വയനാടൻ വനങ്ങളിലെ വിപ്ലവ സൂര്യന്മാർ

Posted on February 17, 2026June 23, 2026 by Rajesh Odayanchal

മലയാള സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ബ്രഹ്മാണ്ഡ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് ഹരിഹരൻ-എം.ടി-മമ്മൂട്ടി കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറന്ന ‘പഴശ്ശിരാജ’. സിനിമാറ്റിക് മികവുകൊണ്ടും പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെ ദൃശ്യാവിഷ്കാരം കൊണ്ടും പ്രേക്ഷകരെ ആവേശം കൊള്ളിച്ച ഈ ചിത്രം, പക്ഷേ ചരിത്രത്തെ എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമായാണ് സമീപിച്ചത്? പഴശ്ശിരാജയെ ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ ‘ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി’ എന്ന ലേബലിലേക്ക് ഉയർത്താൻ സിനിമ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചോ? വർത്തമാനകാലത്ത് നാം ചരിത്രത്തെ പുനർവായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, പഴശ്ശിരാജ എന്ന ഭരണാധികാരിയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളെയും വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

‘ഇന്ത്യ’ എന്ന ബോധവും നികുതി തർക്കങ്ങളും

അക്കാലത്ത് ‘ഇന്ത്യ’ എന്നോ ‘ഐക്യകേരളം’ എന്നോ ഉള്ള ഒരു ദേശീയ ബോധം ആർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് ഒന്നാമത്തെ യാഥാർത്ഥ്യം. കോട്ടയം രാജവംശത്തിന്റെ അധികാരം നിലനിർത്തുക എന്നതായിരുന്നു പഴശ്ശിയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ബ്രിട്ടീഷുകാരുമായുള്ള പഴശ്ശിയുടെ തർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് രാജ്യസ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തെച്ചൊല്ലിയായിരുന്നു. കോട്ടയം രാജവംശത്തിലെ നികുതി പിരിവ് അധികാരം ബ്രിട്ടീഷുകാർ പഴശ്ശിയുടെ ശത്രുവായ കുറുമ്പ്രനാട് രാജാവിന് നൽകിയതാണ് അദ്ദേഹത്തെ ചൊടിപ്പിച്ചത്. തന്റെ അധികാരപരിധിയിലുള്ള കർഷകരിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം പ്രധാനമായും പോരാടിയത്. ഇത് ഒരു പരമാധികാര ഭരണാധികാരിയുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടമായിരുന്നു, അല്ലാതെ വിദേശാധിപത്യത്തിനെതിരെയുള്ള ജനകീയ വിപ്ലവമായിരുന്നില്ല.

അസ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങൾ

ബ്രിട്ടീഷുകാരെ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് തുരത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ പഴശ്ശി ഒരിക്കലും അവരുമായി സഖ്യത്തിലാകുമായിരുന്നില്ല. മൈസൂർ സുൽത്താനായ ടിപ്പു സുൽത്താനെതിരെ പോരാടാൻ പഴശ്ശിരാജ ആദ്യം ബ്രിട്ടീഷുകാരെ സഹായിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷുകാർ തനിക്ക് നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ലംഘിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം അവർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞതും, പിന്നീട് ടിപ്പുവിന്റെ സഹായം തേടിയതും. ഈ നിലപാടുകൾ ഒരു ഫ്യൂഡൽ ഭരണാധികാരിയുടെ തന്ത്രപരമായ രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.

ഒരു പുനർവായന: അയൽരാജ്യങ്ങളായ തിരുവിതാംകൂറോ കൊച്ചിയോ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടാൽ അദ്ദേഹം സഹായിക്കുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നത്തെ അർത്ഥത്തിലുള്ള ‘ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമരമായി’ അതിനെ കാണാനാകില്ല.

കുറിച്യരുടെ പോരാട്ടവും ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതിയും

പഴശ്ശിരാജാവിനൊപ്പം കുറിച്യരും കുറുമരുമടങ്ങുന്ന ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങൾ പോരാടിയത് ചരിത്രസത്യമാണ്. എന്നാൽ, ഇത് രാജാവിനോടുള്ള അന്ധമായ ഭക്തിയോ സ്നേഹമോ കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ തങ്ങളുടെ പരമ്പരാഗത ജീവിതരീതിയും കാടിന്മേലുള്ള അവകാശവും തകരുമെന്ന ഭയം കൊണ്ടാണ് ആദിവാസികൾ പോരാടിയത്.

പഴശ്ശിയുടെ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഈ പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങൾ കഠിനമായ ജാതിവിവേചനവും ചൂഷണവും അനുഭവിച്ചിരുന്നവരാണ് എന്നതും നാം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ. തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള അവരുടെ പോരാട്ടത്തെ രാജാവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ പോരാട്ടവുമായി സിനിമകളിൽ കൂട്ടിക്കലർത്തുകയാണ് ഉണ്ടായത്.

മരണത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളും ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകളും

പഴശ്ശിരാജയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് സിനിമകളിലും നാടകങ്ങളിലും കാണുന്ന പല കഥകളും ചരിത്രവസ്തുതകളുമായി പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ വിരലിലെ മോതിരം വിഴുങ്ങി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നൊക്കെയുള്ള നാടോടിക്കഥകൾ ഒരുവശത്തു പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്.

ചില പ്രാദേശിക ചരിത്രവിശ്വാസങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, താൻ ജീവനോടെ ശത്രുവിന്റെ കയ്യിൽ അകപ്പെടും എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, രാജാവ് തന്റെ കൈത്തോക്കിലെ അവസാനത്തെ ഉണ്ട ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം വെടിവെച്ചു മരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഔദ്യോഗിക ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകൾ പ്രകാരം, ഏറ്റുമുട്ടലിനിടയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിന്റെ വെടിയേറ്റാണ് പഴശ്ശിരാജ മരിച്ചത്. തലാക്കൽ ചന്തുവിന്റെയും എടച്ചേന കുങ്കന്റെയും മരണശേഷമുണ്ടായ ഏറ്റുമുട്ടലിലാണ് രാജാവ് കൊല്ലപ്പെടുന്നത്.

തോമസ് ബാബറിന്റെ ആദരവ്

പഴശ്ശിരാജ ഒരു ഫ്യൂഡൽ ശത്രുവായിരുന്നെങ്കിൽ പോലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസാധാരണമായ പോരാട്ടവീര്യത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായ തോമസ് ബാബർ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. ബാബർ തന്റെ മേലുദ്യോഗസ്ഥർക്ക് അയച്ച ഔദ്യോഗിക റിപ്പോർട്ടിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:

“അദ്ദേഹം കാണിച്ച ധീരതയും പ്രതിരോധവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ശത്രുക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ഫ്യൂഡൽ വിമതനായിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹത്തിന് അർഹമായ ആദരവ് നൽകാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്.”

രാജാവിന്റെ മൃതദേഹം ഒരു സാധാരണ കുറ്റവാളിയുടേത് പോലെ വിട്ടുകൊടുക്കാതെ, ബാബർ തന്റെ സ്വന്തം പല്ലക്കിൽ കയറ്റി മാനന്തവാടിയിൽ എത്തിച്ചു. അവിടെ വെച്ച് എല്ലാവിധ രാജകീയ ബഹുമതികളോടും ഹൈന്ദവാചാരപ്രകാരവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികശരീരം സംസ്‌കരിക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ അനുവാദം നൽകി. ഇന്ന് വയനാട്ടിലെ മാനന്തവാടിയിലുള്ള പഴശ്ശി കുടീരം (Pazhassi Tomb) സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ഈ ചരിത്രപ്രധാനമായ സംസ്‌കാര സ്ഥലത്താണ്.

പഴശ്ശിരാജ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലുടനീളം (തമിഴ്നാട്ടിലും തെലുങ്കാനയിലും ഉത്തരേന്ത്യയിലുമെല്ലാം) ഇത്തരത്തിൽ പ്രാദേശിക താല്പര്യങ്ങൾക്കോ സ്വന്തം അധികാരം നിലനിർത്താനോ വേണ്ടി പോരാടിയ പല നാട്ടുരാജാക്കന്മാരെയും ‘ആദ്യത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരസേനാനി’ എന്ന ലേബലിൽ ഇന്ന് സിനിമകൾ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ട്. 90% ത്തിലധികം പേരും സ്വന്തം വ്യക്തി/ഫ്യൂഡൽ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങിയവരാണ്. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ എന്ന ജനാധിപത്യപരമായ ആശയം ഇവരൊക്കെ മണ്ണടിഞ്ഞ് പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്.

സിനിമ ഒരു ജനപ്രിയ മാധ്യമമാണ്, അതിന് വിപണി ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചരിത്രപുരുഷന്മാരെ ‘ഗ്ലോറിഫൈ’ ചെയ്യുക എന്നത് സിനിമയുടെ ആവശ്യമാണ്. പഴശ്ശിരാജാവ് ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിരോധം തീർത്ത ധീരനായ ഒരു പോരാളി തന്നെയാണ്, അതിൽ സംശയമില്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ആധുനിക ‘ദേശീയവാദി’യായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തോട് ചെയ്യുന്ന അനീതിയാണ്. സിനിമയെ സിനിമയായും ചരിത്രത്തെ ചരിത്രമായും കാണാൻ നാം ശീലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എടച്ചേന കുങ്കനും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും: പഴശ്ശി സമരത്തിലെ വീരഗാഥയും മതേതര ഐക്യവും

കേരളത്തിന്റെ പോരാട്ടവീര്യത്തിൽ ചോരയും കണ്ണീരും കൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ട സുവർണ്ണ അധ്യായമാണ് കേരളവർമ്മ പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന വയനാടൻ വിപ്ലവം. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ അധിനിവേശത്തിനെതിരെയും അവരുടെ അടിച്ചമർത്തൽ നയങ്ങൾക്കെതിരെയും പോരാടിയ പഴശ്ശിരാജാവിന് കരുത്തായത് രണ്ടു വിശ്വസ്ത പോരാളികളായിരുന്നു: എടച്ചേന കുങ്കനും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും. ഇവരുടെ ആത്മബന്ധം കേവലം സൗഹൃദത്തിനപ്പുറം മാതൃഭൂമിയുടെ മോചനമെന്ന വലിയ ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പവിത്രമായ ഒന്നായിരുന്നു.

പടത്തലവന്മാരുടെ സംഗമവും സൈനിക വ്യൂഹവും

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ സൈന്യം വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നിട്ടും ബ്രിട്ടീഷുകാരെ പുറത്താക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ ഒരേ മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിച്ചു.

എടച്ചേന കുങ്കൻ: വയനാട്ടിലെ അതിപ്രബലമായ എടച്ചേന തറവാട്ടിലെ അംഗമായിരുന്നു കുങ്കൻ. പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലെ നായർ പടയെ നയിച്ചിരുന്നത് ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു. യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിലും പ്രാദേശിക പ്രഭുക്കന്മാരെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിലും അദ്ദേഹം അസാമാന്യമായ ബുദ്ധിശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചു.
തലയ്ക്കൽ ചന്തു: വയനാട്ടിലെ ഗോത്രവിഭാഗമായ കുറിച്യരുടെ നേതാവായിരുന്നു ചന്തു. കാടിന്റെ മർമ്മമറിയുന്ന, അമ്പെയ്ത്തിൽ അസാമാന്യ പാടവമുള്ള കുറിച്യപ്പടയെ അദ്ദേഹം നയിച്ചു. പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ ഈ പടത്തലവനെക്കുറിച്ച് “ചന്തുവും കുറിച്യരും കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ബ്രിട്ടീഷുകാരെ തോൽപ്പിക്കാം” എന്ന് രാജാവ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

പനമരം കോട്ട ആക്രമണം: വിപ്ലവത്തിന്റെ അഗ്നിജ്വാല

1802 ഒക്ടോബർ 11-ന് നടന്ന പനമരം കോട്ട ആക്രമണം ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് മലബാറിൽ ഏറ്റ ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ വയനാട്ടിലെ കർഷകർക്കുമേൽ അമിതമായ നികുതി ചുമത്തിയതും, നെല്ല് അളക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച കുറിച്യരെ ഉപദ്രവിച്ചതുമാണ് കലാപത്തിന് ഉടനടിയുള്ള കാരണമായത്.

എടച്ചേന കുങ്കന്റെ കൃത്യമായ ആസൂത്രണത്തോടെ 175 കുറിച്യ വില്ലാളികളുമായി ചന്തു പനമരം കോട്ട ആക്രമിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ തോക്കുകളെ നേരിടാൻ അവർ ഉപയോഗിച്ചത് വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകളായിരുന്നു. കോട്ടയിലുണ്ടായിരുന്ന ക്യാപ്റ്റൻ ഡിക്കിൻസൺ, ലഫ്റ്റനന്റ് മാക്സ്‌വെൽ എന്നിവരുൾപ്പെടെ എഴുപതോളം ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരെ അവർ വധിക്കുകയും കോട്ട പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വിജയം മലബാറിലുടനീളം ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെയുള്ള കലാപങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നു.

കോട്ട പിടിച്ചെടുത്തതിന് പിന്നാലെ കുങ്കൻ നടത്തിയ വിളംബരം കേട്ട് ഏകദേശം 3,000-ത്തോളം പടയാളികൾ ചുരങ്ങളിൽ അണിനിരന്നു. “എന്റെ ദേഹത്ത് ഒരു തുള്ളി ചോരയുള്ളിടത്തോളം കാലം നിങ്ങളെ ഈ മണ്ണിൽ വാഴാൻ സമ്മതിക്കില്ല” എന്ന ദൃഢനിശ്ചയമായിരുന്നു കുങ്കന്റെ കരുത്ത്. ഇവരുടെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ അധ്യായമാണ് പനമരം കോട്ട പിടിച്ചടക്കിയത്. 1802 ഒക്ടോബർ 11-ന് നടന്ന ഈ ആക്രമണം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തെ ഞെട്ടിച്ചു.

കാരണം: ബ്രിട്ടീഷുകാർ വയനാട്ടിലെ കർഷകരിൽ നിന്ന് നെല്ല് നിർബന്ധപൂർവ്വം പിടിച്ചെടുക്കാനും അമിതമായ നികുതി ചുമത്താനും ശ്രമിച്ചതായിരുന്നു ഉടനടിയുണ്ടായ പ്രകോപനം.
യുദ്ധം: കുങ്കന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ചന്തുവും 175-ഓളം വരുന്ന കുറിച്യ വില്ലാളികളും അർദ്ധരാത്രിയിൽ പനമരം കോട്ട വളഞ്ഞു. വെറും അമ്പും വില്ലും കഠാരയും ഉപയോഗിച്ച് തോക്കുകളേന്തിയ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തെ അവർ നേരിട്ടു.
ഫലം: ക്യാപ്റ്റൻ ഡിക്കിൻസണും ലഫ്റ്റനന്റ് മാക്സ്‌വെല്ലും ഉൾപ്പെടെ 70 ഓളം ഇംഗ്ലീഷ് സൈനികർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. കോട്ട പൂർണ്ണമായും തകർക്കുകയും അവിടുത്തെ ആയുധശേഖരം വിപ്ലവകാരികൾ കൈക്കലാക്കുകയും ചെയ്തു.

പഴശ്ശി സമരത്തിലെ ഹിന്ദു-മുസ്ലീം ഐക്യം

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന അധ്യായമാണ് അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ഹിന്ദു-മുസ്ലീം ഐക്യം. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയിൽ പയറ്റിത്തെളിഞ്ഞ ‘ഭിന്നിപ്പിച്ചു ഭരിക്കൽ’ (Divide and Rule) തന്ത്രം പഴശ്ശിയുടെ മണ്ണിൽ പരാജയപ്പെടാൻ കാരണം ഈ ദൃഢമായ കൂട്ടുകെട്ടായിരുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ ശക്തമായിരുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ക്ഷത്രിയ രാജാവും (പഴശ്ശി), ഒരു നായർ പ്രഭുവും (കുങ്കൻ), ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗ നേതാവും (ചന്തു) വിവിധ മാപ്പിള പോരാളികളും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒന്നിച്ചത്. ഇത് കേരള ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ ‘ജനകീയ പ്രതിരോധം’ ആയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഈ ഐക്യത്തെ വളരെയധികം ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യത്തിൽ ഹൈന്ദവരായ കുങ്കനും ചന്തുവിനുമൊപ്പം മാപ്പിള പോരാളികളെ നയിച്ചിരുന്നത് അത്തൻ കുരിക്കളും ഉണ്ണിമൂത്ത മൂപ്പനും ചെങ്ങുമ്മൽ മമ്മദുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ പഴശ്ശിയെ വേട്ടയാടിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് അഭയം നൽകിയത് ഏറനാട്ടിലെ മാപ്പിളമാരായിരുന്നു. വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി മാപ്പിള നേതാക്കളെ വശത്താക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും “രാജാവിനെ ചതിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം മരണമാണ്” എന്ന നിലപാടാണ് അവർ സ്വീകരിച്ചത്.

ഐക്യത്തിന് വിള്ളലേറ്റ കാരണങ്ങൾ

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ മരണശേഷം ബ്രിട്ടീഷുകാർ നടപ്പിലാക്കിയ തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് ആ പഴയ ഐക്യത്തിന് വിള്ളലേറ്റത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

പഴശ്ശിരാജയുടെ മരണം (1805): വിവിധ ജാതികളെയും മതവിഭാഗങ്ങളെയും ഒന്നിപ്പിച്ചു നിർത്തിയിരുന്ന പ്രധാന കണ്ണി രാജാവായിരുന്നു. നേതൃത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ സൈന്യം ചിതറിപ്പോയി.
ബ്രിട്ടീഷ് തന്ത്രങ്ങൾ: ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ പടയോട്ടക്കാലത്തെ ചില സംഭവങ്ങളെ മുൻനിർത്തി ഹിന്ദുക്കൾക്കും മുസ്ലീങ്ങൾക്കുമിടയിൽ ഭയം സൃഷ്ടിക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ബോധപൂർവം ശ്രമിച്ചു.
കാർഷിക ലഹളകളിലേക്കുള്ള മാറ്റം: രാഷ്ട്രീയ സമരമെന്ന നിലയിൽ നിന്ന് പോരാട്ടം പതുക്കെ ജന്മി-കുടിയാൻ പ്രശ്നങ്ങളായി മാറി. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ജന്മിമാരായ ഹിന്ദു പ്രമാണിമാരെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും, കുടിയാന്മാരായ മാപ്പിളമാരെ അടിച്ചമർത്തുകയും ചെയ്തത് സാമുദായിക വിദ്വേഷത്തിന് വിത്തിട്ടു.

വീരമൃത്യുവിന്റെ ഇതിഹാസം

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചതിപ്രയോഗത്തിലൂടെയാണ് തലയ്ക്കൽ ചന്തുവിനെ കുടുക്കിയത്. 1805 നവംബർ 15-ന് പനമരം കോട്ടയ്ക്ക് സമീപമുള്ള ഒരു കോളിമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തെ വധിച്ചു. ചന്തുവിന്റെ മരണം കുങ്കനെ വല്ലാതെ തളർത്തി.

1805 നവംബർ 30-ന് പഴശ്ശിരാജാവ് വീരമൃത്യു വരിച്ചെങ്കിലും കുങ്കൻ കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ വയനാട്ടിലെ പന്നിയറ എന്ന സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ശത്രുക്കൾ വളഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് കീഴടങ്ങാതെ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന കഠാര കൊണ്ട് സ്വയം കുത്തി അദ്ദേഹം വീരമൃത്യു വരിച്ചു.

അനശ്വരമായ സ്മരണകൾ

വയനാട്ടിലെ പനമരത്ത് കബനീ നദിക്കരയിൽ തലയ്ക്കൽ ചന്തുവിനായി കേരള സർക്കാർ ഇന്ന് ഒരു സ്മാരക മ്യൂസിയം പണികഴിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വയനാടൻ ഗോത്രവർഗക്കാരുടെ നാടൻ പാട്ടുകളിലും വാമൊഴികളിലും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും എടച്ചേന കുങ്കനും ഇന്നും അജയ്യരായ പോരാളികളായി ജീവിക്കുന്നു. കേരളത്തിന്റെ മതേതര പാരമ്പര്യത്തിൽ പഴശ്ശിയും അത്തൻ കുരിക്കളും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും ഒരുമിച്ചു നിന്ന ചരിത്രം ഇന്നും വലിയൊരു പാഠമാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകൾ പ്രകാരം, പഴശ്ശിരാജാവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ അവർ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നത് എടച്ചേന കുങ്കനെയായിരുന്നു. കാരണം, ജനങ്ങളെ ആവേശഭരിതരാക്കാനും യുദ്ധത്തിന് പ്രേരിപ്പിക്കാനും കുങ്കന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലയ്ക്കൽ ചന്തുവാകട്ടെ, ബ്രിട്ടീഷ് തോക്കുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അമ്പെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കുറിച്യപ്പടയുടെ ജീവനായിരുന്നു.

ഇന്ന് നാം കാണുന്ന വയനാടിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇവരുടെ പേരുകൾ സ്വർണ്ണലിപികളാൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. പനമരത്തെ തലയ്ക്കൽ ചന്തു സ്മാരകം സന്ദർശിച്ചാൽ ആ പഴയ കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും അവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങളുടെ മാതൃകകളും ഇന്നും കാണാൻ സാധിക്കും.

തലയ്ക്കൽ ചന്തു: വില്ലാളി വീരൻ

ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകളിൽ ‘കുറിച്യ നേതാവ്’ എന്ന് ആദരവോടെ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട പോരാളിയാണ് ചന്തു. വയനാടൻ കാടുകളിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുമ്പോൾ പഴശ്ശിരാജാവിന് സംരക്ഷണമൊരുക്കിയത് തലയ്ക്കൽ ചന്തുവിന്റെ കുറിച്യപ്പടയായിരുന്നു. ചന്തുവിനോടും കുറിച്യരോടുമുള്ള സ്നേഹം കാരണം രാജാവ് അവരുടെ ആചാരങ്ങളെയും ഭക്ഷണരീതികളെയും ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. “എനിക്ക് ചന്തുവും അവന്റെ വില്ലാളികളും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് സാമ്രാജ്യത്തെയും നേരിടാം” എന്ന് രാജാവ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകൾ: ചന്തുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കുറിച്യപ്പട ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് പ്രത്യേക തരം കാട്ടുചെടികളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുത്ത വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകളായിരുന്നു. ഇത് ഏറ്റാൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം മരണം സംഭവിക്കുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്കാർക്ക് ഏറ്റവും പേടിയുണ്ടായിരുന്നതും ഈ അമ്പുകളെയായിരുന്നു.
പനമരം കോട്ടയിലെ പോരാട്ടം: 1802 ഒക്ടോബർ 11-ന് ചന്തുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 175 കുറിച്യർ കോട്ട ആക്രമിച്ചു. കോട്ടയിലെ കാവൽക്കാരെ നിശബ്ദമായി വകവരുത്തി അകത്തുകടന്ന അവർ, ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരെ ആക്രമിച്ച് കീഴടക്കി. കോട്ടയിലുണ്ടായിരുന്ന തോക്കുകളും വെടിമരുന്നും അവർ പഴശ്ശിയുടെ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റി.
ചതിയിലൂടെയുള്ള അന്ത്യം: ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചന്തുവിനെ പിടികൂടാൻ വലിയ ഇനാം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. ഒടുവിൽ വഞ്ചനയിലൂടെ പിടിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹം തൂക്കുമരത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ധീരത കൈവിട്ടിരുന്നില്ല. 1805 നവംബർ 15-ന് പനമരത്ത് വെച്ച് അദ്ദേഹത്തെ തൂക്കിലേറ്റി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്ത്യം കണ്ടുനിന്നവർ ഇന്നും വാമൊഴിയായി ആ കഥകൾ കൈമാറുന്നു. പനമരത്ത് കബനീ നദിക്കരയിൽ ഇന്ന് ചന്തുവിനായി ഒരു സ്മാരകമുണ്ട്.

എടച്ചേന കുങ്കൻ: വിപ്ലവത്തിന്റെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തന്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു എടച്ചേന കുങ്കൻ. വെറുമൊരു പടത്തലവൻ എന്നതിലുപരി, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം അസാമാന്യ കഴിവ് പ്രകടിപ്പിച്ചു.

കുടുംബ പശ്ചാത്തലം: വയനാട്ടിലെ എടച്ചേന തറവാട്ടിലെ അംഗമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കുങ്കന് പുറമെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാരും പഴശ്ശിപ്പടയിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു.
ഗറില്ലാ യുദ്ധമുറ: വയനാടൻ കാടുകളിലെ ഭൂപ്രകൃതിയെ എങ്ങനെ ബ്രിട്ടീഷ് തോക്കുകൾക്കെതിരെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് കുങ്കൻ പഠിപ്പിച്ചു. പാറക്കെട്ടുകൾക്കും മരങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് ആക്രമിക്കുന്ന ‘ഒളിപ്പോര്’ രീതി കമ്പനി സൈന്യത്തിന് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തി.
ഏകോപനം: നായർ പടയെയും കുറിച്യപ്പടയെയും മാപ്പിള പോരാളികളെയും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കുങ്കന് കഴിഞ്ഞു. 1802-ൽ പനമരം കോട്ട പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം അദ്ദേഹം നടത്തിയ വിളംബരം കേട്ട്, ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അയ്യായിരത്തോളം ആളുകൾ ആയുധങ്ങളുമായി എത്തിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. 1805 നവംബർ 30-ന് പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞിട്ടും കുങ്കൻ പിൻവാങ്ങിയില്ല. എന്നാൽ ശത്രുക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ വളഞ്ഞപ്പോൾ, “ഒരു വിദേശിയുടെ കൈകൊണ്ട് ഞാൻ മരിക്കില്ല” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം കഠാര നെഞ്ചിൽ തറച്ച് അദ്ദേഹം മരണം വരിച്ചു.

ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം

Posted on December 7, 2024July 2, 2026 by Rajesh Odayanchal

ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം (1945): മലബാർ കാർഷിക പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രവും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും

കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും ഉജ്ജ്വലവുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1945-ൽ വടക്കൻ മലബാറിലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ നടന്ന കർഷക സമരം. ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും അവരുടെ ആശ്രിതരായിരുന്ന ജന്മിമാർക്കുമെതിരെ, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗമായ കർഷകർ തങ്ങളുടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടത്തിയ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട കൊടിയ ദാരിദ്ര്യം, ജന്മിമാരുടെ ചൂഷണം, കരിഞ്ചന്ത, പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് എന്നിവയ്ക്കെതിരെ കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സംഘടിച്ച സാധാരണക്കാരുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ് ചിറയ്ക്കൽ സമരമായി അറിയപ്പെടുന്നത്. കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരം എന്നതിലുപരി, കേരളത്തിലെ പിൽക്കാല ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് അടിത്തറ പാകിയ ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു ഇത്. കർഷകർ തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലത്തിന്മേൽ അവകാശം സ്ഥാപിക്കാനും, അന്യായമായ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകൾ തടയാനും നടത്തിയ ഈ സമരം, കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയിലും നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.¹

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥ

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ മലബാറിലെ കാർഷിക മേഖല തികച്ചും ചൂഷണാധിഷ്ഠിതമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയിലായിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. ഭൂമിയുടെ പരമാധികാരം ജന്മിമാരിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നു. കാർഷിക ഘടനയെ പ്രധാനമായും മൂന്നായി തിരിക്കാമായിരുന്നു: ജന്മിമാർ, കാണക്കാർ (ഇടനിലക്കാർ), വെറുംപാട്ടക്കാർ (യഥാർത്ഥ കർഷകർ). ഇതിൽ ഭൂമിയിൽ നേരിട്ട് അധ്വാനിച്ചിരുന്ന വെറുംപാട്ടക്കാർക്ക് ഭൂമിക്ക് മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊടിയ ചൂഷണമാണ് ഇവർ നേരിട്ടിരുന്നത്.

ബ്രിട്ടീഷ് കോടതികളും നിയമസംവിധാനങ്ങളും ജന്മിമാർക്ക് അനുകൂലമായിരുന്നു. ‘മേൽച്ചാർത്ത്’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സമ്പ്രദായം വഴി, കൂടുതൽ പാട്ടം നൽകാൻ തയ്യാറുള്ള മറ്റൊരാൾക്ക് ഭൂമി കൈമാറാനും, നിലവിലുള്ള കുടിയാനെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാനും ജന്മിമാർക്ക് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.² ഇത് കർഷകരുടെ ജീവിതത്തെ നിരന്തരമായ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാക്കി. സ്വന്തമായി അധ്വാനിച്ച് വിളവെടുത്താലും അതിന്റെ സിംഹഭാഗവും പാട്ടമായി ജന്മിക്ക് നൽകേണ്ടി വന്നു. കർഷകരുടെ കുടുംബങ്ങൾ പട്ടിണിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും ജന്മിയുടെ പത്തായങ്ങൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.

അക്രമപ്പിരിവുകളും സാമൂഹിക ചൂഷണവും

നിയമപരമായ പാട്ടത്തിന് പുറമെ, ജന്മിമാർ കർഷകരിൽ നിന്ന് അനേകം ‘അക്രമപ്പിരിവുകൾ’ (Illegal exactions) ഈടാക്കിയിരുന്നു. വാശി, നൂറി, മുക്കാൽ, ശീലക്കാശ് തുടങ്ങിയ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ പിരിവുകൾ കർഷകരുടെ നട്ടെല്ലൊടിച്ചു. ജന്മിയുടെ വീട്ടിലെ കല്യാണം, മരണം, അടിയന്തരങ്ങൾ, ഉത്സവങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം കർഷകർ നിർബന്ധമായും കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ നൽകണമായിരുന്നു.

സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന് പുറമെ കടുത്ത സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തലുകളും നിലനിന്നിരുന്നു. ജന്മിയുടെ മുന്നിൽ കുടിയാന്മാർക്ക് മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ, ചെരുപ്പ് ഉപയോഗിക്കാനോ, കുട ചൂടാനോ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘അടിയാൻ’, ‘കുഞ്ഞടിയാൻ’ തുടങ്ങിയ വാക്കുകളിലൂടെ മാത്രമേ കർഷകർക്ക് തങ്ങളെത്തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. ഈ അമാനവീകമായ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരെയുള്ള അമർഷം മലബാറിലെ കർഷക മനസ്സുകളിൽ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.³

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും കാർഷിക പ്രതിസന്ധിയും (1939-1945)

1939-ൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി. ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി നിലച്ചതോടെ കേരളത്തിൽ വലിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം അനുഭവപ്പെട്ടു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രതിസന്ധി ജന്മിമാരും വൻകിട വ്യാപാരികളും തങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനുള്ള അവസരമായാണ് കണ്ടത്.

കർഷകരിൽ നിന്ന് പാട്ടമായി പിരിച്ചെടുത്ത നെല്ല് ജന്മിമാർ പത്തായങ്ങളിൽ പൂഴ്ത്തിവെച്ചു. നാട്ടിൽ പട്ടിണി മരണം നടക്കുമ്പോഴും, ഈ നെല്ല് കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് മറിച്ചുവില്ക്കുകയായിരുന്നു അവർ ചെയ്തത്. സർക്കാർ റേഷൻ സമ്പ്രദായം ഏർപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അഴിമതി കാരണം അത് സാധാരണക്കാരിലെത്തിയില്ല. കർഷകർ കാട്ടുചെടികളും കിഴങ്ങുകളും തിന്ന് ജീവൻ നിലനിർത്തേണ്ട ഗതികേടിലായി. ഈ പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവുമാണ് 1945-ലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന സാമ്പത്തിക കാരണം.⁴

കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളർച്ചയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വാധീനവും

1936-ൽ രൂപീകൃതമായ അഖില മലബാർ കർഷക സംഘമാണ് കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിക്കുന്നതിലും അവരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചത്. കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ (CSP) നേതാക്കളായിരുന്ന പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. 1939-ലെ പിണറായി സമ്മേളനത്തോടെ മലബാറിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഒന്നാകെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.

1942-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ മേലുള്ള നിരോധനം നീങ്ങിയതോടെ, പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ ഗ്രാമങ്ങൾ തോറും സഞ്ചരിച്ച് കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു. “കൃഷിഭൂമി കർഷകന്”, “പാട്ടം കുറയ്ക്കുക”, “പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കുക” തുടങ്ങിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മലബാറിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ അലയടിച്ചു. അസംഘടിതരായിരുന്ന കർഷകർ തങ്ങളുടെ വർഗ്ഗപരമായ ശക്തി തിരിച്ചറിയുകയും, അവകാശങ്ങൾക്കായി ജന്മിമാരുടെ മുഖത്തുനോക്കി സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം സംഭരിക്കുകയും ചെയ്തു.⁵

1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ

1945 ആയപ്പോഴേക്കും ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്ക് (ഇന്നത്തെ കണ്ണൂർ ജില്ലയുടെ ഭാഗങ്ങൾ) കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ സിരാകേന്ദ്രമായി മാറി. യുദ്ധം അവസാനിച്ചെങ്കിലും ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന് യാതൊരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാർ കരിഞ്ചന്ത ലക്ഷ്യമാക്കി വൻതോതിൽ നെല്ല് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചു. കർഷക സംഘം ഇതിനെതിരെ ശക്തമായ നിലപാടെടുത്തു.

1945-ൽ കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി സംഘർഷങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ജന്മിമാർ രഹസ്യമായി കടത്താൻ ശ്രമിച്ച നെല്ല് കർഷകർ വഴിയിൽ വെച്ച് തടഞ്ഞു. “നാട്ടിലെ പട്ടിണി മാറ്റിയിട്ടേ നെല്ല് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കൂ” എന്നതായിരുന്നു കർഷകരുടെ നിലപാട്. തടഞ്ഞുവെച്ച നെല്ല് കർഷകർ തന്നെ ന്യായവിലയ്ക്ക് നാട്ടുകാർക്ക് വിതരണം ചെയ്തു. ഈ പ്രവർത്തനം കർഷകർക്കിടയിൽ വലിയ ആത്മവിശ്വാസം സൃഷ്ടിച്ചു.

കൂടാതെ, ജന്മിമാർ അന്യായമായി നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളെ കർഷകർ സംഘടിതമായി ചെറുത്തു. കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന ജന്മിയുടെ കാര്യസ്ഥന്മാരെയും ഗുണ്ടകളെയും കർഷകർ വോളന്റിയർമാരുടെ സഹായത്തോടെ നേരിട്ടു. കർഷക സംഘത്തിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ പല ഗ്രാമങ്ങളിലും സംജാതമായി.⁶

“കൂടുതൽ നെല്ലുൽപ്പാദിപ്പിക്കുക” കാമ്പയിനും വനഭൂമി തർക്കങ്ങളും

ഭക്ഷ്യക്ഷാമം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി സർക്കാർ “കൂടുതൽ നെല്ലുൽപ്പാദിപ്പിക്കുക” (Grow More Food) എന്നൊരു കാമ്പയിൻ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഉപയോഗശൂന്യമായി കിടക്കുന്ന തരിശുഭൂമികളും വനഭൂമികളും കൃഷിക്കായി കർഷകർക്ക് വിട്ടുനൽകാൻ സർക്കാർ നിർദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ ജന്മിമാർ തങ്ങളുടെ അധീനതയിലുള്ള ഇത്തരം ഭൂമികൾ കർഷകർക്ക് നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല.

ഇതിനെതിരെ 1945-ൽ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ വൻ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നടന്നു. കർഷകർ കൂട്ടമായി പോയി തരിശുഭൂമികളിൽ പ്രവേശിക്കുകയും കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് കൃഷിയിറക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് ജന്മിമാരെയും സർക്കാരിനെയും കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ സ്വത്തവകാശത്തിന്മേലുള്ള നേരിട്ടുള്ള കടന്നുകയറ്റമായാണ് ജന്മിമാർ ഇതിനെ കണ്ടത്.⁷

ഭരണകൂട ഭീകരതയും പോലീസിന്റെ വേട്ടയാടലും

കർഷകരുടെ സംഘടിതമായ ഈ മുന്നേറ്റത്തെ നേരിടാൻ ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെയും ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെയും സഹായം തേടി. ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ വൻ പോലീസ് സന്നാഹത്തെ വിന്യസിച്ചു. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) ഇറക്കി ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു.

കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മർദ്ദിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായി മാറി. ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും പോലീസും ചേർന്ന് കർഷകരുടെ കുടിലുകൾ തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും കർഷകരുടെ മനോവീര്യം തകർക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒളിവിൽ പോയ നേതാക്കൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ രഹസ്യയോഗങ്ങൾ ചേരുകയും പ്രക്ഷോഭത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.⁸

സമരത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല. അത് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ കാർഷിക വിപ്ലവങ്ങളുടെ മുന്നോടിയായിരുന്നു. 1945-ൽ രൂപപ്പെട്ട ഈ സമരവീര്യമാണ് 1946-ൽ നടന്ന കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സായുധ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നത്.

ഈ സമരങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം, അത് മലബാറിലെ ജന്മിത്വത്തിന്റെ അടിത്തറ തോണ്ടി എന്നതാണ്. കർഷകൻ വെറുമൊരു അടിയാനല്ലെന്നും, അവന് അവകാശങ്ങളുള്ള ഒരു തൊഴിലാളിയാണെന്നുമുള്ള ബോധം സമൂഹത്തിൽ വേരുറപ്പിച്ചു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ കേരളം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഈ സമരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെച്ച ആവശ്യങ്ങളാണ് ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളായി പരിണമിച്ചത്. 1957-ൽ ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വന്ന ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ പാസ്സാക്കിയ കാർഷിക ബന്ധ ബില്ലിന്റെ (Agrarian Relations Bill) യഥാർത്ഥ ശിൽപ്പികൾ 1945-ൽ ചിറയ്ക്കലിൽ ചോര ചിന്തിയ സാധാരണ കർഷകരായിരുന്നു.⁹

ചരിത്രത്തിൽ പലപ്പോഴും വലിയ യുദ്ധങ്ങളും രാജാക്കന്മാരുടെയും കഥകളും മാത്രം ഇടംപിടിക്കുമ്പോൾ, 1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരുടെ സംഘടിത ശക്തിയെയാണ്. സ്വന്തം മണ്ണിൽ വിദേശികളായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു ജനത, തങ്ങളുടെ മനുഷ്യവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ നടത്തിയ ജീവന്മരണ പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വളർച്ചയെ ഇത്രമാത്രം സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു പ്രസ്ഥാനം ചരിത്രത്തിൽ വിരളമാണ്. ചൂഷണത്തിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കും ഈ ചരിത്രം വലിയൊരു പാഠമാണ് നൽകുന്നത്.

അനുബന്ധം 1: മലബാറിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട അനുബന്ധ കർഷക സമരങ്ങൾ

1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ സമരത്തിന് മുന്നോടിയായും തുടർച്ചയായും മലബാറിൽ നടന്ന മറ്റ് പ്രധാനപ്പെട്ട കർഷക സമരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

മൊറാഴ സമരം (1940): വിലക്കയറ്റത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെ നടന്ന പ്രതിഷേധം പോലീസുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിൽ കലാശിച്ചു. സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ കെ.എം. കുട്ടികൃഷ്ണമേനോൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. കെ.പി.ആർ. ഗോപാലനെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് ഇളവ് ചെയ്തു.
കയ്യൂർ സമരം (1941): കാസർഗോഡ് താലൂക്കിലെ കയ്യൂരിൽ സാമ്രാജ്യത്വ-ജന്മിത്വ ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെ നടന്ന സമരം. പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ സുബ്ബരായൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. മടത്തിൽ അപ്പു, കോയിത്താറ്റിൽ ചിരുകണ്ടൻ, പൊടോര കുഞ്ഞമ്പു നായർ, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ എന്നീ നാല് സഖാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലേറ്റി.
കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): ചിറയ്ക്കൽ സമരത്തിന്റെ തുടർച്ച. ജന്മി ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാൻ നെല്ല് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചത് കർഷകർ തടഞ്ഞു. വെടിവെപ്പിൽ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, തിടിൽ കണ്ണൻ എന്നിവർ രക്തസാക്ഷികളായി.
കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി (വനഭൂമിയിലെ കൃഷി) ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന പോരാട്ടം. എം.എസ്.പി നടത്തിയ വെടിവെപ്പിൽ അഞ്ച് കർഷകർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
മുനയൻകുന്ന് സമരം (1948): സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരവും കർഷകർക്ക് നേരെ നടന്ന പോലീസ് വേട്ട. ആറ് കർഷക സംഘം പ്രവർത്തകർ വെടിയേറ്റ് മരിച്ചു.

അനുബന്ധം 2: സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ

എ.കെ. ഗോപാലൻ (AKG): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരൻ. ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞും ജയിൽവാസം അനുഭവിച്ചും കർഷകരെ സംഘടിപ്പിച്ചു.
കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ: ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളി. മൊറാഴ കേസിൽ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തെ തുടർന്ന് മോചിതനായി.
ഇ.കെ. നായനാർ: മുൻ കേരള മുഖ്യമന്ത്രി. കരിവെള്ളൂർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള കാർഷിക സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത് ഒളിവിലും ജയിലിലും കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള നേതാവ്.
വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ: മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെ ആദ്യകാല നേതാക്കളിലൊരാൾ. ജന്മി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും കർഷകർക്ക് വേണ്ടി പോരാടി. “അടിമകൾ എങ്ങിനെ ഉടമകളായി” എന്ന പ്രസിദ്ധമായ പുസ്തകത്തിന്റെ രചയിതാവ്.
കേരളീയൻ (കെ.എ. കേരളീയൻ): കർഷക സംഘത്തിന്റെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ. കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

അവലംബം (References)

Panikkar, K.N. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar 1836-1921. Oxford University Press.
Radhakrishnan, P. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.
Namboodiripad, E.M.S. (1967). Kerala: Society and Politics, An Historical Perspective. National Book Centre.
Kurup, K.K.N. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. CBH Publications.
Gopalan, A.K. (1973). Ente Jeevitha Katha (In the Cause of the People). Chintha Publishers.
Menon, A. Sreedhara (1967). A Survey of Kerala History. Sahitya Pravarthaka Co-operative Society.
Ramachandran, V.K. (1997). On Kerala’s Development Achievements. In Jean Drèze & Amartya Sen (Eds.), Indian Development: Selected Regional Perspectives. Oxford University Press.
ഭാരതീയൻ, വിഷ്ണു (1980). അടിമകൾ എങ്ങിനെ ഉടമകളായി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
ടി.വി. കൃഷ്ണൻ (1971). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

ചീമേനി തോൽവിറക് സമരം

Posted on October 20, 2024July 2, 2026 by Rajesh Odayanchal

ചീമേനി തോൽവിറക് സമരം (1946): കീഴാള സ്ത്രീകളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടവും കാർഷിക വിപ്ലവവും – ഒരു ചരിത്ര വിശകലനം

കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക സമര ചരിത്രത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ നാൾവഴിയിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു അധ്യായമാണ് 1946-ൽ ഉത്തര മലബാറിലെ (ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ് ജില്ല) ചീമേനിയിൽ നടന്ന ‘തോൽവിറക് സമരം’. സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിലുള്ള, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളി സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ജീവിതാവശ്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ജന്മിത്വത്തിനും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിനുമെതിരെ നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്. തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ അടുപ്പുകൂട്ടുവാൻ ആവശ്യമായ കരിയിലകളും ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ലകളും (തോൽവിറക്) അടുത്തുള്ള എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും വനഭൂമിയിൽ നിന്നും ശേഖരിക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഗ്രാമീണർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പരമ്പരാഗത അവകാശത്തെ ജന്മിമാർ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ, മഹിളാ സംഘത്തിന്റെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ സംഘടിക്കുകയും വിലക്കുകളെ വകവെക്കാതെ കാട്ടിൽ കയറി വിറക് ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്തു. കേവലം കുറച്ച് വിറകിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരമായിരുന്നില്ല അത്; മറിച്ച്, വായുവും വെള്ളവും പോലെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾക്ക് മേലുള്ള സാധാരണക്കാരന്റെ ജന്മാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു തോൽവിറക് സമരം.¹

ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം

ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ചീമേനി പ്രദേശം അക്കാലത്ത് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് കീഴിലുള്ള മലബാർ പ്രവിശ്യയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ധാരാളം കുന്നുകളും വനപ്രദേശങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഈ പ്രദേശം വൻകിട ജന്മിമാരുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.

മലബാറിലെ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളെപ്പോലെ ചീമേനിയിലും ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥിതി അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ രൂപത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർക്ക് യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരുടെ വിശാലമായ ഭൂമിയുടെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു ചീമേനി എസ്റ്റേറ്റ്. ഗ്രാമത്തിലെ ദരിദ്രരായ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതം ഈ കാടിനെയും എസ്റ്റേറ്റിനെയും ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. കന്നുകാലികളെ മേയ്ക്കാനും, പുല്ലരിയാനും, പ്രത്യേകിച്ച് പാചകം ചെയ്യാനുള്ള വിറക് ശേഖരിക്കാനും അവർ ഈ ഭൂമിയെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്താണെന്ന (Commons) പരമ്പരാഗത വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അവർ ജീവിച്ചിരുന്നത്.²

ജന്മിത്വ ചൂഷണവും വിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള വിലക്കും

1940-കളോടെ വടക്കൻ മലബാറിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും അഖില മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെയും സ്വാധീനം വലിയ തോതിൽ വർദ്ധിച്ചു. കയ്യൂർ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകർ സംഘടിക്കുകയും ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ പാട്ടവ്യവസ്ഥകൾക്കും അക്രമപ്പിരിവുകൾക്കുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും തുടങ്ങി. ചീമേനിയിലെ ദരിദ്ര കർഷകരും കർഷക സംഘത്തിൽ അംഗങ്ങളായി.

തന്റെ കുടിയാന്മാർ തനിക്കെതിരെ സംഘടിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ ജന്മിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. കർഷകരെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാനും അവരെ സാമ്പത്തികമായി തകർക്കാനും ജന്മി തീരുമാനിച്ചു. അതിന്റെ ഭാഗമായി, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജനങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുപോന്നിരുന്ന പല അവകാശങ്ങളും ജന്മി റദ്ദാക്കി. അതിൽ ഏറ്റവും ക്രൂരമായത് ചീമേനി എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്ന് ‘തോൽവിറക്’ (ഉണങ്ങിയ ഇലകളും ചില്ലകളും) ശേഖരിക്കുന്നതിന് ഏർപ്പെടുത്തിയ നിരോധനമായിരുന്നു.

“കർഷക സംഘത്തിൽ ചേർന്നവരുടെ വീടുകളിൽ ഇനി അടുപ്പു പുകയരുത്” എന്നതായിരുന്നു ജന്മിയുടെ ലക്ഷ്യം. കാരണം, അന്നത്തെ കാലത്ത് മണ്ണെണ്ണയോ ഗ്യാസോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാട്ടിൽ നിന്നുള്ള വിറക് മാത്രമായിരുന്നു പാവപ്പെട്ടവന്റെ ഏക ഇന്ധനം. ഈ വിറക് നിഷേധിക്കുന്നതിലൂടെ ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊല്ലാനാണ് ജന്മി ശ്രമിച്ചത്.³

കർഷക സ്ത്രീകളുടെ ദുരിതങ്ങളും മഹിളാ സംഘത്തിന്റെ ഉദയവും

വിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള വിലക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിച്ചത് ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളെയാണ്. വീടുകളിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുക എന്നത് പൂർണ്ണമായും സ്ത്രീകളുടെ ചുമതലയായിരുന്നു. വിറകില്ലാതെ വന്നതോടെ പല വീടുകളിലും പട്ടിണിയായി. പുരുഷന്മാരെക്കാൾ കൂടുതൽ ഈ ജന്മിത്വ വിലക്കിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അനുഭവിച്ചത് സ്ത്രീകളാണ്.

ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലാണ് കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വനിതാ വിഭാഗമായ ‘മഹിളാ സംഘം’ ചീമേനിയിൽ സജീവമാകുന്നത്. കെ. ദേവയാനി, പി. യശോദ തുടങ്ങിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കൾ ഗ്രാമങ്ങളിലെത്തി സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭിക്ഷയായി ചോദിച്ചുവാങ്ങേണ്ടതല്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നും അവർ സ്ത്രീകളെ ബോധവൽക്കരിച്ചു. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, ചീമേനിയിലെ കർഷക സ്ത്രീകൾ അടുക്കളയുടെ നാല് ചുവരുകൾക്ക് പുറത്തുവന്ന് തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വർഗ്ഗപരമായ ചൂഷണത്തോടൊപ്പം ലിംഗപരമായ അതിജീവനത്തിന്റെ പ്രശ്നം കൂടിയായി തോൽവിറക് സമരം മാറി.⁴

1946-ലെ സമരത്തിന്റെ ഗതിവേഗങ്ങൾ

കർഷക സംഘത്തിന്റെയും മഹിളാ സംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ രഹസ്യമായി യോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. ജന്മിയുടെ വിലക്ക് ലംഘിച്ച് സംഘടിതമായി കാട്ടിൽ കയറി വിറക് ശേഖരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. 1946 ഡിസംബർ മാസത്തിൽ സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.

സമരത്തിന്റെ രീതി:

നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ രാവിലെ സംഘം ചേർന്ന് ചുവപ്പുകൊടിയും പിടിച്ച് മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ വിളിച്ച് എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു.
കയ്യിൽ അരിവാളും വള്ളിച്ചൂരലുകളുമായി അവർ കാട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ജന്മിയുടെ കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവർക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.
ആവശ്യത്തിന് തോൽവിറക് ശേഖരിച്ച്, അത് തലച്ചുമടായി ഗ്രാമത്തിലേക്ക് അവർ ആഘോഷപൂർവ്വം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.

ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ടല്ല സമരം അവസാനിച്ചത്. തുടർച്ചയായ ദിവസങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഇത് ആവർത്തിച്ചു. “ഞങ്ങളുടെ കാട്, ഞങ്ങളുടെ വിറക്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം ചീമേനിയിലെ കുന്നുകളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ജന്മിയുടെ അധികാരത്തിന് മേലുള്ള കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു ഈ പെൺമുന്നേറ്റം.

ഭരണകൂട ഭീകരതയും അടിച്ചമർത്തലും

സ്ത്രീകളുടെ ഈ ധീരമായ പോരാട്ടം ജന്മിയെ ഭയപ്പെടുത്തി. കർഷക സംഘത്തെയും മഹിളാ സംഘത്തെയും അടിച്ചമർത്താൻ ജന്മി ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ (മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് – MSP) സഹായം തേടി. കരിവെള്ളൂരിലും കാവുമ്പായിലും കർഷകരെ വെടിവെച്ചു കൊന്ന എം.എസ്.പി സേന ചീമേനിയിലുമെത്തി.

പോലീസ് ഗ്രാമത്തിൽ ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. വിറക് ശേഖരിക്കാൻ പോയ സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. പലരുടെയും വീടുകളിൽ കയറി പാത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും തല്ലിത്തകർത്തു. സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ നിരവധി സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജയിലിലടച്ചു. ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകളെപ്പോലും പോലീസ് വെറുതെവിട്ടില്ല. കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തി ഇവരെ കോടതി കയറ്റി. എന്നിട്ടും ആ സ്ത്രീകളുടെ വീര്യം ചോർന്നുപോയില്ല. കോടതി മുറികളിൽ പോലും അവർ ജന്മിത്വത്തിനെതിരെ ഉച്ചത്തിൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു.⁵

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും പാരിസ്ഥിതിക ഫെമിനിസവും

കേരള ചരിത്രത്തിൽ തോൽവിറക് സമരത്തിന് വളരെ സവിശേഷമായ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. ഇത് വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക സമരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ അതിജീവന സമരമായിരുന്നു.

സ്ത്രീ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണം: കേരളത്തിലെ കാർഷിക സമരങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഒരു നിർണ്ണായക ശക്തിയായി മാറിയത് തോൽവിറക് സമരത്തിലൂടെയാണ്. പുരുഷന്മാരുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ പോലീസ് മർദ്ദനങ്ങളെ നേരിടാനും അവകാശങ്ങൾ പിടിച്ചുവാങ്ങാനും തങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.
വിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള അവകാശം (Ecofeminism): ആധുനിക കാലത്ത് നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ഫെമിനിസത്തിന്റെ (Ecofeminism) ഏറ്റവും മികച്ച പ്രായോഗിക ഉദാഹരണമാണ് ഈ സമരം. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു മുതലാളിയുടെയോ ജന്മിയുടെയോ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ലെന്നും, അത് ആ മണ്ണിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരുടേതാണെന്നുമുള്ള വലിയ പാഠം ഈ സമരം നൽകുന്നു.
ജന്മിത്വത്തിന്റെ പതനം: ഈ സമരത്തോടെ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാർക്ക് കർഷകർക്ക് മേലുണ്ടായിരുന്ന അപ്രമാദിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു. തങ്ങളെ എതിർക്കാൻ സ്ത്രീകൾ പോലും തയ്യാറാവുന്നു എന്നത് ജന്മിമാരുടെ മനോവീര്യം തകർത്തു. പിൽക്കാലത്തെ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് ഇത് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി.

1946-ലെ തോൽവിറക് സമരം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെയും സമാന്തരമായി നടന്ന കർഷക പോരാട്ടങ്ങളിലെയും തിളക്കമുള്ള ഒരേടാണ്. കേവലം കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ വിറകിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവനും മാനവും പണയം വെച്ച് പോരാടിയ ചീമേനിയിലെ ആ അജ്ഞാതരായ കർഷക സ്ത്രീകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പോരാടിയത് വരും തലമുറയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ആത്മാഭിമാനത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു. ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങളിൽ രാജാക്കന്മാരുടെയും വലിയ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെയും പേരുകൾക്ക് താഴെ പലപ്പോഴും ഇത്തരം കീഴാള സമരങ്ങൾ തമസ്കരിക്കപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ സമത്വബോധം കെട്ടിപ്പടുത്തത് ചീമേനിയിലെ കാട്ടുപാതകളിൽ ചോരയൊഴുക്കിയ ആ ധീര വനിതകളാണ്.

1946-ലെ ഉത്തര മലബാറിലെ പ്രധാന കർഷക സമരങ്ങൾ

തോൽവിറക് സമരം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല. 1946 അവസാനത്തോടെ മലബാറിൽ നടന്ന സമാനമായ മറ്റ് പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ പട്ടിക താഴെ നൽകുന്നു:

സമരത്തിന്റെ പേര്	നടന്ന മാസം/വർഷം	പ്രധാന വിഷയം	രക്തസാക്ഷികൾ/നേതാക്കൾ
കരിവെള്ളൂർ സമരം	1946 ഡിസംബർ 20	പട്ടിണി കാലത്ത് ജന്മി നെല്ല് കടത്തുന്നത് തടഞ്ഞു.	കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു, തിടിൽ കണ്ണൻ
കാവുമ്പായി സമരം	1946 ഡിസംബർ 30	തരിശുഭൂമിയിൽ പുനം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം.	അഞ്ച് കർഷകർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു
തോൽവിറക് സമരം	1946 ഡിസംബർ	എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും തോൽവിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ സമരം.	കെ. ദേവയാനി, പി. യശോദ, മഹിളാ സംഘം

തോൽവിറക് സമരത്തിലെ പ്രധാന മുന്നണിപ്പോരാളികൾ

തോൽവിറക് സമരത്തിന് ആശയപരവും സംഘടനാപരവുമായ നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ:

കെ. ദേവയാനി: വടക്കൻ മലബാറിലെ മഹിളാ സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ സുപ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച ധീര വനിത. തോൽവിറക് സമരത്തിൽ സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക നേതൃത്വം നൽകി.
പി. യശോദ: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സജീവ പ്രവർത്തകയും അദ്ധ്യാപികയും. സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.
ഇ.കെ. നായനാർ: അന്നത്തെ യുവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്. ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രധാന സംഘാടകരിലൊരാൾ. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.
ചീമേനിയിലെ അജ്ഞാതരായ കർഷക സ്ത്രീകൾ: യാതൊരു ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസവുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, തോക്കുകളേന്തിയ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനെതിരെ ചെങ്കൊടിയുമേന്തി പോരാടിയ നൂറുകണക്കിന് ദരിദ്ര സ്ത്രീകൾ.

അവലംബം (References)

കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (Kurup, K.K.N.). (1989). Agrarian Struggles in Pragmatic Kerala. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (മലബാറിലെ കാർഷിക സമരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്ര പഠനം).
രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (Radhakrishnan, P.). (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.
ദേവയാനി, കെ. (Devayani, K.). (1995). തോൽവിറക് സമരവും മഹിളാ പ്രസ്ഥാനവും (സ്മരണകൾ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (Namboodiripad, E.M.S.). (1994). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
ഐസക്, ടി.എം. തോമസ്, & ബി. ശ്യാമള. (Isaac, T.M. Thomas & Shyamala, B.). (1998). കേരളത്തിലെ സ്ത്രീ മുന്നേറ്റ ചരിത്രം. കേരള ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത്.

മലബാറിലെ ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടവും ജനകീയ പ്രതിരോധവും

Posted on September 21, 2024July 2, 2026 by Rajesh Odayanchal

കരിവെള്ളൂർ കർഷക സമരം (1946): മലബാറിലെ ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടവും ജനകീയ പ്രതിരോധവും – ഒരു സമഗ്ര ചരിത്ര വിശകലനം

കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും ധീരവും രക്തരൂക്ഷിതവുമായ ഒരു അധ്യായമാണ് 1946 ഡിസംബർ 20-ന് (മലയാള മാസം 1122 ധനു 5) വടക്കൻ മലബാറിലെ കരിവെള്ളൂരിൽ നടന്ന കർഷക സമരം. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം മലബാറിനെ വിഴുങ്ങിയ കൊടിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് കടത്താനുള്ള ജന്മിയുടെ ശ്രമത്തെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ കർഷകർ തടഞ്ഞതാണ് ഈ സമരത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു. ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ജന്മിത്വ ശക്തികളും അവർക്ക് അന്ധമായി പിന്തുണ നൽകിയ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസും (മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് – MSP) ഒരു വശത്തും, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും കീഴിൽ അണിനിരന്ന പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ മറുവശത്തുമായി നടത്തിയ ഈ പോരാട്ടം ഒടുവിൽ വെടിവെപ്പിലാണ് കലാശിച്ചത്. തീണ്ടലിനും തൊടീലിനുമെതിരെയുള്ള സാമൂഹിക പോരാട്ടങ്ങളെ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ച കരിവെള്ളൂർ സമരം, പിൽക്കാല കേരളത്തിന്റെ ഭൂപരിഷ്കരണ പ്രക്രിയയ്ക്കും നാടുവാഴിത്ത വിരുദ്ധ ബോധത്തിനും ശക്തമായ അടിത്തറ പാകിയ ഒരു യുഗസൃഷ്ടിയായ വിപ്ലവമായിരുന്നു.¹

ചരിത്രപരവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തികവുമായ പശ്ചാത്തലം

ഇന്നത്തെ കണ്ണൂർ-കാസർഗോഡ് ജില്ലകളുടെ അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന കരിവെള്ളൂർ പ്രദേശം അക്കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് മലബാർ പ്രവിശ്യയിലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ഘടന പൂർണ്ണമായും ജന്മിത്വ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു. പ്രദേശത്തെ ഭൂരിഭാഗം കൃഷിഭൂമിയും ചിറയ്ക്കൽ കോവിലകം (ചിറയ്ക്കൽ രാജാവ്) വകയായിരുന്നു. ജന്മിയുടെ കീഴിൽ ‘കാണം’, ‘വെറുമpatterns’ (വെറുംപാട്ടം) എന്നീ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുത്ത് കൃഷി ചെയ്യുന്ന കുടിയാന്മാരും, അവരുടെ കീഴിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികളുമായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങൾ.

കൊടിയ ചൂഷണ രൂപങ്ങൾ:

വാരവും പാട്ടവും: വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ നെല്ലിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘വാരം’, ‘പാട്ടം’ എന്നീ പേരുകളിൽ ജന്മിയുടെ പത്തായങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റണമായിരുന്നു. കുടിയാന് സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ കാൽഭാഗം പോലും ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
അന്യായമായ പിരിവുകൾ: ജന്മിയുടെ കോവിലകത്തെ കല്യാണം, അടിയന്തിരം, ക്ഷേത്രോത്സവങ്ങൾ എന്നിവ നടക്കുമ്പോൾ കർഷകർ കനത്ത പിരിവുകൾ നൽകാൻ ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. ഇതിന് പുറമെ ‘വാശി’, ‘നൂറി’ തുടങ്ങിയ പേരിൽ അളവുപാത്രങ്ങളിൽ കൃത്രിമം കാട്ടി കൂടുതൽ നെല്ല് ജന്മിമാർ പിടിച്ചെടുത്തു.
കുടിയിറക്കൽ: പാട്ടം നൽകാൻ ചെറിയ താമസം വരുത്തിയാൽ പോലും കർഷകരെ ഭൂമിയിൽ നിന്നും കുടിലുകളിൽ നിന്നും ക്രൂരമായി ഇറക്കിവിടുമായിരുന്നു. ഇതിനായി ജന്മിമാർ സ്വന്തം ഗുണ്ടകളെയും പോലീസിനെയും ഉപയോഗിച്ചു.²

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തര ക്ഷാമവും ഭക്ഷ്യ പ്രതിസന്ധിയും

1945-ൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചെങ്കിലും അതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ മലബാറിനെ കടുത്ത പട്ടിണിയിലാഴ്ത്തി. ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി പൂർണ്ണമായി നിലച്ചതും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ദീർഘവീക്ഷണമില്ലാത്ത നയങ്ങളും കാരണം മലബാറിൽ വൻ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം നേരിട്ടു. ജനങ്ങൾ കഞ്ഞിപ്പശയില്ലാതെ, മുതിരയും ചേമ്പും തിന്ന് ജീവൻ നിലനിർത്താൻ പാടുപെടുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.

ഈ കൊടുംപട്ടിണി കാലത്തും ജന്മിമാർ തങ്ങളുടെ പത്തായങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് പറ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ചിരുന്നു. പട്ടിണി മാറ്റാൻ റേഷൻ സമ്പ്രദായം കാര്യക്ഷമമാക്കണമെന്ന് കർഷക സംഘം ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും അധികാരികൾ അത് ചെവികൊണ്ടില്ല. മറിച്ച്, പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് കരിഞ്ചന്തയിൽ വൻവിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനാണ് ജന്മിമാർ ശ്രമിച്ചത്. കരിവെള്ളൂരിലെ ജനങ്ങൾ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ, അവിടെയുള്ള ചിറയ്ക്കൽ കോവിലകത്തിന്റെ പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്നും നെല്ല് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ജന്മിയുടെ തീരുമാനം കർഷകരെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു.³

കർഷക സംഘവും രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണവും

വടക്കൻ മലബാറിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും അഖില മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെയും പ്രവർത്തനം വളരെ ശക്തമായിരുന്നു. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ, കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കരിവെള്ളൂരിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ശക്തമായ കർഷക യൂണിറ്റുകൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. എ.വി. കുഹമ്പുവിനെപ്പോലുള്ള പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ചു.

“പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കില്ല, തരിശുഭൂമിയിൽ കൃഷിയിറക്കും, വിളവെടുത്ത നെല്ല് ജന്മിയുടെ പത്തായത്തിലേക്ക് കൊടുക്കില്ല” എന്ന മുദ്രാവാക്യവുമായി കർഷകർ അവകാശബോധമുള്ളവരായി മാറി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ച രാത്രികാല വായനശാലകളും ജനകീയ പ്രതിരോധ സമിതികളും കർഷകരിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടാക്കി. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാൻ കരിവെള്ളൂർ വലിയ വയലിൽ നിന്ന് പാട്ടമായി പിരിച്ചെടുത്ത നെല്ല് കോവിലകത്തേക്ക് (നീലേശ്വരത്തേക്ക്) കടത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

കരിവെള്ളൂർ സംഭവത്തിന്റെ വികാസ പരിണാമങ്ങൾ

1946 ഡിസംബർ പകുതിയോടെ ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാന്റെ കാര്യസ്ഥന്മാർ കരിവെള്ളൂരിലെ പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് 6000 പറ നെല്ല് നീലേശ്വരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ വണ്ടികൾ തയ്യാറാക്കി. വിവരമറിഞ്ഞ കർഷക സംഘം യോഗം ചേരുകയും, ഗ്രാമത്തിൽ കടുത്ത പട്ടിണി നിലനിൽക്കുന്നതിനാൽ ഈ നെല്ല് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്നും, ഇത് ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് നാട്ടുകാർക്ക് റേഷനായി വിതരണം ചെയ്യണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ജന്മി ഈ ആവശ്യം പൂർണ്ണമായി തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.

ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ സഹായത്തോടെ നെല്ല് കടത്താൻ ജന്മി തീരുമാനിച്ചു. ഇതിനായി മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ഒരു വലിയ സംഘം കരിവെള്ളൂരിൽ ക്യാമ്പ് ചെയ്തു. തങ്ങളുടെ ജീവന്റെ പ്രശ്നമായ നെല്ല് സംരക്ഷിക്കാൻ കർഷകരും ജീവൻമരണ പോരാട്ടത്തിന് തയ്യാറെടുത്തു.

ഡിസംബർ 20: രക്തരൂക്ഷിതമായ ആ ദിവസം

1946 ഡിസംബർ 20-ന് രാവിലെ, പോലീസ് സംരക്ഷണയിൽ ജന്മിയുടെ ആൾക്കാർ നെല്ല് വണ്ടികളിൽ കയറ്റാൻ തുടങ്ങി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളായ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, പി. കുഞ്ഞിരാമൻ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കർഷകർ കരിവെള്ളൂർ പത്തായപ്പുര സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കുന്ന് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. കയ്യിൽ ചെങ്കൊടികളും വാരിക്കുന്തങ്ങളും വടികളുമേന്തി “ഞങ്ങൾ പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കില്ല”, “നെല്ല് വിട്ടുകൊടുക്കില്ല” എന്ന മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ അവർ മുഴക്കി.⁴

പോലീസ് ജനക്കൂട്ടത്തെ തടഞ്ഞു. കർഷകർ വഴങ്ങാൻ തയ്യാറായില്ല. ജനക്കൂട്ടം നിയന്ത്രണാതീതമാണെന്ന് കണ്ട പോലീസ് യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ലാത്തിച്ചാർജ്ജും തുടർന്ന് കണ്ണീർവാതകവും പ്രയോഗിച്ചു. കർഷകർ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പോലീസിനെ ചെറുത്തു.

ഇതിനെത്തുടർന്ന് എം.എസ്.പി കമാൻഡർ വെടിവെപ്പിന് ഉത്തരവിട്ടു. ജനക്കൂട്ടത്തിന് നേരെ പോലീസ് തുരുതുരാ വെടിയുതിർത്തു.

രക്തസാക്ഷിത്വം:

കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു: പോലീസിന്റെ തോക്കിൻമുനയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് നെഞ്ച് വിരിച്ചു കാണിച്ച ഇരുപതുകാരനായ യുവാവ്. സംഭവസ്ഥലത്തു വച്ച് തന്നെ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു.
തിടിൽ കണ്ണൻ: വെടിയേറ്റ് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ കർഷകൻ. പിന്നീട് ആശുപത്രിയിൽ വെച്ചാണ് മരണത്തിന് കീഴടങ്ങിയത്.

രണ്ടുപേർ സംഭവസ്ഥലത്തും പരിസരത്തുമായി വീരമൃത്യു വരിച്ചു. നിരവധി കർഷകർക്ക് വെടിയേറ്റും ലാത്തിയടിയേറ്റും ഗുരുതരമായ പരിക്കുകൾ പറ്റി.

ഭരണകൂട ഭീകരതയും കരിവെള്ളൂർ കേസും

വെടിവെപ്പിന് ശേഷം കരിവെള്ളൂർ ഗ്രാമത്തിൽ പോലീസ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നരനായാട്ട് നടത്തി. പുരുഷന്മാരെല്ലാം അറസ്റ്റ് ഭയന്ന് കാടുകളിലും മലകളിലും ഒളിവിൽ പോയി. പോലീസ് വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും സ്വത്തുക്കൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കരിവെള്ളൂർ ഗ്രാമം ദിവസങ്ങളോളം ഭീതിയുടെ നിഴലിലായിരുന്നു.

ഭരണകൂടം ‘കരിവെള്ളൂർ കേസ്’ എന്ന പേരിൽ പ്രമുഖ നേതാക്കൾക്കെതിരെ കേസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കൃഷ്ണൻ മാസ്റ്റർ, തുടങ്ങി എഴുപതോളം കർഷക പ്രസ്ഥാന പ്രവർത്തകരെ പ്രതികളാക്കി ജയിലിലടച്ചു. ജയിലിനകത്തും അവർക്ക് കടുത്ത ശാരീരിക പീഡനങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. എങ്കിലും കർഷകരുടെ വീര്യം ചോർന്നുപോയില്ല.⁵

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും അനന്തരഫലങ്ങളും

കരിവെള്ളൂർ സമരം താല്ക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും അത് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചു:

ജന്മിത്വത്തിന്റെ അടിവേരിളകി: കരിവെള്ളൂർ സംഭവത്തിന് ശേഷം മലബാറിലെ ജന്മിമാർക്ക് പഴയതുപോലെ കർഷകരെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ ഭയമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ അധികാരവും ആധിപത്യവും ശാശ്വതമല്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
കർഷക അവബോധത്തിന്റെ വളർച്ച: ഈ സമരം വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷകരെ കൂടുതൽ ശക്തമായി സംഘടിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു. കരിവെള്ളൂരിന്റെ ആവേശം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് തൊട്ടടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാവുമ്പായിലും പടിയിക്കുന്നിലും കർഷകർ സായുധ പ്രതിരോധം തീർത്തത്.
ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴി: 1957-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരിന്റെ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളുടെ വിത്ത് പാകിയത് കരിവെള്ളൂരിലെ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ചോരയിലാണ്. കുടിയാന് മണ്ണിൽ സ്ഥിരവകാശം നൽകാൻ ഈ പോരാട്ടം ഭരണകൂടങ്ങളെ നിർബന്ധിതമാക്കി.

പട്ടിണിക്കെതിരെയുള്ള വിശപ്പിന്റെ വിളിയായിരുന്നു കരിവെള്ളൂർ സമരം. സ്വന്തം നാട്ടിൽ വിളഞ്ഞ നെല്ല് കരിഞ്ചന്തക്കാരിലേക്ക് പോകാതെ പാവപ്പെട്ടവന്റെ വയറുനിറയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ കീനേരി കുഞ്ഞമ്പുവും തിടിൽ കണ്ണനും കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പുരോഗതിയുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. അവകാശങ്ങൾക്കായി പോരാടുന്ന ഏതൊരു ജനതയ്ക്കും കരിവെള്ളൂർ സമരം എക്കാലവും ആവേശം പകരുന്ന ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന സ്മരണയാണ്.

മലബാറിലെ പ്രധാന കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ നാൾവഴി (1940-1948)

വർഷം	സ്ഥലം/സമരം	പ്രാധാന്യം
1940	മൊറാഴ സമരം	സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭവും പോലീസുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലും.
1941	കയ്യൂർ സമരം	ജന്മിത്വത്തിനെതിരായ പോരാട്ടം. നാല് കർഷക സഖാക്കളെ തൂക്കിലേറ്റി.
1946 (ഡിസംബർ 20)	കരിവെള്ളൂർ സമരം	നെല്ല് കടത്തലിനെതിരെയുള്ള സമരം. രണ്ടുപേർ രക്തസാക്ഷികളായി.
1946 (ഡിസംബർ 30)	കാവുമ്പായി സമരം	പുനം കൃഷി അവകാശത്തിനായി നടന്ന സമരം. അഞ്ച് പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
1948	മുനയൻകുന്ന്, പടിയിക്കുന്ന്	ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർക്ക് നേരെ പോലീസ് വെടിവെപ്പ്.

സമരത്തിലെ പ്രധാന നേതാക്കളും മുന്നണിപ്പോരാളികളും

എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: കരിവെള്ളൂർ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ആസൂത്രകനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവും. പിൽക്കാലത്ത് നിയമസഭാ സാമാജികനും കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരനുമായി.
കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു: സമരമുഖത്ത് വെടിയേറ്റ് വീണ ആദ്യത്തെ രക്തസാക്ഷി. മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ യുവത്വത്തിന്റെ പ്രതീകം.
തിടിൽ കണ്ണൻ: കരിവെള്ളൂരിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളി. വെടിയേറ്റ പരിക്ക് കാരണം ആശുപത്രിയിൽ വെച്ച് മരണമടഞ്ഞു.
പി. കുഞ്ഞിരാമൻ: സമരത്തിൽ ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച പ്രാദേശിക നേതാവ്.
പോഡോര കുഞ്ഞമ്മർ: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സജീവ പ്രവർത്തകനും പോലീസിന്റെ ക്രൂര മർദ്ദനങ്ങൾ ഇരയായ നേതാവും.

അവലംബം (References / Bibliography)

കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (Kurup, K.K.N.). (1988). Modern Kerala: Studies in Social and Agrarian Relations. മിത്തൽ പബ്ലിക്കേഷൻസ്.
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (Namboodiripad, E.M.S.). (1994). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്. (മലബാറിലെ ജന്മിത്വ വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം).
കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (Kurup, K.K.N.). (1989). Agrarian Struggles in Pragmatic Kerala. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്.
കുഞ്ഞമ്പു, എ.വി. (Kunhambu, A.V.). (1976). കരിവെള്ളൂർ സമര ചരിത്രം (സ്മരണകൾ). പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്. (സമര നേതാവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള വിവരണങ്ങൾ).
കാരാട്ട്, പ്രകാശ് (Karat, Prakash). (1977). Peasant Movement in Malabar, 1934-1940. സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് ജേണൽ.

കാവുമ്പായി കർഷക സമരം

Posted on August 15, 2024July 2, 2026 by Rajesh Odayanchal

കാവുമ്പായി കർഷക സമരം (1946): മലബാറിലെ കാർഷിക വിപ്ലവവും നാടുവാഴിത്ത വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളും – ഒരു അക്കാദമിക വിശകലനം

കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക വിപ്ലവ ചരിത്രത്തിൽ ചോരയക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതും, മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് കരുത്തുറ്റ അടിത്തറ പാകിയതുമായ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടമാണ് 1946 ഡിസംബർ 30-ന് കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ കാവുമ്പായിൽ നടന്ന കർഷക സമരം. വടക്കൻ മലബാറിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കൊടിയ ജന്മിത്വ ചൂഷണങ്ങൾക്കും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പോലീസ് വേട്ടയ്ക്കുമെതിരെ, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗമായ കർഷകർ സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് നടത്തിയ ഉജ്ജ്വലമായ സായുധ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്. തരിശായി കിടന്നിരുന്ന വനഭൂമിയിൽ ‘പുനം’ കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സംഘടിച്ച പാവപ്പെട്ട ഗ്രാമീണർക്ക് നേരെ, ജന്മിയുടെ ഒത്താശയോടെ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) നടത്തിയ ക്രൂരമായ വെടിവെപ്പിലാണ് കാവുമ്പായി സമരം രക്തരൂക്ഷിതമായത്. അഞ്ച് കർഷകർ വെടിയേറ്റ് മരിച്ച ഈ പോരാട്ടം, കേവലം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന നാടുവാഴിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിവേരറുക്കാനും, പിൽക്കാല കേരളത്തിലെ വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കാനും കാരണമായ അതിപ്രധാനമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റമായിരുന്നു കാവുമ്പായി സമരം.¹

ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം: കരക്കാട്ടിടം നായനാർമാരും ജന്മിത്വവും

ശ്രീകണ്ഠാപുരത്തിനടുത്തുള്ള കാവുമ്പായി എന്ന മലയോര ഗ്രാമം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി വളരെ സവിശേഷതകളുള്ള പ്രദേശമായിരുന്നു. വടക്കൻ മലബാറിലെ ഏറ്റവും പ്രബലരായ ജന്മി കുടുംബങ്ങളിൽ ഒന്നായ ‘കരക്കാട്ടിടം നായനാർ’ തറവാടിന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു കാവുമ്പായിയും പരിസര പ്രദേശങ്ങളും. ഏതാണ്ട് മുപ്പതിനായിരത്തോളം ഏക്കർ ഭൂമിയുടെ അധിപന്മാരായിരുന്നു കരക്കാട്ടിടം ജന്മിമാർ.

കാവുമ്പായിലെ കർഷകർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ചൂഷണം ബഹുമുഖമായിരുന്നു:

അന്യായമായ പാട്ടവ്യവസ്ഥ: കർഷകർക്ക് സ്വന്തമായി ഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിയുടെ ഭൂമിയിൽ പണിയെടുക്കുന്നതിന് കനത്ത പാട്ടം നൽകണമായിരുന്നു.
അക്രമപ്പിരിവുകൾ: വിവാഹം, മരണം, ഉത്സവങ്ങൾ തുടങ്ങി ജന്മിയുടെ വീട്ടിലെ എന്ത് ആവശ്യങ്ങൾക്കും കർഷകർ നിർബന്ധിതമായി പണം നൽകുവാൻ ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. വാശി, നൂറി തുടങ്ങിയ അന്യായമായ പേരുകളിലാണ് ഈ പിരിവുകൾ നടന്നിരുന്നത്.
സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തൽ: ദലിത് – പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ട അടിസ്ഥാന കർഷകർക്ക് വഴിനടക്കാനോ, മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശം പോലും ജന്മിമാർ നിഷേധിച്ചിരുന്നു.²

‘പുനം’ കൃഷിയും കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും

കാവുമ്പായി സമരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന കാരണം ‘പുനം കൃഷി’യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തർക്കങ്ങളായിരുന്നു. മലബാറിലെ കുത്തനെയുള്ള മലഞ്ചെരിവുകളിൽ കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് കത്തിച്ച ശേഷം അവിടെ നെല്ലും മറ്റ് ഇടവിളകളും കൃഷി ചെയ്യുന്ന പരമ്പരാഗതമായ സമ്പ്രദായമാണ് പുനം കൃഷി. കൊടുംകാട്ടിൽ വന്യമൃഗങ്ങളോട് പൊരുതി സ്വന്തം ചോര നീരാക്കിയാണ് കർഷകർ ഈ കൃഷി ചെയ്തിരുന്നത്.

എന്നാൽ, കൃഷി ചെയ്ത് വിളവെടുക്കുന്ന സമയത്ത് ഇതിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘വാരം’ (പാട്ടം) എന്ന പേരിൽ ജന്മി കൊണ്ടുപോകും. യാതൊരു അധ്വാനവും ചെയ്യാതെ ജന്മി കൊള്ളലാഭം കൊയ്യുന്ന ഈ രീതി കർഷകരെ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെയാണ് കരക്കാട്ടിടം ജന്മി ഈ കൊള്ള നടത്തിയിരുന്നത്.³

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും

1939-ൽ ആരംഭിച്ച് 1945-ൽ അവസാനിച്ച രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ ജനജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി. ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി നിലച്ചതോടെ നാട്ടിൽ കൊടിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം ഉണ്ടായി. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ തങ്ങളുടെ പത്തായങ്ങളിൽ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കാനാണ് ജന്മിമാർ ശ്രമിച്ചത്.

ഭക്ഷ്യക്ഷാമം രൂക്ഷമായപ്പോൾ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ “കൂടുതൽ നെല്ലുൽപ്പാദിപ്പിക്കുക” (Grow More Food) എന്ന കാമ്പയിൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഉപയോഗശൂന്യമായി കിടക്കുന്ന തരിശുഭൂമികളിൽ കൃഷിയിറക്കാൻ ഈ പദ്ധതി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഇത് കർഷക സംഘത്തിന് വലിയൊരു ആയുധമായി മാറി. കാവുമ്പായിലെ തരിശായി കിടക്കുന്ന വിശാലമായ മലമ്പ്രദേശങ്ങളിൽ (ഏകദേശം 10,000 ഏക്കർ) പുനം കൃഷി ചെയ്യാൻ അനുമതി നൽകണമെന്ന് കർഷകർ ജന്മിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, കർഷകർക്ക് സ്വയംപര്യാപ്തത ലഭിച്ചാൽ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഭയന്ന കരക്കാട്ടിടം നായനാർ ഇതിന് വിസമ്മതിച്ചു. സ്വന്തം ജനത പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കുമ്പോഴും ഭൂമി തരിശായി ഇടാനാണ് ജന്മി താല്പര്യപ്പെട്ടത്.⁴

കർഷക സംഘത്തിന്റെ ഇടപെടലും സംഘാടനവും

1930-കളുടെ അവസാനത്തോടെ തന്നെ മലബാറിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ, കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാവുമ്പായിലെ കർഷകരിലും വലിയ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം സൃഷ്ടിച്ചു.

ജന്മി കൃഷിക്ക് അനുമതി നിഷേധിച്ചപ്പോൾ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ സ്വമേധയാ കാവുമ്പായി കുന്നുകളിലേക്ക് കയറാനും കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് കൃഷിയിറക്കാനും തീരുമാനിച്ചു. “മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവന് മണ്ണ്” എന്ന വിപ്ലവകരമായ ആശയം കാവുമ്പായിലെ ഗ്രാമീണർ നെഞ്ചിലേറ്റി. അവർ കൂട്ടമായി മലകയറി കാടുവെട്ടി പുനം കൃഷി ആരംഭിച്ചു. ഇത് കരക്കാട്ടിടം ജന്മിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമുള്ള ഒരു തിരിച്ചടിയായിരുന്നു.

കാവുമ്പായിലെ കർഷക ക്യാമ്പും ഭരണകൂട ഭീകരതയും

കർഷകരുടെ സംഘടിതമായ ഈ നീക്കത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ ജന്മി ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായം തേടി. കർഷകരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാനും ഭയപ്പെടുത്താനും മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) കാവുമ്പായിൽ എത്തി.

പോലീസിനെ നേരിടാൻ കർഷകർ കാവുമ്പായി കുന്നിൽ ഒരു പ്രതിരോധ ക്യാമ്പ് രൂപീകരിച്ചു. ചുറ്റും കാവൽക്കാരെ നിർത്തി, നാടൻ ആയുധങ്ങളായ വടികൾ, കല്ലുകൾ, വാരിക്കുന്തങ്ങൾ എന്നിവ ശേഖരിച്ചുകൊണ്ട് അവർ കുന്നിന് മുകളിൽ താവളമടിച്ചു. ദിവസങ്ങളോളം അവർ അവിടെ കഴിഞ്ഞു. പോലീസിന്റെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാനും വിവരങ്ങൾ കൈമാറാനും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന ശക്തമായ ഒരു രഹസ്യാന്വേഷണ ശൃംഖലയും അവർ രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.⁵

ഡിസംബർ 30-ന്റെ ചോരക്കളം: സായുധ ഏറ്റുമുട്ടൽ

1946 ഡിസംബർ 20-ന് തൊട്ടടുത്തുള്ള കരിവെള്ളൂരിൽ നടന്ന സമാനമായ സമരത്തിൽ എം.എസ്.പി വെടിവെപ്പ് നടത്തുകയും കർഷകർ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായാണ് കാവുമ്പായിയിലും പോലീസ് നരനായാട്ടിന് പദ്ധതിയിട്ടത്.

1946 ഡിസംബർ 30-ന് അതിരാവിലെ, നൂറുകണക്കിന് വരുന്ന സായുധരായ എം.എസ്.പി സേന കാവുമ്പായി കുന്ന് വളഞ്ഞു. യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ അവർ കർഷകരുടെ ക്യാമ്പിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആധുനിക തോക്കുകളുമായി വന്ന ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനെ, കല്ലുകളും വടികളും മാത്രം കൈമുതലായുള്ള പാവപ്പെട്ട കർഷകർ അസാമാന്യ ധീരതയോടെ നേരിട്ടു. പോലീസിന് നേരെ അവർ കല്ലേറ് നടത്തി. എന്നാൽ അധികനേരം പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവർക്കായില്ല. എം.എസ്.പി സംഘം കർഷകർക്ക് നേരെ തുരുതുരാ വെടിയുതിർത്തു.

ഈ വെടിവെപ്പിൽ അഞ്ച് ധീര കർഷകർ തൽക്ഷണം കൊല്ലപ്പെട്ടു. നിരവധി പേർക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു. വെടിവെപ്പിന് ശേഷം പോലീസ് കാവുമ്പായി ഗ്രാമത്തിൽ അഴിഞ്ഞാടി. വീടുകൾ തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു, സ്ത്രീകളെ ഉപദ്രവിച്ചു, നൂറുകണക്കിന് കർഷകരെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി കണ്ണൂർ ജയിലിലടച്ചു.

സമരത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

കാവുമ്പായി സമരം സൈനികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു.

എ) ജന്മിത്വത്തിന്റെ തകർച്ച

കാവുമ്പായിലെ വെടിവെപ്പോടെ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാർക്കും കർഷകർക്കും ഇടയിലുണ്ടായിരുന്ന അധികാര സമവാക്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞു. പോലീസിനെ ഉപയോഗിച്ച് തൽക്കാലം രക്ഷപ്പെട്ടെങ്കിലും, ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ കർഷക സംഘത്തിന് ലഭിച്ച സ്വീകാര്യത ജന്മിമാരെ ഭയചകിതരാക്കി. പിന്നീടൊരിക്കലും പഴയതുപോലെ അക്രമപ്പിരിവുകൾ നടത്താൻ അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

ബി) ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള ചുവടുവെപ്പ്

1957-ൽ ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ പാസാക്കിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കാർഷിക ബന്ധ ബില്ലിന്റെ (Agrarian Relations Bill) യഥാർത്ഥ ശിൽപ്പികൾ കാവുമ്പായിലും കരിവെള്ളൂരിലും രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച കർഷകരായിരുന്നു. ‘ഭൂമി കർഷകന്’ എന്ന മുദ്രാവാക്യം നിയമസഭയിൽ എത്തുന്നതിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ അത് മലബാറിലെ മലഞ്ചെരിവുകളിൽ പ്രായോഗികമായി നടപ്പിലാക്കാൻ കാവുമ്പായിലെ കർഷകർക്ക് കഴിഞ്ഞു.⁶

സി) ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവുമായുള്ള സംയോജനം

കാവുമ്പായി സമരത്തെ വെറുമൊരു പ്രാദേശിക പ്രശ്നമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. സാമ്രാജ്യത്വ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിനെതിരെയുള്ള ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ ഗ്രാമീണ മുഖമായിരുന്നു അത്. ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനോട് ഏറ്റുമുട്ടിയതിലൂടെ ഇന്ത്യൻ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് കാവുമ്പായി കരുത്തുപകർന്നു.

ചരിത്രത്തെ നിർമ്മിക്കുന്നത് കേവലം രാജാക്കന്മാരോ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരോ മാത്രമല്ല; മറിച്ച്, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യർ കൂടിയാണെന്ന് കാവുമ്പായി സമരം അടിവരയിടുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പകറ്റാൻ വേണ്ടി ഒരിറ്റ് മണ്ണിൽ കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി പോരാടി മരിച്ച കാവുമ്പായിലെ രക്തസാക്ഷികൾ, ആധുനിക ജനാധിപത്യ കേരളത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ വഹിച്ച പങ്ക് വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. ഫ്യൂഡൽ ചൂഷണങ്ങൾക്കും ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കും കാവുമ്പായി സമരം എക്കാലവും ഒരു വലിയ പ്രചോദനമാണ്.

കാവുമ്പായി സമരത്തിലെ രക്തസാക്ഷികൾ

ഡിസംബർ 30-ലെ പോലീസ് വെടിവെപ്പിൽ ജീവൻ വെടിഞ്ഞ അഞ്ച് ധീര ദേശാഭിമാനികൾ:

ആളോറമ്പൻ കൃഷ്ണൻ
തേങ്ങിൽ അപ്പ നമ്പ്യാർ
പി. കുമാരൻ
വിലങ്ങേരി കുമാരൻ (വോട്ടുകൾ കുമാരൻ)
തില്ലങ്കേരി ആനന്ദൻ

(കുറിപ്പ്: വെടിയേറ്റ പരിക്കുകൾ കാരണവും ജയിലിലെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനങ്ങൾ കാരണവും പിന്നീട് എ. ഗോപാലൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിരവധി കർഷക നേതാക്കൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.)

മലബാറിലെ മറ്റ് പ്രധാന കർഷക സമരങ്ങൾ (1940-1948)

കാവുമ്പായി സമരത്തോടൊപ്പം ചേർത്തു വായിക്കേണ്ട വടക്കൻ മലബാറിലെ മറ്റ് പ്രധാന സബ്ആൾട്ടേൺ പോരാട്ടങ്ങൾ:

വർഷം	സമരത്തിന്റെ പേര്	പ്രധാന വിഷയം
1940	മൊറാഴ സമരം	സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും വിലക്കയറ്റത്തിനുമെതിരെ നടന്ന സമരം. പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
1941	കയ്യൂർ സമരം	ജന്മിത്വത്തിനും പോലീസിനുമെതിരായ പ്രക്ഷോഭം. 1943-ൽ നാല് കർഷകരെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തൂക്കിലേറ്റി.
1946 (ഡിസംബർ 20)	കരിവെള്ളൂർ സമരം	ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാൻ നെല്ല് കടത്തുന്നത് തടഞ്ഞ സമരം. എം.എസ്.പി വെടിവെപ്പിൽ രണ്ടുപേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
1948	മുനയൻകുന്ന് വെടിവെപ്പ്	കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വേട്ടയുടെ ഭാഗമായി പോലീസുമായി നടന്ന ഏറ്റുമുട്ടൽ. ആറ് പേർ രക്തസാക്ഷികളായി.

അവലംബം (References / Bibliography)

കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (Kurup, K.K.N.). (1989). കാവുമ്പായി സമരം (Kavumbayi Samaram). ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (കാവുമ്പായി സമരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ആധികാരികമായ ചരിത്രരേഖ).
പണിക്കർ, കെ.എൻ. (Panikkar, K.N.). (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. Oxford University Press.
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (Namboodiripad, E.M.S.). (1994). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്. (മലബാറിലെ കാർഷിക ഘടനയെയും പുനം കൃഷിയെയും കുറിച്ചുള്ള വിശകലനം).
ഗോപാലൻ, എ.കെ. (Gopalan, A.K.). (1980). എന്റെ ജീവിതകഥ. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (Radhakrishnan, P.). (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.
കൃഷ്ണൻ, ടി.വി. (Krishnan, T.V.). (1971). Kerala’s First Communist: Life of ‘Sakhavu’ Krishna Pillai. Communist Party Publication.

ഉത്തരമലബാറിലെ ജന്മിത്വവിരുദ്ധ സമരചരിത്രത്തിലെ വിപ്ലവാധ്യായം

Posted on June 10, 2023July 4, 2026 by Rajesh Odayanchal

പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക് (1947)

1947-ൽ ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പടിവാതിലിൽ എത്തിനിൽക്കെ, വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായ പയ്യന്നൂരിലും പരിസര ഗ്രാമങ്ങളിലും അരങ്ങേറിയ ‘പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്’ കേരളത്തിലെ വർഗ്ഗസമരങ്ങളുടെയും പൗരാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വീര്യമാർന്ന അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പയ്യന്നൂർ മേഖലയിലെ (കോറോം, വെള്ളൂർ, രാമന്തളി, കരിവെള്ളൂർ അടങ്ങുന്ന വലിയ പ്രദേശം) യാഥാസ്ഥിതികരായ ഫ്യൂഡൽ ജന്മിമാർ കർഷകത്തൊഴിലാളികളായ ഹരിജൻ-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങളോട് കാട്ടിയ കടുത്ത സാമ്പത്തിക ചൂഷണങ്ങൾക്കും, തുച്ഛമായ കൂലിക്കും, കള്ളപ്പറകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള അളവുതൂക്ക കൃത്രിമങ്ങൾക്കും, മനുഷ്യത്വരഹിതമായ ജാതിവിവേചനങ്ങൾക്കുമെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കർഷകസംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ ഒന്നടങ്കം നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ പണിമുടക്ക് പ്രക്ഷോഭമാണിത്.¹ വിത-കൊയ്ത്തു കാലങ്ങളിൽ കൃഷിപ്പണികൾ പൂർണ്ണമായി ബഹിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ട് ആരംഭിച്ച ഈ സമരം, ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടാപ്പടയെയും മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയും ധീരമായി പ്രതിരോധിച്ചു വിജയം കാണുകയും, വടക്കൻ മലബാറിലെ ദളിത്-കർഷക ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൗരാവകാശവും ന്യായമായ കൂലിയും ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ ചരിത്രപരമായ പങ്ക് വഹിക്കുകയും ചെയ്തു.²

സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലവും വടക്കൻ മലബാറിലെ കാർഷിക അടിമത്തവും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ കീഴിലുള്ള മലബാർ ജില്ലയിലെ ചിറക്കൽ താലൂക്കിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു പയ്യന്നൂർ പ്രദേശം. ഇവിടുത്തെ ഭൂഉടമസ്ഥതാ സമ്പ്രദായം അങ്ങേയറ്റം ചൂഷണാത്മകമായ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതിയിലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നത്. പയ്യന്നൂരിലെയും പരിസരങ്ങളിലെയും ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ നെൽപ്പാടങ്ങൾ മുഴുവൻ ചിറക്കൽ കോവിലകം, താഴെക്കാട്ടു മന പോലുള്ള വലിയ ബ്രാഹ്മണ ഇല്ലങ്ങൾ, വലിയ നായർ തറവാട്ടുകാർ എന്നിവരുടെ അധീനതയിലായിരുന്നു.³

മറുവശത്ത്, ഈ പാടങ്ങളിൽ ചോരനീരാക്കി പണിയെടുത്തിരുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ഭൂരിഭാഗവും പുലയർ, ചെറുമർ, വേട്ടുവർ തുടങ്ങിയ ദളിത് വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരും വലിയൊരു പങ്ക് ഈഴവരുമായിരുന്നു. ഇവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരിഞ്ച് ഭൂമി പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരുടെ പറമ്പുകളിൽ ‘കുടികിടപ്പുകാരായി’ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ ഇവർക്ക് ജന്മിമാർ കൽപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു നിയമം. അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ചില കടുത്ത ചൂഷണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. തുച്ഛമായ കൂലിയും ‘വള്ളിച്ചെലവും’

കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് പുലർച്ചെ മുതൽ അസ്തമയം വരെ പണിയെടുത്താൽ ലഭിച്ചിരുന്നത് ‘വള്ളി’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന തുച്ഛമായ നെല്ലായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷ തൊഴിലാളിക്ക് രണ്ട് ഇടങ്ങഴി നെല്ലും സ്ത്രീ തൊഴിലാളിക്ക് ഒന്നര ഇടങ്ങഴി നെല്ലും മാത്രമാണ് പലയിടത്തും ലഭിച്ചിരുന്നത്. ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഒരു നേരത്തെ കഞ്ഞിക്ക് പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല.

2. ‘കള്ളപ്പറ’ സമ്പ്രദായം

തൊഴിലാളികൾ കൊയ്തെടുക്കുന്ന നെല്ല് ജന്മിമാരുടെ പത്തായത്തിലേക്ക് അളന്നുകൊടുക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് സാധാരണ അളവിനേക്കാൾ വലിയ ‘കള്ളപ്പറകൾ’ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ തിരികെ തൊഴിലാളികൾക്ക് കൂലി അളന്നു കൊടുക്കുമ്പോൾ ചെറിയ പറകൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഈ കള്ളത്തരത്തിലൂടെ തൊഴിലാളികളുടെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് ജന്മിമാർ പതിവായി കവർന്നുപോന്നു.⁴

3. ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളും പൗരാവകാശ ലംഘനങ്ങളും

സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു അവർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾ. ദളിത് തൊഴിലാളികൾക്ക് അഗ്രഹാരങ്ങളിലോ സവർണ്ണ തെരുവുകളിലോ പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ, ചെരുപ്പ് ഉപയോഗിക്കാനോ, കുട ചൂടാനോ അവർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരെ കാണുമ്പോൾ ദൂരെ മാറിനിന്ന് ശരീരം കുനിച്ചു നിൽക്കണമായിരുന്നു. ജന്മിമാരുടെ വീട്ടുപണികൾ കൂലിയില്ലാതെ ചെയ്യേണ്ടുന്ന ‘വെറും പണി’ അഥവാ അടിമപ്പണി രീതിയും നിലനിന്നിരുന്നു.⁵

രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വും കർഷകസംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണവും

1930-കളിൽ പയ്യന്നൂരിൽ നടന്ന ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹവും ഗാന്ധിജിയുടെ സന്ദർശനവുമെല്ലാം പ്രദേശത്ത് വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ പിൽക്കാലത്ത് കോൺഗ്രസിനുള്ളിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിഭാഗം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി മാറിയതോടെയാണ് വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സംഘടനാപരമായി ശക്തരാകുന്നത്.

പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി), വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ, കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ നിരന്തരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഫലമായി ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ‘കർഷകസംഘം’ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.⁶ പയ്യന്നൂർ, കോറോം, കരിവെള്ളൂർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തമായ കർഷകത്തൊഴിലാളി സെല്ലുകൾ രൂപംകൊണ്ടു. ജന്മിമാർക്കെതിരെ ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് പോരാടുന്നതിന് പകരം സംഘടിതമായി പണിമുടക്കിക്കൊണ്ട് അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുക എന്ന പുതിയ സമരമുറ തൊഴിലാളികൾ ഇക്കാലത്താണ് പഠിച്ചെടുത്തത്.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തര പ്രതിസന്ധി:

1940-കളുടെ മധ്യത്തിൽ, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം മലബാറിലാകെ കടുത്ത പട്ടിണിയും വസൂരി പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളും പടർന്നുപിടിച്ചു. ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിറ്റഴിച്ചപ്പോൾ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾ പട്ടിണി കിടന്നു മരിച്ചു. 1946 ഡിസംബറിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘കരിവെള്ളൂർ സമരം’ ജന്മിമാർ നെല്ല് കടത്തുന്നതിനെതിരെ പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ നടത്തിയ പോരാട്ടമായിരുന്നു. കരിവെള്ളൂരിലെ രക്തസാക്ഷിത്വം പയ്യന്നൂരിലെയും തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളിലെയും കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് വലിയ തോതിലുള്ള ആത്മവീര്യവും പോരാട്ടവീര്യവും പകർന്നുനൽകി.⁷

പണിമുടക്കിലേക്ക് നയിച്ച കാരണങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും

1947-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ പയ്യന്നൂർ മേഖലയിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ ജീവൽപ്രശ്നങ്ങൾ മുൻനിർത്തി സംഘടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പയ്യന്നൂരിൽ ചേർന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ വലിയൊരു കൺവെൻഷൻ ജന്മിമാർക്ക് മുന്നിൽ വെക്കാനുള്ള ആവശ്യങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കി. പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

കൂലി വർദ്ധനവ്: നിലവിലുള്ള തുച്ഛമായ കൂലി ഉടനടി വർദ്ധിപ്പിക്കുക. പുരുഷന്മാർക്ക് കുറഞ്ഞത് നാല് ഇടങ്ങഴി നെല്ലും സ്ത്രീകൾക്ക് മൂന്ന് ഇടങ്ങഴി നെല്ലും കൂലിയായി നൽകുക.
മുദ്രപ്പറയുടെ ഉപയോഗം: നെല്ലളക്കാൻ ജന്മിമാരുടെ കള്ളപ്പറകൾ പൂർണ്ണമായും നിരോധിക്കുക. സർക്കാർ അംഗീകരിച്ച ‘മുദ്രപ്പറ’ (Standard Measuring Vessel) മാത്രം ഉപയോഗിക്കുക.
അടിമപ്പണി നിർത്തലാക്കുക: കൂലി നൽകാതെയുള്ള വെറും പണികളും ജന്മിമാരുടെ വീടുകളിലെ നിർബന്ധിത ജോലികളും അവസാനിപ്പിക്കുക.
മനുഷ്യാന്തസ്സ് ഉറപ്പാക്കുക: വഴിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിക്കുക, ജാതീയമായ അധിക്ഷേപങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുക.

ഈ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് സമരസമിതി പയ്യന്നൂരിലെയും പരിസരങ്ങളിലെയും പ്രധാന ജന്മിമാർക്ക് നോട്ടീസ് നൽകി. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ കീഴിൽ കാലങ്ങളായി അടിമകളെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന പുലയരും മറ്റ് തൊഴിലാളികളും തങ്ങൾക്കെതിരെ നോട്ടീസ് ഇറക്കിയത് ജന്മിമാരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാൻ അവർ ഭാവമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, സമരത്തിന് മുതിർന്നാൽ കടുത്ത പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന് അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.⁸

സമര നാളുകൾ: വിത-കൊയ്ത്ത് ബഹിഷ്കരണവും ജനകീയ പ്രതിരോധവും

ആവശ്യങ്ങൾ നിരസിക്കപ്പെട്ടതോടെ, 1947-ലെ കാർഷിക സീസണിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സമരസമിതി ‘സമ്പൂർണ്ണ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്’ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പയ്യന്നൂർ, കോറോം, രാമന്തളി, വെള്ളൂർ തുടങ്ങിയ വലിയൊരു മേഖലയിലെ പാടശേഖരങ്ങളിൽ ഒരൊറ്റ കർഷകത്തൊഴിലാളിയും പണിക്കിറങ്ങിയില്ല.

[കർഷകസംഘത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ജന്മിമാർ നിരസിക്കുന്നു]
                        │
                        ▼
[വിത-കൊയ്ത്ത് കാലങ്ങളിൽ സമ്പൂർണ്ണ പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപനം]
                        │
                        ▼
[പാടശേഖരങ്ങൾ വിജനമാകുന്നു; ജന്മിമാരുടെ വരുമാനം തടസ്സപ്പെടുന്നു]
                        │
                        ▼
[അന്യദേശ തൊഴിലാളികളെ (Blacklegs) ഇറക്കാൻ ജന്മിമാരുടെ ശ്രമം]
                        │
                        ▼
[തൊഴിലാളികളുടെ ശക്തമായ പ്രതിരോധവും പോലീസിന്റെ കടന്നുവരവും]
                        │
                        ▼
[ഭരണകൂടം ഒത്തുതീർപ്പിന് നിർബന്ധിതമാകുന്നു - സമരവിജയം]

പണിമുടക്ക് ആരംഭിച്ചതോടെ ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയേറ്റു. പാടങ്ങളിൽ വിതയ്ക്കാനോ കൊയ്യാനോ ആളില്ലാതെ വന്നതോടെ വലിയ സാമ്പത്തിക നഷ്ടം അവരെ തുറിച്ചുനോക്കി. ഇതോടെ സമരം പൊളിക്കാൻ ജന്മിമാർ കടുത്ത തന്ത്രങ്ങളുമായി രംഗത്തിറങ്ങി.

1. അന്യദേശ തൊഴിലാളികളെ ഇറക്കാനുള്ള ശ്രമവും പരാജയവും

പയ്യന്നൂരിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ പണിമുടക്കിയപ്പോൾ, ജന്മിമാർ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് ദൂരെയുള്ള മറ്റ് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധമില്ലാത്ത പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളെ (Scabs) പണിക്കായി കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ പയ്യന്നൂരിലെ സമരഭടന്മാർ പാടശേഖരങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ശക്തമായ പിക്കറ്റിങ് (Picketing) ഏർപ്പെടുത്തി. പുറത്തുനിന്ന് വന്ന തൊഴിലാളികളെ അവർ സ്നേഹത്തോടെയും കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയും തിരിച്ചയച്ചു. ചിലയിടങ്ങളിൽ ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകൾ സമരക്കാരെ നേരിട്ടപ്പോൾ ശക്തമായ കായിക പ്രതിരോധവും ഉണ്ടായി.⁹

2. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരതകൾ

കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയ ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) പയ്യന്നൂരിലെ സമരരംഗത്തേക്കും കടന്നുവന്നു. ജന്മിമാരുടെ സംരക്ഷകരായി മാറിയ പോലീസ് കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കുടിലുകൾ കയറി ആക്രമിച്ചു. പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പയ്യന്നൂരിലെ പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക നേതാക്കളെ പോലീസ് തടവിലാക്കി. കഠിനമായ പോലീസ് രാജ് നിലനിന്നിട്ടും പണിമുടക്കിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ തൊഴിലാളികൾ തയ്യാറായില്ല.

3. കർഷകസ്ത്രീകളുടെ വീരോചിതമായ പോരാട്ടം

പയ്യന്നൂർ പണിമുടക്കിന്റെ ഏറ്റവും ജ്വലിക്കുന്ന സവിശേഷത കർഷകത്തൊഴിലാളി സ്ത്രീകളുടെ സജീവമായ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ പോലീസിനെ ഭയന്ന് ഒളിവിൽ പോയ സന്ദർഭങ്ങളിൽ പാടങ്ങളിൽ കാവൽ നിന്നത് സ്ത്രീകളായിരുന്നു. പോലീസിന്റെ ലാത്തികളെയും തോക്കുകളെയും വകവെയ്ക്കാതെ അവർ പാടത്തേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകൾ ആക്രമിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ കൈകളിൽ കിട്ടിയ വാരിക്കുണ്ടുകളും ചൂലുകളുമായി അവർ പ്രതിരോധം തീർത്തു. വടക്കൻ മലബാറിലെ സ്ത്രീ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ പയ്യന്നൂരിലെ ഈ കർഷകസ്ത്രീകളുടെ പങ്ക് സുവർണ്ണാക്ഷരങ്ങളാൽ രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്.¹⁰

ഒത്തുതീർപ്പും സമര വിജയവും

മാസങ്ങളോളം പയ്യന്നൂരിലെ കാർഷിക മേഖല സ്തംഭിച്ചുനിന്നു. പാടങ്ങളിൽ വിളഞ്ഞുനിന്ന നെല്ല് കൊയ്യാൻ കഴിയാതെ നശിച്ചുപോകുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി മാറുകയായിരുന്നു. കർഷകരുടെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പോലീസ് മർദ്ദനം പരാജയപ്പെടുന്നതായി ജന്മിമാർ മനസ്സിലാക്കി.

ഒടുവിൽ, മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ റവന്യൂ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും പ്രാദേശിക മധ്യസ്ഥരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ ജന്മിമാരും കർഷകസംഘം നേതാക്കളും തമ്മിൽ പയ്യന്നൂരിൽ വെച്ച് ചർച്ചകൾ നടന്നു. തൊഴിലാളികളുടെ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന് മുന്നിൽ ഫ്യൂഡൽ ജന്മിമാർക്ക് ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു.

പ്രധാന ഒത്തുതീർപ്പ് വ്യവസ്ഥകൾ:

കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം വർദ്ധിപ്പിച്ചു നൽകാൻ ജന്മിമാർ സമ്മതിച്ചു.
നെല്ലളക്കാൻ കള്ളപ്പറകൾ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുമെന്നും സർക്കാർ അംഗീകൃത ‘മുദ്രപ്പറ’ മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കൂ എന്നും ഉറപ്പുനൽകി.
കൂലിയില്ലാതെയുള്ള അടിമപ്പണികളും വെറും പണികളും പൂർണ്ണമായി നിർത്തലാക്കി.
പണിമുടക്കിൽ പങ്കെടുത്തതിന്റെ പേരിൽ ഒരു തൊഴിലാളിയെയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കില്ല എന്ന് ദേവസ്വങ്ങളും ജന്മിമാരും കരാറെഴുതി.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലും പ്രാധാന്യവും

1947-ലെ പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയിൽ വലിയ ചില നാഴികക്കല്ലുകൾ സ്ഥാപിച്ചു:

വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ വളർച്ച: കേവലം ജാതി സംഘടനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ, ‘തൊഴിലാളി’ എന്ന ഒറ്റ വർഗ്ഗബോധത്തിലേക്ക് ദളിത്-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങളെ എത്തിക്കാൻ ഈ പണിമുടക്കിന് കഴിഞ്ഞു.
ഫ്യൂഡൽ കോട്ടകളുടെ തകർച്ച: വടക്കൻ മലബാറിലെ ഏറ്റവും ശക്തരായിരുന്ന ചിറക്കൽ താലൂക്കിലെ ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു ഈ സമരം. ജന്മിമാരെ ഭയത്തോടെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പഠിച്ചു.
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്വാധീനം: പയ്യന്നൂരിലെ ഈ വിജയം തൊട്ടടുത്തുള്ള നീലേശ്വരം, കാഞ്ഞങ്ങാട്, തളിപ്പറമ്പ് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കും വലിയ ആവേശം നൽകുകയും അവിടെയെല്ലാം സമാനമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പുകൾ രൂപപ്പെടാൻ കാരണമാകുകയും ചെയ്തു. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയ സമ്പൂർണ്ണ കാർഷിക പരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് (Land Reforms Act) അടിത്തറ പാകിയത് പയ്യന്നൂർ പണിമുടക്ക് പോലുള്ള പ്രാദേശിക വിപ്ലവങ്ങളാണ്.

ഉപസംഹാരം

സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ തൊട്ടുമുൻപുള്ള നാളുകളിൽ പയ്യന്നൂരിലെ പാടശേഖരങ്ങളിൽ ഉയർന്നുകേട്ട കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കേവലം കൂലിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യാന്തസ്സിനും പൗരാവകാശത്തിനും വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. ലാത്തിച്ചാർജ്ജുകളെയും പട്ടിണിയെയും തോൽപ്പിച്ച്, കള്ളപ്പറകൾ പിഴുതെറിഞ്ഞ് അവർ നേടിയെടുത്ത വിജയം ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ മതേതര-പുരോഗമന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിക്ക് കരുത്തുറ്റ അടിത്തറയേകി. ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ വിസ്മരിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ലാത്ത പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്, പൊരുതുന്ന ഏതൊരു ജനതയ്ക്കും എക്കാലവും ആവേശം നൽകുന്ന ഉജ്ജ്വല സ്മരണയാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

കെ.പി.ആർ. ഗോപalan (K.P.R. Gopalan): വടക്കൻ മലബാറിലെ വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നായകൻ. പയ്യന്നൂരിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.
കെ.എ. കേരളീയൻ (K.A. Keraleeyan): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരൻ. തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിലെത്തിക്കാൻ പ്രവർത്തിച്ചു.
വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ (Vishnu Bharatheeyan): കർഷകസംഘത്തിന്റെ പ്രമുഖ നേതാവ്, മാടമ്പിത്തത്തിനെതിരെ ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്തിയ വ്യക്തി.
കോറോം കുഞ്ഞമ്പു (Korom Kunhambu): പയ്യന്നൂർ, കോറോം മേഖലകളിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികളെ നേരിട്ട് സംഘടിപ്പിച്ച പ്രാദേശിക കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.
പയ്യന്നൂരിലെ ധീരരായ കർഷകസ്ത്രീകൾ: പേരെടുത്തു പറയാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ പോലീസിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന നൂറുകണക്കിന് ദളിത്-കർഷക മഹിളകൾ.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രധാന ജന്മിത്വവിരുദ്ധ/കർഷക സമരങ്ങൾ (ഒരു താരതമ്യം)

വർഷം	സമരം	പ്രധാന കേന്ദ്രം	സമരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം / സവിശേഷത
1946	കരിവെള്ളൂർ സമരം	കരിവെള്ളൂർ	ജന്മിമാർ നെല്ല് കടത്തുന്നത് തടയൽ; പോലീസിന്റെ വെടിവെയ്പ്പും രക്തസാക്ഷിത്വവും.
1946	കാവുമ്പായി സമരം	കാവുമ്പായി	പുനംകൃഷി അവകാശത്തിനും വാരത്തിനെതിരെയുമുള്ള സായുധ കർഷക സമരം.
1947	പയ്യന്നൂർ പണിമുടക്ക്	പയ്യന്നൂർ, കോറോം	കൂലി വർദ്ധനവ്, കള്ളപ്പറ നിരോധനം, സമ്പൂർണ്ണ കാർഷിക പണിമുടക്ക്.
1948	തില്ലങ്കേരി സമരം	തില്ലങ്കേരി	ജന്മിത്വ ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കർഷക പ്രതിരോധം.

അവലംബം (References / Bibliography)

കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപഠനങ്ങൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.
കുഞ്ഞമ്പു, എ.വി. (A.V. Kunhambu). കരിവെള്ളൂരും ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.
കൺമണി, ഡോ. കെ. (Dr. K. Kanmani). Agrarian Relations and Peasant Protests in Malabar (1930-1950). മാഗ്നസ് പബ്ലിഷിങ് ഹൗസ്.
പൊതുവാൾ, എ.കെ. (A.K. Poduval). കേരളത്തിലെ കർഷകസമരങ്ങളുടെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.
രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.
ചിറക്കൽ താലൂക്ക് കർഷകസംഘം ചരിത്ര രേഖകൾ (പയ്യന്നൂർ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി ആർക്കൈവ്സ്).
ഗോപാലൻ, എ.കെ. (A.K. Gopalan). In the Service of the People (എന്റെ ജീവിതകഥ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
Karat, Prakash. Agrarian Relations in Malabar: 1925 to 1948. Social Scientist Journal.
മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ഗസറ്റിയർ (Malabar District Gazetteer) – മദ്രാസ് ഗവൺമെന്റ് പ്രസ്സ് രേഖകൾ (1947-48).

കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം

Posted on June 10, 2023July 4, 2026 by Rajesh Odayanchal

കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം (1952): അസംഘടിത മേഖലയിലെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രവും അക്കാദമിക വിശകലനവും

ആമുഖം

ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ തൊഴിൽ അവകാശ ചരിത്രത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തര മലബാറിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ രൂപീകരണത്തിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച ഒരു സുപ്രധാന ജനകീയ മുന്നേറ്റമാണ് 1952-ൽ നടന്ന കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിന് ശേഷം, അസംഘടിത മേഖലയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഏറ്റവും ചൂഷിതരായ ഒരു വിഭാഗം തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും ജീവിക്കാൻ വകയുള്ള കൂലിക്കും വേണ്ടി മുതലാളിമാർക്കെതിരെ സംഘടിച്ചതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ ചരിത്രമാണിത്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ദിവസത്തിൽ 14-മുതൽ 16 മണിക്കൂർ വരെ ഇരുണ്ടതും ഇടുങ്ങിയതുമായ കുടുസ്സുമുറികളിലിരുന്ന് തുച്ഛമായ കൂലിക്ക് ബീഡി തെറുക്കാൻ നിർബന്ധിതരായിരുന്ന കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും തൊഴിലാളികൾ, തൊഴിൽ സമയം എട്ടു മണിക്കൂറായി ക്ലിപ്തപ്പെടുത്താനും, ന്യായമായ വേതനം ലഭിക്കാനും, പിരിച്ചുവിടൽ അവസാനിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി പണിമുടക്കി തെരുവിലിറങ്ങിയ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്.1 കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരം എന്നതിലുപരി, കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തിനും വർഗ്ഗബോധത്തിനും ഈ സമരം അടിത്തറ പാകി.

1. ഉത്തര മലബാറിലെ ബീഡി വ്യവസായം: ഒരു ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയോടെയാണ് മലബാറിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ്, ദക്ഷിണ കന്നഡ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിൽ ബീഡി വ്യവസായം വേരുറപ്പിക്കുന്നത്. മധ്യപ്രദേശിൽ നിന്നും മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരുന്ന ടെണ്ടു ഇലകളും (Tendu leaves), പുകയിലയും ഉപയോഗിച്ച് കൈകൊണ്ട് ബീഡി തെറുക്കുന്ന ഈ വ്യവസായം വലിയൊരു വിഭാഗം ഗ്രാമീണർക്ക് തൊഴിൽ നൽകി. കാഞ്ഞങ്ങാട്, കാസർഗോഡ് മേഖലകളിൽ മംഗലാപുരം ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വൻകിട കമ്പനികളുടെയും പ്രാദേശിക മുതലാളിമാരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു ഈ വ്യവസായം.

വലിയ ഫാക്ടറികൾക്ക് പകരം, ചെറിയ ഷെഡുകളിലും കോൺട്രാക്ടർമാരുടെ വീടുകളിലും (ബീഡി ബ്രാഞ്ചുകൾ) ഇരുന്ന് തൊഴിലാളികൾ പണിയെടുക്കുന്ന ‘കരാർ സമ്പ്രദായം’ (Contract System) ആയിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. മുതലാളി നേരിട്ട് തൊഴിലാളിക്ക് കൂലി നൽകുന്നതിന് പകരം ഇടനിലക്കാരായ കോൺട്രാക്ടർമാരാണ് വ്യവസായം നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ മേലുള്ള ചൂഷണം ഇരട്ടിയാക്കാൻ കാരണമായി. തൊഴിലാളികൾക്കും മുതലാളിക്കും ഇടയിൽ നിയമപരമായ യാതൊരു തൊഴിൽ ബന്ധവും ഈ സമ്പ്രദായത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.2

2. തൊഴിലാളികളുടെ ദയനീയമായ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥ

1952-ലെ സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകം തൊഴിലാളികൾ അനുഭവിച്ചിരുന്ന അങ്ങേയറ്റം ശോചനീയമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളായിരുന്നു.

അമിതമായ തൊഴിൽ സമയം: രാവിലെ സൂര്യനുദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ബീഡി ഷെഡുകളിൽ എത്തുന്ന തൊഴിലാളികൾ രാത്രി വൈകുവോളം പണിയെടുക്കേണ്ടി വന്നു. 14 മുതൽ 16 മണിക്കൂർ വരെയായിരുന്നു ശരാശരി തൊഴിൽ സമയം.
തുച്ഛമായ കൂലി: ആയിരം ബീഡി തെറുക്കുന്നതിന് അക്കാലത്ത് ലഭിച്ചിരുന്ന കൂലി വളരെ തുച്ഛമായിരുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് തന്നെ കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ച ബീഡികളുടെ (റദ്ദ് ബീഡി) പേര് പറഞ്ഞ് കോൺട്രാക്ടർമാർ വലിയൊരു തുക പിഴയായി ഈടാക്കിയിരുന്നു.
ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ: കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കാത്ത, പുകയിലയുടെ പൊടി നിറഞ്ഞ കുടുസ്സുമുറികളിലെ നിരന്തരമായ ജോലി തൊഴിലാളികളിൽ ക്ഷയം (Tuberculosis), ആസ്ത്മ തുടങ്ങിയ മാരക രോഗങ്ങൾ വ്യാപകമാക്കി. ആരോഗ്യ പരിരക്ഷയോ ചികിത്സാ സഹായമോ അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മ: മുതലാളിയെയോ കോൺട്രാക്ടറെയോ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ പിരിച്ചുവിടുക എന്നത് അക്കാലത്ത് പതിവായിരുന്നു. ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രസവാവധി പോലെയുള്ള യാതൊരു ആനുകൂല്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

3. രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ കടന്നുവരവും

1947-ൽ രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായെങ്കിലും കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ ബീഡി തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതത്തിൽ അതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. എന്നാൽ 1950-കളുടെ തുടക്കത്തോടെ ഉത്തര മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. 1948 മുതൽ നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നിരോധനം 1951-ൽ പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യത്തെ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ (1951-52) ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ നേടിയ വലിയ മുന്നേറ്റം തൊഴിലാളികൾക്ക് പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.3

എ.ഐ.ടി.യു.സി (AITUC) പോലുള്ള ദേശീയ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബീഡി തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായിക്കൊണ്ടിരുന്ന വായനശാലകൾ ഈ സംഘാടനത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. പത്രങ്ങൾ വായിക്കാനും ലോകവിവരങ്ങൾ അറിയാനും തുടങ്ങിയ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായി. എ.കെ. ഗോപാലനെ (AKG) പോലെയുള്ള ജനകീയ നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാസർഗോഡ് മുതൽ കണ്ണൂർ വരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ അസംഘടിത തൊഴിലാളികളെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ അണിനിരത്തുന്നതിന് സഹായിച്ചു.

4. 1952-ലെ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ

മുതലാളിമാരുടെ ചൂഷണത്തിനെതിരെ സംഘടിച്ച കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ ബീഡി തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് 1952-ൽ അനിശ്ചിതകാല പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചരിത്രപ്രധാനമായ ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

എട്ടു മണിക്കൂർ ജോലി സമയം: ദേശീയ അന്തർദേശീയ തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾക്ക് വിധേയമായി പ്രതിദിന ജോലി സമയം എട്ടു മണിക്കൂറായി പരിമിതപ്പെടുത്തുക.
കൂലി വർദ്ധനവ്: ജീവിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ രീതിയിൽ ആയിരം ബീഡി തെറുക്കുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാന കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കുക.
റദ്ദ് സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കുക: കേടായ ബീഡികളുടെ പേരിൽ കോൺട്രാക്ടർമാർ നടത്തുന്ന അന്യായമായ കൂലി വെട്ടിക്കുറയ്ക്കൽ അവസാനിപ്പിക്കുക.
തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വം: അകാരണമായി തൊഴിലാളികളെ പിരിച്ചുവിടുന്ന രീതി നിർത്തലാക്കുക; തൊഴിലാളികൾക്ക് ട്രേഡ് യൂണിയൻ രൂപീകരിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്യം നൽകുക.
ആരോഗ്യവും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും: ബീഡി ഷെഡുകളിൽ കുടിവെള്ളം, വെളിച്ചം, വായുസഞ്ചാരം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുക.

5. സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും അടിച്ചമർത്തലും

സമരം പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെയും പരിസരങ്ങളിലെയും ബീഡി കമ്പനികളുടെ പ്രവർത്തനം പൂർണ്ണമായി സ്തംഭിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ കൊടികളും പിടിച്ച് തെരുവിലിറങ്ങി. ജാതി-മത ഭേദമന്യേ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്നത് മുതലാളിമാരെയും ഭരണകൂടത്തെയും ഞെട്ടിച്ചു.

സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ മുതലാളിമാർ വിവിധ തന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു. അവർ കമ്പനികൾ അടച്ചുപൂട്ടി (Lockout) തൊഴിലാളികളെ പട്ടിണിക്കിട്ടു. ‘കരിങ്കാലികളെ’ (Scabs / Strike-breakers) ഉപയോഗിച്ച് പണി നടത്താൻ ശ്രമിച്ചത് പലയിടത്തും വലിയ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചു. മുതലാളിമാരുടെ സ്വാധീനത്താൽ പോലീസ് സമരക്കാർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു. നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തുകയും ചെയ്തു. സമാധാനപരമായി പ്രകടനം നടത്തിയ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ പോലീസ് ലാത്തിച്ചാർജ്ജ് നടത്തി.4

എന്നാൽ പോലീസിന്റെ ലാത്തിയോ പട്ടിണിയോ തൊഴിലാളികളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ തളർത്തിയില്ല. ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്ന പണിമുടക്കിൽ കർഷകരും മറ്റ് തൊഴിലാളി വിഭാഗങ്ങളും ബീഡി തൊഴിലാളികൾക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച് മുന്നോട്ടുവന്നു. പട്ടിണിയിലായ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജനകീയ കമ്മിറ്റികൾ രൂപീകരിച്ചു.

6. സമരത്തിന്റെ വിജയവും ഒത്തുതീർപ്പും

ആഴ്ചകൾ നീണ്ട ഐതിഹാസികമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിനൊടുവിൽ, വ്യവസായം പൂർണ്ണമായും തകരുമെന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ മുതലാളിമാർ ഒത്തുതീർപ്പിന് തയ്യാറായി. ട്രേഡ് യൂണിയൻ നേതാക്കളുമായി നടത്തിയ ചർച്ചയിൽ തൊഴിലാളികളുടെ ഭൂരിഭാഗം ആവശ്യങ്ങളും അംഗീകരിക്കാൻ മാനേജ്മെന്റ് നിർബന്ധിതരായി.

കൂലിയിൽ ഗണ്യമായ വർദ്ധനവ് വരുത്താനും, അന്യായമായ പിഴയീടാക്കൽ കുറയ്ക്കാനും, പിരിച്ചുവിട്ടവരെ തിരിച്ചെടുക്കാനും തീരുമാനമായി. എല്ലാറ്റിനുമുപരി, ഒരു സംഘടിത ശക്തിയായി തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ തൊഴിലാളികൾക്ക് കഴിയുമെന്ന വലിയ പാഠമാണ് ഈ ഒത്തുതീർപ്പ് നൽകിയത്.

7. കാഞ്ഞങ്ങാട് സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ

1952-ലെ കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം അസംഘടിത മേഖലയിലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകി.

വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉദയം: ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ, എല്ലാ ജാതിയിലും പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ‘തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം’ എന്ന ഒറ്റ ഐഡന്റിറ്റിയിൽ അണിനിരന്നത് കേരള നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയ്ക്ക് വലിയ ഊർജ്ജം പകർന്നു.
തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ പ്രസക്തി: കേരളത്തിൽ പിൽക്കാലത്ത് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട പല തൊഴിൽ ക്ഷേമ നിയമങ്ങൾക്കും (Beedi and Cigar Workers (Conditions of Employment) Act, 1966) അടിത്തറ പാകിയത് ഇത്തരം പ്രാദേശിക സമരങ്ങളാണ്.
സഹകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴി: മുതലാളിമാരുടെ ചൂഷണത്തിനെതിരെ സംഘടിച്ച ബീഡി തൊഴിലാളികളുടെ ഈ കരുത്താണ്, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം 1969-ൽ വൻകിട കമ്പനികൾ കേരളം വിട്ടപ്പോൾ, ലോകമെമ്പാടും പ്രകീർത്തിക്കപ്പെട്ട ‘കേരള ദിനേശ് ബീഡി’ എന്ന ബൃഹത്തായ തൊഴിലാളി സഹകരണ പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഉത്തര മലബാറിലെ ജനങ്ങൾക്ക് കരുത്തായത്.5

ഉപസംഹാരം

1952-ൽ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ മണ്ണിൽ അരങ്ങേറിയ ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം കേവലം കുറച്ച് നാണയത്തുട്ടുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നില്ല. അത് അസംഘടിതരായ ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ സ്വാഭിമാനത്തിനും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടി നടത്തിയ ഉജ്ജ്വലമായ വിമോചന സമരമായിരുന്നു. കൊടിയ ദാരിദ്ര്യത്തിലും തളരാത്ത ഇച്ഛാശക്തിയുമായി ഭരണകൂടത്തോടും മൂലധനശക്തികളോടും ഏറ്റുമുട്ടിയ ആ തൊഴിലാളികൾ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ നിർമ്മിതിയിൽ വഹിച്ച പങ്ക് വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. തൊഴിലാളികളുടെ ജീവനും രക്തവും വീണ് ചുവന്ന ആ സമരചരിത്രം, പുതിയ കാലത്തെ തൊഴിൽ അവകാശ പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ഒരു വലിയ പാഠപുസ്തകമായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ

വർഷം	സമരത്തിന്റെ പേര്	പ്രദേശം	പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ / ചരിത്ര പ്രാധാന്യം
1938	കയർ തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്	ആലപ്പുഴ	വാട്ടർ വർക്സ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്കും, കൂലിക്കും വേണ്ടി ട്രേഡ് യൂണിയന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ആദ്യത്തെ വലിയ പണിമുടക്ക്.
1946	പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം	ആലപ്പുഴ	ദിവാൻ ഭരണത്തിനെതിരെയും, അമേരിക്കൻ മോഡലിനെതിരെയും കയർ-കർഷക തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ സായുധ പോരാട്ടം.
1946	കണ്ണൻ ദേവൻ സമരം	മൂന്നാർ	തേയിലത്തോട്ടങ്ങളിലെ അടിമപ്പണിക്കെതിരെ തോട്ടം തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ ഐതിഹാസിക സമരം.
1952	കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി സമരം	കാസർഗോഡ്	അസംഘടിത മേഖലയായ ബീഡി വ്യവസായത്തിലെ കൂലി വർദ്ധനവിനും അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള മുന്നേറ്റം.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തര മലബാറിലെ സമരങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്ന പ്രധാന നേതാക്കൾ

കെ. മാധവൻ (K. Madhavan): ഗാന്ധിയൻ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വന്ന കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ സ്വന്തം നേതാവ്. കർഷക-തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ഈ മേഖലയിൽ വേരുറപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
എ.കെ. ഗോപാലൻ (A.K. Gopalan – AKG): കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും ജനകീയനായ തൊഴിലാളി നേതാവ്. ബീഡി, നെയ്ത്ത്, കർഷക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അക്ഷീണം പ്രയത്നിച്ചു.
ഇ.കെ. നായനാർ (E.K. Nayanar): ഉത്തര മലബാറിലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ മുൻനിര പോരാളി. തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വർഗ്ഗബോധം വളർത്താൻ അദ്ദേഹം വഹിച്ച പങ്ക് വലുതാണ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി (Kerala: The Motherland of Malayalees). ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.
ഐസക്, ടി.എം. തോമസ്, & കണ്ണൻ, കെ.പി. (Thomas Isaac, T.M., & Kannan, K.P.). Kerala Dinesh Beedi: A Study in Cooperative Sector. സെന്റർ ഫോർ ഡെവലപ്മെന്റ് സ്റ്റഡീസ് (CDS). (ബീഡി വ്യവസായത്തിലെ ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം).
മാധവൻ, കെ. (K. Madhavan). പയസ്വിനിയുടെ തീരത്ത് (ആത്മകഥ). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.
കുറുപ്പ്, ഡോ. കെ.കെ.എൻ. (Dr. K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപഠനങ്ങൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.
മേനോൻ, പ്രൊഫ. എ. ശ്രീധര (Prof. A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

ഉത്തരമലബാറിലെ പൗരാവകാശ-വിദ്യാഭ്യാസ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രം

Posted on March 18, 2023July 4, 2026 by Rajesh Odayanchal

കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം (1947)

1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ ആവേശത്തിൽ നിൽക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ വടക്കൻ അതിർത്തി പ്രദേശമായ കാസർകോട് ജില്ലയിലെ കാഞ്ഞങ്ങാട്ട് നടന്ന ‘മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം’ പൗരാവകാശ-വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ ഒരു അധ്യായമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രശസ്തമായ കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിദ്യാലയത്തിൽ ഹരിജൻ (ദളിത്), മറ്റ് പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചതിനെതിരെയും, അവർക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് ഇരുന്ന് അന്തസ്സോടെ പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയും പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും മലബാർ അധ്യാപക സംഘടനയും കർഷകസംഘവും സംയുക്തമായി നടത്തിയ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണിത്.¹ ഫ്യൂഡൽ ജന്മിക്കൂറ്റന്മാർക്കും ജാതിമേധാവിത്വത്തിനുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളും കർഷകരും അധ്യാപകരും തോളോടുതോൾ ചേർന്ന് പോരാടിയ ഈ സമരം, കേവലം അക്ഷരം പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് വടക്കൻ മലബാറിലെ സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളുടെയും ഫ്യൂഡൽ ചൂഷണങ്ങളുടെയും കോട്ടകളെ തകർത്തെറിയാനുള്ള ഒരു വലിയ പൗരാവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.²

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും വടക്കൻ മലബാറിലെ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥയും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലുള്ള മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു മലബാർ ജില്ല. മലബാറിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള ഹോസ്ദുർഗ് (ഇന്നത്തെ കാഞ്ഞങ്ങാട് ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശം) സാംസ്കാരികമായും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും സവിശേഷമായ ഒരു മേഖലയായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ സാമൂഹിക ഘടന കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയാലും കഠിനമായ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്താലും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.³

ഭൂമിയുടെ ഭൂരിഭാഗവും വലിയ ജന്മിമാരുടെയും ക്ഷേത്ര ദേവസ്വങ്ങളുടെയും കൈകളിലായിരുന്നു കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. ചിറക്കൽ രാജാവിന്റെയും തദ്ദേശീയരായ നായർ-നമ്പ്യാർ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും അധീനതയിലായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളായ പുലയർ, വേട്ടുവർ, ചാലിയർ, മണിയാണി തുടങ്ങിയ പിന്നാക്ക-ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾ കടുത്ത സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടലും സാമ്പത്തിക ചൂഷണവും അനുഭവിച്ചു. അവർക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ, പൊതു ജലാശയങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.⁴ അറിവ് എന്നത് ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെ മാത്രം കുത്തകയായി നിലനിർത്താൻ ജന്മിത്തം ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.

മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്രവും അതിന്റെ സാമൂഹിക സ്വാധീനവും

കാഞ്ഞങ്ങാടിനടുത്തുള്ള മടിയൻ കൂലോം ശ്രീ ക്ഷേത്രപാലക ക്ഷേത്രം ഉത്തരമലബാറിലെ ഏറ്റവും പുരാതനവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ളതുമായ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. മടിയൻ കൂലോം ദേവസ്വം വലിയ തോതിൽ ഭൂസ്വത്തുള്ള ഒരു വലിയ സ്ഥാപനമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഈ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ നിയമങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത് ക്ഷേത്ര ട്രസ്റ്റിമാരും അവരെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന പ്രാദേശിക ജന്മിമാരുമായിരുന്നു.

ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിസരത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിദ്യാലയം (പിൽക്കാലത്ത് ബോർഡ് സ്കൂളായും സർക്കാർ സ്കൂളായും മാറിയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രാഗ്‌രൂപം) പ്രദേശത്തെ കുട്ടികൾക്ക് പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഭരണം യാഥാസ്ഥിതികരുടെ കൺട്രോളിലായിരുന്നു. മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ നിയമപ്രകാരം പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം നൽകണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ‘ആചാര ശുദ്ധി’യും ‘തീണ്ടൽ’ നിയമങ്ങളും മുൻനിർത്തി അവർണ്ണ കുട്ടികളെ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിക്കുപുറത്ത് നിർത്താനാണ് മാനേജ്‌മെന്റും പ്രാദേശിക പ്രഭുക്കന്മാരും ശ്രമിച്ചത്.⁵

സമരത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും നേരിട്ടുള്ള കാരണങ്ങളും

1930-കളിലും 40-കളിലും ഉത്തരമലബാറിലുടനീളം ആഞ്ഞടിച്ച ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അലയൊലികളും കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ (Karshaka Sangham) ഉദയവും കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരെ ചിന്തിക്കാൻ സാധാരണക്കാരെ പ്രാപ്തരാക്കി. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി), കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മലബാറിൽ കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സംഘടിച്ചു. ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ സാമൂഹിക അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളും അവർ ഏറ്റെടുത്തു.⁶

1947 ഓഗസ്റ്റിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതോടെ, രാജ്യത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകണമെന്ന ആവശ്യം ശക്തമായി. കാഞ്ഞങ്ങാട് മേഖലയിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ യുവാക്കളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പ്രവർത്തകരും ഹരിജൻ കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

സമരത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന സംഭവം:

1947-ന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ, പ്രാദേശിക പുരോഗമന പ്രവർത്തകരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏതാനും ഹരിജൻ (ദളിത്) കുട്ടികളെ മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കാനായി കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ ക്ഷേത്ര ഭാരവാഹികളും യാഥാസ്ഥിതികരായ ജന്മിമാരും ഇതിനെ ശക്തിയായി എതിർത്തു. അവർണ്ണ കുട്ടികൾ വിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ ക്ഷേത്രവും പരിസരവും അശുദ്ധമാകുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ വാദം. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് മാനേജ്‌മെന്റ് കർശന നിലപാടെടുത്തു.⁷

ഈ അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ മലബാർ എയ്ഡഡ് പ്രൈമറി ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയനും (Malabar Teachers’ Guild) പ്രാദേശിക കർഷക സംഘവും തീരുമാനിച്ചതോടെയാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം’ ആരംഭിക്കുന്നത്.

സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും ജനകീയ പ്രതിരോധവും

വിദ്യാലയ അധികൃതരുടെ കടുത്ത നിലപാടിനെതിരെ സമരസമിതി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് പ്രവേശനം നൽകുന്നത് വരെ സമരം തുടരാനായിരുന്നു തീരുമാനം. സമരം കേവലം ഒരു സ്കൂൾ പിക്കറ്റിങ്ങിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല, മറിച്ച് അത് കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ ഗ്രാമാന്തരങ്ങളിലേക്ക് പടർന്ന വലിയൊരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമായി മാറി.

1. വിദ്യാലയ പിക്കറ്റിങ്ങും സത്യഗ്രഹവും

സമരഭടന്മാർ ഹരിജൻ കുട്ടികളുമായി ദിവസവും വിദ്യാലയത്തിന് മുന്നിലെത്തി സത്യഗ്രഹം ഇരുന്നു. കുട്ടികളെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ കയറ്റി ഇരുത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും യാഥാസ്ഥിതികരും അവരെ കായികമായി തടഞ്ഞു. സമരക്കാരെ നേരിടാൻ ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെ സഹായം തേടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ വൻപട വിദ്യാലയത്തിന് ചുറ്റും കാവലൊരുക്കി നിന്നു.⁸

2. ജന്മിമാരുടെ പ്രതികാര നടപടികളും സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണവും

സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പാവപ്പെട്ട കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ജന്മിമാർ ക്രൂരമായ പ്രതികാര നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. സമര അനുകൂലികളായ കുടുംബങ്ങളെ തങ്ങളുടെ പാട്ടഭൂമിയിൽ നിന്നും കുടിയൊഴുപ്പിക്കാൻ (Eviction) ജന്മിമാർ ശ്രമിച്ചു. അവർക്ക് കഠിനമായ പണിവിലക്ക് ഏർപ്പെടുത്തി. പല കുടുംബങ്ങൾക്കും കുടിവെള്ളം പോലും നിഷേധിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണമാണ് (Social Boycott) യാഥാസ്ഥിതികർ നടപ്പിലാക്കിയത്. എന്നാൽ കർഷകസംഘത്തിന്റെ ശക്തമായ കേന്ദ്രീകൃത സംവിധാനം ഈ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണവും മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങളും എത്തിച്ചുകൊടുത്ത് പ്രതിരോധം തീർത്തു.⁹

3. മലബാർ അധ്യാപക സംഘടനയുടെ (Teachers’ Guild) പങ്ക്

ഈ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് അധ്യാപകരുടെ സജീവമായ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് മലബാറിലെ അധ്യാപകർ വെറും ശമ്പളത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും പോരാടിയിരുന്നു. മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ അധ്യാപകർ ജന്മിമാരുടെ ഭീഷണികളെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഹരിജൻ കുട്ടികളെ ക്ലാസ്സിലിരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി. മാനേജ്‌മെന്റ് ഈ അധ്യാപകരെ പിരിച്ചുവിടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അധ്യാപക സംഘടന ഒന്നടങ്കം സമരക്കാർക്ക് പിന്നിൽ അണിനിരന്നു.

ഹരിജൻ കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കുന്നു 
               ▼
സമരസമിതി രൂപീകരണവും അധ്യാപക-കർഷക ഐക്യവും
               ▼
ജന്മിമാരുടെ കായിക പ്രതിരോധവും പണിവിലക്കും
               ▼
ബഹുജന മാർച്ച് - വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് ജനങ്ങൾ ഇരച്ചുകയറുന്നു
               ▼
ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടൽ - സമര വിജയം

സമരത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടലും

സമരം മാസങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയെങ്കിലും മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ പ്രാദേശിക ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ പലരും ജന്മിമാരുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നവരായിരുന്നു. സമര നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി ജയിലിലടക്കാൻ ശ്രമം നടന്നു. എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെത്തി സമരക്കാർക്ക് ആവശ്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.

സമരം കൂടുതൽ ശക്തമായതോടെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിലെമ്പാടും സംഘർഷാവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നു. വിദ്യാലയം അനിശ്ചിതകാലത്തേക്ക് അടച്ചിടേണ്ടി വരുമെന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായി. കർഷക തൊഴിലാളികൾ കൂട്ടത്തോടെ വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്യാനും ജന്മിമാരുടെ താവളങ്ങൾ ഉപരോധിക്കാനും തുടങ്ങിയതോടെ ഭരണകൂടം ഇടപെടാൻ നിർബന്ധിതരായി. മദ്രാസ് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെത്തുകയും സമരസമിതി നേതാക്കളുമായി ചർച്ച നടത്തുകയും ചെയ്തു. നിയമപ്രകാരം ഒരു പൊതു വിദ്യാലയത്തിലും ജാതിയുടെ പേരിൽ കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സർക്കാർ വ്യക്തമാക്കി.¹⁰

സമര വിജയവും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

യാഥാസ്ഥിതിക ജന്മിത്വ ശക്തികൾക്ക് ഒടുവിൽ ജനകീയ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഹരിജൻ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് കയറി മറ്റെല്ലാ കുട്ടികൾക്കുമൊപ്പം ഇരുന്ന് പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. അധ്യാപകർക്കെതിരെയുള്ള അച്ചടക്ക നടപടികൾ മാനേജ്‌മെന്റ് പിൻവലിച്ചു.

മടിയൻ കൂലോം സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ചരിത്രപരമായ അനന്തരഫലങ്ങൾ:

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം: ഈ സമരത്തോടെ കാസർകോട്, ഹോസ്ദുർഗ് മേഖലകളിലെ എല്ലാ വിദ്യാലയങ്ങളിലും പിന്നാക്ക-ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായി. ജാതി നോക്കി അക്ഷരം നിഷേധിക്കുന്ന രീതിക്ക് വലിയൊരു പരിധി വരെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ ഇതിനായി.
ജന്മിത്വത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: മടിയൻ കൂലോത്തെ ജന്മിമാരുടെ പരാജയം ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷകർക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങൾക്കൊപ്പം സാമൂഹിക അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളും വിജയിപ്പിക്കാമെന്ന് ഇത് തെളിയിച്ചു.
സാമൂഹിക ഐക്യം: കർഷകരും അധ്യാപകരും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരും ജാതിഭേദമന്യേ ഒന്നിച്ചുനിന്ന പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കേരളത്തിൽ പിൽക്കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട ശക്തമായ മതേതര ചിന്താഗതിക്ക് ഇത്തരം സമരങ്ങൾ വലിയ അടിത്തറ പാകി.

ഉപസംഹാരം

1947-ലെ കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പോരാട്ടമാണ്. രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ജനതയ്ക്ക് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്നും, അത് സാമൂഹികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ സമത്വത്തിലൂടെ മാത്രമേ പൂർണ്ണമാകൂ എന്നും ഈ സമരം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിരുന്ന പാവപ്പെട്ട ഹരിജൻ കുട്ടികൾ സ്ലേറ്റും പെൻസിലുമായി മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടവുകൾ കയറിയപ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പിറവിയെടുത്തത് ആധുനിക പുരോഗമന കേരളത്തിന്റെ പുതിയൊരു പുലരിയായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ സ്മരണകൾ ഇന്നും ഉത്തരമലബാറിലെ ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് വലിയ ആവേശം പകരുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ

എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: ഉത്തരമലബാറിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അമരക്കാരൻ. കാഞ്ഞങ്ങാട് മേഖലയിലെ ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ സമരങ്ങൾക്ക് ദിശാബോധം നൽകി.
കെ.എ. കേരളീയൻ: മലബാറിലെ കർഷക സംഘം നേതാവും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും. കർഷക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കടന്നുവരികയും അയിത്തത്തിനെതിരെയുള്ള സമരങ്ങളിൽ സജീവമാകുകയും ചെയ്തു.
പ്രാദേശിക അധ്യാപക നേതാക്കൾ: മലബാർ എയ്ഡഡ് പ്രൈമറി ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയന്റെ (APTU) പ്രാദേശിക ഭാരവാഹികൾ, ജന്മിമാരുടെ ഭീഷണിയെ വകവെയ്ക്കാതെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രധാന സാമൂഹിക-കർഷക സമരങ്ങൾ (കാലഗണന)

വർഷം	സമരം / പ്രക്ഷോഭം	പ്രദേശം	പ്രധാന ലക്ഷ്യം
1920-30	അയിത്തോച്ചാടന ജാഥകൾ	മലബാറിലുടനീളം	സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, അയിത്ത നിർമ്മാർജ്ജനം
1931-32	ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം	ഗുരുവായൂർ (മലബാർ)	ക്ഷേത്രപ്രവേശന അവകാശം
1946	കരിവെള്ളൂർ സമരം	കരിവെള്ളൂർ	നെല്ലെടുപ്പ് സമരം, പട്ടിണിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം
1946	കാവുമ്പായി സമരം	കാവുമ്പായി	ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ കർഷക സമരം
1947	മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം	കാഞ്ഞങ്ങാട് (ഹോസ്ദുർഗ്)	ഹരിജൻ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ സംരക്ഷണം

അവലംബം (References / Bibliography)

കുഞ്ഞമ്പു, എ.വി. (A.V. Kunhambu). കരിവെള്ളൂരും ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.
കേരളീയൻ, കെ.എ. (K.A. Keraleeyan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.
നായനാർ, ഇ.കെ. (E.K. Nayanar). My Struggles (എന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.
പണിക്കർ, കെ.എൻ. (K.N. Panikkar). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. Oxford University Press.
പൊതുവാൾ, എ.കെ. (A.K. Poduval). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.
മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ബോർഡ് വിദ്യാഭ്യാസ രേഖകൾ (1947-48) – മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസി ആർക്കൈവ്സ്.
കാസർകോട് ജില്ലാ ലോക്കൽ ഹിസ്റ്ററി കമ്മിറ്റി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ. ഹോസ്ദുർഗിന്റെ സമര ചരിത്രം.
രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.
ബാലകൃഷ്ണൻ, ഇ. (E. Balakrishnan). History of the Communist Movement in Kerala. കുറുമാൻ ബുക്സ്.
മാധവൻ, എ.സി. (A.C. Madhavan). ഉത്തരമലബാറിലെ നവോത്ഥാന നാൾവഴികൾ. സമത പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

വടക്കൻ മലബാറിലെ ജ്വലിക്കുന്ന കാർഷിക വിപ്ലവചരിത്രം

Posted on January 26, 2023July 4, 2026 by Rajesh Odayanchal

ഒളവറ കർഷക സമരം (1946)

കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യം അടയാളപ്പെടുത്തിയ വർഷമാണ് 1946. വടക്കൻ മലബാറിലെ ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒളവറ (നിലവിൽ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ തൃക്കരിപ്പൂർ-ചീമേനി മേഖലയോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന പ്രദേശം) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ അരങ്ങേറിയ ഒളവറ കർഷക സമരം, കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനും ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ധീരമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്.¹ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തരമുണ്ടായ കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അതിനെതിരെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘ’ത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനങ്ങൾ സംഘടിച്ചു. പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ജനകീയ കമ്മിറ്റികൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യാനും വേണ്ടി നടത്തിയ ഈ സമരം, ബ്രിട്ടീഷ് മലബാർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സായുധ പോലീസായ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലിന് ഇരയായി.² എങ്കിലും, ഭീതിയുടെ നിഴലിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയെ വർഗ്ഗബോധമുള്ള പോരാളികളാക്കി മാറ്റുന്നതിലും വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിത്തത്തിന്റെ അടിത്തറയിളക്കുന്നതിലും ഒളവറ സമരം നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും മലബാറിലെ കാർഷിക ഘടനയും

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്ന മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ തികച്ചും ചൂഷണാധിഷ്ഠിതവും കർഷകവിരുദ്ധവുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ നികുതിപ്പിരിവ് സുഗമമാക്കുന്നതിനായി തദ്ദേശീയരായ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിന്മേൽ അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരം നൽകി. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകർ വിവിധ തട്ടുകളായി തിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു:

മലബാറിലെ ജന്മിത്ത കാർഷിക ഘടന
ജന്മി (ഭൂമിയുടെ പൂർണ്ണ ഉടമസ്ഥൻ – മിക്കവാറും നമ്പൂതിരി/നായർ പ്രഭുക്കൾ)
കാണക്കുടിയാൻ (ഇടനിലക്കാർ – ഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുത്ത് മറിച്ചു നൽകുന്നവർ)
വെറുംപാട്ടക്കുടിയാൻ (യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ദരിദ്ര കർഷകൻ)
കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ (ഭൂമിയില്ലാത്ത അധഃസ്ഥിത/ഹരിജൻ വിഭാഗങ്ങൾ)

യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ ചോരനീരാക്കി പണിയെടുക്കുന്ന വെറുംപാട്ടക്കുടിയാന്മാർക്കും കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കും ഭൂമിന്മേൽ യാതൊരുവിധ അവകാശവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.³ വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘പാട്ടം’, ‘വാരം’ എന്നീ പേരുകളിൽ ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലേക്ക് അളന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിനുപുറമെ, ജന്മിമാരുടെ ഇല്ലങ്ങളിലെ വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ ‘മാമൂലുകൾ’ (നിർബന്ധിത സമ്മാനങ്ങൾ) എത്തിക്കാനും കർഷകർ ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. കരിംവെള്ളാട്ടി, വസി, നൂരി തുടങ്ങിയ കപട അളവുതൂക്ക വിദ്യകളിലൂടെ കർഷകരെ ജന്മിമാർ വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്തു. പാട്ടം നൽകാൻ ചെറിയൊരു വീഴ്ച വരുത്തിയാൽ പോലും കർഷകരെ സിൽബന്തികളെ വിട്ട് ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കുകയും (മേൽച്ചാർത്ത്) ചെയ്യുന്നത് അക്കാലത്ത് നിത്യസംഭവമായിരുന്നു.⁴

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരങ്ങളും

1939 മുതൽ 1945 വരെ നീണ്ടുനിന്ന രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ ജനജീവിതം അങ്ങേയറ്റം ദുസ്സഹമാക്കി. യുദ്ധത്തെ തുടർന്ന് ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി പൂർണ്ണമായി നിലച്ചതോടെ മലബാറിൽ കൊടിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം (Famine) പടർന്നുപിടിച്ചു. 1943-ലെ കറുത്ത നാളുകളിൽ ജനങ്ങൾ കപ്പയും ചേമ്പും കാട്ടു കിഴങ്ങുകളും തിന്നാണ് വിശപ്പടക്കിയത്. കോളറ, വസൂരി തുടങ്ങിയ പകർച്ചവ്യാധികൾ കൂടി പടർന്നതോടെ വടക്കൻ മലബാർ ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി മാറി.⁵

ഇത്തരം ഒരു ഘട്ടത്തിലും ജന്മിമാർക്ക് മാനുഷികമായ യാതൊരു പരിഗണനയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കർഷകരിൽ നിന്ന് വാരവും പാട്ടവും അവർ നിർദ്ദയം പിരിച്ചെടുത്തു. കർഷകൻ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോഴും ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ നെല്ലു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ഈ നെല്ല് അവർ സാധാരണക്കാർക്ക് നൽകാതെ, കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനായി പൂഴ്ത്തിവെച്ചു.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പിന്തുണയോടെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘം’ ശക്തമായ ഇടപെടലുകൾ നടത്താൻ ആരംഭിക്കുന്നത്. കർഷക സംഘം വടക്കൻ മലബാറിലുടനീളം “പട്ടിണിവിരുദ്ധ കമ്മറ്റികൾ” (Anti-hoarding Committees) രൂപീകരിച്ചു.⁶

“ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലിരിക്കുന്ന നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കാനുള്ളതല്ല, അത് പട്ടിണി കിടക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനുള്ളതാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം കർഷക സംഘം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. ജന്മിമാർ നെല്ല് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയുക എന്നതായിരുന്നു കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രധാന തന്ത്രം.

ഒളവറയിലെ ജനകീയ ഉണർവ്വും കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും

തൃക്കരിപ്പൂരിനും ചീമേനിക്കും മധ്യേ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒളവറ എന്ന പ്രദേശം അക്കാലത്ത് ജന്മിത്തത്തിന്റെ കടുത്ത പിടിയിലായിരുന്നു. പ്രദേശത്തെ പ്രമുഖ ജന്മിമാരും അവരുടെ സിൽബന്തികളും കർഷകരെ കടുത്ത അടിമവേലയ്ക്കായിരുന്നു നിയോഗിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ 1940-കളുടെ മധ്യത്തോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തന ഫലമായി ഒളവറയിലും കർഷക സംഘത്തിന്റെ ശാഖകൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.³

തുടക്കത്തിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന പാവപ്പെട്ട കർഷകർ, കർഷക സംഘത്തിന്റെ യോഗങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായി. ജാതി ചിന്തകൾക്കതീതമായി കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്നു. ഒളവറയിലെ പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ ജനങ്ങളെ വീടുവീടാന്തരം കയറി സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് പ്രദേശത്തെ ജന്മിമാരെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അധികാരത്തിന് നേരെ ഉയരുന്ന ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തെ തുടക്കത്തിലേ നുള്ളിക്കളയാൻ ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായം തേടി.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ സംഭവവികാസങ്ങൾ (1946 ഡിസംബർ)

1946-ന്റെ അവസാന മാസങ്ങളിൽ വടക്കൻ മലബാറിലാകെ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു. ഒക്ടോബറിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തിന്റെ വാർത്തകൾ മലബാറിലെ കർഷകർക്കും വലിയ ആവേശമാണ് നൽകിയത്. ഡിസംബർ മാസമായപ്പോഴേക്കും ചിറക്കൽ താലൂക്കിലെ കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെയുള്ള സമരങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി. ഇതിന്റെ തന്നെ തുടർച്ചയായാണ് ഒളവറയിലും സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നത്.⁶

നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ

1946 ഡിസംബർ പകുതിയോടെ ഒളവറയിലെ പ്രമുഖ ജന്മി തന്റെ പത്തായങ്ങളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് പറ നെല്ല്, നാട്ടുകാർക്ക് നൽകാതെ കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കുന്നതിനായി വണ്ടികളിൽ കയറ്റി ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ വിവരം അറിഞ്ഞ കർഷക സംഘത്തിന്റെ വാളണ്ടിയർമാർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വൻ ജനക്കൂട്ടം ഒളവറയിലെ ജന്മിയുടെ ഇല്ലത്തിന് മുന്നിലും പ്രധാന പാതകളിലും തടിച്ചുകൂടി.

തൊഴിലാളികൾ നെല്ല് കയറ്റിയ വണ്ടികൾ തടഞ്ഞുനിർത്തി. “ഒരു മണി നെല്ല് പോലും ഒളവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ല”, “പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ന്യായവില ഷോപ്പുകൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യുക” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. ജന്മിയുടെ സിൽബന്തികൾ കർഷകരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവന്ന ജനസംഖ്യയ്ക്കും ആവേശത്തിനും മുന്നിൽ അവർക്ക് പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.⁵

ജനകീയ വിതരണം

കർഷക സംഘം നേതാക്കളുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ, പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്താനും അത് ഗ്രാമത്തിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ചു. ഇത് ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നെല്ല് കർഷകർ ബലമായി പിടിച്ചെടുത്ത് വിതരണം ചെയ്തു എന്ന രീതിയിലാണ് ജന്മിമാർ ഈ സംഭവത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ ചിത്രീകരിച്ചത്.

മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ഭീകരവാഴ്ച

ഒളവറയിലെ സംഭവത്തെത്തുടർന്ന് ജന്മിമാർ മലബാർ ജില്ലാ കളക്ടർക്കും പോലീസ് മേധാവിമാർക്കും പരാതി നൽകി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ലഹളയുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന ജന്മിമാരുടെ വാദം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഒളവറയിലേക്ക് ക്രൂരന്മാർ എന്ന് പേരെടുത്ത മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) അയച്ചു.²

ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തൽ രീതി

കർഷക നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കുക

എം.എസ്.പി (MSP) ക്യാമ്പുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കുക

അർദ്ധരാത്രികളിൽ വീടുകൾ റെയ്ഡ് ചെയ്യുക

പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുക, സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുക

1946 ഡിസംബർ അവസാന വാരത്തിൽ ഒളവറ ഗ്രാമം പൂർണ്ണമായും പോലീസിന്റെ കൺട്രോളിലായി. കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ വീടുകൾ പോലീസ് തല്ലിത്തകർത്തു. പുരുഷന്മാരെയെല്ലാം ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ലോക്കപ്പിലിട്ട് പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒളവറയിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ കുടിലുകൾക്ക് പോലീസ് തീയിട്ടു. കർഷക സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭയന്ന ജനങ്ങളിൽ പലരും തൊട്ടടുത്ത കാടുകളിലും മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലും അഭയം തേടി. പല പ്രമുഖ നേതാക്കൾക്കും മാസങ്ങളോളം ഒളിവിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നു.⁶ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിനെപ്പോലെയുള്ള സമുന്നത നേതാക്കളെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിലടച്ചു.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആയുധബലത്തിന് മുന്നിൽ ഒളവറ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അത് ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം താഴെ പറയുന്ന പോയിന്റുകളിൽ ചുരുക്കാനാകും:

വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്വ്: ജന്മിയുടെയും പോലീസിന്റെയും ലാത്തിക്കും തോക്കിനും മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി എന്തെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത സമരമായിരുന്നു ഒളവറ സമരം. ഇത് അവരിൽ ശക്തമായ വർഗ്ഗബോധം (Class Consciousness) വളർത്തി.
ജന്മിത്തത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: ഒളവറ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങൾ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാരുടെ പരമാധികാരത്തിന്മേൽ ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം ചെറുതല്ല. കർഷകരെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ഇനി എളുപ്പമല്ലെന്ന് ജന്മിമാർ മനസ്സിലാക്കി.
ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്താര: സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിന് (Land Reforms Act) വിത്തുപാകിയത് ഒളവറ പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷകർ ഒഴുക്കിയ ചോരയും കണ്ണീരുമാണ്.³ ‘കുടിയാന് ഭൂമി’ എന്ന സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ഈ സമരങ്ങൾ അടിത്തറയിട്ടു.

മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒളവറ കർഷക സമരം ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമാണ്. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ തണലിൽ വളർന്ന ജന്മിത്തത്തിന്റെ ക്രൂരതകൾക്കെതിരെ, കേവലം വയറു വിശപ്പിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഒളവറയിലെ കർഷകർ പോരാടിയത്. ആയുധധാരികളായ പോലീസിന് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന ആ ധീര കർഷകരുടെ ഓർമ്മകൾ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ ബോധത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളെയും എക്കാലവും പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രധാന സമകാലിക കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ (1940-1946)

സമരം	വർഷം	താലൂക്ക്/പ്രദേശം	പ്രധാന ലക്ഷ്യം
കയ്യൂർ സമരം	1941	ഹൊസ്ദുർഗ് (നിലവിൽ കാസർഗോഡ്)	ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭം, സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധത
കരിവെള്ളൂർ സമരം	1946 ഡിസംബർ 20	ചിറക്കൽ താലൂക്ക്	നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ, പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരം
ഒളവറ സമരം	1946 ഡിസംബർ	തൃക്കരിപ്പൂർ മേഖല	പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് തടയൽ, ജനകീയ നെല്ല് വിതരണം
കാവുമ്പായി സമരം	1946 ഡിസംബർ 30	ചിറക്കൽ താലൂക്ക് (പടിയൂർ)	പുനംകൃഷി അവകാശ സമരം, ജന്മിത്ത വിരുദ്ധത

അനുബന്ധം 2: ഒളവറ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പടനായകൻ. ഒളവറ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ചു.
കെ.എ. കേരളീയൻ: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സമുന്നത നേതാവ്. മലബാറിലുടനീളം പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമിതികൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നൽകി.
പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്. ഒളവറയിലെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഭൂഗർഭാവസ്ഥയിൽ ഇരുന്ന് ദിശാബോധം നൽകി.
ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’യിൽ നിന്ന് വിപ്ലവഗായകനായി മാറിയ നേതാവ്. കർഷകർക്ക് ആവേശം പകരുന്ന കവിതകളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും ഒളവറ മേഖലയിൽ ജനങ്ങളെ ഉണർത്തി.

അവലംബം (References / Bibliography)

കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലുകൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്.
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരള ചരിത്രവും കർഷക പ്രസ്ഥാനവും. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
കൺപിൽ കുഞ്ഞികൃഷ്ണൻ (Kanpil Kunhikrishnan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.
കരേത്, പ്രകാശ് (Prakash Karat). Agrarian Revolt in Malabar: 1940-1946. സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്.
മേനോൻ, എ. ശ്രീധര (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്.
രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും.

പുന്നപ്ര വയലാർ – തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

Posted on October 24, 2021July 3, 2026 by Rajesh Odayanchal

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

കേരള ചരിത്രത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പോരാട്ടങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ചോരകലുഷിതവും സുപ്രധാനവുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1946-ൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണത്തിനും, അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനുമെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കയർ തൊഴിലാളികളും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ഇതിഹാസതുല്യമായ സായുധ പോരാട്ടമാണിത്.¹ 1946 ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ (മലയാള മാസം തുലാം) ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ പുന്നപ്ര, വയലാർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ അരങ്ങേറിയ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി പൊരുതിയ നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ’ എന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗം നടത്തിയ ഈ പോരാട്ടം തിരുവിതാംകൂറിനെ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിർത്താനുള്ള ദിവാന്റെ മോഹങ്ങളെ തകർക്കുകയും ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു.²

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒന്നല്ല. ദശാബ്ദങ്ങളായി തിരുവിതാംകൂറിലെ കുട്ടനാട്, ചേർത്തല, അമ്പലപ്പുഴ താലൂക്കുകളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ അസമത്വങ്ങളുടെ അനിവാര്യമായ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു അത്.

ജന്മിത്തവും ചൂഷണവും അക്കാലത്തെ കാർഷിക മേഖല പൂർണ്ണമായും ചുരുക്കം ചില ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്ത കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ രാപ്പകലില്ലാതെ പണിയെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. കൃത്യമായ കൂലിയോ തൊഴിൽ സമയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘പത്തായത്തിൽ നെല്ലുണ്ടെങ്കിൽ പറയന് എന്തിനു കൂലി’ എന്ന മനോഭാവമായിരുന്നു അന്നത്തെ ജന്മിമാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും ശാരീരിക മർദ്ദനങ്ങളും നിത്യസംഭവങ്ങളായിരുന്നു.³ കൊടിയ ജാതിവിവേചനവും അയിത്തവും ഇതിനോടൊപ്പം നിലനിന്നിരുന്നു. അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴിനടക്കാനോ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം (1939-1945) തിരുവിതാംകൂറിലെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ആലപ്പുഴയിലെ പ്രധാന വ്യവസായമായിരുന്ന കയർ വ്യവസായം സ്തംഭിച്ചു. കയറ്റുമതി നിലച്ചതോടെ ഫാക്ടറികൾ അടച്ചുപൂട്ടി. ആയിരക്കണക്കിന് കയർ തൊഴിലാളികൾക്ക് തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. കരിഞ്ചന്തയും പൂഴ്ത്തിവെപ്പും രൂക്ഷമായി. രൂക്ഷമായ ക്ഷാമവും കോളറ പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളും തീരദേശ മേഖലകളിൽ പടർന്നുപിടിച്ചു. പട്ടിണിമരണങ്ങൾ സാധാരണമായി മാറി. ഭരണകൂടം ഈ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുന്നതിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു.⁴

തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച

സാമ്പത്തിക ദുരിതങ്ങളും ജന്മിമാരുടെ ചൂഷണവും തൊഴിലാളികളെ സംഘടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും മറ്റും നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക ഉണർവ് ഇതിനകം തന്നെ ജനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു. 1920-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ആലപ്പുഴയിൽ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ രൂപംകൊണ്ടു തുടങ്ങി. തിരുവിതാംകൂർ കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയൻ (TCFWU) ഇതിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു.

1930-കളോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളിലൂടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വേരുറപ്പിച്ചു. ആർ. സുഗതൻ, പി.ടി. പുന്നൂസ്, ടി.വി. തോമസ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്താൻ തുടങ്ങി. സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, രാഷ്ട്രീയമായ അവകാശങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളായി അവ പരിണമിച്ചു. പണിമുടക്കുകൾ ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചു വന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരും ‘അമേരിക്കൻ മോഡലും’

തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയുടെ ദിവാൻ (പ്രധാനമന്ത്രി) ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ തികഞ്ഞ ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയായാണ് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്. സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്സും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ‘ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണം’ (Responsible Government) നൽകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകുമെന്ന് ഉറപ്പായ സമയത്ത്, തിരുവിതാംകൂറിനെ ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കാതെ സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി നിലനിർത്താൻ (Independent Travancore) സർ സി.പി. പദ്ധതിയിട്ടു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഭരണഘടനാ നിർദേശങ്ങൾ 1946-ൽ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനെയാണ് പരിഹാസപൂർവ്വം ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ’ എന്ന് വിളിച്ചത്. ഈ മാതൃക പ്രകാരം പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശത്തിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നിയമസഭ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും, ഭരണനിർവ്വഹണ അധികാരം (Executive power) നിയമസഭയോട് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലാത്ത, രാജാവ് നിയമിക്കുന്ന ദിവാനിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കും. അതായത്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം തന്നെയായിരുന്നു ഇത്.⁵

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും ഇതിനെതിരെ ശക്തമായി രംഗത്തുവന്നു. “അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ”, “ദിവാൻ ഭരണം അവസാനിക്കണം”, “സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആലപ്പുഴയുടെയും ചേർത്തലയുടെയും തെരുവുകളിൽ മുഴങ്ങി.

സമരത്തിന്റെ ആരംഭവും ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണവും

രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ ദിവാൻ പോലീസിനെയും പട്ടാളത്തെയും ഉപയോഗിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ നിരോധിച്ചു. നേതാക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പണിമുടക്കുന്ന തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും പോലീസും ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും ചേർന്ന് ക്രൂരമായി വേട്ടയാടി. വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെ ഉൾപ്പെടെ ആക്രമിക്കുന്നത് പതിവായി.

ഈ അടിച്ചമർത്തലിനെ നേരിടാൻ തൊഴിലാളികൾ പ്രതിരോധ ക്യാമ്പുകൾ രൂപീകരിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെയും ചേർത്തലയിലെയും വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വാളണ്ടിയർമാരുടെ ക്യാമ്പുകൾ തുറന്നു. പുന്നപ്ര, വയലാർ, കാട്ടൂർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു പ്രധാന ക്യാമ്പുകൾ. ക്യാമ്പുകളിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് അച്ചടക്കവും ആയുധപരിശീലനവും നൽകി. തോക്കുകൾക്കും പീരങ്കികൾക്കും മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവരുടെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പാളയംകോടൻ അടയ്ക്കയുടെ മരം വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ‘വാരിക്കുന്തങ്ങളും’ കല്ലുകളും മാത്രമായിരുന്നു. വാരിക്കുന്തത്തിന്റെ ഒരറ്റം തീയിലിട്ട് ചുട്ട് കൂർപ്പിച്ചാണ് അവർ ആയുധമാക്കിയത്.⁶ 1946 ഒക്ടോബർ 22-ന് പണിമുടക്ക് പൂർണ്ണമായി. ഒക്ടോബർ 25 -ന്, സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ ആലപ്പുഴയിലും ചേർത്തലയിലും പട്ടാള നിയമം (Martial Law) പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭരണത്തിന്റെ സർവ്വ സൈന്യാധിപനെന്ന പോലെ സി.പി. പെരുമാറിത്തുടങ്ങി..

പുന്നപ്രയിലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ (ഒക്ടോബർ 24, 1946)

പുന്നപ്രയിൽ പോലീസ് ക്യാമ്പ് സ്ഥാപിച്ച് ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോലീസുകാർ തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ക്രൂരമായ അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഒക്ടോബർ 24-ന് (തുലാം 7) തൊഴിലാളികൾ പുന്നപ്ര പോലീസ് ക്യാമ്പിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി എത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ പോലീസ് ക്യാമ്പ് വളഞ്ഞു.

പോലീസ് നിർദ്ദയം വെടിയുതിർത്തു. തോക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള വെടിയുണ്ടകളെ വകവെക്കാതെ തൊഴിലാളികൾ മുന്നേറി. ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരെ തൊഴിലാളികൾ വാരിക്കുന്തം കൊണ്ട് കുത്തിക്കൊലപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് പോലീസ് നടത്തിയ വിവേചനരഹിതമായ വെടിവെപ്പിൽ അനേകം തൊഴിലാളികൾ രക്തസാക്ഷികളായി. മൃതദേഹങ്ങൾ പലതും പോലീസ് തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടുകയോ കത്തിച്ചുകളയുകയോ ചെയ്തു. ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിലും രാഷ്ട്രീയ രേഖകളിലും ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര ചരിത്രരേഖകളിൽ ഈ നശിപ്പിക്കലിനെ പറ്റി പറയുന്നില്ല. ചില മൃതദേഹങ്ങൾ രഹസ്യമായി സംസ്കരിച്ചുവെന്നു കാണാനേ തരമുള്ളു. വെടിയുണ്ടകളെ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നേരിട്ട തൊഴിലാളികളുടെ ധീരത കേരള ചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത സംഭവമാണ്.

മാരാരിക്കുളവും മേനാശ്ശേരിയും (ഒക്ടോബർ 26)

പുന്നപ്ര സംഭവത്തെ തുടർന്ന് പട്ടാളം കൂടുതൽ സന്നാഹങ്ങളുമായി എത്തി. ആലപ്പുഴയിൽ നിന്നും ചേർത്തലയിലേക്കുള്ള പട്ടാളത്തിന്റെ മുന്നേറ്റം തടയാൻ തൊഴിലാളികൾ മാരാരിക്കുളത്തെ പാലം തകർത്തു. ഒക്ടോബർ 26-ന് പാലം പുനർനിർമ്മിക്കാനെത്തിയ പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ മാരാരിക്കുളത്ത് വലിയ ഏറ്റുമുട്ടൽ നടന്നു. ഇവിടെയും നിരവധി പേർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. അതേ ദിവസം തന്നെ കാട്ടൂരിലും മേനാശ്ശേരിയിലും പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നടന്നു.

വയലാർ വെടിവെയ്പ്പ് (ഒക്ടോബർ 27, 1946)

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമര പരമ്പരയിലെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ കൂട്ടക്കുരുതി നടന്നത് ഒക്ടോബർ 27-ന് (തുലാം 10) വയലാറിലാണ്. ചേർത്തല താലൂക്കിലെ വയലാർ, മൂന്നു ഭാഗവും വെള്ളത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു തുരുത്താണ്. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഈ പ്രത്യേകത കാരണം പട്ടാളത്തിന് ഇവിടേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരാനാകില്ലെന്നും, തങ്ങൾ ഇവിടെ സുരക്ഷിതരാണെന്നും തൊഴിലാളികൾ കരുതിയിരുന്നു. അയ്യായിരത്തിലധികം ആളുകൾ വയലാർ ക്യാമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ഒക്ടോബർ 27 ഉച്ചയോടെ തോക്കുകളും മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുമായി പട്ടാളം ജലമാർഗ്ഗവും കരമാർഗ്ഗവുമായി വയലാർ വളഞ്ഞു. യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ, മുന്നറിയിപ്പുകളില്ലാതെ അവർ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. സർക്കാർ രേഖകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രേഖകളിൽ പറയുന്നത് ഒരുതരം മുന്നറിയിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുതന്നെയാണ്. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച തൊഴിലാളികൾ മെഷീൻ ഗണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള തുരുതുരായുള്ള വെടിയുണ്ടകൾക്ക് മുന്നിൽ പിടഞ്ഞുവീണു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചവരെ വെള്ളത്തിലിട്ടും വെടിവെച്ചു കൊന്നു. ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ടുനിന്ന ഏകപക്ഷീയമായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വയലാർ മണ്ണാകെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു.

എത്ര പേർ മരിച്ചു എന്നതിന് ഔദ്യോഗികമായ കൃത്യം കണക്കുകളില്ല. സർക്കാരിന്റെ കണക്കുകളിൽ മരണസംഖ്യ കുറച്ചാണ് കാണിച്ചതെങ്കിലും, ആയിരത്തോളം പേർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകളും ചരിത്രകാരന്മാരും വിലയിരുത്തുന്നത്. ചരിത്രകാരൻ എ. ശ്രീധര മേനോൻ 1000-ൽ അധികമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. മൃതദേഹങ്ങൾ വലിയ കുഴികളെടുത്ത് കൂട്ടത്തോടെ മൂടുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ സ്ഥലങ്ങൾ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപങ്ങളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

അനന്തരഫലങ്ങളും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ലയനവും

വയലാറിലെ കൂട്ടക്കുരുതിയോടെ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു. കൊടിയ മർദ്ദനങ്ങൾക്ക് നേതാക്കളും തൊഴിലാളികളും ഇരയായി. സമരം പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചെങ്കിലും, അത് സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് തിരുവിതാംകൂറിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായി. 1947 ജൂലൈ 25-ന് സ്വാതി തിരുനാൾ സംഗീത അക്കാദമിയിൽ വെച്ച് കെ.സി.എസ്. മണി എന്ന വ്യക്തി സർ സി.പിക്ക് നേരെ വധശ്രമം നടത്തി. മുഖത്ത് വെട്ടേറ്റ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് ദിവസങ്ങൾക്കകം തിരുവിതാംകൂർ വിട്ടുപോകേണ്ടി വന്നു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ, സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദം ഉപേക്ഷിച്ച് തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിക്കുന്നതിനുള്ള കരാറിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. ലയനത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു പുന്നപ്ര വയലാർ സമരം എന്നുപറയാം. കാരണം, ബ്രിട്ടീഷ് പിന്മാറ്റം, സർദാർ പട്ടേലിന്റെ നയം, വി.പി. മേനോന്റെ ചർച്ചകൾ, സി.പി.ക്കെതിരായ പ്രതിഷേധം എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടേറെ ഘടകങ്ങളുടെ പിൻബലം കൂടി അന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം ഇന്ത്യയുടെ ഐക്യത്തിനും അഖണ്ഡതയ്ക്കും വേണ്ടി നടന്ന സുപ്രധാന പോരാട്ടം കൂടിയായിരുന്നു.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം കേവലം ഒരു തൊഴിലാളി സമരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതൊരു ബഹുജന മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കാൻ മാസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ എന്തിനായിരുന്നു ഇത്രയും വലിയൊരു സായുധ പോരാട്ടം എന്ന ചോദ്യം ചില കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ, രാജഭരണവും ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യവും നിലനിന്നിരുന്ന നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ, ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോയാലും സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇത്തരം പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് കാരണമായത്.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു സ്വതന്ത്ര്യ സൈനിക് സമ്മാൻ പെൻഷൻ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി ഈ സമരം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ഇന്നും തുലാം 7, തുലാം 10 തീയതികൾ ആചരിക്കപ്പെടുന്നു.

അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നുമുള്ള അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉറച്ച ബോധ്യമാണ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഈ സമരം വഹിച്ച പങ്ക് നിസ്തുലമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിനും തുല്യതയ്ക്കും വേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ ആ ധീര രക്തസാക്ഷികളുടെ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂമികയിൽ ആവേശമായി നിലനിൽക്കുന്നു. 1998-ൽ ഭാരതസർക്കാർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന സമര കേന്ദ്രങ്ങളും തീയതികളും

പുന്നപ്ര: 1946 ഒക്ടോബർ 24 (മലയാള വർഷം 1122 തുലാം 7) – പോലീസ് ക്യാമ്പിന് നേരെയുള്ള ആക്രമണം.
കാട്ടൂർ: 1946 ഒക്ടോബർ 25 – പട്ടാളവുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ.
മാരാരിക്കുളം: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – പാലം തകർത്തതിനെ തുടർന്നുള്ള വെടിവെയ്പ്പ്.
മേനാശ്ശേരി: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെയുള്ള പട്ടാള ആക്രമണം.
വയലാർ: 1946 ഒക്ടോബർ 27 (തുലാം 10) – സമരത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ഏറ്റവും വലിയതുമായ കൂട്ടക്കുരുതി.

അനുബന്ധം 2: പ്രധാന നേതാക്കൾ

ടി.വി. തോമസ്: ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.
ആർ. സുഗതൻ (സുഗതൻ സാർ): കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയന്റെ സമുന്നത നേതാവ്.
പി.ടി. പുന്നൂസ്: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവും സമരത്തിന്റെ മുഖ്യ ആസൂത്രകരിൽ ഒരാളും.
സി.ജി. സദാശിവൻ: വാളണ്ടിയർ ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണത്തിലും പ്രവർത്തനത്തിലും നേതൃത്വം നൽകി.
വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ: പുന്നപ്ര സമര ക്യാമ്പുകളിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ക്രൂരമായ പോലീസ് മർദ്ദനത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.
കെ.വി. പത്രോസ്: ചേർത്തല മേഖലയിൽ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.
പി. കൃഷ്ണപിള്ള: സായുധ സമരത്തിന് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയും ആവേശവും പകർന്നു നൽകിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). എസ്. വിശ്വനാഥൻ പബ്ലിഷേഴ്സ്.
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
കുസുമൻ, കെ.കെ. (K.K. Kusuman). Punnapra-Vayalar Uprising. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി.
രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സമര ചരിത്രം.
ഐസക്, തോമസ് ടി.എം. (T.M. Thomas Isaac). ആലപ്പുഴയുടെ സമരചരിത്രം.
സാംസ്കാരിക വകുപ്പ്, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ്. Dictionary of Martyrs of India’s Freedom Struggle (Vol. 5).