പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക് (1947)

1947-ൽ ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പടിവാതിലിൽ എത്തിനിൽക്കെ, വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായ പയ്യന്നൂരിലും പരിസര ഗ്രാമങ്ങളിലും അരങ്ങേറിയ ‘പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്’ കേരളത്തിലെ വർഗ്ഗസമരങ്ങളുടെയും പൗരാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വീര്യമാർന്ന അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പയ്യന്നൂർ മേഖലയിലെ (കോറോം, വെള്ളൂർ, രാമന്തളി, കരിവെള്ളൂർ അടങ്ങുന്ന വലിയ പ്രദേശം) യാഥാസ്ഥിതികരായ ഫ്യൂഡൽ ജന്മിമാർ കർഷകത്തൊഴിലാളികളായ ഹരിജൻ-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങളോട് കാട്ടിയ കടുത്ത സാമ്പത്തിക ചൂഷണങ്ങൾക്കും, തുച്ഛമായ കൂലിക്കും, കള്ളപ്പറകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള അളവുതൂക്ക കൃത്രിമങ്ങൾക്കും, മനുഷ്യത്വരഹിതമായ ജാതിവിവേചനങ്ങൾക്കുമെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കർഷകസംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ ഒന്നടങ്കം നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ പണിമുടക്ക് പ്രക്ഷോഭമാണിത്.¹ വിത-കൊയ്ത്തു കാലങ്ങളിൽ കൃഷിപ്പണികൾ പൂർണ്ണമായി ബഹിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ട് ആരംഭിച്ച ഈ സമരം, ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടാപ്പടയെയും മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയും ധീരമായി പ്രതിരോധിച്ചു വിജയം കാണുകയും, വടക്കൻ മലബാറിലെ ദളിത്-കർഷക ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൗരാവകാശവും ന്യായമായ കൂലിയും ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ ചരിത്രപരമായ പങ്ക് വഹിക്കുകയും ചെയ്തു.²

സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലവും വടക്കൻ മലബാറിലെ കാർഷിക അടിമത്തവും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ കീഴിലുള്ള മലബാർ ജില്ലയിലെ ചിറക്കൽ താലൂക്കിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു പയ്യന്നൂർ പ്രദേശം. ഇവിടുത്തെ ഭൂഉടമസ്ഥതാ സമ്പ്രദായം അങ്ങേയറ്റം ചൂഷണാത്മകമായ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതിയിലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നത്. പയ്യന്നൂരിലെയും പരിസരങ്ങളിലെയും ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ നെൽപ്പാടങ്ങൾ മുഴുവൻ ചിറക്കൽ കോവിലകം, താഴെക്കാട്ടു മന പോലുള്ള വലിയ ബ്രാഹ്മണ ഇല്ലങ്ങൾ, വലിയ നായർ തറവാട്ടുകാർ എന്നിവരുടെ അധീനതയിലായിരുന്നു.³

മറുവശത്ത്, ഈ പാടങ്ങളിൽ ചോരനീരാക്കി പണിയെടുത്തിരുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ഭൂരിഭാഗവും പുലയർ, ചെറുമർ, വേട്ടുവർ തുടങ്ങിയ ദളിത് വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരും വലിയൊരു പങ്ക് ഈഴവരുമായിരുന്നു. ഇവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരിഞ്ച് ഭൂമി പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരുടെ പറമ്പുകളിൽ ‘കുടികിടപ്പുകാരായി’ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ ഇവർക്ക് ജന്മിമാർ കൽപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു നിയമം. അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ചില കടുത്ത ചൂഷണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. തുച്ഛമായ കൂലിയും ‘വള്ളിച്ചെലവും’

കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് പുലർച്ചെ മുതൽ അസ്തമയം വരെ പണിയെടുത്താൽ ലഭിച്ചിരുന്നത് ‘വള്ളി’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന തുച്ഛമായ നെല്ലായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷ തൊഴിലാളിക്ക് രണ്ട് ഇടങ്ങഴി നെല്ലും സ്ത്രീ തൊഴിലാളിക്ക് ഒന്നര ഇടങ്ങഴി നെല്ലും മാത്രമാണ് പലയിടത്തും ലഭിച്ചിരുന്നത്. ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഒരു നേരത്തെ കഞ്ഞിക്ക് പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല.

2. ‘കള്ളപ്പറ’ സമ്പ്രദായം

തൊഴിലാളികൾ കൊയ്തെടുക്കുന്ന നെല്ല് ജന്മിമാരുടെ പത്തായത്തിലേക്ക് അളന്നുകൊടുക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് സാധാരണ അളവിനേക്കാൾ വലിയ ‘കള്ളപ്പറകൾ’ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ തിരികെ തൊഴിലാളികൾക്ക് കൂലി അളന്നു കൊടുക്കുമ്പോൾ ചെറിയ പറകൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഈ കള്ളത്തരത്തിലൂടെ തൊഴിലാളികളുടെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് ജന്മിമാർ പതിവായി കവർന്നുപോന്നു.⁴

3. ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളും പൗരാവകാശ ലംഘനങ്ങളും

സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു അവർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾ. ദളിത് തൊഴിലാളികൾക്ക് അഗ്രഹാരങ്ങളിലോ സവർണ്ണ തെരുവുകളിലോ പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ, ചെരുപ്പ് ഉപയോഗിക്കാനോ, കുട ചൂടാനോ അവർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരെ കാണുമ്പോൾ ദൂരെ മാറിനിന്ന് ശരീരം കുനിച്ചു നിൽക്കണമായിരുന്നു. ജന്മിമാരുടെ വീട്ടുപണികൾ കൂലിയില്ലാതെ ചെയ്യേണ്ടുന്ന ‘വെറും പണി’ അഥവാ അടിമപ്പണി രീതിയും നിലനിന്നിരുന്നു.⁵

രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വും കർഷകസംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണവും

1930-കളിൽ പയ്യന്നൂരിൽ നടന്ന ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹവും ഗാന്ധിജിയുടെ സന്ദർശനവുമെല്ലാം പ്രദേശത്ത് വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ പിൽക്കാലത്ത് കോൺഗ്രസിനുള്ളിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിഭാഗം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി മാറിയതോടെയാണ് വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സംഘടനാപരമായി ശക്തരാകുന്നത്.

പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി), വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ, കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ നിരന്തരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഫലമായി ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ‘കർഷകസംഘം’ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.⁶ പയ്യന്നൂർ, കോറോം, കരിവെള്ളൂർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തമായ കർഷകത്തൊഴിലാളി സെല്ലുകൾ രൂപംകൊണ്ടു. ജന്മിമാർക്കെതിരെ ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് പോരാടുന്നതിന് പകരം സംഘടിതമായി പണിമുടക്കിക്കൊണ്ട് അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുക എന്ന പുതിയ സമരമുറ തൊഴിലാളികൾ ഇക്കാലത്താണ് പഠിച്ചെടുത്തത്.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തര പ്രതിസന്ധി:

1940-കളുടെ മധ്യത്തിൽ, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം മലബാറിലാകെ കടുത്ത പട്ടിണിയും വസൂരി പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളും പടർന്നുപിടിച്ചു. ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിറ്റഴിച്ചപ്പോൾ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾ പട്ടിണി കിടന്നു മരിച്ചു. 1946 ഡിസംബറിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘കരിവെള്ളൂർ സമരം’ ജന്മിമാർ നെല്ല് കടത്തുന്നതിനെതിരെ പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ നടത്തിയ പോരാട്ടമായിരുന്നു. കരിവെള്ളൂരിലെ രക്തസാക്ഷിത്വം പയ്യന്നൂരിലെയും തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളിലെയും കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് വലിയ തോതിലുള്ള ആത്മവീര്യവും പോരാട്ടവീര്യവും പകർന്നുനൽകി.⁷

പണിമുടക്കിലേക്ക് നയിച്ച കാരണങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും

1947-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ പയ്യന്നൂർ മേഖലയിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ ജീവൽപ്രശ്നങ്ങൾ മുൻനിർത്തി സംഘടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പയ്യന്നൂരിൽ ചേർന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ വലിയൊരു കൺവെൻഷൻ ജന്മിമാർക്ക് മുന്നിൽ വെക്കാനുള്ള ആവശ്യങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കി. പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

• കൂലി വർദ്ധനവ്: നിലവിലുള്ള തുച്ഛമായ കൂലി ഉടനടി വർദ്ധിപ്പിക്കുക. പുരുഷന്മാർക്ക് കുറഞ്ഞത് നാല് ഇടങ്ങഴി നെല്ലും സ്ത്രീകൾക്ക് മൂന്ന് ഇടങ്ങഴി നെല്ലും കൂലിയായി നൽകുക.

• മുദ്രപ്പറയുടെ ഉപയോഗം: നെല്ലളക്കാൻ ജന്മിമാരുടെ കള്ളപ്പറകൾ പൂർണ്ണമായും നിരോധിക്കുക. സർക്കാർ അംഗീകരിച്ച ‘മുദ്രപ്പറ’ (Standard Measuring Vessel) മാത്രം ഉപയോഗിക്കുക.

• അടിമപ്പണി നിർത്തലാക്കുക: കൂലി നൽകാതെയുള്ള വെറും പണികളും ജന്മിമാരുടെ വീടുകളിലെ നിർബന്ധിത ജോലികളും അവസാനിപ്പിക്കുക.

• മനുഷ്യാന്തസ്സ് ഉറപ്പാക്കുക: വഴിനടക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിക്കുക, ജാതീയമായ അധിക്ഷേപങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുക.

ഈ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് സമരസമിതി പയ്യന്നൂരിലെയും പരിസരങ്ങളിലെയും പ്രധാന ജന്മിമാർക്ക് നോട്ടീസ് നൽകി. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ കീഴിൽ കാലങ്ങളായി അടിമകളെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന പുലയരും മറ്റ് തൊഴിലാളികളും തങ്ങൾക്കെതിരെ നോട്ടീസ് ഇറക്കിയത് ജന്മിമാരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാൻ അവർ ഭാവമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, സമരത്തിന് മുതിർന്നാൽ കടുത്ത പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന് അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.⁸

സമര നാളുകൾ: വിത-കൊയ്ത്ത് ബഹിഷ്കരണവും ജനകീയ പ്രതിരോധവും

ആവശ്യങ്ങൾ നിരസിക്കപ്പെട്ടതോടെ, 1947-ലെ കാർഷിക സീസണിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സമരസമിതി ‘സമ്പൂർണ്ണ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്’ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പയ്യന്നൂർ, കോറോം, രാമന്തളി, വെള്ളൂർ തുടങ്ങിയ വലിയൊരു മേഖലയിലെ പാടശേഖരങ്ങളിൽ ഒരൊറ്റ കർഷകത്തൊഴിലാളിയും പണിക്കിറങ്ങിയില്ല.

[കർഷകസംഘത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ജന്മിമാർ നിരസിക്കുന്നു]
                        │
                        ▼
[വിത-കൊയ്ത്ത് കാലങ്ങളിൽ സമ്പൂർണ്ണ പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപനം]
                        │
                        ▼
[പാടശേഖരങ്ങൾ വിജനമാകുന്നു; ജന്മിമാരുടെ വരുമാനം തടസ്സപ്പെടുന്നു]
                        │
                        ▼
[അന്യദേശ തൊഴിലാളികളെ (Blacklegs) ഇറക്കാൻ ജന്മിമാരുടെ ശ്രമം]
                        │
                        ▼
[തൊഴിലാളികളുടെ ശക്തമായ പ്രതിരോധവും പോലീസിന്റെ കടന്നുവരവും]
                        │
                        ▼
[ഭരണകൂടം ഒത്തുതീർപ്പിന് നിർബന്ധിതമാകുന്നു - സമരവിജയം]

പണിമുടക്ക് ആരംഭിച്ചതോടെ ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയേറ്റു. പാടങ്ങളിൽ വിതയ്ക്കാനോ കൊയ്യാനോ ആളില്ലാതെ വന്നതോടെ വലിയ സാമ്പത്തിക നഷ്ടം അവരെ തുറിച്ചുനോക്കി. ഇതോടെ സമരം പൊളിക്കാൻ ജന്മിമാർ കടുത്ത തന്ത്രങ്ങളുമായി രംഗത്തിറങ്ങി.

1. അന്യദേശ തൊഴിലാളികളെ ഇറക്കാനുള്ള ശ്രമവും പരാജയവും

പയ്യന്നൂരിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ പണിമുടക്കിയപ്പോൾ, ജന്മിമാർ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് ദൂരെയുള്ള മറ്റ് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധമില്ലാത്ത പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളെ (Scabs) പണിക്കായി കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ പയ്യന്നൂരിലെ സമരഭടന്മാർ പാടശേഖരങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ശക്തമായ പിക്കറ്റിങ് (Picketing) ഏർപ്പെടുത്തി. പുറത്തുനിന്ന് വന്ന തൊഴിലാളികളെ അവർ സ്നേഹത്തോടെയും കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയും തിരിച്ചയച്ചു. ചിലയിടങ്ങളിൽ ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകൾ സമരക്കാരെ നേരിട്ടപ്പോൾ ശക്തമായ കായിക പ്രതിരോധവും ഉണ്ടായി.⁹

2. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരതകൾ

കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയ ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) പയ്യന്നൂരിലെ സമരരംഗത്തേക്കും കടന്നുവന്നു. ജന്മിമാരുടെ സംരക്ഷകരായി മാറിയ പോലീസ് കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കുടിലുകൾ കയറി ആക്രമിച്ചു. പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പയ്യന്നൂരിലെ പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക നേതാക്കളെ പോലീസ് തടവിലാക്കി. കഠിനമായ പോലീസ് രാജ് നിലനിന്നിട്ടും പണിമുടക്കിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ തൊഴിലാളികൾ തയ്യാറായില്ല.

3. കർഷകസ്ത്രീകളുടെ വീരോചിതമായ പോരാട്ടം

പയ്യന്നൂർ പണിമുടക്കിന്റെ ഏറ്റവും ജ്വലിക്കുന്ന സവിശേഷത കർഷകത്തൊഴിലാളി സ്ത്രീകളുടെ സജീവമായ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ പോലീസിനെ ഭയന്ന് ഒളിവിൽ പോയ സന്ദർഭങ്ങളിൽ പാടങ്ങളിൽ കാവൽ നിന്നത് സ്ത്രീകളായിരുന്നു. പോലീസിന്റെ ലാത്തികളെയും തോക്കുകളെയും വകവെയ്ക്കാതെ അവർ പാടത്തേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകൾ ആക്രമിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ കൈകളിൽ കിട്ടിയ വാരിക്കുണ്ടുകളും ചൂലുകളുമായി അവർ പ്രതിരോധം തീർത്തു. വടക്കൻ മലബാറിലെ സ്ത്രീ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ പയ്യന്നൂരിലെ ഈ കർഷകസ്ത്രീകളുടെ പങ്ക് സുവർണ്ണാക്ഷരങ്ങളാൽ രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്.¹⁰

ഒത്തുതീർപ്പും സമര വിജയവും

മാസങ്ങളോളം പയ്യന്നൂരിലെ കാർഷിക മേഖല സ്തംഭിച്ചുനിന്നു. പാടങ്ങളിൽ വിളഞ്ഞുനിന്ന നെല്ല് കൊയ്യാൻ കഴിയാതെ നശിച്ചുപോകുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി മാറുകയായിരുന്നു. കർഷകരുടെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പോലീസ് മർദ്ദനം പരാജയപ്പെടുന്നതായി ജന്മിമാർ മനസ്സിലാക്കി.

ഒടുവിൽ, മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ റവന്യൂ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും പ്രാദേശിക മധ്യസ്ഥരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ ജന്മിമാരും കർഷകസംഘം നേതാക്കളും തമ്മിൽ പയ്യന്നൂരിൽ വെച്ച് ചർച്ചകൾ നടന്നു. തൊഴിലാളികളുടെ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന് മുന്നിൽ ഫ്യൂഡൽ ജന്മിമാർക്ക് ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു.

പ്രധാന ഒത്തുതീർപ്പ് വ്യവസ്ഥകൾ:

1. കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം വർദ്ധിപ്പിച്ചു നൽകാൻ ജന്മിമാർ സമ്മതിച്ചു.

2. നെല്ലളക്കാൻ കള്ളപ്പറകൾ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുമെന്നും സർക്കാർ അംഗീകൃത ‘മുദ്രപ്പറ’ മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കൂ എന്നും ഉറപ്പുനൽകി.

3. കൂലിയില്ലാതെയുള്ള അടിമപ്പണികളും വെറും പണികളും പൂർണ്ണമായി നിർത്തലാക്കി.

4. പണിമുടക്കിൽ പങ്കെടുത്തതിന്റെ പേരിൽ ഒരു തൊഴിലാളിയെയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കില്ല എന്ന് ദേവസ്വങ്ങളും ജന്മിമാരും കരാറെഴുതി.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലും പ്രാധാന്യവും

1947-ലെ പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയിൽ വലിയ ചില നാഴികക്കല്ലുകൾ സ്ഥാപിച്ചു:

• വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ വളർച്ച: കേവലം ജാതി സംഘടനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ, ‘തൊഴിലാളി’ എന്ന ഒറ്റ വർഗ്ഗബോധത്തിലേക്ക് ദളിത്-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങളെ എത്തിക്കാൻ ഈ പണിമുടക്കിന് കഴിഞ്ഞു.

• ഫ്യൂഡൽ കോട്ടകളുടെ തകർച്ച: വടക്കൻ മലബാറിലെ ഏറ്റവും ശക്തരായിരുന്ന ചിറക്കൽ താലൂക്കിലെ ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു ഈ സമരം. ജന്മിമാരെ ഭയത്തോടെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പഠിച്ചു.

• ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്വാധീനം: പയ്യന്നൂരിലെ ഈ വിജയം തൊട്ടടുത്തുള്ള നീലേശ്വരം, കാഞ്ഞങ്ങാട്, തളിപ്പറമ്പ് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കും വലിയ ആവേശം നൽകുകയും അവിടെയെല്ലാം സമാനമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പുകൾ രൂപപ്പെടാൻ കാരണമാകുകയും ചെയ്തു. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയ സമ്പൂർണ്ണ കാർഷിക പരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് (Land Reforms Act) അടിത്തറ പാകിയത് പയ്യന്നൂർ പണിമുടക്ക് പോലുള്ള പ്രാദേശിക വിപ്ലവങ്ങളാണ്.

ഉപസംഹാരം

സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ തൊട്ടുമുൻപുള്ള നാളുകളിൽ പയ്യന്നൂരിലെ പാടശേഖരങ്ങളിൽ ഉയർന്നുകേട്ട കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കേവലം കൂലിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യാന്തസ്സിനും പൗരാവകാശത്തിനും വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. ലാത്തിച്ചാർജ്ജുകളെയും പട്ടിണിയെയും തോൽപ്പിച്ച്, കള്ളപ്പറകൾ പിഴുതെറിഞ്ഞ് അവർ നേടിയെടുത്ത വിജയം ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ മതേതര-പുരോഗമന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിക്ക് കരുത്തുറ്റ അടിത്തറയേകി. ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ വിസ്മരിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ലാത്ത പയ്യന്നൂർ കർഷകത്തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക്, പൊരുതുന്ന ഏതൊരു ജനതയ്ക്കും എക്കാലവും ആവേശം നൽകുന്ന ഉജ്ജ്വല സ്മരണയാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

• കെ.പി.ആർ. ഗോപalan (K.P.R. Gopalan): വടക്കൻ മലബാറിലെ വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നായകൻ. പയ്യന്നൂരിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.

• കെ.എ. കേരളീയൻ (K.A. Keraleeyan): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരൻ. തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിലെത്തിക്കാൻ പ്രവർത്തിച്ചു.

• വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ (Vishnu Bharatheeyan): കർഷകസംഘത്തിന്റെ പ്രമുഖ നേതാവ്, മാടമ്പിത്തത്തിനെതിരെ ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്തിയ വ്യക്തി.

• കോറോം കുഞ്ഞമ്പു (Korom Kunhambu): പയ്യന്നൂർ, കോറോം മേഖലകളിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികളെ നേരിട്ട് സംഘടിപ്പിച്ച പ്രാദേശിക കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.

• പയ്യന്നൂരിലെ ധീരരായ കർഷകസ്ത്രീകൾ: പേരെടുത്തു പറയാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ പോലീസിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന നൂറുകണക്കിന് ദളിത്-കർഷക മഹിളകൾ.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രധാന ജന്മിത്വവിരുദ്ധ/കർഷക സമരങ്ങൾ (ഒരു താരതമ്യം)

അവലംബം (References / Bibliography)

1. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപഠനങ്ങൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.

2. കുഞ്ഞമ്പു, എ.വി. (A.V. Kunhambu). കരിവെള്ളൂരും ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.

3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.

4. കൺമണി, ഡോ. കെ. (Dr. K. Kanmani). Agrarian Relations and Peasant Protests in Malabar (1930-1950). മാഗ്നസ് പബ്ലിഷിങ് ഹൗസ്.

5. പൊതുവാൾ, എ.കെ. (A.K. Poduval). കേരളത്തിലെ കർഷകസമരങ്ങളുടെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

6. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

7. ചിറക്കൽ താലൂക്ക് കർഷകസംഘം ചരിത്ര രേഖകൾ (പയ്യന്നൂർ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി ആർക്കൈവ്സ്).

8. ഗോപാലൻ, എ.കെ. (A.K. Gopalan). In the Service of the People (എന്റെ ജീവിതകഥ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

9. Karat, Prakash. Agrarian Relations in Malabar: 1925 to 1948. Social Scientist Journal.

10. മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ഗസറ്റിയർ (Malabar District Gazetteer) – മദ്രാസ് ഗവൺമെന്റ് പ്രസ്സ് രേഖകൾ (1947-48).