വൗ… മഴ! ഇവിടെ മഴ പെയ്യുകയാണ്. പുത്തനുടുപ്പും പുസ്തക സഞ്ചിയുമായി കളിക്കൂട്ടുകാരിയുടെ കൈയും പിടിച്ച് ഒന്നാം ക്ലാസിന്റെ പടി കയറിയ ആ കുട്ടിക്കാലം ഓർമ്മ വരുന്നു. മഴയുടെ സംഗീതം കേട്ടു കിടന്നപ്പോൾ ഇന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ അല്പം വൈകി! എങ്ങോ പോയ്മറഞ്ഞ ആ പഴയ മഴക്കാലം മനസ്സിൽ വന്നു നിറയുന്നു… എന്തു രസമായിരുന്നു അന്ന്!
ഇടവഴികളിലൂടെ കുത്തിയൊലിക്കുന്ന കലക്കവെള്ളത്തിൽ ഓലകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ജലചക്രങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ച കുട്ടിക്കാലം. കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന നീരരുവിയുടെ രൗദ്രതയിൽ പരിഭവം പറഞ്ഞു മാറിനിന്ന കുട്ടിക്കാലം… മഴയൊന്നു ശമിക്കുമ്പോൾ അരുവി കൊടിയ രൗദ്രത വിട്ട് തെളിനീരായൊഴുകുമ്പോൾ തോർത്തുമെടുത്ത് പരൽമീനുകളെ പിടിക്കാൻ വട്ടമിട്ട കുസൃതിക്കാലം – ആ പർൽമീനുകൾ ഇന്നെവിടെ? അന്നവ ഒഴുക്കിനെതിരേ നീന്തുമായിരുന്നു!!
എത്രതന്നെ ഭീകരമായാലും മഴയെ ആരും വെറുക്കുന്നില്ല! അളവറ്റു സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടു താനും… ഓരോ വർഷവും വൻ നാശനഷ്ടങ്ങളൂണ്ടാക്കിയാണു മഴ പിൻ വാങ്ങാറുള്ളത്, മഴകൂടി പ്രളയമായാൽ, അത് ഗ്രാമങ്ങളെ വിഴുങ്ങും, മലയിടിഞ്ഞ് കുത്തൊഴുക്കിൽ ജീവിതങ്ങൾ ഒലിച്ചുപോകും… മഴകൊണ്ടുവരുന്ന പകർച്ചവ്യാധികൾ വേറെ… ദുരിതമേറെ ബാക്കിയാക്കി ഒന്നുമറിയാത്തതു പോലെ അവസാനം മഴ നടന്നകലും. എങ്കിലും നമ്മൾ പിന്നേയും മഴയെ സ്നേഹിക്കുന്നു…
മഴ ഒരു പ്രണയിനിയെ പോലെയാണ്. കാതരയായി അവൾ എന്തൊക്കൊയോ നമ്മോടു പിറുപിറുക്കുന്നു. ചുടുള്ള നിശ്വാസമായി നമുക്കവളെ അനുഭവവേദ്യമാവുന്നു… നനുനനുത്ത മഴത്തുള്ളികൾ അനിർവചനീയമായ എന്തൊക്കെയോ ആയി മനസ്സിൽ പെയ്തിറങ്ങുന്നു. മഴ ഒരു മന്ത്രമാണ്!
വരണ്ടുണങ്ങുന്ന പ്രവാസമനസ്സിനെ തഴുകിത്തലോടുന്നുണ്ട് ഈ മഴ… ജീവനറ്റു പോകുന്ന മനസ്സുകൾക്ക് പ്രതീക്ഷയും പ്രത്യാശയുമാണീ മഴ… മഴ പെയ്യുന്നതിപ്പോൾ മനസ്സിലാണ്. വിഹ്വലതകൾ നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തിനു പുത്തനുണർവായി, പുതുജീവനായി അതു പെയ്യട്ടെ!! നിറഞ്ഞു പെയ്യട്ടെ!!
മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ട്… ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനലിൽ, വരണ്ട ഭൂമിയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ആ മണ്ണുവാട! അതിനെ വെല്ലാൻ ലോകത്തൊരു സുഗന്ധദ്രവ്യത്തിനും കഴിയില്ല. ആ ഗന്ധം നമ്മളെ ഒറ്റയടിക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് തൊടിയിലെ നനഞ്ഞൊട്ടിയ ഇലച്ചാർത്തുകൾക്കിടയിലേക്കും ഇടവഴികളിലെ ചേറിലേക്കുമാണ്. അവിടത്തെ ഓരോ മൺതരികൾക്കും പറയാനുണ്ടാകും നാം പണ്ട് ഓടിക്കളിച്ചതിന്റെയും തെന്നിവീണതിന്റെയും ആയിരം കഥകൾ.
ഓടിട്ട മേൽക്കൂരകളിൽ പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമാണ്. രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആ താളം കേട്ട് ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന്റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെതന്നെയാണ്. ഇടയ്ക്ക് ഇടിമിന്നൽ ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ, കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചുരുണ്ടുകൂടിയിരുന്ന ആ പഴയ രാത്രികൾ. അപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നുവരുന്ന ചൂടുള്ള ചുക്കുകാപ്പിയുടെ ഗന്ധമോ, മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയിൽ വീണുതെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ താളമോ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറും.
കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും, ജീവിതം നമ്മെ എത്ര ദൂരങ്ങളിലേക്ക് പറിച്ചുനട്ടാലും, ഉള്ളിലെ ആ കുട്ടിക്കാലത്തെ മഴ ഒരിക്കലും തോരുന്നില്ല. മഴവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ കടലാസുവഞ്ചികൾ ഉണ്ടാക്കി ഒഴുക്കിവിട്ട ആ ചെറിയ കൈകളിൽ, ഇന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ ഭാരങ്ങളുണ്ടാകാം. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ നെട്ടോട്ടങ്ങളാകാം. എങ്കിലും, നഗരത്തിലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഫ്ലാറ്റിന്റെ ജനാലപ്പടിയിലിരുന്ന് പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കുമ്പോൾ, നാമറിയാതെ തന്നെ ആ പഴയ കടലാസുവഞ്ചികൾ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളുടെ ചാലിലൂടെ വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങും.
മഴ ചിലപ്പോൾ നമ്മെ വല്ലാതെ ഏകാകിയാക്കും. ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളെയും നമ്മൾ എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നഷ്ടബോധങ്ങളെയും അത് പതിയെ തൊട്ടുണർത്തും. പാതിവഴിയിൽ അകന്നുപോയ സൗഹൃദങ്ങളും, പറയാതെ പോയ പ്രണയങ്ങളും, കണ്ടുമുട്ടാൻ കൊതിക്കുന്ന മുഖങ്ങളും മഴത്തുള്ളികളായി ഓർമ്മകളുടെ ചില്ലുകളിൽ വന്നിടിക്കും. എന്നാൽ അത് നമ്മെ തളർത്താനല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിലെ ഭാരങ്ങളെ മുഴുവൻ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് നമ്മെ കൂടുതൽ ശാന്തരാക്കാനാണ്. മഴ ഒരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്; ആരും കാണാതെ കുറച്ചുനേരം കരയാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഭൂതകാലത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ കുറച്ചുനേരം തലചായ്ച്ചു കിടക്കാൻ മഴയോളം മികച്ച മറ്റൊരു കൂട്ടില്ല.
അതുകൊണ്ട് ഈ മഴ ഇനിയും പെയ്യട്ടെ… യാന്ത്രികമായ ഈ പാച്ചിലുകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ വെച്ച് നമ്മിൽ നിന്നും ചോർന്നുപോയ യഥാർത്ഥ നമ്മളെ തിരികെ നൽകാൻ ഈ മഴയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും. വരണ്ട ഭൂമിയെ എന്നപോലെ, വിണ്ടുകീറിയ മനുഷ്യ മനസ്സുകളെയും ഈ മഴത്തുള്ളികൾ ആഴത്തിൽ കുളിർപ്പിക്കട്ടെ. നമ്മളിലെ ആ പഴയ കുട്ടിയെ, കുസൃതികളെ, ആ പഴയ ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്മകളെ ഈ മഴ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കട്ടെ… പെയ്യട്ടെ, ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞൊഴുകുവോളം ഈ മഴ ഇങ്ങനെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കട്ടെ!!
