സ്സുന്ദരദിവാകരന് ചോദിച്ചൂ മധുരമായ്:
“ആരു നീയനുജത്തീ? നിര്ന്നിമേഷയായെന്തെന്
തേരുപോകവെ നേരെ നോക്കിനില്ക്കുന്നൂ ദൂരേ?
സൗമ്യമായ് പിന്നെപ്പിന്നെ വിടരും കണ്ണാല് സ്നേഹ-
രമ്യമായ് വീക്ഷിയ്ക്കുന്നൂ തിരിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞെന്നെ;
വല്ലതും പറയുവാനാഗ്രഹിയ്ക്കുന്നുണ്ടാവാ-
മില്ലയോ? തെറ്റാണൂഹമെങ്കിൽ, ഞാന് ചോദിച്ചീല.”
ഒന്നുമുത്തരം തോന്നീലെങ്ങനെ തോന്നും? സര്വ്വ-
സന്നുതന് സവിതാവെങ്ങു നിര്ഗന്ധം പുഷ്പം!
അര്യമാവിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ധിക്കാരത്തിന്നു
സൂര്യകാന്തിയെന്നെന്നെ പ്പുച്ഛിച്ചതാണീ ലോകം!
പരനിന്ദ വീശുന്നവാളിനാല് ചൂളിപ്പോകാ,
പരകോടിയില്ച്ചെന്ന പാവനദിവ്യസ്നേഹം.
ധീരമാമുഖംതന്നെ നോക്കിനിന്നൂ ഞാന്; ഗുണോ-
ദാരനാമവിടത്തേക്കെന്തു തോന്നിയോ ഹൃത്തിൽ!
ഭാവപാരവശ്യത്തെ മറയ്ക്കാന് ചിരിപ്പതി-
നാവതും ശ്രമിച്ചാലും ചിരിയായ്ത്തീര്ന്നീലല്ലോ.
മഞ്ഞുതുള്ളിയാണെന്നു ഭാവിച്ചേനാനന്ദാശ്രു,
മാഞ്ഞുപോം കവിള്ത്തുടുപ്പിളവെയ്ലിലെന്നൊര്ത്തേന്;
വേപമുണ്ടായംഗതിൽ, ക്കുളിര്കാറ്റിനാല്, ലജ്ജാ-
ചാപലതാലല്ലെന്നു നടിച്ചേനധീര ഞാന്.
ക്ഷുദ്രമാമിപ്പുഷ്പ്പത്തിന് പ്രേമത്തെഗ്ഗണിച്ചാലോ
ഭദ്രനാദ്ദേവന് നിന്ദനീയമായഗണ്യമായ്!
മാമകപ്രേമം നിത്യമൂകമായിരിക്കട്ടെ,
കോമളനവിടുന്നതൂഹിച്ചാലൂഹിയ്ക്കട്ടെ.
സ്നേഹത്തില് നിന്നില്ലല്ലോ മറ്റൊന്നും ലഭിച്ചീടാന്;
സ്നേഹത്തിന്ഫലം സ്നേഹം, ജ്ഞാനത്തിന് ഫലം ജ്ഞാനം.
സ്നേഹമേ പരം സൗഖ്യം, സ്നേഹഭംഗമേ ദുഖം,
സ്നേഹം മേ ദിക്കാലാതിവര്ത്തിയായ് ജ്വലിച്ചാവൂ!
ദേഹമിന്നതിന് ചൂടില് ദ്ദഹിച്ചാല് ദഹിയ്ക്കട്ടെ,
മോഹനപ്രകാശമെന്നാത്മാവു ചുംബിച്ചല്ലോ.
മാമകമനോഗതമവിടന്നറിഞ്ഞെന്നോ;
പോമവളദ്ദേഹത്തിന്മുഖവും വിവര്ണ്ണമായ്,
വളരെ പണിപ്പെട്ടാണെന്റെ മേല്നിന്നും ദേവന്
തളരും സുരക്ത്തമാം കയ്യെടുത്തതു നൂനം.
അക്ഷരം പുറപ്പെട്ടില്ലന്യോന്യം നോക്കീ ഞങ്ങള്;
തല്ക്ഷണം കറമ്പി രാവെന്തിനങ്ങോട്ടേയ്ക്കെത്തീ!
നന്ദികാണിപ്പാനെന്റെ ശിരസ്സു കുനഞ്ഞതു
മന്ദിതോത്സാഹന് പോകെ ക്കണ്ടിരിയ്ക്കില്ലാ ദേവന്!
നിദ്രയില്ലാഞ്ഞാരക്ത്തനേത്രനായ് പുലര്ച്ചയ്ക്കു
ഹ്ര്ദ്രമനെത്തും, നോക്കുമിപ്പുരമുറ്റത്തെന്നെ;
വിളറും മുഖം വേഗം, തെക്കെന് കാറ്റടിച്ചട-
ര്ന്നിളമേല് കിടക്കുമെന് ജീര്ണ്ണമംഗകം കാണ്കെ.
ക്ഷണമാമുഖം നീലക്കാറുറുമാലാലൊപ്പി-
പ്രണയാകുലന് നാഥനിങ്ങനെ വിഷാദിക്കാം:
“ആ വിശുദ്ധമാം മുഗ്ദ്ധപുഷ്പ്പത്തെക്കണ്ടില്ലെങ്കിൽ!
ആവിധം പരസ്പരം സ്നേഹിയ്ക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ!”
*************************************************************
One comment on “ജി ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെ സൂര്യകാന്തി എന്ന കവിത”
എത്ര മനോഹരം.
കോളേജ് കാലത്തു പഠിച്ച വരികൾ ഇന്നും സുഗന്ധം പരത്തുന്ന ഓർമ്മ യായി മനസ്സിൽ മാങ്ങാ തെ നിൽക്കുന്നു