Caste system in Kerala history

സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ നാൾവഴികൾ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പരിവർത്തനത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച പ്രദേശമാണ് കേരളം. ഇന്ന് നാം കാണുന്ന പുരോഗമനപരവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ആധുനിക കേരളം ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിമുളച്ചതല്ല; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ടുനിന്ന സാമൂഹിക പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ബഹുജന മുന്നേറ്റങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്. അധികാരവ്യവസ്ഥിതിക്കും അവ വളർത്തിയെടുത്ത അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും അനാചാരങ്ങൾക്കും എതിരായി കേരളത്തിൽ ഒട്ടേറെ ബഹുജനമുന്നേറ്റങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ആത്മീയാചാര്യന്മാരും സാമൂഹികപരിഷ്‌കർത്താക്കളും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ നയിച്ച ഉത്കൃഷ്‌ട രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളും വഴിനടക്കലിനും ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനുമായി നടത്തിയ ബഹുജനപ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ വാർത്തെടുക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ പക്വത പ്രാപിച്ച ഈ സാംസ്കാരിക-സാമൂഹിക ഉണർവിനെയാണ് നാം ‘കേരള നവോത്ഥാനം’ (Kerala Renaissance) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് ജാതിയുടെയും അയിത്തത്തിന്റെയും പേരിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു സമൂഹം, മാനവികതയുടെയും സമത്വത്തിന്റെയും പാതയിലേക്ക് നടന്നടുത്ത ചരിത്രമാണ് ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നത്.1

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികപരിവർത്തനം

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പരിവർത്തനം എന്നത് കേവലം ചില അനാചാരങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. അത് ജീർണ്ണിച്ച ഒരു നാടുവാഴിത്ത-ജന്മിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിത്തറ തോണ്ടിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പൊളിച്ചെഴുത്തായിരുന്നു. ജാതി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള തൊഴിൽ വിഭജനവും ഭൂമിയുടെ മേലുള്ള അവകാശവും സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന്, എല്ലാവർക്കും വിദ്യാഭ്യാസവും തുല്യാവകാശവും ലഭിക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക പൗരസമൂഹത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമായിരുന്നു ഇത്.

ഈ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടിയ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ മൂന്നാണ്:

  • പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസവും മിഷണറി പ്രവർത്തനങ്ങളും: ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാർ കേരളത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ അറിവിന്റെ കുത്തക ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും സാധാരണക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചു.

  • അച്ചടിയുടെ വ്യാപനം: അച്ചടിശാലകളുടെ വരവോടെ ആശയങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുസ്തകങ്ങളും പത്രങ്ങളും അറിവിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം സാധ്യമാക്കി.

  • സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങൾ: നാണയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ (Monetary economy) ആവിർഭാവവും പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങളും പരമ്പരാഗത ജാതി-തൊഴിൽ ബന്ധങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്തി.

സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കൾ ഈ അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും അവരെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് സജ്ജരാക്കുകയും ചെയ്തു.2

നവോത്ഥാനത്തിന് ഒരാമുഖം

യൂറോപ്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ‘നവോത്ഥാനം’ (Renaissance) എന്നത് പ്രാചീന ഗ്രീക്ക്-റോമൻ കലകളുടെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പുനർജ്ജനനിയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാനം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മാനമാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. ഇവിടെ നവോത്ഥാനം എന്നത് പഴമയിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ ‘മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള’ അവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

യുക്തിചിന്ത, ശാസ്ത്രബോധം, മാനവികത, ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ എന്നിവയിലൂന്നിയ പുതിയൊരു സമൂഹസൃഷ്ടിയായിരുന്നു കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ജാതിവ്യവസ്ഥ എന്ന മഹാവിപത്തിനെതിരെ സന്ധിയില്ലാ സമരം പ്രഖ്യാപിക്കുക എന്നതാണ് നവോത്ഥാന നായകർ ആദ്യം ചെയ്തത്. ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനും വഴിനടക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനുമുള്ള അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. “മനുഷ്യനാണ് പ്രധാനം, അവന്റെ ജാതിയോ മതമോ അല്ല” എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് കേരളീയ സമൂഹത്തെ നയിച്ചത് ഈ കാലഘട്ടമാണ്.3

ഇന്നലത്തെ കേരളം

ഇന്നത്തെ കേരളത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഇന്നലത്തെ കേരളത്തിന്റെ ഭയാനകമായ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം നാം അറിയേണ്ടതുണ്ട്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനവും പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും കേരളം കടുത്ത ജാതി വിവേചനങ്ങളുടെയും അനാചാരങ്ങളുടെയും ഒരു വിളനിലമായിരുന്നു. 1892-ൽ കേരളം സന്ദർശിച്ച സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ അന്നത്തെ കേരളത്തെ “ഭ്രാന്താലയം” (Lunatic Asylum) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് വെറുതെയല്ല.4

ചാതുർവർണ്ണ്യ വ്യവസ്ഥിതി ഇന്ത്യയിലെമ്പാടും നിലനിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ ഏറ്റവും വികലമായ രൂപമാണ് കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ലാത്ത ‘തീണ്ടൽ’ (Unapproachability), ‘തൊടീൽ’ (Untouchability), ‘ദൃഷ്ടിദോഷം’ (Unseeability) തുടങ്ങിയ ക്രൂരമായ ആചാരങ്ങൾ ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു. ഒരു നമ്പൂതിരിയിൽ നിന്നും നായർ 16 അടിയും, ഈഴവൻ 32 അടിയും, പുലയർ 64 അടിയും അകലം പാലിക്കണമായിരുന്നു. ദലിത് വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് സമീപം പോകാനോ, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അന്നത്തെ കേരളത്തിലെ ഇരുണ്ട നിയമങ്ങളിൽ ചിലത് താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • നികുതി വ്യവസ്ഥ: താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് ജീവിക്കാൻ പോലും നികുതി കൊടുക്കേണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ തലയിൽ മീശ വെക്കുന്നതിന് ‘തലക്കരം’, സ്ത്രീകൾക്ക് മുലക്കച്ച കെട്ടുന്നതിന് ‘മുലക്കരം’, മീശവയ്ക്കാൻ ‘മീശക്കാഴ്ച’, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാൻ ‘പൊന്നരിപ്പ്’ തുടങ്ങി അസംഖ്യം നികുതികൾ നിലനിന്നിരുന്നു. ചേർത്തലയിലെ നങ്ങേലി എന്ന ധീരവനിത മുലക്കരത്തിനെതിരെ സ്വന്തം മുലയറുത്ത് നൽകി രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചത് ഇന്നലത്തെ കേരളത്തിന്റെ ജീർണ്ണതയുടെയും അതിനെതിരെയുള്ള ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും ഉദാഹരണമാണ്.5

  • പുലപ്പേടിയും മണ്ണാപ്പേടിയും: ചില പ്രത്യേക മാസങ്ങളിൽ സവർണ്ണ സ്ത്രീകളെ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് തൊട്ടാൽ ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ക്രൂരമായ ആചാരങ്ങൾ.

  • സ്മാർത്തവിചാരം: നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകൾ (അന്തർജനങ്ങൾ) സദാചാര ലംഘനം നടത്തിയെന്ന് സംശയം തോന്നിയാൽ അവരെ വിചാരണ ചെയ്ത് ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രക്രിയ.

  • മരുമക്കത്തായം: സ്വത്തവകാശം സ്ത്രീവഴിയിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഈ രീതി പിന്നീട് നായർ സമുദായത്തിൽ വലിയ സാമ്പത്തിക-കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമായി.

  • വസ്ത്രധാരണം: അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് സവർണ്ണരുടെ മുന്നിൽ താഴ്മ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ആചാരമായിരുന്നു.

ഈ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചം കടന്നുവരുന്നത്.

നവോത്ഥാനം: ശ്രീനാരായണഗുരുവിനു മുമ്പ്

കേരള നവോത്ഥാനം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മവരുക ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെയാണെങ്കിലും, ഗുരുവിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ കേരളത്തിൽ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകപ്പെട്ടിരുന്നു. ദക്ഷിണ കേരളത്തിലും മധ്യകേരളത്തിലുമായി ഉയർന്നുവന്ന ചില സമാന്തര മുന്നേറ്റങ്ങളാണ് പിന്നീട് നാരായണ ഗുരുവിലൂടെയും അയ്യങ്കാളിയിലൂടെയും വലിയൊരു വടവൃക്ഷമായി മാറിയത്. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന് മുൻപ് കേരളത്തിൽ നവോത്ഥാന ചിന്തകൾക്ക് തുടക്കമിട്ട പ്രധാന വ്യക്തികളെയും പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.

വൈകുണ്ഠ സ്വാമികൾ (1809 – 1851)

കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ നക്ഷത്രമായി കണക്കാക്കുന്നത് കന്യാകുമാരി ജില്ലയിലെ (അന്ന് തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം) ശാസ്താംകോട്ടയിൽ ജനിച്ച വൈകുണ്ഠ സ്വാമികളെയാണ് (മുത്തുക്കുട്ടി). “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു കുലം, ഒരു ദൈവം, ഒരു ലോകം” എന്ന മഹത്തായ ആശയം അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചു. 1836-ൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ‘സമത്വ സമാജം’ (Samathwa Samajam) കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രവേശനം ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം അവർക്കായി ‘നിഴൽ താങ്കലുകൾ’ (പതികൾ) സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. (നാരായണ ഗുരു കളവങ്കോടത്ത് കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു ഇത്). “വേല ചെയ്താൽ കൂലി കിട്ടണം” എന്നും, തിരുവിതാംകൂർ ഭരണത്തെ “അനന്തപുരിയിലെ നീചഭരണം” എന്നും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ “വെൺനീചഭരണം” എന്നും വിളിക്കാൻ അദ്ദേഹം ധൈര്യം കാണിച്ചു.6

ചാന്നാർ ലഹള അഥവാ മാറുമാറയ്ക്കൽ സമരം (1813 – 1859)

നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഏടുകളിലൊന്നാണ് ദക്ഷിണ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന ചാന്നാർ ലഹള. അവർണ്ണ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട നാടാർ (ചാന്നാർ) സ്ത്രീകൾക്ക് സവർണ്ണരെപ്പോലെ മാറുമറയ്ക്കാൻ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരിച്ച ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾ കുപ്പായം (ജാക്കറ്റ്) ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് സവർണ്ണരെ ചൊടിപ്പിക്കുകയും വലിയ കലാപങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുകയും ചെയ്തു. ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിന്ന ചോരചിന്തിയ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിൽ 1859 ജൂലൈ 26-ന് ഉത്രം തിരുനാൾ മഹാരാജാവിന് എല്ലാ ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾക്കും മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകിക്കൊണ്ട് വിളംബരം ഇറക്കേണ്ടി വന്നു. കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ മനുഷ്യാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.7

ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ (1825 – 1874)

ശ്രീനാരായണ ഗുരു ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപ് ഈഴവ സമുദായത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ധീരനായ പോരാളിയായിരുന്നു ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ കായികമായി തന്നെ അദ്ദേഹം പടപൊരുതി. അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മൂക്കുത്തി ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ‘മൂക്കുത്തി സമരം’ (1860), കാൽമുട്ടിന് താഴെ മുണ്ടുടുക്കാൻ വേണ്ടി നടത്തിയ ‘അച്ചിപ്പുടവ സമരം’ എന്നിവ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്. അവർണ്ണർക്ക് ആരാധിക്കാൻ 1852-ൽ മംഗലത്ത് സ്വന്തമായി ശിവക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച അദ്ദേഹം, കഥകളി പഠിക്കാൻ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് വിലക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവർക്കായി ‘കല്ലിശ്ശേരി കാവിലഴികത്ത്’ കഥകളി യോഗം സ്ഥാപിച്ചു.

കുര്യാക്കോസ് ഏലിയാസ് ചാവറ (ചാവറയച്ചൻ) (1805 – 1871)

വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന നവോത്ഥാന നായകനാണ് സി.എം.ഐ (CMI) സഭയുടെ സ്ഥാപകനായ ചാവറയച്ചൻ. പള്ളികളോട് ചേർന്ന് പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശം നൽകി. ദലിത് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പ്രവേശനം നൽകുന്നതിനായി അദ്ദേഹം 1846-ൽ മാന്നാനത്ത് ഒരു സംസ്കൃത സ്കൂൾ സ്ഥാപിച്ചു. കുട്ടികൾക്ക് ഉച്ചക്കഞ്ഞി നൽകുന്ന പദ്ധതി ആദ്യമായി ആരംഭിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്. കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ തദ്ദേശീയ അച്ചടിശാലയായ ‘സെന്റ് ജോസഫ്സ് പ്രസ്സ്’ (1846) സ്ഥാപിച്ചതും ചാവറയച്ചനാണ്. അറിവ് എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളിലേക്കും എത്തണം എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതിക്ക് അടിത്തറയിട്ടു.8

തൈക്കാട് അയ്യാ സ്വാമികൾ (1814 – 1909)

“ഇന്ത ഉലകത്തിൽ ഒരേ ഒരു ജാതി താൻ, ഒരേ ഒരു മതം താൻ, ഒരേ ഒരു കടവുൾ താൻ” എന്ന് തമിഴിൽ പ്രഖ്യാപിച്ച തൈക്കാട് അയ്യാ സ്വാമികൾ, കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മഹാഗുരുക്കന്മാരിൽ ഒരാളാണ്. ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ, ശ്രീനാരായണ ഗുരു, അയ്യങ്കാളി തുടങ്ങിയ കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ നവോത്ഥാന നായകർക്കെല്ലാം യോഗവിദ്യയും ആത്മീയോപദേശവും നൽകിയത് ഇദ്ദേഹമാണ്. സവർണ്ണരും അവർണ്ണരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ‘പന്തിഭോജനം’ കേരളത്തിൽ ആദ്യമായി (1870-കളിൽ) ആരംഭിച്ചത് തൈക്കാട് അയ്യയാണ്. ബ്രാഹ്മണർ മുതൽ പുലയർ വരെയുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പന്തിഭോജനത്തിൽ പങ്കെടുത്തു.

മക്തി തങ്ങൾ (1847 – 1912)

മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടിയ ആദ്യകാല നവോത്ഥാന നായകനാണ് സയ്യിദ് സനാഉല്ലാ മക്തി തങ്ങൾ. മുസ്ലീങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസത്തെ ശക്തമായി പിന്തുണച്ച അദ്ദേഹം, സമുദായത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതികരുടെ എതിർപ്പുകളെ വകവെക്കാതെ മാതൃഭാഷയായ മലയാളം പഠിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം സമുദായത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

ശ്രീനാരായണ ഗുരു അരുവിപ്പുറത്ത് ശിവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തുന്ന 1888-ന് മുൻപ് തന്നെ ഇത്തരത്തിൽ ബഹുമുഖമായ സാമൂഹിക നവീകരണ ശ്രമങ്ങൾ കേരളത്തിൽ സജീവമായിരുന്നു. ഈ മുന്നേറ്റങ്ങൾ ഒരുക്കിയ വളക്കൂറുള്ള മണ്ണിലാണ് പിന്നീട് നാരായണ ഗുരുവും, അയ്യങ്കാളിയും, സഹോദരൻ അയ്യപ്പനും, മന്നത്ത് പത്മനാഭനും, വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാടും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ കേരളത്തിന്റെ മുഖച്ഛായ മാറ്റിയ വൻ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത്. ഈ സാമൂഹിക അടിത്തറയാണ് പിൽക്കാലത്ത് ശക്തമായ കർഷക സമരങ്ങൾക്കും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്കും വഴിയൊരുക്കിയത്. കേരളം ഇന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന ഉയർന്ന ജീവിതനിലവാരത്തിന്റെയും സാക്ഷരതയുടെയും പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ ശില്പികൾ ഈ നവോത്ഥാന നായകരാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാനപ്പെട്ട നവോത്ഥാന സമരങ്ങൾ

  1. ചാന്നാർ ലഹള (1813-1859): മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരം.

  2. വില്ലുവണ്ടി സമരം (1893): സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ സമരം.

  3. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-1925): വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള പൊതുവഴികളിലൂടെ എല്ലാ ജാതിക്കാർക്കും നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന സമരം.

  4. ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931-1932): എല്ലാ ഹിന്ദുക്കൾക്കും ക്ഷേത്രപ്രവേശനം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നടന്ന പ്രക്ഷോഭം. കെ. കേളപ്പനും എ.കെ. ഗോപാലനുമായിരുന്നു പ്രധാന നേതാക്കൾ.

  5. കല്ലുമാല സമരം (1915): ദലിത് സ്ത്രീകൾക്ക് കല്ലുമാലകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മാന്യമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

  6. പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (1947-1948): കൊച്ചിയിലെ പാലിയം റോഡിലൂടെ അവർണ്ണർക്ക് നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന പ്രക്ഷോഭം.

അനുബന്ധം 2: മറ്റ് പ്രധാന നവോത്ഥാന നേതാക്കൾ

  • ശ്രീനാരായണ ഗുരു (1856-1928): എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം സ്ഥാപിച്ചു, അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ.

  • അയ്യങ്കാളി (1863-1941): സാധുജന പരിപാലന സംഘം സ്ഥാപിച്ചു, ദലിത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി പോരാടി.

  • ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ (1853-1924): ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ പോരാടി, ‘പ്രാചീന മലയാളം’, ‘വേദാധികാര നിരൂപണം’ തുടങ്ങിയ കൃതികൾ.

  • സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ (1889-1968): മിശ്രഭോജനം നടത്തി, “ജാതി വേണ്ട, മതം വേണ്ട, ദൈവം വേണ്ട മനുഷ്യന്” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.

  • വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട് (1896-1982): നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ യോഗക്ഷേമ സഭയിലൂടെ പോരാടി, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക് എന്ന നാടകം രചിച്ചു.

  • മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ (1878-1970): നായർ സർവീസ് സൊസൈറ്റി (NSS) സ്ഥാപിച്ചു.

  • വാഗ്ഭടാനന്ദൻ (1885-1939): ആത്മവിദ്യാസംഘം സ്ഥാപിച്ചു, ഊരാളുങ്കൽ ലേബർ കോൺട്രാക്ട് സൊസൈറ്റിക്ക് രൂപം നൽകി.

അവലംബം (References)

  1. ഗണേഷ്, കെ.എൻ. (1997). കേരള സമൂഹ പഠനങ്ങൾ, പ്രസക്തി പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  2. മേനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). എ സർവേ ഓഫ് കേരള ഹിസ്റ്ററി (A Survey of Kerala History), ഡി.സി ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  3. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1998). കൾച്ചർ, ഐഡിയോളജി, ഹെജിമണി: ഇന്റലക്ച്വൽസ് ആൻഡ് സോഷ്യൽ കോൺഷ്യസ്നെസ് ഇൻ കൊളോണിയൽ ഇന്ത്യ, തുലിക ബുക്സ്.

  4. രാമകൃഷ്ണപിള്ള, കെ. (1911). സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ കേരള സന്ദർശനം (ചരിത്ര രേഖകൾ).

  5. ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും, കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  6. കുഞ്ഞൻപിള്ള, ഇളംകുളം. (1953). കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഇരുളടഞ്ഞ ഏടുകൾ, നാഷണൽ ബുക്ക് സ്റ്റാൾ.

  7. ജെസ്സി, റോബിൻ. (2006). നാടാർ സ്ത്രീകളുടെ മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം ചരിത്രത്തിൽ, ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  8. ജോസഫ്, പ്രൊഫ. കെ.വി. (2012). ചാവറയച്ചനും കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതിയും, സി.എം.ഐ പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലും ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാട്ടങ്ങളിലും സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു ഐതിഹാസിക ജനകീയ മുന്നേറ്റമാണ് 1931-1932 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം. ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അയിത്തം, തൊട്ടുകൂടായ്മ എന്നീ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി, അവർണ്ണർ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഗുരുവായൂർ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശനവും ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യവും അനുവദിച്ചുകിട്ടണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നടന്ന അഹിംസാത്മകമായ സമരമായിരുന്നു ഇത്. 1931 നവംബർ 1-ന് ‘കേരള ഗാന്ധി’ കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ പിന്തുണയോടെ ആരംഭിച്ച ഈ സത്യാഗ്രഹം, കേവലം ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനപ്പുറം മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും സമത്വത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.¹

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും അയിത്ത വ്യവസ്ഥയും

1924-1925 കാലഘട്ടത്തിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം വലിയൊരു വിജയമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് അവർണ്ണർക്ക് ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള നിരത്തുകളിലൂടെ നടക്കാനുള്ള അവകാശം മാത്രമേ നേടിക്കൊടുത്തിരുന്നുള്ളൂ. ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ച് ഈശ്വരാരാധന നടത്താനുള്ള അവകാശം അപ്പോഴും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് കീഴിലായിരുന്ന മലബാറിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ പ്രവേശനം സവർണ്ണർക്ക് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ (ട്രസ്റ്റി) ആയിരുന്ന കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി യാഥാസ്ഥിതികരുടെ പക്ഷത്തുനിൽക്കുകയും അവർണ്ണർക്ക് പ്രവേശനം നൽകുന്നതിനെ കഠിനമായി എതിർക്കുകയും ചെയ്തു.²

1931 മേയ് മാസത്തിൽ വടകരയിൽ വെച്ച് കെ. കേളപ്പന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ ചേർന്ന കേരള പ്രദേശ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി (KPCC) അയിത്തോച്ചാടനവും ക്ഷേത്രപ്രവേശനവും ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രമേയം പാസാക്കി. ഗാന്ധിജിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഈ പ്രമേയം നടപ്പിലാക്കുന്നതിനായി കേരളത്തിലുടനീളം പ്രചാരണം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിൽ കെ. കേളപ്പൻ, എ. കെ. ഗോപാലൻ (AKG) തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശന കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ചു. സാമൂതിരിയുമായി നടത്തിയ അനുരഞ്ജന ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്നാണ് 1931 നവംബർ 1-ന് ഗുരുവായൂരിൽ സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിക്കാൻ കോൺഗ്രസ് തീരുമാനിച്ചത്.

സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ തുടക്കവും സംഘാടനവും

1931 നവംബർ 1-ന് ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിച്ചു. ജാതി-മത ഭേദമന്യേ സമൂഹത്തിന്റെ നാനാതുറകളിലുള്ളവർ ഈ സമരത്തിൽ പങ്കാളികളായി. സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ പ്രസിഡന്റായി സുബ്രഹ്മണ്യൻ തിരുമുമ്പും, ക്യാപ്റ്റനായി എ. കെ. ഗോപാലനും, സെക്രട്ടറിയായി കെ. എ. കേളപ്പനും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ സത്യാഗ്രഹികൾ പന്തലിൽ നിന്നും ക്ഷേത്രനടയിലേക്ക് അഹിംസാത്മകമായി മാർച്ച് ചെയ്യുകയും, ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അവകാശം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. യാഥാസ്ഥിതികരുടെ വാടകഗുണ്ടകളും പോലീസും സത്യാഗ്രഹികളെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. സവർണ്ണരായ നിരവധി യുവാക്കൾ തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളും പ്രിവിലേജുകളും ഉപേക്ഷിച്ച് സത്യാഗ്രഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു എന്നത് ഈ സമരത്തിന്റെ വലിയൊരു സവിശേഷതയായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹ പന്തലിൽ വെച്ച് എല്ലാ ജാതിയിലും പെട്ടവർ ഒപ്പമിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ‘പന്തിഭോജനം’ പതിവായി നടന്നു. ഇത് മലബാറിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഏറ്റ വലിയൊരു പ്രഹരമായിരുന്നു.³

സമരത്തിലെ സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകൾ

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തെ ദേശീയ ശ്രദ്ധയിലെത്തിച്ചത് അതിനിടയിൽ നടന്ന ചില സവിശേഷമായ സംഭവവികാസങ്ങളാണ്:

1. എ.കെ.ജിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മലബാർ ജാഥ:

സത്യാഗ്രഹത്തിന് കൂടുതൽ ജനകീയ പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി ക്യാപ്റ്റൻ എ. കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കണ്ണൂരിൽ നിന്നും ഗുരുവായൂരിലേക്ക് ഒരു കാൽനട ജാഥ സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് ‘മലബാർ ജാഥ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. യാഥാസ്ഥിതികരായ സവർണ്ണർ വടകരയിൽ വെച്ച് എ.കെ.ജിയെയും സംഘത്തെയും ക്രൂരമായി ആക്രമിച്ചു. രക്തം വാർന്ന് ബോധരഹിതനായി വീണിട്ടും സമരം തുടരാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം ജനങ്ങളിൽ വലിയ ആവേശമുണ്ടാക്കി.

2. പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ മണിമുഴക്കൽ:

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വീരോചിതമായ ഏടുകളിൽ ഒന്നാണ് പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ഇടപെടൽ. 1931 ഡിസംബർ മാസത്തിൽ, സത്യാഗ്രഹ വളന്റിയർ ആയിരുന്ന പി. കൃഷ്ണപിള്ള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലിന് മുന്നിലുള്ള മണ്ഡപത്തിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറി അവിടെ കെട്ടിത്തൂക്കിയിരുന്ന വലിയ മണി മുഴക്കി. സവർണ്ണർക്ക് മാത്രം അവകാശമുണ്ടായിരുന്ന ആ മണി മുഴക്കിയത് സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തോടുള്ള വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ക്ഷേത്ര കാവൽക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. മർദ്ദനമേറ്റിട്ടും “മഹാത്മാ ഗാന്ധിക്ക് ജയ്” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ ധീരയുവാവ് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഈ സംഭവം യുവാക്കൾക്കിടയിൽ സത്യാഗ്രഹത്തിന് വലിയ സ്വീകാര്യത നേടിക്കൊടുത്തു.⁴

കെ. കേളപ്പന്റെ നിരാഹാരവും ഗാന്ധിജിയുടെ ഇടപെടലും

സത്യാഗ്രഹം പത്തുമാസം പിന്നിട്ടിട്ടും കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി തന്റെ കടുംപിടുത്തത്തിൽ നിന്നും മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സമരത്തിന്റെ രീതി മാറ്റാൻ കെ. കേളപ്പൻ തീരുമാനിച്ചു. 1932 സെപ്റ്റംബർ 21-ന് അദ്ദേഹം ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിൽ മരണം വരെയുള്ള നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിച്ചു.

കേളപ്പന്റെ നിരാഹാരം കേരളത്തെയാകെ പിടിച്ചുലച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി നാടൊട്ടുക്കും പ്രാർത്ഥനകളും യോഗങ്ങളും നടന്നു. ഈ വാർത്ത പൂനെയിലെ യെർവാഡ ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ പക്കലുമെത്തി. കേളപ്പന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഗാന്ധിജി, സാമൂതിരിക്ക് ക്ഷേത്രം തുറന്നുകൊടുക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ടെലഗ്രാം അയച്ചു. എന്നാൽ സാമൂതിരി വഴങ്ങിയില്ല. തുടർന്ന് ഗാന്ധിജി കെ. കേളപ്പന് ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു. നിരാഹാരം തൽക്കാലം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും, ഭാവിയിൽ ആവശ്യമെങ്കിൽ താൻ തന്നെ നേരിട്ട് ഗുരുവായൂരിൽ വന്ന് നിരാഹാരം ഇരിക്കാമെന്നും ഗാന്ധിജി ഉറപ്പുനൽകി. ഗാന്ധിജിയുടെ നിർദ്ദേശത്തെത്തുടർന്ന് 1932 ഒക്ടോബർ 2-ന് (ഗാന്ധി ജയന്തി ദിനത്തിൽ) കേളപ്പൻ തന്റെ നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം അവസാനിപ്പിച്ചു.

പൊന്നാനി താലൂക്കിലെ ജനഹിത പരിശോധന (Referendum)

നിരാഹാരം അവസാനിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, യാഥാസ്ഥിതികരുടെ അവകാശവാദങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരം തുറന്നുകാട്ടാൻ ഗാന്ധിജിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം കോൺഗ്രസ് ഒരു അത്യപൂർവ്വ ജനാധിപത്യ രീതി പരീക്ഷിച്ചു. ഗുരുവായൂർ ഉൾപ്പെടുന്ന പൊന്നാനി താലൂക്കിൽ അവർണ്ണരുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെക്കുറിച്ച് സവർണ്ണ ഹിന്ദുക്കൾക്കിടയിൽ ഒരു ജനഹിത പരിശോധന (Referendum) നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.

കെ. കേളപ്പൻ, എ. കെ. ഗോപാലൻ, കസ്തൂർബാ ഗാന്ധി തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. വീടുവീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങി അവർ വോട്ടുകൾ ശേഖരിച്ചു. 1932 നവംബറിൽ നടന്ന ഈ വോട്ടെടുപ്പിന്റെ ഫലം അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു:

ജനഹിത പരിശോധനയിലെ വോട്ടിംഗ് നില ശതമാനം / കണക്ക്
ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെ അനുകൂലിച്ചവർ 77% (ഏകദേശം 56,000 പേർ)
ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെ എതിർത്തവർ 13% (ഏകദേശം 9,000 പേർ)
അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്താത്തവർ 10% (ഏകദേശം 8,000 പേർ)

ഭൂരിപക്ഷം സവർണ്ണ ഹിന്ദുക്കളും അവർണ്ണരുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നുവെന്ന് ഈ വോട്ടെടുപ്പിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ക്ഷേത്രം തുറന്നുകൊടുക്കാതിരുന്ന സാമൂതിരിയുടെയും സനാതനികളുടെയും പ്രധാന വാദത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി.⁵

സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം ഉടനടി ക്ഷേത്ര വാതിലുകൾ അവർണ്ണർക്കായി തുറന്നുകൊടുത്തില്ലെങ്കിലും, അത് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ചലനങ്ങൾ വിപ്ലവാത്മകമായിരുന്നു:

  1. തിരുവിതാംകൂർ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം (1936): ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം സൃഷ്ടിച്ച ശക്തമായ ജനവികാരവും ബോധവൽക്കരണവുമാണ് 1936-ൽ തിരുവിതാംകൂറിലെ ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന്.

  2. മദിരാശി സർക്കാരിന്റെ നിയമനിർമ്മാണം: പൊന്നാനി താലൂക്കിലെ ജനഹിത പരിശോധനയുടെ ഫലം മദിരാശി സർക്കാരിന് മേൽ വലിയ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് 1938-ലെ മലബാർ ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമത്തിനും, 1947-ലെ സമ്പൂർണ്ണ ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമത്തിനും വഴിയൊരുക്കി. (1947 ലാണ് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം അവർണ്ണർക്കായി ഔദ്യോഗികമായി തുറന്നുകൊടുത്തത്).

  3. ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉദയം: സത്യാഗ്രഹത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ. കെ. ഗോപാലൻ, ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയ യുവനേതാക്കൾ കോൺഗ്രസിന്റെ മിതവാദ നയങ്ങളിൽ അതൃപ്തരായി പിൽക്കാലത്ത് കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിക്കുകയും കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് അടിത്തറ പാകുകയും ചെയ്തു.

  4. സാമൂഹിക ഐക്യം: സവർണ്ണ-അവർണ്ണ വ്യത്യാസമില്ലാതെ മനുഷ്യർ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി തെരുവിലിറങ്ങുകയും മർദ്ദനം ഏൽക്കുകയും ചെയ്തത് കേരളത്തിലെ ജാതി മതിലുകളെ വലിയ തോതിൽ തകർത്തു.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ, ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം എന്നത് കേവലം ഒരു വിശ്വാസപരമായ അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ വിസമ്മതിച്ച ഒരു ജീർണ്ണിച്ച സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള മാനവികതയുടെ പോരാട്ടമായിരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വിനും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അഹിംസയുടെയും ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും ആയുധങ്ങളുമായി ഒരു ജനത നടത്തിയ ആ സന്ധിയില്ലാ സമരം, ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണ ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ അധ്യായമായി ഇന്നും തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ചോരചിന്തിയ ആ സമരഭൂമിയിൽ നിന്നുമാണ് ഇന്നത്തെ സമത്വസുന്ദരമായ കേരളം അതിന്റെ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ സ്വായത്തമാക്കിയത്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കേരളത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന അയിത്തോച്ചാടന/ക്ഷേത്രപ്രവേശന സമരങ്ങൾ

  • വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-1925): ക്ഷേത്ര റോഡുകളിലെ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത സമരം.

  • കൽപ്പാത്തി രഥോത്സവ സമരം (1924): പാലക്കാട് കൽപ്പാത്തി അഗ്രഹാര വീഥികളിൽ അവർണ്ണർക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചതിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം.

  • കുട്ടംകുളം സമരം (1946): ഇരിങ്ങാലക്കുട കൂടൽമാണിക്യം ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിലുള്ള കുട്ടംകുളം റോഡിലൂടെ നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന സമരം.

  • പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (1947-1948): കൊച്ചി രാജ്യത്ത് പാലിയം റോഡിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന രക്തരൂക്ഷിതമായ സമരം.

അനുബന്ധം 2: ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിലെ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • കെ. കേളപ്പൻ (1889 – 1971): ‘കേരള ഗാന്ധി’. സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ മുഖ്യ സൂത്രധാരനും നിരാഹാര സമരം അനുഷ്ഠിച്ച നേതാവും.

  • എ. കെ. ഗോപാലൻ (AKG) (1904 – 1977): സത്യാഗ്രഹ വളന്റിയർമാരുടെ ക്യാപ്റ്റൻ. മലബാർ ജാഥയെ നയിച്ച ധീരനായ പോരാളി. പിൽക്കാലത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പരമോന്നത നേതാവായി.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള (1906 – 1948): സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തെ വെല്ലുവിളിച്ച് ക്ഷേത്രമണി മുഴക്കിയ വിപ്ലവകാരി. കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപകൻ.

  • സുബ്രഹ്മണ്യൻ തിരുമുമ്പ് (1898 – 1984): ‘പാടുന്ന പടവാൾ’ എന്നറിയപ്പെട്ട കവി. സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റ്. സവർണ്ണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും വന്ന് അയിത്തത്തിനെതിരെ പടപൊരുതി.

  • മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ (1878 – 1970): നായർ സർവ്വീസ് സൊസൈറ്റിയുടെ സ്ഥാപകൻ. ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും സവർണ്ണ ജാഥ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Kottayam: Sahitya Pravarthaka Co-operative Society. (ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും കേരള നവോത്ഥാനത്തിലെ അതിന്റെ പങ്കും).¹

  2. Menon, P. K. K. (1972). The History of Freedom Movement in Kerala (Volume II). Trivandrum: Government of Kerala. (സാമൂതിരിയുടെ നിലപാടുകളും സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളും).²

  3. Gopalan, A. K. (1973). In the Cause of the People: Reminiscences. New Delhi: Orient Longman. (എ. കെ. ഗോപാലന്റെ ആത്മകഥയിൽ നിന്നുള്ള മലബാർ ജാഥയുടെയും സമരമുഖത്തെയും നേരിട്ടുള്ള വിവരണങ്ങൾ).³

  4. Namboodiripad, E. M. S. (1968). Kerala: Yesterday, Today and Tomorrow. Calcutta: National Book Agency. (പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ മണിമുഴക്കലും സത്യാഗ്രഹം ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതികൾക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകളും).⁴

  5. Ravindran, T. K. (1972). Asan and Social Revolution in Kerala. Trivandrum: Kerala Historical Society. (പൊന്നാനി താലൂക്കിലെ ജനഹിത പരിശോധനയുടെ (Referendum) സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളും അതിന്റെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും).⁵

പറയർ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തെയും സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയെയും കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതും, എന്നാൽ ചരിത്രരചനകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ജനവിഭാഗമാണ് പറയർ (Paraiyars). ബ്രിട്ടീഷ് നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ എഡ്ഗർ തേഴ്സ്റ്റൺ (Edgar Thurston) 1909-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘കാസ്റ്റ്സ് ആൻഡ് ട്രൈബ്സ് ഓഫ് സതേൺ ഇന്ത്യ’ (Castes and Tribes of Southern India) എന്ന കൃതിയിൽ ഈ സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, കേവലം ഒരു കൊളോണിയൽ നരവംശശാസ്ത്ര രേഖയ്ക്ക് അപ്പുറം, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുള്ള സാംസ്കാരിക, കാർഷിക, ബൗദ്ധിക പാരമ്പര്യമുള്ള ഒരു ജനതയാണ് അവർ. സംഘകാലം മുതൽ ആധുനിക ദളിത് രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ വരെയുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ പറയർ സമൂഹം കടന്നുപോയ വഴികൾ ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരധ്യായമാണ്.

പദോൽപ്പത്തിയും ഭാഷാപരമായ സ്വാധീനവും

‘പറയൻ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘പറയർ’ എന്ന പദത്തിന്റെ ഉത്ഭവം തമിഴിലെ ‘പറൈ’ (Parai) എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ്. ‘പറൈ’ എന്നാൽ ഒരു വാദ്യോപകരണം (Drum) എന്നാണ് അർത്ഥം. പ്രാചീനകാലത്ത് രാജകീയ വിളംബരങ്ങൾ ജനങ്ങളെ അറിയിക്കുന്നതിനും, യുദ്ധസമയത്ത് സൈന്യത്തെ ഉണർത്തുന്നതിനും, വിശേഷദിവസങ്ങളിലും ഈ വാദ്യം മുഴക്കുന്നവരെയാണ് പറയർ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പ്രധാന മാധ്യമമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഈ വാദ്യത്തിന് പ്രാചീന തമിഴ് സമൂഹത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ പദത്തിന് ആഗോളതലത്തിൽ വലിയൊരു സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ സാമൂഹികമായി ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവരെയോ, മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടവരെയോ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘Pariah’ (പരായാ) എന്ന വാക്ക് ഈ ജാതിനാമത്തിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത്, ഈ സമൂഹത്തിന് നേരിടേണ്ടി വന്ന കടുത്ത ജാതീയ വിവേചനങ്ങളും അയിത്തവും കണ്ട കൊളോണിയൽ ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലേക്ക് ഈ വാക്ക് അതേ അർത്ഥത്തിൽ സന്നിവേശിപ്പിച്ചത്. ഇന്നും അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിലും സാമൂഹിക ശാസ്ത്രത്തിലും (ഉദാഹരണത്തിന്: ‘Pariah State’ – രാജ്യാന്തര സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട രാജ്യം) ഈ പദം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രാചീന ചരിത്രം: സംഘകാലവും കാർഷിക പാരമ്പര്യവും

പറയർ സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവർ എക്കാലത്തും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരായിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യക്തമാകും. പ്രാചീന സംഘകാല സാഹിത്യം (Sangam Literature) തമിഴകത്തെ അഞ്ച് ഭൂപ്രദേശങ്ങളായി (തിണകൾ – Thinai) തരംതിരിച്ചിരുന്നു. ഇതിൽ കൃഷിയോഗ്യമയ സമതലപ്രദേശമായ ‘മരുതം’ (Marutham) തിണയിലാണ് പറയർ പ്രധാനമായും അധിവസിച്ചിരുന്നത്.

മരുതം പ്രദേശത്തെ പ്രധാന നിവാസികളായ ഇവർ കേവലം കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മണ്ണ് ശാസ്ത്രം, ജലസേചനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അഗാധമായ അറിവുള്ള കാർഷിക വിദഗ്ധരായിരുന്നു. ചോള, പാണ്ഡ്യ രാജവംശങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ല് ഇവരായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ കിടപ്പും വിതയ്ക്കേണ്ട സമയവും കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന ഈ ജനവിഭാഗം, അക്കാലത്ത് രാജാക്കന്മാരാൽ പോലും ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി സംഘകൃതികൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഉഴുതുമറിക്കാനും വിളവെടുക്കാനുമുള്ള അവരുടെ കായികശേഷിയും വൈദഗ്ധ്യവും ആദിമ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ പ്രകീർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ബൗദ്ധികവും ആത്മീയവുമായ സംഭാവനകൾ

ഇന്ത്യൻ ജാതിവ്യവസ്ഥ അടിസ്ഥാനപരമായി അറിവിനെയും അധികാരത്തെയും ചില പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുക്കിനിർത്താൻ ശ്രമിച്ച ഒന്നാണ്. എന്നാൽ, ഈ വ്യവസ്ഥിതി രൂപപ്പെടുന്നതിന് മുൻപുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ അതിമഹത്തായ ബൗദ്ധിക സംഭാവനകൾ നൽകാൻ ഈ സമൂഹത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ലോകപ്രശസ്തമായ ‘തിരുക്കുറൾ’ രചിച്ച തമിഴ് കവി തിരുവള്ളുവർ (Thiruvalluvar), പ്രാചീന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ അതികായയായ അവ്വയാർ (Avvaiyar) എന്നിവർ ഈ പാരമ്പര്യത്തിൽ പെട്ടവരാണെന്ന് പല ചരിത്രകാരന്മാരും ദളിത് ചിന്തകരും വാദിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ശൈവ ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിലെ 63 നായനാർമാരിൽ (Nayanmars) ഒരാളായ നന്ദനാർ (Nandanar) പറയർ സമുദായത്തിൽ ജനിച്ച വ്യക്തിയാണ്. ചിദംബരം നടരാജ ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനം നടത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച നന്ദനാർക്ക് അയിത്തത്തിന്റെ പേരിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതും, പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിയിൽ പ്രസാദിച്ച് നന്ദി വിഗ്രഹം വഴിമാറിക്കൊടുത്തതുമായ ചരിത്രം/ഐതിഹ്യം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭക്തിപ്രസ്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന ഏടാണ്. ഈ ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്, പ്രാചീനകാലത്ത് കല, സാഹിത്യം, ആത്മീയത എന്നീ തലങ്ങളിൽ ഈ സമൂഹം വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു എന്നാണ്.

ചരിത്രപരമായ വീഴ്ചയും ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ആധിപത്യവും

ബൗദ്ധികമായും കാർഷികപരമായും ഉയർന്ന നിലയിലായിരുന്ന ഒരു സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് വർണ്ണ-ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടത് എന്നത് സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞർ വ്യാപകമായി പഠിച്ചിട്ടുള്ള വിഷയമാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വേദിക് ഹിന്ദുമതം (Vedic Hinduism) വേരുറപ്പിക്കുകയും ജാതിവ്യവസ്ഥ കർശനമാവുകയും ചെയ്തതോടെയാണ് പറയർ സമൂഹത്തിന് അവരുടെ ഭൂമിയും സാമൂഹിക പദവിയും നഷ്ടപ്പെട്ടത്.

പഴയകാലത്ത് അവർ ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ അനുയായികളായിരുന്നെന്നും, ബ്രാഹ്മണാധിപത്യത്തെ എതിർത്തതുകൊണ്ടാണ് അവരെ പരാജയപ്പെടുത്തി ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പുറത്ത് (Outcastes) നിർത്തി കടുത്ത അയിത്തം കൽപ്പിച്ചതെന്നും അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതരെ പോലുള്ള നവോത്ഥാന നായകർ വാദിക്കുന്നു. ക്രമേണ, ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം (Mirasi rights) അവരിൽ നിന്നും തട്ടിയെടുക്കപ്പെടുകയും, അവർ കേവലം അടിമത്തൊഴിലാളികളായി (Agricultural serfs) മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ക്ഷേത്രപ്രവേശനം, പൊതുവഴികളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരം, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവ അവർക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.

ആചാരപരമായ അവകാശങ്ങളും ഗ്രാമദേവതാ വിശ്വാസങ്ങളും

സാമൂഹികമായി ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടെങ്കിലും, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല പ്രമുഖ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും പറയർ സമൂഹത്തിന് ചില പ്രത്യേക ആചാരപരമായ അവകാശങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്നത് കൗതുകകരമായ ഒരു വസ്തുതയാണ്. തിരുവാരൂർ ത്യാഗരാജ ക്ഷേത്രം പോലുള്ള മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഉത്സവങ്ങൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നതിനും, കൊടിയേറ്റുന്നതിനും ഇന്നും ഈ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് പരമ്പരാഗതമായ അവകാശങ്ങളുണ്ട്. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ക്ഷേത്രങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഭരണത്തിലോ സ്ഥാപനത്തിലോ ഇവർക്ക് നിർണായക പങ്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്.

കൂടാതെ, മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടേതായ ഒരു സമാന്തര ആത്മീയ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. ഗ്രാമങ്ങളെ മഹാമാരികളിൽ നിന്നും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്നും കാക്കുന്ന ‘ശിരുദൈവങ്ങൾ’ (Village/Folk deities – ഉദാ: മാരിയമ്മൻ, മുനിയാണ്ടി) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗ്രാമദേവതമാരുടെ പൂജാരിമാരായും വെളിച്ചപ്പാടുകളായും ഇവർ പ്രവർത്തിച്ചുപോന്നു. ഈ ഗ്രാമദേവതാ വിശ്വാസങ്ങൾ പ്രകൃതിയുമായും കൃഷിയുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതായിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം: പറയർ മുതൽ സാംബവർ വരെ

കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും പറയർ സമൂഹത്തിന് സവിശേഷമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. കേരളത്തിൽ ഇവർ ‘പറയൻ’ എന്നും, പിന്നീട് സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ‘സാംബവർ’ (Sambavar) എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. മഹാശിവന്റെ പേരായ സാംബൻ എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ് സാംബവർ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചത്.

കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ മിത്തുകളിൽ ഒന്നാണ് ‘പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം’. ബ്രാഹ്മണനായ വരരുചിക്ക് പറയ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയിലുണ്ടായ പന്ത്രണ്ട് മക്കളുടെ കഥയാണിത്. ഈ മക്കളിൽ മേൽപ്പത്തൂർ ഭട്ടതിരിയെപ്പോലുള്ള ബ്രാഹ്മണനും, പാക്കനാരെപ്പോലുള്ള പറയനും, പെരുന്തച്ചനെപ്പോലുള്ള ആശാരിയും ഉൾപ്പെടുന്നു. അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച തത്ത്വചിന്തകനും പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമാനുമായാണ് പാക്കനാർ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പാക്കനാർ മുറം നെയ്തു വിറ്റാണ് ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്നത് എന്നത് ഈ സമൂഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളിലൊന്നായ ഈറ്റ, മുള എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള കരകൗശല നിർമ്മാണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഐതിഹ്യം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്, പ്രാചീന കേരളത്തിൽ ജാതികൾ തമ്മിൽ വലിയ വേർതിരിവുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിലേക്കും, അറിവിനും വിവേകത്തിനും ജാതിയില്ല എന്ന സത്യത്തിലേക്കുമാണ്.

ആധുനിക കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ച ഏറ്റവും വലിയ നേതാവായിരുന്നു പാമ്പാടി ജോൺ ജോസഫ് (1887–1940). അയ്യങ്കാളിയുടെ സമകാലികനായിരുന്ന അദ്ദേഹം, സാംബവ സമൂഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും അവകാശങ്ങൾക്കുമായി നിരന്തരം പോരാടി. 1921-ൽ അദ്ദേഹം ‘ചേരമർ മഹാജനസഭ’ സ്ഥാപിച്ചു. തിരുവിതാംകൂറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർക്ക് സ്വന്തമായി ഭൂമി ലഭിക്കുന്നതിനും, സ്കൂളുകളിൽ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്നതിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.

തമിഴ്‌നാട്ടിലെ സാമൂഹിക മുന്നേറ്റവും അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതരും

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, വലിയ ദളിത് ഉണർവുകൾ ഉണ്ടായി. ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത് അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതർ (Iyothee Thass – 1845–1914) എന്ന മഹാനായ ചിന്തകനാണ്.

പറയർ സമൂഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ തമിഴ് ദേശത്തെ ആദിമ നിവാസികളാണെന്നും, അവർ ‘ശാക്യ ബുദ്ധമതക്കാർ’ (Sakya Buddhists) ആയിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം ചരിത്രരേഖകൾ ഉദ്ധരിച്ച് വാദിച്ചു. ജാതിവ്യവസ്ഥ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ‘പറയർ’ എന്ന പേര് ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും, തങ്ങളെ ‘ആദി ദ്രാവിഡർ’ (Adi Dravidars) എന്ന് വിളിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇതിനായി അദ്ദേഹം 1892-ൽ ‘ആദി ദ്രാവിഡ മഹാജനസഭ’ രൂപീകരിക്കുകയും, ‘ഒരു പൈസാ തമിഴൻ’ എന്ന പത്രം സ്ഥാപിച്ച് അതിലൂടെ സാമൂഹിക അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഫലമായാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഈ സമൂഹത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ‘ആദി ദ്രാവിഡർ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതർക്ക് പുറമെ, ഇരട്ടமலை ശ്രീനിവാസൻ (Rettaimalai Srinivasan), എം.സി. രാജ (M.C. Rajah) തുടങ്ങിയ നേതാക്കളും ഈ സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾക്കായി പോരാടി. ഇവരെല്ലാം ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് മുൻപേ തന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ശക്തമായ ദളിത് വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയിട്ടവരാണ്.

ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ ഉണർവുകളും പുതിയ തലമുറയുടെ മുന്നേറ്റവും

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിൽ, ഭരണഘടനാ ശില്പിയായ ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ചിന്തകൾ ഈ സമൂഹത്തിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ് സൃഷ്ടിച്ചു. സംവരണാനുകൂല്യങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസ നയങ്ങളും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട അടിച്ചമർത്തലുകളെ മറികടക്കാൻ ഇവർക്ക് സാധിച്ചു. ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് പട്ടികജാതി (Scheduled Caste – SC) വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഈ ജനത, വിദ്യാഭ്യാസ, സാങ്കേതിക, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ തങ്ങളുടേതായ ഇടം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ആധുനിക തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇവരുടെ ശബ്ദം വളരെ പ്രബലമാണ്. തോൽ. തിരുമാവളവൻ (Thol. Thirumavalavan) നേതൃത്വം നൽകുന്ന ‘വിടുതലൈ ചിരുതൈഗൽ കക്ഷി’ (Viduthalai Chiruthaigal Katchi – VCK) എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം ഈ സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ ഇന്ന് നിർണായക പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. കേവലം ദളിത് വോട്ടുകൾ എന്നതിലുപരി, ജനാധിപത്യ, മതേതര ചേരികളിലെ ശക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറാൻ ഇവർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

സാംസ്കാരിക വീണ്ടെടുപ്പ് (Cultural Reclamation): ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു മാറ്റം സാംസ്കാരിക തലത്തിലാണ്. മുമ്പ് ശവസംസ്കാര ചടങ്ങുകൾക്ക് മാത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന, ജാതീയമായ അപകർഷതാബോധത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന ‘പറൈ’ (Paraiattam) എന്ന വാദ്യകലയെ, ഇന്ന് പുതിയ തലമുറ ‘ദളിത് അഭിമാനത്തിന്റെ പ്രതിരോധ കലയായി’ (Art of Resistance and Pride) ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് കലാലയങ്ങളിലും സാംസ്കാരിക വേദികളിലും പറൈയാട്ടം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റെയും ശബ്ദമായി മുഴങ്ങുന്നു.

പറയർ അല്ലെങ്കിൽ സാംബവർ എന്ന ജനവിഭാഗത്തിന്റെ ചരിത്രം ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രമാണ്. മണ്ണിൽ പണിയെടുത്ത് നാടിനെ പോറ്റിയ, അതിമഹത്തായ സംസ്കാരം കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു ജനത, ക്രൂരമായ ജാതിവ്യവസ്ഥയാൽ പിന്തള്ളപ്പെടുകയും, പിന്നീട് വിദ്യാഭ്യാസം, സംഘടന, ജനാധിപത്യ ബോധം എന്നിവയിലൂടെ തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട അവകാശങ്ങൾ തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഇതിഹാസ തുല്യമായ പോരാട്ടമാണ് നാം ഇവിടെ കാണുന്നത്. കേവലം സഹതാപത്തോടെ നോക്കിക്കാണേണ്ട ഒരു ഭൂതകാലമല്ല അവർക്കുള്ളത്, മറിച്ച് പ്രതിരോധത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും അഭിമാനകരമായ ഒരു പാരമ്പര്യമാണ്. ഐ.ടി മേഖലയിലും, ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തും, കലയിലും, രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഈ സമൂഹത്തിലെ പുതിയ തലമുറ നടത്തുന്ന മുന്നേറ്റങ്ങൾ, ഒരു യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയുടെ വളർച്ചയെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.