കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി

കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകൾ: നേട്ടങ്ങളും കോട്ടങ്ങളും

Posted on by Rajesh Odayanchal

കേരളം, ഇന്ത്യയുടെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള മനോഹരമായ ഈ സംസ്ഥാനം, പലപ്പോഴും “ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, ഈ സൗന്ദര്യത്തിനപ്പുറം, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിൽ പണിമുടക്കുകൾക്ക് ഒരു സുപ്രധാന സ്ഥാനമുണ്ട്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി, വിവിധ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തുന്ന പണിമുടക്കുകൾ കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയെയും കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ശക്തിദുർഗ്ഗമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന കേരളത്തിൽ, പണിമുടക്കുകൾ കേവലം ഒരു സമരമാർഗ്ഗം എന്നതിലുപരി ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രതിഭാസമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ പണിമുടക്കുകൾ സമൂഹത്തിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗുണകരമാണോ, അതോ ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളാണോ നടത്തുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ആഴത്തിലുള്ള വിശകലനം ആവശ്യമാണ്. ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളുടെയും യുക്തിസഹമായ വാദഗതികളുടെയും പിൻബലത്തിൽ, കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകളുടെ വിവിധ വശങ്ങൾ  എന്തൊക്കെയാണെന്നു നോക്കാം.

പണിമുടക്കുകളുടെ ചരിത്രപരമായ വേരുകൾ കേരളത്തിൽ

കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകളുടെ ചരിത്രം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലഘട്ടത്തോടും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ചയോടും അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ ഭരണത്തിലും തൊഴിലാളികൾ അതിശക്തമായ ചൂഷണങ്ങൾക്ക് വിധേയരായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ കൂലി, ദീർഘനേരത്തെ ജോലി, മോശം തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾ, സാമൂഹിക വിവേചനം എന്നിവ സാധാരണമായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കാനും ശബ്ദമുയർത്താനും തുടങ്ങി.

  • ആദ്യകാല പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ: കേരളത്തിലെ ആദ്യകാല തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾക്ക് ഉദാഹരണമായി ആലപ്പുഴയിലെ കയർ തൊഴിലാളി സമരങ്ങളെയും കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങളെയും ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം. 1920-കളിലും 30-കളിലും ആലപ്പുഴയിലെ കയർ ഫാക്ടറി തൊഴിലാളികൾ മെച്ചപ്പെട്ട കൂലിക്കും തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾക്കുമായി നടത്തിയ സമരങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. ഇവ പലപ്പോഴും രക്തരൂഷിതമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളിൽ കലാശിച്ചു.
  • കർഷക സമരങ്ങൾ: മലബാറിലെ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന് മൊറാഴ സമരം, കയ്യൂർ സമരം) പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരവും കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രചോദനമായി. ഈ സമരങ്ങൾ ചൂഷണത്തിനെതിരെയുള്ള തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി മാറി. അവ കേവലം സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, സാമൂഹിക നീതിക്കും രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളായിരുന്നു.
  • കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്വാധീനം: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വളർച്ച കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തി. തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും സംഘടിപ്പിച്ച് അവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തുന്നതിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. 1957-ൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വന്നതോടെ തൊഴിലാളി സൗഹൃദ നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് പണിമുടക്കുകൾക്ക് നിയമപരമായ ഒരു സാധുതയും സാമൂഹികാംഗീകാരവും നേടിക്കൊടുത്തു.

ഈ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പണിമുടക്കുകൾ കേരളത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടത് കേവലം അനാവശ്യമായ ബഹളങ്ങളായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും അടിസ്ഥാനപരമായ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനുമുള്ള തൊഴിലാളികളുടെ ന്യായമായ പോരാട്ടങ്ങളായിട്ടാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

പണിമുടക്കുകളുടെ നേട്ടങ്ങൾ: ഒരു വിശകലനം

പണിമുടക്കുകൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ കാര്യമായ ദോഷഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവ ചില ചരിത്രപരമായ നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് നിഷേധിക്കാനാകില്ല.

  1. തൊഴിലാളി അവകാശ സംരക്ഷണം: പണിമുടക്കുകൾ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു. ന്യായമായ കൂലി, മെച്ചപ്പെട്ട തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾ, നിശ്ചിത ജോലി സമയം, സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പദ്ധതികൾ (പെൻഷൻ, ഗ്രാറ്റുവിറ്റി തുടങ്ങിയവ) എന്നിവ നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ പണിമുടക്കുകൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. യൂണിയൻ രൂപീകരിക്കാനും കൂട്ടായി വിലപേശാനുമുള്ള അവകാശം നേടിയെടുത്തത് തൊഴിലാളികളുടെ വലിയ വിജയമാണ്.
  2. സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പാക്കൽ: ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പേരിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വിവേചനങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പാക്കാനും പണിമുടക്കുകൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തൊഴിൽ മേഖലയിലെ അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടി എല്ലാവർക്കും തുല്യ അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കാൻ പണിമുടക്കുകൾ ഒരു ഉപാധിയായി വർത്തിച്ചു.
  3. സർക്കാർ നയങ്ങളിൽ സ്വാധീനം: പണിമുടക്കുകൾ പലപ്പോഴും സർക്കാരുകളെ തൊഴിലാളി സൗഹൃദ നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, കേരളത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം, മിനിമം വേതനം, തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും സമരങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്. ഇവ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക മേഖലയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി.
  4. തൊഴിലാളികളുടെ ഐക്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു: പണിമുടക്കുകൾ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ ഐക്യവും സഹകരണവും വളർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. ഒരു പൊതു ആവശ്യത്തിനായി ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നത് അവരുടെ സംഘടിത ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ചൂഷണങ്ങളെ ചെറുക്കാനും തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനും അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.
  5. സാമൂഹിക മാറ്റത്തിനുള്ള ഉപാധി: ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ, പണിമുടക്കുകൾ സമൂഹത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. അടിയന്തിര പ്രാധാന്യമുള്ള സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കാനും അവയ്ക്ക് പരിഹാരം കാണാനും പണിമുടക്കുകൾ ഒരു ഉപകരണമായി വർത്തിക്കുന്നു.

ഈ നേട്ടങ്ങൾ പണിമുടക്കുകളുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇവയുടെ പിന്നിലെ ബലപ്രയോഗത്തിന്റെയും ജനങ്ങൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെയും വശം കാണാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പണിമുടക്കുകളുടെ ദോഷഫലങ്ങൾ: ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ

നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകൾ പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിന് വലിയ ദോഷഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ജനദ്രോഹപരമായി മാറുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

  1. സാമ്പത്തിക നഷ്ടം: പണിമുടക്കുകൾ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് കനത്ത ആഘാതമാണ് ഏൽപ്പിക്കുന്നത്. വ്യവസായശാലകളുടെ ഉത്പാദനം നിലയ്ക്കുകയും വ്യാപാര സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വരുമാനം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവാണ്. ടൂറിസം, കയറ്റുമതി തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഇത് വലിയ തിരിച്ചടിയുണ്ടാക്കുന്നു. ഒറ്റ ദിവസത്തെ ഹർത്താൽ പോലും കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ നഷ്ടമാണ് സംസ്ഥാനത്തിന് വരുത്തിവെക്കുന്നത്.
  2. പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ദുരിതം: ഏറ്റവും വലിയ ദോഷവശം പൊതുജനങ്ങൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ദുരിതങ്ങളാണ്. ഗതാഗതം സ്തംഭിക്കുന്നത് രോഗികൾക്കും യാത്രക്കാർക്കും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നു. സ്കൂളുകളും കോളേജുകളും അടച്ചിടുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പഠനത്തെ ബാധിക്കുന്നു. ആശുപത്രികൾ, പാൽ വിതരണം, മരുന്ന് കടകൾ തുടങ്ങിയ അവശ്യ സേവനങ്ങൾ പോലും പലപ്പോഴും തടസ്സപ്പെടുന്നു. ഇത് പൗരന്മാരുടെ അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
  3. കേരളത്തിന്റെ നിക്ഷേപ സൗഹൃദ അന്തരീക്ഷത്തിന് കോട്ടം: തുടർച്ചയായ പണിമുടക്കുകളും ഹർത്താലുകളും കേരളത്തിന്റെ നിക്ഷേപ സൗഹൃദ അന്തരീക്ഷത്തിന് വലിയ കോട്ടം വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വ്യവസായികൾ പുതിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്താൻ മടിക്കുന്നു. നിലവിലുള്ള വ്യവസായങ്ങൾ പോലും പ്രവർത്തനം നിർത്തി മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് മാറുന്ന പ്രവണതയും കാണുന്നുണ്ട്. ഇത് തൊഴിലവസരങ്ങൾ കുറയ്ക്കുകയും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
  4. അക്രമവും പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കലും: പല പണിമുടക്കുകളും അക്രമങ്ങളിൽ കലാശിക്കുന്നത് പതിവാണ്. വാഹനങ്ങൾ തകർക്കുക, കടകൾ അടപ്പിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുക, പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികൾ വ്യാപകമാണ്. ഇത് നിയമവാഴ്ചയെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും സമൂഹത്തിൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
  5. വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തടസ്സം: സർക്കാർ നടപ്പിലാക്കുന്ന വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളെ പോലും പണിമുടക്കുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, റോഡ് പണികൾ, മറ്റ് അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനങ്ങൾ എന്നിവ മുടങ്ങുന്നത് പദ്ധതികളുടെ ചെലവ് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും പൂർത്തീകരണത്തിന് കാലതാമസം വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
  6. ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധത: ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ, പണിമുടക്കുകൾ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമായി മാറുന്നു. ഒരു ന്യൂനപക്ഷം തങ്ങളുടെ ആവശ്യം നേടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി ഭൂരിപക്ഷത്തെ ബന്ദിയാക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. പൊതുജനങ്ങൾക്ക് അഭിപ്രായം പറയാനോ പ്രതിഷേധിക്കാനോ ഉള്ള അവസരം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു.

“ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്താണു നേട്ടം?” – ഒരു വിചിന്തനം

“ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്താണു നേട്ടം?” എന്ന ചോദ്യം ഏറെ പ്രസക്തമാണ്. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ, ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു നേട്ടവുമില്ല എന്ന് തോന്നും. എന്നാൽ, പണിമുടക്കുകളിലൂടെ നടക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പിന്നിൽ ചില സംഘടനാപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങളും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

  • ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കൽ: അക്രമങ്ങളും പൊതുജനത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവൃത്തികളും മാധ്യമങ്ങളുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും ശ്രദ്ധ വേഗത്തിൽ ആകർഷിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്താൻ ഇത് ഒരു വഴിയായി ചിലർ കാണുന്നു.
  • രാഷ്ട്രീയ ശക്തി പ്രകടനം: പണിമുടക്കുകൾ, പ്രത്യേകിച്ചും ഹർത്താലുകൾ, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ സംഘടനാപരമായ ശക്തിയും ജനങ്ങളെ അണിനിരത്താനുള്ള കഴിവും പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള വേദികളാണ്. ഇത് എതിർ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാനും തങ്ങളുടെ വോട്ടർമാരെ ഒന്നിപ്പിച്ചു നിർത്താനും സഹായിച്ചേക്കാം.
  • സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തൽ: പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ദുരിതമുണ്ടാക്കി സർക്കാരിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുക എന്നത് പലപ്പോഴും പണിമുടക്കുന്നവരുടെ തന്ത്രമാണ്. ജനങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് സർക്കാരിനെതിരെ ജനരോഷം ഉയർത്താനും അതുവഴി തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാൻ സർക്കാരിനെ പ്രേരിപ്പിക്കാനും ഇടയാക്കുമെന്നാണ് അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ.
  • യൂണിയൻ ശക്തി ഉറപ്പിക്കൽ: ഒരു യൂണിയനോ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയോ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന പണിമുടക്കുകളിൽ പങ്കെടുത്തേ മതിയാകൂ എന്നൊരു സാഹചര്യമുണ്ടാകുമ്പോൾ, അത് യൂണിയന്റെ മേധാവിത്വവും അംഗങ്ങൾക്കിടയിലെ അച്ചടക്കവും ഉറപ്പിക്കുന്നു. അംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ഭയവും അനുസരണയും വളർത്താൻ ഇത് സഹായിക്കും.
  • പ്രതിരോധം ഇല്ലാതാക്കൽ: കടകൾ അടപ്പിക്കുക, വാഹനങ്ങൾ തടയുക തുടങ്ങിയ അക്രമങ്ങൾ മറ്റ് ജനങ്ങൾ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള സാധ്യതകളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം കട തുറക്കാനോ യാത്ര ചെയ്യാനോ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അതിന് കഴിയാത്ത അവസ്ഥ വരുന്നു. ഇത് സമരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളോട് യോജിക്കാത്തവരെ നിശബ്ദരാക്കുന്നു.

ഈ “നേട്ടങ്ങൾ” എല്ലാം ഹ്രസ്വകാലവും താൽക്കാലികവുമാണ്. ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഇത്തരം ജനദ്രോഹപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പൊതുജനങ്ങളുടെ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുകയും ആത്യന്തികമായി പ്രസ്തുത രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെയോ യൂണിയന്റെയോ വിശ്വാസ്യത തകർക്കുകയും ചെയ്യും. ജനങ്ങളെ ബന്ദിയാക്കിയുള്ള സമരങ്ങൾക്ക് ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ വലിയ സ്വീകാര്യത ലഭിക്കില്ല.

കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകളുടെ സമീപകാല പ്രവണതകൾ

കഴിഞ്ഞ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകളായി കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ പ്രകടമാണ്.

  • ഹർത്താലുകളുടെ വർദ്ധനവ്: ഒരു കാലത്ത് അപൂർവ്വമായിരുന്ന ഹർത്താലുകൾ ഇപ്പോൾ സർവ്വസാധാരണമായിരിക്കുന്നു. ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പോലും ഹർത്താൽ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത് ജനജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി. കോടതി ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടായിട്ടുപോലും ഹർത്താലുകൾക്ക് കാര്യമായ കുറവില്ല.
  • രാഷ്ട്രീയ പണിമുടക്കുകൾ: തൊഴിലാളി ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം രാഷ്ട്രീയപരമായ കാരണങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നടത്തുന്ന പണിമുടക്കുകൾ വർദ്ധിച്ചു. ഇത് പലപ്പോഴും സാധാരണക്കാരെ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടിലാക്കി.
  • സ്വാഭാവിക പണിമുടക്കുകളുടെ കുറവ്: തൊഴിലാളികളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള സ്വാഭാവിക പണിമുടക്കുകൾക്ക് പകരം, രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിതവും ആസൂത്രിതവുമായ പണിമുടക്കുകളാണ് കൂടുതലും നടക്കുന്നത്.
  • ഓൺലൈൻ പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ വളർച്ച: സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ വരവോടെ, പണിമുടക്കുകൾക്കും ഹർത്താലുകൾക്കും എതിരെ ഓൺലൈനിൽ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഇത് പണിമുടക്കുന്നവരെ കൂടുതൽ ജനകീയ വിചാരണയ്ക്ക് വിധേയരാക്കുന്നു.

പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങൾ: മുന്നോട്ടുള്ള വഴി

കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കാണേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇതിനായി താഴെ പറയുന്ന ചില നിർദ്ദേശങ്ങൾ പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്:

  1. ചർച്ചയും സംവാദവും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക: തൊഴിൽ തർക്കങ്ങൾ, സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ ചർച്ചകളിലൂടെയും സംവാദങ്ങളിലൂടെയും പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. പണിമുടക്ക് അവസാനത്തെ ആയുധമായി മാത്രം കാണുക.
  2. ബദൽ സമരമാർഗ്ഗങ്ങൾ: പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കാത്ത ബദൽ സമരമാർഗ്ഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക. ധർണ്ണ, റാലി, പ്രകടനങ്ങൾ, നിവേദനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സമാധാനപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുക.
  3. കർശനമായ നിയമനടപടികൾ: അക്രമങ്ങളെയും പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കുന്നതിനെയും ഒരു കാരണവശാലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കരുത്. അത്തരം പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർക്കെതിരെ കർശനമായ നിയമനടപടികൾ സ്വീകരിക്കണം.
  4. ഹർത്താൽ നിയന്ത്രണ നിയമം: ഹർത്താലുകൾക്ക് കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിയമം കൊണ്ടുവരുന്നത് പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. അത്യാവശ്യ സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ഹർത്താൽ അനുവദിക്കുക.
  5. ബോധവൽക്കരണം: പണിമുടക്കുകൾ സമൂഹത്തിനുണ്ടാക്കുന്ന ദോഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പൊതുജനങ്ങളെയും തൊഴിലാളികളെയും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളെയും ബോധവൽക്കരിക്കുക.
  6. ജനാധിപത്യപരമായ സമീപനം: തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ ഓരോ പൗരനും അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ, അത് മറ്റൊരാളുടെ അവകാശങ്ങളെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ആകരുത്. സമരങ്ങൾ ജനാധിപത്യപരമായിരിക്കണം.
  7. തൊഴിൽ തർക്ക പരിഹാര സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുക: തൊഴിൽ തർക്കങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാര്യക്ഷമമായ സംവിധാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുക. ലേബർ കമ്മീഷണർ ഓഫീസുകൾ, ട്രിബ്യൂണലുകൾ എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.

കേരളത്തിലെ പണിമുടക്കുകൾക്ക് ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ ചരിത്രമുണ്ട്. തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിലും സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നതിലും അവ ഒരു കാലത്ത് നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു എന്നത് ഒരു ചരിത്ര യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. എന്നാൽ, കാലക്രമേണ, രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കും ശക്തിപ്രകടനങ്ങൾക്കും വേണ്ടി പണിമുടക്കുകൾ ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് സാധാരണമായി. ഇത് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും പൊതുജനജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പണിമുടക്കുകൾ ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഒരു സമരമാർഗ്ഗമായി തുടരുമ്പോഴും, അവ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ദുരിതമുണ്ടാക്കാത്ത രീതിയിൽ നടപ്പിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ചർച്ചയിലൂടെയും സംവാദത്തിലൂടെയും പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാൻ ശ്രമിക്കുകയും, അക്രമരഹിതവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ബദൽ സമരമാർഗ്ഗങ്ങൾ അവലംബിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. കേരളം വികസനത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് മുന്നേറണമെങ്കിൽ, പണിമുടക്കുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികൾക്ക് ഒരു ശാശ്വത പരിഹാരം കാണേണ്ടതുണ്ട്. എങ്കിൽ മാത്രമേ, “ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്” എന്ന വിശേഷണം കേരളത്തിന് എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അന്വർത്ഥമാക്കാൻ കഴിയൂ.

ചീമേനി തോൽവിറക് സമരം

Posted on by Rajesh Odayanchal

ചീമേനി തോൽവിറക് സമരം (1946): കീഴാള സ്ത്രീകളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടവും കാർഷിക വിപ്ലവവും – ഒരു ചരിത്ര വിശകലനം

കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക സമര ചരിത്രത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ നാൾവഴിയിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു അധ്യായമാണ് 1946-ൽ ഉത്തര മലബാറിലെ (ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ് ജില്ല) ചീമേനിയിൽ നടന്ന ‘തോൽവിറക് സമരം’. സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിലുള്ള, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളി സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ജീവിതാവശ്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ജന്മിത്വത്തിനും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിനുമെതിരെ നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്. തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ അടുപ്പുകൂട്ടുവാൻ ആവശ്യമായ കരിയിലകളും ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ലകളും (തോൽവിറക്) അടുത്തുള്ള എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും വനഭൂമിയിൽ നിന്നും ശേഖരിക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഗ്രാമീണർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പരമ്പരാഗത അവകാശത്തെ ജന്മിമാർ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ, മഹിളാ സംഘത്തിന്റെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ സംഘടിക്കുകയും വിലക്കുകളെ വകവെക്കാതെ കാട്ടിൽ കയറി വിറക് ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്തു. കേവലം കുറച്ച് വിറകിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരമായിരുന്നില്ല അത്; മറിച്ച്, വായുവും വെള്ളവും പോലെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾക്ക് മേലുള്ള സാധാരണക്കാരന്റെ ജന്മാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു തോൽവിറക് സമരം.1

ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം

ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ചീമേനി പ്രദേശം അക്കാലത്ത് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് കീഴിലുള്ള മലബാർ പ്രവിശ്യയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ധാരാളം കുന്നുകളും വനപ്രദേശങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഈ പ്രദേശം വൻകിട ജന്മിമാരുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.

മലബാറിലെ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളെപ്പോലെ ചീമേനിയിലും ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥിതി അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ രൂപത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർക്ക് യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരുടെ വിശാലമായ ഭൂമിയുടെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു ചീമേനി എസ്റ്റേറ്റ്. ഗ്രാമത്തിലെ ദരിദ്രരായ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതം ഈ കാടിനെയും എസ്റ്റേറ്റിനെയും ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. കന്നുകാലികളെ മേയ്ക്കാനും, പുല്ലരിയാനും, പ്രത്യേകിച്ച് പാചകം ചെയ്യാനുള്ള വിറക് ശേഖരിക്കാനും അവർ ഈ ഭൂമിയെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്താണെന്ന (Commons) പരമ്പരാഗത വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അവർ ജീവിച്ചിരുന്നത്.2

ജന്മിത്വ ചൂഷണവും വിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള വിലക്കും

1940-കളോടെ വടക്കൻ മലബാറിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും അഖില മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെയും സ്വാധീനം വലിയ തോതിൽ വർദ്ധിച്ചു. കയ്യൂർ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകർ സംഘടിക്കുകയും ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ പാട്ടവ്യവസ്ഥകൾക്കും അക്രമപ്പിരിവുകൾക്കുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും തുടങ്ങി. ചീമേനിയിലെ ദരിദ്ര കർഷകരും കർഷക സംഘത്തിൽ അംഗങ്ങളായി.

തന്റെ കുടിയാന്മാർ തനിക്കെതിരെ സംഘടിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ ജന്മിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. കർഷകരെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാനും അവരെ സാമ്പത്തികമായി തകർക്കാനും ജന്മി തീരുമാനിച്ചു. അതിന്റെ ഭാഗമായി, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജനങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുപോന്നിരുന്ന പല അവകാശങ്ങളും ജന്മി റദ്ദാക്കി. അതിൽ ഏറ്റവും ക്രൂരമായത് ചീമേനി എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്ന് ‘തോൽവിറക്’ (ഉണങ്ങിയ ഇലകളും ചില്ലകളും) ശേഖരിക്കുന്നതിന് ഏർപ്പെടുത്തിയ നിരോധനമായിരുന്നു.

“കർഷക സംഘത്തിൽ ചേർന്നവരുടെ വീടുകളിൽ ഇനി അടുപ്പു പുകയരുത്” എന്നതായിരുന്നു ജന്മിയുടെ ലക്ഷ്യം. കാരണം, അന്നത്തെ കാലത്ത് മണ്ണെണ്ണയോ ഗ്യാസോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാട്ടിൽ നിന്നുള്ള വിറക് മാത്രമായിരുന്നു പാവപ്പെട്ടവന്റെ ഏക ഇന്ധനം. ഈ വിറക് നിഷേധിക്കുന്നതിലൂടെ ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊല്ലാനാണ് ജന്മി ശ്രമിച്ചത്.3

കർഷക സ്ത്രീകളുടെ ദുരിതങ്ങളും മഹിളാ സംഘത്തിന്റെ ഉദയവും

വിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള വിലക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിച്ചത് ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളെയാണ്. വീടുകളിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുക എന്നത് പൂർണ്ണമായും സ്ത്രീകളുടെ ചുമതലയായിരുന്നു. വിറകില്ലാതെ വന്നതോടെ പല വീടുകളിലും പട്ടിണിയായി. പുരുഷന്മാരെക്കാൾ കൂടുതൽ ഈ ജന്മിത്വ വിലക്കിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അനുഭവിച്ചത് സ്ത്രീകളാണ്.

ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലാണ് കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വനിതാ വിഭാഗമായ ‘മഹിളാ സംഘം’ ചീമേനിയിൽ സജീവമാകുന്നത്. കെ. ദേവയാനി, പി. യശോദ തുടങ്ങിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കൾ ഗ്രാമങ്ങളിലെത്തി സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭിക്ഷയായി ചോദിച്ചുവാങ്ങേണ്ടതല്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നും അവർ സ്ത്രീകളെ ബോധവൽക്കരിച്ചു. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, ചീമേനിയിലെ കർഷക സ്ത്രീകൾ അടുക്കളയുടെ നാല് ചുവരുകൾക്ക് പുറത്തുവന്ന് തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വർഗ്ഗപരമായ ചൂഷണത്തോടൊപ്പം ലിംഗപരമായ അതിജീവനത്തിന്റെ പ്രശ്നം കൂടിയായി തോൽവിറക് സമരം മാറി.4

1946-ലെ സമരത്തിന്റെ ഗതിവേഗങ്ങൾ

കർഷക സംഘത്തിന്റെയും മഹിളാ സംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ രഹസ്യമായി യോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. ജന്മിയുടെ വിലക്ക് ലംഘിച്ച് സംഘടിതമായി കാട്ടിൽ കയറി വിറക് ശേഖരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. 1946 ഡിസംബർ മാസത്തിൽ സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.

സമരത്തിന്റെ രീതി:

  • നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ രാവിലെ സംഘം ചേർന്ന് ചുവപ്പുകൊടിയും പിടിച്ച് മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ വിളിച്ച് എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു.

  • കയ്യിൽ അരിവാളും വള്ളിച്ചൂരലുകളുമായി അവർ കാട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.

  • ജന്മിയുടെ കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവർക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.

  • ആവശ്യത്തിന് തോൽവിറക് ശേഖരിച്ച്, അത് തലച്ചുമടായി ഗ്രാമത്തിലേക്ക് അവർ ആഘോഷപൂർവ്വം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.

ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ടല്ല സമരം അവസാനിച്ചത്. തുടർച്ചയായ ദിവസങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഇത് ആവർത്തിച്ചു. “ഞങ്ങളുടെ കാട്, ഞങ്ങളുടെ വിറക്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം ചീമേനിയിലെ കുന്നുകളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ജന്മിയുടെ അധികാരത്തിന് മേലുള്ള കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു ഈ പെൺമുന്നേറ്റം.

ഭരണകൂട ഭീകരതയും അടിച്ചമർത്തലും

സ്ത്രീകളുടെ ഈ ധീരമായ പോരാട്ടം ജന്മിയെ ഭയപ്പെടുത്തി. കർഷക സംഘത്തെയും മഹിളാ സംഘത്തെയും അടിച്ചമർത്താൻ ജന്മി ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ (മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് – MSP) സഹായം തേടി. കരിവെള്ളൂരിലും കാവുമ്പായിലും കർഷകരെ വെടിവെച്ചു കൊന്ന എം.എസ്.പി സേന ചീമേനിയിലുമെത്തി.

പോലീസ് ഗ്രാമത്തിൽ ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. വിറക് ശേഖരിക്കാൻ പോയ സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. പലരുടെയും വീടുകളിൽ കയറി പാത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും തല്ലിത്തകർത്തു. സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ നിരവധി സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജയിലിലടച്ചു. ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകളെപ്പോലും പോലീസ് വെറുതെവിട്ടില്ല. കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തി ഇവരെ കോടതി കയറ്റി. എന്നിട്ടും ആ സ്ത്രീകളുടെ വീര്യം ചോർന്നുപോയില്ല. കോടതി മുറികളിൽ പോലും അവർ ജന്മിത്വത്തിനെതിരെ ഉച്ചത്തിൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു.5

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും പാരിസ്ഥിതിക ഫെമിനിസവും

കേരള ചരിത്രത്തിൽ തോൽവിറക് സമരത്തിന് വളരെ സവിശേഷമായ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. ഇത് വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക സമരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ അതിജീവന സമരമായിരുന്നു.

  1. സ്ത്രീ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണം: കേരളത്തിലെ കാർഷിക സമരങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഒരു നിർണ്ണായക ശക്തിയായി മാറിയത് തോൽവിറക് സമരത്തിലൂടെയാണ്. പുരുഷന്മാരുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ പോലീസ് മർദ്ദനങ്ങളെ നേരിടാനും അവകാശങ്ങൾ പിടിച്ചുവാങ്ങാനും തങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.

  2. വിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള അവകാശം (Ecofeminism): ആധുനിക കാലത്ത് നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ഫെമിനിസത്തിന്റെ (Ecofeminism) ഏറ്റവും മികച്ച പ്രായോഗിക ഉദാഹരണമാണ് ഈ സമരം. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു മുതലാളിയുടെയോ ജന്മിയുടെയോ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ലെന്നും, അത് ആ മണ്ണിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരുടേതാണെന്നുമുള്ള വലിയ പാഠം ഈ സമരം നൽകുന്നു.

  3. ജന്മിത്വത്തിന്റെ പതനം: ഈ സമരത്തോടെ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാർക്ക് കർഷകർക്ക് മേലുണ്ടായിരുന്ന അപ്രമാദിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു. തങ്ങളെ എതിർക്കാൻ സ്ത്രീകൾ പോലും തയ്യാറാവുന്നു എന്നത് ജന്മിമാരുടെ മനോവീര്യം തകർത്തു. പിൽക്കാലത്തെ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് ഇത് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി.

1946-ലെ തോൽവിറക് സമരം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെയും സമാന്തരമായി നടന്ന കർഷക പോരാട്ടങ്ങളിലെയും തിളക്കമുള്ള ഒരേടാണ്. കേവലം കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ വിറകിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവനും മാനവും പണയം വെച്ച് പോരാടിയ ചീമേനിയിലെ ആ അജ്ഞാതരായ കർഷക സ്ത്രീകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പോരാടിയത് വരും തലമുറയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ആത്മാഭിമാനത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു. ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങളിൽ രാജാക്കന്മാരുടെയും വലിയ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെയും പേരുകൾക്ക് താഴെ പലപ്പോഴും ഇത്തരം കീഴാള സമരങ്ങൾ തമസ്കരിക്കപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ സമത്വബോധം കെട്ടിപ്പടുത്തത് ചീമേനിയിലെ കാട്ടുപാതകളിൽ ചോരയൊഴുക്കിയ ആ ധീര വനിതകളാണ്.

1946-ലെ ഉത്തര മലബാറിലെ പ്രധാന കർഷക സമരങ്ങൾ

തോൽവിറക് സമരം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല. 1946 അവസാനത്തോടെ മലബാറിൽ നടന്ന സമാനമായ മറ്റ് പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ പട്ടിക താഴെ നൽകുന്നു:

സമരത്തിന്റെ പേര് നടന്ന മാസം/വർഷം പ്രധാന വിഷയം രക്തസാക്ഷികൾ/നേതാക്കൾ
കരിവെള്ളൂർ സമരം 1946 ഡിസംബർ 20 പട്ടിണി കാലത്ത് ജന്മി നെല്ല് കടത്തുന്നത് തടഞ്ഞു. കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു, തിടിൽ കണ്ണൻ
കാവുമ്പായി സമരം 1946 ഡിസംബർ 30 തരിശുഭൂമിയിൽ പുനം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം. അഞ്ച് കർഷകർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു
തോൽവിറക് സമരം 1946 ഡിസംബർ എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും തോൽവിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ സമരം. കെ. ദേവയാനി, പി. യശോദ, മഹിളാ സംഘം

തോൽവിറക് സമരത്തിലെ പ്രധാന മുന്നണിപ്പോരാളികൾ

തോൽവിറക് സമരത്തിന് ആശയപരവും സംഘടനാപരവുമായ നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ:

  1. കെ. ദേവയാനി: വടക്കൻ മലബാറിലെ മഹിളാ സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ സുപ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച ധീര വനിത. തോൽവിറക് സമരത്തിൽ സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക നേതൃത്വം നൽകി.

  2. പി. യശോദ: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സജീവ പ്രവർത്തകയും അദ്ധ്യാപികയും. സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.

  3. ഇ.കെ. നായനാർ: അന്നത്തെ യുവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്. ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രധാന സംഘാടകരിലൊരാൾ. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.

  4. ചീമേനിയിലെ അജ്ഞാതരായ കർഷക സ്ത്രീകൾ: യാതൊരു ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസവുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, തോക്കുകളേന്തിയ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനെതിരെ ചെങ്കൊടിയുമേന്തി പോരാടിയ നൂറുകണക്കിന് ദരിദ്ര സ്ത്രീകൾ.

അവലംബം (References)

  1. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (Kurup, K.K.N.). (1989). Agrarian Struggles in Pragmatic Kerala. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (മലബാറിലെ കാർഷിക സമരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്ര പഠനം).

  2. രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (Radhakrishnan, P.). (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.

  3. ദേവയാനി, കെ. (Devayani, K.). (1995). തോൽവിറക് സമരവും മഹിളാ പ്രസ്ഥാനവും (സ്മരണകൾ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  4. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (Namboodiripad, E.M.S.). (1994). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  5. ഐസക്, ടി.എം. തോമസ്, & ബി. ശ്യാമള. (Isaac, T.M. Thomas & Shyamala, B.). (1998). കേരളത്തിലെ സ്ത്രീ മുന്നേറ്റ ചരിത്രം. കേരള ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത്.

വടക്കൻ മലബാറിലെ ജ്വലിക്കുന്ന കാർഷിക വിപ്ലവചരിത്രം

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഒളവറ കർഷക സമരം (1946)

കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യം അടയാളപ്പെടുത്തിയ വർഷമാണ് 1946. വടക്കൻ മലബാറിലെ ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒളവറ (നിലവിൽ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ തൃക്കരിപ്പൂർ-ചീമേനി മേഖലയോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന പ്രദേശം) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ അരങ്ങേറിയ ഒളവറ കർഷക സമരം, കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനും ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ധീരമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്.1 രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തരമുണ്ടായ കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അതിനെതിരെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘ’ത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനങ്ങൾ സംഘടിച്ചു. പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ജനകീയ കമ്മിറ്റികൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യാനും വേണ്ടി നടത്തിയ ഈ സമരം, ബ്രിട്ടീഷ് മലബാർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സായുധ പോലീസായ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലിന് ഇരയായി.2 എങ്കിലും, ഭീതിയുടെ നിഴലിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയെ വർഗ്ഗബോധമുള്ള പോരാളികളാക്കി മാറ്റുന്നതിലും വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിത്തത്തിന്റെ അടിത്തറയിളക്കുന്നതിലും ഒളവറ സമരം നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും മലബാറിലെ കാർഷിക ഘടനയും

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്ന മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ തികച്ചും ചൂഷണാധിഷ്ഠിതവും കർഷകവിരുദ്ധവുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ നികുതിപ്പിരിവ് സുഗമമാക്കുന്നതിനായി തദ്ദേശീയരായ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിന്മേൽ അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരം നൽകി. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകർ വിവിധ തട്ടുകളായി തിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു:

മലബാറിലെ ജന്മിത്ത കാർഷിക ഘടന
  • ജന്മി (ഭൂമിയുടെ പൂർണ്ണ ഉടമസ്ഥൻ – മിക്കവാറും നമ്പൂതിരി/നായർ പ്രഭുക്കൾ)
  • കാണക്കുടിയാൻ (ഇടനിലക്കാർ – ഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുത്ത് മറിച്ചു നൽകുന്നവർ)
  • വെറുംപാട്ടക്കുടിയാൻ (യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ദരിദ്ര കർഷകൻ)
  • കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ (ഭൂമിയില്ലാത്ത അധഃസ്ഥിത/ഹരിജൻ വിഭാഗങ്ങൾ)

യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ ചോരനീരാക്കി പണിയെടുക്കുന്ന വെറുംപാട്ടക്കുടിയാന്മാർക്കും കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കും ഭൂമിന്മേൽ യാതൊരുവിധ അവകാശവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.3 വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘പാട്ടം’, ‘വാരം’ എന്നീ പേരുകളിൽ ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലേക്ക് അളന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിനുപുറമെ, ജന്മിമാരുടെ ഇല്ലങ്ങളിലെ വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ ‘മാമൂലുകൾ’ (നിർബന്ധിത സമ്മാനങ്ങൾ) എത്തിക്കാനും കർഷകർ ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. കരിംവെള്ളാട്ടി, വസി, നൂരി തുടങ്ങിയ കപട അളവുതൂക്ക വിദ്യകളിലൂടെ കർഷകരെ ജന്മിമാർ വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്തു. പാട്ടം നൽകാൻ ചെറിയൊരു വീഴ്ച വരുത്തിയാൽ പോലും കർഷകരെ സിൽബന്തികളെ വിട്ട് ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കുകയും (മേൽച്ചാർത്ത്) ചെയ്യുന്നത് അക്കാലത്ത് നിത്യസംഭവമായിരുന്നു.4

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരങ്ങളും

1939 മുതൽ 1945 വരെ നീണ്ടുനിന്ന രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ ജനജീവിതം അങ്ങേയറ്റം ദുസ്സഹമാക്കി. യുദ്ധത്തെ തുടർന്ന് ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി പൂർണ്ണമായി നിലച്ചതോടെ മലബാറിൽ കൊടിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം (Famine) പടർന്നുപിടിച്ചു. 1943-ലെ കറുത്ത നാളുകളിൽ ജനങ്ങൾ കപ്പയും ചേമ്പും കാട്ടു കിഴങ്ങുകളും തിന്നാണ് വിശപ്പടക്കിയത്. കോളറ, വസൂരി തുടങ്ങിയ പകർച്ചവ്യാധികൾ കൂടി പടർന്നതോടെ വടക്കൻ മലബാർ ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി മാറി.5

ഇത്തരം ഒരു ഘട്ടത്തിലും ജന്മിമാർക്ക് മാനുഷികമായ യാതൊരു പരിഗണനയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കർഷകരിൽ നിന്ന് വാരവും പാട്ടവും അവർ നിർദ്ദയം പിരിച്ചെടുത്തു. കർഷകൻ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോഴും ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ നെല്ലു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ഈ നെല്ല് അവർ സാധാരണക്കാർക്ക് നൽകാതെ, കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനായി പൂഴ്ത്തിവെച്ചു.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പിന്തുണയോടെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘം’ ശക്തമായ ഇടപെടലുകൾ നടത്താൻ ആരംഭിക്കുന്നത്. കർഷക സംഘം വടക്കൻ മലബാറിലുടനീളം “പട്ടിണിവിരുദ്ധ കമ്മറ്റികൾ” (Anti-hoarding Committees) രൂപീകരിച്ചു.6

“ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലിരിക്കുന്ന നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കാനുള്ളതല്ല, അത് പട്ടിണി കിടക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനുള്ളതാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം കർഷക സംഘം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. ജന്മിമാർ നെല്ല് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയുക എന്നതായിരുന്നു കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രധാന തന്ത്രം.

ഒളവറയിലെ ജനകീയ ഉണർവ്വും കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും

തൃക്കരിപ്പൂരിനും ചീമേനിക്കും മധ്യേ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒളവറ എന്ന പ്രദേശം അക്കാലത്ത് ജന്മിത്തത്തിന്റെ കടുത്ത പിടിയിലായിരുന്നു. പ്രദേശത്തെ പ്രമുഖ ജന്മിമാരും അവരുടെ സിൽബന്തികളും കർഷകരെ കടുത്ത അടിമവേലയ്ക്കായിരുന്നു നിയോഗിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ 1940-കളുടെ മധ്യത്തോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തന ഫലമായി ഒളവറയിലും കർഷക സംഘത്തിന്റെ ശാഖകൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.3

തുടക്കത്തിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന പാവപ്പെട്ട കർഷകർ, കർഷക സംഘത്തിന്റെ യോഗങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായി. ജാതി ചിന്തകൾക്കതീതമായി കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്നു. ഒളവറയിലെ പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ ജനങ്ങളെ വീടുവീടാന്തരം കയറി സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് പ്രദേശത്തെ ജന്മിമാരെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അധികാരത്തിന് നേരെ ഉയരുന്ന ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തെ തുടക്കത്തിലേ നുള്ളിക്കളയാൻ ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായം തേടി.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ സംഭവവികാസങ്ങൾ (1946 ഡിസംബർ)

1946-ന്റെ അവസാന മാസങ്ങളിൽ വടക്കൻ മലബാറിലാകെ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു. ഒക്ടോബറിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തിന്റെ വാർത്തകൾ മലബാറിലെ കർഷകർക്കും വലിയ ആവേശമാണ് നൽകിയത്. ഡിസംബർ മാസമായപ്പോഴേക്കും ചിറക്കൽ താലൂക്കിലെ കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെയുള്ള സമരങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി. ഇതിന്റെ തന്നെ തുടർച്ചയായാണ് ഒളവറയിലും സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നത്.6

നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ

1946 ഡിസംബർ പകുതിയോടെ ഒളവറയിലെ പ്രമുഖ ജന്മി തന്റെ പത്തായങ്ങളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് പറ നെല്ല്, നാട്ടുകാർക്ക് നൽകാതെ കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കുന്നതിനായി വണ്ടികളിൽ കയറ്റി ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ വിവരം അറിഞ്ഞ കർഷക സംഘത്തിന്റെ വാളണ്ടിയർമാർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വൻ ജനക്കൂട്ടം ഒളവറയിലെ ജന്മിയുടെ ഇല്ലത്തിന് മുന്നിലും പ്രധാന പാതകളിലും തടിച്ചുകൂടി.

തൊഴിലാളികൾ നെല്ല് കയറ്റിയ വണ്ടികൾ തടഞ്ഞുനിർത്തി. “ഒരു മണി നെല്ല് പോലും ഒളവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ല”, “പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ന്യായവില ഷോപ്പുകൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യുക” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. ജന്മിയുടെ സിൽബന്തികൾ കർഷകരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവന്ന ജനസംഖ്യയ്ക്കും ആവേശത്തിനും മുന്നിൽ അവർക്ക് പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.5

ജനകീയ വിതരണം

കർഷക സംഘം നേതാക്കളുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ, പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്താനും അത് ഗ്രാമത്തിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ചു. ഇത് ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നെല്ല് കർഷകർ ബലമായി പിടിച്ചെടുത്ത് വിതരണം ചെയ്തു എന്ന രീതിയിലാണ് ജന്മിമാർ ഈ സംഭവത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ ചിത്രീകരിച്ചത്.

മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ഭീകരവാഴ്ച

ഒളവറയിലെ സംഭവത്തെത്തുടർന്ന് ജന്മിമാർ മലബാർ ജില്ലാ കളക്ടർക്കും പോലീസ് മേധാവിമാർക്കും പരാതി നൽകി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ലഹളയുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന ജന്മിമാരുടെ വാദം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഒളവറയിലേക്ക് ക്രൂരന്മാർ എന്ന് പേരെടുത്ത മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) അയച്ചു.2

ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തൽ രീതി
    • കർഷക നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കുക
    • എം.എസ്.പി (MSP) ക്യാമ്പുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കുക
    • അർദ്ധരാത്രികളിൽ വീടുകൾ റെയ്ഡ് ചെയ്യുക
    • പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുക, സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുക

1946 ഡിസംബർ അവസാന വാരത്തിൽ ഒളവറ ഗ്രാമം പൂർണ്ണമായും പോലീസിന്റെ കൺട്രോളിലായി. കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ വീടുകൾ പോലീസ് തല്ലിത്തകർത്തു. പുരുഷന്മാരെയെല്ലാം ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ലോക്കപ്പിലിട്ട് പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒളവറയിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ കുടിലുകൾക്ക് പോലീസ് തീയിട്ടു. കർഷക സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭയന്ന ജനങ്ങളിൽ പലരും തൊട്ടടുത്ത കാടുകളിലും മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലും അഭയം തേടി. പല പ്രമുഖ നേതാക്കൾക്കും മാസങ്ങളോളം ഒളിവിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നു.6 എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിനെപ്പോലെയുള്ള സമുന്നത നേതാക്കളെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിലടച്ചു.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആയുധബലത്തിന് മുന്നിൽ ഒളവറ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അത് ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം താഴെ പറയുന്ന പോയിന്റുകളിൽ ചുരുക്കാനാകും:

  1. വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്വ്: ജന്മിയുടെയും പോലീസിന്റെയും ലാത്തിക്കും തോക്കിനും മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി എന്തെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത സമരമായിരുന്നു ഒളവറ സമരം. ഇത് അവരിൽ ശക്തമായ വർഗ്ഗബോധം (Class Consciousness) വളർത്തി.

  2. ജന്മിത്തത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: ഒളവറ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങൾ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാരുടെ പരമാധികാരത്തിന്മേൽ ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം ചെറുതല്ല. കർഷകരെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ഇനി എളുപ്പമല്ലെന്ന് ജന്മിമാർ മനസ്സിലാക്കി.

  3. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്താര: സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിന് (Land Reforms Act) വിത്തുപാകിയത് ഒളവറ പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷകർ ഒഴുക്കിയ ചോരയും കണ്ണീരുമാണ്.3 ‘കുടിയാന് ഭൂമി’ എന്ന സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ഈ സമരങ്ങൾ അടിത്തറയിട്ടു.

മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒളവറ കർഷക സമരം ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമാണ്. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ തണലിൽ വളർന്ന ജന്മിത്തത്തിന്റെ ക്രൂരതകൾക്കെതിരെ, കേവലം വയറു വിശപ്പിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഒളവറയിലെ കർഷകർ പോരാടിയത്. ആയുധധാരികളായ പോലീസിന് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന ആ ധീര കർഷകരുടെ ഓർമ്മകൾ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ ബോധത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളെയും എക്കാലവും പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രധാന സമകാലിക കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ (1940-1946)

സമരം വർഷം താലൂക്ക്/പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യം
കയ്യൂർ സമരം 1941 ഹൊസ്ദുർഗ് (നിലവിൽ കാസർഗോഡ്) ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭം, സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധത
കരിവെള്ളൂർ സമരം 1946 ഡിസംബർ 20 ചിറക്കൽ താലൂക്ക് നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ, പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരം
ഒളവറ സമരം 1946 ഡിസംബർ തൃക്കരിപ്പൂർ മേഖല പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് തടയൽ, ജനകീയ നെല്ല് വിതരണം
കാവുമ്പായി സമരം 1946 ഡിസംബർ 30 ചിറക്കൽ താലൂക്ക് (പടിയൂർ) പുനംകൃഷി അവകാശ സമരം, ജന്മിത്ത വിരുദ്ധത

അനുബന്ധം 2: ഒളവറ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

  • എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പടനായകൻ. ഒളവറ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ചു.

  • കെ.എ. കേരളീയൻ: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സമുന്നത നേതാവ്. മലബാറിലുടനീളം പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമിതികൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നൽകി.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്. ഒളവറയിലെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഭൂഗർഭാവസ്ഥയിൽ ഇരുന്ന് ദിശാബോധം നൽകി.

  • ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’യിൽ നിന്ന് വിപ്ലവഗായകനായി മാറിയ നേതാവ്. കർഷകർക്ക് ആവേശം പകരുന്ന കവിതകളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും ഒളവറ മേഖലയിൽ ജനങ്ങളെ ഉണർത്തി.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലുകൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്.

  2. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരള ചരിത്രവും കർഷക പ്രസ്ഥാനവും. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  3. കൺപിൽ കുഞ്ഞികൃഷ്ണൻ (Kanpil Kunhikrishnan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

  4. കരേത്, പ്രകാശ് (Prakash Karat). Agrarian Revolt in Malabar: 1940-1946. സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  5. മേനോൻ, എ. ശ്രീധര (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്.

  6. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും.

പുന്നപ്ര വയലാർ – തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

Posted on by Rajesh Odayanchal

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

കേരള ചരിത്രത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പോരാട്ടങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ചോരകലുഷിതവും സുപ്രധാനവുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1946-ൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണത്തിനും, അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനുമെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കയർ തൊഴിലാളികളും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ഇതിഹാസതുല്യമായ സായുധ പോരാട്ടമാണിത്.¹ 1946 ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ (മലയാള മാസം തുലാം) ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ പുന്നപ്ര, വയലാർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ അരങ്ങേറിയ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി പൊരുതിയ നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ’ എന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗം നടത്തിയ ഈ പോരാട്ടം തിരുവിതാംകൂറിനെ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിർത്താനുള്ള ദിവാന്റെ മോഹങ്ങളെ തകർക്കുകയും ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു.²

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒന്നല്ല. ദശാബ്ദങ്ങളായി തിരുവിതാംകൂറിലെ കുട്ടനാട്, ചേർത്തല, അമ്പലപ്പുഴ താലൂക്കുകളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ അസമത്വങ്ങളുടെ അനിവാര്യമായ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു അത്.

ജന്മിത്തവും ചൂഷണവും അക്കാലത്തെ കാർഷിക മേഖല പൂർണ്ണമായും ചുരുക്കം ചില ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്ത കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ രാപ്പകലില്ലാതെ പണിയെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. കൃത്യമായ കൂലിയോ തൊഴിൽ സമയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘പത്തായത്തിൽ നെല്ലുണ്ടെങ്കിൽ പറയന് എന്തിനു കൂലി’ എന്ന മനോഭാവമായിരുന്നു അന്നത്തെ ജന്മിമാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും ശാരീരിക മർദ്ദനങ്ങളും നിത്യസംഭവങ്ങളായിരുന്നു.³ കൊടിയ ജാതിവിവേചനവും അയിത്തവും ഇതിനോടൊപ്പം നിലനിന്നിരുന്നു. അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴിനടക്കാനോ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം (1939-1945) തിരുവിതാംകൂറിലെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ആലപ്പുഴയിലെ പ്രധാന വ്യവസായമായിരുന്ന കയർ വ്യവസായം സ്തംഭിച്ചു. കയറ്റുമതി നിലച്ചതോടെ ഫാക്ടറികൾ അടച്ചുപൂട്ടി. ആയിരക്കണക്കിന് കയർ തൊഴിലാളികൾക്ക് തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. കരിഞ്ചന്തയും പൂഴ്ത്തിവെപ്പും രൂക്ഷമായി. രൂക്ഷമായ ക്ഷാമവും കോളറ പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളും തീരദേശ മേഖലകളിൽ പടർന്നുപിടിച്ചു. പട്ടിണിമരണങ്ങൾ സാധാരണമായി മാറി. ഭരണകൂടം ഈ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുന്നതിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു.⁴

തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച

സാമ്പത്തിക ദുരിതങ്ങളും ജന്മിമാരുടെ ചൂഷണവും തൊഴിലാളികളെ സംഘടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും മറ്റും നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക ഉണർവ് ഇതിനകം തന്നെ ജനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു. 1920-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ആലപ്പുഴയിൽ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ രൂപംകൊണ്ടു തുടങ്ങി. തിരുവിതാംകൂർ കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയൻ (TCFWU) ഇതിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു.

1930-കളോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളിലൂടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വേരുറപ്പിച്ചു. ആർ. സുഗതൻ, പി.ടി. പുന്നൂസ്, ടി.വി. തോമസ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്താൻ തുടങ്ങി. സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, രാഷ്ട്രീയമായ അവകാശങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളായി അവ പരിണമിച്ചു. പണിമുടക്കുകൾ ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചു വന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരും ‘അമേരിക്കൻ മോഡലും’

തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയുടെ ദിവാൻ (പ്രധാനമന്ത്രി) ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ തികഞ്ഞ ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയായാണ് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്. സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്സും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ‘ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണം’ (Responsible Government) നൽകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകുമെന്ന് ഉറപ്പായ സമയത്ത്, തിരുവിതാംകൂറിനെ ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കാതെ സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി നിലനിർത്താൻ (Independent Travancore) സർ സി.പി. പദ്ധതിയിട്ടു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഭരണഘടനാ നിർദേശങ്ങൾ 1946-ൽ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനെയാണ് പരിഹാസപൂർവ്വം ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ’ എന്ന് വിളിച്ചത്. ഈ മാതൃക പ്രകാരം പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശത്തിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നിയമസഭ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും, ഭരണനിർവ്വഹണ അധികാരം (Executive power) നിയമസഭയോട് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലാത്ത, രാജാവ് നിയമിക്കുന്ന ദിവാനിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കും. അതായത്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം തന്നെയായിരുന്നു ഇത്.⁵

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും ഇതിനെതിരെ ശക്തമായി രംഗത്തുവന്നു. “അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ”, “ദിവാൻ ഭരണം അവസാനിക്കണം”, “സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആലപ്പുഴയുടെയും ചേർത്തലയുടെയും തെരുവുകളിൽ മുഴങ്ങി.

സമരത്തിന്റെ ആരംഭവും ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണവും

രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ ദിവാൻ പോലീസിനെയും പട്ടാളത്തെയും ഉപയോഗിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ നിരോധിച്ചു. നേതാക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പണിമുടക്കുന്ന തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും പോലീസും ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും ചേർന്ന് ക്രൂരമായി വേട്ടയാടി. വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെ ഉൾപ്പെടെ ആക്രമിക്കുന്നത് പതിവായി.

ഈ അടിച്ചമർത്തലിനെ നേരിടാൻ തൊഴിലാളികൾ പ്രതിരോധ ക്യാമ്പുകൾ രൂപീകരിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെയും ചേർത്തലയിലെയും വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വാളണ്ടിയർമാരുടെ ക്യാമ്പുകൾ തുറന്നു. പുന്നപ്ര, വയലാർ, കാട്ടൂർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു പ്രധാന ക്യാമ്പുകൾ. ക്യാമ്പുകളിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് അച്ചടക്കവും ആയുധപരിശീലനവും നൽകി. തോക്കുകൾക്കും പീരങ്കികൾക്കും മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവരുടെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പാളയംകോടൻ അടയ്ക്കയുടെ മരം വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ‘വാരിക്കുന്തങ്ങളും’ കല്ലുകളും മാത്രമായിരുന്നു. വാരിക്കുന്തത്തിന്റെ ഒരറ്റം തീയിലിട്ട് ചുട്ട് കൂർപ്പിച്ചാണ് അവർ ആയുധമാക്കിയത്.⁶ 1946 ഒക്ടോബർ 22-ന് പണിമുടക്ക് പൂർണ്ണമായി. ഒക്ടോബർ 25 -ന്,  സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ ആലപ്പുഴയിലും ചേർത്തലയിലും പട്ടാള നിയമം (Martial Law) പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭരണത്തിന്റെ സർവ്വ സൈന്യാധിപനെന്ന പോലെ  സി.പി. പെരുമാറിത്തുടങ്ങി..

പുന്നപ്രയിലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ (ഒക്ടോബർ 24, 1946)

പുന്നപ്രയിൽ പോലീസ് ക്യാമ്പ് സ്ഥാപിച്ച് ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോലീസുകാർ തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ക്രൂരമായ അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഒക്ടോബർ 24-ന് (തുലാം 7) തൊഴിലാളികൾ പുന്നപ്ര പോലീസ് ക്യാമ്പിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി എത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ പോലീസ് ക്യാമ്പ് വളഞ്ഞു.

പോലീസ് നിർദ്ദയം വെടിയുതിർത്തു. തോക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള വെടിയുണ്ടകളെ വകവെക്കാതെ തൊഴിലാളികൾ മുന്നേറി. ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരെ തൊഴിലാളികൾ വാരിക്കുന്തം കൊണ്ട് കുത്തിക്കൊലപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് പോലീസ് നടത്തിയ വിവേചനരഹിതമായ വെടിവെപ്പിൽ അനേകം തൊഴിലാളികൾ രക്തസാക്ഷികളായി. മൃതദേഹങ്ങൾ പലതും പോലീസ് തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടുകയോ കത്തിച്ചുകളയുകയോ ചെയ്തു. ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിലും രാഷ്ട്രീയ രേഖകളിലും ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര ചരിത്രരേഖകളിൽ ഈ നശിപ്പിക്കലിനെ പറ്റി പറയുന്നില്ല. ചില മൃതദേഹങ്ങൾ രഹസ്യമായി സംസ്കരിച്ചുവെന്നു കാണാനേ തരമുള്ളു. വെടിയുണ്ടകളെ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നേരിട്ട തൊഴിലാളികളുടെ ധീരത കേരള ചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത സംഭവമാണ്.

മാരാരിക്കുളവും മേനാശ്ശേരിയും (ഒക്ടോബർ 26)

പുന്നപ്ര സംഭവത്തെ തുടർന്ന് പട്ടാളം കൂടുതൽ സന്നാഹങ്ങളുമായി എത്തി. ആലപ്പുഴയിൽ നിന്നും ചേർത്തലയിലേക്കുള്ള പട്ടാളത്തിന്റെ മുന്നേറ്റം തടയാൻ തൊഴിലാളികൾ മാരാരിക്കുളത്തെ പാലം തകർത്തു. ഒക്ടോബർ 26-ന് പാലം പുനർനിർമ്മിക്കാനെത്തിയ പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ മാരാരിക്കുളത്ത് വലിയ ഏറ്റുമുട്ടൽ നടന്നു. ഇവിടെയും നിരവധി പേർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. അതേ ദിവസം തന്നെ കാട്ടൂരിലും മേനാശ്ശേരിയിലും പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നടന്നു.

വയലാർ വെടിവെയ്പ്പ് (ഒക്ടോബർ 27, 1946)

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമര പരമ്പരയിലെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ കൂട്ടക്കുരുതി നടന്നത് ഒക്ടോബർ 27-ന് (തുലാം 10) വയലാറിലാണ്. ചേർത്തല താലൂക്കിലെ വയലാർ, മൂന്നു ഭാഗവും വെള്ളത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു തുരുത്താണ്. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഈ പ്രത്യേകത കാരണം പട്ടാളത്തിന് ഇവിടേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരാനാകില്ലെന്നും, തങ്ങൾ ഇവിടെ സുരക്ഷിതരാണെന്നും തൊഴിലാളികൾ കരുതിയിരുന്നു. അയ്യായിരത്തിലധികം ആളുകൾ വയലാർ ക്യാമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ഒക്ടോബർ 27 ഉച്ചയോടെ തോക്കുകളും മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുമായി പട്ടാളം ജലമാർഗ്ഗവും കരമാർഗ്ഗവുമായി വയലാർ വളഞ്ഞു. യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ, മുന്നറിയിപ്പുകളില്ലാതെ അവർ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. സർക്കാർ രേഖകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രേഖകളിൽ പറയുന്നത് ഒരുതരം മുന്നറിയിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുതന്നെയാണ്. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച തൊഴിലാളികൾ മെഷീൻ ഗണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള തുരുതുരായുള്ള വെടിയുണ്ടകൾക്ക് മുന്നിൽ പിടഞ്ഞുവീണു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചവരെ വെള്ളത്തിലിട്ടും വെടിവെച്ചു കൊന്നു. ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ടുനിന്ന ഏകപക്ഷീയമായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വയലാർ മണ്ണാകെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു.

എത്ര പേർ മരിച്ചു എന്നതിന് ഔദ്യോഗികമായ കൃത്യം കണക്കുകളില്ല. സർക്കാരിന്റെ കണക്കുകളിൽ മരണസംഖ്യ കുറച്ചാണ് കാണിച്ചതെങ്കിലും, ആയിരത്തോളം പേർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകളും ചരിത്രകാരന്മാരും വിലയിരുത്തുന്നത്. ചരിത്രകാരൻ എ. ശ്രീധര മേനോൻ 1000-ൽ അധികമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്.  മൃതദേഹങ്ങൾ വലിയ കുഴികളെടുത്ത് കൂട്ടത്തോടെ മൂടുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ സ്ഥലങ്ങൾ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപങ്ങളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

അനന്തരഫലങ്ങളും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ലയനവും

വയലാറിലെ കൂട്ടക്കുരുതിയോടെ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു. കൊടിയ മർദ്ദനങ്ങൾക്ക് നേതാക്കളും തൊഴിലാളികളും ഇരയായി. സമരം പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചെങ്കിലും, അത് സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് തിരുവിതാംകൂറിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായി. 1947 ജൂലൈ 25-ന് സ്വാതി തിരുനാൾ സംഗീത അക്കാദമിയിൽ വെച്ച് കെ.സി.എസ്. മണി എന്ന വ്യക്തി സർ സി.പിക്ക് നേരെ വധശ്രമം നടത്തി. മുഖത്ത് വെട്ടേറ്റ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് ദിവസങ്ങൾക്കകം തിരുവിതാംകൂർ വിട്ടുപോകേണ്ടി വന്നു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ, സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദം ഉപേക്ഷിച്ച് തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിക്കുന്നതിനുള്ള കരാറിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. ലയനത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു പുന്നപ്ര വയലാർ സമരം എന്നുപറയാം. കാരണം, ബ്രിട്ടീഷ് പിന്മാറ്റം, സർദാർ പട്ടേലിന്റെ നയം, വി.പി. മേനോന്റെ ചർച്ചകൾ, സി.പി.ക്കെതിരായ പ്രതിഷേധം എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടേറെ ഘടകങ്ങളുടെ പിൻബലം കൂടി അന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം ഇന്ത്യയുടെ ഐക്യത്തിനും അഖണ്ഡതയ്ക്കും വേണ്ടി നടന്ന സുപ്രധാന പോരാട്ടം കൂടിയായിരുന്നു.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം കേവലം ഒരു തൊഴിലാളി സമരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതൊരു ബഹുജന മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കാൻ മാസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ എന്തിനായിരുന്നു ഇത്രയും വലിയൊരു സായുധ പോരാട്ടം എന്ന ചോദ്യം ചില കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ, രാജഭരണവും ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യവും നിലനിന്നിരുന്ന നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ, ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോയാലും സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇത്തരം പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് കാരണമായത്.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു സ്വതന്ത്ര്യ സൈനിക് സമ്മാൻ പെൻഷൻ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി ഈ സമരം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.  ഇന്നും തുലാം 7, തുലാം 10 തീയതികൾ ആചരിക്കപ്പെടുന്നു.

അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നുമുള്ള അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉറച്ച ബോധ്യമാണ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഈ സമരം വഹിച്ച പങ്ക് നിസ്തുലമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിനും തുല്യതയ്ക്കും വേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ ആ ധീര രക്തസാക്ഷികളുടെ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂമികയിൽ ആവേശമായി നിലനിൽക്കുന്നു. 1998-ൽ ഭാരതസർക്കാർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു. 

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന സമര കേന്ദ്രങ്ങളും തീയതികളും

  • പുന്നപ്ര: 1946 ഒക്ടോബർ 24 (മലയാള വർഷം 1122 തുലാം 7) – പോലീസ് ക്യാമ്പിന് നേരെയുള്ള ആക്രമണം.
  • കാട്ടൂർ: 1946 ഒക്ടോബർ 25 – പട്ടാളവുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ.
  • മാരാരിക്കുളം: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – പാലം തകർത്തതിനെ തുടർന്നുള്ള വെടിവെയ്പ്പ്.
  • മേനാശ്ശേരി: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെയുള്ള പട്ടാള ആക്രമണം.
  • വയലാർ: 1946 ഒക്ടോബർ 27 (തുലാം 10) – സമരത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ഏറ്റവും വലിയതുമായ കൂട്ടക്കുരുതി.

അനുബന്ധം 2: പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • ടി.വി. തോമസ്: ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.
  • ആർ. സുഗതൻ (സുഗതൻ സാർ): കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയന്റെ സമുന്നത നേതാവ്.
  • പി.ടി. പുന്നൂസ്: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവും സമരത്തിന്റെ മുഖ്യ ആസൂത്രകരിൽ ഒരാളും.
  • സി.ജി. സദാശിവൻ: വാളണ്ടിയർ ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണത്തിലും പ്രവർത്തനത്തിലും നേതൃത്വം നൽകി.
  • വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ: പുന്നപ്ര സമര ക്യാമ്പുകളിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ക്രൂരമായ പോലീസ് മർദ്ദനത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.
  • കെ.വി. പത്രോസ്: ചേർത്തല മേഖലയിൽ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.
  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: സായുധ സമരത്തിന് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയും ആവേശവും പകർന്നു നൽകിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). എസ്. വിശ്വനാഥൻ പബ്ലിഷേഴ്സ്.
  2. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
  3. കുസുമൻ, കെ.കെ. (K.K. Kusuman). Punnapra-Vayalar Uprising. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി.
  4. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സമര ചരിത്രം.
  5. ഐസക്, തോമസ് ടി.എം. (T.M. Thomas Isaac). ആലപ്പുഴയുടെ സമരചരിത്രം.
  6. സാംസ്കാരിക വകുപ്പ്, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ്. Dictionary of Martyrs of India’s Freedom Struggle (Vol. 5).

 

വി. എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ

Posted on by Rajesh Odayanchal

കേരളത്തിന്റെ മുന്‍ പ്രതിപക്ഷ നേതാവും മുതിര്‍ന്ന ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ടീയ നേതാവുമായ വേലിക്കകത്ത് ശങ്കരന്‍ അച്യുതാനന്ദന്‍ എന്ന വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദന്‍ ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ പുന്നപ്രയില്‍ വേലിക്കകത്ത് വീട്ടില്‍ ശങ്കരന്റെയും അക്കമ്മയുടെയും മകനായി 1923 ഒക്ടോബര്‍ 20ന് ജനിച്ചു. കേരളത്തിന്റെ ഇരുപതാമത്തെ മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ഏഴാം ക്‌ളാസ്സില്‍ വച്ച് പഠനം അവസാനിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം ജ്യേഷ്ഠന്റെ സഹായിയായി കുറെക്കാലം ജൗളിക്കടയില്‍ ജോലി നോക്കി. തുടര്‍ന്നു കയര്‍ ഫാക്ടറിയിലും ജോലി ചെയ്തു. 1938ല്‍ സ്‌റ്റേറ്റ് കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ അംഗമായി ചേര്‍ന്നു. തുടര്‍ന്ന് പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും ട്രേഡ് യൂണിയന്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും സജീവമായ ഇദ്ദേഹം 1940ല്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി മെമ്പറായി.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ജനകീയ നേതാവായിരുന്ന പി കൃഷ്ണപിള്ളയാണ് അച്യുതാനന്ദനെ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തനരംഗത്തു കൊണ്ടുവന്നത്. ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിലും ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശ സമരങ്ങളിലും പങ്കെടുത്തു. സര്‍ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ പൊലീസിനെതിരെ പുന്നപ്രയില്‍ സംഘടിപ്പിച്ച തൊഴിലാളി ക്യാമ്പിന്റെ മുഖ്യ ചുമതലക്കാരനായിരുന്നു. 1957ല്‍ കേരളത്തില്‍ പാര്‍ട്ടി അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോള്‍ സംസ്ഥാന സമിതിയില്‍ അംഗമായിരുന്ന ഒന്‍പതു പേരില്‍ ഒരാളാണ് വി എസ്.

1980-92 കാലഘട്ടത്തില്‍ സിപിഐ(എം) സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 1967, 1970, 1991, 2001, 2006, 2011 വര്‍ഷങ്ങളില്‍ സംസ്ഥാന നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. 1992 മുതല്‍ 1996 വരെയും 2001 മുതല്‍ 2006 വരെയും സഭയില്‍ പ്രതിപക്ഷനേതാവായിരുന്നു. 2001ലും 2006ലും പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ മലമ്പുഴ മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്നാണ് അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്. 2006 മെയ് 18ന് കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത് അധികാരമേറ്റു.

പാർട്ടിയുടെ പരമോന്നത സമിതിയായ പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ അംഗമായിരുന്ന അച്യുതാനന്ദനെ പാർട്ടി സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറി പിണറായി വിജയനുമായുള്ള അഭിപ്രായഭിന്നത പരസ്യപ്രസ്താവനയിലൂടെ വെളിവാക്കിയതിന്റെ പേരിൽ സമിതിയിൽ നിന്നും 2007 മേയ് 26നു താൽക്കാലികമായി പുറത്താക്കി.[6] അച്ചടക്ക നടപടിക്കു വിധേയനായെങ്കിലും പാർട്ടി നിയോഗിച്ച മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനത്ത് അച്യുതാനന്ദൻ തുടർന്നു. പാർട്ടി അച്ചടക്കലംഘനത്തെത്തുടർന്ന് സി.പി.ഐ.എം പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ, 2009 ജൂലൈ 12-ന്‌ വി.എസിനെ പോളിറ്റ് ബ്യൂറോയിൽ നിന്നു പുറത്താക്കുകയും, കേന്ദ്രകമ്മറ്റിയിലേക്ക് തരം താഴ്‌ത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ വി.എസിന്‌ കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയായി തുടരാമെന്ന് പി.ബി വ്യക്തമാക്കി. അച്ചടക്കലംഘനത്തെത്തുടർന്ന് 2012 ജൂലൈ 22-ന്‌ ചേർന്ന കേന്ദ്രകമ്മറ്റി വി.എസിനെ പരസ്യമായി ശാസിക്കാനുള്ള പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ തീരുമാനം അംഗീകരിച്ചു. തന്റെ വലംകൈ ആയിരുന്ന കണ്ണൂരിലെ ശക്തനായ നേതാവ് പിണറായി വിജയൻ പാർട്ടി സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറി ആയ ശേഷം ആണ് വിഭാഗീയപ്രവർത്തനങ്ങൾ രൂക്ഷമായത്. കണ്ണൂരിൽ സംസ്ഥാന സമ്മേളനം നടന്നപ്പോൾ പിണറായി വിജയനും വി. എസും വിരുദ്ധ ചേരികളിലായി. അവിടെ വെച്ച് പിണറായി പക്ഷവും വി.എസ് പക്ഷവും രൂപം കൊണ്ടു. പിന്നീട് നടന്ന മലപ്പുറം സമ്മേളനത്തിൽ പിണറായി ആധിപത്യം ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നീട് നടന്ന കോട്ടയം, തിരുവനന്തപുരം സമ്മേളനങ്ങളിൽ അതാവർത്തിച്ചു.ആലപ്പുഴ എത്തിയപ്പോൾ അത് പൂർണമായി.വി.എസിന്റെ സ്വന്തം ചേരിയിലുണ്ടായിരുന്നവർ ഭൂരിഭാഗവും മറുകണ്ടം ചാടി.

പാർട്ടിയിലും പൊതുസമൂഹത്തിലും ആരോഹണാവരോഹണങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ് വി.എസിന്റേത്. തനിക്കു ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത പാർട്ടി തീരുമാനങ്ങളെ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിക്കുകയും ശാസന വരുമ്പോൾ ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ആളാണ്‌ വി.എസ്. ടി.പി. ചന്ദ്രശേഖരൻ വധക്കേസിൽ സ്വീകരിച്ച പരസ്യനിലപാടുകൾ പാർട്ടിയിൽ പൂർണമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും പൊതു സമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള വിശ്വാസ്യത കൂടാൻ കാരണമായി. പാർട്ടിയിൽ ചേർന്ന കാലം മുതൽക്കേ ഈ ആരോപണം അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരുന്നു.പാർട്ടിയുടെ പ്രഖ്യാപിത നയങ്ങൾക്കെതിരെ നിലകൊണ്ടതിന് പിന്നീട് പലവട്ടം വി.എസ് ശാസിക്കപ്പെട്ടു. പാലക്കാട് സമ്മേളനത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ വെട്ടിനിരത്തലിന്റെ പേരിൽ വിമർശന വിധേയനായി. 1985ൽ പി.ബി അംഗമായ വി. എസിനെ വിഭാഗീയതയുടെ പേരിൽ അച്ചടക്കനടപടിയുടെ ഭാഗമായി 2009ൽ പി.ബിയിൽ നിന്നൊഴിവാക്കി. പിന്നീട് നടന്ന കോഴിക്കോട്ടെ പാർട്ടി കോൺഗ്രസിൽ തിരിച്ചെടുക്കുമെന്ന് സൂചന ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നടന്നില്ല. ഇപ്പോൾ കേന്ദ്രകമ്മിറ്റി അംഗമായി അദ്ദേഹം തുടരുകയാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരിൽ തലമുതിർന്നയാളായ വി.എസ്. അടുത്ത കാലത്ത് തുടരെ തുടരെ പാർട്ടിയിൽനിന്ന് ശാസന ഏറ്റുവാങ്ങി. കോൺഗ്രസ് നേതാവ് എ കെ ആന്റണി സി പി എം നെറികെട്ട പാർട്ടിയെന്ന് പരിഹസിച്ചപ്പോൾ “ചില തന്തയില്ലാത്തവർ അങ്ങനെയും പറയും”എന്നായിരുന്നു മറുപടി. പ്രതിഷേധം ഉയർന്നെങ്കിലും വി.എസ്.പ്രസ്താവന പിൻവലിച്ചില്ല. വിശ്വാസ്യത ഇല്ലാത്തതിന് തന്തയില്ലായ്മ എന്നാണ് പറയുക എന്നായിരുന്നു വി.എസിന്റെ വിധിന്യായം. പല തവണ പാർട്ടിശാസനക്ക് വിധേയനായിട്ടും സ്വന്തം നിലപാടുകൾ പരസ്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഇത് വരെ വി.എസിനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ പാർട്ടിക്ക് ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഷൊർണൂർ എംഎൽഎ പി കെ ശശിക്കെതിരെ ലൈംഗികാരോപണം ഉയർന്നു.പാർട്ടി സസ്‌പൻഡ് ചെയ്തെങ്കിലും കൂടുതൽ ശിക്ഷ വേണമെന്നാണ് വി.എസിന്റെ നിലപാട്.

പരുക്കനും കർക്കശക്കാരനും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തവനുമായി അറിയപ്പെടുന്ന ഈ നേതാവ്‌ പൊതുജനങ്ങൾക്ക്‌ അഭിമതനാകുന്നത്‌ 2001-2006 കേരളാ നിയമസഭയിൽ അദ്ദേഹം പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്‌ ആയതോടുകൂടിയാണ്‌. ഇക്കാലത്ത്‌ ഒട്ടനവധി വിവാദങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം എടുത്ത നിലപാടുകൾ സാധാരണജനങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക്‌ അനുസൃതമായിരുന്നു. മതികെട്ടാൻ വിവാദം, പ്ലാച്ചിമട വിവാദം, കിളിരൂർ പെൺവാണിഭ കേസ്‌, മുൻമന്ത്രി പി.കെ.കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടി ഉൾപ്പെട്ട ഐസ്ക്രീം പാർലർ പെൺവാണിഭ കേസ് മുതലായവയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തുറന്ന നയം സ്വന്തം പാർട്ടിയിലെ ഒരു വിഭാഗം ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ എതിർപ്പേറ്റുവാങ്ങിയെന്ന് ആരോപണമുണ്ടെങ്കിലും പൊതുജനങ്ങൾക്ക്‌ പൊതുവേ സുരക്ഷിതത്വ ബോധം പകരുന്നതായിരുന്നു. മുഖ്യമന്ത്രിയായതിനു ശേഷം 2007ൽ മുന്നാറിൽ അച്യുതാനന്ദന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സർക്കാർ ഭൂമി കയ്യേറ്റം ഒഴിപ്പിക്കൽ നടപടി ഏറെ പ്രശംസ പിടിച്ചു പറ്റിയെങ്കിലും, ചില കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ എതിർപ്പുകളെ തുടർന്ന് പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നത് വിമർശനങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കി. സമരത്തിന് ഇടവേളകളില്ല, കേരള വികസന സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍, ഇടപെടലുകള്‍ക്ക് അവസാനമില്ല തുടങ്ങിയവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങളാണ്.

പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിലെ കുതിച്ചുചാട്ടം

1957-ലെ ആദ്യത്തെ കേരള നിയമസഭയിൽ പാർട്ടി സംസ്ഥാന സമിതി അംഗമെന്ന നിലയിൽ വി.എസ്. വഹിച്ച പങ്ക് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പിന്നീട് 1967, 1970, 1991, 2001, 2006, 2011 വർഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. 1992-1996 കാലയളവിലും 2001-2006 കാലയളവിലും പ്രതിപക്ഷ നേതാവായി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ കേരളത്തിലെ പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതുറന്നു. 2006 മുതൽ 2011 വരെ കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായിരിക്കെ, വികസനത്തെക്കാൾ ഉപരിയായി സാമൂഹിക നീതിക്കും അഴിമതി വിരുദ്ധതയ്ക്കും അദ്ദേഹം മുൻഗണന നൽകി.²

പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ വിഭാഗീയതയും സംഘർഷങ്ങളും

വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ കാലഘട്ടം പാർട്ടിയിലെ വിഭാഗീയതകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. പിണറായി വിജയൻ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്നതോടെ പാർട്ടിയിൽ രണ്ടുചേരികൾ രൂപപ്പെടുകയും ഇത് വലിയ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുകയും ചെയ്തു. പാർട്ടി അച്ചടക്കം ലംഘിച്ചുവെന്നാരോപിച്ച് കേന്ദ്രകമ്മിറ്റി അദ്ദേഹത്തെ പലതവണ ശാസിക്കുകയും, പോളിറ്റ് ബ്യൂറോയിൽ നിന്നും തരംതാഴ്ത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, പാർട്ടിയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാടുകളിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ച പല നിലപാടുകളും പൊതുസമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സ്വീകാര്യത നൽകി. ടി.പി. ചന്ദ്രശേഖരൻ വധക്കേസിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാടുകൾ പാർട്ടിയുമായുള്ള അകലം വർദ്ധിപ്പിച്ചെങ്കിലും, പൊതുജനമധ്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത ഉയർത്താൻ കാരണമായി.³

ഭരണാധികാരി എന്ന നിലയിലുള്ള ഇടപെടലുകൾ

മുഖ്യമന്ത്രി പദവിയിലിരിക്കെ മൂന്നാർ കയ്യേറ്റം ഒഴിപ്പിക്കൽ അടക്കമുള്ള നടപടികൾ വി.എസ്. സർക്കാരിന്റെ ശക്തമായ മുഖമുദ്രയായിരുന്നു. വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നടപടികൾ പലപ്പോഴും മുന്നണിയിലും പാർട്ടിയിലും അദ്ദേഹത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, സാധാരണക്കാരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്ന ‘ജനകീയ നേതാവ്’ എന്ന ഇമേജ് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു. മതികെട്ടാൻ വിവാദം, ഐസ്ക്രീം പാർലർ കേസ്, പ്ലാച്ചിമട തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം എടുത്ത നിലപാടുകൾ കേരളീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വലിയ കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ചു.⁴

രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യം

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിലെ ഏറ്റവും മുതിർന്ന നേതാവായ വി.എസ്., അച്ചടക്കനടപടികൾ നേരിടുമ്പോഴും ജനകീയ കോടതിയിൽ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. പാർട്ടിയുടെ പ്രഖ്യാപിത നയങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോഴും, മാർക്സിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തോട് അദ്ദേഹം പുലർത്തിയ കൂറ് സവിശേഷമാണ്. വി.എസിന്റെ ശൈലി പരുക്കനും കർക്കശവുമാണെന്ന വിമർശനം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അഴിമതിക്കെതിരായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടം കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ മായാതെ കിടക്കുന്നു.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. തോമസ്, കെ. (2010). വി.എസിന്റെ ജീവിതം: ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചരിത്രം. കോഴിക്കോട്: സാഹിത്യ പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  2. കേരള നിയമസഭ (2011). നിയമസഭാ സാമാജികരുടെ കൈപ്പുസ്തകം. തിരുവനന്തപുരം: നിയമസഭാ സെക്രട്ടറിയേറ്റ്.

  3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (2005). ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. (പാർട്ടി സംഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശകലനം).

  4. മാധ്യമ പഠനങ്ങൾ (2006-2016). കേരളത്തിലെ ഭരണകൂട ഇടപെടലുകൾ: വി.എസ്. കാലഘട്ടം. (വിവിധ പത്രറിപ്പോർട്ടുകളുടെ ക്രോഡീകരണം).

വിക്കിപീഡിയയിൽ…

ഇന്ത്യൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പിറവിക്ക് ഇന്ന് 100

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഇന്ത്യൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഇന്നേക്കു 100 വർഷങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നു. 1920 ഒക്ടോബർ 17-ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ (ഇന്ന് ഉസ്ബെക്കിസ്ഥാനിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു) താഷ്കന്റിൽ വെച്ച് രൂപീകൃതമായത് മുതൽ, 1964 ഒക്ടോബർ 31-ലെ സി.പി.ഐ. (എം) രൂപീകരണത്തിന് ഇടയാക്കിയ പിളർപ്പ് വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ എന്ന രാഷ്ട്രീയ കക്ഷിയെ വിശേഷിപ്പിക്കുവാൻ ഇന്നുപയോഗിക്കുന്ന നാമമാണ് അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എന്നത്.  അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണ തീയതിയെ കുറിച്ച് പലവിധ തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. സി.പി.ഐ.-യുടെ നിലപാട് പ്രകാരം 1925-ൽ കാൺപൂരിൽ വെച്ചാണ് അവിഭക്ത സി.പി.ഐ. രൂപീകൃതമായത് എന്നാണ്. എന്നാൽ സി.പി.ഐ.(എം)-ന്റെ നിലപാടാകട്ടെ, 1920-ൽ താഷ്കന്റിൽ വെച്ചാണ് സംഘടന രൂപീകരിച്ചതെന്നും.

ചരിത്രയാത്ര
ഇന്ത്യൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ചത് 1920 ഒക്ടോബർ 17 ന്. എം.എൻ.റോയിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ താഷ്കൻ്റ് നഗരത്തിലാണ് സിപിഐ പിറന്നത്. എസ്.വി.ഘാട്ടെയായിരുന്നു ആദ്യ ജനറൽ സെക്രട്ടറി (1925-33)

പാർട്ടി കേരളത്തിലും
1939 ഒക്ടോബർ 13 ന് പിണറായി പാറപ്രം സമ്മേളനത്തിൽ കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നിലവിൽ വന്നു.

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം
1946 ഒക്ടോബർ 24-27 ദിവാൻ്റെ പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. വെടിവെയ്പ്പുകളിൽ നിരവധിപ്പേർ മരണപ്പെട്ടു.

ലോക്സഭയിലെ മുഖ്യപ്രതിപക്ഷം
1952 ഏപ്രിൽ 17 ഒന്നാം ലോക്സഭയിലെ മുഖ്യപ്രതിപക്ഷം സിപിഐ. എ.കെ.ഗോപാലൻ ലോക്സഭയിലെ ആദ്യ അനൗദ്യോഗിക പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്

ബാലറ്റിലൂടെ ഭരണത്തിൽ
1957 ഏപ്രിൽ 5 ന് ഏഷ്യയിൽ ആദ്യമായി കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ബാലറ്റിലൂടെ അധികാരമേറ്റു. ഇ.എം.എസ്. കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയായി അധികാരമേറ്റു.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിളർന്നു
1964 ഏപ്രിൽ 11 കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിളർന്നു. സിപിഐ(എം) രൂപീകരിച്ചു.

അച്യുതമേനോൻ കേരള മുഖ്യമന്ത്രി
1969 നവംബർ ഒന്ന് കോൺഗ്രസ് പിന്തുണയോടെ സിപിഐ നേതാവ് സി.അച്യുതമേനോൻ കേരള മുഖ്യമന്ത്രി. തുടർച്ചയായി 7 വർഷം മുഖ്യമന്ത്രി പദത്തിൽ.

ബംഗാളിൽ ചരിത്രവിജയം
1977 ജൂൺ 21 പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ സിപിഎം ഭരണം പിടിച്ചു. ജ്യോതി ബസു മുഖ്യമന്ത്രി.

ത്രിപുരയിലും ഭരണം
1978 ജനുവരി 5 ത്രിപുരയിലും സിപിഎം അധികാരത്തിൽ. നൃപൻ ചക്രവർത്തി മുഖ്യമന്ത്രി.

ഗൗരിയമ്മയെ പുറത്താക്കി
1994 ജനുവരി ഒന്ന് കെ.ആർ.ഗൗരിയമ്മയെ സിപിഎമ്മിൽ നിന്നു പുറത്താക്കി.

ചരിത്രപരമായ മണ്ടത്തരം(സി പി എം)
1996 ൽ ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി പദം ജ്യോതി ബസുവിന് ക്ഷണം. വാഗ്ദാനം പാർട്ടി നിരസിച്ചു. ചരിത്രപരമായ മണ്ടത്തരം എന്നാണ് പിന്നീട് ഈ തീരുമാനത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ചത്.

ബംഗാളിൽ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തായി
2011 മേയ് 13 പശ്ചിമബംഗാളിൽ സിപിഎം അധികാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തായി. തുടർച്ചയായ 34 വർഷത്തെ സിപിഎം ഭരണത്തിനു വിരാമം.

കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം (1945): മലബാറിലെ കർഷക പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ വിശകലനം

ആമുഖം

ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷകരുടെ ജീവൽപ്രശ്നങ്ങളെ മുൻനിർത്തി 1945-ൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഒരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണ് കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ മലബാറിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കൊടിയ ജന്മിത്തത്തിനും, വനഭൂമിക്ക് മേലുള്ള സാധാരണക്കാരുടെ അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിച്ച കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വത്തിന്റെ ചൂഷണങ്ങൾക്കുമെതിരെ കർഷക സംഘത്തിന്റെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഐതിഹാസികമായ പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്¹. കാട്ടിൽ കയറി വിറകും വനവിഭവങ്ങളും ശേഖരിക്കാനും, കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ച് ‘പുനം കൃഷി’ (ഒരു തരം മാറ്റുകൃഷി) ചെയ്യാനുമുള്ള അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതിനെതിരെ കർഷകരും ആദിവാസികളും ഒത്തുചേർന്ന് നടത്തിയ അവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു ഈ സമരം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം മണ്ണിൽ അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി, ജന്മിമാരുടെയും ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെയും തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ പോരാട്ടമായിരുന്നു 1945-ലെ കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: മലബാറിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ മലബാറിലെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥിതി പൂർണ്ണമായും ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ ഭരണകാലം മുതൽ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന ഭൂനയങ്ങൾ മലബാറിലെ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിയുടെ മേൽ പരമാധികാരം നൽകി². യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകന് ഭൂമിയുടെ മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘വെറുംപാട്ടം’, ‘കാണം’ തുടങ്ങിയ സമ്പ്രദായങ്ങളിലൂടെ കർഷകർ ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

ഉത്തര മലബാറിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നത്തെ കണ്ണൂർ, വയനാട് ജില്ലകളുടെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിൽ വിശാലമായ വനഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ വനഭൂമിയുടെ സിംഹഭാഗവും കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വത്തിന്റെയോ അല്ലെങ്കിൽ വലിയ ജന്മിമാരുടെയോ (ഉദാഹരണത്തിന് ചിറക്കൽ തമ്പുരാൻ, കോവിലകങ്ങൾ) ഊരാളന്മാരുടെയോ അധീനതയിലായിരുന്നു³. സാധാരണ കർഷകരും കുറിച്യർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളും തങ്ങളുടെ ഉപജീവനത്തിനായി പൂർണ്ണമായും ഈ വനങ്ങളെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്.

കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വവും വനാവകാശങ്ങളും

കേരളത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഹൈന്ദവ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ് കൊട്ടിയൂർ. എന്നാൽ 1940-കളിൽ കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വം എന്നത് കേവലം ഒരു ആരാധനാലയം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പതിനായിരക്കണക്കിന് ഏക്കർ വനഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള ഒരു വൻകിട ഫ്യൂഡൽ സ്ഥാപനം കൂടിയായിരുന്നു⁴. ദേവസ്വത്തിന്റെ ഭരണച്ചുമതലയുണ്ടായിരുന്ന ഊരാളന്മാർ (ട്രസ്റ്റിമാർ) ഈ വനഭൂമി ഉപയോഗിച്ച് വലിയ തോതിൽ ലാഭമുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

തലമുറകളായി കാടിനെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിച്ചിരുന്ന കർഷകർക്ക് കാട്ടിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനും കരിയില, വിറക്, മുള, തേൻ തുടങ്ങിയ വനവിഭവങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിനും ദേവസ്വം അധികൃതർ കർശനമായ വിലക്കുകൾ ഏർപ്പെടുത്തി. വനത്തിൽ പ്രവേശിക്കണമെങ്കിൽ കനത്ത നികുതിയോ പാട്ടമോ നൽകേണ്ട അവസ്ഥ സംജാതമായി. ഇത് ആ പ്രദേശത്തെ പാവപ്പെട്ട കർഷകരുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി.

പുനം കൃഷിയും ചൂഷണവും

മലബാറിലെ മലയോര പ്രദേശങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു കാർഷിക രീതിയായിരുന്നു ‘പുനം കൃഷി’ (Shifting Cultivation)⁵. മഴക്കാലത്തിന് മുൻപായി കാടുവെട്ടി തീയിട്ട്, ആ വെണ്ണീരിൽ നെല്ല്, മുത്താറി, ചാമ തുടങ്ങിയ ധാന്യങ്ങൾ കൃഷി ചെയ്യുന്ന രീതിയാണിത്. ഒരു വർഷം കൃഷി ചെയ്ത ശേഷം അടുത്ത വർഷം മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് കൃഷി മാറ്റും.

കൊട്ടിയൂർ വനമേഖലയിൽ പുനം കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനായി കർഷകർക്ക് ദേവസ്വത്തിൽ നിന്നും മുൻകൂർ അനുമതി വാങ്ങണമായിരുന്നു. കർഷകർ രാവും പകലും അധ്വാനിച്ച് വിളവെടുക്കുമ്പോൾ, വിളവിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം (പലപ്പോഴും പകുതിയിലധികം) ‘വാരം’ എന്ന പേരിൽ ജന്മിമാർക്ക് നൽകാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി. ഇതിനുപുറമെ കാവൽക്കാർക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും ‘കൈക്കൂലി’ നൽകുകയും വേണമായിരുന്നു⁶.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ (1939-1945) അവസാനത്തോടെ തടിയുടെ വില കുത്തനെ ഉയർന്നു. ഇതോടെ മരങ്ങൾ വെട്ടി വിൽക്കുന്നതിലായി ജന്മിമാരുടെ ശ്രദ്ധ. കർഷകരെ പുനം കൃഷി ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചാൽ വനത്തിലെ മരങ്ങൾ നശിക്കുമെന്ന് വാദിച്ച് ദേവസ്വവും ജന്മിമാരും പുനം കൃഷിക്ക് പൂർണ്ണമായ നിരോധനം ഏർപ്പെടുത്തി. ഇതാണ് കർഷകരെ നേരിട്ടുള്ള ഒരു ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക് നയിച്ചത്.

1945-ലെ സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾ

1945-ൽ മലബാർ കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധമുണ്ടാക്കിയ സാമ്പത്തിക തകർച്ച, നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കയറ്റം, അരിയുടെ ദൗർലഭ്യം എന്നിവ ജനങ്ങളെ പട്ടിണിയിലാക്കി⁷. കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു വഴി. എന്നാൽ കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വം പുനം കൃഷി നിഷേധിച്ചതോടെ കർഷകർ പട്ടിണിമരണത്തിന്റെ വക്കിലായി.

ഈ സമയത്താണ് കർഷക സംഘവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ഈ വിഷയത്തിൽ സജീവമായി ഇടപെടുന്നത്. എ. കെ. ഗോപാലൻ, കെ. പി. ആർ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തന ഫലമായി ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷകർ സംഘടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൊട്ടിയൂരിലെയും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലെയും (കാവുമ്പായി, തില്ലങ്കേരി ഉൾപ്പെടെ) കർഷകരെ സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കർഷക സംഘം രഹസ്യയോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. തരിശായി കിടക്കുന്ന വനഭൂമി വെട്ടിത്തെളിച്ച് കൃഷി ചെയ്യുക എന്നത് ഒരു ജീവൽപ്രശ്നമാണെന്നും, അതിനായി ഏത് ത്യാഗവും സഹിക്കാൻ തയ്യാറാകണമെന്നും കർഷക സംഘം ആഹ്വാനം ചെയ്തു⁸.

സമരത്തിന്റെ ഗതിയും കർഷക മുന്നേറ്റവും

1945-ന്റെ പകുതിയോടെ, നിയമവിരുദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വിലക്കുകൾ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് കർഷകർ കൊട്ടിയൂർ വനമേഖലയിലേക്ക് സംഘടിതമായി പ്രവേശിച്ചു. “ഭൂമി കർഷകന്”, “പുനം കൃഷി ഞങ്ങളുടെ അവകാശം” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് നൂറുകണക്കിന് കർഷകർ കാടുകയറി. ദേവസ്വത്തിന്റെ കാവൽക്കാരെയും ഗുണ്ടകളെയും വകവെക്കാതെ അവർ കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കാൻ തുടങ്ങി⁹.

ഇതൊരു കേവലമൊരു അപേക്ഷയോ നിവേദനമോ ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച് സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനുള്ള പ്രത്യക്ഷ സമരമായിരുന്നു (Direct Action). പുരുഷന്മാർക്കൊപ്പം സ്ത്രീകളും വലിയ തോതിൽ ഈ സത്യാഗ്രഹത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. വനത്തിൽ താൽക്കാലിക കുടിലുകൾ കെട്ടി അവർ രാവും പകലും അവിടെത്തന്നെ കഴിഞ്ഞു. ഇത് ജന്മിമാരെയും ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും ഞെട്ടിച്ചു. ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി കർഷകർ തങ്ങളുടെ മേൽക്കോയ്മയെ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിക്കുന്നത് ജന്മിമാർ കണ്ടു.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും പോലീസിന്റെ പങ്കും

കർഷകരുടെ മുന്നേറ്റം കണ്ട് ഭയന്ന കൊട്ടിയൂർ ദേവസ്വം ഭാരവാഹികൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റിന്റെ സഹായം തേടി. കർഷകർ കാട് കൈയേറുന്നുവെന്നും മരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവർ പരാതി നൽകി. തുടർന്ന് മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) കൊട്ടിയൂർ വനമേഖലയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി¹⁰.

പോലീസ് കർഷകർക്ക് നേരെ മൃഗീയമായ മർദ്ദനമാണ് അഴിച്ചുവിട്ടത്. കർഷകർ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ കുടിലുകൾക്ക് തീയിട്ടു. പുനം കൃഷിക്കായി വിതച്ചിരുന്ന വിത്തുകൾ നശിപ്പിച്ചു. കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പലരെയും കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തി ജയിലിലടച്ചു. ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകളെപ്പോലും പോലീസ് ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു¹¹.

എന്നാൽ പോലീസ് ഭീകരതയ്ക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ കർഷകർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. പകൽ സമയങ്ങളിൽ പോലീസിനെ വെട്ടിച്ച് കാട്ടിലൊളിക്കുകയും രാത്രികാലങ്ങളിൽ വീണ്ടും കൃഷിയിറക്കുകയും ചെയ്തു. ആദിവാസി വിഭാഗമായ കുറിച്യരുടെ വനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് പോലീസിനെതിരെ ഗറില്ലാ മാതൃകയിലുള്ള പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ സമരക്കാരെ സഹായിച്ചു.

സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രസക്തിയും ഫലങ്ങളും

1945-ലെ കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ വൻവിജയമായി മാറിയ ഒന്നല്ല. എന്നാൽ അത് മലബാറിലെ കാർഷിക പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവായി മാറി.

  1. കർഷകരുടെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരണം: കൊടിയ പീഡനങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടും, കർഷകർക്കിടയിൽ രൂപപ്പെട്ട വർഗ്ഗബോധം (Class Consciousness) ഈ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടമായിരുന്നു. ജന്മിമാരുടെ അധികാരം ദൈവത്തിന്റെ ദത്തമല്ലെന്നും അത് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും കർഷകർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു¹².

  2. തുടർ സമരങ്ങൾക്കുള്ള പ്രചോദനം: കൊട്ടിയൂരിലെ പ്രക്ഷോഭം നൽകിയ ഊർജ്ജമാണ് തൊട്ടടുത്ത വർഷങ്ങളിൽ (1946) നടന്ന കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി, തില്ലങ്കേരി തുടങ്ങിയ ഐതിഹാസിക സമരങ്ങൾക്ക് അടിത്തറ പാകിയത്. കാവുമ്പായി സമരം കൊട്ടിയൂർ സമരത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ചയായിരുന്നു¹³.

  3. ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളിലേക്കുള്ള കാൽവെപ്പ്: കാർഷിക ബന്ധങ്ങളിൽ സമഗ്രമായ മാറ്റം ആവശ്യമാണെന്ന ചിന്ത പൊതുസമൂഹത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ ഈ സമരം സഹായിച്ചു. പിന്നീട് 1957-ൽ ഇ. എം. എസ്. സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് കൊണ്ടുവന്ന ഭൂപരിഷ്കരണ ബില്ലിന്റെ (Land Reforms Bill) അടിസ്ഥാന ശിലകൾ ഇത്തരം ജനകീയ സമരങ്ങളിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെട്ടത്¹⁴.

  4. വനാവകാശ നിയമങ്ങളുടെ പുനർവിചിന്തനം: വനത്തിന് മേൽ ആദിവാസികൾക്കും പരമ്പരാഗത കർഷകർക്കുമുള്ള അനിഷേധ്യമായ അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് ഭരണകൂടങ്ങളെ ചിന്തിപ്പിക്കാൻ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിന് കഴിഞ്ഞു.

ഉപസംഹാരം

1945-ൽ നടന്ന കൊട്ടിയൂർ വനസത്യാഗ്രഹം കേരളത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര-കർഷക മുന്നേറ്റ ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു അധ്യായമാണ്. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനും എതിരെ ഒരേസമയം പോരാടേണ്ടി വന്ന ഒരു ജനതയുടെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രതീകമാണത്. വിശപ്പിന്റെ വിളിക്ക് മുന്നിൽ പോലീസിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ലെന്ന് കൊട്ടിയൂരിലെ കർഷകർ തെളിയിച്ചു. ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം ലഭിക്കാതെ പോയ ഈ സമരം, പിൽക്കാല കേരളത്തിന്റെ പുരോഗമനപരമായ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകൾ വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവന് ആ മണ്ണിന്റെ പൂർണ്ണ അവകാശം ലഭിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ ധീരരായ കർഷകരുടെ ഓർമ്മകൾ ഈ ചരിത്രത്തിൽ എന്നെന്നും ജ്വലിച്ചു നിൽക്കും.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • എ. കെ. ഗോപാലൻ (A. K. Gopalan): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവ്. കൊട്ടിയൂർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു.

  • കെ. പി. ആർ. ഗോപാലൻ (K. P. R. Gopalan): ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ തീപ്പൊരി നേതാവ്.

  • ഇ. കെ. നായനാർ (E. K. Nayanar): അക്കാലത്ത് യുവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന നായനാർ മലയോര മേഖലകളിലെ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

  • കേരളീയൻ (A. K. Keraliyan): കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രമുഖ നേതാവും സംഘാടകനും.

അനുബന്ധം 2: മലബാറിലെ അനുബന്ധ കർഷക സമരങ്ങൾ (1940-കളിൽ)

  • കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): ജന്മിമാർ നെല്ല് കടത്തുന്നത് തടഞ്ഞ കർഷക സമരം.

  • കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷിക്കുള്ള അവകാശത്തിനായി നടന്ന മറ്റൊരു ഐതിഹാസിക വനസത്യാഗ്രഹം.

  • കയ്യൂർ സമരം (1941): കർഷകരെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ച പോലീസുകാരൻ കൊല്ലപ്പെടുകയും, നാല് കർഷകരെ തൂക്കിലേറ്റുകയും ചെയ്ത സംഭവം.

  • മൊറാഴ സമരം (1940): സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ നടന്ന ജനകീയ പ്രക്ഷോഭം.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. പോതുവാൾ, എ. കെ. (1976). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം. (Poduval, A. K. History of Peasant Movement in Kerala).

  2. പണിക്കർ, കെ. എൻ. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. Oxford University Press.

  3. ഗോപാലൻ, എ. കെ. (1980). എന്റെ ജീവിത കഥ (ആത്മകഥ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.

  4. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ. എം. എസ്. (1967). കേരളം: ഇന്നലെ, ഇന്ന്, നാളെ. നാഷണൽ ബുക്ക് ഏജൻസി.

  5. രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.

  6. കുറുപ്പ്, കെ. കെ. എൻ. (1988). Agrarian Struggles in Kerala. സാഹിത്യ പ്രവർത്തക സഹകരണ സംഘം (SPCS).

  7. നായനാർ, ഇ. കെ. (1982). മൈ സ്ട്രഗിൾസ് (My Struggles – ആത്മകഥ).

  8. ബാലകൃഷ്ണൻ, സി. വി. (ed.) (1998). മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങൾ: ഒരു ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  9. ദാസ്, ഡി. (2005). History of Peasant Revolts in North Malabar. കേരള ചരിത്ര ഗവേഷണ കൗൺസിൽ.

  10. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് റെക്കോർഡുകൾ, റീജിയണൽ ആർക്കൈവ്സ് കോഴിക്കോട് (1945-1946 ലെ പോലീസിന്റെ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള രേഖകൾ).

  11. ഗവൺമെന്റ് ഓഫ് മദ്രാസ് രേഖകൾ (1945). Law and Order Reports regarding Malabar District.

  12. റാവു, എം. എസ്. എ. (1979). Social Movements and Social Transformation. Macmillan.

  13. അച്യുതമേനോൻ, സി. (1995). കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

  14. ഓമനക്കുട്ടൻ, കെ. (2010). കർഷകരും ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയവും. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്.

കയ്യൂർ സമരം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കയ്യൂർ സമരം (1941): കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രവും രക്തസാക്ഷിത്വവും

കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, കാർഷിക ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഐതിഹാസികമായ ഒരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണ് 1941-ൽ നടന്ന കയ്യൂർ സമരം¹. അന്നത്തെ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് കീഴിലായിരുന്ന ദക്ഷിണ കാനറ ജില്ലയിലെ (ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ കാസർഗോഡ് ജില്ല) കയ്യൂർ എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലാണ് ഈ സമരം അരങ്ങേറിയത്. ജന്മിമാരുടെ ക്രൂരമായ ചൂഷണങ്ങൾക്കും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും എതിരെ സംഘടിച്ച കർഷകരും തൊഴിലാളികളുമാണ് ഈ സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. 1941 മാർച്ച് 28-ന് കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഒരു പ്രതിഷേധ പ്രകടനത്തിനിടെ സുബ്ബരായൻ എന്ന ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും, തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഗ്രാമത്തിൽ ഭീകരവാഴ്ച അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവത്തിന്റെ പേരിൽ കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തപ്പെട്ട്, മഠത്തിൽ അപ്പു, കോയിത്തട്ടിൽ ചിരുകണ്ഠൻ, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ, പൊടോറ കുഞ്ഞമ്പുനായർ എന്നീ നാല് കർഷക യുവാക്കളെ 1943 മാർച്ച് 29-ന് കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലേറ്റി. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം മണ്ണിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന കർഷകന് അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ചൂഷകർക്കെതിരെ ജീവൻ നൽകി അവർ നടത്തിയ പോരാട്ടമാണ് കയ്യൂർ സമരം².

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ മലബാറിലെയും ദക്ഷിണ കാനറയിലെയും കർഷകരുടെ അവസ്ഥ അങ്ങേയറ്റം ദയനീയമായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പൂർണ്ണമായും ജന്മിമാരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. കുടിയാന്മാർക്ക് (കർഷകർക്ക്) ഭൂമിക്ക് മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാർ പാട്ടവ്യവസ്ഥയിലൂടെ കർഷകരെ നിർദയം ചൂഷണം ചെയ്തു. പാട്ടത്തിന് പുറമെ ‘വാശി’, ‘നൂറി’, ‘മുക്കാൽ’ തുടങ്ങിയ അന്യായമായ നികുതികളും കർഷകർ നൽകേണ്ടിയിരുന്നു³. ഇതിനുപുറമെ, ഉത്സവങ്ങൾക്കും വിശേഷദിവസങ്ങളിലും ജന്മിമാർക്ക് സൗജന്യമായി കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങൾ നൽകുന്ന ‘ശീട്ടുകാശ്’, ‘സമ്മാനം’ തുടങ്ങിയ സമ്പ്രദായങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു.

കർഷകർക്ക് തങ്ങൾ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന വിളയുടെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമാണ് ലഭിച്ചിരുന്നത്. ഇത് അവരുടെ നിത്യവൃത്തിക്ക് പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, ജന്മിമാരുടെ വയലുകളിലും പറമ്പുകളിലും കൂലിയില്ലാതെ പണിയെടുക്കാൻ കർഷകർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു (ഊഴിയം വേല). ഇതിനെല്ലാം പുറമെ, താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട കർഷകർ കടുത്ത അയിത്തവും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളും നേരിട്ടിരുന്നു. ഈ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക അനീതികളാണ് കയ്യൂരിലെ ജനങ്ങളെ ഒരു വലിയ പ്രക്ഷോഭത്തിലേക്ക് നയിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാന കാരണം⁴.

1929-ലെ ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം (Great Depression) മലബാറിലെ കാർഷിക മേഖലയെ സാരമായി ബാധിച്ചു. നാണ്യവിളകളുടെ വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞെങ്കിലും ജന്മിമാർ പാട്ടത്തുക കുറയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. പാട്ടം കൃത്യമായി അടയ്ക്കാത്ത കർഷകരെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായി മാറി. ഇതോടെ കർഷകരുടെ അസംതൃപ്തി അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തി.

കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയും രാഷ്ട്രീയ ഉണർവും

1930-കളിൽ ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉയർന്നുവന്ന കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി (CSP) മലബാറിലെ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ, ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായിത്തുടങ്ങി. 1935-ൽ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അഖിലേന്ത്യാ കിസാൻ സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കേരളത്തിലേക്കും വ്യാപിച്ചു⁵.

കയ്യൂരിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ ‘അഭിനവ ഭാരത് യുവക് സംഘം’ എന്ന സംഘടന വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. യുവാക്കളെ വായനശാലകളിലൂടെയും രാത്രികാല ക്ലാസുകളിലൂടെയും രാഷ്ട്രീയമായി ബോധവൽക്കരിക്കാൻ ഈ സംഘടനയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. വൈകാതെ ഇത് ‘കർഷക സംഘം’ ആയി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ നികുതികൾ നൽകില്ലെന്നും, കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെ ചെറുക്കുമെന്നും കർഷക സംഘം പ്രഖ്യാപിച്ചു. കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളർച്ച ജന്മിമാരെയും അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനെയും ഭയപ്പെടുത്തി. അവർ കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കാനും മർദ്ദിക്കാനും തുടങ്ങി. 1939-ൽ പിണറായി-പാറപ്രം സമ്മേളനത്തോടെ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഒന്നാകെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി മാറിയത് കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന് കൂടുതൽ തീവ്രമായ രാഷ്ട്രീയ ദിശാബോധം നൽകി⁶.

1941 മാർച്ച് 28-ലെ സംഭവം

1941-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ കയ്യൂരിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും കർഷകരും പോലീസും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം രൂക്ഷമായി. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ കടുത്ത അടിച്ചമർത്തൽ നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധവിരുദ്ധ പ്രചാരണങ്ങൾ നടത്തിയതിന്റെ പേരിൽ നിരവധി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്, കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.

1941 മാർച്ച് അവസാനം കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പോലീസ് കയ്യൂരിൽ ക്യാമ്പ് ചെയ്തു. കർഷകരെ ഭയപ്പെടുത്താനും അടിച്ചമർത്താനുമായി പോലീസ് നിരന്തരം ഗ്രാമങ്ങളിൽ റെയ്ഡ് നടത്തി. ഇതിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കാൻ മാർച്ച് 28-ന് കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കയ്യൂരിൽ ഒരു വലിയ പ്രതിഷേധ പ്രകടനം സംഘടിപ്പിച്ചു⁷. ഈ പ്രകടനത്തിലേക്ക് സുബ്ബരായൻ എന്ന പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ കടന്നുവരികയും പ്രകടനക്കാരെ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. സുബ്ബരായൻ ഇതിനുമുമ്പും നിരവധി കർഷകരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു.

പ്രകോപിതരായ ജനക്കൂട്ടം സുബ്ബരായനെ വളഞ്ഞു. സംഘർഷത്തിനിടയിൽ കല്ലേറുണ്ടാവുകയും ജീവരക്ഷാർത്ഥം സുബ്ബരായൻ അടുത്തുള്ള തേജസ്വിനി പുഴയിലേക്ക് എടുത്തുചാടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കല്ലേറേറ്റതിനാലും നീന്താൻ അറിയാത്തതിനാലും അയാൾ പുഴയിൽ മുങ്ങിമരിച്ചു. കർഷകരുടെ മുൻകൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു കൊലപാതകമായിരുന്നില്ല ഇത്, മറിച്ച് കാലങ്ങളായുള്ള മർദ്ദനങ്ങളോടുള്ള ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള പ്രതികരണമായിരുന്നു⁸.

പോലീസ് ഭീകരവാഴ്ചയും വിചാരണയും

സുബ്ബരായന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം കയ്യൂരിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഭീകരവാഴ്ച അഴിച്ചുവിട്ടു. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) ഗ്രാമം വളഞ്ഞു. പുരുഷന്മാരെ മുഴുവൻ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു, സ്ത്രീകളെ അപമാനിച്ചു, വീടുകൾ തീയിട്ടു നശിപ്പിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾ പലരും കാടുകളിലേക്കും അയൽ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും പലായനം ചെയ്തു.

പോലീസ് 60 പേരെ പ്രതി ചേർത്ത് കേസെടുത്തു. അതിൽ 6 പേരെ ഒഴിച്ചുനിർത്തി 54 പേർക്കെതിരെ മംഗലാപുരം സെഷൻസ് കോടതിയിൽ കൊലപാതകം, രാജ്യദ്രോഹം തുടങ്ങിയ കുറ്റങ്ങൾ ചുമത്തി വിചാരണ ആരംഭിച്ചു. കോടതി നടപടികൾ കേവലം പ്രഹസനമായിരുന്നു. ജന്മിമാരുടെയും പോലീസിന്റെയും കള്ളസാക്ഷ്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മംഗലാപുരം കോടതി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു. 1942 ഫെബ്രുവരിയിൽ വന്ന വിധി പ്രകാരം നാല് പേരെ വധശിക്ഷയ്ക്കും, ഒരാളെ ജീവപര്യന്തത്തിനും, മറ്റുള്ളവരെ വിവിധ കാലയളവിലെ തടവുശിക്ഷയ്ക്കും വിധിച്ചു⁹.

മഠത്തിൽ അപ്പു, കോയിത്തട്ടിൽ ചിരുകണ്ഠൻ, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ, പൊടോറ കുഞ്ഞമ്പുനായർ എന്നിവർക്കാണ് വധശിക്ഷ വിധിച്ചത്. മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രതിയായിരുന്ന ചൂരിയടൻ കൃഷ്ണൻ നായർക്ക് പ്രായപൂർത്തിയായിരുന്നില്ല (18 വയസ്സിൽ താഴെ) എന്ന കാരണത്താൽ വധശിക്ഷ ഒഴിവാക്കി ജീവപര്യന്തം തടവായി ചുരുക്കി¹⁰.

അപ്പീലും ദേശീയ ശ്രദ്ധയും

കയ്യൂർ സഖാക്കളുടെ വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ദേശീയ നേതാക്കളും വലിയ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തി. മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിയിൽ അപ്പീൽ നൽകിയെങ്കിലും ഹൈക്കോടതി സെഷൻസ് കോടതിയുടെ വിധി ശരിവെച്ചു. ലണ്ടനിലെ പ്രിവി കൗൺസിലിൽ (Privy Council) വരെ കേസ് എത്തിക്കാൻ അന്നത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും മറ്റ് പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും നേതാക്കൾ ശ്രമിച്ചു. മോഹൻ കുമാരമംഗലത്തെപ്പോലുള്ള പ്രഗത്ഭരായ അഭിഭാഷകർ ഇതിനായി രംഗത്തിറങ്ങി. ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അംഗമായിരുന്ന ഹാരി പോളിറ്റ് ഈ വിഷയം പാർലമെന്റിൽ ഉന്നയിക്കുകയും കയ്യൂർ സഖാക്കളുടെ മോചനത്തിനായി കാമ്പയിൻ നടത്തുകയും ചെയ്തു¹¹. മഹാത്മാഗാന്ധിയോട് വരെ ഇടപെടാൻ നേതാക്കൾ അഭ്യർത്ഥിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ദൗർഭാഗ്യവശാൽ, പ്രിവി കൗൺസിലും വധശിക്ഷ ശരിവെക്കുകയാണുണ്ടായത്.

രക്തസാക്ഷിത്വം (1943 മാർച്ച് 29)

1943 മാർച്ച് 29 പുലർച്ചെ കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ വെച്ച് ആ നാല് കർഷക യുവാക്കളെയും കഴുമരത്തിലേറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോഴും അവർ അസാമാന്യമായ ധീരതയാണ് പ്രകടിപ്പിച്ചത്. തൂക്കിലേറുന്നതിന് തലേദിവസം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവ് പി. കൃഷ്ണപിള്ള രഹസ്യമായി ജയിലിൽ കടന്ന് അവരെ സന്ദർശിച്ചിരുന്നു. “സഖാക്കളേ, നിങ്ങൾ മരിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം. നിങ്ങളുടെ മരണം വെറുതെയാകില്ല. കർഷക പ്രസ്ഥാനം വിജയിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും” എന്ന് അദ്ദേഹം അവരോട് പറഞ്ഞു.

“ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ്”, “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി സിന്ദാബാദ്”, “സാമ്രാജ്യത്വം തുലയട്ടെ” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴക്കിക്കൊണ്ടാണ് അവർ കഴുമരത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറിയത്. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൊലക്കയർ കഴുത്തിലണിഞ്ഞ ആ നാല് യുവാക്കൾ ഇന്ത്യൻ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ രക്തസാക്ഷികളായി മാറി¹².

കയ്യൂർ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

കയ്യൂർ സമരം കേവലം ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിരുന്നില്ല. അത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന ജന്മി-നാടുവാഴിത്ത വ്യവസ്ഥയ്ക്കും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെയുള്ള ഇന്ത്യൻ കർഷക സമൂഹത്തിന്റെ വികാരമായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  1. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള വഴി: കയ്യൂർ സമരം കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി. “ഭൂമി ഉഴുതുണ്ടാക്കുന്നവന്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം പ്രായോഗിക തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ഈ സമരം കാരണമായി. 1957-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന ഇ.എം.എസ്. സർക്കാരിന്റെ കാർഷിക ബന്ധ ബില്ലിന് പിന്നിലെ പ്രധാന പ്രേരണ ശക്തികളിലൊന്ന് കയ്യൂർ സമരമായിരുന്നു¹³.

  2. വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്: കേവലം അസംഘടിതരായിരുന്ന കർഷകരെ ഒരു വർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ സംഘടിപ്പിക്കാനും അവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ ബോധം നൽകാനും കയ്യൂർ സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. മതം, ജാതി എന്നിവയ്ക്ക് അതീതമായി കർഷകർ ഒരുമിച്ചു നിന്നു പോരാടി (ഉദാഹരണത്തിന്, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ എന്ന മുസ്ലീം യുവാവും മറ്റ് ഹിന്ദു സഖാക്കളും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി രക്തസാക്ഷികളായി).

  3. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടം: ജന്മിമാർക്കെതിരെയുള്ള സമരം അനിവാര്യമായും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെയുള്ള സമരമായി മാറുമെന്ന് കയ്യൂർ തെളിയിച്ചു. കാരണം ജന്മിമാരെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുമായിരുന്നു.

  4. രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം: മലബാറിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് ആഴത്തിലുള്ള വേരോട്ടമുണ്ടാക്കാൻ കയ്യൂർ സമരം വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. കർഷകരും തൊഴിലാളികളും പാർട്ടിയുടെ നട്ടെല്ലായി മാറി.

ഉപസംഹാരം

ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെയും കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലെയും ഉജ്ജ്വലമായ ഒരധ്യായമാണ് കയ്യൂർ സമരം. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്ക് ഇരയായി ജീവൻ വെടിയേണ്ടി വന്ന ആ നാല് യുവാക്കളുടെ ത്യാഗം ഇന്നും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. അധ്വാനിക്കുന്നവന്റെ ചോരയും വിയർപ്പും വീണു കുതിർന്ന തേജസ്വിനി പുഴയുടെ തീരങ്ങൾ ചൂഷണത്തിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ നിത്യപ്രചോദനമാണ്. ചരിത്രം കേവലം രാജാക്കന്മാരുടെ മാത്രമല്ല, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെയും കൂടി ആണെന്ന് കയ്യൂർ സമരം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കയ്യൂർ രക്തസാക്ഷികളുടെ വിവരങ്ങൾ

  1. മഠത്തിൽ അപ്പു: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സജീവ പ്രവർത്തകൻ. കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു.

  2. കോയിത്തട്ടിൽ ചിരുകണ്ഠൻ: അഭിനവ ഭാരത് യുവക് സംഘത്തിലൂടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കടന്നുവന്ന ധീരനായ കർഷക യുവാവ്.

  3. പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും സജീവ പ്രവർത്തകൻ. മതസൗഹാർദ്ദത്തിന്റെയും വർഗ്ഗൈക്യത്തിന്റെയും പ്രതീകം.

  4. പൊടോറ കുഞ്ഞമ്പുനായർ: വിദ്യാസമ്പന്നനായ കർഷക പോരാളി. കർഷകരെ അക്ഷരം പഠിപ്പിക്കാനും അവബോധം നൽകാനും മുൻകൈയെടുത്തു.

  • (കുറിപ്പ്: ചൂരിയടൻ കൃഷ്ണൻ നായർ – വധശിക്ഷ വിധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തതിനാൽ ജീവപര്യന്തമായി കുറച്ചു).

അനുബന്ധം 2: കേരളത്തിലെ മറ്റു പ്രധാന കാർഷിക/കർഷക സമരങ്ങൾ (1930-1950)

  • മൊറാഴ സമരം (1940): വടക്കൻ മലബാറിൽ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ നടന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രക്ഷോഭം.

  • കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കുന്നതിനും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുമെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ പോരാട്ടം. എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ നേതൃത്വം നൽകി.

  • കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി (ഷിഫ്റ്റിംഗ് കൾട്ടിവേഷൻ) ചെയ്യുന്നതിനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി കർഷകർ നടത്തിയ സമരം.

  • പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിൽ ദിവാൻ ഭരണത്തിനെതിരെയും ചൂഷണത്തിനെതിരെയും തൊഴിലാളികളും കർഷകരും നടത്തിയ സായുധ പോരാട്ടം.

അവലംബം (References/Bibliography)

  1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Sahitya Pravarthaka Co-operative Society.

  2. Kurup, K. K. N. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. Trivandrum: CBH Publications.

  3. Namboodiripad, E. M. S. (1967). Kerala: Yesterday, Today and Tomorrow. National Book Agency.

  4. Radhakrishnan, P. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836-1982. Sage Publications.

  5. Gopalan, A. K. (1973). In the Cause of the People: Reminiscences. Orient Longman.

  6. Nayanar, E. K. (1982). My Struggles: An Autobiography. Vikas Publishing House. (Mentions the socio-political climate post-Pinarayi conference).

  7. Karat, Prakash. (1976). The Peasant Movement in Malabar, 1934-40. Social Scientist, Vol. 5, No. 2, pp. 30-44.

  8. Ramachandran, V. K. (1997). Kerala’s Development Achievements and Their Historical Context. (Chapter details agrarian structure and subbaraya incident context).

  9. “Kayyur Martyrs” Documents from the Communist Party of India (Marxist) Archives.

  10. Menon, Dilip M. (1994). Caste, Nationalism and Communism in South India: Malabar 1900-1948. Cambridge University Press.

  11. Ali, B. Sheik. (1993). A Short History of Kerala. (Details on the legal appeals to the Privy Council).

  12. Panikkar, K. N. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar, 1836-1921. (Provides the pre-context to 1941 struggles).

  13. Herring, Ronald J. (1983). Land to the Tiller: The Political Economy of Agrarian Reform in South Asia. Yale University Press. (Explains the impact of Malabar struggles on 1957 land reform).

മൊറാഴ സമരം

Posted on by Rajesh Odayanchal

മൊറാഴ സമരം (1940): മലബാർ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഏടും സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടവും

മൊറാഴ സമരം എന്നത് 1940 സെപ്റ്റംബർ 15-ന് കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ (അന്നത്തെ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് കീഴിലുള്ള മലബാർ ജില്ല) മൊറാഴയ്ക്കടുത്തുള്ള അഞ്ചാംപീടികയിൽ നടന്ന ഒരു ചരിത്രപ്രധാനമായ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭമാണ്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ ഇന്ത്യയെ നിർബന്ധപൂർവ്വം വലിച്ചിഴച്ച ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ നടപടിയിൽ പ്രതിഷേധിച്ച്, കേരള പ്രദേശ് കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റി (കെ.പി.സി.സി) ആഹ്വാനം ചെയ്ത ‘സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ദിനാചരണ’ത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഈ സമരം അരങ്ങേറിയത്. നിരോധനാജ്ഞ ലംഘിച്ച് സമാധാനപരമായി നടന്ന പ്രതിഷേധ യോഗത്തിന് നേരെ പോലീസ് നടത്തിയ ക്രൂരമായ ലാത്തിച്ചാർജും, തുടർന്നുണ്ടായ ജനകീയ ചെറുത്തുനിൽപ്പും വലിയൊരു ഏറ്റുമുട്ടലിൽ കലാശിച്ചു. ഈ സംഘർഷത്തിൽ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ കുട്ടികൃഷ്ണ മേനോനും ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ ഗോവിന്ദനും കൊല്ലപ്പെട്ടു. സംഭവത്തെ തുടർന്ന് പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായ കെ.പി.ആർ. ഗോപാലനെ ബ്രിട്ടീഷ് കോടതി വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചെങ്കിലും, ദേശീയ തലത്തിലുയർന്ന വൻ ജനകീയ പ്രതിഷേധത്തെ തുടർന്ന് ആ ശിക്ഷ ജീവപര്യന്തമായി ഇളവ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. മലബാറിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ നിർണ്ണായകമായ പങ്കുവഹിച്ച ഈ സമരം, കേവലമൊരു പ്രാദേശിക ലഹളയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു.¹

1. ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയവും

1939-ൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം ലോകചരിത്രത്തെ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഗതിയെയും മാറ്റിമറിച്ചു. ഇന്ത്യക്കാരുടെയോ ഇന്ത്യൻ നേതാക്കളുടെയോ യാതൊരുവിധ സമ്മതവും ചോദിക്കാതെയാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റ് ഇന്ത്യയെ യുദ്ധത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചത്. ഇതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് വിവിധ പ്രവിശ്യകളിലെ കോൺഗ്രസ് മന്ത്രിസഭകൾ രാജിവെച്ചു. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ സാധാരണക്കാരായ ഇന്ത്യക്കാരുടെ ചുമലിലായി. യുദ്ധഫണ്ട് (War Fund) എന്ന പേരിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും ജന്മിമാരും സാധാരണക്കാരിൽ നിന്ന് നിർബന്ധിത പണപ്പിരിവ് ആരംഭിച്ചു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. കരിഞ്ചന്തയും പൂഴ്ത്തിവെപ്പും രൂക്ഷമായതോടെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾ കൊടിയ പട്ടിണിയിലായി.

ഈ സമയത്ത് മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം ദേശീയ തലത്തിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. 1939-ലെ പിണറായി സമ്മേളനത്തോടെ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി (CSP) പൂർണ്ണമായും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി മാറിയിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും കോൺഗ്രസ്സിന്റെ സംസ്ഥാന ഘടകമായ കെ.പി.സി.സിയുടെ (KPCC) നേതൃത്വം ഈ ഇടതുപക്ഷക്കാരുടെ കൈകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ നേരിട്ടുള്ള പോരാട്ടത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു മലബാറിലെ ഇടതുപക്ഷം.²

2. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ദിനാചരണവും കെ.പി.സി.സിയുടെ ആഹ്വാനവും

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തെ ഒരു ‘സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധം’ (Imperialist War) ആയി പ്രഖ്യാപിച്ച ഇടതുപക്ഷ നേതൃത്വം, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ യുദ്ധശ്രമങ്ങളെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. യുദ്ധഫണ്ട് പിരിവിനും വിലക്കയറ്റത്തിനുമെതിരെ ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ, 1940 സെപ്റ്റംബർ 15 ‘സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ദിന’മായി ആചരിക്കാൻ കെ.പി.സി.സി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. മലബാറിലുടനീളം വൻ പ്രതിഷേധ പ്രകടനങ്ങളും പൊതുയോഗങ്ങളും സംഘടിപ്പിക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം.

എന്നാൽ ഈ നീക്കത്തെ ഏതുവിധേനയും അടിച്ചമർത്താൻ മദ്രാസ് ഗവൺമെന്റ് തീരുമാനിച്ചു. ‘ഡിഫൻസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ റൂൾസ്’ (Defence of India Rules) പ്രകാരം മലബാറിൽ രാഷ്ട്രീയ യോഗങ്ങളും പ്രകടനങ്ങളും നിരോധിച്ചുകൊണ്ട് മലബാർ കളക്ടർ ഉത്തരവിറക്കി. എന്നാൽ നിരോധനാജ്ഞ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് സെപ്റ്റംബർ 15-ന് പ്രകടനങ്ങൾ നടത്താൻ തന്നെ കെ.പി.സി.സി തീരുമാനിച്ചു. ഉത്തര മലബാറിൽ മൊറാഴ, മട്ടന്നൂർ, തലശ്ശേരി എന്നിവിടങ്ങളിൽ വലിയ പ്രകടനങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കാൻ നേതാക്കൾ രഹസ്യമായി പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി.³

3. അഞ്ചാംപീടികയിലെ സംഭവവികാസങ്ങൾ: സെപ്റ്റംബർ 15, 1940

സെപ്റ്റംബർ 15 ഞായറാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, മൊറാഴ, കീച്ചേരി, പാപ്പിനിശ്ശേരി, കല്യാശ്ശേരി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് കർഷകരും തൊഴിലാളികളും അഞ്ചാംപീടിക എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെയുള്ള മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴക്കി, ചെങ്കൊടിയും ത്രിവർണ്ണ പതാകയും ഒരേസമയം ഏന്തിക്കൊണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ മുന്നേറ്റം. മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പ്രകാരം അഞ്ചാംപീടികയിൽ ഒരു വലിയ പൊതുയോഗം ആരംഭിച്ചു.

യോഗം പുരോഗമിക്കുന്നതിനിടെ, തളിപ്പറമ്പ് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ കുട്ടികൃഷ്ണ മേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സായുധരായ ഒരു പോലീസ് സംഘം അവിടെയെത്തി. യോഗം പിരിച്ചുവിടാൻ എസ്.ഐ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പിരിഞ്ഞുപോകാൻ ജനങ്ങൾ തയ്യാറായില്ല. തുടർന്ന് യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ പോലീസ് ജനങ്ങൾക്ക് നേരെ ക്രൂരമായ ലാത്തിച്ചാർജ് ആരംഭിച്ചു. സമാധാനപരമായി യോഗം ചേരുകയായിരുന്ന ജനങ്ങൾ ഇതോടെ പ്രകോപിതരായി.

പോലീസ് മർദ്ദനം അതിരുവിട്ടപ്പോൾ, കയ്യിൽ കിട്ടിയ വടികളും കല്ലുകളും ഉപയോഗിച്ച് ജനങ്ങൾ പോലീസിനെ തിരിച്ചടിച്ചു. സംഘർഷം രൂക്ഷമായതോടെ പോലീസുകാർ നാലുപാടും ചിതറിയോടി. എന്നാൽ ജനരോഷം മുഴുവൻ ചെന്നുപതിച്ചത് അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമായി ലാത്തിച്ചാർജ് നടത്തിയ എസ്.ഐ കുട്ടികൃഷ്ണ മേനോന് നേരെയായിരുന്നു. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ മർദ്ദനമേറ്റ് കുട്ടികൃഷ്ണ മേനോനും, അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ ഗോവിന്ദനും സംഭവസ്ഥലത്ത് വെച്ചുതന്നെ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു ജനകീയ മുന്നേറ്റവും അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ പ്രത്യാക്രമണവുമായിരുന്നു മൊറാഴയിൽ കണ്ടത്.⁴

4. ഭരണകൂട ഭീകരതയും വേട്ടയാടലും

പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ കൊല്ലപ്പെട്ട വാർത്ത അറിഞ്ഞ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം വിറളിപിടിച്ചു. മണിക്കൂറുകൾക്കകം മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) സായുധ സേന മൊറാഴയിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും ക്യാമ്പ് ചെയ്തു. പിന്നീട് നടന്നത് സമാനതകളില്ലാത്ത ഭരണകൂട ഭീകരതയാണ്. ഗ്രാമങ്ങൾ മുഴുവൻ പോലീസ് വളഞ്ഞു. കർഷകരുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും വീടുകൾ തീയിട്ടു നശിപ്പിച്ചു. സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മൃഗീയമായി മർദ്ദിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക സംഘം പ്രവർത്തകരെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.

കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിരോധിക്കപ്പെട്ടു. പാർട്ടിയുടെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും പ്രമുഖ നേതാക്കളായ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരുൾപ്പെടെ ഒളിവിൽ പോകാൻ നിർബന്ധിതരായി. ദിവസങ്ങളോളം മൊറാഴ ഗ്രാമം പോലീസിന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. ഒളിവിലിരുന്ന് പാർട്ടി കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കാനുമുള്ള വലിയൊരു ബാധ്യതയാണ് ഇതോടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ചുമലിൽ വന്നുചേർന്നത്.

5. വിചാരണയും കെ.പി.ആർ. ഗോപാലന്റെ വധശിക്ഷയും

മൊറാഴ സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 38 പേരെ പ്രതികളാക്കി പോലീസ് കേസെടുത്തു. പ്രദേശത്തെ പ്രമുഖ കോൺഗ്രസ്-കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന കെ.പി.ആർ. ഗോപാലനെ (K.P.R. Gopalan) ഒന്നാം പ്രതിയാക്കിയാണ് കുറ്റപത്രം സമർപ്പിച്ചത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവം നടക്കുമ്പോൾ കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് ചരിത്രരേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉത്തര മലബാറിലെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നട്ടെല്ലൊടിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഭരണകൂടം അദ്ദേഹത്തെ പ്രതിപ്പട്ടികയിൽ ചേർക്കുകയായിരുന്നു.

തലശ്ശേരി സെഷൻസ് കോടതിയിൽ നടന്ന വിചാരണയ്ക്കൊടുവിൽ, കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർക്ക് ജീവപര്യന്തം തടവുശിക്ഷ വിധിച്ചു. എന്നാൽ ഇതിനെതിരെ പ്രോസിക്യൂഷൻ മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിയിൽ അപ്പീൽ പോയി. ഹൈക്കോടതി വിധി കൂടുതൽ കർശനമായിരുന്നു. കെ.പി.ആർ. ഗോപാലന് തൂക്കുകയർ (വധശിക്ഷ) വിധിച്ചുകൊണ്ടാണ് മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതി വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചത്. അക്കാലത്തെ പ്രമുഖ അഭിഭാഷകനായിരുന്ന ബർലി സാന്റോസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ കേസ് വാദിച്ചെങ്കിലും വിധി പ്രതികൂലമായിരുന്നു.⁵

6. “കെ.പി.ആറിനെ രക്ഷിക്കുക”: ദേശീയ പ്രക്ഷോഭവും വിധിയുടെ മാറ്റവും

കെ.പി.ആർ. ഗോപാലനെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ച വാർത്ത കേരളത്തെ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയെയാകെ ഞെട്ടിച്ചു. ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമരത്തിന്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന ഈ കൊലപാതകത്തെ തടയാൻ ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ വലിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. “കെ.പി.ആറിനെ രക്ഷിക്കുക” (Save K.P.R) എന്ന മുദ്രാവാക്യം രാജ്യമൊട്ടാകെ അലയടിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികളും തൊഴിലാളികളും കർഷകരും തെരുവിലിറങ്ങി.

ഈ വിഷയം ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിൽ വരെ വലിയ ചർച്ചയായി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുമായി പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വലിയ വിയോജിപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, മഹാത്മാഗാന്ധി ഈ വിഷയത്തിൽ ഇടപെട്ടു. ഹരിജൻ പത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിച്ചു. അക്രമങ്ങളെ താൻ അപലപിക്കുന്നുവെങ്കിലും, സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ പോരാടിയ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനെ തൂക്കിലേറ്റുന്നത് നീതിനിഷേധമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ദേശീയ തലത്തിൽ ഉയർന്ന ഈ കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിന് മുന്നിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന് മുട്ടുമടക്കേണ്ടി വന്നു. കെ.പി.ആർ. ഗോപാലന്റെ വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കാനും, അത് ജീവപര്യന്തം തടവായി ചുരുക്കാനും വൈസ്രോയി നിർബന്ധിതനായി.

7. സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ

മൊറാഴ സമരം കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ വലിയ വഴിത്തിരിവായി മാറി.

  1. വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്: കേവലം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിനപ്പുറം, സാമ്രാജ്യത്വവും ജന്മിത്വവും എങ്ങനെയാണ് പാവപ്പെട്ടവരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ വർഗ്ഗബോധം മലബാറിലെ കർഷകരിലുണ്ടാക്കാൻ ഈ സമരം സഹായിച്ചു.

  2. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വളർച്ച: പോലീസിന്റെ വേട്ടയാടലുകൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ തളർത്തുന്നതിന് പകരം ഗ്രാമങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വേരുറപ്പിക്കാനാണ് സഹായിച്ചത്. ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞ നേതാക്കൾ ഗ്രാമീണർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരായി മാറി. ഉത്തര മലബാർ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഒരു വലിയ കോട്ടയായി മാറുന്നതിൽ മൊറാഴ സമരം വഹിച്ച പങ്ക് ചെറുതല്ല.

  3. കർഷക സമരങ്ങളുടെ തുടർച്ച: മൊറാഴ സമരം നൽകിയ ആവേശമാണ് തൊട്ടടുത്ത വർഷങ്ങളിൽ നടന്ന കയ്യൂർ (1941), കരിവെള്ളൂർ (1946), കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ ഐതിഹാസിക കർഷക സമരങ്ങൾക്ക് പ്രചോദനമായത്.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ, 1940-ലെ മൊറാഴ സമരം എന്നത് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ബോധത്തിന്റെ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു. തോക്കിനും ലാത്തിക്കും മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ ചോരയിലാണ് ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധത രൂപപ്പെട്ടത്. കെ.പി.ആർ. ഗോപാലനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കളുടെ ത്യാഗവും, എണ്ണമറ്റ സാധാരണക്കാരുടെ സഹനവും ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ തന്നെ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അന്യായങ്ങൾക്കെതിരെ പൊരുതാൻ ഏത് ജനതയ്ക്കും കരുത്തുപകരുന്ന ഒരു ചരിത്ര പാഠമായി മൊറാഴ സമരം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: മലബാറിലെ മറ്റ് പ്രധാന കാർഷിക-സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ സമരങ്ങൾ

  • ചീമേനി സമരം (1940): സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധഫണ്ട് പിരിവിനും ജന്മിമാരുടെ നിയമവിരുദ്ധ പാട്ടപ്പിരിവിനുമെതിരെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ചീമേനിയിൽ നടന്ന കർഷക മുന്നേറ്റം.

  • കയ്യൂർ സമരം (1941 മാർച്ച്): സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന കയ്യൂർ സമരത്തിൽ സബ്ബ് റായൻ എന്ന പോലീസ് മരിക്കുകയും, തുടർന്ന് നാല് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളെ (മഠത്തിൽ അപ്പു, അബൂബക്കർ, ചിരുകണ്ടൻ, പോത്തേര കുഞ്ഞമ്പു) തൂക്കിലേറ്റുകയും ചെയ്തു. മൊറാഴ സമരത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ചയായിരുന്നു ഇത്.

  • കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): ജനങ്ങൾ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ നെല്ല് കരിഞ്ചന്തയിലേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയാൻ കർഷക സംഘം നടത്തിയ ജനകീയ സമരം.

  • കാവുമ്പായി സമരം (1946): വനഭൂമിയിൽ പുനം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി ജന്മിമാർക്കെതിരെ നടന്ന സായുധ പോരാട്ടം.

  • കൂത്തളി സമരം (1940): വനാവകാശങ്ങൾക്കും പുനം കൃഷിക്കും വേണ്ടി ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റിനെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ ധീരമായ നിയമലംഘന സമരം.

അനുബന്ധം 2: മൊറാഴ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ: മൊറാഴ സമരത്തിലെ ഒന്നാം പ്രതി. വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെടുകയും പിന്നീട് ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തെ തുടർന്ന് ശിക്ഷ ഇളവ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.

  • ഇ.കെ. നായനാർ: മുൻ കേരള മുഖ്യമന്ത്രി. തന്റെ യുവത്വ കാലത്ത് അഞ്ചാംപീടികയിലെ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കുകയും, പോലീസിന്റെ കൊടിയ മർദ്ദനം ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കേരളത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ദിനാചരണത്തിന് പിന്നിലെ പ്രധാന സംഘാടകൻ.

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി): മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളി. മൊറാഴ, കയ്യൂർ സമരങ്ങളിൽ ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

അവലംബം (References/Bibliography)

¹ നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (2005). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം. (കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പരിണാമവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വളർച്ചയും).

² കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (1989). Modern Kerala: Studies in Social and Agrarian Relations. മിത്തൽ പബ്ലിക്കേഷൻസ്, ന്യൂഡൽഹി. (മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികാരിക പഠനം).

³ പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. ഓക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്. (സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ സമരങ്ങളുടെ വിശകലനം).

⁴ മെനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം. (മൊറാഴ സംഭവത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾ).

⁵ നായനാർ, ഇ.കെ. (1982). മൈ സ്ട്രഗിൾസ്: ആൻ ഓട്ടോബയോഗ്രഫി (My Struggles: An Autobiography). വികാസ് പബ്ലിഷിംഗ് ഹൗസ്. (മൊറാഴ സമരത്തിലെ അനുഭവങ്ങളും പോലീസ് ഭീകരതയും).