പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം

പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം (1930): കേരളത്തിലെ സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഇതിഹാസം

ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലായ സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ (Civil Disobedience Movement) ഭാഗമായി കേരളത്തിൽ നടന്ന ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രക്ഷോഭമാണ് 1930-ലെ പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗുജറാത്തിലെ ദണ്ഡിയിൽ നടന്ന ഐതിഹാസികമായ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹത്തിന് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ കിരാതമായ ഉപ്പുനിയമങ്ങളെ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ സമരം സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. 1930 ഏപ്രിൽ 13-ന് ‘കേരള ഗാന്ധി’ കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കോഴിക്കോട് നിന്നും പുറപ്പെട്ട 33 സത്യാഗ്രഹികളുടെ സംഘം പദയാത്രയായി ഏപ്രിൽ 21-ന് കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ പയ്യന്നൂരിൽ എത്തുകയും, അവിടെ ഉളിയത്ത് കടവിൽ വെച്ച് കടൽജലം കുറുക്കി ഉപ്പുണ്ടാക്കി നിയമലംഘനം നടത്തുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിൽ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് വലിയ ജനകീയ അടിത്തറ പാകിയ ഈ സമരം, മദിരാശി സർക്കാരിന് കീഴിലായിരുന്ന മലബാറിലെ ജനത അധിനിവേശത്തിനെതിരെ നടത്തിയ അതിശക്തമായ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.¹

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും ഉപ്പുനിയമവും

1929-ൽ ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ ചേർന്ന ലാഹോർ കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനം ‘പൂർണ്ണ സ്വരാജ്’ (സമ്പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം) ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ ലക്ഷ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി ഒരു അഖിലേന്ത്യാ സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിക്കാൻ കോൺഗ്രസ് മഹാത്മാഗാന്ധിയെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും ദരിദ്രരായ ജനവിഭാഗങ്ങളെപ്പോലും ബാധിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ ഉപ്പുനികുതിയാണ് ഭരണകൂടത്തിനെതിരെയുള്ള ആയുധമായി ഗാന്ധിജി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പ്രകൃതിദത്തമായി ലഭിക്കുന്ന ഉപ്പിന്മേൽ കുത്തക സ്ഥാപിക്കുകയും കനത്ത നികുതി ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത ബ്രിട്ടീഷ് നയം തികച്ചും മനുഷ്യത്വരഹിതമായിരുന്നു. ഉപ്പുനിയമം ലംഘിക്കുക എന്നത് കേവലം ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രതിഷേധം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യക്കാരുടെ മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയായിരുന്നു.²

ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ ഗാന്ധിജിയുടെ ആഹ്വാനം ഏറ്റെടുത്തു. കേരളത്തിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയിരുന്ന കേരള പ്രദേശ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി (KPCC), കോഴിക്കോട് വടകരയിൽ കെ. കേളപ്പന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ യോഗം ചേരുകയും നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

പയ്യന്നൂരിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പും ‘രണ്ടാം ബർദോളിയും’

ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹത്തിനായുള്ള പ്രധാന വേദിയായി കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വം പയ്യന്നൂരിനെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഇതിന് വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവുമായ കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. 1928-ൽ പയ്യന്നൂരിൽ വെച്ചാണ് ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ നാലാം അഖില കേരള രാഷ്ട്രീയ സമ്മേളനം (All Kerala Political Conference) നടന്നത്. കേരളത്തിൽ ആദ്യമായി ‘പൂർണ്ണ സ്വരാജ്’ എന്ന പ്രമേയം പാസാക്കപ്പെട്ടത് ഈ സമ്മേളനത്തിലായിരുന്നു. ഈ സമ്മേളനം പയ്യന്നൂരിലെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും ജനങ്ങളിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വ് സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.

കൂടാതെ, കടൽവെള്ളം കയറുന്ന വിശാലമായ കായൽപ്പരപ്പുള്ള പയ്യന്നൂരിലെ ഉളിയത്ത് കടവ് ഉപ്പുണ്ടാക്കാൻ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥലമായിരുന്നു. ശക്തമായ കോൺഗ്രസ് സംഘടനാ സംവിധാനവും, മയ്യാരത്ത് ശങ്കരൻ, സി. എച്ച്. ഗോവിന്ദൻ നമ്പ്യാർ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ സാന്നിധ്യവും പയ്യന്നൂരിനെ അനുകൂല ഘടകമാക്കി. ഈ വലിയ ജനകീയ പിന്തുണയും പോരാട്ടവീര്യവും കാരണം പയ്യന്നൂർ അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയുടെ ‘രണ്ടാം ബർദോളി’ (Second Bardoli) എന്ന പേരിലാണ് ദേശീയതലത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.³

ചരിത്രപരമായ പദയാത്രയുടെ തുടക്കം

ഗാന്ധിജി ദണ്ഡി മാർച്ച് ആരംഭിച്ചതിന്റെ ആവേശത്തിൽ, കേരളത്തിലും വിപുലമായ ഒരുക്കങ്ങൾ നടന്നു. 1930 ഏപ്രിൽ 13-ന് (വിഷു ദിനത്തിലും ജാലിയൻവാലാബാഗ് കൂട്ടക്കൊലയുടെ വാർഷിക ദിനത്തിലും) കോഴിക്കോട് നിന്നുമാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സത്യാഗ്രഹ ജാഥ ആരംഭിച്ചത്. ജാതി-മത ഭേദമന്യേ, കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 33 സത്യാഗ്രഹികളാണ് ആദ്യ സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്. കെ. കേളപ്പനായിരുന്നു ജാഥാ ക്യാപ്റ്റൻ.

കോഴിക്കോട് നിന്നും പുറപ്പെട്ട പദയാത്ര കൊയിലാണ്ടി, വടകര, മാഹി, തലശ്ശേരി, കണ്ണൂർ വഴി പയ്യന്നൂരിലേക്ക് നീങ്ങി. കാൽനടയായി സഞ്ചരിച്ച സത്യാഗ്രഹികൾക്ക് വഴിനീളെ വലിയ സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചത്. ഈ പദയാത്ര മലബാറിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വലിയ തോതിലുള്ള ദേശീയബോധം ഉണർത്തി. സത്യാഗ്രഹികളെ സ്വീകരിക്കരുതെന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ കർശനമായ വിലക്കുകൾ വകവെക്കാതെ ആയിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാർ ആവേശത്തോടെ ജാഥയെ വരവേൽക്കുകയും ഭക്ഷണവും പണവും നൽകി സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. മാതൃഭൂമി പത്രം പദയാത്രയുടെ വിശദവിവരങ്ങൾ ദിവസവും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് ജനങ്ങളിൽ ആവേശം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു.

ഉളിയത്ത് കടവിലെ നിയമലംഘനം

ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട പദയാത്രയ്ക്ക് ശേഷം 1930 ഏപ്രിൽ 21-ന് സത്യാഗ്രഹ സംഘം പയ്യന്നൂരിലെ ഉളിയത്ത് കടവിലെത്തി. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളാണ് ചരിത്രമുഹൂർത്തത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ അവിടെ തടിച്ചുകൂടിയിരുന്നത്. കെ. കേളപ്പന്റെയും മറ്റ് നേതാക്കളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ സത്യാഗ്രഹികൾ മൺകലങ്ങളിൽ കടൽവെള്ളം ശേഖരിച്ച് അടുപ്പിൽ വെച്ച് കുറുക്കി ഉപ്പുണ്ടാക്കി. ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും കൺമുന്നിൽ വെച്ചാണ് പരസ്യമായി അവർ ഉപ്പുനിയമം ലംഘിച്ചത്.

കുറുക്കിയെടുത്ത ഉപ്പ് ചെറിയ പാക്കറ്റുകളിലാക്കി ലേലം വിളിച്ചു വിറ്റു. കേളപ്പൻ ഉണ്ടാക്കിയ ആദ്യത്തെ ഉപ്പുകിഴി വലിയ തുകയ്ക്കാണ് ലേലത്തിൽ പോയത്. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലും പയ്യന്നൂരിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വലിയ തോതിൽ ജനങ്ങൾ സംഘടിക്കുകയും സ്വയമേവ ഉപ്പുണ്ടാക്കി നിയമം ലംഘിക്കുകയും ചെയ്തു. ആരംഭിച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും പോലീസ് ഇടപെടാതിരുന്നത് സർക്കാരിന് വലിയ നാണക്കേടുണ്ടാക്കി.⁴

ബ്രിട്ടീഷ് അടിച്ചമർത്തലും നേതാക്കളുടെ അറസ്റ്റും

തുടക്കത്തിൽ സത്യാഗ്രഹത്തെ അവഗണിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ, പ്രസ്ഥാനം വലിയൊരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമായി മാറുന്നത് കണ്ടതോടെ കടുത്ത അടിച്ചമർത്തൽ നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) സമരക്കാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. ഉപ്പുണ്ടാക്കുന്ന കലങ്ങൾ തല്ലിത്തകർക്കുകയും സത്യാഗ്രഹ പന്തലുകൾ അഗ്നിക്കിരയാക്കുകയും ചെയ്തു.

വൈകാതെ തന്നെ കെ. കേളപ്പനെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു ജയിലിലടച്ചു. എന്നാൽ ഇത് സമരത്തെ തളർത്തിയില്ല. കേളപ്പന് പകരം കുറൂർ നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തു. അദ്ദേഹത്തെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ ടി. ആർ. കൃഷ്ണസ്വാമി അയ്യർ ക്യാപ്റ്റനായി. അറസ്റ്റുകൾ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മയ്യാരത്ത് ശങ്കരനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കൾക്ക് പോലീസിന്റെ ക്രൂരമർദ്ദനമേറ്റു. കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തും വലിയ തോതിൽ സത്യാഗ്രഹം നടന്നു. അവിടെ ദേശീയ പതാകയെ പോലീസിന്റെ ലാത്തിയടിയിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കാൻ പി. കൃഷ്ണപിള്ളയും ആർ. വി. ശർമ്മയും നടത്തിയ വീരോചിതമായ പോരാട്ടം കേരള ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ ഏടാണ്.

പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ വ്യാപനവും ബഹുജന പങ്കാളിത്തവും

പയ്യന്നൂരിൽ തുടങ്ങിയ തീപ്പൊരി അതിവേഗം മലബാറിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലേക്കും പടർന്നു. തലശ്ശേരി, കോഴിക്കോട്, പാലക്കാട് എന്നിവിടങ്ങളിൽ വലിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നടന്നു. സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉപ്പുനിയമ ലംഘനത്തിന് പുറമെ, വിദേശ വസ്ത്രങ്ങളുടെ ബഹിഷ്കരണം, കള്ളുഷാപ്പുകൾ പിക്കറ്റ് ചെയ്യൽ, വിദേശ വസ്തുക്കൾ വിൽക്കുന്ന കടകൾ ഉപരോധിക്കൽ എന്നിവയും ശക്തമായി.

പയ്യന്നൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് സ്ത്രീകളുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും സജീവ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. കമല പ്രഭു, ഗ്രേസി ആരോൺ, മാർഗരറ്റ് പാവമണി തുടങ്ങിയ നിരവധി വനിതകൾ പോലീസിന്റെ മർദ്ദനങ്ങൾ വകവെക്കാതെ സമരമുഖത്തിറങ്ങി. വിദ്യാലയങ്ങൾ ബഹിഷ്കരിച്ച് വിദ്യാർത്ഥികൾ കോൺഗ്രസിന്റെ സന്നദ്ധഭടന്മാരായി മാറി. ദേശീയ പ്രസ്ഥാനം കേവലം വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ മാത്രം കാര്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സാധാരണ കർഷകരുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും ജനകീയ പ്രസ്ഥാനമായി മാറുന്നതിന് ഈ സമരം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.⁵

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

1930-ലെ പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ മായാത്ത മുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ചു:

  1. ദേശീയതയുടെ ഉണർവ്വ്: അഖിലേന്ത്യാ തലത്തിൽ നടന്ന ഒരു വലിയ സമരത്തിൽ കേരളത്തിലെ സാധാരണക്കാർ നേരിട്ട് പങ്കാളികളായി. ഇത് മലബാറിലെ ജനങ്ങളിൽ വലിയ തോതിലുള്ള ദേശീയ ബോധം വളർത്തി.

  2. കോൺഗ്രസിന്റെ വളർച്ച: കോൺഗ്രസ് പ്രസ്ഥാനം ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് വേരുറപ്പിച്ചു. ജാതി-മത വേർതിരിവുകളില്ലാതെ ആളുകൾ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി.

  3. പുതിയ നേതൃനിര: കെ. കേളപ്പനെ ‘കേരള ഗാന്ധി’ എന്ന പദവിയിലേക്ക് ഉയർത്തിയതിനൊപ്പം, പി. കൃഷ്ണപിള്ളയെപ്പോലുള്ള നിരവധി യുവ നേതാക്കളെ രാഷ്ട്രീയ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും ഈ സമരം സഹായിച്ചു.

  4. സാമൂഹിക പരിഷ്കരണം: ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹത്തോടൊപ്പം നടന്ന മദ്യവർജ്ജന, വിദേശവസ്ത്ര ബഹിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ, പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹം എന്നത് ഉപ്പ് എന്ന അവശ്യവസ്തുവിനു മേലുള്ള ഒരു നികുതി പ്രശ്നം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ കേരളീയ ജനത നടത്തിയ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. പോലീസിന്റെ ലാത്തിയടികൾക്കും ജയിൽവാസങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ പതറാതെ, അഹിംസ എന്ന ആയുധമേന്തി സമാധാനപരമായി നിയമലംഘനം നടത്തിയ ആ 33 സത്യാഗ്രഹികളുടെ ത്യാഗം ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. ഉളിയത്ത് കടവിലെ ആ ചെറിയ മൺകലങ്ങളിൽ തിളച്ചുമറിഞ്ഞത് കടൽവെള്ളമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവൻ സ്വാതന്ത്ര്യദാഹമായിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ പ്രധാന സത്യാഗ്രഹ കേന്ദ്രങ്ങൾ

  • ദണ്ഡി (ഗുജറാത്ത്): മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹ കേന്ദ്രം (1930 മാർച്ച്-ഏപ്രിൽ).

  • വേദാരണ്യം (തമിഴ്‌നാട്): സി. രാജഗോപാലാചാരിയുടെ (രാജാജി) നേതൃത്വത്തിൽ മദിരാശി പ്രസിഡൻസിയിൽ നടന്ന പ്രധാന ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹ വേദി.

  • പയ്യന്നൂർ (കേരളം): കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന കേരളത്തിലെ പ്രധാന കേന്ദ്രം. ‘രണ്ടാം ബർദോളി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

  • കോഴിക്കോട് കടപ്പുറം (കേരളം): കോഴിക്കോട് സിറ്റി കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹവും തുടർന്നുണ്ടായ ചരിത്രപരമായ ലാത്തിച്ചാർജ്ജും.

  • ധരാസന (മഹാരാഷ്ട്ര): സരോജിനി നായിഡുവിന്റെയും അബ്ബാസ് ത്യാബ്ജിയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഐതിഹാസികമായ ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹവും അതിക്രൂരമായ പോലീസ് മർദ്ദനവും അരങ്ങേറിയ സ്ഥലം.

അനുബന്ധം 2: പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹത്തിലെ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • കെ. കേളപ്പൻ (1889 – 1971): ‘കേരള ഗാന്ധി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പയ്യന്നൂർ ഉപ്പ് സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഒന്നാം സംഘത്തിന്റെ ക്യാപ്റ്റനും മുഖ്യ സൂത്രധാരനും. സത്യാഗ്രഹത്തെത്തുടർന്ന് അറസ്റ്റ് വരിച്ചു.

  • മയ്യാരത്ത് ശങ്കരൻ: പയ്യന്നൂരിലെ സത്യാഗ്രഹ പരിപാടികൾക്ക് പ്രാദേശികമായി നേതൃത്വം നൽകിയ ധീരനായ കോൺഗ്രസ് നേതാവ്. പോലീസിന്റെ ക്രൂരമർദ്ദനത്തിന് ഇരയായി.

  • കുറൂർ നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കെ. കേളപ്പന്റെ അറസ്റ്റിന് ശേഷം സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്ത രണ്ടാം ക്യാപ്റ്റൻ.

  • ടി. ആർ. കൃഷ്ണസ്വാമി അയ്യർ: കുറൂർ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ അറസ്റ്റിന് ശേഷം മൂന്നാമത്തെ സംഘത്തെ നയിച്ച നേതാവ്.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള (1906 – 1948): കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്ത് നടന്ന നിയമലംഘന സമരത്തിൽ, പോലീസിന്റെ ക്രൂരമർദ്ദനമേറ്റിട്ടും ദേശീയ പതാക താഴെ വെക്കാതെ സംരക്ഷിച്ച ധീര യുവാവ്. പിന്നീട് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിലൊരാളായി.

  • സി. എച്ച്. ഗോവിന്ദൻ നമ്പ്യാർ: പയ്യന്നൂരിൽ സത്യാഗ്രഹികൾക്ക് ആവശ്യമായ സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നതിലും ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Kottayam: Sahitya Pravarthaka Co-operative Society. (കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും പയ്യന്നൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെയും ചരിത്ര പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികാരിക വിവരണം).¹

  2. Menon, P. K. K. (1972). The History of Freedom Movement in Kerala (Volume II). Trivandrum: Regional Records Survey Committee, Government of Kerala. (ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഉപ്പുനിയമത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ).²

  3. Moyyarath Sankaran. (1965). Ente Jeevitha Katha (My Life Story – Autobiography). Kozhikode: Mathrubhumi Books. (പയ്യന്നൂരിനെ ‘രണ്ടാം ബർദോളി’ ആയി തിരഞ്ഞെടുത്തതിന്റെ കാരണങ്ങളും പ്രാദേശികമായ ഒരുക്കങ്ങളും).³

  4. Kurup, K. K. N. (1988). Modern Kerala: Studies in Social and Agrarian Relations. New Delhi: Mittal Publications. (ഉളിയത്ത് കടവിലെ നിയമലംഘനവും ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളും).⁴

  5. Gopalankutty, K. (1989). National Movement in Malabar, 1920-1947. New Delhi: Criterion Publications. (സമരത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ, ജനകീയ പങ്കാളിത്തം, സ്ത്രീകളുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും റോളുകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം).⁵

Badami, Pattadakal | ചാലൂക്യസാമ്രാജ്യം

Badami, Pattadakal ചാലൂക്യസാമ്രാജ്യം

തെക്കേ ഇന്ത്യയുടെയും മദ്ധ്യ ഇന്ത്യയുടെയും ഒരു വലിയ ഭൂഭാഗം 6-ആം നൂറ്റാണ്ടിനും 12-ആം നൂറ്റാണ്ടിനും ഇടയ്ക്ക് ഭരിച്ച ഒരു രാജവംശമാണ്‌ ചാലൂക്യ രാജവംശം (കന്നഡ: ಚಾಲುಕ್ಯರು). ചാലൂക്യരുടെ സാമ്രാജ്യം കൃഷ്ണ, തുംഗഭദ്ര നദികൾക്കിടയിൽ റായ്ചൂർ ദൊവാബ് കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു. ഈ ആറുനൂറ്റാണ്ട് കാലയളവിൽ അവർ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത രാജ്യങ്ങൾ ആയി ആണ് രാജ്യം ഭരിച്ചത്. ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ രാജവംശം ബദാമി തലസ്ഥാനമാക്കി 6-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യത്തോടെ ഭരണം തുടങ്ങിയ ബദാമി ചാലൂക്യർ ആയിരുന്നു. ബനാവശിയിലെ കദംബ രാജ്യത്തിന്റെ അധഃപതനത്തോടെ ബദാമി ചാലൂക്യർ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ഇവരുടെ ആദ്യതലസ്ഥാനം ഐഹോൾ ആയിരുന്നു. പുലികേശി ഒന്നാമനാണ്‌ തലസ്ഥാനം ബദാമിയിലേക്ക് (വാതാപി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു) മാറ്റിയത്. പുലികേശി II-ന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ബദാമി ചാലൂക്യർ വളരെ പ്രാമുഖ്യം കൈവരിച്ചു. പ്രദേശങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിനായി ചാലൂക്യരും സമകാലീനരായ പല്ലവരും പരസ്പരം പോരാടിയിരുന്നു. ആദ്യകാലതലസ്ഥാനമായിരുന്ന ഐഹോൾ പ്രധാനപ്പെട്ട വാണിജ്യകേന്ദ്രമായിരുന്നു. നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഇത് മതകേന്ദ്രമായും പിൽക്കാലത്ത് വികസിച്ചു.

ഒരുനാൾ ഹംപിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ ആയിരുന്നു, എന്നാൽ പിന്നെ ബദാമിയിലും പോയി വരാമെന്ന ചിന്ത ഉടലെടുത്തത്. ഹംപിയിൽ നിന്നും ബദാമിയിലേക്കു പോകുമ്പോൾ, വഴയോരത്ത് നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്ന ചരിത്രസ്മാരകങ്ങൾ ഏറെയാണുള്ളത്; കണ്ടുതന്നെ അറിയേണ്ടതാണു പലതും. എന്തായാലും നമുക്ക് ഹമ്പിയിൽ നിന്നും തന്നെ തുടങ്ങാം.

ഹംപി: വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനം

ഹംപി (Hampi), പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യ ഭരിച്ചിരുന്ന വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു. തുങ്കഭദ്ര നദിയുടെ തീരത്തുള്ള ഈ പ്രദേശം ഇന്ന് യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടം നേടിയിട്ടുണ്ട്. വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ സമ്പത്തും കലാ വൈഭവവും വിളിച്ചോതുന്ന അനേകം ക്ഷേത്രങ്ങളും കൊട്ടാരങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.

വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രം: ഹംപിയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും സജീവവുമായ ക്ഷേത്രമാണിത്. ഹംപിയിലെ പ്രധാന ദൈവമായ വിരൂപാക്ഷൻ അഥവാ ശിവനാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രതിഷ്ഠ. വളരെ ഉയരമുള്ള ഗോപുരവും മനോഹരമായ കൊത്തുപണികളും ഈ ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. പ്രധാന ക്ഷേത്രത്തിന് പുറമെ, പമ്പാദേവിയുടെയും ഭുവനേശ്വരിയുടെയും ഉപക്ഷേത്രങ്ങളും ഇവിടെയുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഉൾവശത്തുള്ള തൂണുകളിലെ കൊത്തുപണികൾ കാണേണ്ട കാഴ്ചയാണ്.

വിഠല ക്ഷേത്രം: ഹംപിയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് വിഠല ക്ഷേത്രം. ഇവിടുത്തെ പ്രധാന ആകർഷണം ശിലാരഥം ആണ്. ഒരു രഥത്തിൻ്റെ രൂപത്തിൽ കൊത്തിയെടുത്ത ഈ ശിലാരഥം ഹംപിയുടെ പ്രതീകമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. സംഗീത തൂണുകളാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. ഈ തൂണുകളിൽ തട്ടിയാൽ സംഗീതം പുറപ്പെടുവിക്കുമെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഓരോ ഭാഗത്തും അതിസൂക്ഷ്മമായ കൊത്തുപണികൾ കാണാം.

ലോറ്റസ് മഹൽ: രാജകുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകൾ വിശ്രമിച്ചിരുന്ന സ്ഥലമാണിത്. താമരയുടെ ഇതളുകൾ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന മനോഹരമായ കമാനങ്ങളാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രധാന പ്രത്യേകത. ഹിന്ദു-ഇസ്ലാമിക് വാസ്തുവിദ്യകളുടെ സങ്കലനം ഈ കെട്ടിടത്തിൽ കാണാം. കെട്ടിടത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള ജലപാതകൾ തണുപ്പ് നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചിരുന്നു.

ഗണേശ വിഗ്രഹം: ഹംപിയിൽ രണ്ട് പ്രധാന ഗണപതി വിഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്, കദലേകാലു ഗണപതിയും സസെകലു ഗണപതിയും. കദലേകാലു ഗണപതി വിഗ്രഹം ഒറ്റക്കല്ലിൽ കൊത്തിയെടുത്തതാണ്, കടലപ്പരിപ്പിൻ്റെ ആകൃതിയാണ് ഇതിന്. സസെകലു ഗണപതിക്ക് കടുക് മണി പോലെയിരിക്കുന്ന വയറാണ്. രണ്ടും വളരെ വലിയ വിഗ്രഹങ്ങളാണ്.

മഹാനവമി ദിബ്ബ: വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ ദസറ പോലുള്ള വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ കണ്ടിരുന്ന സ്ഥലമാണിത്. ഉയരമുള്ള ഒരു വേദി പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ വശങ്ങളിൽ യുദ്ധരംഗങ്ങളും മൃഗങ്ങളെയും കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഐഹോള, പട്ടടക്കൽ, ബദാമി: ചാലൂക്യരുടെ കലാസൃഷ്ടികൾ

ഹംപിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഐഹോള, പട്ടടക്കൽ, ബദാമി എന്നീ സ്ഥലങ്ങൾ ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിൻ്റെ കലാകേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു. 6-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ 8-ാം നൂറ്റാണ്ട് വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ നിർമ്മിച്ച ശില്പങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.

ഐഹോള: ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ‘തൊട്ടിൽ’ (Cradle of Indian Architecture) എന്ന് ഐഹോൾ അറിയപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ 125-ൽ അധികം ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഓരോ ക്ഷേത്രവും ഓരോ ശില്പശാല പോലെയായിരുന്നു.

  • ദുർഗ്ഗ ക്ഷേത്രം: ഐഹോളിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ ‘ചൈത്യ’ ശൈലിയിൽ നിർമ്മിച്ച ക്ഷേത്രമാണിത്. ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ വശങ്ങളിലുള്ള തൂണുകളിലും ചുമരുകളിലും രാമായണം, മഹാഭാരതം തുടങ്ങിയ പുരാണങ്ങളിലെ രംഗങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
  • ലാഡ് ഖാൻ ക്ഷേത്രം: ക്ഷേത്രത്തേക്കാൾ ഒരു വീടിൻ്റെ രൂപമാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളത്. പുരാതന ശില്പികളുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് ഉദാഹരണമാണ് ഈ ക്ഷേത്രം.

പട്ടടക്കൽ: യുനെസ്കോ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിലുള്ള പട്ടടക്കൽ, ചാലൂക്യ വാസ്തുവിദ്യയുടെ വികാസം കാണിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്. ഇവിടെ പത്ത് പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങളും ജൈന ക്ഷേത്രങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.

  • വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രം: കാഞ്ചിയിലെ പല്ലവ രാജാക്കന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചതിൻ്റെ ഓർമ്മക്കായി വിക്രമാദിത്യൻ്റെ രാജ്ഞി നിർമ്മിച്ച ക്ഷേത്രമാണിത്. കൈലാസനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന് സമാനമായ രീതിയിലാണ് ഇതിൻ്റെ നിർമ്മാണം. മനോഹരമായ കൊത്തുപണികളും ശില്പങ്ങളും ഈ ക്ഷേത്രത്തിലുണ്ട്.
  • പാപനാഥ ക്ഷേത്രം: നാഗര ശൈലിയിൽ നിർമ്മിച്ച ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ കൊത്തുപണികൾ രാമായണത്തെയും മഹാഭാരതത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ബദാമി: ചാലൂക്യരുടെ തലസ്ഥാനം

ബദാമി (Badami), ആറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു. മനോഹരമായ ചുവന്ന മണൽകല്ല് മലകൾക്കിടയിലാണ് ഈ നഗരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ബദാമിയിലെ പ്രധാന ആകർഷണം ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളാണ്. ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ആറാം നൂറ്റാണ്ടിനും പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഇടയിൽ പ്രബലരായിരുന്ന ഒരു രാജവംശമാണ് ചാലൂക്യർ. മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത രാജവംശങ്ങളായി ഇവർ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നു:

  • ബദാമിയിലെ ചാലൂക്യർ: ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
  • വെംഗിയിലെ കിഴക്കൻ ചാലൂക്യർ: ബദാമിയിലെ ചാലൂക്യരുടെ പിൻഗാമികളായിരുന്നു ഇവർ.
  • കല്യാണിയിലെ പടിഞ്ഞാറൻ ചാലൂക്യർ: പത്താം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

ബദാമി ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങൾ:

  • ഗുഹ 1: ശിവനും പാർവതിക്കും സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുഹയാണിത്. 18 കൈകളുള്ള നടരാജൻ്റെ ശില്പം ഇവിടെ കാണാം. ഇത് ചാലൂക്യ കലയുടെ മാസ്റ്റർപീസ് ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
  • ഗുഹ 2: വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുഹയാണിത്. ഇവിടെ വാമനൻ്റെയും വരാഹൻ്റെയും വിഗ്രഹങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
  • ഗുഹ 3: ഈ ഗുഹയും വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നരസിംഹൻ, വരാഹൻ, ഹരിഹരൻ തുടങ്ങിയ വിഷ്ണുവിൻ്റെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ ഇവിടെ കാണാം. ഈ ഗുഹയാണ് നാല് ഗുഹകളിൽ ഏറ്റവും വലുത്.
  • ഗുഹ 4: ജൈനമത തീർത്ഥങ്കരന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുഹയാണിത്. പാർശ്വനാഥൻ്റെയും മഹാവീരൻ്റെയും പ്രതിമകൾ ഇവിടെയുണ്ട്.

ഇവ കൂടാതെ, ബദാമി കോട്ട, ഭൂതനാഥ ക്ഷേത്രം, അഗസ്ത്യ തടാകം എന്നിവയും പ്രധാന ആകർഷണങ്ങളാണ്.

ബദാമി ചരിത്രം

ബദാമിയുടെ ചരിത്രം പ്രധാനമായും ചാലൂക്യ രാജവംശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുരാതന കാലത്ത് വാതാപി എന്ന പേരിലാണ് ബദാമി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ പ്രധാനമായും വേദമത വിശ്വാസികളായിരുന്നു. അതായത്, അവർ ശിവനെയും വിഷ്ണുവിനെയും ആരാധിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ശിവനും വിഷ്ണുവിനുമുള്ള പ്രതിഷ്ഠകൾ സാധാരണമാണ്. ബ്രാഹ്മണർക്ക് അവർ വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. അതേസമയം, അവർ മറ്റ് മതങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു

 

മറ്റ് വിശ്വാസങ്ങൾ

ചാലൂക്യരുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഹിന്ദു മതത്തിന് പുറമെ ജൈനമതവും ബുദ്ധമതവും പ്രബലമായിരുന്നു. ബദാമിയിലെ ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ജൈന തീർത്ഥങ്കരന്മാരുടെ ശില്പങ്ങൾ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദുർഗ്ഗ ക്ഷേത്രം പോലുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങൾ ബുദ്ധമത വാസ്തുവിദ്യയുടെ സ്വാധീനം കാണിക്കുന്നു. ഈ മതപരമായ സൗഹാർദ്ദം അവരുടെ വാസ്തുവിദ്യയിലും കലയിലും പ്രതിഫലിച്ചു.

  • ചാലൂക്യരുടെ ഉദയം: ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ മധ്യത്തിൽ പുലികേശി ഒന്നാമൻ ആയിരുന്നു ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ സ്ഥാപകൻ. അദ്ദേഹം ബദാമി കോട്ട നിർമ്മിച്ച് വാതാപി തലസ്ഥാനമാക്കി.
  • കീർത്തിവർമ്മൻ I (567-598 CE): ഇദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കാലത്താണ് വാതാപി ഒരു പ്രധാന ശക്തിയായി വളർന്നത്.
  • പുലികേശി II (610-642 CE): ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ഹർഷവർധനൻ, പല്ലവ രാജാവ് മഹേന്ദ്രവർമ്മൻ I എന്നിവരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത് ഇദ്ദേഹമാണ്. ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ബദാമിയിലെ ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്.
  • പല്ലവ ആക്രമണം: 642-ൽ പല്ലവ രാജാവ് നരസിംഹവർമ്മൻ I ബദാമി ആക്രമിക്കുകയും കീഴടക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് ബദാമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. ഏകദേശം 13 വർഷം ബദാമി പല്ലവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.
  • പിന്നീടുള്ള ചാലൂക്യ ഭരണം: നരസിംഹവർമ്മൻ്റെ മരണശേഷം, വിക്രമാദിത്യൻ I ബദാമി തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും ചാലൂക്യ ഭരണം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും പിന്നീട് തലസ്ഥാനം പട്ടടക്കലിലേക്ക് മാറ്റി.
  • വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമൻ (733-744 CE): പല്ലവരെ പരാജയപ്പെടുത്തി കാഞ്ചി കീഴടക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യമാരായ ലോകമഹാദേവിയും ത്രൈലോക്യമഹാദേവിയും പട്ടടക്കലിലെ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രവും ലോകേശ്വര ക്ഷേത്രവും നിർമ്മിച്ചു.
  • രാഷ്ട്രകൂടർ: എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ മധ്യത്തിൽ രാഷ്ട്രകൂടർ ബദാമി കീഴടക്കി.
  • പിന്നീടുള്ള മാറ്റങ്ങൾ: പിൽക്കാലത്ത് യാദവന്മാർ, വിജയനഗര സാമ്രാജ്യം, ആദിൽ ഷാഹി രാജവംശം, മറാഠകൾ, ഹൈദരാലി, ഒടുവിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ എന്നിങ്ങനെ പല രാജവംശങ്ങളും ബദാമി ഭരിച്ചു. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും ബദാമിയുടെ വാസ്തുവിദ്യയിലും സംസ്കാരത്തിലും ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. എങ്കിലും, ബദാമി ഇന്നും അതിൻ്റെ ചാലൂക്യകാലത്തെ പ്രൗഢി നിലനിർത്തുന്നു.

സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച

പുലികേശി രണ്ടാമന്റെ മരണശേഷം പല്ലവർ ബദാമി ആക്രമിച്ചു. പിന്നീട് രാഷ്ട്രകൂടർക്ക് കീഴിലായി. ഏകദേശം രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം തൈലപ്പ രണ്ടാമൻ പടിഞ്ഞാറൻ ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യം പുനഃസ്ഥാപിച്ച് കല്യാണി തലസ്ഥാനമാക്കി ഭരണം തുടങ്ങി. അവർക്ക് പിന്നീട് ചോളന്മാരുമായി വലിയ യുദ്ധങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെ കല്യാണിയിലെ ചാലൂക്യരുടെ ശക്തി ക്ഷയിക്കുകയും അവരുടെ സാമന്ത രാജാക്കന്മാരായ ഹോയ്സാല, യാദവ തുടങ്ങിയവർ സ്വതന്ത്രരാവുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ, യാദവന്മാരും മറ്റ് ശക്തികളും ചേർന്ന് ഈ സാമ്രാജ്യം ഇല്ലാതാക്കി.

 

നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ വാസ്തുവിദ്യയുടെയും ശില്പകലയുടെയും ചാരുത എത്രമാത്രം വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടറിയാനുള്ള ഒരു യാത്രയായിരുന്നു ഹംപി മുതൽ ബദാമി വരെയുള്ളത്. ഓരോ കല്ലിലും കൊത്തിവെച്ച ജീവൻ തുടിക്കുന്ന കഥകൾ കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നിപ്പോയി!

ചരിത്രത്തിൻ്റെ താളുകളിൽ നിന്ന് മണ്ണടിഞ്ഞ ഒരു നഗരം ഹംപിയിൽ പുനർജ്ജനിച്ചപ്പോൾ അത് വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ സമ്പന്നമായ കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി. വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഭീമാകാരമായ ഗോപുരം മുതൽ വിഠല ക്ഷേത്രത്തിലെ സംഗീത തൂണുകൾ വരെ ഓരോ കാഴ്ചയും അമ്പരപ്പിച്ചു. ഒരു വലിയ ശിലാരഥം ഒറ്റക്കല്ലിൽ എങ്ങനെ കൊത്തിയെടുത്തു എന്നത് ഇന്നത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് പോലും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.

അതുപോലെ, ഐഹോളും പട്ടടക്കലും ചാലൂക്യരുടെ കലാസൃഷ്ടികളുടെ നേർസാക്ഷ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു. “ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയുടെ തൊട്ടിൽ” എന്ന് ഐഹോൾ അറിയപ്പെടുന്നതിൽ അതിശയിക്കാനില്ല. ഒരു കൂട്ടം ശില്പികൾ ഒരുക്കിയ വിദ്യാലയം പോലെ ഓരോ ക്ഷേത്രവും വ്യത്യസ്ത ശൈലികളിൽ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എത്ര തലമുറകളുടെ അറിവും കഴിവും അതിനു പിന്നിലുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. പട്ടടക്കലിലെ ക്ഷേത്ര സമുച്ചയം ശൈലികളുടെ ഒരു സംഗമഭൂമിയാണ്. വടക്കേ ഇന്ത്യൻ ശൈലിയും തെക്കേ ഇന്ത്യൻ ശൈലിയും ഒരുമിച്ച് കാണാൻ കഴിയുന്നത് അപൂർവ്വമായ ഒരനുഭവമാണ്.

ബദാമിയിലെ ചുവപ്പ് നിറമുള്ള ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എൻ്റെ കൺമുന്നിൽ ഒരു കലാകാരന്റെ സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ മാന്ത്രിക ലോകം തുറന്നു വന്നതുപോലെ തോന്നി. പാറകൾ തുരന്ന് അവർ സൃഷ്ടിച്ച ശില്പങ്ങൾ എത്ര സൂക്ഷ്മവും മനോഹരവുമാണ്! വെറും ഒരു ശില്പമല്ല, ഓരോന്നിനും അതിൻ്റേതായ ഭാവവും കഥയുമുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. നമ്മുടെ പൈതൃകം വെറും കെട്ടിടങ്ങളും ശില്പങ്ങളും മാത്രമല്ല, അത് തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന അറിവും, കഴിവും, വിശ്വാസവുമാണ്. ആ പഴയ കാലത്തെ എൻജിനീയറിങ്, കല, ഗണിതം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുമുള്ള അവരുടെ അറിവ് അതിശയകരമാണ്.

ഇത് വെറും ഒരു യാത്രയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കാലത്തിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നുള്ള ഒരു അനുഭൂതിയായിരുന്നു. എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഈ വിസ്മയ കാഴ്ചകൾ എന്നും നിറഞ്ഞുനിൽക്കും. നമ്മുടെ പഴയ ഭാരത സംസ്കാരത്തിൽ വാസ്തുവിദ്യയുടെയും ശില്പകലയുടെയും ചാരുത എത്രമാത്രം വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.

ഇതെന്തു നിരാഹരം?

irom sharmila - ഈറോം ശർമിളഭീകരപ്രവര്‍ത്തനത്തെയും മറ്റും നേരിടാനെന്ന ന്യായത്തില്‍ ഇന്ത്യന്‍ സൈന്യത്തിനു നൽകിയിരിക്കുന്ന ആംഡ് ഫോഴ്‌സസ് സ്‌പെഷ്യല്‍ പവേഴ്‌സ് ആക്ട് പിൻവലിക്കണം എന്ന ആവശ്യവുമായി ഇറോം ശര്‍മിള നടത്തുന്ന നിരാഹരസമരം പതിനൊന്നാം വർഷത്തിലേക്ക് കടന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ സൈനികർ അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിൽ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന പരാക്രമങ്ങൾ പലപ്പോഴും പുറത്തുവരാറുണ്ട്, സിക്കിമിൽ പ്രായപൂർത്തി പോലും ആകാത്ത കുഞ്ഞിനെ സ്ഥിരമായി തന്റെ കാമവെറിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന സഹപ്രവർത്തനെ പറ്റി പണ്ടൊരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു. പട്ടാളക്കാര്‍ സ്ത്രീകളെ ബലാത്സംഗം ചെയ്ത വാര്‍ത്തകള്‍ നിരവധിയാണ്, ചോദിക്കാൻ ചെല്ലുന്നവരെ നിഷ്‌കരുണം വെടിവെച്ചുകൊല്ലാൻ അവർ നിയമത്തെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നു. നിയമപാലകർ നിയമത്തെ വ്യഭിചരിക്കുന്ന വാർത്തയൊക്കെ പരസ്യമായ രഹസ്യമാണ്. എന്തൊക്കെയായാലും അതിർത്തികളിൽ ഇവരുടെ ജീവിതക്രമവും അത്ര നല്ല രീതിയിൽ ഒന്നുമല്ലതാനും.

മണിപ്പൂരിലും ഈ നിയമം ഇന്നു നിലനിൽക്കുന്നു. പണ്ട്, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത് കൊണ്ടുവന്നതാണ് ഈ നിയമം. എന്നാൽ നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയപ്പോൾ ഈ നിയമം എടുത്തു കളയുകയുണ്ടായി. പക്ഷേ 1958 – ല്‍ മണിപ്പുരില്‍ വീണ്ടും ഈ നിയമം കൊണ്ടുവന്നു. ജനാധിപത്യം, ജനാധിപത്യം എന്നു കരഞ്ഞു നിലവിളിക്കുന്നവരാരും തന്നെ ഈ മനുഷ്യത്തരഹിതമായ ക്രൂരതകൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി ജീവൻവരെ ബലിനൽകാൻ തയ്യാറാവുന്ന ധീരജവാനോടുള്ള അമിതമായ താല്പര്യത്തിലും രാജ്യസ്‌നേത്തിലും നമ്മളീ ക്രൂരതകൾക്ക് നേരെ കണ്ണടച്ചു.  അതെന്തോ ആവട്ട്. വ്യക്തമായ തെളിവുകളാണല്ലോ മുഖ്യം.

ഈ പറയപ്പെട്ടുന്ന ക്രൂരതയിലേക്ക് ശ്രദ്ധകിട്ടിയത് മണിപ്പൂരിലെ ഉരുക്കുവനിതയെന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈറോം ശർമ്മിള നിരാഹാരം ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതലാണ്. ആംഡ് ഫോഴ്‌സസ് സ്‌പെഷ്യല്‍ പവേഴ്‌സ് ആക്ട് എന്ന നിയമം പിൻവലിക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ട് 2000 നവംബര്‍ തൊട്ടാണവർ നിരാഹാര സമരം തുടങ്ങിയത്. മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ തന്നെ ശത്രുവിനെ വെടി വയ്ക്കാനുള്ള അഫ്സ പിൻവലിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു  ശർമ്മിളയുടെ നിരാഹാരം തുടങ്ങിയത്. ഇന്നിത് പതിനൊന്നാം വർഷത്തിലേക്ക് നീണ്ടിരിക്കുന്നു!! നീണ്ട പതിനൊന്നുവർഷങ്ങൾ!! പത്രമാധ്യമങ്ങളെല്ലാം അവരെ തഴഞ്ഞു; ചാനലുകളായ ചാനലുകളൊക്കെ കണ്ണടച്ചു… പ്രതിരോധവകുപ്പിന്റെ തലവനായ ശ്രീ. എ.കെ. ആന്റണിവരെ ഇതൊന്നും തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പോയില്ല… എന്തായിരിക്കാം കാരണം?  സായുധരായ ഭീകരവാദികളുടെയും വിഘടനവാദികളുടെയും കേളീരംഗമാണ് മണിപ്പൂർ. വെടി വയ്ക്കാനുള്ള അധികാരം എടുത്തുകളഞ്ഞാൽ പട്ടാളത്തെ എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കാൻ തീവ്രവാദികൾക്ക് കഴിയുമെന്നതിൽ സംശയം വേണ്ട. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേന്ദ്രം ഭരിക്കുന്ന സർക്കാരുകൾ മണിപ്പൂരിൽ അഫ്സ പിൻവലിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം നിലവിലില്ല എന്നാണു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഇപ്പോഴും ആ നിയമം പിൻവലിച്ചിട്ടില്ല. അതിനി പിൻവലിക്കും എന്നു തോന്നുന്നുമില്ല.

അവിടുത്തെ തീവ്രവാദി ഗ്രൂപ്പിന്റെ ആളായ ഒരു പെണ്ണിനെ സൈന്യം വെടി വെച്ചുകൊന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാണു സമരം ശർമ്മിള തുടങ്ങിയത്. സംഗതി സത്യം തന്നെ, ആ പെണ്ണ് നാട്ടുമ്പുറത്തുകാരിയാണോ തീവ്രവാദിയാണോ എന്നൊക്കെ ഇനി എങ്ങനെയറിയാനാണ്? എന്തൊക്കെയായാലും  നിരാഹാരസമരം എന്ന സമരമുറയുടെ പേരു കളഞ്ഞുകുളിച്ച ഒരു സമരമായിപ്പോയി ഇത്. വെള്ളം വായില്‍ കൊള്ളുന്നതിലൂടെ തന്റെ നിരാഹാരത്തിന് ഭംഗം വരുമെന്നു കരുതി കഴിഞ്ഞ പത്തു വര്‍ഷമായി ഇറോം ശര്‍മിള പഞ്ഞി ഉപയോഗിച്ചാണത്രെ പല്ലു വൃത്തിയാക്കിയത്!! അപ്പോൾ പച്ചവെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ ഇവർ എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ പത്തുവർഷം കഴിച്ചുകൂട്ടി എന്നു ചോദിക്കരുത്. ജുഡീഷ്യല്‍ കസ്റ്റഡിയില്‍ റിമാന്‍ഡ് ചെയ്യപ്പെട്ട ഇറോം ശര്‍മിള ഇപ്പോള്‍ മണിപ്പൂരിലെ ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു ആശുപത്രിയിലെ സുരക്ഷാവാര്‍ഡിലാണ് സമരം തുടരുന്നത്. ഇവർക്ക് മൂക്കിലൂടെ കുഴലിട്ട് ദ്രാവകരൂപത്തില്‍ ഭക്ഷണം നൽകിവരുന്നുണ്ട്. അവർക്കാ സമരത്തിന്റെ പേരൊന്നു മാറ്റിയെടുക്കാമായിരുന്നു. ഇതൊരുവക നാണംകെട്ട സമരമായിപ്പോയി…

സമരമാർഗം എന്തുതന്നെയാവട്ടെ, ഇതുപോലെ നാണംകെട്ട രീതിയിൽ നിരാഹാരം കിടക്കുകയൊന്നും വേണ്ട, അവരുടെ ലക്ഷ്യം വിജയിക്കുക തന്നെ ചെയ്യട്ടെ. രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ മറവിൽ നിരപരാധികൾ കൊലചെയ്യപ്പെടാനൊന്നും പാടില്ല. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടക്കം ആരും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടരുത്. എന്തായാലും ഇങ്ങനെ വയസ്സായി മരിക്കും വരെ നിരാഹാരം ഇരുന്നാലും ഇവരെ ആരു ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന് കരുതാൻ വയ്യ! നാളെയൊരുപക്ഷേ, മണിപ്പൂരിനു വേണ്ടി വാദിക്കുന്ന തീവ്രവാദികളെ പോലെ തന്നെ വേഷം മാറി രാഷ്ട്രീയക്കാരിയുടെ മുഖപടമണിഞ്ഞും ഇവരെത്തിയേക്കാം… ഇവരുടെ സംഗതികൾ സത്യമാണെന്ന് നമ്മളെക്കാൾ അറിയാവുന്ന ആ നാട്ടുകാർ അതിനുള്ള പ്രത്യുപകാരവും ചെയ്യും… അല്ലാതെ ഈ നാണംകെട്ട നിരാഹാരം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകേണ്ടായിരുന്നു!!

മുതുതല സമരം

1935-ൽ പഴയ മലബാർ ജില്ലയിലെ (ഇന്നത്തെ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ പട്ടാമ്പിക്ക് സമീപം) വള്ളുവനാട് താലൂക്കിലെ മുതുതല എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രധാനമായ ഒരു കർഷക-സാമൂഹിക പ്രക്ഷോഭമാണ് മുതുതല സമരം. ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ പാട്ടപ്പിരിവിനും, ക്രൂരമായ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും, ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെയും കർഷകരും അധസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങളും നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും (CSP) ആദ്യകാല ഇടപെടലുകളുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണിത്. കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരമെന്നതിലുപരി, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും സ്വത്തവകാശത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റമായി ഈ സമരം പിന്നീട് മാറി.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: മലബാറിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് മലബാറിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ കടുത്ത ചൂഷണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒന്നായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഭൂമിയുടെ പൂർണ്ണ ഉടമസ്ഥാവകാശം (ജന്മവകാശം) ജന്മിമാർക്ക് (പ്രധാനമായും നമ്പൂതിരി, നായർ സമുദായങ്ങളിലെ പ്രമാണിമാർക്ക്) നൽകിയിരുന്നു. ഭൂമിയിൽ നേരിട്ട് പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകർ (വെറുംപാട്ടക്കാർ) യാതൊരുവിധ അവകാശങ്ങളുമില്ലാത്ത കേവലം കുടിയാന്മാർ മാത്രമായിരുന്നു. ജന്മി, കാണക്കാരൻ, വെറുംപാട്ടക്കാരൻ എന്നിങ്ങനെ തട്ടുതട്ടായുള്ള ഒരു കാർഷിക ബന്ധമാണ് മലബാറിൽ നിലനിന്നിരുന്നത്.¹

1929-ൽ ആരംഭിച്ച ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം (Great Depression) മലബാറിലെ കാർഷിക മേഖലയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങളുടെ വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞെങ്കിലും, ജന്മിമാർ പാട്ടത്തുക കുറയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും പാട്ടമായി നൽകേണ്ടി വന്ന കർഷകർ പട്ടിണിയിലായി. പാട്ടം തെറ്റിക്കുന്നവരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ (Eviction) ജന്മിമാർക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് നിയമം അധികാരം നൽകിയിരുന്നു. വള്ളുവനാട് താലൂക്കിലെ ഒരു പ്രധാന കാർഷിക ഗ്രാമമായ മുതുതലയിലും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. നാടുവാഴിത്തത്തിന്റെ എല്ലാവിധ ക്രൂരതകളും അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയായിരുന്നു മുതുതലയിലേത്.²

സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം

1930-ൽ മലബാർ കുടിയാൻ നിയമം (Malabar Tenancy Act of 1930) പാസാക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, അത് കാണക്കാർക്കും ഇടത്തരം കുടിയാന്മാർക്കും മാത്രമേ ഗുണം ചെയ്തുള്ളൂ. ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലുള്ള വെറുംപാട്ടക്കാർക്ക് ഈ നിയമം യാതൊരു സംരക്ഷണവും നൽകിയില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സിന്റെ മിതവാദ നയങ്ങളിൽ നിരാശരായ യുവനേതാക്കൾ പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെയും എ.കെ. ഗോപാലന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ 1934-ൽ ‘കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി’ (CSP) രൂപീകരിച്ചു.³ കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും നാടുവാഴിത്തത്തിനും എതിരെ പോരാടാനാകൂ എന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി മലബാറിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. വള്ളുവനാട് മേഖലയിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ പ്രായോഗിക രൂപമായിരുന്നു മുതുതല സമരം.

മുതുതല സമരത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ

മുതുതല സമരത്തിലേക്ക് കർഷകരെ നയിച്ച പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

  • അന്യായമായ പാട്ടപ്പിരിവ്: വിളവിന് വിലയില്ലാതിരുന്നിട്ടും പഴയ നിരക്കിൽ തന്നെ പാട്ടം അളക്കാൻ ജന്മിമാർ കർഷകരെ നിർബന്ധിച്ചു. പലപ്പോഴും ഉൽപ്പാദനത്തേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു പാട്ടത്തുക.

  • അക്രമപ്പിരിവുകൾ (Illegal Exactions): നിയമപരമായ പാട്ടത്തിന് പുറമെ നിരവധി അനധികൃത പിരിവുകൾ കർഷകർ നൽകേണ്ടി വന്നിരുന്നു. ‘വാശി’, ‘നൂരി’, ‘മുക്കാൽ’ തുടങ്ങിയ പേരുകളിൽ അളവിലും തൂക്കത്തിലും ജന്മിമാർ കർഷകരെ വഞ്ചിച്ചു. കൂടാതെ ജന്മിയുടെ വീട്ടിലെ ആഘോഷങ്ങൾക്കും മറ്റും ‘പൊളിച്ചെഴുത്ത് കാശ്’, ‘ശീലക്കാശ്’, ‘വെച്ചുകാണൽ’ എന്നിങ്ങനെ അനവധി പിരിവുകൾ നിർബന്ധമായിരുന്നു.⁴

  • മേൽച്ചാർത്തും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും: കൂടുതൽ പാട്ടം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പുതിയ കുടിയാന് ഭൂമി കൈമാറുന്ന രീതിയായിരുന്നു ‘മേൽച്ചാർത്ത്’. തലമുറകളായി കൃഷി ചെയ്തുവന്നിരുന്ന ഭൂമിയിൽ നിന്നും വെറുംപാട്ടക്കാരെ നിർദ്ദയം ഇറക്കിവിട്ടു.

  • സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തലും ഊഴിയം വേലയും: സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന് പുറമെ കടുത്ത ജാതീയ വിവേചനവും മുതുതലയിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരായ കർഷകർ ജന്മിമാരുടെ പാടത്തും പറമ്പിലും പ്രതിഫലമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരായി (ഊഴിയം വേല അഥവാ Forced Labour). ജന്മിമാരുടെ മുന്നിൽ മാറുമറയ്ക്കാനോ കുടചൂടാനോ വഴിനടക്കാനോ ഇവർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും പോരാട്ടവും

1935-ൽ മുതുതലയിലെ കർഷകർ തങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടി സംഘടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മുതുതലയിൽ രഹസ്യമായും പിന്നീട് പരസ്യമായും യോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. വള്ളുവനാട്ടിലെ പ്രമുഖ നേതാവായിരുന്ന ഇ.പി. ഗോപാലനെപ്പോലുള്ളവർ ഈ മുന്നേറ്റത്തിന് ദിശാബോധം നൽകി. കർഷകർക്കിടയിൽ രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണം നടത്തുന്നതിനായി ലഘുലേഖകളും കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ മുഖപത്രമായ ‘പ്രഭാതവും’ വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

തുടക്കത്തിൽ ജന്മിമാർക്ക് നിവേദനങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടാണ് സമരം ആരംഭിച്ചത്. പാട്ടം കുറയ്ക്കണമെന്നും, അക്രമപ്പിരിവുകൾ നിർത്തലാക്കണമെന്നും, കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അധികാരഗർവ്വിലായിരുന്ന ജന്മിമാർ ഈ ആവശ്യങ്ങൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. തുടർന്ന് കർഷകർ പ്രത്യക്ഷ സമരത്തിലേക്ക് കടന്നു. ജന്മിമാർക്ക് പാട്ടം നൽകുന്നത് അവർ കൂട്ടത്തോടെ നിർത്തിവെച്ചു. അന്യായമായി കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന ജന്മിമാരുടെ കാര്യസ്ഥന്മാരെയും പോലീസിനെയും അവർ സംഘടിതമായി ചെറുത്തു.

മുതുതലയിലെ ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായത്തോടെ കർഷകരെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. കർഷക സംഘം നേതാക്കൾക്കെതിരെ കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തി ജയിലിലടച്ചു. എന്നാൽ അടിച്ചമർത്തലുകൾ കർഷകരുടെ വീര്യം കൂട്ടുകയാണുണ്ടായത്. അവർ ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ പണിക്കിറങ്ങാതെ പണിമുടക്ക് നടത്തി. സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം എന്ന ആയുധവും കർഷകർ പ്രയോഗിച്ചു. ജന്മിമാരുടെ വീടുകളിലേക്ക് ആവശ്യമുള്ള സേവനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും ഗ്രാമീണർ കൂട്ടത്തോടെ വിട്ടുനിന്നു. മാസങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന ഈ സമരം മലബാറിലെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലെ കർഷകർക്കും വലിയ ആവേശമാണ് നൽകിയത്.⁵

സമരത്തിന്റെ ഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

മുതുതല സമരം ഉടനടി എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം കണ്ടില്ലെങ്കിലും, അത് സൃഷ്ടിച്ച ചരിത്രപരമായ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു:

  1. കർഷകരുടെ വർഗ്ഗബോധം: അതുവരെ വിധിയെ പഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന കർഷകർ തങ്ങളുടെ ദയനീയാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വവും നാടുവാഴിത്തവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ വർഗ്ഗബോധം മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് അടിത്തറ പാകി.

  2. കുടിയാൻ നിയമ ഭേദഗതി: മുതുതലയുൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ നടന്ന നിരന്തരമായ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ ഫലമായി ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ 1939-ൽ ‘മലബാർ കുടിയാൻ ഭേദഗതി കമ്മിറ്റിയെ’ നിയമിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. ഇത് പിന്നീട് വെറുംപാട്ടക്കാർക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്ന നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു.

  3. ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വേരോട്ടം: വള്ളുവനാട് പോലുള്ള യാഥാസ്ഥിതിക പ്രദേശങ്ങളിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ്-ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ വേരോട്ടമുണ്ടാക്കാൻ മുതുതല സമരം സഹായിച്ചു. ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തെ സാമാന്യ ജനങ്ങളിലേക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് ദരിദ്ര കർഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഇതിലൂടെ കഴിഞ്ഞു.

  4. സാമൂഹിക പരിഷ്കരണം: ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ഒരു വലിയ പ്രഹരം കൂടിയായിരുന്നു ഈ സമരം. ഊഴിയം വേലയും വഴിനടക്കാനുള്ള വിലക്കുകളും വലിയൊരളവോളം ലംഘിക്കപ്പെട്ടു.

ഉപസംഹാരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, 1935-ലെ മുതുതല സമരം കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലാണ്. പിൽക്കാലത്ത് മലബാറിലുടനീളം ആഞ്ഞടിച്ച കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി, കയ്യൂർ തുടങ്ങിയ വലിയ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ഒരു വഴികാട്ടിയായി വർത്തിച്ചത് മുതുതലയിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകർ തെളിച്ച ഈ സമരപാതയായിരുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: മുതുതല സമരവുമായും മലബാർ കർഷക പ്രസ്ഥാനവുമായും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • ഇ.പി. ഗോപാലൻ: വള്ളുവനാട് മേഖലയിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ച കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി (പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി) നേതാവ്. പട്ടാമ്പി താലൂക്കിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നെടുന്തൂണായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: ‘കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ’. മലബാറിലുടനീളം സഞ്ചരിച്ച് കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിക്കുകയും മുതുതലയുൾപ്പെടെയുള്ള സമരങ്ങൾക്ക് ആശയപരമായ നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.

  • ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണത്തിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. ജന്മി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും ജന്മിത്വത്തിനെതിരെ കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും ആശയപരമായ അടിത്തറ നൽകുകയും ചെയ്തു.

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി): മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളി. കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കാസർഗോഡ് നിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് അദ്ദേഹം നയിച്ച പട്ടിണി ജാഥ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്.

അനുബന്ധം 2: കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന കർഷക/സാമൂഹിക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ (സമയരേഖ)

  1. മൊറാഴ സമരം (1940): സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ കണ്ണൂരിലെ മൊറാഴയിൽ നടന്ന സമരം. പോലീസ് വെടിവെപ്പിലും ഏറ്റുമുട്ടലിലും കലാശിച്ചു.

  2. കയ്യൂർ സമരം (1941): കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ കയ്യൂരിൽ കർഷകർ ജന്മിത്വത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെ നടത്തിയ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടം. നാല് കർഷക സഖാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലിലേറ്റി.

  3. കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും കരിഞ്ചന്തയ്ക്കുമതിരെ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കണ്ണൂരിലെ കരിവെള്ളൂരിൽ നടന്ന രക്തരൂക്ഷിതമായ കർഷക സമരം.

  4. കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി കണ്ണൂരിലെ കാവുമ്പായിയിൽ കർഷകർ നടത്തിയ സമരം.

  5. പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിൽ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദത്തിനും നാടുവാഴിത്തത്തിനുമെതിരെ തൊഴിലാളികളും കർഷകരും നടത്തിയ സായുധ പോരാട്ടം.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar 1836-1921. ഒക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്. (മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഭൂവുടമാ സമ്പ്രദായങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള അടിസ്ഥാന വിവരങ്ങൾ).

  2. രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836–1982. സേജ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും കർഷകരുടെ മേൽ അത് ചെലുത്തിയ സ്വാധീനവും, കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിന്റെ വ്യാപ്തിയും സംബന്ധിച്ച പഠനം).

  3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (1943). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ദേശാഭിമാനി പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണവും കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉദയവും സംബന്ധിച്ച രാഷ്ട്രീയ വിശകലനം).

  4. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. സി.ബി.എച്ച് പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (അക്രമപ്പിരിവുകളെക്കുറിച്ചും കർഷകർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിശദമായ രേഖപ്പെടുത്തലുകൾ).

  5. ഗോപാലൻ, എ.കെ. (1959). എന്റെ ജീവിത കഥ. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ പ്രായോഗിക തലങ്ങളെക്കുറിച്ചും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിവരണങ്ങൾ).

വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം

വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-1925): പൗരാവകാശ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ ഇതിഹാസം

കേരളത്തിലെ ജാതിവിരുദ്ധ നവോത്ഥാന മുന്നേറ്റങ്ങളിലും ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലും സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പൗരാവകാശ പോരാട്ടമാണ് 1924-1925 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം. തിരുവിതാംകൂറിലെ പ്രശസ്തമായ വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊതുനിരത്തുകളിലൂടെ ഈഴവർ, പുലയർ, പറയർ തുടങ്ങിയ അധഃസ്ഥിത-പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യം. കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക പ്രതിഷേധമെന്നതിനപ്പുറം, ഭാരതത്തിൽ അയിത്തത്തിനും ജാതിവിവേചനത്തിനുമെതിരെ ദേശീയ തലത്തിൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ വൻകിട ഗാന്ധിയൻ സത്യാഗ്രഹമായിരുന്നു ഇത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെ ഉന്നത ജാതിക്കാരും അധഃസ്ഥിതരും ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്ന ഈ സമരം, മൗലികമായ മനുഷ്യാവകാശ പ്രഖ്യാപനവും പിൽക്കാല കേരളത്തെ പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിച്ച സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിന്റെ ചാലകശക്തിയുമായിരുന്നു.¹

സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും കരിനിയമങ്ങളും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം ‘മാതൃകാ സംസ്ഥാനം’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും സാമൂഹിക രംഗത്ത് കടുത്ത അനാചാരങ്ങളുടെ വിളനിലമായിരുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ കാഠിന്യം കാരണം ജനസംഖ്യയിലെ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന അവർണ്ണ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾ പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ‘തീണ്ടൽ’, ‘തൊടീൽ’ എന്നീ അയിത്താചാരങ്ങൾ പ്രകാരം ഉന്നത ജാതിക്കാരുടെ അടുത്ത് ചെല്ലുന്നതുപോലും കുറ്റകരമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു.²

വൈക്കം ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള നാല് പൊതുവഴികൾ ബ്രാഹ്മണർക്കും മറ്റ് സവർണ്ണർക്കും മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഈ വഴികളിലൂടെ അവർണ്ണർ സഞ്ചരിച്ചാൽ ക്ഷേത്രം അശുദ്ധമാകുമെന്നായിരുന്നു അക്കാലത്തെ യാഥാസ്ഥിതികരുടെ വാദം. ക്രസ്ത്യാനികൾക്കും മുസ്ലീങ്ങൾക്കും ഈ വഴികളിലൂടെ തടസ്സമില്ലാതെ നടക്കാമായിരുന്നിട്ടും, ഹിന്ദുക്കളിലെ ഒരു വലിയ വിഭാഗത്തിന് ജാതിയുടെ പേരിൽ മാത്രം വഴി വിലക്കിയത് തികച്ചും ക്രൂരമായിരുന്നു. പൊതുഖജനാവിലെ പണം ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ച റോഡുകളിലാണ് ഈ വിവേചനം നിലനിന്നിരുന്നത് എന്നത് സമരത്തിന്റെ പൗരാവകാശ സ്വഭാവത്തെ അടിവരയിടുന്നു.

സമരത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും കോൺഗ്രസിന്റെ ഇടപെടലും

വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ പാകിയത് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും ചട്ടമ്പി സ്വാമികളുടെയും നവോത്ഥാന ചിന്തകളായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇതിനൊരു രാഷ്ട്രീയ രൂപം നൽകിയത് ദേശാഭിമാനി പത്രാധിപരായിരുന്ന ടി. കെ. മാധവൻ ആയിരുന്നു. 1921-ൽ തിരുനെൽവേലിയിൽ വെച്ച് മഹാത്മാഗാന്ധിയെ കണ്ട മാധവൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ തീണ്ടൽ വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ ധരിപ്പിച്ചു. അയിത്ത നിർമ്മാർജ്ജനത്തെ കോൺഗ്രസിന്റെ മുഖ്യ അജണ്ടയാക്കി മാറ്റാൻ ഗാന്ധിജി തയ്യാറായി.³

“അയിത്തം എന്നത് ഹിന്ദുധർമ്മത്തിന് മേലേറ്റ ഏറ്റവും വലിയ കളങ്കമാണ്. അത് തുടച്ചുനീക്കപ്പെടാതെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം സാധ്യമല്ല.” – മഹാത്മാ ഗാന്ധി

1923-ൽ നടന്ന കാക്കിനാഡ കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനത്തിൽ അയിത്ത നിർമ്മാർജ്ജനത്തിനായുള്ള പ്രമേയം ടി. കെ. മാധവന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനെത്തുടർന്ന് കേരള പ്രദേശ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി (KPCC) കെ. കേളപ്പന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ ഒരു ‘അയിത്തവിരുദ്ധ കമ്മിറ്റി’ (Anti-Untouchability Committee) രൂപീകരിച്ചു. കുറുപ്പൻ പരമേശ്വരൻ പിള്ള, കെ. പി. കേശവമേനോൻ, ടി. കെ. മാധവൻ, എ. കെ. പിള്ള തുടങ്ങിയവർ ഈ കമ്മിറ്റിയിൽ അംഗങ്ങളായിരുന്നു. ഈ കമ്മിറ്റിയുടെ തീരുമാനപ്രകാരമാണ് വൈക്കത്ത് സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചത്.⁴

സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ തുടക്കവും നാൾവഴികളും (1924 മാർച്ച്)

1924 മാർച്ച് 30-നാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ആരംഭിക്കുന്നത്. സമാധാനപരമായ ഗാന്ധിയൻ സമരമുറയാണ് ഇവിടെ സ്വീകരിച്ചത്. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ മൂന്ന് സമരഭടന്മാർ (ഒരു സവർണ്ണനും രണ്ട് അവർണ്ണരും) ഖാദി വസ്ത്രങ്ങളും അയിത്തവിരുദ്ധ ബാഡ്ജുകളും ധരിച്ച് ക്ഷേത്ര റോഡിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു രീതി.

ആദ്യദിവസം പുലയ സമുദായത്തിലെ കുഞ്ഞാപ്പി, ഈഴവ സമുദായത്തിലെ ബാഹുലേയൻ, നായർ സമുദായത്തിലെ വെണ്ണയിൽ ഗോവിന്ദപ്പണിക്കർ എന്നിവരാണ് നിയമലംഘനം നടത്തിയത്. ക്ഷേത്ര അതിർത്തിയിൽ വെച്ച് പോലീസ് ഇവരെ തടയുകയും കോടതി ജയിലിലടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ കെ. പി. കേശവമേനോൻ, ടി. കെ. മാധവൻ, കെ. കേളപ്പൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ സത്യാഗ്രഹം അനുഷ്ഠിച്ച് അറസ്റ്റ് വരിച്ചു. നേതാക്കൾ ജയിലിലായെങ്കിലും സമരം തളർന്നില്ല; പകരം ആവേശം ഇരട്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.⁵

സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ വർഷം/മാസം പ്രാധാന്യം
സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ തുടക്കം 1924 മാർച്ച് 30 ആദ്യമായി മൂന്ന് പേർ അറസ്റ്റ് വരിച്ചു.
പെരിയാർ ഇ.വി.ആറിന്റെ വരവ് 1924 ഏപ്രിൽ സമരം തമിഴ്‌നാട്ടിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു.
സവർണ്ണ ജാഥ 1924 നവംബർ യാഥാസ്ഥിതികരുടെ വാദങ്ങളെ പൊളിച്ചടുക്കി.
ഗാന്ധിജിയുടെ വൈക്കം സന്ദർശനം 1925 മാർച്ച് ഔദ്യോഗിക ഒത്തുതീർപ്പ് ചർച്ചകൾക്ക് തുടക്കമായി.
സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ വിജയം 1925 നവംബർ 23 കിഴക്കേ റോഡ് ഒഴികെയുള്ള വഴികൾ തുറന്നു കൊടുത്തു.

ദേശീയ ശ്രദ്ധയും സമുദായ സൗഹാർദ്ദവും

വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം വളരെ വേഗത്തിൽ ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ ചർച്ചാവിഷയമായി മാറി. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നും ‘പെരിയാർ’ എന്ന് പിൽക്കാലത്ത് അറിയപ്പെട്ട ഇ. വി. രാമസാമി നായ്ക്കർ സമരഭൂമിയിലെത്തുകയും അറസ്റ്റ് വരിക്കുകയും ചെയ്തു. സമരത്തെ സജീവമായി നിലനിർത്തിയതിനാൽ അദ്ദേഹം ‘വൈക്കം വീരൻ’ എന്നറിയപ്പെട്ടു. ബാരിസ്റ്റർ ജോർജ്ജ് ജോസഫിനെപ്പോലുള്ള ക്രിസ്ത്യൻ നേതാക്കളും അബ്ദുൾ റഹ്മാൻ സാഹിബിനെപ്പോലുള്ള മുസ്ലീം നേതാക്കളും സമരത്തിന് പിന്തുണയുമായെത്തി.⁶

സമരക്കാർക്ക് ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തു നൽകാനായി പഞ്ചാബിൽ നിന്നും അകാലി (Akali) വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സിഖ് മതവിശ്വാസികൾ വൈക്കത്ത് എത്തി ‘സൌജന്യ അടുക്കള’ (Community Kitchen) ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ ഇത് ഹിന്ദുക്കളുടെ ആഭ്യന്തര പരിഷ്കരണ സമരമായതിനാൽ അന്യമതസ്ഥരുടെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടൽ ഒഴിവാക്കണമെന്ന് ഗാന്ധിജി നിർദ്ദേശിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് അകാലികൾ പിന്നീട് പിന്മാറി. ശ്രീനാരായണ ഗുരു സമരപ്പന്തൽ സന്ദർശിക്കുകയും തന്റെ പള്ളിപ്പുറം ആശ്രമം സമരക്കാർക്ക് വിട്ടുനൽകുകയും ചെയ്തു. തന്റെ രണ്ട് പ്രിയ ശിഷ്യന്മാരായ സ്വാമി സത്യവ്രതനെയും കൊട്ടുകോയിക്കൽ വേലായുധനെയും അദ്ദേഹം സമരത്തിലേക്ക് നിയോഗിച്ചു.

സവർണ്ണ ജാഥയും സാമൂഹിക ഐക്യവും

വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വശം അത് കേവലം അവർണ്ണരുടെ മാത്രം സമരമായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. യാഥാസ്ഥിതികരായ ചില ജന്മിമാരൊഴികെ, ഭൂരിപക്ഷം സവർണ്ണരും സമരത്തെ അനുകൂലിച്ചു. അവർണ്ണർക്ക് വഴി തുറന്നുകൊടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് സവർണ്ണരുടെ ഒരു ബഹുജന മാർച്ച് സംഘടിപ്പിക്കാൻ കോൺഗ്രസ് തീരുമാനിച്ചു.

1924 നവംബറിൽ മന്നത്ത് പദ്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വൈക്കത്തുനിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പ്രസിദ്ധമായ ‘സവർണ്ണ ജാഥ’ പുറപ്പെട്ടു. ചങ്ങനാശ്ശേരി പരമേശ്വരൻ പിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമാനമായ മറ്റൊരു ജാഥ നാഗർകോവിലിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ തിരുവനന്തപുരത്ത് വെച്ച് ഈ രണ്ട് ജാഥകളും ഒത്തുചേരുകയും ഏതാണ്ട് ഇരുപതിനായിരത്തോളം വരുന്ന ആളുകളുടെ ഒപ്പുകളടങ്ങിയ നിവേദനം തിരുവിതാംകൂർ റീജന്റ് മഹാറാണി സേതു ലക്ഷ്മി ഭായിക്ക് സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.⁷ ഈ ജാഥ കേരളത്തിലെ ജാതി സൗഹാർദ്ദ ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ അധ്യായമാണ്.

യാഥാസ്ഥിതികരുടെ അക്രമങ്ങളും ഗാന്ധിജിയുടെ ഇടപെടലും

സമരം ശക്തമായപ്പോൾ ഇന്ദംതുരുത്തി മനയിലെ നമ്പൂതിരിമാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യാഥാസ്ഥിതികർ സമരക്കാരെ കായികമായി നേരിടാൻ തുടങ്ങി. സമരപ്പന്തൽ കത്തിക്കുകയും സത്യാഗ്രഹികളുടെ കണ്ണിൽ ചുണ്ണാമ്പ് എഴുതുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതകൾ അരങ്ങേറി. എന്നാൽ സമരക്കാർ അഹിംസ കൈവിട്ടില്ല.

1925 മാർച്ചിൽ മഹാത്മാഗാന്ധി നേരിട്ട് വൈക്കം സന്ദർശിച്ചു. അദ്ദേഹം റീജന്റ് മഹാറാണിയുമായും ദിവാൻ ടി. രാഘവയ്യയുമായും ചർച്ചകൾ നടത്തി. യാഥാസ്ഥിതികരുടെ നേതാവായ ഇന്ദംതുരുത്തി ദേവൻ നീലകണ്ഠൻ നമ്പൂതിരിയുമായി ഗാന്ധിജി നടത്തിയ സംവാദം പ്രശസ്തമാണ് (അയിത്തക്കാരനായ ഗാന്ധിജിയെ ഉമ്മറത്തിരുത്താൻ നമ്പൂതിരി വിസമ്മതിച്ചതിനാൽ പ്രത്യേക വേദിയിലാണ് ചർച്ച നടന്നത്). ഈ ചർച്ചകൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിലപാട് മാറ്റുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.⁸

വിജയവും ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലും

നീണ്ട 604 ദിവസത്തെ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, 1925 നവംബർ 23-ന് വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ഔദ്യോഗികമായി അവസാനിപ്പിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്കേ നടയിലെ വഴി പ്രവേശന ചടങ്ങുകൾക്കായി മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ട്, മറ്റ് മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളിലെയും റോഡുകൾ ജാതിഭേദമന്യേ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുക്കാൻ തിരുവിതാംകൂർ ഗവൺമെന്റ് ഉത്തരവിട്ടു.

പൂർണ്ണമായ അർത്ഥത്തിൽ എല്ലാ വഴികളും തുറക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും, വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക ചലനം അതിശക്തമായിരുന്നു.

  1. ആദ്യത്തെ ജനകീയ വിജയം: ഇന്ത്യയിൽ അയിത്തത്തിനെതിരെ നടന്ന ആദ്യത്തെ സംഘടിത സമരം വിജയത്തിലെത്തിയത് അധഃസ്ഥിതർക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.

  2. ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തിന്റെ അടിത്തറ: വൈക്കത്ത് തെളിഞ്ഞ അക്ഷരവെളിച്ചമാണ് പിൽക്കാലത്ത് ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിലേക്കും (1931), ഒടുവിൽ 1936-ലെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തിലേക്കും നയിച്ചത്.

  3. ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ച: കേരളത്തിൽ കോൺഗ്രസ് പ്രസ്ഥാനത്തെ ജനകീയമാക്കിയതും സാധാരണക്കാരുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചതും വൈക്കം സമരമാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കേരള നവോത്ഥാനത്തിലെ പ്രധാന ക്ഷേത്ര/പൗരാവകാശ സമരങ്ങൾ

  • കണ്ടിയൂർ റോഡ് സമരം (1920): മാവേലിക്കര കണ്ടിയൂർ ക്ഷേത്ര റോഡിലെ തീണ്ടൽ പലകകൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ ടി. കെ. മാധവന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

  • വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924 – 1925): ക്ഷേത്ര റോഡുകളിലെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സമരം.

  • തിരുവാർപ്പ് സമരം (1927): കോട്ടയത്തിനടുത്തുള്ള തിരുവാർപ്പിൽ വഴിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന സമരം.

  • ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931 – 1932): ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ എല്ലാ ഹിന്ദുക്കൾക്കും പ്രവേശനം നൽകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

  • പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (1947 – 1948): കൊച്ചിയിലെ പാലിയം ക്ഷേത്ര റോഡിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നടന്ന സമരം.

അനുബന്ധം 2: വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിലെ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

  • ടി. കെ. മാധവൻ (1885 – 1930): സമരത്തിന്റെ പ്രധാന സൈദ്ധാന്തികനും ഉപജ്ഞാതാവും. ഗാന്ധിജിയെ സമരത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ച വ്യക്തി.

  • കെ. കേളപ്പൻ (1889 – 1971): ‘കേരള ഗാന്ധി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹ കമ്മിറ്റിയുടെ കൺവീനറായിരുന്നു.

  • കെ. പി. കേശവമേനോൻ (1886 – 1978): മാതൃഭൂമി പത്രത്തിന്റെ സ്ഥാപക പത്രാധിപർ. സമരത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അറസ്റ്റ് വരിച്ച പ്രമുഖ നേതാവ്.

  • ഇ. വി. രാമസാമി നായ്ക്കർ (പെരിയാർ) (1879 – 1973): തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നുമെത്തി സമരത്തിന് പുതിയ ദിശാബോധം നൽകിയ നായകൻ.

  • മന്നത്ത് പദ്മനാഭൻ (1878 – 1970): നായർ സർവീസ് സൊസൈറ്റിയുടെ (NSS) സ്ഥാപകൻ. വൈക്കത്തുനിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് നടന്ന സവർണ്ണ ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റൻ.

  • ജോർജ്ജ് ജോസഫ് (1887 – 1938): പ്രമുഖ നാഷണലിസ്റ്റ് നേതാവും അഭിഭാഷകനും. സമരത്തിന് അഖിലേന്ത്യാ തലത്തിൽ പ്രചാരം നൽകി.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Mahadevan, T. K. (Collected Documents). Vaikom Satyagraha: Files and Records. Trivandrum: Kerala State Archives. (സമരത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളും കത്തുകളും).¹

  2. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Kottayam: D.C. Books. (തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയെയും സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പൊതുപഠനം).²

  3. Balakrishnan, P. K. (1954). T. K. Madhavante Jeevacharithram. Kottayam: Sahitya Pravarthaka Co-operative Society. (ടി. കെ. മാധവന്റെ ഇടപെടലുകളും ഗാന്ധിജിയുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയും).³

  4. Menon, P. K. K. (1972). The History of Freedom Movement in Kerala (Volume II). Trivandrum: Government Press. (കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ-സാമൂഹിക സമരങ്ങളുടെ ചരിത്രം).⁴

  5. Jeffrey, Robin. (1976). The Decline of Nair Dominance: Society and Politics in Travancore 1847-1908. London: Sussex University Press. (സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ ഘടന വ്യക്തമാക്കുന്ന പഠനം).⁵

  6. Ravindran, T. K. (1975). Vaikam Satyagraha and Gandhi. Trichur: Sri Narayana Institute of Social and Cultural Development. (ഗാന്ധിജിയുടെ പങ്കും അകാലികളുടെ കടന്നുവരവും).⁶

  7. Padmanabhan, Mannathu. (1957). Ente Jeevitha Smaranakal (My Life Reminiscences). Changanassery: NSS Press. (സവർണ്ണ ജാഥയെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള വിവരണം).⁷

  8. Sanu, M. K. (1976). Narayana Guru: A Biography. Bombay: Bharatiya Vidya Bhavan. (ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ സന്ദർശനവും സമരത്തോടുള്ള നിലപാടും).⁸

വിശ്വേശ്വരയ്യ

മൈസൂർ ദിവാനും മികച്ച രാജ്യതന്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു സർ എം വിശ്വേശ്വരയ്യ. മോക്ഷഗുണ്ടം വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്നാണ് പൂർണ്ണനാമം. ഭാരതരത്ന അവാർഡ് ജേതാവാണ്. എഞ്ചിനീയറും ആസൂത്രണ വിദഗ്ദ്ധനും, ഇന്ത്യയുടെ ആസൂത്രണത്തിന്റെ പിതാവുമായ വ്യക്തിയായ ഇദ്ദേഹമാണ് ആധുനിക മൈസൂറിന്റെ ശില്പി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. കർണ്ണാടകയിലെ കോലാർ ജില്ലയിലെ മുദ്ധേനഹള്ളി ഗ്രാമത്തിൽ 1860 സെപ്റ്റംബർ 15-നാണ് വിശ്വേശ്വരയ്യ ജനിച്ചത്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജന്മദിനം എഞ്ചിനിയേർസ് ദിനമായി (Engineers day) ഇന്ത്യയിൽ ആചരിക്കുന്നു. ചിക്കബാൽപുരിലായിരുന്നു പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം. ഈ കാലയളവിൽ തന്നെ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ചൻ മരിച്ചിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ സംസ്കൃതത്തിൽ പാണ്ഡിത്യം നേടിയിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. 1861 സെപ്തംബര്‍ 15ന് സംസ്കൃത പണ്ഡിതനും ഹിന്ദു ധര്‍മ്മ പാരംഗതനും ആയുര്‍ വേദ ഡോകറുമായിരുന്ന ശ്രീനിവാസ ശാസ്ത്രിയുടെയും വെങ്കച്ചമ്മയുടെയും മകനായിരുന്നു. മദ്രാസ് സര്‍വകലാശാലയില്‍ നിന്നും 1881 ല്‍ ബി.എ ബിരുദം നേടിയ വിശ്വേശ്വരയ്യ പുനെയിലെ കോളേജ് ഓഫ് സയന്‍സില്‍ നിന്ന് സിവില്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗില്‍ ബിരുദം നേടി. മുംബെയിലെ പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പിലാണ് ആദ്യം ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്നത്. പിന്നീടദ്ദേഹം ഇന്ത്യന്‍ ഇറിഗേഷന്‍ കമ്മീഷനിലേക്ക് മാറി. അവിടെ ജോലിയിലിരിക്കെ ഡെക്കാണ്‍ പീഢഭൂമിക്ക് പറ്റിയ സവിശേഷമായ ഒരു ജലസേചന സംമ്പ്രദായം അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചു.

M Visvesvaraya
വിശ്വേശ്വരയ്യ
കോളാറിലെ ചിക്കാബെല്ലാപൂർ ടൗണിലാണ് സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം. വിശ്വേശ്വരയ്യ പഠനത്തിൽ അതിസമർത്ഥനായിരുന്നു. മദ്രാസ് സർവ്വകലാശാലയോട് അഫിലിയേറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട ബാംഗ്ലൂർ സെൻട്രൽ കോളജിൽ നിന്നും ഉന്നതനിലയിൽ ബി.എ. ബിരുദം നേടിയ ശേഷം പൂനെ കോളേജ്‌ ഓഫ്‌ സയൻസിൽ നിന്നും ഒന്നാം റാങ്കോടെ സിവിൽ എൻജിനീയറിൽ ബിരുദം കരസ്ഥമാക്കി. എൻജിനീയറിംഗ് പഠന കാലയളവിൽ പ്രശസ്തമായ ജെയിംസ് ബർക്കിലി മെഡൽ നേടുകയും ചെയ്തു. ബാഗ്ലൂരിലെ ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിട്യൂട്ട് ഓഫ് സയൻസ് 1959ൽ സുവർണജൂബിലി ആഘോഷിച്ച വേളയിൽ പണ്ഡിറ്റ് ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിനും, പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രജ്ഞൻ സി. വി രാമനും ഒപ്പം വിശ്വേശ്വരയ്യക്കും ഹോണററി ഫെല്ലോഷിപ്പ് നൽകി ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. കൽക്കത്ത സർവകലാശാലയടക്കം ഒട്ടറെ സർവകലാശാലകൾ ബഹുമതി ഡോക്ടറേറ്റും നൽകി ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1904ൽ ലണ്ടനിലെ സിവിൽ എഞ്ചിനീയർമാരുടെ സൊസൈറ്റിയിൽ അംഗമായി. തുടർന്ന് 1912ൽ മൈസൂർ ദിവാനായിരിക്കെ അദ്ദേഹത്തിന് സർ പദവി ലഭിച്ചു.

അദ്ദേഹം ദിവാനായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കവെയാണ് നിരവധി പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യവസായശാലകൾ പിറന്നത്. മൈസൂര്‍ ദിവാനും ഇന്ത്യ കണ്ടതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭനായ എഞ്ചിനീയറും ഭാരത രത്ന നേതാവുമായ വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ജന്മവാര്‍ഷികദിനമാണ് ഇന്ന്. സിവിൽ എഞ്ചിനീയർ, ഡാം നിർമ്മാതാവ്, സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞൻ, രാഷ്ട്ര നിർമ്മാണം എന്നീ മേഖലകളിൽ അദ്ദേഹം വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. എം. വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായാണ് സെപ്റ്റംബർ 15ന് എഞ്ചനീയേഴ്സ് ദിനം ആചരിച്ചു പോരുന്നത്. ലളിതമായ വിദ്യകളിലൂടെ ദുഷ്കരമായ പല എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിരുതുകളും അദ്ദേഹം പ്രയോഗിച്ചുകാണിച്ചു. ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് ചുരുങ്ങിയ ചെലവില്‍ ജലസേചനം, റോഡ് നിര്‍മ്മാണം, അഴുക്കുചാല്‍ നിര്‍മ്മാണം എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ എങ്ങനെ നടപ്പാക്കാം എന്നദ്ദേഹം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ഇന്ത്യയില്‍ ഇന്നു കാണുന്ന പല വലിയ പദ്ധതികളുടെയും ബുദ്ധികേന്ദ്രം വിശ്വേശ്വരയ്യ ആണ്. 1955 ല്‍ രാഷ്ട്രം അദ്ദേഹത്തെ ഭാരത രത്നം നല്‍കി ആദരിച്ചു.

1912ൽ മൈസൂരിലെ ദിവാനായി എം.വിശ്വേശ്വരയ്യ നിയമിക്കപ്പെട്ടു. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വികസനത്തിനായി അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു. അദ്ദേഹം ദിവാനായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കവെയാണ് നിരവധി പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യവസായശാലകൾ പിറന്നത്. സാൻഡൽ ഓയിൽ ഫാക്ടറി, സോപ് ഫാക്ടറി, മെറ്റൽസ് ഫാക്ടറി, ക്രോം ടാന്നിംഗ് ഫാക്ടറി, ഭദ്രാവതി അയൺ ആന്റ് സ്റ്റീൽ വർക്ക്സ് തുടങ്ങിയവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടും. അന്നത്തെ ബോംബെ സർക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ നാസിക്കിലെ അസിസ്ററൻറ് എൻജിനീയറായി നിയമിച്ചു. തൊഴിലിൽ അദ്ദേഹം അസാധാരണമായ മികവ് കാട്ടിയിരുന്നു. മെരുക്കിയെടുക്കാവുന്ന നദികളും ശരിയായ ജലസേചനസംവിധാനങ്ങളും തുടക്കം മുതൽ തന്നെ വിശ്വേശ്വരയ്യുടെ സവിശേഷ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞമേഖലകളായിരുന്നു. താരതമ്യേന തുടക്കക്കാരനായിരുന്ന എൻജിനീയറുടെ പക്വതയാർന്ന രൂപകല്പന ഇദ്ദേഹത്തിന് കുറഞ്ഞകാലയളവിൽ തന്നെ സിന്ധ് പ്രവിശ്യയിലെ (ഇപ്പോൾ പാകിസ്താനിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന) സുക്കൂർ നഗരത്തിലെ ജലസേചനസൗകര്യങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനുളള സ്വതന്ത്രചുമതല ലഭിക്കുന്നതിന് അവസരമൊരുക്കി. വരണ്ടതും തരിശായതുമായ സിന്ധ് പ്രവിശ്യയിലെ ദൗത്യം ഏറെ കുറെ ദുഷ്കരമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഇതിന്റെ വിജയകരമായ രൂപകല്പനയ്ക്കുശേഷം സൂറത്തിലെ ജലസേചനസൗകര്യങ്ങൾ സംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ സർക്കാർ ഇദ്ദേഹത്തെ നിയോഗിച്ചു. ഇതോടുകൂടി വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്ന മിടുക്കനായ എൻജിനീയറുടെ പ്രൊഫഷണൽ വൈഭവം ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് സമീപപ്രദേശത്തെ നഗരങ്ങളായ കൊലാപൂർ, ബൽഗാം, ധർവാർ, ബീജാപൂർ, അഹമ്മദാബാദ്, പൂനെ എന്നിവടങ്ങളിലെ അണക്കെട്ടുകൾ ജലസേചന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നതിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ വൈദഗ്ദ്ധ്യം സർക്കാർ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. ഏറ്റെടുത്ത പദ്ധതികളെല്ലാം തന്നെ നൂതനമായ രൂപകല്പന, നിർമ്മാണം, തുടർന്നുള്ള പരിപാലനം എന്നിവ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. ജനകീയവും ലാഭകരവുമായ ഇത്തരം പദ്ധതികൾ ഒട്ടേറെ പ്രദേശങ്ങളുടെ ജലലഭ്യത ഉറപ്പുവരുത്തി. റിസർവോയറിന്റെ ഉയരം കൂട്ടാതെതന്നെ ജലശേഖരണ ശേഷി ഉയർത്താനുള്ള ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡിസൈൻ ഏറെ പ്രശംസ പിടിച്ചു പറ്റി. 1903 ൽ പ്രളയത്തെ കാര്യക്ഷമമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ള ഗേറ്റ് രൂപകല്ന വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ നിസ്തുല സംഭാവനകളിലൊന്നാണ്. പൂനെയിലെ പ്രളയ ദുരന്ത നിവാരണത്തിനായി ഖടക്വസ്ല (Khadakvasla) അണക്കെട്ടിലാണ് ഗേറ്റ് സംവിധാനം ആദ്യമായി പരീക്ഷിച്ചത്. എട്ട് അടി ഉയരമുള്ള ഈ നിയന്ത്രണ സംവിധാനം പ്രളയ സമയത്ത് താനെ പ്രവർത്തിക്കും. വെള്ളം കുറയുന്ന മുറയ്ക്ക് ഗേറ്റ് താനെ അടഞ്ഞുകൊള്ളും. ഇതുവഴി അപകട സാധ്യതയില്ലാതെതന്നെ അണക്കെട്ടിന്റെ ശേഷി പരമാവധി ഉപയോഗപ്പെടുത്താനും കഴിഞ്ഞു. പില്ക്കാലത്ത് ഈ രൂപകല്പനയ്ക്ക് പേറ്റന്റ് ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. കാവേരി നദിയിലെ കൃഷ്ണരാജ സാഗർ അണക്കെട്ടിലടക്കം ഒട്ടേറെ ജലസേചന സംവിധാനങ്ങളിൽ നൂതനമായ ഗേറ്റ് സംവിധാനം ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ജലസേചനം, അണക്കെട്ട്, ശുചീകരണം, ഭൂഗർഭജലശേഖരണം, റോഡുകൾ എന്നിവയുടെ രൂപസംവിധാനത്തിൽ ഇടപെടുന്നതിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ ഉൽസാഹ പൂർവ്വം താല്പര്യം കാണിച്ചിരുന്നു. ഫലപ്രദമായ ജല വിഭവ മാനേജ്മെന്റിനായി തയ്യാറാക്കിയ ബ്ലോക്ക് സിസ്റ്റം ഓഫ് ഇറിഗേഷൻ (BSI) കനാൽ വഴിയുള്ള ജലവിതരണം ശാസ്ത്രീയ ജല വിതരണത്തിന്റെ നേട്ടം കർഷകരിലെത്തിച്ചു.എൻജിനീയറിംഗ് രംഗത്തെ അക്ഷീണ പ്രയത്നങ്ങളെല്ലാം ബ്രട്ടീഷ് കോളനി വാഴ്ചക്കാലത്താണ് നടത്തിയതെന്നോർക്കണം. അക്കാലത്ത് ഉന്നത പദവികളെല്ലാം ബ്രിട്ടീഷ് എൻജിനീയർമാർക്ക് മാത്രമായി നീക്കിവെച്ചിരുന്നു.

ലളിതജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 1912-ൽ മൈസൂരിന്റെ ദിവാനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു.1916 ൽ മൈസൂറിൽ സർവ്വകലാശാല സ്ഥാപിച്ചു.ഇന്ത്യയിൽ ഒരു നാട്ടു രാജ്യത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ ആദ്യ സർവ്വകലാശാലയായിരുന്നു ഇത്. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വികസനത്തിനു വേണ്ടി അദ്ദേഹം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു. ചന്ദനതൈലം, സോപ്പുൽപ്പനങ്ങൾ, ഇരുമ്പുരുക്ക് വ്യവസായം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഒട്ടേറെ വ്യവസായശാലകൾ ഇദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. കൃഷ്ണരാജസാഗർ അണക്കെട്ട്, വൃന്ദാവൻ ഉദ്യാനം എന്നിവയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവനയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും ഇദ്ദേഹം കാര്യമായ സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. 1952-ൽ പട്‌നയിൽ ഗംഗനദിയുടെ കുറുകെ നിർമ്മിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന പാലത്തിന്റെ രൂപകല്പന, ആസൂത്രണം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രസ്തുത സ്ഥലം വിശ്വേശ്വരയ്യ സന്ദർശിക്കുകയുണ്ടായി. പ്രതികൂലകാലാവസ്ഥയും ദുർഘടമായ പാതയും യാത്രതടസപ്പെടുത്തി. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ സാധിക്കാത്തതിനാൽ ഒരു കസേരയിൽ പല്ലക്ക് മാതൃകയിൽ ഇദ്ദേഹത്തെകൊണ്ടുപോകാൻ വേണ്ട ഏർപ്പാടുകൾ ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ ഇതുപേക്ഷിച്ച് കാൽനടയായി പദ്ധതി പ്രദേശം സന്ദർശിച്ചു. 92 വയസ്സുളളപ്പോഴായിരുന്നു തികഞ്ഞ രാജ്യസ്നേഹികൂടിയായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യമെന്നത് ഓർക്കണം.

കൃഷ്‌ണരാജ സാഗർ അണക്കെട്ടിന്റെയും വൃന്ദാവൻ ഗാർഡൻന്റെയും വിജയത്തിനുശേഷം ആധുനിക മൈസൂരിന്റെ ശില്പിയായി പില്ക്കാലത്ത് വിശേഷിക്കപ്പെട്ട വിശ്വേശ്വരയ്യയെ കാത്തിരുന്നത് മൈസൂരിലെ ദിവാൻ പദവിയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പദവിക്ക് തുല്യമായ അധികാരമായിരുന്നു അന്നത്തെ ദിവാൻ പദവി. റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യേണ്ടത് മഹാരാജാവിനോട് മാത്രമെന്നത് നവംനവങ്ങളായ പദ്ധതികൾ നടപ്പിൽവരുത്തുന്നതിന് ഇദ്ദേഹത്തിന് കരുത്തുപകർന്നു. ഭരണകാലത്തിനിടെ ഒട്ടേറെ വ്യവസായശാലകൾ, സ്റ്റേറ്റ്‌ ബാങ്ക്‌ ഓഫ്‌ മൈസൂർ, വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങൾ, സർവ്വകലാശാല എന്നിവ സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ മുൻകൈ എടുത്തു.മഹാരാജാവിന്റെ സെക്രട്ടറി ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശമ്പളം വർദ്ധിപ്പാകാനുളള ഒരു നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ട് വച്ചത് അറിഞ്ഞ ഉടൻതന്നെ നിരസിക്കുകയും ശമ്പളവർദ്ധവേണ്ടെന്ന് വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ബാഗ്ലൂരിലെ പ്രശസ്തമായ ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിട്യൂട് ഒഫ്‌ സയൻസ്ന്റെ പ്രമുഖ ചുമതലകളും വഹിച്ചിരുന്നു. അടിസ്ഥാനശാസ്ത്രത്തിലും പ്രയുക്ത ശാസ്ത്രത്തിലും ഗവേഷണ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ചാലക ശക്തിയാകാൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന് ഈ കാലയളവിൽ സാധിച്ചു. ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ ഫാക്ടറി ഇദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. ഇവിടെ നിന്നും വളരെ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ സ്റ്റീൽ ഉല്പ്പാദനം നടത്തിയിരുന്നെന്ന് മാത്രമല്ല അമേരിക്കയിലേക്ക് പിഗ് അയൺ കയറ്റുമതി ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. വ്യോമയാനരംഗത്തും ഒരു ഫാക്ടറി ആരംഭിച്ചു പിൽക്കാലത്ത് ഇത് ഹിന്ദുസ്ഥാൻ എയർനോട്ടിക്‌സ് ലിമിറ്റഡിന്റെ ഭാഗമായി. രാജ്യത്ത് ഉന്നതനിലവാരത്തിലുളള സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കാനായി ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു പോളിടെക്നിക്കും ഇദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. ഇന്ന് ലോകപ്രസിദ്ധമായ മൈസൂർ സോപ്പ്‌ ഫാക്‌ടറിയും സ്ഥാപിച്ചതും മറ്റാരുമല്ല. കൃത്യനിഷ്ഠയും ഉന്നതമൂല്യങ്ങളും എക്കാലവും ജീവിതത്തിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്ന എൻജിനീയർ ഉയർത്തിപിടിച്ചു. ആധുനിക ഇന്ത്യകണ്ട ഏറ്റവും മിടുക്കനായ എൻജിനീയറായ വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ നിസ്തുലമായ സേവനങ്ങൾ രാജ്യം ഇന്നും സ്മരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണാർത്ഥം ബങ്കളുരുവിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ ഇൻഡസ്ട്രിയൽ ആൻഡ് ടെക്നോളജിക്കൽ മ്യൂസിയം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

ദീർഘവീക്ഷണവും, രാജ്യതന്ത്രജ്ഞതയും ഉളള വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഡോക്ടറേറ്റ് ഉൾപ്പെടെ അനേകം അംഗീകാരങ്ങളും ബഹുമതികളും ഇദ്ദേഹം നേടിയിട്ടുണ്ട്. 1955-ൽ രാജ്യം പരമോന്നത ബഹുമതിയായ ഭാരതരത്ന നൽകി ആദരിച്ചു. പണ്ഡിറ്റ് ജവഹർലാൽനെഹ്റുവിനും ഇദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമാണ് ഭാരതരത്ന പുരസ്കാരം ലഭിച്ചത്. 1904 – ലണ്ടനിലെ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് എഞ്ചിനീയേഴ്സിൽ അംഗത്വം, 1915 – ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ സർ പദവി, 1953 – ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ടൗൺ പ്ലാനേഴ്സിൽ നിന്നും ഫെല്ലോഷിപ്പ്, 1955 – ഭാരതരത്നപുരസ്കാരം, 1959 – ബാംഗ്ലൂരിലെ ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് സയൻസ് ഫെല്ലോഷിപ്പ് തുടങ്ങിയവ കൂടാതെ ഇന്ത്യയിലെ എട്ടു സർവ്വകലാശലകൾ ഡോക്ടറേറ്റ് നൽകി ആദരിച്ചു.

101 വർഷവും 6 മാസവും നീണ്ട ജീവിതകാലം 1962 ഏപ്രിൽ 14ന് അവസാനിച്ചു. ആധുനിക ഇന്ത്യകണ്ട ഏറ്റവും മിടുക്കനായ എൻജിനീയറായ വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ നിസ്തുലമായ സേവനങ്ങൾ രാജ്യം ഇന്നും സ്മരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണാർത്ഥം ബാംഗ്ലൂരിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ ഇൻഡസ്ട്രിയൽ ആൻഡ് ടെക്നോളജിക്കൽ മ്യൂസിയം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.

ആരാണ് അണ്ണാ ഹസാരേ?

Anna Hazare Lokpal Bill Movementആരാണ് അണ്ണാ ഹസാരേ?
കിഷൻ ബാപ്പത് ബാബുറാവു ഹസാരെ എന്നു മുഴുവൻ പേര്. 1940 -ഇൽ ജനുവരി 15 ന് മഹാരാഷ്ട്രയിലെ അഹമ്മദ് നഗർ ജില്ലയിൽ ഭിംഗർ ഗ്രാമത്തിൽ ജനനം. ഒരു പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്നു. ഏഴാം ക്ലാസ് വരെ മാത്രമേ ജീവിതസാഹചര്യം അദ്ദേഹത്തെ പഠിക്കാൻ അനുവദിച്ചിട്ടുള്ളൂ. 1962 -ലെ ഇന്ത്യ-ചൈനാ യുദ്ധവേളയിൽ ഇന്ത്യൻ ആർമിയിൽ ചേർന്നു. 1965 -ലെ ഇന്ത്യാ-പാകിസ്ഥാൻ യുദ്ധത്തിൽ ത്യാഗോജ്വലമായ സേവനം അനുഷ്‌ഠിച്ചു. ഗാന്ധിജി, വിവേകാനന്ദസ്വാമി, ആചാര്യ വിനോബാഭാവെ എന്നിവരുടെ എഴുത്തുകളിൽ പ്രചോദിതനായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു രു സാമുഹിക പ്രവർത്തകനും സന്നദ്ധപ്രവർത്തകനുമാണ്‌ ഹസാരെ. തികഞ്ഞ ഗാന്ധിയനായി ജീവിതം തന്നെ ജനസേവനമാക്കിമാറ്റിയ ഒരു 71 വയസ്സുകാരൻ.

Anna Hazareശരി, ഇയാൾക്കെന്താണിത്ര പ്രത്യേകത?
1990 -ഇൽ ഭാരതസർക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ പത്മശ്രീ നൽകി ആദരിച്ചു. 1992 അദ്ദേഹത്തിനു പത്മഭൂഷൺ ലഭിച്ചു. കൂടാതെ സാമൂഹിക സേവന മികവിനുള്ള രമൺ മാഗ്സസെ അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്കാരമടക്കം നിരവധി അംഗീകരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. വെറും ഏഴാംക്ലാസ് വിദ്യാഭാസം മാത്രമുള്ള ഹസാരെയെ ദിണ്ടിഗൽ ഗാന്ധിഗ്രാം കല്പിത സർവകലാശാല ഡോക്ടറേറ്റ് ആദരിച്ചു. ജനഹൃദയങ്ങളിൽ കോടികളുടെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനായി അണ്ണനെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

അതിന്? ഇതൊക്കെ ആർക്കും കിട്ടാവുന്നതല്ലേ? പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നത്തെ കാലത്ത്!!
പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ട്. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ അഹമ്മദ്നഗർ ജില്ലയിലെ റൈൽഗാൻ സിദ്ധി (Ralegaon Siddhi) എന്ന ഗ്രാമത്തെ അദ്ദേഹം ഒരു മാതൃക ഗ്രാമമാക്കി. ഗ്രാമങ്ങൾ സ്വയംപര്യാപ്തരാവണം എന്ന ആശയം അദ്ദേഹം വിജയകരമായി അവിടെ നിറവേറ്റി. അവിടെ നിലനിന്നിരുന്ന ദാരിദ്ര്യവും വരൾച്ചയും അദ്ദേഹം മാറ്റിയെടുത്തു അവർക്കുവേണ്ടിവരുന്ന പച്ചക്കറികൾ, ഇന്ധനം, വൈദ്യുതി, വസ്ത്രങ്ങൾ മുതലായവയൊക്കെ സാധ്യമായ രീതിയിൽ ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. ആളുകളെ ഒന്നടങ്കം മദ്യപാനത്തിൽ നിന്നും മുക്തമാക്കി ഗ്രാമം മദ്യവിമുക്തമാക്കി. ജനതയെ വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്ന അയിത്തമെന്ന ദുരാചാരത്തെ ജനമനസ്സുകളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം വേരോടെ പിഴുതെടുത്ത് നീക്കം ചെയ്തു. ആരോഗ്യപരമായ ചുറ്റുപാടുകൾക്കൊപ്പം ആരോഗ്യപരമായ മനസ്സും വാർത്തെടുക്കുന്നതിൽ ഹസാരെ വിജയിച്ചു. വ്യക്തമായ ആസൂത്രണത്തിലൂടെ 1975 -ഇൽ ആ ഗ്രാമം ദാരിദ്ര്യത്തെ നിർമാർജനം ചെയ്ത് മാതൃകാഗ്രാമമായി. ഇന്നു നല്ലൊരു സമ്പന്നഗ്രാമമായി നമുക്കു മുന്നിൽ റൈൽഗാൻ സിദ്ധി തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നു.

 

corruption in indiaശരി, ഇപ്പോൾ ഇയാൾക്കെന്താ കുഴപ്പം? എന്തിനാണ് ഈ ബഹളമൊക്കെ?
അഴിമതി, അഴിമതിതന്നെയാണു പ്രശ്നം. പൊതുജീവിതത്തിലെ അഴിമതിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായി വിവരാവകാശ നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവരിൽ പ്രമുഖനാണു ഹസാരെ. സർക്കാർ ഭരണനിർവ്വഹണം സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് അവകാശം നൽകുന്ന 2005ലെ ഒരു സുപ്രധാന നിയമമാണ്‌ വിവരാവകാശനിയമം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. മഹാരാഷ്ട്ര സർക്കാരിനെ വിവരാവകാശ നിയമം നിർമ്മിക്കാൻ നിർബന്ധിതമാക്കിയ ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത് അണ്ണാ ഹസാരെയാണ്. പൊതുജീവിതത്തിലെ അഴിമതി തടയാൻ പറ്റുന്നവിധത്തിൽ ജന ലോക്പാൽ ബിൽ പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞാണ് ഹസാരെയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ സമരം.

ഓഹോ, എന്താണപ്പോൾ ഈ ലോക്പാൽ ബിൽ?
അഴിമതി പരിഹരിക്കുന്നതിന്, സ്വതന്ത്ര അധികാരവ്യവസ്ഥ നടപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള ഇന്ത്യൻ കരടു നിയമമാണ് ജന ലോക്പാൽ (The Citizen Ombudsman Bill). തെരഞ്ഞെടപ്പ്‌ കമ്മീഷനെപ്പോലെ സ്വതന്ത്ര അധികാരമുള്ള ഈ വ്യവസ്ഥക്ക്, സർക്കാരിന്റെ അനുമതി കൂടാതെ രാഷ്ട്രീയക്കാരെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും വിചാരണ ചെയ്യുവാനും ശിക്ഷിക്കുവാനും അധികാരം ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്ന് ഈ ബിൽ അനുശാസിക്കുന്നു. കേന്ദ്രത്തിൽ ലോക്പാലും, സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ലോകായുക്തയും ആണ് വിവക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ ബിൽ ഈ അടുത്തൊന്നും ഉണ്ടായ ഒന്നല്ല, മറിച്ച്, 42 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുതന്നെ 1972 -ഇൽ അന്നത്തെ നിയമ മന്ത്രിയായിരുന്ന ശാന്തിഭൂഷൻ തയ്യാറാക്കിയതായിരുന്നു ലോക്പാൽ കരടു നിയമം. പക്ഷേ ഇതന്നു പാസ്സാക്കിയെടുക്കുവാൻ രാജ്യസഭക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. 1969 ലെ നാലാം ലോകസഭ ലോക്പാൽ നിയമം പാസ്സാക്കിയെങ്കിലും നടപ്പാക്കാനായില്ല; കാരണം രാജ്യസഭ അതു പാസ്സാക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. പലതവണ ഇതു പാസ്സാക്കിയെടുക്കുന്നതിൽ കേന്ദ്രം പരാജയപ്പെട്ടു.

അതായത് അഴിമതിക്കാരെ ശിക്ഷിക്കാൻ ജനങ്ങൾക്ക് അധികാരം കിട്ടുമെന്ന് അല്ലേ? അതു രാഷ്‌ട്രീയ സ്ഥിരതയ്‌ക്ക് യോജിച്ചതാണോ?
അതിന് ഇതിൽ ജനങ്ങൾ മാത്രമല്ല ഉള്ളത് ഗവൺമെന്റിന്റെ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയക്കാർ ഉൾപ്പെട്ടവർക്ക് 50% വും ബാക്കി 50% പൊതുജനത്തിനും ആണുള്ളത്.

അപ്പോൾ ഈ ബില്ല് പാസാക്കാതെ ഇങ്ങനെ ഉരുട്ടിക്കൊണ്ടുപോവാൻ കാരണമെന്താണ്?
ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും ലോകായുക്‌ത എന്ന പേരിൽ സംഭവം സ്ട്രോങ്ങായി വന്നാൽ പിന്നെ അഴിമതിക്കാരെ പിടിച്ച് ശിക്ഷിക്കാൻ മാക്സിമം 2 വർഷമേ എടുക്കുകയുള്ളൂ. 25 ഉം 30 വർഷങ്ങൾ കേസുനടത്തി നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരവസ്ഥ ഇവിടെ ഉണ്ടാവില്ല. ബോഫേഴ്‌സ് കേസും ഭോപ്പാൽ ദുരന്തത്തിന്റെ കേസും എന്തിനേറെ നമ്മുടെ പാമോയിലും ലാവ്‌ലിനും ഒക്കെ നീണ്ട് നീണ്ട് പോകുന്നതു കണ്ടില്ലേ. ഈ ഒരവസ്ഥ ഈ നിയമം മൂലം ഇല്ലാതാവും.

അഴിമതിക്കാരനെ ജോലിയിൽ നിന്നും പിരിച്ചുവിടാനുള്ള അധികാരം പബ്ലിക്കിനു കിട്ടുന്നു എന്നതു തന്നെ രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റേയും അവന്റെ വാലാട്ടി ഉദ്യോസ്ഥന്റേയും ഉറക്കം കെടുത്തുന്നുണ്ട്. കൊടിപിടിച്ച ജഡ്‌ജിയെവരെ പ്രോസിക്യൂട്ട് ചെയ്യാനും ശിക്ഷിക്കാനും ഈ ബിൽ വഴിയൊരുക്കുന്നു. Chief Justice of India യുടെ അനുമതിയോടെ മാത്രമേ നിലവിൽ ഇതൊക്കെ സാധിക്കൂ. അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ടുകളൊന്നും തന്നെ എവിടേയും മൂടിവെയ്ക്കുന്നില്ല, എല്ലാം തുറന്നപുസ്തകമായി ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ എത്തിക്കും. ഗവൺമെന്റ് മാറിവരുമ്പോൾ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനമാരെ മാറ്റിയും തങ്ങൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ടവരെ അന്വേഷണം ഏൽപ്പിച്ചും ഒക്കെ പലരും തടി തപ്പുന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ സുപരിചിതമാണല്ലോ. ഇവിടെ ലോകായുക്‌തയുടേയോ ലോക്‌പാലിന്റേയോ രാഷ്ട്രിയക്കാർക്ക് നിർദ്ദേശിക്കാനോ നിയമിക്കാനോ സ്ഥലംന്മാറ്റാനോ പറ്റില്ല. അഴിമതികാണിച്ച് പിടിച്ചാൽ തന്നെ ഇപ്പോൾ മാക്സിമം 7 വർഷം ജയിലിൽ കിടന്ന് ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനു പുറത്തുവരാം. അവൻ അഴിമതി കാണിച്ചുണ്ടാക്കിയ പണം കണ്ട്കെട്ടാൻ ഇന്നു യാതൊരു നിയമവും ഇല്ല. എന്നാൽ ലോക്‌പാലിൽ മിനിമം ശിക്ഷ 6 വർഷവും മാക്സിമം എന്നത് ജീവപര്യന്തവും ആണ്. മാത്രമല്ല അയാൾ ഗവണ്മെന്റിനു നഷ്ടമാക്കി തുക അയാളിൽ നിന്നും തന്നെ കണ്ടു കെട്ടും.

ഇതൊക്കെ ശക്തമായി നടപ്പാക്കിയാൽ ഇന്നത്തെ ഭൂരിപക്ഷം പേരും അഴി എണ്ണും എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം ഈ ബില്ലിനെ പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ച് എതിർക്കുന്നു.

I am also a Gandhian - prime minister of indiaഅപ്പോൾ എന്താണിപ്പോൾ ഗവണ്മെന്റ് പറയുന്നത്?
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ആഗസ്‌ത് 15 – നു ഇന്ത്യൻ ദേശിയപതാകയിൽ കൈവെച്ച് ചെങ്കോട്ടയില്‍ നിന്നും പ്രധാനമന്ത്രി മന്‍മോഹന്‍ സിംഗ് വിളംബരം ചെയ്യുകയുണ്ടായി, നിരാഹാരവും സത്യാഗ്രവും കൊണ്ട് രാജ്യത്തെ അഴിമതി തടയാമെന്നാരും വ്യാമോഹിക്കേണ്ടാ എന്ന്. അദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിച്ചത് അണ്ണാഹസാരെയെ ആണെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. തികഞ്ഞ ഗാന്ധിയനായ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ഇങ്ങനെയൊരു അഭിപ്രായം പ്രധാനമന്ത്രി നടത്തിയതിൽ നിന്നും നമുക്കു മനസ്സിലാക്കാനാവുന്നത് നിരാഹാരവും സത്യാഗ്രഹമൊക്കെ അങ്ങ് ബ്രിട്ടീഷുകാരോടു മതി, ഞങ്ങളിതുകൊണ്ടൊന്നും നന്നാവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല എന്നുതന്നെയാണ്. അഴിമതിക്കാർക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുവാൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ലെന്നാണ് അണ്ണാ ഹസാരെയെ അറസ്റ്റു ചെയ്തതിലൂടെ പിന്നീട് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. മാത്രമല്ല, അണ്ണാ ഹസാരെയെ തേജോവധം ചെയ്യാൻ കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി കച്ചകെട്ടി ഇറങ്ങിയെന്നതും ഈ സമയത്ത് കൂട്ടിവായിക്കാവുന്നതാണ്.

71 പിന്നിട്ട ഈ വയസൻമൂപ്പർക്കിത് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുവാൻ പറ്റുമോ?
ഹസാരെ ഒറ്റയ്‌ക്കല്ല ഈ സമരമുഖത്തുള്ളത് കിരൺ ബേഡി, ശാന്തി ഭൂഷൻ, ജസ്റ്റിസ്‌ സന്തോഷ്‌ ഹെഗ്ടെ, അഡ്വക്കേറ്റ് പ്രശാന്ത് ഭൂഷൻ, മുൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കമ്മീഷണർ ജെ.എം. ലിംഗ്ധോ, “ആഴിമതിക്കെതിരെ ഇന്ത്യ” എന്ന സംഘടന തുടങ്ങിയവർ മുൻനിരയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യാമഹാരാജ്യത്തെ വിദ്യാർത്ഥി സമൂഹം, ഓൺലൈൻ സമൂഹം, വിവിധ സന്നദ്ധസംഘടനകൾ, സമൂഹ്യസംഘടനകൾ, വനിതാ സംഘടനകൾ തുടങ്ങി നിരവധിപേരുടെ സമ്പൂർണ പിന്തുണയും അണ്ണാ ഹസാരെയ്‌ക്കുണ്ട്.

ഓക്കെ, എനിക്കെന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും ഇപ്പോൾ?
ഹസാരെ ലക്ഷ്യമിടുന്ന അഴിമതിരഹിത ഭാരതം തന്നെയാണു നമ്മുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം പറയുന്നതിൽ കാര്യമായതെന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നലുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കും ഹസാരെയ്ക്ക് ധാർമ്മിക പിന്തുണ നൽകാം. രാജ്യത്തെ ദരിദ്ര്യനാരായണന്മാരുടെ നികുതിപ്പണം പിരിച്ച് സ്വിസ്‌ബാങ്കിലും മറ്റും ഇട്ട് സുഖലോലുപതയുടെ പട്ടുമെത്തയിലിരുന്നു നമ്മളെ ഭരിച്ചു മുടിച്ചവർക്കിനിയും മാപ്പുകൊടുക്കരുത്. രാജമാരും ബാലകൃഷ്‌ണപ്പിള്ളമാരും അല്ല നമുക്കാവശ്യം നാളെയെ സ്വപ്‌നം കാണുന്ന ആർജവമുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാരനെയാണ്. അവന്റെ പൊതുജീവിതം സംശുദ്ധമാവണം. അതിനായി ഹസാരെയെ നമുക്കിപ്പോൾ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാം. അതിനായി സ്വയം പ്രചാരകരാവാം. അഴിമതിക്കെതിരെ തിളച്ചുമറിയട്ടെ ഇന്ത്യൻ യൗവനങ്ങൾ. ഹസാരെയെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ടുള്ള എല്ലാ മെസേജുകളും നമുക്കു കൂടുതൽ ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കാനായി റീഷെയർ ചെയ്യാം… മുന്നിൽ നെടുംതൂണയി നിൽക്കാൻ ഹസാരെയുടെ ആരോഗ്യം അദ്ദേഹത്തെ അനുവദിക്കട്ടെ എന്നു പ്രത്യാശിക്കാം.

14 വയസുള്ള കുട്ടികൾക്ക് മൊബൈൽ വേണോ?

മൊബൈൽ ഫോൺ കൊണ്ടുവരുന്ന ചതിക്കുഴികൾ!!രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് വീടിനടുത്ത് ഒരു സംഭവം നടന്നു. നാട്ടിൽ അല്ലറച്ചില്ലറ തല്ലിപ്പൊളി പരിപാടികൾ (മോഷണം തന്നെ മുഖ്യമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നത്) ഒക്കെ ആയി നടന്ന ഒരു പയ്യൻസ്, പാലാക്കാട് നിന്നൊരു പൊലീസ് ഒഫീസറുടെ മകളെ അടിച്ചുമാറ്റി സ്ഥലം വിട്ടു. പയ്യൻസ് എന്നു പറഞ്ഞാൽ, ഏകദേശം ഒരു 18 വയസ്സു പ്രായം വരും. സ്‌കൂളിലൊന്നും അധികകാലം പോയിട്ടില്ല, പാൻപരാഗും റാക്കും കറക്കവുമായി കാലം കഴിക്കലാണു പ്രധാന പണി. എങ്കിലും ഇടയ്‌ക്കിടയ്ക്ക് നാടന്‍‌ പണികള്‍ എടുത്തു കാശുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും. നല്ല കുടുംബത്തില്‍ നിന്നേ നല്ല ജന്മങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവൂ എന്ന് വല്യമ്മ പറയാറുണ്ട്. ഇവിടെ അത് അക്ഷരാര്‍‌ത്ഥത്തില്‍ ശരിയാണ്. അവന്റെ നാളിതുവരെ ഉള്ള സകല തോന്ന്യവാസങ്ങള്‍‌ക്കും കാരണം അവന്റെ കുടുംബം തന്നെ. അരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷത്തില്‍, എന്നും കലഹവും മറ്റു കുന്നായ്‌മകളുമായി നാട്ടുകാരെ മുഴുവന്‍ വെറുപ്പിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഉല്പന്നം ഇതല്ലാതെ മറ്റെന്താവാന്‍. അതു വിട്; പയ്യൻസിന് റാൻഡം ബെയ്‌സിൽ മൊബൈൽ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു കിട്ടിയ ഇരയാണത്രേ പെണ്ണ്. ചുമ്മാ 10 നമ്പര്‍ അടിച്ച് ഡയല്‍ചെയ്തപ്പോള്‍ അങ്ങേത്തലയ്‌ക്കലെ കിളിശബ്‌ദം കേട്ട് ആകൃഷ്‌ടനായതാണ്. പിന്നെ മെസേജിങിലൂടെ അതു വളര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു. ചൂടുള്ള വികാരവിചാരങ്ങള്‍ അവര്‍ പച്ചയായി കൈമാറ്റം ചെയ്തു. അതിര്‍‌വരമ്പുകളില്ലാത്ത ലോകത്തേക്കവര്‍ ക്രമേണ വിലയം പ്രാപിച്ചു.

പെൺകുട്ടികൾ അസ്വസ്തരാവുന്നതെന്തു കൊണ്ട്?പെണ്ണിനു വയസ് 14 ആണ്. സുന്ദരിയാണത്രേ! നല്ല സാമ്പത്തികശേഷിയുള്ള കുടുംബത്തിലെ പെണ്‍‌തരി. അച്ഛന്‍ പൊലീസില്‍ എസ്.പി. ആണത്രേ! ഒന്നിനും ഒരു കുറവുമില്ലെന്ന് സാരം. അല്ലെങ്കില്‍ അവളുടെ കുറവു തിരിച്ചറിയാന്‍ എസ്.പി. സാറിനും ഭാര്യയ്‌ക്കും പറ്റാതെ പോയി. എന്തായാലും പെണ്ണു ചാടി. പെണ്ണ് ചാടിയതറിഞ്ഞ ഉടനേ പൊലീസും ചാടിപ്പുറപ്പെട്ടു. എറണാകുളത്തേക്കു പോകും വഴി തൃശ്ശൂരിൽ നിന്നും മിഥുനങ്ങളെ പിടികൂടി. അവിടെതന്നെ ജയിലിട്ടു സത്കരിച്ചു. എസ്.പി.യുടെ മകളായിരുന്നല്ലോ പെണ്ണ് പൊലീസുകാർ അറിഞ്ഞുതന്നെ പയ്യൻസിനെ സത്കരിച്ചിരിക്കണം. തിരിച്ചു വന്ന പയ്യന്‍സ് ആകെ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. വീട്ടുകാർ പോയിട്ടുമാത്രമേ പയ്യന്‍സിനെ വിടൂ എന്ന് പൊലീസുകാര്‍ നിര്‍ബന്ധം പിടിച്ചിരുന്നു. എന്തായാലും അമ്മാവനും അളിയനും പോയി പയ്യൻസിനെ ഇറക്കിക്കൊണ്ടു വന്നു.

നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ മൊബൈൽ നിങ്ങൾ പരിശോദനാ വിധേയമാക്കാറുണ്ടോ?പൊലീസുകാരന്റ് മകളായതിനാൽ പത്രക്കാരിൽ എത്താതെ, കേസില്ലാതെ പയ്യൻസ് രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇല മുള്ളില്‍ വീണാലും മുള്ള് ഇലയില്‍ വീണാലും സംഗതി അങ്ങനെയൊക്കെയാണല്ലോ. 2 വർഷഞ്ഞളോളം ആയത്രേ ഇവർ തമ്മിൽ ലൗ. ഇടയ്‌ക്കെപ്പോഴോ പയ്യൻസ് അവളെ പോയി കണ്ടിട്ടും ഉണ്ടത്രേ… നാട്ടുകാരെല്ലാവരും പയ്യൻസിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു… “ആ ചെക്കനതു പോരാ..” എന്നതാണു പൊതുവേ ഉള്ള അഭിപ്രായം… ഇവിടെ കുറ്റം പയ്യന്‍‌സിനു മാത്രം ചാര്‍ത്താവുന്നതാണോ? പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്‌ക്കും ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവുന്നതാണോ ഈ കുറ്റത്തില്‍ നിന്നും?

ഇതുപോലെ എത്രയെത്ര റാൻഡം നമ്പറുകൾ നമുക്കു ചുറ്റും കറങ്ങി നടക്കുന്നുണ്ടാവും?
ശരീരവളർച കണ്ട് ഞാനൊരു പെണ്ണായല്ലോ എന്നാഹ്ലാദിച്ച് എത്രയെത്ര 14 വയസ്സുകാരികൾ വീണടിയുന്നുണ്ടാവും!!
വാശിപ്പുറത്ത് ചോദിക്കുന്നതൊക്കെ ലോഭം കൂടാതെ കൊടുക്കുന്ന എത്ര പിതാക്കള്‍ കണ്ണീരുണങ്ങാതെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടാവും?

നല്ല ബന്ധങ്ങൾക്കു മൊബൈൽ ഒരു വിനയായി മാറുന്നില്ലേ?ഇവിടെ അല്പമൊന്നു ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ മതി. കുട്ടികൾക്ക് മൊബൈൽ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ദിവസേന അതിലെ കോൾ ലിസ്റ്റും മെസേജസും പരിശോദിച്ചാൽ തന്നെ ഇത്തരത്തിലുള്ള പകുതി പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് ശമനമുണ്ടാവും. രാത്രി 9 മണിക്കു ശേഷം കുട്ടികളിൽ (ആണായാലും പെണ്ണായാലും) നിന്നും അതു വാങ്ങിച്ച് ഒരു കോമൺസ്ഥലത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നതും നല്ലതു തന്നെ. കിടപ്പറയിലേക്കുള്ള ജാരസഞ്ചാരം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇതുമൂലം പറ്റിയേക്കും. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും അഴുക്കുചാലില്‍ വീണടിയാനാവും കുരുന്നുകളുടെ യോഗം.

ശലഭജീവിതം

ചതിക്കുഴിയിൽ വീഴുന്ന കൗമാരംപ്രേമവും ലൈഗീകതയും ഒരു നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളാണ്‌. മൊബൈലും ഇന്റെർനെറ്റും വഴി ഏതു പാതിരാത്രിക്കും പ്രണയിതാവിന്റെ മുറിയിലേക്കു കടന്നുചെല്ലാമെന്നിരിക്കേ ഇങ്ങനെയൊരു വാക്യത്തിന്റെ ആവശ്യം തന്നെ ഇല്ലെന്നു പറയാം. പ്രണയിതാവിനെ കുറിച്ചുള്ള ലൈഗീകചിന്തകൾ കിടപ്പുമുറിയുടെ അരണ്ടവെളിച്ചത്തിൽ സടകുടഞ്ഞെണീക്കുമ്പോൾ, ഒരു മിസ്സ്‌ഡ് കോളായി അതു പരിണമിച്ച് പ്രണയിതാവിനെ തേടിയെത്തുമ്പോൾ, പിന്നെ മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന സല്ലാപത്തിനൊടുവിൽ തളർന്നുറങ്ങുമ്പോൾ അവരറിയുന്നുണ്ടാവില്ല മൂന്നാമനായി നിൽക്കുന്ന മൊബൈലും ഇന്റെർനെറ്റും തന്നെ നാളെ തങ്ങളുടെ സ്വൈരജീവിതത്തിനിടയിൽ വില്ലനായും കടെന്നെത്തിയേക്കാം എന്ന കാര്യം.

സദാചാരപ്പൊലീസുകാർ നാടുചുറ്റും നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നടക്കാനുള്ളതൊക്കെ കാലാകാലങ്ങളായി മുറപോലെ നടന്നു വരുന്നുണ്ട്. പ്രേമവും പ്രേമനൈരാശ്യവും ഒക്കെ അന്നെന്നപോലെ ഇന്നും ഉണ്ട് – എന്നും ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. പ്രേമിക്കാതെയും അല്ലാതെയും ലൈംഗീകബന്ധങ്ങളും നിർബാധം നടക്കുന്നുണ്ട്. പ്രേമത്തെ ദിവ്യമായും ഉദാത്തമായും ചിലർ കാണുമ്പോൾ മറ്റു ചിലർ അത് സെ‌ക്‌സിനുള്ള ഉപാധിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ആണായാലും പെണ്ണായാലും ഈ മോഹവലയത്തില്‍ വീണുപോവുക എന്നത് തികച്ചും സാധാരണമാണ്. സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളിൽ കള്ളപ്രൊഫൈലുകളുണ്ടാക്കി പേരുമാറ്റി, മതം മാറ്റി, ജാതിമാറ്റി പെൺചിന്തകളെ തൊട്ടറിഞ്ഞ് അവർക്കുവേണ്ടരീതിയിൽ അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്ത് വലവിരിച്ചിരിക്കുന്ന കാപാലികരുണ്ട് നെറ്റിൽ. രാത്രിയുടെ നിശബ്‌ദതയിൽ ഇക്കൂട്ടർ പെൺമനം ഭേദിച്ചകത്തുകടക്കുന്നു. മുറിയിലെ ലൈറ്റണച്ചാൽ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്കുള്ള പകുതിവെളിച്ചം പോയികിട്ടും. പിന്നെ നെയ്തെടുക്കുന്ന കാമനകൾ അതിരുകളില്ലാത്തതാവും; പറയുന്ന വാകുകൾക്ക് പരിധികളില്ലാതാവുന്നു. എന്തുപറയണം എന്തു പറയരുത് എന്നുപോലും മറക്കുന്ന ഇവർ ആ സ്വർഗം വിട്ട് ചിന്തിക്കാൻ കൂടി മടിക്കുന്നു.

കണ്ണീരുണങ്ങാത്ത രാത്രികളാവരുത് പ്രണയത്തിനു പ്രതിഫലംപരസ്പരം അറിയുക എന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല. ഒരാളുടെ സംസാരത്തിലൂടെ, പ്രവൃത്തിയിലൂടെ അതു കണ്ടെത്തി അതിനനുസരിച്ച് ബന്ധം രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാനുള്ള മാനസികനിലയും അറിവും പലപ്പോഴും കാലക്രമത്തില്‍ വന്നുചേരേണ്ട ഒരു ഗുണമാണ്. അതിനുമുന്നേ പ്രേമം മനസില്‍ പെയ്‌തിറങ്ങുന്നു. പ്രേമോന്മത്തരായാല്‍ അവര്‍ക്ക് അവരുടേതായ പ്രപഞ്ചമാണ്. പ്രജകളില്ലാത്ത ആ രജ്യത്തെ രാജാവും രാജ്ഞിയുമായി അവരങ്ങനെ വാഴും. തെറ്റും ശരിയും ഒക്കെ അവര്‍ നിര്‍ണയിക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകള്‍ക്കവിടെ യാതൊരു വിലയും കിട്ടുകയില്ല – തങ്ങളുടെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിഹനിക്കാനെത്തുന്ന ഏഴാം‌കൂലികളായെ അവരതിനെ കാണൂ – അത്തരം ശബ്‌ദങ്ങളെ അവർ തള്ളിക്കളയും ചെയ്യും. കാമുകൻ വിളിക്കുന്നിടത്ത് സകലപ്രതിബന്ധങ്ങളേയും മറികടന്നവർ എത്തിച്ചേരുന്നു.

പ്രേമം മൂത്തു തലയ്ക്കു പിടിച്ചാൽ പലതും തോന്നിപ്പോയേക്കും; കാമുകന്റെ സ്പർശം ദേവസ്പർശമായും കാമകന്റെ വാക്കുകൾ വേദവാക്യമായും തോന്നിയേക്കാം… കാമുകകരവലയത്തിൽ വിരിഞ്ഞമർന്നില്ലാതാകുകയാണെന്റെ ജന്മലക്ഷ്യം എന്നൊക്കെ ഒരു നിമിഷം തോന്നിയേക്കാം… തോന്നലുകൾ തോന്നലുകൾ മാത്രമായി അവശേഷിക്കുകയും ഒരുനാൾ കാമുകവേഷം വെടിഞ്ഞ് കൂടെ കിടന്നവൻ പോവുകയും ചെയ്താൽ അതു താങ്ങാനാവാതെ നിരാശയിലും മോഹഭംഗത്തിലകപ്പെട്ട് സകലതിനേയും വെറുത്ത്, വെറുപ്പിച്ച് ജീവിതം ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത ഒന്നായി തീര്‍ക്കുന്നവരാണു പലരും. അത്മഹത്യയില്‍ അഭയം കണ്ടെത്തുന്നു ചിലര്‍. ഒരുനിമിഷത്തെ ചിന്തമതിയാവും ചിലപ്പോൾ ഒരു വലിയ വിപത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ. പക്ഷേ, ആ ഒരുനിമിഷം എന്നത് ഇക്കൂട്ടർക്ക് ഒരു യുഗമാണെന്നതാണു പരമാർത്ഥം.

പ്രണയം അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയേണ്ട വികാരമാണ് - അതു കണ്ണീരില് കുതിർക്കതിരിക്കൻ ഒരല്പം ശ്രദ്ധമതിയ്യാവുംപ്രേമം പ്രേമത്തിന്റെ വഴിക്കുപോകട്ടെ. പക്ഷേ. പാവാടക്കെട്ടഴിക്കും മുമ്പ് പലതും ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സെക്സിനെ പാപമായും ഒരാള്‍ക്കുമാത്രം കൊടുക്കാനുള്ള എന്തോ അമൂല്യവസ്തുവായും കാണുന്നവര്‍ കുറവല്ല; അതെന്തുമാവട്ടെ – മാനസികനിലവാരവും സംസ്‌കാരവും ജീവിതപരിചയവും കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരും എന്താണോ അതിനെപ്പറ്റി കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് അതുതന്നെ ചിന്തിച്ചിറുപ്പിക്കുക. നിങ്ങള്‍ എന്തു വിശ്വസിച്ചുറപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നുവോ അതു തന്നെ ശരിയെന്നു കരുതി പോകാവുന്നതാണ്‌. പ്രായപൂര്‍ത്തിയായാല്‍ രണ്ടുപേരുടെ ബന്ധത്തെ ഇവിടെയാര്‍ക്കുംതന്നെ തടയാനുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥയൊന്നുമില്ല. മാത്രമല്ല, അങ്ങനെ തടയുന്നവരുടെ മെക്കിട്ട്കേറാന്‍ കേരളത്തിലെ ബുദ്ധിജീവിസമൂഹം എന്നും കൂടെ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. സെക്സ് പാപമോ കൊടിയ തെറ്റോ അല്ല എന്നു കരുതുന്നവർ അങ്ങനെ തന്ന് കരുതട്ടെ – ഇനി അതല്ല അതു ദിവ്യമായ ഒന്നാണ്; ഷെയർ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത അമൂല്യമായ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെയാണ് എന്നു കരുതുന്നവർ അങ്ങനെ കരുതട്ടെ… ആ വിശ്വാസം തെറ്റാണെന്ന് ആരും പറഞ്ഞു വരില്ല. നിങ്ങൾക്കത് ശരിയാണെന്നു തോന്നുന്നിടത്തോളം നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കണം. തെറ്റ് ചെയ്യാതിരിക്കാനും ശ്രമിക്കണം. പിന്നീട് കുറ്റബോധത്തിൽ അകപ്പെട്ട് നീറിപ്പുകയാതിരിക്കാനെങ്കിലും ആ വിശ്വാസം ഉപകരിക്കും.

സെക്സിനെ പ്രാക്റ്റിക്കൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാണുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുമാരീകുമാരന്മാർ നിരവധിയാണ്. ഇത്തരക്കാർക്കിടയിൽ, കൊടിപാറിച്ച പ്രേമത്തിനിടയില്‍ വന്നു ചേരുന്ന ക്യാമറകളും മൊബൈലുകളും ഇന്നു തീര്‍ക്കുന്ന പൊല്ലാപ്പുകള്‍ മുങ്കൂട്ടി കാണേണ്ടതുണ്ട്. അവിടെയാണു പലപ്പോഴും അബദ്ധങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നത്. ഒരു രസത്തിനുവേണ്ടി പകര്‍ത്തുന്ന മുഹുര്‍‌ത്തങ്ങള്‍ വഴിതെറ്റിയോ അല്ലാതെയോ മറ്റുള്ളവരുടെ കയ്യിലേക്കും അവിടുന്ന് നെറ്റിലേക്കും എത്തി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വൈറസിനേക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ വ്യാപിക്കുന്നു. ഇതിനുള്ള കരുതല്‍ എടുക്കാന്‍ പ്രാപ്തരായിരിക്കണം ഇത്തരം ബന്ധങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്ന പെണ്‍‌കുട്ടികള്‍. അതു പെൺകുട്ടികളുടെ കടമ തന്നെയായിരിക്കണം. അതല്ലാതെ കാമുകന്റെ മധുരവാഗ്‌ചാതുരിയില്‍ മയങ്ങി എല്ലാം പകര്‍ത്തി സായൂജ്യമടയുവാനാണു പ്ലാനെങ്കില്‍ തുടര്‍ന്നു വരുന്ന ദുരിതങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ കൂടിയുള്ള മനശക്തി സമാഹരിച്ചു കൊള്ളുക. ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും പകർത്തപ്പെടാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധതന്നെ വേണ്ടതുണ്ട്. പിന്നീട് വിലപിച്ചതു കൊണ്ടൊന്നും നേടാനില്ല. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഇഷ്ടമല്ല എന്നു തുറന്നു പറയാനുള്ള ആർജവം ഉണ്ടാവേണ്ടതാണ്.

ഇനി ഒരു വീഡിയോ കാണുക…
തമിഴിലാണെങ്കിലും തമിഴറിയാത്തവർക്കുകൂടി ഇതിലെ ആ ഫീലിംങ് മനസ്സിലാക്കാനാവുന്നതാണ്. അല്പമെങ്കിലും തമിഴ് അറിയുന്നവര്‍ ഇതൊന്നു രാണ്ടാവര്‍ത്തിയെങ്കിലും കേട്ടുനോക്കുക… ഒരു പ്രണയനൈരാശ്യമല്ല ഇത്. നുണകൾ പറഞ്ഞ് പർസ്‌പരം പങ്കുവെക്കുകയും അവസാനം എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞുപോയ ഒരു കാമുകനെ ഇതിൽ കാണാം. സകല പരിശുദ്ധിയോടും കൂടി ഉള്ളതെല്ലാം സമർപ്പിച്ച് വിശ്വസിച്ച് സ്നേഹിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയാണിത്. അവസാനം ഒരു മനോരോഗിയെപോലെ വിലപിക്കുന്നതു കണ്ടില്ലേ! ഇവൾക്ക് തെറ്റിയതെവിടെയാവും? അവൾ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി നോക്കൂ… എങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കും ഇതിനെ നമ്മൾ!!

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം (1932): ആധുനിക തിരുവിതാംകൂറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനം

1932-ൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ ആരംഭിച്ച നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം (Abstention Movement) കേരളീയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ ഒരു ജനകീയ മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂർ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയും അന്നത്തെ ദിവാൻ ഓസ്റ്റിൻ സ്റ്റാഞ്ചും ചേർന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരങ്ങളിലെ ജനവിരുദ്ധമായ വോട്ടവകാശ വ്യവസ്ഥകൾക്കെതിരെയാണ് ഈ സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്. ജനസംഖ്യയിൽ ഭൂരിപക്ഷമുണ്ടായിട്ടും സാമ്പത്തികവും ജാതീയവുമായ കാരണങ്ങളാൽ നിയമസഭകളിൽ മതിയായ പ്രതിനിധ്യം ലഭിക്കാതിരുന്ന ഈഴവ, മുസ്ലിം, ക്രൈസ്തവ ജനവിഭാഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്ന ഈ പ്രക്ഷോഭം, കേവലം ഒരു സമുദായ സമരമെന്നതിനപ്പുറം തിരുവിതാംകൂറിനെ ആധുനിക ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിലേക്ക് നയിച്ച ഒരു ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റമായി മാറി.¹ ‘നിവർത്തനം’ (Abstention) എന്നാൽ മാറിനിൽക്കൽ എന്നാണ് അർത്ഥം; തങ്ങളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നത് വരെ പരിഷ്കരിച്ച നിയമസഭകളിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിന്നും വോട്ടെടുപ്പിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കുക എന്ന സമരതന്ത്രമാണ് പ്രക്ഷോഭകാരികൾ സ്വീകരിച്ചത്.

ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലവും 1932-ലെ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരവും

തിരുവിതാംകൂറിൽ 1888-ൽ നിലവിൽ വന്ന ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയും പിൽക്കാലത്ത് രൂപീകരിച്ച ശ്രീചിത്ര സ്റ്റേറ്റ് കൗൺസിലും ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ ജനപ്രതിനിധി സഭകളായിരുന്നെങ്കിലും, അവയിലെ വോട്ടവകാശം അങ്ങേയറ്റം പരിമിതമായിരുന്നു. ഒരു വ്യക്തിക്ക് വോട്ടവകാശം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ അയാൾ ഒരു നിശ്ചിത തുക ഭൂനികുതിയോ തൊഴിൽ നികുതിയോ ഒടുക്കുന്നവനായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന നിയമം.² ഈ വ്യവസ്ഥ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങളെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും മാറ്റിനിർത്തി.

1932 ഒക്ടോബർ 28-ന് ദിവാൻ ഓസ്റ്റിൻ സ്റ്റാഞ്ച് പുതിയ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതനുസരിച്ച് ഇരുസഭകളിലെയും (ശ്രീമൂലം അസംബ്ലിയും ശ്രീചിത്ര സ്റ്റേറ്റ് കൗൺസിലും) സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിച്ചെങ്കിലും വോട്ടവകാശത്തിനുള്ള യോഗ്യത മുൻപത്തെപ്പോലെ ഭൂനികുതിയായിത്തന്നെ നിലനിർത്തി. ഈ പരിഷ്കാരം ജനസംഖ്യയിൽ 70 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന ഈഴവ, മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യൻ സമുദായങ്ങൾക്ക് കനത്ത തിരിച്ചടിയായി. കാരണം, തിരുവിതാംകൂറിലെ ഭൂരിപക്ഷം ഭൂസ്വത്തുക്കളും നികുതിദായകരും ന്യൂനപക്ഷമായ സവർണ്ണ ഹിന്ദുക്കളായിരുന്നു (പ്രത്യേകിച്ച് നായർ സമുദായം). തന്മൂലം, പുതിയ പരിഷ്കാരം നടപ്പിലായാൽ നിയമസഭകളിലെ ഭൂരിപക്ഷം സീറ്റുകളും സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ എന്ന് വ്യക്തമായി. ഈ അനീതിയോടുള്ള പ്രതിഷേധമാണ് നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്.³

പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രതികരണമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പതിറ്റാണ്ടുകളായി തിരുവിതാംകൂർ സമൂഹത്തിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അസംതൃപ്തിയുടെ ബഹിർസ്ഫുരണമായിരുന്നു. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  1. അസമത്വ പൂർണ്ണമായ വോട്ടവകാശം: ജനസംഖ്യാടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വോട്ടവകാശം നിർണ്ണയിച്ചപ്പോൾ ഭൂരിപക്ഷ ജനവിഭാഗങ്ങൾ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു.

  2. സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിലെ അവഗണന: ഈഴവ, മുസ്ലിം വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഉയർന്ന സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ക്രൈസ്തവർക്കും ഈ അവഗണന നേരിടേണ്ടി വന്നു.⁴

  3. രാഷ്ട്രീയമായ പാർശ്വവൽക്കരണം: രാജ്യത്തിന്റെ വികസനത്തിലും നികുതിയിനത്തിലും വലിയ സംഭാവന നൽകിയിട്ടും നയരൂപീകരണ സഭകളിൽ തങ്ങൾക്ക് ശബ്ദമില്ലെന്ന ബോധം ഈ മൂന്ന് സമുദായങ്ങളിലും ശക്തമായി.

“‘നിവർത്തനം’ എന്നാൽ കേവലം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബഹിഷ്കരണമല്ല, മറിച്ച് പൗരാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂട സംവിധാനത്തോടുള്ള നിസ്സഹകരണമാണ്.”

ഐ. സി. ചാക്കോ (പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ നയരൂപീകരണ വേളയിൽ)

സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസിന്റെ (Joint Political Congress) രൂപീകരണം

ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിനെതിരെ ഒറ്റക്കൊറ്റയ്ക്ക് സമരം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ ഒന്നിച്ച് പോരാടുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് മൂന്ന് സമുദായങ്ങളുടെയും നേതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കി. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1932 ഡിസംബർ 17-ന് തിരുവനന്തപുരത്തെ എൽ.എം.എസ് ഹാളിൽ വെച്ച് ഈഴവ, മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യൻ സമുദായ നേതാക്കളുടെ ഒരു ചരിത്രപ്രധാനമായ യോഗം ചേർന്നു. ഈ യോഗത്തിലാണ് ‘സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതി’ (Joint Political Congress) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത്.⁵

ഇ. ജെ. ജോൺ ആയിരുന്നു ഇതിന്റെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റ്. പിൽക്കാലത്ത് ടി. എം. വർഗ്ഗീസ്, എൻ. വി. ജോസഫ്, സി. കേശവൻ, പി. കെ. കുഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ യുവനേതാക്കൾ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരത്തേക്ക് വന്നു. ‘നിവർത്തനം’ (Abstention) എന്ന വാക്ക് ഈ സമരത്തിനായി നിർദ്ദേശിച്ചത് പ്രശസ്ത ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനും സമുദായ നേതാവുമായ ഐ. സി. ചാക്കോ ആയിരുന്നു. ഭരണഘടന പരിഷ്കരിച്ച് തങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുന്നത് വരെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ നിന്ന് ‘നിവർത്തിക്കുക’ (മാറിനിൽക്കുക) എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ പ്രധാന തന്ത്രം.

സമരത്തിന്റെ വികാസവും കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗവും

തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നേവരെ കാണാത്ത വിധത്തിലുള്ള ബഹുജന പങ്കാളിത്തമാണ് നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന് ലഭിച്ചത്. താലൂക്ക് അടിസ്ഥാനത്തിലും വില്ലേജ് അടിസ്ഥാനത്തിലും സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതിയുടെ കമ്മിറ്റികൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. ജാതി-മത ചിന്തകൾക്കപ്പുറത്ത് സാധാരണ ജനങ്ങൾ ഈ സമരത്തെ ഏറ്റെടുത്തു.

ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിലെ ഏറ്റവും ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമായിരുന്നു 1935 മെയ് 11-ന് കോഴഞ്ചേരിയിൽ വെച്ച് നടന്ന സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതിയുടെ സമ്മേളനം. ഈ സമ്മേളനത്തിൽ വെച്ച് സി. കേശവൻ നടത്തിയ പ്രസംഗം തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളക്കുന്നതായിരുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിലെ അന്നത്തെ കമ്മീഷണറായിരുന്ന സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യരെയും രാജഭരണത്തെയും അദ്ദേഹം കഠിനമായി വിമർശിച്ചു.

“സർ സി. പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ എന്ന ജന്തു തിരുവിതാംകൂറിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നതിന് മുൻപ് ഈ നാട്ടിൽ ജാതിവൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു… നമുക്ക് പ്രാതിനിധ്യം തരാത്ത നിയമസഭകൾ നമുക്ക് വേണ്ട.”

സി. കേശവന്റെ കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന്

ഈ വിപ്ലവകരമായ പ്രസംഗത്തെത്തുടർന്ന് ഭരണകൂടം സി. കേശവനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തി രണ്ട് വർഷത്തെ തടവുശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയും ചെയ്തു.⁶ സി. കേശവന്റെ അറസ്റ്റ് സമരത്തെ കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു വീരനായകനായി മാറി.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതികരണവും അനുരഞ്ജന നടപടികളും

തുടക്കത്തിൽ കടുത്ത മർദ്ദനമുറകളിലൂടെ സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താനാണ് തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ ശ്രമിച്ചത്. പൊതുയോഗങ്ങൾ നിരോധിക്കുകയും പത്രങ്ങൾക്ക് സെൻസർഷിപ്പ് ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ സമരം ശക്തമായി തുടർന്നതോടെ സർക്കാരിന് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബഹിഷ്കരണം പൂർണ്ണമായ വിജയമായതോടെ നിയമസഭകളുടെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ അപകടത്തിലായി.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ദിവാൻ ഓസ്റ്റിൻ സ്റ്റാഞ്ച് മാറി പകരം സർ മുഹമ്മദ് ഹബീബുള്ള പുതിയ ദിവാനായി ചാർജെടുത്തു. അദ്ദേഹം പ്രക്ഷോഭകാരികളുമായി ചർച്ച നടത്താൻ തയ്യാറായി. സമരക്കാരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ സർക്കാർ ‘ഹബീബുള്ള കമ്മിറ്റി’യെ നിയോഗിച്ചു.⁷ ഹബീബുള്ള കമ്മിറ്റിയുടെ ശുപാർശകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സർക്കാർ താഴെ പറയുന്ന പ്രധാന വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്തു:

  1. വോട്ടവകാശ പരിഷ്കാരം: വോട്ടവകാശത്തിനുള്ള യോഗ്യതയായ ഭൂനികുതി തുക ഗണ്യമായി കുറച്ചു. ഇത് മൂലം പതിനായിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാർക്ക് പുതുതായി വോട്ടവകാശ ലബ്ധിയുണ്ടായി.

  2. ഉദ്യോഗ സംവരണം: സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ സംവരണം ഏർപ്പെടുത്താനായി ഒരു ‘പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷണറെ’ (ഡോ. ജി. ഡി. നോക്സ്) നിയമിച്ചു.

  3. സീറ്റ് സംവരണം: നിയമസഭകളിൽ ഈഴവർക്ക് 8 സീറ്റുകളും, മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് 3 സീറ്റുകളും, ലാറ്റിൻ കത്തോലിക്കർക്ക് 3 സീറ്റുകളും സംവരണം ചെയ്തു.⁸

പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ വിജയവും 1937-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പും

ഭരണകൂടം ആവശ്യങ്ങൾ ഭാഗികമായി അംഗീകരിച്ചതോടെ സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതി തങ്ങളുടെ നിവർത്തന സമരം അവസാനിപ്പിക്കുകയും വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. 1937-ൽ പരിഷ്കരിച്ച നിയമപ്രകാരം നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസ് വൻ വിജയം നേടി.

ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ജനാധിപത്യ രീതിയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധികൾ നിയമസഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷമായി. ടി. എം. വർഗ്ഗീസ് ശ്രീമൂലം അസംബ്ലിയുടെ ഡെപ്യൂട്ടി പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു (അന്ന് പ്രസിഡന്റ് ദിവാനായിരുന്നു). ജയിലിൽ നിന്നും മോചിതനായ സി. കേശവന് വൻ സ്വീകരണമാണ് ജനങ്ങൾ നൽകിയത്.⁹

സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനവും വിലയിരുത്തലും

നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ സുപ്രധാനമാണ്:

  • മതേതര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തുടക്കം: ജാതിക്കും മതത്തിനുമപ്പുറം രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ അവകാശങ്ങൾക്കായി വ്യത്യസ്ത സമുദായങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു പോരാടാം എന്ന് ഈ സമരം തെളിയിച്ചു. ഇത് പിൽക്കാല മതേതര രാഷ്ട്രീയത്തിന് അടിത്തറയിട്ടു.

  • ഉത്തരവാദ ഭരണത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്താര: രാജാവിന്റെ പരമാധികാരത്തിന് മേൽ ജനഹിതത്തിന് സ്വാധീനമുണ്ടെന്ന് ഈ സമരം ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഇതാണ് പിന്നീട് ‘തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്’ രൂപീകരണത്തിലേക്കും ഉത്തരവാദ ഭരണത്തിനായുള്ള (Responsible Government) സമരങ്ങളിലേക്കും നയിച്ചത്.¹⁰

  • പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ ഉത്ഥാനം: നൂറ്റാണ്ടുകളായി സാമൂഹികമായും രാഷ്ട്രീയമായും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഭരണസംവിധാനത്തിൽ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാൻ ഈ സമരത്തിലൂടെ സാധിച്ചു.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ, 1932-ലെ നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം എന്നത് കേവലമൊരു ഉദ്യോഗാർത്ഥി സമരമോ വർഗ്ഗീയ ലഹളയോ ആയിരുന്നില്ല. അത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ പൗരാവകാശങ്ങൾക്കായി നടത്തിയ ജനാധിപത്യപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് ആവശ്യമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധതയും സംഘടനാ ശേഷിയും ജനങ്ങൾക്ക് പകർന്നുനൽകിയതിൽ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിനുള്ള പങ്ക് സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: തിരുവിതാംകൂറിലെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ/പൗരാവകാശ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ

വർഷം പ്രക്ഷോഭം/മുന്നേറ്റം പ്രധാന ലക്ഷ്യം ഫലം/പ്രാധാന്യം
1891 മലയാളി മെമ്മോറിയൽ തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങൾ തദ്ദേശീയർക്ക് നൽകുക പരദേശി ബ്രാഹ്മണരുടെ ഉദ്യോഗ കുത്തകയ്ക്ക് ഇളക്കം തട്ടി.
1896 ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ ഈഴവർക്ക് വിദ്യഭ്യാസവും സർക്കാർ ഉദ്യോഗവും നൽകുക ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ബഹുജന ഒപ്പുശേഖരണം നടത്തി.
1924 വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊതുവഴികളിൽ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴി നടക്കാനുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിച്ചു.
1932 നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിലെ അനീതിക്കെതിരെ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കൽ ഉദ്യോഗ സംവരണവും വോട്ടവകാശ വ്യാപ്തിയും സാധ്യമാക്കി.
1938 ഉത്തരവാദ ഭരണ സമരം പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശവും ജനകീയ സർക്കാരും തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

അനുബന്ധം 2: പ്രക്ഷോഭത്തിലെ പ്രധാന നായകർ

  • ടി. എം. വർഗ്ഗീസ് (1886-1961): സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസിന്റെ മുൻനിര നേതാവ്. പ്രക്ഷോഭത്തിന് ശേഷം നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ച് നിയമസഭയുടെ ഡെപ്യൂട്ടി സ്പീക്കറായി. പിൽക്കാലത്ത് തിരുക്കൊച്ചിയിലെ മന്ത്രിയുമായി.

  • സി. കേശവൻ (1891-1969): പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ അഗ്നിശരമായിരുന്ന നേതാവ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗം സമര ചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായക സംഭവമാണ്. പിൽക്കാലത്ത് തിരുക്കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.

  • എൻ. വി. ജോസഫ്: ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിൽ നിന്നുള്ള തീപ്പൊരി നേതാവ്. സമരകാലത്ത് ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അസാധാരണമായ വൈഭവം പുലർത്തി.

  • പി. കെ. കുഞ്ഞ് (1906-1979): മുസ്ലിം വിഭാഗത്തെ സമരത്തിലേക്ക് ആനയിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യ മന്ത്രിയായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.

  • ഇ. ജെ. ജോൺ: സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ സമിതിയുടെ ആദ്യകാല അധ്യക്ഷൻ. പ്രായമേറിയ നേതാവായിരുന്നിട്ടും സമരത്തിന് നിയമപരവും തത്വശാസ്ത്രപരവുമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകി.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Kottayam: Sahitya Pravarthaka Co-operative Society. (തിരുവിതാംകൂറിലെ നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്ര പഠനം).¹

  2. Jeffrey, Robin. (1976). The Decline of Nayar Dominance: Society and Politics in Travancore, 1847-1908. London: Sussex University Press. (തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയും ഭൂവുടമസ്ഥതയും രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം).²

  3. Menon, P. K. K. (1972). The History of Freedom Movement in Kerala (Volume II). Trivandrum: Government of Kerala. (1932-ലെ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളും ജനരോഷവും).³

  4. Kusuman, K. K. (1976). The Abstention Movement in Kerala. Trivandrum: Kerala Historical Society. (നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ കാരണങ്ങളും അതിന്റെ വികാസവും സംബന്ധിച്ച ഏകവിഷയക പഠനഗ്രന്ഥം).⁴

  5. Pillai, C. Narayana. (1972). Thiruvithamkoor Swathanthriya Samara Charithram (History of Freedom Struggle in Travancore). Trivandrum: Deshabhimani Book Stall. (സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ കോൺഗ്രസിന്റെ രൂപീകരണവും നേതാക്കളുടെ പങ്കും).⁵

  6. Kesavan, C. (1953). Jeevitha Samaram (Life Struggle – Autobiography). Kottayam: National Book Stall. (കോഴഞ്ചേരി പ്രസംഗത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലവും ജയിൽവാസവും വിവരിക്കുന്ന സി. കേശവന്റെ ആത്മകഥ).⁶

  7. Ramakrishnan, T. K. (1985). Modern Kerala: Social and Political Movements. Ernakulam: Progressive Publishers. (ഹബീബുള്ള കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടും തിരുവിതാംകൂർ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും).⁷

  8. Rao, M. S. A. (1979). Social Movements and Social Transformation: A Study of Two Backward Classes Movements in India. New Delhi: Manohar. (ഈഴവ സമുദായത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്ഥാനവും നിവർത്തന സമര വിജയവും).⁸

  9. Wood, Robin. (1990). State and Society in Princely India. Cambridge: Cambridge University Press. (1937-ലെ തിരുവിതാംകൂർ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിശകലനം).⁹

  10. Mathew, Joseph. (1986). Ideology, Protest, and Social Mobility: Case Study of Mahars and Ezhavas. New Delhi: Inter-India Publications. (ഉത്തരവാദ ഭരണ സമരത്തിലേക്ക് നിവർത്തന പ്രക്ഷോഭം നയിച്ച വഴി).¹⁰