ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1896): കേരള സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മാഗ്നാകാർട്ട

കേരള ചരിത്രത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിലെ സാമൂഹിക നീതിക്കും പൗരാവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു അധ്യായമാണ് 1896-ലെ ‘ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ’. തിരുവിതാംകൂർ സംസ്ഥാനത്തെ ജനസംഖ്യയിൽ വലിയൊരു ശതമാനം വരുന്ന ഈഴവ സമുദായത്തിന്, വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതയുണ്ടായിട്ടും സർക്കാർ ജോലികളിലും സർക്കാർ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. ഇതിനെതിരെ, ഈഴവ സമുദായത്തിന് സർക്കാർ സർവീസിൽ അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കുന്നതിനും വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി 1896 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവായ ശ്രീമൂലം തിരുനാളിന് സമർപ്പിച്ച ഭീമമായ നിവേദനമാണ് ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 13,176 പേർ ഒപ്പിട്ട ഈ നിവേദനം, കേരളത്തിലെ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെ അടിത്തറയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.¹

1. തിരുവിതാംകൂറിലെ ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലം

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന ദശകങ്ങളിൽ തിരുവിതാംകൂർ കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെയും തൊട്ടുകൂടായ്മയുടെയും തീവ്രമായ രൂപങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു നാട്ടുരാജ്യമായിരുന്നു. ജനസംഖ്യയിൽ ഗണ്യമായ വിഭാഗമായിരുന്ന ഈഴവർ അടക്കമുള്ള അവർണ്ണ സമുദായങ്ങൾ കടുത്ത സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾക്കാണ് ഇരയായിരുന്നത്. ഭരണയന്ത്രം പൂർണ്ണമായും പരദേശി ബ്രാഹ്മണരുടെയും (പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർ) സവർണ്ണ ഹൈന്ദവരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിന്റെ വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്കും ഈഴവർ ഉൾപ്പെടുന്ന കാർഷിക-തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ നികുതിപ്പണത്തിൽ നിന്നായിരുന്നിട്ടും, അവർക്ക് അടിസ്ഥാന പൗരാവകാശങ്ങൾ പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.²

അക്കാലത്ത് അഞ്ചു രൂപയ്ക്ക് മുകളിൽ ശമ്പളമുള്ള ഒരു സർക്കാർ ജോലിയും ഈഴവർക്ക് നൽകിയിരുന്നില്ല. എത്ര ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയാലും അവർക്ക് റവന്യൂ, ജുഡീഷ്യറി, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ പ്രധാന വകുപ്പുകളിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഈഴവർക്ക് സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ, വിദ്യാഭ്യാസം നേടാൻ അവർക്ക് ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറി സ്കൂളുകളെ ആശ്രയിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തുപോകുകയോ ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു.

2. മലയാളി മെമ്മോറിയലും ഈഴവ സമൂഹവും

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ ആവിർഭാവത്തിന് പ്രധാന കാരണമായത് 1891-ലെ ‘മലയാളി മെമ്മോറിയൽ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചരിത്രസംഭവമാണ്. തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ സർവീസുകളിൽ തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകിയിരുന്ന അമിത പ്രാധാന്യത്തിനെതിരെയും, തിരുവിതാംകൂറുകാർക്ക് ജോലികളിൽ മുൻഗണന ലഭിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ബാരിസ്റ്റർ ജി.പി. പിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട നിവേദനമായിരുന്നു മലയാളി മെമ്മോറിയൽ. 10,028 പേർ ഒപ്പിട്ട ഈ നിവേദനത്തിൽ ഡോ. പൽപ്പു മൂന്നാമനായാണ് ഒപ്പുവെച്ചത്.³

എന്നാൽ, മലയാളി മെമ്മോറിയലിന്റെ ഫലം ഈഴവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ നിരാശയാണ് സമ്മാനിച്ചത്. നിവേദനത്തിന്റെ ഫലമായി നായർ സമുദായത്തിനും സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും കൂടുതൽ സർക്കാർ ജോലികൾ ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ഈഴവരെ സർക്കാർ സർവീസിൽ എടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന നിലപാടാണ് അന്നത്തെ ദിവാൻ ശങ്കുണ്ണി മേനോൻ സ്വീകരിച്ചത്. ഈഴവർ പരമ്പരാഗതമായി കൃഷിക്കാരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളുമാണെന്നും, അവരെ ഭരണരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് സവർണ്ണരുടെ എതിർപ്പിനും ഭരണരംഗത്തെ അസ്ഥിരതയ്ക്കും കാരണമാകുമെന്നുമായിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ വിചിത്രമായ വാദം. ഈ വഞ്ചനയാണ് സ്വന്തം സമുദായത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായി ഒരു പോരാട്ടം സംഘടിപ്പിക്കാൻ ഡോ. പൽപ്പുവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

3. ഡോ. പൽപ്പു: വിവേചനത്തിനെതിരെയുള്ള ഒറ്റയാൾ പോരാട്ടം

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ ബുദ്ധികേന്ദ്രവും ചാലകശക്തിയും ഡോ. പൽപ്പു (പത്മനാഭൻ പൽപ്പു) ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ തന്നെ തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിൽ മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് യോഗ്യത നേടിയിട്ടും ജാതിയുടെ പേരിൽ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മദ്രാസിൽ പോയി എൽ.എം.എസ് (L.M.S) ബിരുദം നേടുകയും, പിന്നീട് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പോയി ഡി.പി.എച്ച് (D.P.H) ബിരുദം കരസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു.⁴

ഉന്നത മെഡിക്കൽ ബിരുദങ്ങളുമായി തിരുവിതാംകൂറിൽ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് അർഹമായ ജോലി സർക്കാർ നൽകിയില്ല. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മൈസൂർ സർക്കാരിന്റെ കീഴിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുകയും, അവിടെ ചീഫ് മെഡിക്കൽ ഓഫീസർ എന്ന ഉന്നത പദവിയിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു. മൈസൂരിൽ ഉന്നത പദവിയിലിരിക്കുമ്പോഴും തന്റെ സമുദായം തിരുവിതാംകൂറിൽ അനുഭവിക്കുന്ന പീഡനങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അത്യധികം വ്യാകുലനായിരുന്നു. നിരന്തരം തിരുവിതാംകൂർ ദിവാന്മാർക്കും രാജാവിനും അദ്ദേഹം കത്തുകളെഴുതിയെങ്കിലും അവയെല്ലാം അവഗണിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്നാണ് ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ച് ഒരു ബഹുജന നിവേദനം നൽകാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചത്.

4. ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ: സംഘാടനവും സമർപ്പണവും (1896)

ബഹുജന പങ്കാളിത്തമുള്ള ഒരു നിവേദനം തയ്യാറാക്കുക എന്നത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ അതികഠിനമായ ഒരു പ്രയത്നമായിരുന്നു. ഗതാഗത-വാർത്താവിനിമയ സൗകര്യങ്ങൾ പരിമിതമായിരുന്ന അക്കാലത്ത്, ഡോ. പൽപ്പു സ്വന്തം ചെലവിലും പ്രയത്നത്തിലും തിരുവിതാംകൂറിലുടനീളം സഞ്ചരിക്കുകയും ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ 13,176 പേരുടെ ഒപ്പുകൾ ശേഖരിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ചരിത്രരേഖ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടു.

1896 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് മഹാരാജാവ് ശ്രീമൂലം തിരുനാളിന് ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നിവേദനത്തിലെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:⁵

1. സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യം: തിരുവിതാംകൂർ ജനസംഖ്യയുടെ 16 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന ഈഴവ സമുദായത്തിന്, അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സർക്കാർ ജോലികൾ നൽകുക.

2. വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശം: സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും ഈഴവ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ജാതിവിവേചനമില്ലാതെ പ്രവേശനം അനുവദിക്കുക.

3. പൗരാവകാശങ്ങൾ: തിരുവിതാംകൂറിലെ മറ്റെല്ലാ പൗരന്മാരെയും പോലെ സർക്കാരിലേക്ക് നികുതി അടയ്ക്കുന്നവരാണ് ഈഴവരും. അതിനാൽ, നികുതിപ്പണം കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അവർക്ക് തുല്യാവകാശം ഉറപ്പുവരുത്തുക.

4. മൈസൂർ മാതൃക: അയൽ സംസ്ഥാനമായ മൈസൂരിലും ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലും ലഭിക്കുന്നതുപോലുള്ള പൗരാവകാശങ്ങൾ തിരുവിതാംകൂറിലും നടപ്പിലാക്കുക.

5. ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതികരണവും നിരാശയും

വളരെ ന്യായം എന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തോന്നാവുന്ന ഈ ആവശ്യങ്ങളോട് തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടം തികഞ്ഞ നിഷേധാത്മക സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അന്നത്തെ ദിവാൻ എസ്. ശൂങ്കുണ്ണി മേനോൻ ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന് നൽകിയ മറുപടി തികച്ചും യാഥാസ്ഥിതികമായിരുന്നു. സവർണ്ണ ഹൈന്ദവരുടെ പരമ്പരാഗതമായ ആചാരങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും വ്രണപ്പെടുത്താൻ സർക്കാർ തയ്യാറല്ലെന്നായിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ നിലപാട്. സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ അവർണ്ണരെ പ്രവേശിപ്പിച്ചാൽ സവർണ്ണർ പഠിപ്പ് നിർത്തി പോകുമെന്നും, സർക്കാർ ഓഫീസുകളിൽ അവർണ്ണർക്ക് ജോലി നൽകിയാൽ ഭരണം സ്തംഭിക്കുമെന്നും സർക്കാർ വാദിച്ചു.⁶

ഈ മറുപടി ഈഴവ സമുദായത്തിൽ വലിയ നിരാശയുണ്ടാക്കി. വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഈഴവർ തിരുവിതാംകൂർ വിട്ട് മറ്റ് നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലേക്കോ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലേക്കോ കുടിയേറേണ്ട ഗതികേടിലായി.

6. രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1900)

തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിൽ നിന്ന് നീതി ലഭിക്കില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട ഡോ. പൽപ്പു പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സഹായം തേടാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1900-ൽ ഇന്ത്യയുടെ വൈസ്രോയി ആയിരുന്ന കഴ്സൺ പ്രഭു (Lord Curzon) തിരുവിതാംകൂർ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രണ്ടാമതൊരു നിവേദനം അദ്ദേഹത്തിന് സമർപ്പിച്ചു. ഇതാണ് ‘രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ’ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നതിന് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന് പരിമിതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ നിവേദനം തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വിവേചനം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ കാരണമായി.

7. സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ഉപദേശവും എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ ജനനവും (1903)

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ പരാജയം യഥാർത്ഥത്തിൽ കേരള നവോത്ഥാനത്തിന് ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവ് സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. നിവേദനങ്ങൾ കൊണ്ടോ യാചനകൾ കൊണ്ടോ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഡോ. പൽപ്പു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇതിനിടെ അദ്ദേഹം ബാംഗ്ലൂരിൽ വെച്ച് സ്വാമി വിവേകാനന്ദനെ കണ്ടുമുട്ടി. തിരുവിതാംകൂറിലെ ഈഴവരുടെ ദയനീയ അവസ്ഥ അദ്ദേഹം വിവേകാനന്ദനോട് വിശദീകരിച്ചു.

രാഷ്ട്രീയമായ നിവേദനങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമുദായത്തെ ആത്മീയമായും സംഘടനാപരമായും ഉയർത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു ആത്മീയ നേതാവിനെ കണ്ടെത്താനാണ് സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ പൽപ്പുവിനെ ഉപദേശിച്ചത്. ഈ ഉപദേശമാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവുമായുള്ള ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ ചരിത്രപ്രധാനമായ സമാഗമത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1903 മെയ് 15-ന് ശ്രീനാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന യോഗം (S.N.D.P യോഗം) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.⁷

ഈഴവ മെമ്മോറിയലിലൂടെ ഉയർന്നുവന്ന ആവശ്യങ്ങൾ എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം ഏറ്റെടുത്തു. കേവലം നിവേദനങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാതെ ശക്തമായ സംഘടനാ സംവിധാനത്തിലൂടെ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ ജനങ്ങൾ പ്രാപ്തരായി.

8. ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും മൂല്യനിർണ്ണയവും

1896-ലെ ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ ഒരു പരാജയപ്പെട്ട നിവേദനമായി ചരിത്രകാരന്മാർ കാണുന്നില്ല; മറിച്ച്, കേരളത്തിലെ അധഃസ്ഥിത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ശിലാസ്ഥാപനമായാണ് ഇതിനെ വിലയിരുത്തുന്നത്.

• സംഘടിത രാഷ്ട്രീയ ബോധം: അതുവരെ അസംഘടിതരായിരുന്ന ഒരു ജനത, തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭരണഘടനാപരമായി ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ പഠിച്ചത് ഈ സംഭവത്തോടെയാണ്.

• ആധുനിക പൗരസങ്കല്പം: ജാതിയോ മതമോ അല്ല, മറിച്ച് യോഗ്യതയും നികുതിദായകന്റെ അവകാശവുമാണ് ഒരു ആധുനിക ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന ജനാധിപത്യ സങ്കല്പം ഈഴവ മെമ്മോറിയലിലൂടെയാണ് കേരളത്തിൽ ആദ്യമായി ശക്തമായി ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടത്.

• കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കം: എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ രൂപീകരണം, പിന്നീട് നടന്ന വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924), ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931-32), ഒടുവിൽ 1936-ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം എന്നിവയെല്ലാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ ഉണർവിന്റെ തുടർച്ചകളായിരുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിശബ്ദരായിരുന്ന കേരളത്തിലെ ഒരു വലിയ ജനവിഭാഗം തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വവും പൗരാവകാശവും ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ച ആദ്യത്തെ ഔദ്യോഗിക രേഖയായിരുന്നു 1896-ലെ ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ. ഭരണകൂടം അതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞെങ്കിലും, അത് ഉയർത്തിവിട്ട അലയൊലികൾ കേരളത്തെ ഒരു ആധുനിക ജനാധിപത്യ സമൂഹമായി മാറ്റുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന നേതാക്കൾ

• ഡോ. പൽപ്പു (1863 – 1950): ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന്റെ ശില്പി. അവർണ്ണർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട കാലത്ത് വിദേശത്ത് പോയി ഉന്നത മെഡിക്കൽ ബിരുദം നേടിയ വ്യക്തി. എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ.

• ശ്രീമൂലം തിരുനാൾ രാമവർമ്മ (1857 – 1924): നിവേദനം സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട കാലത്തെ തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് (ഭരണകാലം: 1885–1924). അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്താണ് ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിലും ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം യാഥാസ്ഥിതിക നിലപാടാണ് തുടക്കത്തിൽ സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്.

• ശ്രീനാരായണ ഗുരു (1856 – 1928): ഈഴവ മെമ്മോറിയലിന് ശേഷം ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ സംഘടനാ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ആത്മീയ നേതൃത്വം നൽകിയ കേരള നവോത്ഥാന നായകൻ.

അനുബന്ധം 2: ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ പട്ടിക

1. മലയാളി മെമ്മോറിയൽ (1891): തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ സർവീസുകളിലെ പരദേശി ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ സ്വദേശികൾ നൽകിയ നിവേദനം.

2. രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1900): കഴ്സൺ പ്രഭുവിന് സമർപ്പിച്ച രണ്ടാമത്തെ നിവേദനം.

3. എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം രൂപീകരണം (1903): കേരളത്തിലെ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശ സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള ആദ്യത്തെ ശക്തമായ സാമൂഹിക സംഘടന.

4. കുമാരനാശാന്റെ നിയമസഭാ പ്രവേശനം (1907): പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഫലമായി ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലേക്ക് മഹാകവി കുമാരനാശാൻ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

5. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924): അവർണ്ണർക്ക് വഴിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന ഐതിഹാസിക സമരം.

അവലംബം (References/Bibliography)

1. മെനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

2. ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും. കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

3. ജെഫ്രി, റോബിൻ. (1976). നായർ മേധാവിത്വത്തിന്റെ പതനം (The Decline of Nair Dominance). സസ്സക്സ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്.

4. രാമകൃഷ്ണൻ നായർ, ആർ. (1976). Social and Political Forces in Kerala. തിരുവനന്തപുരം.

5. രവീന്ദ്രൻ, ടി.കെ. (1972). Asan and the Social Revolution in Kerala. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി.

6. ഭാസ്കരൻ, ടി. (1996). മഹർഷി ശ്രീനാരായണ ഗുരു. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി, തൃശൂർ.

7. കുമാർ, ഉദയ. (2009). ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ ജീവചരിത്രം. നാഷണൽ ബുക്ക് ട്രസ്റ്റ്.