പനിയുടെ നിറം മഞ്ഞയാണെന്നു തോന്നുന്നു!!
പനിയുണ്ട്, തലവേദനയുണ്ട്, ചുമയുണ്ട്, കണ്ണുകളും വേദനിക്കുന്നു – എങ്കിലും ഒരു സുഖമുണ്ട്!
ഒടയഞ്ചാലിൽ ഒരു ഫോറസ്റ്റുണ്ട്!!
പെരുമഴയത്ത് അതിനിടയിലൂടെ മഴ നനഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ ഒരു സുഖമുണ്ട്…
വൻ കാറ്റിൽ മരങ്ങൾ ഉലയുന്നതും മരക്കൊമ്പുകൾ ഒടിയുന്നതുമായ നിരവധി ശബ്ദങ്ങൾ…
ദൂരെ മറ്റുമലകൾക്കു മുകളിലൂടെ മഴ പറന്നു നടക്കുന്നതും ഇടയ്ക്കു കാണാം!!
ക്രൂരമൃഗങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം!!
അവിടേക്ക് പോകാൻ തോന്നുന്നു…
ഞാനവിടുത്തെ മഴ കണ്ടിട്ട് വർഷങ്ങളായി…
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ശേഷം ആ ഫോറസ്റ്റിലേക്ക് ഞാൻ പോയിട്ടില്ല!! ചെറുപ്പ കാലത്ത് ഞാൻ പല സംഗതികളും ആ ഫോറസിറ്റിന്റെ ഗാംഭീര്യതയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്!!
വരും തലമുറ വഴി തെറ്റി വന്നു മറിച്ചു നോക്കിയാൽ കണ്ട് അന്തിച്ചു നിൽക്കാനായിട്ട്!!
ഇനിയൊരു തലമുറ, ഞാൻ കയറിയ ആ മലമുകളിൽ എത്തുമോ എന്തോ!!
എനിക്കും ആ ഫോറസ്റ്റിനും മാത്രമറിയുന്ന എത്രയെത്ര രഹസ്യങ്ങളുണ്ടെന്നറിയോ!!
ഒക്കെ ഇപ്പോൾ മിസ്സു ചെയ്യുന്നു!
രാവിലെ ഞാൻ മഞ്ജുവിനോടു പറഞ്ഞു – എനിക്കു ബാംഗ്ലൂരു മടുത്തുവെന്ന്!!
അപ്പോൾ മഞ്ജു ആമിയോടു പറയുന്നു – മോളേ അച്ഛന് ഒടയഞ്ചാലിൽ പോകാൻ മുട്ടൽ തുടങ്ങി – നീ ചെവി പൊത്തിക്കോ എന്ന്!
ആ ഫോറസ്റ്റിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കരുതും ഞാൻ ഏതോ പഴയ നൂറ്റാണ്ടിലെ മനുഷ്യനാണെന്ന്!!
വിശപ്പില്ലാതെ അലക്ഷ്യമായി അങ്ങനെ നടക്കുമായിരുന്നു!
എനിക്ക് പ്രണയമായിരുന്നു! ഫോറസ്റ്റിനോട്! പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴയോട്!!
വലിയ വലിയ പാറക്കെട്ടുകൾ ഉണ്ട്!!
ഞാനവയ്ക്ക് മുകളിൽ കേറി നഗ്നനായി മലർന്നു കിടക്കും!!
മഴ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങും!!
എനിക്കാ ഒടയഞ്ചാലിനെ വല്ലാതെ മിസ്സുചെയ്യുന്നു!!
അടങ്ങാത്ത പൊഞ്ഞേറായി അത് അലതല്ലി പെയ്യുന്നു!!
പനിയുടെ നിറം മഞ്ഞയാണെന്നു തോന്നുന്നു!! കടും മഞ്ഞ! അതോ ഇളം മഞ്ഞയോ!!

പനിയുടെ ആ ഇളംമഞ്ഞ നിറം പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഒടയഞ്ചാലിലെ കാടിന്റെ പച്ചപ്പിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുകയാണ്!! ആ മലനിരകൾക്ക് എന്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നു! കോടമഞ്ഞ് പുതച്ച്, ഏതോ വലിയ തപസ്സിലിരിക്കുന്ന യോഗികളെപ്പോലെ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്ന കുന്നുകൾ!! കാലങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ആ മലകൾക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അവ നമ്മളെ നോക്കി ചിരിക്കുകയാണോ അതോ മനുഷ്യരുടെ ഈ തത്രപ്പാടുകൾ കണ്ട് സഹതപിക്കുകയാണോ!!

പെട്ടെന്നാണ് കാറ്റുവരിക! വെറുമൊരു കാറ്റല്ല, കാടിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ നിന്നും വന്യമായ ഗന്ധവും പേറി വരുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തൻ കാറ്റ്!! ആ കാറ്റിന്റെ മേന്മ അതിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ആ കാട്ടുപൂക്കളുടെയും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും മണമാണ്. ഉണങ്ങിയ കരിയിലകളെ ചുഴറ്റിയെറിഞ്ഞും, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വന്മരങ്ങളെ തലോടിയും അത് മലഞ്ചെരിവുകളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകും. അപ്പോൾ കാടിന് ഒരു കടലിന്റെ ശബ്ദമായിരിക്കും!!

ആ ഇരമ്പലിൽ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങളുടെ വെപ്രാളം കാണണം!! പെട്ടെന്നുള്ള കാറ്റിൽ പേടിച്ച്, പക്ഷികൾ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കൂട്ടത്തോടെ പറക്കും! ഞാൻ നഗ്നനായി കിടന്നിരുന്ന ആ വലിയ പാറക്കെട്ടുകളുടെ വിടവുകളിൽ, മഴയിൽ നിന്നും കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ ചെറിയ ജീവികൾ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടാകും. ദൂരെ നിന്നും മയിലുകളുടെയോ മറ്റേതോ കാട്ടുപക്ഷികളുടെയോ നീട്ടിയുള്ള കരച്ചിൽ കേൾക്കാം… അതൊരു വേവലാതിയാണോ അതോ മഴയെ വരവേൽക്കുന്നതാണോ എന്ന് എനിക്കൊരിക്കലും മനസ്സിലായിട്ടില്ല!! പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ സ്പന്ദനവും ആ ജീവികൾക്ക് നമ്മളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അറിയാനാകും.

മഴ തോർന്ന കാടിന്റെ രാത്രികൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയുണ്ട്. മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്നും ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ താളം… ഇരുട്ടിൽ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ മാത്രം വഴിതെളിക്കുന്ന നടപ്പാതകൾ… അപ്പോൾ കാടിന് മുകളിലെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കണം!! തെളിഞ്ഞ ആകാശത്ത് കോടിക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ!!

വൻമഴയിൽ കുളിച്ചു ശുദ്ധിയായ നക്ഷത്രങ്ങൾ! അവ തിളങ്ങുകയല്ല, നമ്മളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കുകയാണ്. ആ പാറപ്പുറത്ത് കിടന്ന് ആ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ, ഞാനും ആ വലിയ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വളരെ ചെറിയൊരു അംശം മാത്രമാണെന്ന സത്യം എന്നെ വല്ലാതെ വിസ്മയിപ്പിക്കുമായിരുന്നു!! ആ മലമുകളിലെ ഏകാന്തതയിൽ പ്രകൃതി നമ്മളോട് സംസാരിക്കുന്നത് ആ നക്ഷത്രങ്ങളിലൂടെയും കാറ്റിലൂടെയുമാണ്…

ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കും കോൺക്രീറ്റ് കാടുകൾക്കും ഇടയിൽ എവിടെയാണ് എനിക്കീ നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണാനാകുക? ഈ നഗരത്തിലെ കൃത്രിമ വെളിച്ചത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കെന്ത് കാര്യം!

മനസ്സിലിപ്പോൾ ആ കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലാണ്! ഓർമ്മകളുടെ വൻമരങ്ങൾ ഉലയുന്നുണ്ട്… ഉള്ളിൽ പനിയുടെ ആ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പരക്കുന്നുണ്ട്… കൂടെ എന്റെ ഒടയഞ്ചാലും!! കാറ്റും മഴയും മലകളും നക്ഷത്രങ്ങളും എല്ലാം ചേർന്ന് ആ പനിക്കിടക്കയിലും എനിക്കൊരു വല്ലാത്ത സുഖം തരുന്നു!! അതേ, പനിയുടെ നിറം കടും മഞ്ഞ തന്നെയാണ്!!

……………………….. ……………
ഒരു പഴയ ഫോറസ്റ്റ് കഥ കൂടി ഇവിടെ വായിക്കാം.
ലിങ്ക് നോക്കുക: https://chayilyam.com/stories/childhood-stories