കരിവള്ളൂർ സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരം (1943): വടക്കൻ മലബാറിലെ പട്ടിണി വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന്റെയും ജനകീയ പ്രതിരോധത്തിന്റെയും ചരിത്രം

1943-ൽ വടക്കൻ മലബാറിലെ കരിവള്ളൂർ ഗ്രാമത്തിൽ അരങ്ങേറിയ ‘സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരം’ എന്നത് കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക-തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാന ചരിത്രത്തിലെയും കൊളോണിയൽ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളിലെയും തികച്ചും സവിശേഷവും മാനവികവുമായ ഒരു അധ്യായമാണ്¹. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പടർന്നുപിടിച്ച കടുത്ത ക്ഷാമവും (മലയാള വർഷം 1119-ലെ വറുതി) പട്ടിണിമരണങ്ങളും ജനജീവിതം പൂർണ്ണമായി തകർത്തപ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിസ്സംഗതയ്ക്കും വൻകിട ജന്മിമാരുടെ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെപ്പിനുമെതിരെ കരിവള്ളൂരിലെ കർഷകരും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകരും ഒത്തുചേർന്ന് നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്². കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കാർഷക സംഘത്തിന്റെയും ശക്തമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട ഈ പ്രസ്ഥാനം കേവലം പാവപ്പെട്ടവർക്ക് ആഹാരം നൽകുന്ന ഒരു ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പൂഴ്ത്തിവെപ്പുകാർക്കും കരിഞ്ചന്തക്കാർക്കും എതിരെയും, ജനങ്ങളുടെ ജീവിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയും ഉയർന്നുവന്ന വിപ്ലവകരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പട്ടിണി സമരമായിരുന്നു. ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന നെല്ല് ജനകീയ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി തുറന്നുനൽകാൻ അവരെ നിർബന്ധിതരാക്കുകയും, ‘പിടിയരി’ ശേഖരണത്തിലൂടെ ഗ്രാമീണ കൂട്ടായ്മയുടെ ഉദാത്തമായ മാതൃക സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്ത ഈ സമരം പിൽക്കാലത്ത് 1946-ൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കരിവള്ളൂർ കാർഷിക വിപ്ലവത്തിന് കൃത്യമായ അടിത്തറയും വർഗ്ഗബോധവും പാകി നൽകി³.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും 1119-ലെ വറുതിയും (The Malabar Famine of 1943)

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് 1940-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ മലബാറിലെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മുറുകിയതോടെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടം ഇന്ത്യയിലെ വിഭവങ്ങളെല്ലാം യുദ്ധ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി തിരിച്ചുവിട്ടു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതം നേരിട്ടത് സാധാരണക്കാരായ കർഷകരും തൊഴിലാളികളുമായിരുന്നു⁴. 1942-ൽ ജപ്പാൻ ബർമ്മ (മ്യാൻമർ) കീഴടക്കിയതോടെ, കേരളത്തിലേക്ക് പ്രധാനമായും അരി ഇറക്കുമതി ചെയ്തിരുന്ന വഴി പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞു. ഇത് മലബാറിലും തിരുവിതാംകൂറിലും കൊച്ചിയിലും സമാനതകളില്ലാത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന് കാരണമായി.

കേരള ചരിത്രത്തിൽ ‘1119-ലെ വറുതി’ അല്ലെങ്കിൽ ‘പതിറ്റൊമ്പതിലെ പട്ടിണി’ എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഈ കാലഘട്ടം ബംഗാൾ ക്ഷാമത്തിന് (Great Bengal Famine of 1943) സമാന്തരമായി നടന്ന ഒന്നായിരുന്നു⁵. മലബാറിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകളാണ് ആഹാരമില്ലാതെ തെരുവുകളിൽ മരിച്ചുവീണത്. ഇതിനൊപ്പം കോളറ, വസൂരി തുടങ്ങിയ മാരകമായ പകർച്ചവ്യാധികൾ കൂടി പടർന്നുപിടിച്ചതോടെ ഗ്രാമങ്ങൾ കൂട്ടശ്മശാനങ്ങളായി മാറി. ജനങ്ങൾ കാട്ടു കിഴങ്ങുകളും, ചേമ്പിൻ തണ്ടുകളും, പപ്പായയും, ചിലയിടങ്ങളിൽ തിന്നാൻ കൊള്ളാത്ത ഇലകളും പുഴുങ്ങി തിന്നാണ് ജീവൻ നിലനിർത്തിയത്.

ഈ കടുത്ത മാനുഷിക പ്രതിസന്ധിയുടെ സമയത്തും മലബാറിലെ ഭരണം കൈയാളിയ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും അവരെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന നാട്ടുരാജാക്കന്മാരും വൻകിട ജന്മിമാരും അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമായ നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചത്⁶. കരിവള്ളൂർ ഉൾപ്പെടുന്ന ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ വൻകിട ജന്മിമാരും ചിറയ്ക്കൽ കോവിലകവും തങ്ങളുടെ പത്തായങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് പറ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ചു. ദരിദ്രരായ കർഷകർ വിശന്നു മരിക്കുമ്പോഴും, ഈ നെല്ല് കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ കോവിലകങ്ങളിലെ ആഡംബരങ്ങൾക്കായി സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാനോ ആണ് ജന്മിമാർ താല്പര്യപ്പെട്ടത്. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് കരിവള്ളൂരിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനം വെറുമൊരു നിവേദന രാഷ്ട്രീയത്തിനപ്പുറം നേരിട്ടുള്ള സമരമുറകളിലേക്ക് കടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.

രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ തന്ത്രവും

1940-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റം കഞ്ഞിപ്പന്തൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. 1941 ഡിസംബറിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ സഖ്യകക്ഷികളുടെ ഭാഗമായി പങ്കുചേർന്നതോടെ, ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി അതുവരെ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ‘സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധ വിരുദ്ധ’ നിലപാട് മാറ്റി ‘ജനകീയ യുദ്ധം’ (People’s War) എന്ന നയം സ്വീകരിച്ചു⁷. ഫാസിസത്തിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ യുദ്ധശ്രമങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, ആഭ്യന്തരമായി ജനങ്ങളെ പട്ടിണിയിൽ നിന്നും ചൂഷണത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പാർട്ടിയുടെ അക്കാലത്തെ പ്രധാന അജണ്ട.

ഭരണകൂടത്തെ പൂർണ്ണമായി സായുധമായി നേരിടുന്നതിന് പകരം, ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന അതിജീവന പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടാനും പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് തടയാനും പാർട്ടി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി മലബാറിലുടനീളം ‘ഭക്ഷ്യ സമിതികൾ’ (Food Committees) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. ജനങ്ങൾക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് ധാന്യം ലഭ്യമാക്കുക, കരിഞ്ചന്ത തടയുക, പൂഴ്ത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന നെല്ല് പിടിച്ചെടുത്ത് വിതരണം ചെയ്യുക എന്നിവയായിരുന്നു ഈ സമിതികളുടെ ലക്ഷ്യം. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രായോഗിക രൂപമായിരുന്നു കരിവള്ളൂരിലെ സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരം⁸.

കരിവള്ളൂർ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ രൂപീകരണവും പ്രവർത്തന രീതിയും

കരിവള്ളൂർ എന്നത് വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തമായ കോട്ടയായിരുന്നു. 1934-ൽ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ‘അഭിനവ ഭാരത് യുവക് സംഘവും’ 1935-ലെ കർഷക സംഘവും കരിവള്ളൂരിലെ കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും രാഷ്ട്രീയമായി അങ്ങേയറ്റം ബോധവൽക്കരിച്ചിരുന്നു⁹. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പട്ടിണി മരണങ്ങൾ തടയാൻ കർഷക സംഘം നേതാക്കളായ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ. കൃഷ്ണൻ മാസ്റ്റർ, പി. കുഞ്ഞിരാമൻ തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കരിവള്ളൂരിൽ അടിയന്തര യോഗങ്ങൾ ചേർന്നു.

വെറുതെ സർക്കാരിനോട് ആഹാരം യാചിക്കുന്നതിന് പകരം, നാട്ടിലുള്ള വിഭവങ്ങൾ ജനകീയമായി സമാഹരിക്കാനും ജന്മിമാരെക്കൊണ്ട് നെല്ല് പുറത്തെടുപ്പിക്കാനും അവർ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് 1943-ൽ കരിവള്ളൂരിൽ ‘സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ പ്രസ്ഥാനം’ ആരംഭിക്കുന്നത്. കരിവള്ളൂർ ഗ്രാമത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പന്തലുകൾ കെട്ടി പാവപ്പെട്ടവർക്ക് ദിവസവും സൗജന്യമായി കഞ്ഞി നൽകാൻ യൂണിയൻ തീരുമാനിച്ചു¹⁰.

ഈ കഞ്ഞിപ്പന്തലുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിനായി രണ്ട് പ്രധാന തന്ത്രങ്ങളാണ് നേതാക്കൾ ആവിഷ്കരിച്ചത്:

1. പിടിയരി പ്രസ്ഥാനം (Pidiyari Movement): ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ വീട്ടിൽ നിന്നും കർഷക സംഘം പ്രവർത്തകർ ദിവസവും ഒരു പിടി അരി വീതം സംഭരിച്ചു. തങ്ങൾക്ക് ഉള്ളതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പട്ടിണി കിടക്കുന്ന മറ്റ് സഹോദരങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവെക്കാൻ സാധാരണക്കാരായ കർഷകർ തയ്യാറായി. ഇത് ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു ജനകീയ ഐക്യദാർഢ്യം സൃഷ്ടിച്ചു.
2. ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള സമരം: പിടിയരി കൊണ്ട് മാത്രം നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ വിശപ്പ് മാറ്റാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ, കർഷക സംഘം ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ജന്മിമാരെ സമീപിച്ച് അവരുടെ പത്തായങ്ങളിലുള്ള നെല്ല് ന്യായമായ വിലയ്ക്കോ അല്ലെങ്കിൽ സൗജന്യമായോ കഞ്ഞിപ്പന്തലുകളിലേക്ക് നൽകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു¹¹.

ജന്മിമാർ സ്വാഭാവികമായും ഈ ആവശ്യത്തെ നിരസിച്ചു. ഇതോടെ സമരം കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമായി. കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളണ്ടിയർമാർ ജന്മിമാരുടെ വീടുകൾക്കും പത്തായപ്പുരകൾക്കും മുന്നിൽ ധർണ്ണകൾ സംഘടിപ്പിച്ചു. നെല്ല് കരിഞ്ചന്തയിലേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയാൻ രാത്രികാലങ്ങളിൽ കാവൽ ഏർപ്പെടുത്തി. ജനകീയമായ ഈ സമ്മർദ്ദത്തിന് മുന്നിൽ പല ജന്മിമാർക്കും തങ്ങളുടെ പത്തായങ്ങൾ തുറന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. അങ്ങനെ പിടിച്ചെടുത്തതും സമാഹരിച്ചതുമായ നെല്ല് ഉപയോഗിച്ച് കരിവള്ളൂരിലെ കഞ്ഞിപ്പന്തലുകൾ മാസങ്ങളോളം നിരന്തരം പ്രവർത്തിച്ചു. പ്രതിദിനം നൂറുകണക്കിന് ആളുകളാണ് ഈ പന്തലുകളിൽ നിന്ന് കഞ്ഞി കുടിച്ച് ജീവൻ നിലനിർത്തിയത്.

ഭരണകൂട-ജന്മി കൂട്ടുകെട്ടും കർഷക ചെറുത്തുനിൽപ്പും

കഞ്ഞിപ്പന്തൽ പ്രസ്ഥാനം വിജയകരമായി മുന്നോട്ടുപോയത് പ്രാദേശിക ജന്മിമാരെയും ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടത്തെയും അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്തിന്മേലുള്ള (നെല്ല്) കർഷകരുടെ അവകാശവാദത്തെ നിയമലംഘനമായാണ് അവർ കണ്ടത്. ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെയും മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെയും (MSP) സഹായം തേടി¹².

പോലീസ് കരിവള്ളൂരിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകരെയും കർഷക സംഘം നേതാക്കളെയും വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. കഞ്ഞിപ്പന്തലുകൾ പലതും പോലീസ് ബലമായി പൊളിച്ചുനീക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. എന്നാൽ, കരിവള്ളൂരിലെ ജനങ്ങൾ പോലീസിന്റെ ലാത്തിക്കും തോക്കിനും മുന്നിൽ ഭയന്നോടിയില്ല. സ്ത്രീകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഗ്രാമവാസികൾ കഞ്ഞിപ്പന്തലുകൾക്ക് ചുറ്റും മനുഷ്യമതിൽ തീർത്തു സംരക്ഷിച്ചു¹³.

ഈ സമരം കേവലമൊരു ആഹാര വിതരണ കേന്ദ്രം എന്നതിനപ്പുറം ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഭക്ഷ്യനയങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള അതിശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഷേധമായി മാറി. കരിവള്ളൂരിലെ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ നടത്തിയ ഈ സമരം, മദിരാശി പ്രവിശ്യയിൽ ഉടനീളം വലിയ വാർത്തയാവുകയും ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിനെ പ്രതിരോധത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തു.

കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും പിൽക്കാല സ്വാധീനവും

1943-ലെ കരിവള്ളൂർ സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരം കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പലതരം ദൂരവ്യാപകമായ സ്വാധീനങ്ങൾ ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്:

1. വിപ്ലവകരമായ വർഗ്ഗബോധം: ഈ സമരം സാധാരണക്കാരായ കർഷകരിലും ജാതീയമായി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളിലും വലിയ തോതിലുള്ള വർഗ്ഗബോധം വളർത്തി. ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലുള്ള ധാന്യം തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണെന്നും പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ അത് ചോദിച്ചു വാങ്ങാൻ തങ്ങൾക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്നുമുള്ള ചിന്ത അവരിൽ ശക്തമായി.
2. ജാതിരഹിത സാമൂഹിക കൂട്ടായ്മ: കടുത്ത അയിത്തവും ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്ന കാലത്താണ് എല്ലാ ജാതിയിലും മതത്തിലും പെട്ട ആളുകൾ ഒരേ പന്തലിൽ വന്നിരുന്ന് ഒന്നിച്ച് കഞ്ഞി കുടിച്ചത്¹⁴. ഇത് വടക്കൻ മലബാറിലെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയെ വേഗത്തിലാക്കി.
3. 1946-ലെ കരിവള്ളൂർ സമരത്തിലേക്കുള്ള വഴി: 1943-ലെ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരത്തിലൂടെ ആർജ്ജിച്ച സംഘടനാ ശേഷിയും വീര്യവുമാണ് പിൽക്കാലത്ത് 1946 ഡിസംബർ 20-ന് നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കരിവള്ളൂർ സമരത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്¹⁵. 1946-ൽ ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാൻ കരിവള്ളൂരിൽ നിന്ന് നെല്ല് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ സായുധമായി അതിനെ ചെറുക്കുകയും, പോലീസിന്റെ വെടിയേറ്റ് തിടിൽ കണ്ണൻ, കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു എന്നീ ധീര സഖാക്കൾ രക്തസാക്ഷികളാവുകയും ചെയ്തു. 1943-ലെ പട്ടിണി വിരുദ്ധ അനുഭവങ്ങളാണ് 1946-ൽ നെല്ല് കടത്തലിനെ ജീവൻ നൽകിയും ചെറുക്കാൻ ജനങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കിയത്.
4. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ നയങ്ങളിലെ സ്വാധീനം: ജനകീയ സമ്മർദ്ദങ്ങളിലൂടെയും സമരങ്ങളിലൂടെയും മാത്രമേ കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടത്തെക്കൊണ്ട് റേഷനിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ കാര്യക്ഷമമായി നടപ്പിലാക്കിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് ഈ സമരം തെളിയിച്ചു. ഇത് പിൽക്കാല കേരളത്തിലെ പൊതുവിതരണ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ (PDS) വികാസത്തിന് അടിത്തറയിട്ടു.

ഉപസംഹാരം

ചരിത്രം പലപ്പോഴും വലിയ യുദ്ധങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ അട്ടിമറികളെയും മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, കരിവള്ളൂർ സൗജന്യ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരം മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ വിളിച്ചോതുന്നു. വിശപ്പ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാണെന്നും, ജനകീയ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ വലിയ ഭരണകൂട ശക്തികളെയും ജന്മിത്വത്തെയും വെല്ലുവിളിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും ഈ സമരം തെളിയിച്ചു. 1943-ലെ ആ കറുത്ത വറുതിയുടെ കാലത്ത് കരിവള്ളൂരിൽ കത്തിയെരിഞ്ഞ കഞ്ഞിപ്പന്തലുകളിലെ അടുപ്പുകൾ കേവലം വിശപ്പടക്കാനുള്ളവ മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വടക്കൻ മലബാറിൽ ജന്മിത്വത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിച്ച വലിയൊരു സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിന്റെ കനലുകളായിരുന്നു അവ.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കരിവള്ളൂർ കഞ്ഞിപ്പന്തൽ സമരത്തിലെ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

• എ. വി. കുഞ്ഞമ്പു (A. V. Kunhambu): വടക്കൻ മലബാറിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരൻ. 1943-ലെ ക്ഷാമകാലത്ത് കരിവള്ളൂരിൽ ഭക്ഷ്യ സമിതികൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിനും ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ തുറപ്പിക്കുന്നതിനും മുന്നിൽ നിന്ന് നേതൃത്വം നൽകി.
• കെ. കൃഷ്ണൻ മാസ്റ്റർ (K. Krishnan Master): കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും പിടിയരി പ്രസ്ഥാനം ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജനകീയമാക്കുന്നതിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച അധ്യാപകനും രാഷ്ട്രീയ നേതാവും.
• പി. കുഞ്ഞിരാമൻ (P. Kunhiraman): കരിവള്ളൂരിലെ പ്രാദേശിക കർഷക സംഘം പ്രവർത്തകൻ. കഞ്ഞിപ്പന്തലുകളുടെ സുഗമമായ നടത്തിപ്പിന് വളണ്ടിയർമാരെ സജ്ജമാക്കിയത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു.
• കെ. ദേവയാനി (K. Devayani): സ്ത്രീകളെ സമരരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിലും പിടിയരി സമാഹരണത്തിലും സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ച വനിതാ നേതാവ്.

അനുബന്ധം 2: മലബാറിലെ മറ്റു പ്രധാന കാർഷിക/ഭക്ഷ്യ വിരുദ്ധ സമരങ്ങൾ (1940-1950)

• മൊറാഴ സമരം (1940): വടക്കൻ മലബാറിൽ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ യുദ്ധപ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന ആദ്യകാല ശക്തമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭം.
• കയ്യൂർ സമരം (1941): ജന്മിത്വത്തിനും ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനുമെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ സമരം (നാല് കയ്യൂർ സഖാക്കൾ 1943-ൽ തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടു).
• കരിവള്ളൂർ സമരം (1946): ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാന്റെ നെല്ല് കടത്തലിനെതിരെ ജനങ്ങൾ നടത്തിയ സായുധ പ്രതിരോധവും രക്തസാക്ഷിത്വവും.
• കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി അവകാശങ്ങൾക്കും വാര വ്യവസ്ഥയ്ക്കും എതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ സമരം.
• തില്ലങ്കേരി സമരം (1948): ജന്മിമാരുടെ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ ധീരമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പ്.

അവലംബം (References/Bibliography)

1. Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Sahitya Pravarthaka Co-operative Society.
2. Kurup, K. K. N. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. Trivandrum: CBH Publications. (Detailed analysis of the 1943 famine and food committees in Malabar).
3. Namboodiripad, E. M. S. (1967). Kerala: Yesterday, Today and Tomorrow. National Book Agency. (Discusses the ‘People’s War’ policy and agrarian response).
4. Radhakrishnan, P. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836-1982. Sage Publications.
5. Gopalan, A. K. (1973). In the Cause of the People: Reminiscences. Orient Longman. (Mentions the visual horrors of the 1119 M.E. famine).
6. Murali, Karivellur. (2016). Karivellur: Charitram, Samaram, Jeevitham. (Comprehensive regional history book detailing the 1943 Kanji Pandal networks).
7. Karat, Prakash. (1976). The Peasant Movement in Malabar, 1934-40. Social Scientist, Vol. 5, No. 2.
8. Kannan, K. P. (1988). Of Rural Proletarian Struggles: Mobilization and Organization of Rural Workers in South-West India. Oxford University Press.
9. Menon, Dilip M. (1994). Caste, Nationalism and Communism in South India: Malabar 1900-1948. Cambridge University Press.
10. Panikkar, K. N. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar.
11. Nayanar, E. K. (1982). My Struggles: An Autobiography. Vikas Publishing House. (Contextual data on food riots and grain hoarding).
12. Government of Madras. (1944). Fortnightly Reports on the Famine and Food Situation in Malabar District. Madras Records Office.
13. Ramachandran, V. K. (1997). Kerala’s Development Achievements and Their Historical Context. (Deals with the emergence of public rationing through popular struggles).
14. Desai, A. R. (1979). Peasant Struggles in India. Oxford University Press. (General reference to the 1943 food struggles led by All India Kisan Sabha).
15. Communist Party of India (Marxist). Documents on the History of the Agrarian Movement in North Malabar. Party Archives, Kannur.