട്ടമ്പി സ്വാമികളുടെ ആശയങ്ങളുടെ പിൻബലത്തോടെ നടന്ന ഒരു വലിയ ബൗദ്ധിക-സാമൂഹിക സമരമാണിത്. അക്കാലത്ത് വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പഠിക്കാനും ആത്മീയ കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാനും സവർണ്ണർക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രമേ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇതിനെതിരെ ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ തന്റെ ‘വേദാധികാര നിരൂപണം’ തുടങ്ങിയ കൃതികളിലൂടെയും പ്രഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും കടുത്ത ഭാഷയിൽ പ്രതികരിച്ചു. വേദപഠനം ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയുടെ മാത്രം കുത്തകയല്ലെന്നും മനുഷ്യനായി ജനിച്ച എല്ലാവർക്കും അതിന് അവകാശമുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം യുക്തിഭദ്രമായി സ്ഥാപിച്ചു. ഈ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് തിരുവനന്തപുരത്ത് ‘തത്തുചിന്താബോധിനി’ എന്ന പേരിൽ ഒരു കൂട്ടായ്മയും ബൗദ്ധിക മുന്നേറ്റവും രൂപപ്പെടുന്നത്. ജാതി ചിന്തകൾക്ക് അപ്പുറം മനുഷ്യത്വത്തിനാണ് വില നൽകേണ്ടതെന്ന ചിന്ത ഈ പ്രസ്ഥാനം ജനങ്ങളിൽ വളർത്തി. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കാനും വിജ്ഞാനം നേടാനുമുള്ള വലിയൊരു വാതിൽ തുറന്നുനൽകാൻ ഈ മുന്നേറ്റത്തിന് കഴിഞ്ഞു. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവർക്ക് അറിവ് നിഷേധിച്ച യാഥാസ്ഥിതികരുടെ വായടപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ഈ സമരം. ഒരു വലിയ രക്തച്ചൊരിച്ചിലോ അക്രമങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, അറിവിന്റെയും യുക്തിയുടെയും വെളിച്ചം കൊണ്ട് സമൂഹത്തെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഇതിന് സാധിച്ചു. കേരളത്തിലെ പിൽക്കാല നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ബൗദ്ധിക അടിത്തറ പാകിയത് ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ തുടക്കം കുറിച്ച ഇത്തരം ആശയ സമരങ്ങളായിരുന്നു.

27. അഞ്ചുതെങ്ങ് സമരം

അഞ്ചുതെങ്ങ് സമരം (വർഷം: 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിൽ – 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം)
തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ അഞ്ചുതെങ്ങ് പ്രദേശത്തെ തീരദേശ നിവാസികളുടെയും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെയും അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി അൽഫോൺസ് ആന്റണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ശക്തമായ ഒരു ജനമുന്നേറ്റമാണിത്. അഞ്ചുതെങ്ങ് എന്നത് പണ്ട് മുതലേ ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ പ്രധാന താവളങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായും, ഒപ്പം പ്രാദേശിക ഭരണാധികാരികളുടെയും ജന്മിമാരുടെയും കടുത്ത നികുതി പീഡനങ്ങൾക്കെതിരെയും ഈ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾ നിരന്തരം പോരാടിയിട്ടുണ്ട്. അൽഫോൺസ് ആന്റണി അവിടുത്തെ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളെയും സാധാരണക്കാരെയും സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കരിഞ്ചന്തയ്ക്കും ചൂഷണങ്ങൾക്കുമെതിരെ ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചു. കടലിൽ പോയി മീൻ പിടിക്കുന്ന തൊഴിലാളികൾക്ക് അവരുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വില ഉറപ്പാക്കണമെന്നത് ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ പോലീസും പ്രാദേശിക പ്രമാണിമാരും പലവിധത്തിലുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടെങ്കിലും തൊഴിലാളികൾ ഒത്തൊരുമയോടെ അതിനെയെല്ലാം ചെറുത്തുതോൽപ്പിച്ചു. സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ പൗരാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും ബോധമുണ്ടാക്കാൻ ഈ സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. തീരദേശ മേഖലകളിൽ വലിയൊരു സാമൂഹിക ഉണർവ് ഉണ്ടാക്കാൻ അൽഫോൺസ് ആന്റണിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ സഹായിച്ചു. കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ വലിയ തോതിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാതെ പോയ, എന്നാൽ തീരദേശ ജനതയുടെ വിമോചനത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച ഒരു സമരമാണിത്.

28. മുതുതല സമരം

മുതുതല സമരം (വർഷം: 1930-കളുടെ മധ്യകാലം)
മലബാറിലെ കർഷകർക്ക് കൃഷിഭൂമിയിൽ സ്ഥിരമായ അവകാശം നേടിക്കൊടുക്കുന്നതിനും ജന്മിമാരുടെ ഒഴിപ്പിക്കൽ നടപടികൾക്കെതിരെയും ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന പ്രശസ്തമായ കർഷക സമരമാണിത്. അക്കാലത്ത് മലബാറിലെ ഭൂരിഭാഗം ഭൂമിയും വലിയ ജന്മിമാരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. പാവപ്പെട്ട കർഷകർ കഷ്ടപ്പെട്ട് മണ്ണിൽ പണിയെടുത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും വാരമായും പാട്ടമായും ജന്മിമാർക്ക് നൽകണമായിരുന്നു. ഇതിന് പുറമെ, കർഷകരെ യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ കൃഷിഭൂമിയിൽ നിന്നും കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ ജന്മിമാർക്ക് നിയമപരമായ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ അനീതിക്കെതിരെ ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെയും കിസാൻ സഭയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ സംഘടിച്ചു. തങ്ങളെ മണ്ണിൽ നിന്നും ഒഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളെയും പോലീസിനെയും കർഷകർ സംഘടിതമായി തടഞ്ഞു. “കൃഷിഭൂമി കർഷകന്” എന്ന വിപ്ലവകരമായ മുദ്രാവാക്യം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഈ സമരം വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത ഒട്ടനവധി കർഷകരെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തമായ പിന്തുണയോടെ കർഷകർ തങ്ങളുടെ പോരാട്ടം തുടർന്നു. ഈ സമരമാണ് പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിൽ വലിയൊരു ഭൂനിയമ പരിഷ്കരണത്തിന് (Land Reforms) വഴിമരുന്നിട്ടത്. പാവപ്പെട്ട കർഷക തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശ ബോധം വളർത്തുന്നതിൽ മുതുതല സമരം വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്.

29. വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം

വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം (വർഷം: 1940-കളുടെ തുടക്കം)
കേരളത്തിലെ മുഴുവൻ വിദ്യാലയങ്ങളിലും എല്ലാ ജാതിയിലുമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് തുല്യമായ പ്രവേശന സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന തുടർച്ചയായ സമരമാണിത്. 1914-ൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശന ഉത്തരവ് ഉണ്ടായെങ്കിലും, പല ഉൾനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിലെ വിദ്യാലയങ്ങളിലും ഈ നിയമം കൃത്യമായി പാലിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. സവർണ്ണ യാഥാസ്ഥിതികർ ദളിത് കുട്ടികളെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ഇരുത്തുന്നതിനെതിരെ കായികമായ അക്രമങ്ങൾ തുടർന്നുപോന്നു. ഇതിനെതിരെ എ. കെ. ഗോപാലനെപ്പോലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളും വീണ്ടും ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭവുമായി രംഗത്തിറങ്ങി. അവർ പിന്നാക്ക കുട്ടികളെ നേരിട്ട് കൈകളിൽ പിടിച്ച് വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. മലബാറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും പല വിദ്യാലയങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ ഇതിന്റെ ഭാഗമായി വലിയ രീതിയിലുള്ള സത്യാഗ്രഹങ്ങൾ നടന്നു. കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിക്കുന്നത് മനുഷ്യത്വരഹിതമാണെന്ന് ഈ സമരത്തിലൂടെ അവർ നാടെങ്ങും വിളിച്ചോതി. സവർണ്ണരുടെ ശക്തമായ എതിർപ്പുകളെയും സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണങ്ങളെയും സമരക്കാർ ധീരമായി നേരിട്ടു. അക്ഷരവെളിച്ചം എന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയല്ലെന്നും അത് എല്ലാവരുടെയും മൗലികാവകാശമാണെന്നും ഈ സമരം സ്ഥാപിച്ചു. കേരളത്തിലെ പാവപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതിയിൽ ഈ രണ്ടാം ഘട്ട വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരങ്ങൾ വലിയൊരു മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നു.

30. കല്ലുമാല സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം / ആത്മാഭിമാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ

കല്ലുമാല സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം / ആത്മാഭിമാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ (വർഷം: 1940-കളുടെ മധ്യകാലം)
അയ്യൻകാളിയുടെ കല്ലുമാല സമരത്തിന് ശേഷം, കേരളത്തിലെ ദളിത് സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രധാരണ സ്വാതന്ത്ര്യവും അന്തസ്സും പൂർണ്ണമായി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി നടന്ന തുടർ സമരങ്ങളാണിത്. ആദ്യകാലത്ത് പെരിനാട് വെച്ച് വലിയൊരു വിപ്ലവം നടന്നുവെങ്കിലും തിരുവിതാംകൂറിന്റെയും മലബാറിന്റെയും ചില ഉൾനാടൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ ജാതി വിവേചനങ്ങൾ വീണ്ടും നിലനിന്നിരുന്നു. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകൾ നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചോ ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞോ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ ഇറങ്ങിയാൽ സവർണ്ണ പ്രമാണികൾ അവരെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും മഹിളാ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഒത്തുചേർന്ന് വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രതിരോധ ജാഥകൾ സംഘടിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ലെന്ന് ഈ സ്ത്രീകൾ ധീരമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. വഴി നടക്കാനും ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കാനും തങ്ങൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്ന് അവർ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ തെളിയിച്ചു. അക്രമിക്കാൻ വന്ന ജാതിക്കോമരങ്ങളെ കയ്യിൽ കിട്ടിയ മരവടികളും ചൂലുകളുമായി സ്ത്രീകൾ നേരിട്ട സംഭവങ്ങൾ വരെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ട ചരിത്രത്തിൽ ഈ തുടർ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വലിയൊരു ഊർജ്ജം പകർന്നു നൽകി. കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് പുരുഷന്മാർക്കൊപ്പം തുല്യമായ പദവിയും ആത്മാഭിമാനവും നേടിക്കൊടുക്കുന്നതിൽ ഈ സമരം നിർണായകമായ പങ്ക് വഹിച്ചു.

31. കൽപ്പാത്തി രഥോത്സവ സമരം

കൽപ്പാത്തി രഥോത്സവ സമരം (വർഷം: 1924 – 1925)
പാലക്കാട് കൽപ്പാത്തിയിലെ പ്രശസ്തമായ വിശ്വനാഥസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള അഗ്രഹാര തെരുവുകളിലൂടെ പിന്നാക്ക ജാതിക്കാർക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി നടന്ന പ്രമുഖമായൊരു സമരമാണിത്. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം നടക്കുന്ന അതേ കാലയളവിലാണ് മലബാറിലെ പാലക്കാട്ടും ഈ മനുഷ്യാവകാശ സമരം രൂപപ്പെടുന്നത്. അക്കാലത്ത് കൽപ്പാത്തിയിലെ ബ്രാഹ്മണ തെരുവുകളിലൂടെ ഈഴവർ, ദളിതർ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴിനടക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ അനാചാരത്തിനെതിരെ ശബരി ആശ്രമത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥൻ, കുമാരൻ മാസ്റ്റർ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പിന്നാക്ക വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട കുട്ടികളെയും കൂട്ടി തെരുവിലൂടെ യാത്ര നടത്തി. ഇത് കണ്ട് പ്രകോപിതരായ യാഥാസ്ഥിതിക ബ്രാഹ്മണർ കുട്ടികളെയും നേതാക്കളെയും ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും അടിച്ചോടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വലിയ രീതിയിലുള്ള ജാതി സംഘർഷങ്ങൾ ആ പ്രദേശത്ത് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുകയുണ്ടായി. മലബാർ കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റിയുടെയും നവോത്ഥാന സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ സമരം ശക്തമാവുകയും തെരുവിലേക്ക് കൂടുതൽ ജാഥകൾ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ കോടതി ഇടപെടുകയും പൊതുവഴികൾ എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുനൽകാൻ ഉത്തരവിടുകയും ചെയ്തു. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന് സമാന്തരമായി മലബാറിൽ വലിയൊരു സാമൂഹിക ഉണർവ് ഉണ്ടാക്കാൻ കൽപ്പാത്തി സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു.

32. മലബാർ ജാഥ

മലബാർ ജാഥ (വർഷം: 1931)
ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിന് പൊതുജന പിന്തുണയും സവർണ്ണരുടെ മനസ്സ് മാറ്റിയെടുക്കാനും വേണ്ടി എ. കെ. ഗോപാലന്റെ (എ.കെ.ജി) നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന അതിപ്രശസ്തമായ കാൽനട പ്രചാരണ ജാഥയാണിത്. വടക്കൻ മലബാറിലെ കണ്ണൂർ ജില്ലയിലുള്ള പയ്യന്നൂരിൽ നിന്നാണ് ഈ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ജാഥ ആരംഭിച്ചത്. കാൽനടയായി യാത്ര ചെയ്ത് മലബാറിലെ അങ്ങോളമിങ്ങോളമുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് എ.കെ.ജിയും സംഘവും ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിച്ചു. ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ കഠിനമായ മതിലുകൾ തകർക്കേണ്ടത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ആവശ്യമാണെന്ന് ജാഥയിലുടനീളം അവർ പ്രസംഗിച്ചു. യാഥാസ്ഥിതികരായ വലിയൊരു വിഭാഗം പല സ്ഥലങ്ങളിലും വെച്ച് ജാഥയെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുകയും എ.കെ.ജി ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കളെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇത്തരം അക്രമങ്ങളൊന്നും ജാഥയുടെ മുന്നേറ്റത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയില്ല; ഓരോ മർദ്ദനവും ജാഥയ്ക്ക് കൂടുതൽ ജനപ്രീതി നേടിക്കൊടുത്തു. കാൽനടയായി കിലോമീറ്ററുകളോളം സഞ്ചരിച്ച് ഒടുവിൽ ഈ ജാഥ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രനടയിൽ വന്നെത്തിച്ചേർന്നു. മലബാറിലെ സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശന സമരത്തോട് ആഭിമുഖ്യം വളർത്തുന്നതിൽ ഈ ജാഥ വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചു. കേരള ചരിത്രത്തിൽ ജനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായും സാമൂഹികമായും ഒന്നിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ജനകീയ യാത്രകളിൽ ഒന്നായി മലബാർ ജാഥ നിലകൊള്ളുന്നു.

33. ക്ഷേത്ര സത്യാഗ്രഹ ജാഥ

ക്ഷേത്ര സത്യാഗ്രഹ ജാഥ (വർഷം: 1932)
ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹ സമരത്തിന്റെ തുടർച്ചയായും, മലബാറിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളെല്ലാം എല്ലാ ഹിന്ദുക്കൾക്കുമായി തുറന്നുകൊടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടും എ. കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന മറ്റൊരു വലിയ മുന്നേറ്റമാണിത്. ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിരാഹാരം കിടന്ന കെ. കേളപ്പന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഗാന്ധിജി ഇടപെട്ട് സമരം താല്കാലികമായി നിർത്തിവെച്ച സമയത്താണ് ഈ ജാഥ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. സമരം നിർത്തിയെങ്കിലും ക്ഷേത്രപ്രവേശനമെന്ന ലക്ഷ്യം കൈവിടാൻ നവോത്ഥാന നായകർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി എ.കെ.ജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വളരെയധികം വോളന്റിയർമാരെ അണിനിരത്തിക്കൊണ്ട് മലബാറിലെമ്പാടും ശക്തമായ പ്രചാരണ ജാഥകൾ നടത്തി. ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും ചെന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് അവർ ലഘുലേഖകൾ വിതരണം ചെയ്യുകയും പൊതുയോഗങ്ങൾ കൂടുകയും ചെയ്തു. ഈ ജാഥ സവർണ്ണർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന പല തെറ്റിദ്ധാരണകളും മാറ്റിയെടുക്കാൻ സഹായിച്ചു. ജനവികാരം പൂർണ്ണമായും ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിന് അനുകൂലമാക്കാൻ ഈ ക്ഷേത്ര സത്യാഗ്രഹ ജാഥയ്ക്ക് സാധിച്ചു. പിന്നീട് വന്ന മദിരാശി സർക്കാരിന്റെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമത്തിന് ജനങ്ങളെ സജ്ജരാക്കിയത് ഇത്തരം നിരന്തരമായ ജാഥകളായിരുന്നു. പാവപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി എ.കെ.ജി നടത്തിയ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടങ്ങളുടെ പ്രതീകമാണിത്.

34. കരിവള്ളൂർ സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ പ്രസ്ഥാനം / പട്ടിണി സമരം

കരിവള്ളൂർ സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ പ്രസ്ഥാനം / പട്ടിണി സമരം (വർഷം: 1943)
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് കേരളത്തിലുടനീളം, പ്രത്യേകിച്ച് മലബാറിൽ ഉണ്ടായ കടുത്ത ക്ഷാമത്തിലും പട്ടിണിയിലും ജനങ്ങളെ പട്ടിണിമരണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കിസാൻ സഭയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന വലിയൊരു ജീവകാരുണ്യ-പ്രതിരോധ സമരമാണിത്. യുദ്ധത്തെത്തുടർന്ന് വിപണിയിൽ അരിയും മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങളും കിട്ടാതാവുകയും ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് കരിവള്ളൂരിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന് ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ ഉപരോധിക്കുകയും പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് പിടിച്ചെടുത്ത് ജനങ്ങൾക്ക് കഞ്ഞിവെച്ച് നൽകാൻ കഞ്ഞിപ്പന്തലുകൾ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തത്. കേവലം ഒരു ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനം എന്നതിനപ്പുറം ഇത് പൂഴ്ത്തിവെപ്പിനും കരിഞ്ചന്തയ്ക്കുമെതിരെ ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തിയ വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നെല്ല് പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനെതിരെ ജന്മിമാർ പോലീസിനെ കൂട്ടുപിടിച്ച് കർഷകർക്കെതിരെ കേസുകൾ കൊടുക്കുകയും ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കർഷകരും സ്ത്രീകളും തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ പോലും ധീരമായി പ്രതിരോധം തീർത്തു. ജനങ്ങളുടെ വിശപ്പ് മാറ്റുന്നതിനൊപ്പം അവരിൽ ശക്തമായ ഭരണകൂട വിരുദ്ധ ബോധവും വർഗ്ഗസ്നേഹവും വളർത്താൻ ഈ സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും മാനുഷിക മുഖമുള്ള ഒരു സമരമായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

35. ഒളശ്ശ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം

ഒളശ്ശ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം (വർഷം: 1945)
കോട്ടയം ജില്ലയിലെ ഒളശ്ശ എന്ന സ്ഥലത്ത് അധഃസ്ഥിത-ദളിത് വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭമാണിത്. തിരുവിതാംകൂറിൽ ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ പ്രവേശനം അനുവദിച്ച് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒളശ്ശയിലെ പൊതുവിദ്യാലയത്തിൽ ദളിത് കുട്ടികളെ ഇരുത്താൻ സവർണ്ണ പ്രമാണികൾ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ദളിത് കുട്ടികൾ സ്കൂളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവർക്ക് നേരെ കല്ലെറിയുകയും അസഭ്യം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ അവിടുത്തെ യാഥാസ്ഥിതികർ തുടർന്നുപോന്നു. ഇതിനെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകരും ശ്രീനാരായണ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ നേതാക്കളും ഒത്തുചേർന്ന് കുട്ടികളെ നേരിട്ട് സ്കൂളിലേക്ക് ആനയിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ച ദിവസം സവർണ്ണർ സ്കൂൾ ബഹിഷ്കരിക്കുകയും വലിയ രീതിയിലുള്ള അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ സമരക്കാർ സ്കൂളിന് മുന്നിൽ ശക്തമായ കാവൽ ഏർപ്പെടുത്തുകയും കുട്ടികളുടെ പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ദീർഘനാൾ നീണ്ടുനിന്ന കടുത്ത സാമൂഹിക സംഘർഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ സവർണ്ണർക്ക് തങ്ങളുടെ വാശി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരികയും എല്ലാ കുട്ടികളും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പഠിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഒളശ്ശയിൽ നിലവിൽ വരികയും ചെയ്തു. ഉൾനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ വേരറുക്കാൻ ഈ പ്രാദേശിക സ്കൂൾ പ്രവേശന സമരം വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചു.

36. തൃശ്ശൂർ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം

തൃശ്ശൂർ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം (വർഷം: 1913)
കൊച്ചി രാജ്യത്ത് അധഃസ്ഥിത വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം അനുവദിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് അയ്യൻകാളിയുടെയും കൊച്ചിയിലെ പ്രാദേശിക ദളിത് നേതാക്കളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന അതിശക്തമായ സമരമാണിത്. തിരുവിതാംകൂറിൽ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പോരാട്ടങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ കൊച്ചി രാജ്യത്തും വിവേചനങ്ങൾ ശക്തമായിരുന്നു. തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു സർക്കാർ സ്കൂളിൽ പുലയ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് യാഥാസ്ഥിതികരെ ചൊടിപ്പിച്ചത്. സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ ഈ കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ കയറാൻ അനുവദിക്കാതെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും വഴിയിൽ തടയുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെതിരെ ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾ ഒന്നടങ്കം സംഘടിക്കുകയും സ്കൂളിന് മുന്നിൽ ശക്തമായ പ്രതിഷേധം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. അയ്യൻകാളി ഈ സമരത്തിന് നേരിട്ട് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് രംഗത്തെത്തുകയും കൊച്ചിയിലെ തൊഴിലാളികളോട് പാടങ്ങളിൽ പണിമുടക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. തിരുവിതാംകൂറിലെ പോലെ തന്നെ കൊച്ചിയിലും ഈ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക് ജന്മിമാരെ സാമ്പത്തികമായി പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. പട്ടിണി ഭയന്ന ജന്മിമാരും അധികാരികളും ഒടുവിൽ പിന്നാക്ക കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശം അംഗീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. കൊച്ചി രാജ്യത്തെ ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് അക്ഷരവെളിച്ചം നിഷേധിച്ച ജാതി കോമരങ്ങൾക്കേറ്റ വലിയൊരു തിരിച്ചടിയായിരുന്നു ഈ സമരം. പിൽക്കാലത്ത് കൊച്ചിയിലുടനീളം പിന്നാക്ക കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയങ്ങളിൽ തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവേശനം ലഭിക്കാൻ ഈ സമരം വഴിയൊരുക്കി.

37. തൃപ്പൂണിത്തുറ ചന്ത സമരം

തൃപ്പൂണിത്തുറ ചന്ത സമരം (വർഷം: 1918)
കൊച്ചി രാജാക്കന്മാരുടെ ആസ്ഥാനമായിരുന്ന തൃപ്പൂണിത്തുറയിലെ പൊതുചന്തയിൽ പിന്നാക്ക ജാതിക്കാർക്ക് പ്രവേശന സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിൽക്കാനുള്ള അവകാശവും ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന വലിയൊരു പൗരാവകാശ സമരമാണിത്. അക്കാലത്ത് രാജകുടുംബത്തിന്റെ സ്വാധീനമുള്ള തൃപ്പൂണിത്തുറയിൽ കടുത്ത ജാതി നിയമങ്ങളാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്. ദളിതർക്കും ഈഴവർക്കും ചന്തയ്ക്കുള്ളിൽ കയറി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനോ തങ്ങൾ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ കാർഷിക വിളകൾ വിൽക്കാനോ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ അനീതിക്കെതിരെ പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പന്റെ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് കൊച്ചി പുലയ മഹാസഭയുടെ പ്രവർത്തകർ ചന്തയിലേക്ക് നേരിട്ട് ഇരച്ചുകയറാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1918-ൽ ഒരു ചന്തദിവസം നൂറുകണക്കിന് പിന്നാക്ക തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുമായി ചന്തയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. രാജഭരണത്തിന്റെ ഗുണ്ടകളും സവർണ്ണ പ്രമാണികളും ചേർന്ന് സമരക്കാരെ കല്ലെറിയുകയും വടികൾ കൊണ്ട് ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ സമരക്കാർ പിന്തിരിയാതെ ചന്തയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഇരുന്ന് തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം ശക്തമാക്കി. ഈ സംഘർഷം കൊച്ചി രാജ്യത്ത് വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും രാജാവിനെപ്പോലും പ്രതിസന്ധിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ജനങ്ങളുടെ ശക്തമായ പ്രതിരോധത്തിന് മുന്നിൽ അധികാരികൾക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരികയും ചന്ത എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുനൽകുകയും ചെയ്തു. സാമ്പത്തിക സമത്വവും പൗരാവകാശവും നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ കൊച്ചിയിലെ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു അധ്യായമാണിത്.

38. ശാസ്താംകോട്ട ക്ഷേത്ര റോഡ് സത്യാഗ്രഹം

ശാസ്താംകോട്ട ക്ഷേത്ര റോഡ് സത്യാഗ്രഹം (വർഷം: 1925)
കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പ്രശസ്തമായ ശാസ്താംകോട്ട ധർമ്മശാസ്താ ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊതുവഴികൾ എല്ലാ ജാതി മതസ്ഥർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന പ്രമുഖമായൊരു മനുഷ്യാവകാശ സമരമാണിത്. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ വലിയ വിജയത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് തിരുവിതാംകൂറിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഇത്തരം റോഡ് സത്യാഗ്രഹങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്. ശാസ്താംകോട്ട ക്ഷേത്ര പരിസരത്തുകൂടി കടന്നുപോകുന്ന പൊതുറോഡിലൂടെ പിന്നാക്ക ജാതിക്കാർക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അധികാരികൾ നിഷേധിച്ചിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ കെ. കേളപ്പൻ, സി. വി. കുഞ്ഞുരാമൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ പിന്തുണയോടെ പ്രാദേശിക നവോത്ഥാന പ്രവർത്തകർ സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിലെ ബോർഡുകൾ മറികടന്ന് വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച സത്യാഗ്രഹികളെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകൾ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന കഠിനമായ സത്യാഗ്രഹവും പൊതുജനങ്ങളുടെ ശക്തമായ പിന്തുണയും സമരത്തെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. സ്ത്രീകളും ഈ സമരത്തിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും സത്യാഗ്രഹ പന്തലിൽ തടിച്ചുകൂടുകയും ചെയ്തു. തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിന് മേൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ ഈ സമരത്തിന് സാധിച്ചു. ഒടുവിൽ രാജഭരണകൂടം ജനവികാരത്തിന് മുന്നിൽ വഴങ്ങുകയും ശാസ്താംകോട്ട ക്ഷേത്ര റോഡുകൾ എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുനൽകിക്കൊണ്ട് ഉത്തരവിറക്കുകയും ചെയ്തു. സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

39. കൽപ്പാത്തി ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബര ജാഥ

കൽപ്പാത്തി ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബര ജാഥ (വർഷം: 1947)
പാലക്കാട് കൽപ്പാത്തിയിലെ പ്രശസ്തമായ അഗ്രഹാര തെരുവുകളിലൂടെയും ക്ഷേത്രത്തിലൂടെയും ദളിതർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുഴുവൻ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കും പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സമരമാണിത്. 1924-ൽ കൽപ്പാത്തിയിൽ വഴിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി സമരം നടന്നിരുന്നുവെങ്കിലും ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് അപ്പോഴും പിന്നാക്കക്കാർക്ക് വിലക്കുണ്ടായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിൽ 1936-ൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം ഉണ്ടായെങ്കിലും മലബാർ പ്രദേശം മദിരാശി സർക്കാരിന്റെ കീഴിലായിരുന്നതിനാൽ അവിടെ ഈ നിയമം നിലവിൽ വന്നിരുന്നില്ല. ഈ വിവേചനം അവസാനിപ്പിക്കാനായി സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥൻ ദളിത് യുവാക്കളെയും കൂട്ടി കൽപ്പാത്തി വിശ്വനാഥസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് പ്രവേശന ജാഥ നയിച്ചു. പരമ്പരാഗതമായി അഗ്രഹാരങ്ങളിൽ മേധാവിത്വം പുലർത്തിയിരുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക ബ്രാഹ്മണർ ഈ ജാഥയെ ആയുധങ്ങളുമായി തടയുകയും സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥനെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ച് അവശനാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഈ അക്രമം മലബാറിലുടനീളം വലിയ ജനരോഷത്തിന് കാരണമാവുകയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കോൺഗ്രസ് നേതാക്കൾ ഒത്തുചേർന്ന് സമരത്തിന് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ഈ ജനമുന്നേറ്റത്തിന്റെ ഫലമായി മദിരാശി സർക്കാർ മലബാറിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളെല്ലാം എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുക്കുന്ന നിയമം പാസാക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ജാതി അസമത്വങ്ങളുടെ കോട്ട തകർത്ത പ്രമുഖ സമരമായി കൽപ്പാത്തി ക്ഷേത്രപ്രവേശന ജാഥ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

40. തിരുവനന്തപുരം വിമാനത്താവള സമരം

തിരുവനന്തപുരം വിമാനത്താവള സമരം (വർഷം: 1940-കളുടെ മധ്യകാലം)
തിരുവനന്തപുരം ശംഖുമുഖം വിമാനത്താവളത്തിന്റെ നിർമ്മാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവിടുത്തെ നിർമ്മാണ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ കൂലി വർദ്ധനവിനും മാന്യമായ തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി നടത്തിയ ധീരമായ തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭമാണിത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും തിരുവിതാംകൂർ ദിവാനായിരുന്ന സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെയും മേൽനോട്ടത്തിലാണ് അന്ന് വിമാനത്താവളത്തിന്റെ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടന്നിരുന്നത്. കഠിനമായ ജോലി എടുപ്പിച്ചിട്ടും തൊഴിലാളികൾക്ക് തുച്ഛമായ കൂലി മാത്രമാണ് നൽകിയിരുന്നത്; കൂടാതെ അവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി യാതൊരു സംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതിനെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കുകയും റൺവേ നിർമ്മാണം പൂർണ്ണമായി തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പണിമുടക്ക് ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. വിമാനത്താവളം പോലുള്ള തന്ത്രപ്രധാനമായ മേഖലയിലെ പണിമുടക്ക് ദിവാനെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ വലിയൊരു പോലീസ് പടയെ വിമാനത്താവള പരിസരത്ത് വിന്യസിക്കുകയും തൊഴിലാളി ക്യാമ്പുകൾക്ക് നേരെ ക്രൂരമായ ലാത്തിച്ചാർജ്ജ് നടത്തുകയും ചെയ്തു. നിരവധി നേതാക്കളെയും തൊഴിലാളികളെയും പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയാക്കി. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നത് വരെ ജോലിക്ക് കയറില്ലെന്ന് തൊഴിലാളികൾ ഉറച്ച നിലപാടെടുത്തു. ഒടുവിൽ നിർമ്മാണം തടസ്സപ്പെടുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ അധികാരികൾ തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി. തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസന മേഖലയിൽ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുത്ത ശ്രദ്ധേയമായ സമരങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

41. ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം

ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം (വർഷം: 1940-കളുടെ മധ്യകാലം)
ഉത്തര മലബാറിലെ കണ്ണൂർ ജില്ലയിലുള്ള ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ ജന്മിമാരുടെ ക്രൂരമായ അളവ് തൂക്ക ചൂഷണങ്ങൾക്കും നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെപ്പിനുമെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ ധീരമായ പോരാട്ടമാണിത്. അക്കാലത്ത് ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാന്റെയും മറ്റ് വലിയ ജന്മിമാരുടെയും കീഴിലായിരുന്നു അവിടുത്തെ കർഷകർ ജീവിച്ചിരുന്നത്. കർഷകർ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന നെല്ല് ജന്മിമാർ അളന്നു വാങ്ങുമ്പോൾ ‘para’ (പറ) എന്ന അളവുപാത്രത്തിൽ കള്ളത്തരം കാണിക്കുകയും കൂടുതൽ നെല്ല് തട്ടിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള കടുത്ത പട്ടിണിക്കാലത്ത് ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് കർഷകരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കിസാൻ സഭയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ ഒന്നടങ്കം സംഘടിച്ച് ജന്മിമാരുടെ നെല്ല് അളക്കൽ തടയുകയും കൃത്യമായ അളവിൽ മാത്രമേ വാരം നൽകൂ എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. സമരത്തെ തകർക്കാൻ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) ജന്മിമാർ രംഗത്തിറക്കുകയും കർഷക ഗ്രാമങ്ങളിൽ ക്രൂരമായ നായാട്ട് നടത്തുകയും ചെയ്തു. നിരവധി കർഷകരുടെ വീടുകൾ പോലീസ് തല്ലിത്തകർക്കുകയും സ്ത്രീകളെപ്പോലും ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി കർഷകർ ഒരടിപോലും പിന്നോട്ട് പോയില്ല. മലബാറിലെ കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം സംരക്ഷിക്കാനും ജന്മിത്വത്തിന്റെ നട്ടെല്ലൊടിക്കാനും ഈ സമരം വലിയൊരു ഊർജ്ജം പകർന്നു നൽകി.

42. തിരുവല്ല വില്ലേജ് പ്രവേശന സമരം

തിരുവല്ല വില്ലേജ് പ്രവേശന സമരം (വർഷം: 1940-കളുടെ ഒടുവിൽ)
പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ തിരുവല്ലയിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും ദളിത്-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ വില്ലേജ് ഓഫീസുകളിലും പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളിലും തുല്യ പ്രവേശനം ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന പ്രമുഖമായൊരു പൗരാവകാശ സമരമാണിത്. ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം വന്നിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും തിരുവല്ലയിലെ പല സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലും പിന്നാക്ക ജാതിക്കാരെ അകത്തു കയറ്റാതെ പുറത്തു നിർത്തുന്ന അവസ്ഥ നിലനിന്നിരുന്നു. ഓഫീസിലെ സവർണ്ണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ദളിതരെ കാണുന്നതുപോലും അശുദ്ധിയായി കരുതിയിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. ഈ വിവേചനത്തിനെതിരെ സോഷ്യലിസ്റ്റ്-കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകരും പ്രാദേശിക നവോത്ഥാന നേതാക്കളും ഒത്തുചേർന്ന് പിന്നാക്ക ജനങ്ങളെയും കൂട്ടി വില്ലേജ് ഓഫീസിലേക്ക് നേരിട്ട് പ്രവേശന ജാഥ നയിച്ചു. സമരക്കാരെ തടയാൻ പ്രാദേശിക ജാതി പ്രമാണികളും ഗുണ്ടകളും പോലീസിന്റെ സഹായത്തോടെ ഓഫീസിന് മുന്നിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു. ജാഥ ഓഫീസിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ വലിയ രീതിയിലുള്ള കല്ലേറും കായികമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളും ഉണ്ടായി. നിരവധി സമരക്കാർക്ക് പോലീസിന്റെ മർദ്ദനമേറ്റു എങ്കിലും അവർ ഓഫീസ് വരാന്തയിൽ ധർണ്ണ ഇരുന്ന് പ്രതിഷേധം ശക്തമാക്കി. ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന ഈ ഉപരോധം തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടത്തെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. ഒടുവിൽ സർക്കാർ കർശനമായ ഉത്തരവിറക്കുകയും എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും സർക്കാർ ഓഫീസുകളിൽ തുല്യമായ അവകാശമുണ്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. പൊതുഭരണ സംവിധാനങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ജാതീയതയുടെ മതിൽ തകർത്ത ശ്രദ്ധേയമായ സമരമാണിത്.

43. ചേർത്തല കർഷകത്തൊഴിലാളി സമരം

ചേർത്തല കർഷകത്തൊഴിലാളി സമരം (വർഷം: 1946 – 1947)
ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ ചേർത്തല ഭാഗത്ത് ജന്മിമാരുടെ കടുത്ത അടിയായ്മ (അടിമത്തം) വ്യവസ്ഥയ്ക്കും കർഷകത്തൊഴിലാളികളെ നിർബന്ധിതമായി പണിയെടുപ്പിക്കുന്നതിനും എതിരെ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സമരമാണിത്. അക്കാലത്ത് ചേർത്തലയിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലായിരുന്നു; ജന്മിമാരുടെ പറമ്പുകളിൽ ‘കുടികിടപ്പുകാരായി‘ കഴിഞ്ഞുകൂടേണ്ടി വന്ന അവരെ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെയാണ് ജന്മിമാർ കണക്കാക്കിയിരുന്നത്. തുച്ഛമായ കൂലി മാത്രമാണ് നൽകിയിരുന്നത് എന്ന് മാത്രമല്ല, ജന്മിയുടെ അനുവാദമില്ലാതെ മറ്റൊരു പണിക്കും പോകാൻ ഇവർക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനത്തിനെതിരെ കയർ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ശക്തമായ പണിമുടക്ക് ആരംഭിച്ചു. “കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കുക, നിർബന്ധിത വേല അവസാനിപ്പിക്കുക” എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകൾ തൊഴിലാളികളുടെ കുടിലുകൾക്ക് തീയിടുകയും കടുത്ത സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തമായ പ്രതിരോധ ക്യാമ്പുകൾ തൊഴിലാളികൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകി. പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തിന്റെ അതേ കാലയളവിൽ നടന്ന ഈ പ്രക്ഷോഭം തിരുവിതാംകൂർ രാജഭരണത്തെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിലാഴ്ത്തി. ഒടുവിൽ കുടികിടപ്പുകാരുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭാഗികമായി അംഗീകരിക്കാൻ ജന്മിമാർ നിർബന്ധിതരായി. കേരളത്തിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ആത്മാഭിമാന പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ വലിയൊരു ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു ഈ സമരം.

44. മട്ടാഞ്ചേരി വെടിവെപ്പ് / തൊഴിലാളി സമരം

മട്ടാഞ്ചേരി വെടിവെപ്പ് / തൊഴിലാളി സമരം (വർഷം: 1953)
കൊച്ചിയിലെ പ്രമുഖ തുറമുഖ നഗരമായ മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ കപ്പൽ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും ക്രൂരമായ ‘ചാപ്പ‘ (Chappa) സമ്പ്രദായത്തിനെതിരെയും നടത്തിയ രക്തരൂക്ഷിതമായ പ്രക്ഷോഭമാണിത്. അക്കാലത്ത് കൊച്ചി തുറമുഖത്ത് ജോലി ലഭിക്കണമെങ്കിൽ ജന്മിമാരും കപ്പൽ ഏജന്റുമാരും എറിയുന്ന ‘ചാപ്പ’ എന്ന ലോഹമുദ്ര തൊഴിലാളികൾ ചാടിപ്പിടിക്കണമായിരുന്നു. ഈ മുദ്ര കിട്ടുന്നവർക്ക് മാത്രമേ അന്ന് ജോലി ലഭിക്കൂ; ഇത് തൊഴിലാളികളെ പരസ്പരം അടിപിടി കൂടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റം മൃഗീയമായ ഒരു ആചാരമായിരുന്നു. ഈ അപമാനകരമായ സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കണമെന്നും തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ ശക്തമായ പണിമുടക്ക് ആരംഭിച്ചു. സമരം ശക്തമായതോടെ മട്ടാഞ്ചേരി തുറമുഖം പൂർണ്ണമായി നിശ്ചലമായി. 1953 സെപ്റ്റംബർ 15-ന് സമരക്കാരായ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ പോലീസ് യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ക്രൂരമായി വെടിവെപ്പ് നടത്തി. ഈ വെടിവെപ്പിൽ സെയ്ത്, സെയ്താലി, ആന്റണി എന്നീ മൂന്ന് ധീരരായ കപ്പൽ തൊഴിലാളികൾ സംഭവസ്ഥലത്ത് വെച്ച് തന്നെ വെടിയേറ്റ് വീരമൃത്യു വരിച്ചു. തൊഴിലാളികളുടെ ഈ ചോരപ്പുഴ കൊച്ചി രാജ്യത്തെ മുഴുവൻ ഞെട്ടിക്കുകയും ജനരോഷം ആളിപ്പടരുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ഈ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന് മുന്നിൽ അധികാരികൾക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരികയും ക്രൂരമായ ചാപ്പ സമ്പ്രദായം എന്നെന്നേക്കുമായി നിർത്തലാക്കുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ അവകാശ സമര ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വീരത്വമുള്ള അധ്യായമാണിത്.

45. കണ്ടാല വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം

കണ്ടാല വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം (വർഷം: 1915-ന് ശേഷം)
തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ കണ്ടാല എന്ന ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി അയ്യൻകാളിയുടെ ആഹ്വാനപ്രകാരം പ്രാദേശിക ജനവിഭാഗങ്ങൾ നടത്തിയ അതിശക്തമായ സമരമാണിത്. ഊരൂട്ടമ്പലം സ്കൂൾ പ്രവേശന സമരത്തിന് ശേഷവും പല ഗ്രാമങ്ങളിലും യാഥാസ്ഥിതികർ ദളിത് കുട്ടികളെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ കയറ്റാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. കണ്ടാലയിലെ സർക്കാർ പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ പിന്നാക്ക കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ രക്ഷിതാക്കൾ എത്തിയപ്പോൾ സവർണ്ണ പ്രമാണികൾ അവരെ ആയുധങ്ങളുമായി നേരിട്ടു. ഇതിനെതിരെ അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സാധുജന പരിപാലന സഭയുടെ പ്രവർത്തകർ ശക്തമായ പ്രതിരോധവുമായി രംഗത്തിറങ്ങി. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ഇരുത്താതെ തങ്ങൾ മടങ്ങില്ലെന്ന് അവർ ഉറച്ച നിലപാടെടുത്തു. തുടർന്ന് ദിവസങ്ങളോളം കണ്ടാല ഗ്രാമത്തിൽ സവർണ്ണരും ദളിതരും തമ്മിൽ കടുത്ത സംഘർഷങ്ങൾ നിലനിന്നു. സവർണ്ണർ സ്കൂൾ പൂർണ്ണമായി ബഹിഷ്കരിക്കുകയും ദളിത് കുടുംബങ്ങളുടെ കൃഷിഭൂമികൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ഒന്നടങ്കം പാടങ്ങളിൽ പണിമുടക്കിക്കൊണ്ട് ഇതിന് മറുപടി നൽകി. സാമ്പത്തികമായി തകർന്ന ജന്മിമാർക്ക് ഒടുവിൽ കുട്ടികളുടെ പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം അംഗീകരിക്കേണ്ടി വന്നു. പാവപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളെ അക്ഷരവെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ഉൾനാടുകളിൽ നടന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രാദേശിക പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

46. അച്ചിപ്പുടവ സമരം

അച്ചിപ്പുടവ സമരം (വർഷം: 1859-ന് ശേഷം)
കേരളത്തിലെ പിന്നാക്ക വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് മുട്ടിന് താഴെ തുണി ഉടുക്കാനുള്ള (അച്ചിപ്പുടവ ധരിക്കാനുള്ള) അവകാശത്തിനായി ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ പോരാട്ടമാണിത്. അക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിൽ ഈഴവ, ദളിത് തുടങ്ങിയ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് മുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കി തുണി ഉടുക്കാനോ നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം യാഥാസ്ഥിതിക സവർണ്ണർ നിഷേധിച്ചിരുന്നു. കായംകുളത്തിനടുത്തുള്ള മുതുകുളത്ത് ഒരു ഈഴവ സ്ത്രീ അച്ചിപ്പുടവ ധരിച്ച് പൊതുസ്ഥലത്ത് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ സവർണ്ണ പ്രമാണികൾ അവരെ പരസ്യമായി അപമാനിക്കുകയും വസ്ത്രം കീറിയെറിയുകയും ചെയ്തു. ഈ വിവരമറിഞ്ഞ ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ വലിയൊരു സംഘം അനുയായികളുമായി അവിടെയെത്തുകയും ആ സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം ചിലവിൽ പുതിയ അച്ചിപ്പുടവ വാങ്ങി നൽകി അത് ധരിപ്പിച്ച് പൊതുവഴിയിലൂടെ നടത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെ ചെറുക്കാൻ വന്ന സവർണ്ണ ഗുണ്ടകളെ പണിക്കരും സംഘവും കായികമായിത്തന്നെ നേരിട്ട് അടിച്ചോടിച്ചു. ഈ സംഭവം തിരുവിതാംകൂറിലുടനീളം വലിയൊരു ചലനമുണ്ടാക്കുകയും പിന്നാക്ക സ്ത്രീകൾക്ക് തങ്ങളുടെ ആത്മാഭിമാനം വീണ്ടെടുക്കാൻ വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകുകയും ചെയ്തു. വസ്ത്രധാരണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി മാവേലിക്കര, കായംകുളം ഭാഗങ്ങളിൽ നടന്ന ഒട്ടനവധി മനുഷ്യാവകാശ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് വഴിമരുന്നിട്ടത് ഈ സമരമായിരുന്നു. കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യകാല പ്രതിരോധ സമരങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

47. മൂക്കുത്തി സമരം

മൂക്കുത്തി സമരം (വർഷം: 1859 – 1860 കാലഘട്ടം)
പിന്നാക്ക ജാതിക്കാരായ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തി ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന മറ്റൊരു വിപ്ലവകരമായ സമരമാണിത്. തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതിനിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ഈഴവ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മൂക്കുത്തി ധരിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പന്തളം ചന്തയിൽ വെച്ച് ഒരു ഈഴവ സ്ത്രീ സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തി ധരിച്ചതു കണ്ട് പ്രകോപിതരായ സവർണ്ണർ അവരുടെ മൂക്കുത്തി ബലമായി അറുത്തെടുക്കുകയും സ്ത്രീയെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ക്രൂരതയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞ വേലായുധപ്പണിക്കർ ഉടൻ തന്നെ പന്തളത്തെത്തുകയും സ്വന്തം ചിലവിൽ സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തികൾ വാങ്ങി അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് പിന്നാക്ക സ്ത്രീകൾക്ക് വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആ ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച് പരസ്യമായി ചന്തയിലൂടെ നടക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്ത്രീകൾക്ക് കാവൽ നിന്നു. സമരക്കാരെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന സവർണ്ണ പ്രമാണികളെ പണിക്കരുടെ സംഘം ശക്തമായി നേരിടുകയും പരാജയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ ധീരമായ ഇടപെടലോടെ പിന്നാക്ക സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാനുള്ള അവകാശം പരസ്യമായി സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ സാധിച്ചു. കേവലം ഒരു മൂക്കുത്തിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം എന്നതിനപ്പുറം, അത് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനങ്ങളുടെ ആത്മാഭിമാന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

48. എരുമേലി ലഹള / വിദ്യാലയ സമരം

എരുമേലി ലഹള / വിദ്യാലയ സമരം (വർഷം: 1920-കളുടെ തുടക്കം)
കോട്ടയം ജില്ലയിലെ എരുമേലിയിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിൽ പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി നടന്ന അതിശക്തമായൊരു പ്രാദേശിക പ്രക്ഷോഭമാണിത്. 1914-ൽ ഗവൺമെന്റ് ഉത്തരവ് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും എരുമേലിയിലെ പല സ്കൂളുകളിലും പുലയ, പറയ സമുദായങ്ങളിലെ കുട്ടികളെ ചേർക്കാൻ സ്കൂൾ അധികാരികളും യാഥാസ്ഥിതിക സവർണ്ണരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇതിനെതിരെ മഹാത്മാ അയ്യൻകാളിയുടെ സാധുജന പരിപാലന സഭയുടെ പ്രവർത്തകർ നേരിട്ട് രംഗത്തിറങ്ങുകയും കുട്ടികളുമായി സ്കൂളിലേക്ക് മാർച്ച് നടത്തുകയും ചെയ്തു. ദളിത് കുട്ടികൾ സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ കയറിയത് കണ്ട് പ്രകോപിതരായ സവർണ്ണർ സ്കൂളിന് തീയിടുകയും സമരക്കാരെ ആയുധങ്ങളുമായി ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ദിവസങ്ങളോളം ആ പ്രദേശത്ത് വലിയ രീതിയിലുള്ള ജാതി സംഘർഷങ്ങളും ലഹളകളും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് അക്ഷരവെളിച്ചം ലഭിക്കുന്നത് വരെ പാടങ്ങളിൽ പണിക്കിറങ്ങില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ശക്തമായ പണിമുടക്ക് ആരംഭിച്ചു. ജന്മിമാരുടെ കൃഷിപ്പണികൾ പൂർണ്ണമായി തടസ്സപ്പെടുകയും അവർ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലാവുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ അധികാരികളുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ നടന്ന ചർച്ചയിൽ ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ സുരക്ഷിതമായി പഠിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കാൻ ജന്മിമാർ നിർബന്ധിതരായി.

49. ചേവായൂർ തൊഴിൽ സമരം

ചേവായൂർ തൊഴിൽ സമരം (വർഷം: 1930-കളുടെ മധ്യകാലം)
മലബാറിലെ കോഴിക്കോട് ചേവായൂർ പ്രദേശത്ത് കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നെയ്ത്ത് തൊഴിലാളികളും തങ്ങളുടെ കൂലി വർദ്ധനവിനും മാന്യമായ തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി നടത്തിയ ധീരമായ പ്രക്ഷോഭമാണിത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും മലബാർ കിസാൻ സഭയുടെയും നേരിട്ടുള്ള മേൽനോട്ടത്തിലാണ് ഈ സമരം സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. അക്കാലത്ത് ചേവായൂരിലെ വലിയ ജന്മിമാരും മുതലാളിമാരും തൊഴിലാളികളെക്കൊണ്ട് കഠിനമായ ജോലി എടുപ്പിക്കുകയും തുച്ഛമായ കൂലി മാത്രം നൽകി പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ തൊഴിലാളികൾ ഒന്നടങ്കം യൂണിയൻ രൂപീകരിക്കുകയും പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. സമരത്തെ തകർക്കാൻ മുതലാളിമാർ പുറത്തുനിന്നും ആളുകളെ കൊണ്ടുവന്ന് പണിയെടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ തൊഴിലാളികൾ ഫാക്ടറികളും പാടങ്ങളും ഉപരോധിച്ചുകൊണ്ട് ശക്തമായ പ്രതിരോധം തീർത്തു. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) സമര സ്ഥലത്തെത്തുകയും തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ ക്രൂരമായ ലാത്തിച്ചാർജ്ജ് നടത്തുകയും ചെയ്തു. നിരവധി സ്ത്രീ തൊഴിലാളികൾക്കും ഈ സമരത്തിൽ വെച്ച് പോലീസിന്റെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനമേറ്റു. എങ്കിലും ആഴ്ചകൾ നീണ്ടുനിന്ന കഠിനമായ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ മുതലാളിമാർ തയ്യാറായി. മലബാർ മേഖലയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾക്കും ശക്തമായ അടിത്തറ പാകാൻ ഈ സമരം സഹായിച്ചു.

50. കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം

കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം (വർഷം: 1940-കളുടെ ഒടുവിൽ)
കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ കൊട്ടിയൂർ വനമേഖലയിൽ കർഷകരും ആദിവാസികളും തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ജന്മിത്വത്തിനെതിരെ നടത്തിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സത്യാഗ്രഹ സമരമാണിത്. കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്ന ഈ വനഭൂമിയിൽ കാലങ്ങളായി കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന പാവപ്പെട്ട കുടിയേറ്റ കർഷകരെയും ആദിവാസികളെയും ജന്മിമാർ കൂട്ടത്തോടെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് സമരത്തിന് കാരണമായത്. കൃഷിഭൂമിയിൽ നിന്നും വനവിഭവങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും അവരെ ജന്മിമാരും വനംവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും തടഞ്ഞു. ഇതിനെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കിസാൻ സഭയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ കൊട്ടിയൂർ വനത്തിനുള്ളിൽ തമ്പടിച്ച് വലിയ രീതിയിലുള്ള വനസത്യാഗ്രഹം ആരംഭിച്ചു. “ഭൂമി കർഷകന്റേതാണ്, വനം ആദിവാസിയുടേതാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി അവർ ജന്മിയുടെ കൽപ്പനകളെ പരസ്യമായി ലംഘിച്ചു. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ ജന്മിമാർ വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് അയക്കുകയും സമരക്കാരുടെ താല്കാലിക കുടിലുകൾക്ക് തീയിടുകയും ചെയ്തു. കടുത്ത തണുപ്പും പട്ടിണിയും പോലീസിന്റെ പീഡനങ്ങളും സഹിച്ചുകൊണ്ട് കർഷകർ മാസങ്ങളോളം വനത്തിനുള്ളിൽ സമരം തുടർന്നു. ഈ ശക്തമായ ജനമുന്നേറ്റത്തിന് മുന്നിൽ ഒടുവിൽ സർക്കാരിന് ഇടപെടേണ്ടി വരികയും കർഷകരെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കുന്ന നടപടികൾ താല്കാലികമായി നിർത്തിവെക്കാൻ ഉത്തരവിടുകയും ചെയ്തു. മലബാറിലെ കർഷകരുടെ ഭൂവകാശത്തിനും അതിജീവനത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ തിളക്കമുള്ള അധ്യായമാണിത്.

കേരള ചരിത്രത്തിൽ മുൻപ് പരാമർശിച്ച 50 എണ്ണത്തിൽ പെടാത്തതും എന്നാൽ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, നവോത്ഥാന മേഖലകളിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയതുമായ മറ്റു ചില പ്രധാന സമരങ്ങളും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും അവയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയവരും താഴെ നൽകുന്നു:

  1. തൃപ്പൂണിത്തുറ എരൂർ വിദ്യാലയ പ്രവേശന സമരം (സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥൻ)

  2. കല്ലടിക്കോട് ലഹള / കുടിയാൻ സമരം (കല്ലടിക്കോട് മൂപ്പൻ)

  3. അച്ചടി സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രക്ഷോഭം – കോട്ടയം (ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്‌ലി)

  4. കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം (എ. കെ. ഗോപാലൻ)

  5. തളി ക്ഷേത്ര റോഡ് സത്യാഗ്രഹം (സി. കൃഷ്ണൻ)

  6. മൂത്തകുന്നം പ്രക്ഷേഭണം / പ്രതിഷ്ഠ (ശ്രീനാരായണഗുരു)

  7. വാതപ്പള്ളി സമരം (വാഗ്ഭടാനന്ദൻ)

  8. ചെറായി പന്തിഭോജന പ്രസ്ഥാനം (സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ)

  9. ആനന്ദമഹാസഭ മുന്നേറ്റങ്ങൾ (ബ്രഹ്മാനന്ദ ശിവയോഗി)

  10. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹ മുന്നോടിയായുള്ള മിശ്രഭോജന സമരം (കെ. പി. കറുപ്പൻ)

  11. കാട്ടാമ്പള്ളി സമരം (എ. കെ. ഗോപാലൻ)

  12. ആറട്ടുപുഴ കിണർ സമരം (ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ)

  13. കോഴഞ്ചേരി പൗരാവകാശ മുന്നേറ്റം (സി. കേശവൻ)

  14. വില്ലുവണ്ടി യാത്ര – കൊല്ലം മേഖല (അയ്യൻകാളി)

  15. തിരുവിതാംകൂർ മെമ്മോറിയൽ പ്രസ്ഥാനം (ബാരിസ്റ്റർ ജി. പി. പിള്ള)

  16. ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ പ്രസ്ഥാനം (ഡോ. പൽപ്പു)

  17. മലയാളി മെമ്മോറിയൽ പ്രസ്ഥാനം (സി. വി. രാമൻ പിള്ള)

  18. മഞ്ചേരി കോൺഗ്രസ് സമ്മേളന കുടിയാൻ പ്രക്ഷോഭം (കെ. പി. കേശവമേനോൻ)

  19. കോഴിക്കോട് പട്ടിണി ജാഥ (പി. കൃഷ്ണപിള്ള)

  20. കണ്ടിയൂർ ക്ഷേത്ര റോഡ് സമരം (സി. വി. കുഞ്ഞുരാമൻ)

  21. ചേർത്തല പരുത്തിത്തുണി സമരം (ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ)

  22. ഒളവറ കർഷക സമരം (കെ. എ. കേരളീയൻ)

  23. തലശ്ശേരി കടപ്പുറം പൗരാവകാശ സമരം (ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ)

  24. പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം (കെ. കേളപ്പൻ)

  25. പെരിനാട് അനുരഞ്ജന പ്രസ്ഥാനം (ചങ്ങനാശ്ശേരി പരമേശ്വരൻ പിള്ള)

കനലെരിഞ്ഞ വഴികളും മറവിയിലാണ്ട മനുഷ്യരും

അരുവിപ്പുറം മുതൽ കൊട്ടിയൂർ വരെ നീളുന്ന ഈ 75 ഓളം സമരചരിത്രങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരുകാര്യം വ്യക്തമാണ്—ഇന്ന് നാം ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിനും, ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രത്തിനും, ഇരിക്കുന്ന കസേരയ്ക്കും, നേടുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും പിന്നിൽ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വിയർപ്പും ചോരയുമുണ്ട്. ഒരു മൂക്കുത്തിക്ക് വേണ്ടിയും, വഴിനടക്കാൻ വേണ്ടിയും, അക്ഷരം പഠിക്കാൻ വേണ്ടിയും നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ തെരുവിൽ അടി വാങ്ങിക്കൂട്ടിയപ്പോൾ, അവർ സ്വന്തം സുഖത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല പോരാടിയത്; വരാനിരിക്കുന്ന തലമുറയ്ക്കെങ്കിലും ഒരു മാന്യമായ ജീവിതം ഉണ്ടാകണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ആ ചോരയൊഴുക്കി നേടിയെടുത്ത ‘പ്രബുദ്ധ കേരളത്തിൽ’ ജീവിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ തലമുറ എങ്ങോട്ടാണ് ഓടുന്നത്? ഇന്ന് നാം ചരിത്രത്തെ പൂർണ്ണമായി മറന്ന, അഥവാ മറക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ജനതയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിലാണ് ഇന്നത്തെ സമൂഹം. ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനുകളിലെ 15 സെക്കൻഡ് റീലുകളിലും, അർത്ഥശൂന്യമായ ട്രെൻഡുകളിലും നമ്മുടെ യുവത്വം അഭിരമിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾ ചവിട്ടി നിൽക്കുന്ന മണ്ണ് എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെ സ്മാരകമാണെന്ന ബോധം ആർക്കുമില്ല. ഫേസ്ബുക്കിലും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലും ലൈക്കുകൾക്കും വ്യൂസിനും വേണ്ടി ഓടിനടക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ജനതയ്ക്ക്, മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ ചാപ്പ സമ്പ്രദായത്തിനെതിരെ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന് വെടിയേറ്റു വീണ സെയ്താലിയുടെയോ, അച്ചിപ്പുടവയ്ക്കായി വാളേന്തിയ ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെയോ ചരിത്രം ഒരുപക്ഷേ അന്യമായിരിക്കാം.

പഴയകാലത്തെ ജാതിമതിലുകൾ തകർത്തതിനെപ്പറ്റി നാം വാചാലരാകുമ്പോൾ തന്നെ, പുതിയ കാലത്തിന്റെ കോർപ്പറേറ്റ് അടിമത്തത്തിലേക്കും ബ്രാൻഡ് ഭ്രമങ്ങളിലേക്കും നാം സ്വയം നടന്നു കയറുകയാണ്. അക്ഷരമില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ പട്ടിണി കിടന്ന ഒരു ഭൂതകാലം നമുക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഓർക്കാൻ പോലും ഇന്നത്തെ ‘സ്മാർട്ട്’ തലമുറയ്ക്ക് സമയമില്ല. പരീക്ഷ ജയിക്കാനുള്ള ചില ജനറൽ നോളഡ്ജ് ചോദ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം ഈ സമരങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും ആരും നിൽക്കുന്നില്ല.

ചരിത്രം ഓർക്കാത്ത ജനതയ്ക്ക് ഭാവി പ്രവചിക്കാനാകില്ല. നമ്മൾ എവിടെനിന്ന് യാത്ര തുടങ്ങി എന്ന് മറന്നാൽ, നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന വഴിയും നമുക്ക് തെറ്റിപ്പോകും. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ താല്കാലിക ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും എന്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള ഈ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നും അല്പസമയം മാറ്റിവെച്ച്, ഈ കനൽവഴികളെക്കുറിച്ച് വരുംതലമുറയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. കാരണം, ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ആരും നമുക്ക് തന്ന ദാനമല്ല, നമ്മൾ ചോദിച്ചു വാങ്ങിയതുമല്ല; മറിച്ച് അടിച്ചു വാങ്ങിയതാണ്!

പട്ടിണി ജാഥ

Posted on by Rajesh Odayanchal

പട്ടിണി ജാഥ (1936): മലബാറിലെ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ചരിത്രയാത്ര

1936-ൽ പഴയ മലബാർ ജില്ലയിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും കൊടിയ ദുരിതങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തുന്നതിനായി എ.കെ. ഗോപാലന്റെ (എ.കെ.ജി) നേതൃത്വത്തിൽ കണ്ണൂരിൽ നിന്നും മദ്രാസിലേക്ക് നടന്ന ഐതിഹാസികമായ കാൽനടയാത്രയാണ് ചരിത്രത്തിൽ ‘പട്ടിണി ജാഥ’ (Hunger March) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അക്കാലത്ത് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന മലബാറിൽ രൂക്ഷമായിരുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മയും പട്ടിണിയും മദ്രാസ് ഗവൺമെന്റിനെ നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഈ യാത്രയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. മുപ്പത്തിരണ്ട് (32) തൊഴിൽരഹിതരായ സന്നദ്ധഭടന്മാർ അണിനിരന്ന ഈ ജാഥ, കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക പ്രതിഷേധം എന്നതിലുപരി, കേരളത്തിലെ അസംഘടിതരായ തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും രാഷ്ട്രീയമായി ബോധവൽക്കരിച്ച വലിയൊരു പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു.¹ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ സാധാരണക്കാരെ പ്രാപ്തരാക്കിയ ഈ യാത്ര, കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: ദാരിദ്ര്യവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും

1930-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് മലബാറിലെ കാർഷിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ അത്യന്തം പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. 1929-ൽ ആരംഭിച്ച ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം (Great Depression) മലബാറിലെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. നാളികേരം, കുരുമുളക് തുടങ്ങിയ നാണ്യവിളകളുടെ വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് വിലയില്ലാതായതോടെ ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ കർഷകർ കടുത്ത പട്ടിണിയിലായി.

എന്നാൽ, വിലയിടിവുണ്ടായിട്ടും മലബാറിലെ ജന്മിമാർ പാട്ടത്തുക കുറയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും പാട്ടമായി നൽകേണ്ടി വന്ന കർഷകർ കടക്കെണിയിലായി. പാട്ടം തെറ്റിക്കുന്നവരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ (Eviction) ബ്രിട്ടീഷ് നിയമം ജന്മിമാർക്ക് അധികാരം നൽകിയിരുന്നു. ഇത് ഗ്രാമങ്ങളിൽ വൻതോതിലുള്ള ദാരിദ്ര്യത്തിന് കാരണമായി.

കാർഷിക മേഖലയിലെ തകർച്ച നഗരങ്ങളിലെ വ്യവസായങ്ങളെയും ബാധിച്ചു. കണ്ണൂർ, കോഴിക്കോട് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ പ്രധാന ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായിരുന്ന നെയ്ത്ത് വ്യവസായം, ബീഡി തെറുപ്പ്, കയർ നിർമ്മാണം എന്നിവ പ്രതിസന്ധിയിലായി. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. തൊഴിലില്ലായ്മയും പട്ടിണിയും പകർച്ചവ്യാധികളും മലബാറിനെ ഒരു വലിയ ശവപ്പറമ്പാക്കി മാറ്റി.² ജനങ്ങളുടെ ഈ ദുരിതങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാൻ മദ്രാസിലിരിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരോ തദ്ദേശീയരായ അധികാരികളോ തയ്യാറായില്ല.

കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ കടന്നുവരവ്

ഇക്കാലയളവിലാണ് മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത്. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനം (Civil Disobedience Movement) നിർത്തിവെച്ചതിൽ നിരാശരായ യുവാക്കൾ പുതിയ സമരമാർഗ്ഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങി. ഇന്ത്യക്ക് കേവലം രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ലെന്നും, സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം കൂടി അനിവാര്യമാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.

ഈ ചിന്താഗതിയുടെ ഫലമായി 1934-ൽ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ‘കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി’ (CSP) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും വർഗ്ഗടിസ്ഥാനത്തിൽ സംഘടിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം.³ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷക സംഘങ്ങളും നഗരങ്ങളിൽ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ സി.എസ്.പി വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. തൊഴിലില്ലായ്മയ്ക്കെതിരെ ശക്തമായ ഒരു ബഹുജന പ്രക്ഷോഭം അനിവാര്യമാണെന്ന സി.എസ്.പിയുടെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നാണ് ‘പട്ടിണി ജാഥ’ എന്ന ആശയം ജനിക്കുന്നത്.

പട്ടിണി ജാഥയുടെ ആസൂത്രണം

തൊഴിലില്ലായ്മ പരിഹരിക്കുക, അടിയന്തര ദുരിതാശ്വാസം നൽകുക എന്നീ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച് താലൂക്ക് ഓഫീസുകളിലേക്കും കളക്ടറേറ്റുകളിലേക്കും നിരവധി മാർച്ചുകൾ നടത്തിയിട്ടും ഫലമില്ലാതെ വന്നപ്പോഴാണ് മദ്രാസിലേക്ക് ഒരു പട്ടിണി ജാഥ നയിക്കാൻ എ.കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തീരുമാനിക്കുന്നത്. അക്കാലത്ത് കണ്ണൂരിൽ നിന്ന് മദ്രാസിലേക്ക് കാൽനടയായി യാത്ര ചെയ്യുക എന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരവും സാഹസികവുമായ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു.

ജാഥയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ നൂറുകണക്കിന് യുവാക്കൾ മുന്നോട്ടുവന്നെങ്കിലും, കർശനമായ ആരോഗ്യപരിശോധനകൾക്കും അച്ചടക്ക നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ശേഷം കേവലം 32 പേരെ മാത്രമാണ് ജാഥാ അംഗങ്ങളായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. എ.കെ. ഗോപാലൻ ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റനായും, ചന്ദ്രോത്ത് കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ വൈസ് ക്യാപ്റ്റനായും ചുമതലയേറ്റു. ജാഥാംഗങ്ങൾക്കെല്ലാം ചുവന്ന ഷർട്ടും ഖാദി മുണ്ടുമായിരുന്നു വേഷം. ഇത് ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ തുടക്കം കൂടിയായിരുന്നു. ഗ്രാമങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരിൽ നിന്നും ‘പിടിയരി’ (ഒരു പിടി അരി) പിരിച്ചെടുത്തും ചെറിയ തുകകൾ സംഭാവനയായി സ്വീകരിച്ചുമാണ് ജാഥയ്ക്കുള്ള സാമ്പത്തിക ചെലവുകൾ കണ്ടെത്തിയത്.

സമരത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ

മദ്രാസ് സർക്കാരിന് മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കാനായി പട്ടിണി ജാഥ മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

  1. തൊഴിലില്ലായ്മ വേതനം: ജോലിയില്ലാത്തവർക്ക് ജോലി നൽകുകയോ, അല്ലാത്തപക്ഷം ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ തൊഴിലില്ലായ്മ വേതനം അനുവദിക്കുകയോ ചെയ്യുക.

  2. കർഷകരുടെ കടാശ്വാസം: സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ കർഷകരുടെ കടങ്ങൾ എഴുതിത്തള്ളുക.

  3. കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നിരോധിക്കുക: പാട്ടം നൽകാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ പേരിൽ കർഷകരെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്ന നിയമം റദ്ദാക്കുക.

  4. വ്യവസായ സംരക്ഷണം: തകർച്ച നേരിടുന്ന കൈത്തറി, ബീഡി വ്യവസായങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ സർക്കാർ അടിയന്തര സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുക.

  5. സൗജന്യ റേഷൻ: പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് സൗജന്യമായി ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുക.

ഇതിഹാസ തുല്യമായ കാൽനടയാത്ര

1936 ജൂലൈ മാസത്തിൽ കണ്ണൂരിൽ നിന്നുമാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഈ ജാഥ ആരംഭിച്ചത്. പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും ഇ.എം.എസിന്റെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ പതിനായിരങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കിയാണ് ജാഥ പ്രയാണം തുടങ്ങിയത്. മലബാറിലെ ഇടവഴികളിലൂടെയും ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ് വിളികളോടെ, ചെങ്കൊടിയുമേന്തി അവർ നടന്നുനീങ്ങി. ദിവസവും ശരാശരി 20 മുതൽ 25 മൈൽ വരെ ജാഥാംഗങ്ങൾ നടന്നിരുന്നു.

യാത്രാമധ്യേ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വലിയ സ്വീകരണങ്ങളാണ് ജാഥയ്ക്ക് ലഭിച്ചത്. ഓരോ സ്വീകരണ കേന്ദ്രത്തിലും എ.കെ.ജി ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കൾ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജന്മിത്വത്തിന്റെ ക്രൂരതകളെക്കുറിച്ചും ജനങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു. തൊഴിലാളികളും കർഷകരും ജാഥയെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സമരമായി ഏറ്റെടുത്തു. ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസ് പലയിടത്തും ജാഥയെ തടയാനും അംഗങ്ങളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാനും ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ജനങ്ങളുടെ വമ്പിച്ച പിന്തുണ കണ്ടപ്പോൾ അവർ പിന്മാറാൻ നിർബന്ധിതരായി.⁴

മലബാർ അതിർത്തി കടന്ന് തമിഴ് പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോഴും ജാഥയ്ക്ക് ആവേശകരമായ സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചത്. കോയമ്പത്തൂർ, ഈറോഡ്, സേലം തുടങ്ങിയ വ്യാവസായിക നഗരങ്ങളിലെ തമിഴ് തൊഴിലാളികൾ മലബാറിലെ തങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങൾക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭാഷയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ ഭേദിച്ച് തൊഴിലാളിവർഗ്ഗം എന്ന ഒറ്റ വികാരത്തിൽ അവർ ഒന്നിച്ചു. അത്യുഷ്ണവും പെരുമഴയും വകവെക്കാതെ, പലപ്പോഴും പട്ടിണി കിടന്നുകൊണ്ട് 700-ലധികം മൈലുകൾ കാൽനടയായി താണ്ടിയാണ് അവർ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് നീങ്ങിയത്.

മദ്രാസിലെ വരവും പ്രത്യാഘാതങ്ങളും

ഏകദേശം രണ്ട് മാസത്തെ കാൽനടയാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ജാഥ മദ്രാസ് നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മദ്രാസിലെ തൊഴിലാളികളും വിദ്യാർത്ഥികളും വൻ വരവേൽപ്പാണ് ജാഥയ്ക്ക് നൽകിയത്. മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിക്ക് സമീപമുള്ള കടപ്പുറത്ത് നടന്ന വമ്പിച്ച പൊതുസമ്മേളനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ പങ്കെടുത്തു. തുടർന്ന് എ.കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പ്രതിനിധി സംഘം മദ്രാസ് പ്രീമിയറെയും ഗവർണ്ണറെയും കണ്ട് മലബാറിലെ ജനങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ വിവരിക്കുന്ന നിവേദനം സമർപ്പിച്ചു.

ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൊഴിലാളികളുടെ സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾ ഉടനടി പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും, പട്ടിണി ജാഥ സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനം വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈ ജാഥയിലൂടെ മലബാറിലെ അസംഘടിതരായ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് സമാനതകളില്ലാത്ത സ്ഥാനമാണുള്ളത്. ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉദയം: വിധിയെ പഴിച്ച് നിശബ്ദരായിരുന്ന കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും തങ്ങളുടെ ദയനീയാവസ്ഥയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വവും നാടുവാഴിത്തവുമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഈ ജാഥയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഇത് കേരളത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു വർഗ്ഗബോധത്തിന് (Class Consciousness) അടിത്തറയിട്ടു.

  • കർഷക-തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച: പട്ടിണി ജാഥ സൃഷ്ടിച്ച ആവേശമാണ് പിന്നീട് വള്ളുവനാട്ടിലും കാസർഗോഡും കണ്ണൂരുമൊക്കെ ശക്തമായ കർഷക സംഘങ്ങളും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും രൂപീകരിക്കാൻ കാരണമായത്.

  • കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വേരോട്ടം: കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി പരിണമിച്ചപ്പോൾ, ആ പാർട്ടിക്ക് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ശക്തമായ അടിത്തറയും വിശ്വാസ്യതയും നേടിക്കൊടുത്തത് പട്ടിണി ജാഥയെപ്പോലുള്ള ജനകീയ ഇടപെടലുകളായിരുന്നു.⁵

  • ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം: കേവലം ഇടത്തരക്കാരുടെയും സമ്പന്നരുടെയും മാത്രം വേദിയായിരുന്ന ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സാധാരണക്കാരായ തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും മുന്നേറ്റമാക്കി മാറ്റാൻ ഈ സമരത്തിന് സാധിച്ചു.

ഉപസംഹാരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, 1936-ലെ പട്ടിണി ജാഥ വെറുമൊരു ദീർഘദൂര നടത്തമായിരുന്നില്ല; അത് കേരളത്തിലെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പായിരുന്നു. ആ 32 യുവാക്കൾ നടന്നുകയറിയത് മദ്രാസിലേക്കല്ല, മറിച്ച് ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിലേക്കാണ്.

കോഴിക്കോട് പട്ടിണി ജാഥ – 1936: മലബാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഹൃദയത്തിലെ ചുവന്ന വിപ്ലവം

1936-ലെ പട്ടിണി ജാഥയുടെ മാക്രോ (Macro) ചിത്രമാണ് നാം നേരത്തെ പരിശോധിച്ചത് എങ്കിൽ, കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ ആ ചരിത്രയാത്രയ്ക്ക് മലബാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനം അതിസൂക്ഷ്മമായ വിശകലനം അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണൂരിൽ നിന്നും തുടങ്ങി തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് നീങ്ങിയ ആ യാത്രയുടെ നട്ടെല്ല് തന്നെ കോഴിക്കോട് നഗരമായിരുന്നു. മലബാറിന്റെ വാണിജ്യ കേന്ദ്രവും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭരണസിരാകേന്ദ്രവുമായിരുന്ന കോഴിക്കോട്, അന്ന് തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ലബോറട്ടറിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പട്ടിണി ജാഥ കോഴിക്കോട്ട് എത്തിച്ചേർന്നതോടെ, അത് കേവലമൊരു പ്രതിഷേധ യാത്രയിൽ നിന്ന് മാറി, മലബാറിലെ നഗരവൽക്കൃത തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തെയും ഗ്രാമീണ കർഷകരെയും കോർത്തിണക്കുന്ന ഒരു ശക്തമായ ‘പൊളിറ്റിക്കൽ നെറ്റ്വർക്കിങ്’ ആയി പരിണമിച്ചു.

കോഴിക്കോട്: ഒരു നഗരത്തിന്റെ വ്യവസായ-രാഷ്ട്രീയ പരിസരം (1936)

പട്ടിണി ജാഥ കോഴിക്കോട്ടെത്തുമ്പോൾ നഗരം സവിശേഷമായ ഒരു സംഘർഷാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. കോമൺവെൽത്ത് ട്രസ്റ്റിന്റെ നെയ്ത്ത് ശാലകൾ, ഓട് കമ്പനികൾ, ബീഡി ഫാക്ടറികൾ, തുറമുഖത്തെ ചുമട്ടുതൊഴിലാളികൾ എന്നിവരായിരുന്നു നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ നട്ടെല്ല്. 1930-കളിലെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ കർഷകരുടെ നെല്ല് കവർന്നെങ്കിൽ, കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ അത് തൊഴിലാളികളുടെ അന്നം മുട്ടിച്ചു.

ഇവിടെയുള്ള തൊഴിലാളികൾ അസംഘടിതരായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ അവർക്ക് വ്യക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ദിശാബോധം അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കോൺഗ്രസിന്റെ മിതവാദ നേതൃത്വം നഗരത്തിലെ വ്യാപാരികൾക്കും മധ്യവർഗ്ഗത്തിനുമാണ് പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നത്. ഈ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് പട്ടിണി ജാഥ കടന്നുവന്നത്. കോഴിക്കോട്ടെ വ്യവസായ തൊഴിലാളികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടാൻ ഒരു വലിയ വേദി ലഭിച്ചു എന്നതാണ് ഈ ജാഥയുടെ നഗരകേന്ദ്രീകൃത പ്രാധാന്യം. ജാഥാ അംഗങ്ങൾ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ലഭിച്ച വരവേൽപ്പ്, കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെ വളർച്ചയിൽ നിർണ്ണായകമായ ഒരു വഴിത്തിരിവായി.

‘പ്രഭാതം’ – ആശയങ്ങളുടെ പ്രചരണവും കോഴിക്കോട് നഗരവും

പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ ലഭിച്ച സ്വീകാര്യതയിൽ ‘പ്രഭാതം’ എന്ന പത്രത്തിന് വലിയ പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. മലബാറിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളുടെ മുഖപത്രമായിരുന്ന പ്രഭാതം, ജാഥയുടെ ഓരോ ചുവടും കോഴിക്കോട്ടെ വായനക്കാരെ അറിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വായനശാലകളിലും ചായക്കടകളിലും നടന്ന ചർച്ചകൾക്ക് പട്ടിണി ജാഥയും അതിലെ ആവശ്യങ്ങളും വിഷയമായി.

കോഴിക്കോട്ടെ ബുദ്ധിജീവികളും വിദ്യാർത്ഥികളും പട്ടിണി ജാഥയെ ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രതിഷേധമായി മാത്രം കണ്ടില്ല. അതൊരു സാംസ്കാരിക മുന്നേറ്റം കൂടിയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജാഥയിൽ പങ്കെടുത്ത 32 യുവാക്കളുടെ ചുവന്ന ഷർട്ടുകൾ കോഴിക്കോട്ടെ തെരുവുകളിൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി മാറി. നഗരത്തിലെ യുവാക്കൾ ജാഥയ്ക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് തെരുവിലിറങ്ങിയത്, അന്നത്തെ കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തെ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. നഗരവും ഗ്രാമവും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയ്ക്കാൻ കോഴിക്കോട് വെച്ച് നടന്ന ഈ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ വലിയ തോതിൽ സഹായിച്ചു.

ജാഥയുടെ തന്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം കോഴിക്കോട്ട്

എന്തുകൊണ്ട് കോഴിക്കോട് ഇത്രയധികം തന്ത്രപരമായി പ്രധാനമായി? ഒന്നാമതായി, ബ്രിട്ടീഷ് കളക്ടർ താമസിച്ചിരുന്നതും ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായിരുന്നതും കോഴിക്കോടായിരുന്നു. കണ്ണൂരിൽ നിന്നാരംഭിച്ച പ്രക്ഷോഭം കോഴിക്കോട്ടെത്തി ഇവിടെയുള്ള അധികാര കേന്ദ്രത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുക എന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു അനിവാര്യതയായിരുന്നു. ജാഥാ അംഗങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ട് വെച്ച് മദ്രാസ് സർക്കാരിന് സമർപ്പിക്കാനുള്ള നിവേദനത്തിൽ അവസാനവട്ട തിരുത്തലുകൾ വരുത്തിയത് വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളികൾ ഈ നിവേദനത്തിന് നൽകിയ പിന്തുണ, അതിന് ലഭിച്ച ജനാധിപത്യപരമായ സാധുത വർദ്ധിപ്പിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ ഈ ജാഥയ്ക്കായി ഫണ്ട് പിരിച്ചുനൽകി എന്നത് അക്കാലത്തെ ചരിത്രരേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തെ കർഷക സമരത്തെ നഗരത്തിലെ വ്യവസായ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സമരമായി പ്രഖ്യാപിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി-കർഷക ഐക്യം (Worker-Peasant Alliance) എന്ന ആശയത്തിന്റെ തുടക്കം ഇവിടെനിന്നാണ്.

നഗരത്തിലെ പോലീസ് മർദ്ദനവും തൊഴിലാളികളുടെ പ്രതിരോധവും

കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ വെച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസ് ജാഥയെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചത് വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. സമാധാനപരമായി നീങ്ങിയ ജാഥാ അംഗങ്ങളെ പോലീസ് തടഞ്ഞത് നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളികളെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടെ പ്രധാന വ്യാപാര കേന്ദ്രങ്ങളിലെ തൊഴിലാളികൾ ജോലി നിർത്തിവെച്ച് ജാഥയ്ക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചത് ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരികളെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

പോലീസിന്റെ ലാത്തിച്ചാർജ്ജും ഭീഷണികളും ജാഥയുടെ മനോവീര്യം കെടുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് കോഴിക്കോട്ടെ സാധാരണക്കാരെ സമരമുഖത്തേക്ക് നേരിട്ട് ഇറങ്ങാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അന്ന് കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ നടന്ന പൊതുസമ്മേളനങ്ങൾ കേവലം പ്രസംഗങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അതൊരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയായിരുന്നു. ജാഥയ്ക്ക് ശേഷം കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചത് ഇതിന്റെ തെളിവാണ്.

സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക മാറ്റങ്ങൾ: കോഴിക്കോടിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ

പട്ടിണി ജാഥ കോഴിക്കോടിന്റെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി.

  • സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം: കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ ജാഥയ്ക്ക് ഭക്ഷണവും സഹായവും നൽകുന്നതിൽ മുൻകൈ എടുത്തു. ഇത് സ്ത്രീകളെ പൊതുരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

  • സാമൂഹിക വിവേചനത്തിനെതിരെയുള്ള നിലപാട്: ജാഥയിൽ ജാതിഭേദമന്യേയുള്ള യുവാക്കൾ ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതും നടന്നതും, അന്നത്തെ യാഥാസ്ഥിതിക കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന് ഒരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു.

  • രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണം: സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ടെ സാധാരണക്കാരന്റെ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ ഈ ജാഥ കാരണമായി.

കോഴിക്കോട് പട്ടിണി ജാഥയുടെ ദീർഘകാല ഫലം: ഒരു വിശകലനം

കോഴിക്കോട് നഗരം പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് നൽകിയ പിന്തുണ വെറുതെയായില്ല. 1937-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും തുടർന്നുണ്ടായ പല തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലും കോഴിക്കോട് നഗരം ഒരു വിപ്ലവ കേന്ദ്രമായി നിലകൊണ്ടു. പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് ശേഷം കോഴിക്കോട്ട് നടന്ന തൊഴിലാളി പണിമുടക്കുകൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ പലരും ഈ ജാഥയിൽ പങ്കെടുത്തവരോ അതിനെ പിന്തുണച്ചവരോ ആയിരുന്നു.

ഈ ജാഥയിലൂടെ കോഴിക്കോട് നഗരം തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വം വീണ്ടെടുത്തു. അക്കാലത്ത് കോഴിക്കോട് എന്നത് വെറുമൊരു കച്ചവട നഗരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മലബാറിലെ ജനാധിപത്യ സമരങ്ങളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു. പട്ടിണി ജാഥ ആ ഹൃദയമിടിപ്പിനെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി.

അനുബന്ധം: കോഴിക്കോട് കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള സമരചരിത്രം (1930-40)

പ്രധാന സമരങ്ങൾ:

  1. കോമൺവെൽത്ത് തൊഴിലാളി സമരം (1935): നെയ്ത്ത് തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി നടന്ന ആദ്യകാല സമരം.

  2. കോഴിക്കോട് മുൻസിപ്പൽ തൊഴിലാളി സമരം: കോഴിക്കോട് നഗരസഭയിലെ ശുചീകരണ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി നടന്ന സമരം.

  3. ബീഡി തൊഴിലാളി പണിമുടക്കുകൾ (1938): കോഴിക്കോട്ടെ ബീഡി വ്യവസായത്തിൽ കൂലി വർദ്ധനവ് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന സമരം.

പ്രധാന നേതാക്കൾ (കോഴിക്കോട് കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചവർ):

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.

  • എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: ട്രേഡ് യൂണിയൻ സംഘാടനത്തിൽ കോഴിക്കോട്ടെ പ്രധാന നേതാവ്.

  • കെ. ദാമോദരൻ: സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ട് പ്രചരിപ്പിച്ച ചിന്തകൻ.

  • എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കോഴിക്കോട്ടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ദിശാബോധം നൽകി.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പട്ടിണി ജാഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി): പട്ടിണി ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റൻ. ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ അനിഷേധ്യ നേതാവായി ഉയർന്ന അദ്ദേഹം പിന്നീട് ലോക്സഭയിലെ ആദ്യത്തെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവായി (സി.പി.ഐ.എം പ്രതിനിധിയായി).

  • ചന്ദ്രോത്ത് കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ: ജാഥയുടെ വൈസ് ക്യാപ്റ്റൻ. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളിൽ സജീവമായിരുന്ന ധീരനായ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവ്.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപകൻ. ജാഥയ്ക്ക് പിന്നിലെ പ്രധാന സംഘാടകനും ബുദ്ധികേന്ദ്രവും അദ്ദേഹമായിരുന്നു. യാത്രയിലുടനീളം ജാഥാംഗങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ ദിശാബോധം നൽകിയത് കൃഷ്ണപിള്ളയാണ്.

  • ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അഖിലേന്ത്യാ ജോയിന്റ് സെക്രട്ടറി എന്ന നിലയിൽ ജാഥയുടെ പ്രചാരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ രൂപീകരണത്തിനും സൈദ്ധാന്തിക നേതൃത്വം നൽകി.

അനുബന്ധം 2: കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന കർഷക/തൊഴിലാളി ജാഥകളും സമരങ്ങളും

  1. മലബാർ കർഷക ജാഥ (1938): കാർഷിക കടങ്ങൾ എഴുതിത്തള്ളണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കാസർഗോഡ് നിന്നും കോഴിക്കോട്ടേക്ക് നടത്തിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മാർച്ച്.

  2. മൊറാഴ സമരം (1940): വിലക്കയറ്റത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെ കണ്ണൂരിലെ മൊറാഴയിൽ നടന്ന കർഷക പ്രക്ഷോഭം.

  3. കയ്യൂർ സമരം (1941): ജന്മിത്വത്തിനും പോലീസിനുമെതിരെ കയ്യൂരിലെ കർഷകർ നടത്തിയ ധീരോദാത്തമായ സമരം. നാല് കർഷകരെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തൂക്കിലിലേറ്റി.

  4. കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും നെല്ല് കടത്തലിനുമെതിരെ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കരിവെള്ളൂരിലെ കർഷകർ നടത്തിയ രക്തരൂക്ഷിത സമരം.

അവലംബം (References/Bibliography)

    1. ഗോപാലൻ, എ.കെ. (1959). എന്റെ ജീവിത കഥ. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (പട്ടിണി ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന എ.കെ.ജിയുടെ ആത്മകഥ. ജാഥയുടെ നാൾവഴികളും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും ആധികാരികമായ പ്രാഥമിക രേഖ).

    2. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. സി.ബി.എച്ച് പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം മലബാറിലെ കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും എങ്ങനെ ബാധിച്ചു എന്നതിന്റെ അക്കാദമിക് വിശകലനം).

    3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (1943). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ദേശാഭിമാനി പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണവും പട്ടിണി ജാഥയുടെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും).

    4. കൃഷ്ണൻ, ടി.വി. (1971). കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് (സഖാവ് പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ജീവചരിത്രം). പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്. (സമരങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പി. കൃഷ്ണപിള്ള വഹിച്ച പങ്കിന്റെ വിവരണം).

    5. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. ഒക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്. (മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള പഠനം).

    6. രാമകൃഷ്ണൻ, ടി.കെ. (1985). കേരളത്തിലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രസ്ഥാനം: ചരിത്രവും വികാസവും. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്. (കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച സംബന്ധിച്ച വിശകലനം).

    7. പ്രഭാതം (1936). അന്നത്തെ പത്രറിപ്പോർട്ടുകളും ലേഖനങ്ങളും (ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രാഥമിക വിവരങ്ങൾ).

    8. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1995). Culture, Ideology, Hegemony: Intellectuals and Social Processes in Colonial India. (കൊളോണിയൽ നഗരങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അക്കാദമിക് പഠനം).

കല്ലുമാല സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കല്ലുമാല സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം (1940): സാമൂഹിക വിമോചനത്തിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങളിലേക്കുള്ള പരിണാമം

ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 1915-ൽ നടന്ന സമരമായിരുന്നു ആദ്യഘട്ടത്തിൽ നടന്ന കല്ലുമാല സമരം. അക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണമോ വെള്ളിയോ പോയിട്ട് നല്ല ആഭരണങ്ങൾ പോലും ധരിക്കാൻ അവകാശമില്ലായിരുന്നു. അവർ കഴുത്തിൽ കല്ലും കുപ്പിച്ചില്ലുകളും കോർത്ത ‘കല്ലുമാലകൾ‘ ധരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു ജാതിപ്രമാണിമാരുടെ നിയമം. മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായ ഈ സ്ത്രീകൾ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിയണമെന്ന് അയ്യൻകാളി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പെരിനാട് എന്ന സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് ദളിത് സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലെ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിഞ്ഞ് പ്രതിഷേധിച്ചു. ഇതിൽ പ്രകോപിതരായ സവർണ്ണർ ദളിത് ജനങ്ങളെ ക്രൂരമായി ആക്രമിക്കുകയും അവരുടെ വീടുകൾക്ക് തീയിടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വലിയ രീതിയിലുള്ള ലഹളകൾ ആ പ്രദേശത്ത് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ അയ്യൻകാളിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കൊല്ലം പീരങ്കിമൈതാനത്ത് വെച്ച് ഒരു വലിയ അനുരഞ്ജന സമ്മേളനം നടന്നു. ആ സമ്മേളനത്തിൽ വെച്ച് ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും ധരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആത്മാഭിമാനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സ്ത്രീകളുടെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിൽ കല്ലുമാല സമരം എക്കാലവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

1915-ൽ കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പെരിനാടുവെച്ച് അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ‘കല്ലുമാല സമരം‘, കേരളീയ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തീഷ്ണമായ പ്രതിരോധമായിരുന്നു. ദളിത്-അവർണ്ണ വിഭാഗം സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലെ അനാചാരത്തിന്റെ അടയാളമായ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തുമാറ്റി, അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ആ സമരം, അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും സാമൂഹിക അസ്തിത്വത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെയ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ സമരത്തിന്റെ പരിസമാപ്തിയല്ല 1940-കളിലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ. മറിച്ച്, 1915-ൽ വിതച്ച സാമൂഹിക അവബോധം, 1940-കളിൽ എത്തിയപ്പോൾ കൂടുതൽ സംഘടിതമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി പരിണമിക്കുകയായിരുന്നു. കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഈ കാലഘട്ടം, വ്യക്തിപരമായ അന്തസ്സിൽ നിന്ന് കടന്ന് വിദ്യാഭ്യാസപരവും തൊഴിൽപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടമായി മാറുകയായിരുന്നു.¹

സാമൂഹിക പരിസരം: 1940-കളിലെ തിരുവിതാംകൂർ

1940-കളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ തിരുവിതാംകൂറിലെ സാമൂഹികാന്തരീക്ഷം ഏറെ മാറിയിരുന്നു. 1936-ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം സാമൂഹിക സമത്വത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകൊടുത്തെങ്കിലും, പ്രായോഗികതലത്തിൽ അയിത്തവും വിവേചനവും തുടർന്നുപോന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം സൃഷ്ടിച്ച സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും ദളിത്-കർഷക വിഭാഗങ്ങളെ വലിയ തോതിൽ ബാധിച്ചു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് അയ്യങ്കാളിയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നറിയപ്പെട്ട പുതിയ നേതൃനിര, പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ തെരുവിൽ നിന്നും സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കും നിയമസഭയിലേക്കും മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചത്.²

കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം: ഒരു ചരിത്രപരമായ വിശകലനം

1940-കളിലെ ഈ ഘട്ടത്തെ കേവലം ഒരു സമരമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു ദളിത് ഉണർവ്വായി വേണം കാണാൻ. 1915-ൽ നാം കണ്ടത് കല്ലുമാല പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന ആത്മബോധമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, 1940-ൽ അത് അക്ഷരങ്ങളിലൂടെയുള്ള അധികാരപ്രവേശനമായി മാറി. ഈ ഘട്ടത്തിലെ സമരങ്ങളുടെ പ്രധാന സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശങ്ങൾ: 1940-കളിലെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിലെ പ്രവേശനവും സംവരണവുമായിരുന്നു. സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിനെതിരെ ‘പുലയ മഹാസഭ’യും മറ്റ് സംഘടനകളും ശക്തമായ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി.

  • തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾ: സർക്കാർ സർവ്വീസുകളിൽ ദളിത് വിഭാഗത്തിന് പ്രാതിനിധ്യം വേണമെന്ന ആവശ്യം ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശക്തമായി. കയർ ഫാക്ടറികളിലും സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലും തുല്യവേതനം എന്ന ആവശ്യം സമരങ്ങളുടെ കാതലായി.

  • രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം: ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ ദളിതർക്ക് സംവരണം ചെയ്ത സീറ്റുകൾ വേണമെന്നും, നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിന് പകരം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിലൂടെ പ്രതിനിധികൾ വരണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

സംഘടനാപരമായ വളർച്ച: പുലയ മഹാസഭയും പ്രവർത്തനങ്ങളും

1940-കളിലെ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് ‘സാധുജന പരിപാലന സംഘ’ത്തിൽ നിന്നും രൂപപ്പെട്ട ‘പുലയ മഹാസഭ’യായിരുന്നു. പി.കെ. ചാത്തൻ മാസ്റ്റർ, ടി.കെ. മാധവൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ആശയങ്ങൾ പിൻപറ്റി, താഴെത്തട്ടിൽ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ശാഖകൾ പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം എന്നത് അച്ചടക്കമുള്ള ഒരു സംഘടനാ സംവിധാനത്തിന്റെ ആവിർഭാവം കൂടിയായിരുന്നു.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ കേവലം അക്രമരഹിത സത്യാഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നില്ല. പകരം, ഭരണകൂടവുമായി നേരിട്ടുള്ള ചർച്ചകൾക്കും നിവേദനങ്ങൾക്കുമുള്ള വേദിയായി അവർ സംഘടനയെ മാറ്റി. 1940-കളിലെ പത്രങ്ങൾ, വിശേഷിച്ചും ദളിത് വിഭാഗത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്ന പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ, ഈ സമരങ്ങളുടെ ഗതിവിഗതികൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.³

സമരത്തിലെ മുഖ്യപ്രശ്നങ്ങളും ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിലപാടും

1940-ൽ സമരം രൂക്ഷമായത് പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളാലായിരുന്നു:

  1. ഭൂമി വിതരണം: ഭൂരഹിതരായ ദളിത് കർഷകർക്ക് സർക്കാർ പുറമ്പോക്ക് ഭൂമി പതിച്ചു നൽകണമെന്ന ആവശ്യം.

  2. അയിത്തോച്ചാടനം: ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം ഉണ്ടായിട്ടും, ദളിതർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പൂജ ചെയ്യാനോ ഭാരവാഹികളാകാനോ ഉള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.

ദിവാൻ സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ ഭരണകൂടം ഈ ആവശ്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി എടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഇത് പ്രതിഷേധം കത്തിപ്പടരാൻ കാരണമായി. 1940-കളിൽ നടന്ന സമരങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും മുൻനിരയിൽ വന്നു. 1915-ൽ അവർ തങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, 1940-ൽ അവർ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഭക്ഷണത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും വേണ്ടിയാണ് തെരുവിലിറങ്ങിയത്.⁴

ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവുമായുള്ള കൂടിച്ചേരൽ

കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരവുമായി കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ്. തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്സിന്റെ ഉത്തരവാദ ഭരണ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും ദളിത് സമരങ്ങളും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അണിചേർന്നു. സി.പിയുടെ ഏകാധിപത്യം തകർക്കാൻ ദളിത് വിഭാഗങ്ങളുടെ പിന്തുണ കോൺഗ്രസ്സിന് അനിവാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, കോൺഗ്രസ്സിലെ സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ ദളിത് നേതാക്കൾ ജാഗ്രത പുലർത്തിയിരുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾക്കിടയിലും, ‘അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം’ എന്ന ആശയം രണ്ടാം ഘട്ട സമരങ്ങളിലൂടെ വളർന്നു.

1940-ലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ സ്വാധീനം: ഒരു വിലയിരുത്തൽ

1940-കളിലെ ഈ പ്രക്ഷോഭം പരാജയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ വിത്തായിരുന്നു.

  • രാഷ്ട്രീയ അവബോധം: സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ നിയമസഭയിൽ ചോദിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ദളിത് സമൂഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

  • വിദ്യാഭ്യാസ വിപ്ലവം: സർക്കാർ സ്കൂളുകളിലേക്ക് ദളിത് കുട്ടികളുടെ ഒഴുക്ക് വർദ്ധിച്ചു.

  • സാമൂഹിക പരിവർത്തനം: വീടുകളിൽ കല്ലുമാലക്ക് പകരം പുസ്തകങ്ങൾ എത്തിത്തുടങ്ങി. ഇത് സാംസ്കാരികമായ ഒരു വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു.⁵

സമരം നയിച്ചവർക്ക് പലപ്പോഴും ജയിൽവാസമോ മർദ്ദനമോ ഏൽക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും, അവർ പിൻമാറിയില്ല. ദളിത് മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം, “അസ്തിത്വത്തിൽ നിന്നും അധികാരത്തിലേക്ക്” എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപമായിരുന്നു.

സമരത്തിന്റെ പൈതൃകം

ഇന്ന് ദളിത് അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ ഈ രണ്ടാം ഘട്ടത്തെ പലപ്പോഴും ചരിത്രകാരന്മാർ വിസ്മരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അയ്യങ്കാളിക്ക് ശേഷം നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തവർ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീര്യത്തെ ഒരു പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റിയത് 1940-കളിലായിരുന്നു. അവർ ഒരു പുതിയ കേരളത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടു—അവിടെ കല്ലുമാലകൾക്ക് പകരം അക്ഷരങ്ങൾ തലയിൽ വഹിക്കുന്ന ഒരു തലമുറ വളർന്നുവരുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ఆ സ്വപ്നം ഇന്ന് ഒരു വലിയ അളവോളം യാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, കല്ലുമാല സമരം എന്നത് 1915-ൽ അവസാനിച്ച ഒന്നല്ല. അതൊരു പ്രക്രിയയാണ്. ആ പ്രക്രിയയുടെ നിർണ്ണായകമായ ഒരു കണ്ണിയാണ് 1940-കളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ. സാമൂഹികമായ അപമാനത്തിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രീയമായ അധികാരത്തിലേക്ക് നടന്ന ആ നീണ്ട യാത്രയിൽ, 1940-ലെ ഈ സമരം ഒരു വലിയ വഴിത്തിരിവാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

പ്രധാന സമരങ്ങൾ (ലിസ്റ്റ്):

  1. പെരിനാട് കല്ലുമാല സമരം (1915): ആദ്യ ഘട്ടം.

  2. വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ പ്രക്ഷോഭം (1940): രണ്ടാം ഘട്ടം.

  3. ക്ഷേത്രപ്രവേശന അനുബന്ധ സമരങ്ങൾ (1936-1940): ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ തുല്യാവകാശത്തിന് വേണ്ടി.

  4. ഭൂമി അവകാശ സമരങ്ങൾ (1940s): ഭൂരഹിതർക്ക് ഭൂമി നൽകാൻ.

പ്രധാന നേതാക്കൾ:

  • അയ്യങ്കാളി: പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവ്.

  • പി.കെ. ചാത്തൻ മാസ്റ്റർ: ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തെ ഭരണകൂടത്തോട് സംവദിക്കാൻ പ്രാപ്തനാക്കിയ നേതാവ്.

  • ടി.കെ. മാധവൻ: അയിത്തോച്ചാടന മുന്നേറ്റത്തിന്റെ കരുത്ത്.

  • ആർ.പി. തമ്പി: സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുൻനിരയിൽ.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. വേലായുധൻ, പി.എസ്. (1975). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി. (കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ തുടർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം).

  2. ഭാസ്കരനുണ്ണി, പി. (1988). പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. (സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം).

  3. രാജീവ്, എൻ. (2012). അയ്യങ്കാളിയും ദളിത് മുന്നേറ്റവും. ഡി.സി. ബുക്സ്. (അയ്യങ്കാളിക്ക് ശേഷമുള്ള സംഘടനാ വളർച്ച).

  4. കുസുമൻ, കെ.കെ. (1976). The Extremist Movement in Kerala. (1940-കളിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ).

  5. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (1967). കേരള ചരിത്രം. (രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ ഏകീകരണം).

മുതുതല സമരം

Posted on by Rajesh Odayanchal

1935-ൽ പഴയ മലബാർ ജില്ലയിലെ (ഇന്നത്തെ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ പട്ടാമ്പിക്ക് സമീപം) വള്ളുവനാട് താലൂക്കിലെ മുതുതല എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രധാനമായ ഒരു കർഷക-സാമൂഹിക പ്രക്ഷോഭമാണ് മുതുതല സമരം. ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ പാട്ടപ്പിരിവിനും, ക്രൂരമായ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും, ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെയും കർഷകരും അധസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങളും നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും (CSP) ആദ്യകാല ഇടപെടലുകളുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണിത്. കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരമെന്നതിലുപരി, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും സ്വത്തവകാശത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റമായി ഈ സമരം പിന്നീട് മാറി.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: മലബാറിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് മലബാറിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ കടുത്ത ചൂഷണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒന്നായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഭൂമിയുടെ പൂർണ്ണ ഉടമസ്ഥാവകാശം (ജന്മവകാശം) ജന്മിമാർക്ക് (പ്രധാനമായും നമ്പൂതിരി, നായർ സമുദായങ്ങളിലെ പ്രമാണിമാർക്ക്) നൽകിയിരുന്നു. ഭൂമിയിൽ നേരിട്ട് പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകർ (വെറുംപാട്ടക്കാർ) യാതൊരുവിധ അവകാശങ്ങളുമില്ലാത്ത കേവലം കുടിയാന്മാർ മാത്രമായിരുന്നു. ജന്മി, കാണക്കാരൻ, വെറുംപാട്ടക്കാരൻ എന്നിങ്ങനെ തട്ടുതട്ടായുള്ള ഒരു കാർഷിക ബന്ധമാണ് മലബാറിൽ നിലനിന്നിരുന്നത്.¹

1929-ൽ ആരംഭിച്ച ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം (Great Depression) മലബാറിലെ കാർഷിക മേഖലയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങളുടെ വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞെങ്കിലും, ജന്മിമാർ പാട്ടത്തുക കുറയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും പാട്ടമായി നൽകേണ്ടി വന്ന കർഷകർ പട്ടിണിയിലായി. പാട്ടം തെറ്റിക്കുന്നവരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ (Eviction) ജന്മിമാർക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് നിയമം അധികാരം നൽകിയിരുന്നു. വള്ളുവനാട് താലൂക്കിലെ ഒരു പ്രധാന കാർഷിക ഗ്രാമമായ മുതുതലയിലും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. നാടുവാഴിത്തത്തിന്റെ എല്ലാവിധ ക്രൂരതകളും അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയായിരുന്നു മുതുതലയിലേത്.²

സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം

1930-ൽ മലബാർ കുടിയാൻ നിയമം (Malabar Tenancy Act of 1930) പാസാക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, അത് കാണക്കാർക്കും ഇടത്തരം കുടിയാന്മാർക്കും മാത്രമേ ഗുണം ചെയ്തുള്ളൂ. ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലുള്ള വെറുംപാട്ടക്കാർക്ക് ഈ നിയമം യാതൊരു സംരക്ഷണവും നൽകിയില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സിന്റെ മിതവാദ നയങ്ങളിൽ നിരാശരായ യുവനേതാക്കൾ പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെയും എ.കെ. ഗോപാലന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ 1934-ൽ ‘കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി’ (CSP) രൂപീകരിച്ചു.³ കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും നാടുവാഴിത്തത്തിനും എതിരെ പോരാടാനാകൂ എന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി മലബാറിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. വള്ളുവനാട് മേഖലയിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ പ്രായോഗിക രൂപമായിരുന്നു മുതുതല സമരം.

മുതുതല സമരത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ

മുതുതല സമരത്തിലേക്ക് കർഷകരെ നയിച്ച പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

  • അന്യായമായ പാട്ടപ്പിരിവ്: വിളവിന് വിലയില്ലാതിരുന്നിട്ടും പഴയ നിരക്കിൽ തന്നെ പാട്ടം അളക്കാൻ ജന്മിമാർ കർഷകരെ നിർബന്ധിച്ചു. പലപ്പോഴും ഉൽപ്പാദനത്തേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു പാട്ടത്തുക.

  • അക്രമപ്പിരിവുകൾ (Illegal Exactions): നിയമപരമായ പാട്ടത്തിന് പുറമെ നിരവധി അനധികൃത പിരിവുകൾ കർഷകർ നൽകേണ്ടി വന്നിരുന്നു. ‘വാശി’, ‘നൂരി’, ‘മുക്കാൽ’ തുടങ്ങിയ പേരുകളിൽ അളവിലും തൂക്കത്തിലും ജന്മിമാർ കർഷകരെ വഞ്ചിച്ചു. കൂടാതെ ജന്മിയുടെ വീട്ടിലെ ആഘോഷങ്ങൾക്കും മറ്റും ‘പൊളിച്ചെഴുത്ത് കാശ്’, ‘ശീലക്കാശ്’, ‘വെച്ചുകാണൽ’ എന്നിങ്ങനെ അനവധി പിരിവുകൾ നിർബന്ധമായിരുന്നു.⁴

  • മേൽച്ചാർത്തും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും: കൂടുതൽ പാട്ടം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പുതിയ കുടിയാന് ഭൂമി കൈമാറുന്ന രീതിയായിരുന്നു ‘മേൽച്ചാർത്ത്’. തലമുറകളായി കൃഷി ചെയ്തുവന്നിരുന്ന ഭൂമിയിൽ നിന്നും വെറുംപാട്ടക്കാരെ നിർദ്ദയം ഇറക്കിവിട്ടു.

  • സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തലും ഊഴിയം വേലയും: സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന് പുറമെ കടുത്ത ജാതീയ വിവേചനവും മുതുതലയിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരായ കർഷകർ ജന്മിമാരുടെ പാടത്തും പറമ്പിലും പ്രതിഫലമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരായി (ഊഴിയം വേല അഥവാ Forced Labour). ജന്മിമാരുടെ മുന്നിൽ മാറുമറയ്ക്കാനോ കുടചൂടാനോ വഴിനടക്കാനോ ഇവർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും പോരാട്ടവും

1935-ൽ മുതുതലയിലെ കർഷകർ തങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടി സംഘടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മുതുതലയിൽ രഹസ്യമായും പിന്നീട് പരസ്യമായും യോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. വള്ളുവനാട്ടിലെ പ്രമുഖ നേതാവായിരുന്ന ഇ.പി. ഗോപാലനെപ്പോലുള്ളവർ ഈ മുന്നേറ്റത്തിന് ദിശാബോധം നൽകി. കർഷകർക്കിടയിൽ രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണം നടത്തുന്നതിനായി ലഘുലേഖകളും കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ മുഖപത്രമായ ‘പ്രഭാതവും’ വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

തുടക്കത്തിൽ ജന്മിമാർക്ക് നിവേദനങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടാണ് സമരം ആരംഭിച്ചത്. പാട്ടം കുറയ്ക്കണമെന്നും, അക്രമപ്പിരിവുകൾ നിർത്തലാക്കണമെന്നും, കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അധികാരഗർവ്വിലായിരുന്ന ജന്മിമാർ ഈ ആവശ്യങ്ങൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. തുടർന്ന് കർഷകർ പ്രത്യക്ഷ സമരത്തിലേക്ക് കടന്നു. ജന്മിമാർക്ക് പാട്ടം നൽകുന്നത് അവർ കൂട്ടത്തോടെ നിർത്തിവെച്ചു. അന്യായമായി കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന ജന്മിമാരുടെ കാര്യസ്ഥന്മാരെയും പോലീസിനെയും അവർ സംഘടിതമായി ചെറുത്തു.

മുതുതലയിലെ ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായത്തോടെ കർഷകരെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. കർഷക സംഘം നേതാക്കൾക്കെതിരെ കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തി ജയിലിലടച്ചു. എന്നാൽ അടിച്ചമർത്തലുകൾ കർഷകരുടെ വീര്യം കൂട്ടുകയാണുണ്ടായത്. അവർ ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ പണിക്കിറങ്ങാതെ പണിമുടക്ക് നടത്തി. സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം എന്ന ആയുധവും കർഷകർ പ്രയോഗിച്ചു. ജന്മിമാരുടെ വീടുകളിലേക്ക് ആവശ്യമുള്ള സേവനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും ഗ്രാമീണർ കൂട്ടത്തോടെ വിട്ടുനിന്നു. മാസങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന ഈ സമരം മലബാറിലെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലെ കർഷകർക്കും വലിയ ആവേശമാണ് നൽകിയത്.⁵

സമരത്തിന്റെ ഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

മുതുതല സമരം ഉടനടി എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം കണ്ടില്ലെങ്കിലും, അത് സൃഷ്ടിച്ച ചരിത്രപരമായ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു:

  1. കർഷകരുടെ വർഗ്ഗബോധം: അതുവരെ വിധിയെ പഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന കർഷകർ തങ്ങളുടെ ദയനീയാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വവും നാടുവാഴിത്തവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ വർഗ്ഗബോധം മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് അടിത്തറ പാകി.

  2. കുടിയാൻ നിയമ ഭേദഗതി: മുതുതലയുൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ നടന്ന നിരന്തരമായ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ ഫലമായി ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ 1939-ൽ ‘മലബാർ കുടിയാൻ ഭേദഗതി കമ്മിറ്റിയെ’ നിയമിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. ഇത് പിന്നീട് വെറുംപാട്ടക്കാർക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്ന നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു.

  3. ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വേരോട്ടം: വള്ളുവനാട് പോലുള്ള യാഥാസ്ഥിതിക പ്രദേശങ്ങളിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ്-ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ വേരോട്ടമുണ്ടാക്കാൻ മുതുതല സമരം സഹായിച്ചു. ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തെ സാമാന്യ ജനങ്ങളിലേക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് ദരിദ്ര കർഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഇതിലൂടെ കഴിഞ്ഞു.

  4. സാമൂഹിക പരിഷ്കരണം: ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ഒരു വലിയ പ്രഹരം കൂടിയായിരുന്നു ഈ സമരം. ഊഴിയം വേലയും വഴിനടക്കാനുള്ള വിലക്കുകളും വലിയൊരളവോളം ലംഘിക്കപ്പെട്ടു.

ഉപസംഹാരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, 1935-ലെ മുതുതല സമരം കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലാണ്. പിൽക്കാലത്ത് മലബാറിലുടനീളം ആഞ്ഞടിച്ച കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി, കയ്യൂർ തുടങ്ങിയ വലിയ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ഒരു വഴികാട്ടിയായി വർത്തിച്ചത് മുതുതലയിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകർ തെളിച്ച ഈ സമരപാതയായിരുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: മുതുതല സമരവുമായും മലബാർ കർഷക പ്രസ്ഥാനവുമായും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • ഇ.പി. ഗോപാലൻ: വള്ളുവനാട് മേഖലയിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ച കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി (പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി) നേതാവ്. പട്ടാമ്പി താലൂക്കിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നെടുന്തൂണായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: ‘കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ’. മലബാറിലുടനീളം സഞ്ചരിച്ച് കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിക്കുകയും മുതുതലയുൾപ്പെടെയുള്ള സമരങ്ങൾക്ക് ആശയപരമായ നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.

  • ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണത്തിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. ജന്മി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും ജന്മിത്വത്തിനെതിരെ കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും ആശയപരമായ അടിത്തറ നൽകുകയും ചെയ്തു.

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി): മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളി. കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കാസർഗോഡ് നിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് അദ്ദേഹം നയിച്ച പട്ടിണി ജാഥ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്.

അനുബന്ധം 2: കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന കർഷക/സാമൂഹിക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ (സമയരേഖ)

  1. മൊറാഴ സമരം (1940): സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ കണ്ണൂരിലെ മൊറാഴയിൽ നടന്ന സമരം. പോലീസ് വെടിവെപ്പിലും ഏറ്റുമുട്ടലിലും കലാശിച്ചു.

  2. കയ്യൂർ സമരം (1941): കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ കയ്യൂരിൽ കർഷകർ ജന്മിത്വത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെ നടത്തിയ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടം. നാല് കർഷക സഖാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലിലേറ്റി.

  3. കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും കരിഞ്ചന്തയ്ക്കുമതിരെ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കണ്ണൂരിലെ കരിവെള്ളൂരിൽ നടന്ന രക്തരൂക്ഷിതമായ കർഷക സമരം.

  4. കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി കണ്ണൂരിലെ കാവുമ്പായിയിൽ കർഷകർ നടത്തിയ സമരം.

  5. പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിൽ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദത്തിനും നാടുവാഴിത്തത്തിനുമെതിരെ തൊഴിലാളികളും കർഷകരും നടത്തിയ സായുധ പോരാട്ടം.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar 1836-1921. ഒക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്. (മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഭൂവുടമാ സമ്പ്രദായങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള അടിസ്ഥാന വിവരങ്ങൾ).

  2. രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836–1982. സേജ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും കർഷകരുടെ മേൽ അത് ചെലുത്തിയ സ്വാധീനവും, കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിന്റെ വ്യാപ്തിയും സംബന്ധിച്ച പഠനം).

  3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (1943). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ദേശാഭിമാനി പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണവും കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉദയവും സംബന്ധിച്ച രാഷ്ട്രീയ വിശകലനം).

  4. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. സി.ബി.എച്ച് പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (അക്രമപ്പിരിവുകളെക്കുറിച്ചും കർഷകർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിശദമായ രേഖപ്പെടുത്തലുകൾ).

  5. ഗോപാലൻ, എ.കെ. (1959). എന്റെ ജീവിത കഥ. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ പ്രായോഗിക തലങ്ങളെക്കുറിച്ചും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിവരണങ്ങൾ).

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം

Posted on by Rajesh Odayanchal

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം (1932): ആധുനിക തിരുവിതാംകൂറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനം

1932-ൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ ആരംഭിച്ച നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം (Abstention Movement) കേരളീയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ ഒരു ജനകീയ മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂർ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയും അന്നത്തെ ദിവാൻ ഓസ്റ്റിൻ സ്റ്റാഞ്ചും ചേർന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരങ്ങളിലെ ജനവിരുദ്ധമായ വോട്ടവകാശ വ്യവസ്ഥകൾക്കെതിരെയാണ് ഈ സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്. ജനസംഖ്യയിൽ ഭൂരിപക്ഷമുണ്ടായിട്ടും സാമ്പത്തികവും ജാതീയവുമായ കാരണങ്ങളാൽ നിയമസഭകളിൽ മതിയായ പ്രതിനിധ്യം ലഭിക്കാതിരുന്ന ഈഴവ, മുസ്ലിം, ക്രൈസ്തവ ജനവിഭാഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്ന ഈ പ്രക്ഷോഭം, കേവലം ഒരു സമുദായ സമരമെന്നതിനപ്പുറം തിരുവിതാംകൂറിനെ ആധുനിക ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിലേക്ക് നയിച്ച ഒരു ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റമായി മാറി.¹ ‘നിവർത്തനം’ (Abstention) എന്നാൽ മാറിനിൽക്കൽ എന്നാണ് അർത്ഥം; തങ്ങളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നത് വരെ പരിഷ്കരിച്ച നിയമസഭകളിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിന്നും വോട്ടെടുപ്പിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കുക എന്ന സമരതന്ത്രമാണ് പ്രക്ഷോഭകാരികൾ സ്വീകരിച്ചത്.

ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലവും 1932-ലെ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരവും

തിരുവിതാംകൂറിൽ 1888-ൽ നിലവിൽ വന്ന ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയും പിൽക്കാലത്ത് രൂപീകരിച്ച ശ്രീചിത്ര സ്റ്റേറ്റ് കൗൺസിലും ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ ജനപ്രതിനിധി സഭകളായിരുന്നെങ്കിലും, അവയിലെ വോട്ടവകാശം അങ്ങേയറ്റം പരിമിതമായിരുന്നു. ഒരു വ്യക്തിക്ക് വോട്ടവകാശം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ അയാൾ ഒരു നിശ്ചിത തുക ഭൂനികുതിയോ തൊഴിൽ നികുതിയോ ഒടുക്കുന്നവനായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന നിയമം.² ഈ വ്യവസ്ഥ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങളെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും മാറ്റിനിർത്തി.

1932 ഒക്ടോബർ 28-ന് ദിവാൻ ഓസ്റ്റിൻ സ്റ്റാഞ്ച് പുതിയ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതനുസരിച്ച് ഇരുസഭകളിലെയും (ശ്രീമൂലം അസംബ്ലിയും ശ്രീചിത്ര സ്റ്റേറ്റ് കൗൺസിലും) സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിച്ചെങ്കിലും വോട്ടവകാശത്തിനുള്ള യോഗ്യത മുൻപത്തെപ്പോലെ ഭൂനികുതിയായിത്തന്നെ നിലനിർത്തി. ഈ പരിഷ്കാരം ജനസംഖ്യയിൽ 70 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന ഈഴവ, മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യൻ സമുദായങ്ങൾക്ക് കനത്ത തിരിച്ചടിയായി. കാരണം, തിരുവിതാംകൂറിലെ ഭൂരിപക്ഷം ഭൂസ്വത്തുക്കളും നികുതിദായകരും ന്യൂനപക്ഷമായ സവർണ്ണ ഹിന്ദുക്കളായിരുന്നു (പ്രത്യേകിച്ച് നായർ സമുദായം). തന്മൂലം, പുതിയ പരിഷ്കാരം നടപ്പിലായാൽ നിയമസഭകളിലെ ഭൂരിപക്ഷം സീറ്റുകളും സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ എന്ന് വ്യക്തമായി. ഈ അനീതിയോടുള്ള പ്രതിഷേധമാണ് നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്.³

പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രതികരണമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പതിറ്റാണ്ടുകളായി തിരുവിതാംകൂർ സമൂഹത്തിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അസംതൃപ്തിയുടെ ബഹിർസ്ഫുരണമായിരുന്നു. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  1. അസമത്വ പൂർണ്ണമായ വോട്ടവകാശം: ജനസംഖ്യാടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വോട്ടവകാശം നിർണ്ണയിച്ചപ്പോൾ ഭൂരിപക്ഷ ജനവിഭാഗങ്ങൾ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു.

  2. സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിലെ അവഗണന: ഈഴവ, മുസ്ലിം വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഉയർന്ന സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ക്രൈസ്തവർക്കും ഈ അവഗണന നേരിടേണ്ടി വന്നു.⁴

  3. രാഷ്ട്രീയമായ പാർശ്വവൽക്കരണം: രാജ്യത്തിന്റെ വികസനത്തിലും നികുതിയിനത്തിലും വലിയ സംഭാവന നൽകിയിട്ടും നയരൂപീകരണ സഭകളിൽ തങ്ങൾക്ക് ശബ്ദമില്ലെന്ന ബോധം ഈ മൂന്ന് സമുദായങ്ങളിലും ശക്തമായി.

“‘നിവർത്തനം’ എന്നാൽ കേവലം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബഹിഷ്കരണമല്ല, മറിച്ച് പൗരാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂട സംവിധാനത്തോടുള്ള നിസ്സഹകരണമാണ്.”

— ഐ. സി. ചാക്കോ (പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ നയരൂപീകരണ വേളയിൽ)

സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസിന്റെ (Joint Political Congress) രൂപീകരണം

ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിനെതിരെ ഒറ്റക്കൊറ്റയ്ക്ക് സമരം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ ഒന്നിച്ച് പോരാടുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് മൂന്ന് സമുദായങ്ങളുടെയും നേതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കി. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1932 ഡിസംബർ 17-ന് തിരുവനന്തപുരത്തെ എൽ.എം.എസ് ഹാളിൽ വെച്ച് ഈഴവ, മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യൻ സമുദായ നേതാക്കളുടെ ഒരു ചരിത്രപ്രധാനമായ യോഗം ചേർന്നു. ഈ യോഗത്തിലാണ് ‘സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതി’ (Joint Political Congress) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത്.⁵

ഇ. ജെ. ജോൺ ആയിരുന്നു ഇതിന്റെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റ്. പിൽക്കാലത്ത് ടി. എം. വർഗ്ഗീസ്, എൻ. വി. ജോസഫ്, സി. കേശവൻ, പി. കെ. കുഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ യുവനേതാക്കൾ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരത്തേക്ക് വന്നു. ‘നിവർത്തനം’ (Abstention) എന്ന വാക്ക് ഈ സമരത്തിനായി നിർദ്ദേശിച്ചത് പ്രശസ്ത ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനും സമുദായ നേതാവുമായ ഐ. സി. ചാക്കോ ആയിരുന്നു. ഭരണഘടന പരിഷ്കരിച്ച് തങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുന്നത് വരെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ നിന്ന് ‘നിവർത്തിക്കുക’ (മാറിനിൽക്കുക) എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ പ്രധാന തന്ത്രം.

സമരത്തിന്റെ വികാസവും കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗവും

തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നേവരെ കാണാത്ത വിധത്തിലുള്ള ബഹുജന പങ്കാളിത്തമാണ് നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന് ലഭിച്ചത്. താലൂക്ക് അടിസ്ഥാനത്തിലും വില്ലേജ് അടിസ്ഥാനത്തിലും സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതിയുടെ കമ്മിറ്റികൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. ജാതി-മത ചിന്തകൾക്കപ്പുറത്ത് സാധാരണ ജനങ്ങൾ ഈ സമരത്തെ ഏറ്റെടുത്തു.

ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിലെ ഏറ്റവും ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമായിരുന്നു 1935 മെയ് 11-ന് കോഴഞ്ചേരിയിൽ വെച്ച് നടന്ന സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതിയുടെ സമ്മേളനം. ഈ സമ്മേളനത്തിൽ വെച്ച് സി. കേശവൻ നടത്തിയ പ്രസംഗം തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളക്കുന്നതായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിലെ അന്നത്തെ കമ്മീഷണറായിരുന്ന സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യരെയും രാജഭരണത്തെയും അദ്ദേഹം കഠിനമായി വിമർശിച്ചു.

“സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ എന്ന ജന്തു തിരുവിതാംകൂറിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നതിന് മുൻപ് ഈ നാട്ടിൽ ജാതിവൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു… നമുക്ക് പ്രാതിനിധ്യം തരാത്ത നിയമസഭകൾ നമുക്ക് വേണ്ട.”

— സി. കേശവന്റെ കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന്

ഈ വിപ്ലവകരമായ പ്രസംഗത്തെത്തുടർന്ന് ഭരണകൂടം സി. കേശവനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തി രണ്ട് വർഷത്തെ തടവുശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയും ചെയ്തു.⁶ സി. കേശവന്റെ അറസ്റ്റ് സമരത്തെ കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു വീരനായകനായി മാറി.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതികരണവും അനുരഞ്ജന നടപടികളും

തുടക്കത്തിൽ കടുത്ത മർദ്ദനമുറകളിലൂടെ സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താനാണ് തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ ശ്രമിച്ചത്. പൊതുയോഗങ്ങൾ നിരോധിക്കുകയും പത്രങ്ങൾക്ക് സെൻസർഷിപ്പ് ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ സമരം ശക്തമായി തുടർന്നതോടെ സർക്കാരിന് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബഹിഷ്കരണം പൂർണ്ണമായ വിജയമായതോടെ നിയമസഭകളുടെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ അപകടത്തിലായി.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ദിവാൻ ഓസ്റ്റിൻ സ്റ്റാഞ്ച് മാറി പകരം സർ മുഹമ്മദ് ഹബീബുള്ള പുതിയ ദിവാനായി ചാർജെടുത്തു. അദ്ദേഹം പ്രക്ഷോഭകാരികളുമായി ചർച്ച നടത്താൻ തയ്യാറായി. സമരക്കാരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ സർക്കാർ ‘ഹബീബുള്ള കമ്മിറ്റി’യെ നിയോഗിച്ചു.⁷ ഹബീബുള്ള കമ്മിറ്റിയുടെ ശുപാർശകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സർക്കാർ താഴെ പറയുന്ന പ്രധാന വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്തു:

  1. വോട്ടവകാശ പരിഷ്കാരം: വോട്ടവകാശത്തിനുള്ള യോഗ്യതയായ ഭൂനികുതി തുക ഗണ്യമായി കുറച്ചു. ഇത് മൂലം പതിനായിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാർക്ക് പുതുതായി വോട്ടവകാശ ലബ്ധിയുണ്ടായി.

  2. ഉദ്യോഗ സംവരണം: സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ സംവരണം ഏർപ്പെടുത്താനായി ഒരു ‘പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷണറെ’ (ഡോ. ജി. ഡി. നോക്സ്) നിയമിച്ചു.

  3. സീറ്റ് സംവരണം: നിയമസഭകളിൽ ഈഴവർക്ക് 8 സീറ്റുകളും, മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് 3 സീറ്റുകളും, ലാറ്റിൻ കത്തോലിക്കർക്ക് 3 സീറ്റുകളും സംവരണം ചെയ്തു.⁸

പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ വിജയവും 1937-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പും

ഭരണകൂടം ആവശ്യങ്ങൾ ഭാഗികമായി അംഗീകരിച്ചതോടെ സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതി തങ്ങളുടെ നിവർത്തന സമരം അവസാനിപ്പിക്കുകയും വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. 1937-ൽ പരിഷ്കരിച്ച നിയമപ്രകാരം നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസ് വൻ വിജയം നേടി.

ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ജനാധിപത്യ രീതിയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധികൾ നിയമസഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷമായി. ടി. എം. വർഗ്ഗീസ് ശ്രീമൂലം അസംബ്ലിയുടെ ഡെപ്യൂട്ടി പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു (അന്ന് പ്രസിഡന്റ് ദിവാനായിരുന്നു). ജയിലിൽ നിന്നും മോചിതനായ സി. കേശവന് വൻ സ്വീകരണമാണ് ജനങ്ങൾ നൽകിയത്.⁹

സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനവും വിലയിരുത്തലും

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ സുപ്രധാനമാണ്:

  • മതേതര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തുടക്കം: ജാതിക്കും മതത്തിനുമപ്പുറം രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ അവകാശങ്ങൾക്കായി വ്യത്യസ്ത സമുദായങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു പോരാടാം എന്ന് ഈ സമരം തെളിയിച്ചു. ഇത് പിൽക്കാല മതേതര രാഷ്ട്രീയത്തിന് അടിത്തറയിട്ടു.

  • ഉത്തരവാദ ഭരണത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്താര: രാജാവിന്റെ പരമാധികാരത്തിന് മേൽ ജനഹിതത്തിന് സ്വാധീനമുണ്ടെന്ന് ഈ സമരം ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഇതാണ് പിന്നീട് ‘തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്’ രൂപീകരണത്തിലേക്കും ഉത്തരവാദ ഭരണത്തിനായുള്ള (Responsible Government) സമരങ്ങളിലേക്കും നയിച്ചത്.¹⁰

  • പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ ഉത്ഥാനം: നൂറ്റാണ്ടുകളായി സാമൂഹികമായും രാഷ്ട്രീയമായും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഭരണസംവിധാനത്തിൽ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാൻ ഈ സമരത്തിലൂടെ സാധിച്ചു.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ, 1932-ലെ നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം എന്നത് കേവലമൊരു ഉദ്യോഗാർത്ഥി സമരമോ വർഗ്ഗീയ ലഹളയോ ആയിരുന്നില്ല. അത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ പൗരാവകാശങ്ങൾക്കായി നടത്തിയ ജനാധിപത്യപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് ആവശ്യമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധതയും സംഘടനാ ശേഷിയും ജനങ്ങൾക്ക് പകർന്നുനൽകിയതിൽ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിനുള്ള പങ്ക് സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: തിരുവിതാംകൂറിലെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ/പൗരാവകാശ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ

വർഷം പ്രക്ഷോഭം/മുന്നേറ്റം പ്രധാന ലക്ഷ്യം ഫലം/പ്രാധാന്യം
1891 മലയാളി മെമ്മോറിയൽ തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങൾ തദ്ദേശീയർക്ക് നൽകുക പരദേശി ബ്രാഹ്മണരുടെ ഉദ്യോഗ കുത്തകയ്ക്ക് ഇളക്കം തട്ടി.
1896 ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ ഈഴവർക്ക് വിദ്യഭ്യാസവും സർക്കാർ ഉദ്യോഗവും നൽകുക ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ബഹുജന ഒപ്പുശേഖരണം നടത്തി.
1924 വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊതുവഴികളിൽ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴി നടക്കാനുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിച്ചു.
1932 നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിലെ അനീതിക്കെതിരെ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കൽ ഉദ്യോഗ സംവരണവും വോട്ടവകാശ വ്യാപ്തിയും സാധ്യമാക്കി.
1938 ഉത്തരവാദ ഭരണ സമരം പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശവും ജനകീയ സർക്കാരും തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

അനുബന്ധം 2: പ്രക്ഷോഭത്തിലെ പ്രധാന നായകർ

  • ടി. എം. വർഗ്ഗീസ് (1886-1961): സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസിന്റെ മുൻനിര നേതാവ്. പ്രക്ഷോഭത്തിന് ശേഷം നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ച് നിയമസഭയുടെ ഡെപ്യൂട്ടി സ്പീക്കറായി. പിൽക്കാലത്ത് തിരുക്കൊച്ചിയിലെ മന്ത്രിയുമായി.

  • സി. കേശവൻ (1891-1969): പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ അഗ്നിശരമായിരുന്ന നേതാവ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗം സമര ചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായക സംഭവമാണ്. പിൽക്കാലത്ത് തിരുക്കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.

  • എൻ. വി. ജോസഫ്: ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിൽ നിന്നുള്ള തീപ്പൊരി നേതാവ്. സമരകാലത്ത് ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അസാധാരണമായ വൈഭവം പുലർത്തി.

  • പി. കെ. കുഞ്ഞ് (1906-1979): മുസ്ലിം വിഭാഗത്തെ സമരത്തിലേക്ക് ആനയിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യ മന്ത്രിയായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.

  • ഇ. ജെ. ജോൺ: സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതിയുടെ ആദ്യകാല അധ്യക്ഷൻ. പ്രായമേറിയ നേതാവായിരുന്നിട്ടും സമരത്തിന് നിയമപരവും തത്വശാസ്ത്രപരവുമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകി.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Kottayam: Sahitya Pravarthaka Co-operative Society. (തിരുവിതാംകൂറിലെ നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്ര പഠനം).¹

  2. Jeffrey, Robin. (1976). The Decline of Nayar Dominance: Society and Politics in Travancore, 1847-1908. London: Sussex University Press. (തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയും ഭൂവുടമസ്ഥതയും രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം).²

  3. Menon, P. K. K. (1972). The History of Freedom Movement in Kerala (Volume II). Trivandrum: Government of Kerala. (1932-ലെ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളും ജനരോഷവും).³

  4. Kusuman, K. K. (1976). The Abstention Movement in Kerala. Trivandrum: Kerala Historical Society. (നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ കാരണങ്ങളും അതിന്റെ വികാസവും സംബന്ധിച്ച ഏകവിഷയക പഠനഗ്രന്ഥം).⁴

  5. Pillai, C. Narayana. (1972). Thiruvithamkoor Swathanthriya Samara Charithram (History of Freedom Struggle in Travancore). Trivandrum: Deshabhimani Book Stall. (സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസിന്റെ രൂപീകരണവും നേതാക്കളുടെ പങ്കും).⁵

  6. Kesavan, C. (1953). Jeevitha Samaram (Life Struggle – Autobiography). Kottayam: National Book Stall. (കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലവും ജയിൽവാസവും വിവരിക്കുന്ന സി. കേശവന്റെ ആത്മകഥ).⁶

  7. Ramakrishnan, T. K. (1985). Modern Kerala: Social and Political Movements. Ernakulam: Progressive Publishers. (ഹബീബുള്ള കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടും തിരുവിതാംകൂർ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും).⁷

  8. Rao, M. S. A. (1979). Social Movements and Social Transformation: A Study of Two Backward Classes Movements in India. New Delhi: Manohar. (ഈഴവ സമുദായത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്ഥാനവും നിവർത്തന സമര വിജയവും).⁸

  9. Wood, Robin. (1990). State and Society in Princely India. Cambridge: Cambridge University Press. (1937-ലെ തിരുവിതാംകൂർ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിശകലനം).⁹

  10. Mathew, Joseph. (1986). Ideology, Protest, and Social Mobility: Case Study of Mahars and Ezhavas. New Delhi: Inter-India Publications. (ഉത്തരവാദ ഭരണ സമരത്തിലേക്ക് നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം നയിച്ച വഴി).¹⁰

കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം (1950): സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിലെ ഭൂമിക്കും അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഇതിഹാസ പോരാട്ടം

1947-ൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിന് ശേഷം, ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് അടിത്തറ പാകിയ നിരവധി കാർഷിക-തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ഉത്തര മലബാർ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള പഠനം അർഹിക്കുന്നതുമായ ഒന്നാണ് 1950-കളിലെ കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ നിന്ന് രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായെങ്കിലും, ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം അനുഭവിച്ചിരുന്ന പ്രാദേശിക ജന്മിമാരുടെയും നാടുവാഴികളുടെയും അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ കാസർഗോഡെ, പ്രത്യേകിച്ച് കാഞ്ഞങ്ങാട്, നീലേശ്വരം, മടിക്കൈ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ജീവന്മരണ പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. തങ്ങൾക്ക് കൃഷി ചെയ്യാൻ സ്വന്തമായി ഭൂമി വേണമെന്നും, അമിതമായ പാട്ടം ഒഴിവാക്കണമെന്നും, ന്യായമായ കൂലി ലഭിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് മർദ്ദകരായ പോലീസിനെതിരെ അവർ നടത്തിയ ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തിൽ സുപ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.1

ഈ ലേഖനം 1950-ലെ കാസർഗോഡ് കർഷക പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം, കാരണങ്ങൾ, സമരത്തിന്റെ ഗതി, അത് കേരള സമൂഹത്തിലുണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ ആധികാരികമായി പരിശോധിക്കുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാസർഗോഡിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം

1947-ൽ അധികാരം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും, കാസർഗോഡ് മേഖലയിലെ അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് യാതൊരു മാറ്റവും വരുത്തിയിരുന്നില്ല. ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ കാസർഗോഡ് അന്ന് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ കീഴിലുള്ള ‘സൗത്ത് കാനറ’ (ദക്ഷിണ കന്നഡ) ജില്ലയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. മലബാർ ജില്ലയുമായി അതിർത്തി പങ്കിട്ടിരുന്ന ഈ പ്രദേശത്ത് ഭാഷാപരവും സാംസ്കാരികവുമായ വൈവിധ്യങ്ങൾ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, കാർഷിക വ്യവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും ഫ്യൂഡൽ ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.

നീലേശ്വരം രാജാക്കന്മാരും, മറ്റ് നമ്പൂതിരി-നായർ പ്രമാണിമാരും കാസർഗോഡ്, കാഞ്ഞങ്ങാട് താലൂക്കുകളിലെ ആയിരക്കണക്കിന് ഏക്കർ ഭൂമിയുടെ ഉടമകളായിരുന്നു. ‘ചാൽഗേണി’, ‘മൂലഗേണി’, ‘വെറുംപാട്ടം’, ‘കുഴിക്കാണപ്പാട്ടം’ തുടങ്ങിയ സങ്കീർണ്ണമായ ഭൂവുടമസ്ഥാ സമ്പ്രദായങ്ങളിലൂടെയാണ് അവർ കർഷകരെ ചൂഷണം ചെയ്തിരുന്നത്. കൃഷിഭൂമിയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് ഭൂമിയുടെ മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘പാട്ടം’ ആയി ജന്മിമാർക്ക് നൽകേണ്ടി വന്നു. ഇതിനുപുറമെ ദളിത്-പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ജന്മിമാരുടെ വീടുകളിൽ പ്രതിഫലമില്ലാതെ ‘ഊഴിയം’ (സൗജന്യ വേല) ചെയ്യാനും നിർബന്ധിതരായിരുന്നു.2

ഈ കടുത്ത ചൂഷണത്തിനെതിരെ 1930-കളുടെ അവസാനം മുതൽ തന്നെ കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപം കൊള്ളാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. 1941-ലെ കയ്യൂർ സമരം, 1946-ലെ കരിവെള്ളൂർ സമരം എന്നിവ ഇതിന്റെ ആദ്യകാല പ്രതിഫലനങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ 1950-ഓടെ ഈ സമരം ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് കടന്നു.

ഗ്രന്ഥശാലകളുടെയും വായനശാലകളുടെയും സ്വാധീനം

കാസർഗോഡെയും കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെയും കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ആശയപരമായ അടിത്തറ നൽകിയത് അക്കാലത്ത് ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി ഉയർന്നുവന്ന വായനശാലകളും ഗ്രന്ഥശാലകളുമാണ്. വെറുമൊരു വായനാസ്ഥലം എന്നതിലുപരി, ഗ്രാമീണർക്ക് ലോകവിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനും, രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ നടത്തുന്നതിനുമുള്ള കേന്ദ്രങ്ങളായി അവ മാറി.

പത്രങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും വായിച്ചുകേൾക്കുന്നതിലൂടെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വർഗ്ഗബോധം രൂപപ്പെട്ടു. ലോകമെമ്പാടും നടക്കുന്ന വിമോചന പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ അറിഞ്ഞു. കാഞ്ഞങ്ങാട്, മടിക്കൈ, പടന്ന തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ വായനശാലാ പ്രവർത്തകരും സാക്ഷരതാ പ്രവർത്തകരുമാണ് കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിൽ നിന്നത്. സാംസ്കാരിക ഉണർവ്വും രാഷ്ട്രീയ ബോധവും പരസ്പരം ഇഴചേർന്നാണ് 1950-കളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ഇന്ധനം പകർന്നത്.3

1948-1950 കാലഘട്ടം: കൽക്കത്താ തീസിസും ഭരണകൂട ഭീകരതയും

1947-ൽ കോൺഗ്രസ്സ് അധികാരത്തിൽ വന്നുവെങ്കിലും കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമുണ്ടായില്ല. 1948-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി കൽക്കത്താ തീസിസ് അംഗീകരിക്കുകയും, പുതിയ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സായുധ വിപ്ലവത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇതേത്തുടർന്ന് പാർട്ടി നിരോധിക്കപ്പെട്ടു.

പാർട്ടി നിരോധനത്തെ തുടർന്ന് കർഷക സംഘം നേതാക്കൾ ഒളിവിൽ പോയി. ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത് ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ച് മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP), സഹായത്തോടെ കർഷകരെ കൂട്ടത്തോടെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചുവെന്ന ആശ്വാസത്തിലിരുന്ന കർഷകർക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് കൊടിയ മർദ്ദനങ്ങളാണ്. കാഞ്ഞങ്ങാടും നീലേശ്വരത്തും വൻ പോലീസ് ക്യാമ്പുകൾ തുറന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ കർഷകരുടെ കുടിലുകളിൽ കയറി പോലീസ് സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും ഉപദ്രവിക്കുകയും, കൃഷി നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒളിവിൽ പോയ നേതാക്കളെ പിടികൂടുക എന്നതായിരുന്നു പോലീസിന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ കർഷകർ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.4

1950-ലെ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ

ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല ഈ സമരം. വർഷങ്ങളായി കർഷകർ അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു അത്. സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  1. കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ ഭീഷണി: ജന്മിമാർ നൽകിയ ‘മേൽച്ചാർത്ത്’ ഉപയോഗിച്ച് വർഷങ്ങളായി കൃഷി ചെയ്തുവന്ന ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കർഷകരെ നിർദ്ദയം ഇറക്കിവിട്ടു. ഇതിനെതിരെ സംഘടിക്കുകയല്ലാതെ അവർക്ക് മുന്നിൽ വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.

  2. പാട്ടക്കുടിശ്ശികയും കള്ളക്കേസുകളും: കൃഷി നാശം സംഭവിച്ചാലും പാട്ടം പൂർണ്ണമായി നൽകാൻ കർഷകർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു. പാട്ടം നൽകാൻ കഴിയാത്തവരെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി ജയിലിലടച്ചു.

  3. കൂലി വർദ്ധനവ് നിഷേധിച്ചത്: വിലക്കയറ്റം രൂക്ഷമായെങ്കിലും കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ജന്മിമാർ തയ്യാറായില്ല. ന്യായമായ കൂലി ആവശ്യപ്പെട്ടവരെ പണിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിട്ടു.

  4. സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തൽ: അയിത്തവും തീണ്ടലും കാസർഗോഡ് മേഖലയിൽ അക്കാലത്ത് വളരെ ശക്തമായിരുന്നു. പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ താഴെത്തട്ടിലുള്ളവർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

സമരത്തിന്റെ ഗതിയും പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളും

1950-ൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ഒളിവിൽ കഴിയുന്ന നേതാക്കളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം രഹസ്യമായി സംഘടിച്ചു. മടിക്കൈ, രാവണേശ്വരം, കാഞ്ഞങ്ങാട്, കിനാനൂർ, കരിന്തളം, പിലിക്കോട് തുടങ്ങിയ വില്ലേജുകളായിരുന്നു പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങൾ.

പകൽ സമയങ്ങളിൽ പോലീസ് റെയ്ഡ് ഭയന്ന് കാടുകളിലും മലമുകളിലും ഒളിച്ചിരുന്ന കർഷകർ, രാത്രികാലങ്ങളിൽ രഹസ്യയോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിച്ചു. വിളവെടുപ്പ് തടയുക, ജന്മിമാർക്ക് പാട്ടം കൊടുക്കാതിരിക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു പ്രധാന സമരമാർഗ്ഗങ്ങൾ. കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന പോലീസിനെയും ജന്മിയുടെ ഗുണ്ടകളെയും പ്രതിരോധിക്കാൻ കർഷകർ ‘വളണ്ടിയർ സേനകൾ’ രൂപീകരിച്ചു.

കാഞ്ഞങ്ങാടിനടുത്തുള്ള രാവണേശ്വരത്തും മടിക്കൈയിലും കർഷകരും പോലീസും തമ്മിൽ രൂക്ഷമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ നടന്നു. തങ്ങളുടെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ നിന്നും കുടിയിറങ്ങില്ലെന്ന് കർഷകർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. കർഷക സ്ത്രീകൾ ഈ സമരത്തിൽ വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. വീടുകളിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറിയ പോലീസുകാരെ കുരുമുളക് വെള്ളവും ഉലക്കയും ഉപയോഗിച്ചാണ് സ്ത്രീകൾ നേരിട്ടത്.5 നേതാക്കൾക്ക് ഒളിത്താവളങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഒരുക്കുന്നതിലും അവർ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു.

പോലീസിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും രക്തസാക്ഷിത്വവും

എം.എസ്.പി (MSP) നടത്തിയ നരനായാട്ട് അത്യന്തം ക്രൂരമായിരുന്നു. നിരവധി കർഷകത്തൊഴിലാളികളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ലോക്കപ്പിലിട്ട് മർദ്ദിച്ചു. പലരെയും ജീവപര്യന്തം ശിക്ഷിച്ച് ജയിലിലടച്ചു. വീടുകൾ തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും കർഷകരുടെ മനോവീര്യം തകർക്കാൻ പോലീസിനോ ജന്മിമാർക്കോ കഴിഞ്ഞില്ല. പട്ടിണിയും പരിവട്ടവും സഹിച്ച് മാസങ്ങളോളം അവർ ചെറുത്തുനിന്നു. നേതാക്കളായ കെ. മാധവൻ, വി.വി. കുഞ്ഞമ്പു തുടങ്ങിയവർ ഈ സമരങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ വലിയ കരുത്തായി നിന്നു. ഒളിവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ അവർ ലഘുലേഖകൾ അച്ചടിച്ച് വിതരണം ചെയ്യുകയും സമരത്തിന് സൈദ്ധാന്തിക നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.

സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ

1950-കളിലെ ഈ കർഷക പ്രക്ഷോഭം ബാഹ്യമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും, കേരളത്തിന്റെ പിൽക്കാല ചരിത്രത്തിൽ അത് സൃഷ്ടിച്ച സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്.

  • കർഷക ഐക്യത്തിന്റെ വിളംബരം: ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വേലിക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ച് കർഷകരും തൊഴിലാളികളും അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ ഒന്നിച്ചുനിന്ന ചരിത്രമുഹൂർത്തമായിരുന്നു അത്.

  • ജനാധിപത്യ ബോധവൽക്കരണം: കാസർഗോഡ് മേഖലയിലെ രാഷ്ട്രീയ-ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയകളിൽ സാധാരണക്കാരുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാൻ ഈ സമരങ്ങൾ സഹായിച്ചു. ഫ്യൂഡൽ ചിന്താഗതികൾക്ക് വലിയ മങ്ങലേറ്റു.

  • ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിന്റെ അടിത്തറ: കർഷകർ ഉന്നയിച്ച “കൃഷിഭൂമി കർഷകന്” എന്ന മുദ്രാവാക്യമാണ് പിന്നീട് 1957-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന ഇ.എം.എസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആദ്യ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയുടെ ഭൂപരിഷ്കരണ ബില്ലിന് അടിസ്ഥാനമായത്. കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നിരോധന ഓർഡിനൻസിലൂടെ കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ കിടപ്പാടം സ്വന്തമായി. 1969-ലെ സമഗ്രമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തോടെ കാസർഗോഡെ ജന്മി സമ്പ്രദായം പൂർണ്ണമായും അവസാനിച്ചു.

1950-ലെ കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും അസ്തിത്വത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത, തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകുകയും ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിൽക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ അധ്യായമാണത്. കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെയും നീലേശ്വരത്തിന്റെയും മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ആ പോരാട്ടവീര്യം ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ നിർമ്മിതിക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകൾ വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ ഈ സമരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യാപ്തി ഇനിയും കൂടുതൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

അനുബന്ധം 1: ഉത്തര മലബാറിലെ / കാസർഗോഡെ പ്രധാന കാർഷിക സമരങ്ങൾ

വർഷം സമരത്തിന്റെ പേര് പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ / ചരിത്ര പ്രാധാന്യം
1941 കയ്യൂർ സമരം കയ്യൂർ (കാസർഗോഡ്) ജന്മിത്വത്തിനും പോലീസിനുമെതിരായ പോരാട്ടം. നാല് കർഷക സഖാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലേറ്റി.
1946 കരിവെള്ളൂർ സമരം കരിവെള്ളൂർ പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കർഷകർക്ക് നൽകേണ്ട നെല്ല് ജന്മി കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് തടയാൻ നടത്തിയ സമരം.
1946 കാവുമ്പായി സമരം കാവുമ്പായി പുനം കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കർഷകരുടെ പോരാട്ടം.
1948-1950 രഹസ്യ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ കാഞ്ഞങ്ങാട്, മടിക്കൈ, രാവണേശ്വരം കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെതിരെയും, പാട്ടത്തിനെതിരെയും നടന്ന സായുധവും അല്ലാത്തതുമായ പ്രതിരോധങ്ങൾ.

അനുബന്ധം 2: പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • കെ. മാധവൻ (K. Madhavan): ഗാന്ധിയൻ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വന്ന കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ സ്വന്തം നേതാവ്. കർഷക സംഘത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

  • വി.വി. കുഞ്ഞമ്പു (V.V. Kunhambu): കയ്യൂർ സമര നേതാവും കാസർഗോഡെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരനും. ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് 1950-കളിലെ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (A.K. Gopalan – AKG): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ നേതാവ്. പാർലമെന്റിലും പുറത്തും കർഷകരുടെ ശബ്ദമായി.

  • ഇ.കെ. നായനാർ (E.K. Nayanar): കയ്യൂർ അടക്കമുള്ള ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളിൽ നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കുകയും ഒളിവിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. കുറുപ്പ്, ഡോ. കെ.കെ.എൻ. (Dr. K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപഠനങ്ങൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.

  2. മാധവൻ, കെ. (K. Madhavan). പയസ്വിനിയുടെ തീരത്ത് (ആത്മകഥ). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.

  4. രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (P. Radhakrishnan). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836-1982. സേജ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  5. മേനോൻ, പ്രൊഫ. എ. ശ്രീധര (Prof. A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.