രാമൻ, രാമൻ നായരായ കഥ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ കൂടി കഥയാണ്. സഖാവ് അമ്പുവിന്റെ മകനാണ് രാമൻ. സഖാവ് അമ്പു അക്കാലത്തെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റായിരുന്നു. ആദ്യകാല മുൻനിര നേതാക്കളിൽ ചിലരെങ്കിലും സഖാവ് അമ്പുവിന്റെ ആഥിധേയത്വം സ്വീകരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാട്ടിലെ ഏതൊരു പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനും രാഷ്ട്രീയഭേദമന്യേ ആളുകൾ സമീപിക്കുന്നത് സഖാവ് അമ്പുവിനെയായിരുന്നു. Continue reading
kasaragod
ഇയാൾ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം!!
എൻഡോ സൾഫാൻ നിരോധിക്കുക
സുന്ദരങ്ങളായ കാസർഗോഡൻ മലയോരങ്ങളിൽ വിഷമഴയായി പെയ്തിറങ്ങിയ എന്ഡോസള്ഫാന് നിരോധിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് മലയാളമൊട്ടാകെ ജ്വലിച്ചുയരുകയാണ്. അതു നിരോധിക്കണമെന്നുള്ള ആവശ്യം രോക്ഷാഗ്നിയായി പടന്നു കയറുന്നു. കൊടിയ വിഷമാണെന്നെല്ലാ രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിക്കാരും തലകുലുക്കി സമ്മതിക്കുമ്പോഴും അതിനെ നിരോധിക്കാനുള്ള വഴികൾ യാതൊന്നും ചെയ്യാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും അതിനേക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനായി ആളുകളെ അയക്കുകയാണു വേണ്ടപ്പെട്ടവർ! എൻഡോ സൾഫാൻ എന്നത് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല വിഷയം; മിനിമം പഠന റിപ്പോർട്ടുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലെങ്കിലും വേണ്ടപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുക, നല്ല ക്ലാസുകൾ വെച്ച് ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവർക്ക് വിവരങ്ങൾ നൽകുക എന്നതാണ്.
എനിക്കു തോന്നുന്നത് നമുക്കിപ്പോൾ ആവശ്യം പഠന റിപ്പോർട്ടുകളല്ല; അതൊരുപാടു കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സംഗതി വിഷമയമാണെങ്കിൽ, ആ വിഷത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ നിരോധനവും ദുരിതബാധിതരുടെ പുനരധിവാസവുമാണു നമുക്കുവേണ്ടത്. ഇതു സത്യമെങ്കിൽ അമേരിക്കൻ കുത്തകകളുടെ കോർപ്പറേറ്റ് താല്പര്യങ്ങൾക്ക് ഇരകളായിത്തീര്ന്ന ഈ മനുഷ്യരോട് അല്പം പോലും അനുഭാവം കാണിക്കതെ സ്വന്തം ജനതയോട് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്രഭരണകൂടം വേറേതു നാട്ടിൽ കാണും – നമുക്കല്ലാതെ? ഒരു തലമുറയെ അപ്പാടെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ വിപത്തിനെതിരെ ശക്തമായ ഭാഷയിൽ തന്നെ ശബ്ദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണു മുഖ്യം. കമ്മീഷൻ വാങ്ങിച്ച് കീശവീർത്ത പവാറുമാരെ ഇനിയും ഉറ്റുനോക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. നമ്മുടെ പ്രതിക്ഷേധം ശക്തമായി തന്നെ അറിയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
“എൻഡോ സൾഫാൻ നിരോധിക്കുക” ഇതാവട്ടെ നമ്മുടെ മുദ്രാവാക്യം.
കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം
കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം (1950): സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിലെ ഭൂമിക്കും അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഇതിഹാസ പോരാട്ടം
1947-ൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിന് ശേഷം, ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് അടിത്തറ പാകിയ നിരവധി കാർഷിക-തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ഉത്തര മലബാർ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള പഠനം അർഹിക്കുന്നതുമായ ഒന്നാണ് 1950-കളിലെ കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ നിന്ന് രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായെങ്കിലും, ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം അനുഭവിച്ചിരുന്ന പ്രാദേശിക ജന്മിമാരുടെയും നാടുവാഴികളുടെയും അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ കാസർഗോഡെ, പ്രത്യേകിച്ച് കാഞ്ഞങ്ങാട്, നീലേശ്വരം, മടിക്കൈ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ജീവന്മരണ പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. തങ്ങൾക്ക് കൃഷി ചെയ്യാൻ സ്വന്തമായി ഭൂമി വേണമെന്നും, അമിതമായ പാട്ടം ഒഴിവാക്കണമെന്നും, ന്യായമായ കൂലി ലഭിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് മർദ്ദകരായ പോലീസിനെതിരെ അവർ നടത്തിയ ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തിൽ സുപ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.1
ഈ ലേഖനം 1950-ലെ കാസർഗോഡ് കർഷക പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം, കാരണങ്ങൾ, സമരത്തിന്റെ ഗതി, അത് കേരള സമൂഹത്തിലുണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ ആധികാരികമായി പരിശോധിക്കുന്നു.
സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാസർഗോഡിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം
1947-ൽ അധികാരം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും, കാസർഗോഡ് മേഖലയിലെ അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് യാതൊരു മാറ്റവും വരുത്തിയിരുന്നില്ല. ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ കാസർഗോഡ് അന്ന് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ കീഴിലുള്ള ‘സൗത്ത് കാനറ’ (ദക്ഷിണ കന്നഡ) ജില്ലയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. മലബാർ ജില്ലയുമായി അതിർത്തി പങ്കിട്ടിരുന്ന ഈ പ്രദേശത്ത് ഭാഷാപരവും സാംസ്കാരികവുമായ വൈവിധ്യങ്ങൾ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, കാർഷിക വ്യവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും ഫ്യൂഡൽ ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.
നീലേശ്വരം രാജാക്കന്മാരും, മറ്റ് നമ്പൂതിരി-നായർ പ്രമാണിമാരും കാസർഗോഡ്, കാഞ്ഞങ്ങാട് താലൂക്കുകളിലെ ആയിരക്കണക്കിന് ഏക്കർ ഭൂമിയുടെ ഉടമകളായിരുന്നു. ‘ചാൽഗേണി’, ‘മൂലഗേണി’, ‘വെറുംപാട്ടം’, ‘കുഴിക്കാണപ്പാട്ടം’ തുടങ്ങിയ സങ്കീർണ്ണമായ ഭൂവുടമസ്ഥാ സമ്പ്രദായങ്ങളിലൂടെയാണ് അവർ കർഷകരെ ചൂഷണം ചെയ്തിരുന്നത്. കൃഷിഭൂമിയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് ഭൂമിയുടെ മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘പാട്ടം’ ആയി ജന്മിമാർക്ക് നൽകേണ്ടി വന്നു. ഇതിനുപുറമെ ദളിത്-പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ജന്മിമാരുടെ വീടുകളിൽ പ്രതിഫലമില്ലാതെ ‘ഊഴിയം’ (സൗജന്യ വേല) ചെയ്യാനും നിർബന്ധിതരായിരുന്നു.2
ഈ കടുത്ത ചൂഷണത്തിനെതിരെ 1930-കളുടെ അവസാനം മുതൽ തന്നെ കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപം കൊള്ളാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. 1941-ലെ കയ്യൂർ സമരം, 1946-ലെ കരിവെള്ളൂർ സമരം എന്നിവ ഇതിന്റെ ആദ്യകാല പ്രതിഫലനങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ 1950-ഓടെ ഈ സമരം ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് കടന്നു.
ഗ്രന്ഥശാലകളുടെയും വായനശാലകളുടെയും സ്വാധീനം
കാസർഗോഡെയും കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെയും കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ആശയപരമായ അടിത്തറ നൽകിയത് അക്കാലത്ത് ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി ഉയർന്നുവന്ന വായനശാലകളും ഗ്രന്ഥശാലകളുമാണ്. വെറുമൊരു വായനാസ്ഥലം എന്നതിലുപരി, ഗ്രാമീണർക്ക് ലോകവിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനും, രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ നടത്തുന്നതിനുമുള്ള കേന്ദ്രങ്ങളായി അവ മാറി.
പത്രങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും വായിച്ചുകേൾക്കുന്നതിലൂടെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വർഗ്ഗബോധം രൂപപ്പെട്ടു. ലോകമെമ്പാടും നടക്കുന്ന വിമോചന പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ അറിഞ്ഞു. കാഞ്ഞങ്ങാട്, മടിക്കൈ, പടന്ന തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ വായനശാലാ പ്രവർത്തകരും സാക്ഷരതാ പ്രവർത്തകരുമാണ് കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിൽ നിന്നത്. സാംസ്കാരിക ഉണർവ്വും രാഷ്ട്രീയ ബോധവും പരസ്പരം ഇഴചേർന്നാണ് 1950-കളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ഇന്ധനം പകർന്നത്.3
1948-1950 കാലഘട്ടം: കൽക്കത്താ തീസിസും ഭരണകൂട ഭീകരതയും
1947-ൽ കോൺഗ്രസ്സ് അധികാരത്തിൽ വന്നുവെങ്കിലും കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമുണ്ടായില്ല. 1948-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി കൽക്കത്താ തീസിസ് അംഗീകരിക്കുകയും, പുതിയ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സായുധ വിപ്ലവത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇതേത്തുടർന്ന് പാർട്ടി നിരോധിക്കപ്പെട്ടു.
പാർട്ടി നിരോധനത്തെ തുടർന്ന് കർഷക സംഘം നേതാക്കൾ ഒളിവിൽ പോയി. ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത് ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ച് മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP), സഹായത്തോടെ കർഷകരെ കൂട്ടത്തോടെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചുവെന്ന ആശ്വാസത്തിലിരുന്ന കർഷകർക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് കൊടിയ മർദ്ദനങ്ങളാണ്. കാഞ്ഞങ്ങാടും നീലേശ്വരത്തും വൻ പോലീസ് ക്യാമ്പുകൾ തുറന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ കർഷകരുടെ കുടിലുകളിൽ കയറി പോലീസ് സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും ഉപദ്രവിക്കുകയും, കൃഷി നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒളിവിൽ പോയ നേതാക്കളെ പിടികൂടുക എന്നതായിരുന്നു പോലീസിന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ കർഷകർ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.4
1950-ലെ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ
ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല ഈ സമരം. വർഷങ്ങളായി കർഷകർ അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു അത്. സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
-
കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ ഭീഷണി: ജന്മിമാർ നൽകിയ ‘മേൽച്ചാർത്ത്’ ഉപയോഗിച്ച് വർഷങ്ങളായി കൃഷി ചെയ്തുവന്ന ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കർഷകരെ നിർദ്ദയം ഇറക്കിവിട്ടു. ഇതിനെതിരെ സംഘടിക്കുകയല്ലാതെ അവർക്ക് മുന്നിൽ വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
-
പാട്ടക്കുടിശ്ശികയും കള്ളക്കേസുകളും: കൃഷി നാശം സംഭവിച്ചാലും പാട്ടം പൂർണ്ണമായി നൽകാൻ കർഷകർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു. പാട്ടം നൽകാൻ കഴിയാത്തവരെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി ജയിലിലടച്ചു.
-
കൂലി വർദ്ധനവ് നിഷേധിച്ചത്: വിലക്കയറ്റം രൂക്ഷമായെങ്കിലും കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ജന്മിമാർ തയ്യാറായില്ല. ന്യായമായ കൂലി ആവശ്യപ്പെട്ടവരെ പണിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിട്ടു.
-
സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തൽ: അയിത്തവും തീണ്ടലും കാസർഗോഡ് മേഖലയിൽ അക്കാലത്ത് വളരെ ശക്തമായിരുന്നു. പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ താഴെത്തട്ടിലുള്ളവർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സമരത്തിന്റെ ഗതിയും പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളും
1950-ൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ഒളിവിൽ കഴിയുന്ന നേതാക്കളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം രഹസ്യമായി സംഘടിച്ചു. മടിക്കൈ, രാവണേശ്വരം, കാഞ്ഞങ്ങാട്, കിനാനൂർ, കരിന്തളം, പിലിക്കോട് തുടങ്ങിയ വില്ലേജുകളായിരുന്നു പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങൾ.
പകൽ സമയങ്ങളിൽ പോലീസ് റെയ്ഡ് ഭയന്ന് കാടുകളിലും മലമുകളിലും ഒളിച്ചിരുന്ന കർഷകർ, രാത്രികാലങ്ങളിൽ രഹസ്യയോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിച്ചു. വിളവെടുപ്പ് തടയുക, ജന്മിമാർക്ക് പാട്ടം കൊടുക്കാതിരിക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു പ്രധാന സമരമാർഗ്ഗങ്ങൾ. കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന പോലീസിനെയും ജന്മിയുടെ ഗുണ്ടകളെയും പ്രതിരോധിക്കാൻ കർഷകർ ‘വളണ്ടിയർ സേനകൾ’ രൂപീകരിച്ചു.
കാഞ്ഞങ്ങാടിനടുത്തുള്ള രാവണേശ്വരത്തും മടിക്കൈയിലും കർഷകരും പോലീസും തമ്മിൽ രൂക്ഷമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ നടന്നു. തങ്ങളുടെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ നിന്നും കുടിയിറങ്ങില്ലെന്ന് കർഷകർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. കർഷക സ്ത്രീകൾ ഈ സമരത്തിൽ വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. വീടുകളിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറിയ പോലീസുകാരെ കുരുമുളക് വെള്ളവും ഉലക്കയും ഉപയോഗിച്ചാണ് സ്ത്രീകൾ നേരിട്ടത്.5 നേതാക്കൾക്ക് ഒളിത്താവളങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഒരുക്കുന്നതിലും അവർ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു.
പോലീസിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും രക്തസാക്ഷിത്വവും
എം.എസ്.പി (MSP) നടത്തിയ നരനായാട്ട് അത്യന്തം ക്രൂരമായിരുന്നു. നിരവധി കർഷകത്തൊഴിലാളികളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ലോക്കപ്പിലിട്ട് മർദ്ദിച്ചു. പലരെയും ജീവപര്യന്തം ശിക്ഷിച്ച് ജയിലിലടച്ചു. വീടുകൾ തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും കർഷകരുടെ മനോവീര്യം തകർക്കാൻ പോലീസിനോ ജന്മിമാർക്കോ കഴിഞ്ഞില്ല. പട്ടിണിയും പരിവട്ടവും സഹിച്ച് മാസങ്ങളോളം അവർ ചെറുത്തുനിന്നു. നേതാക്കളായ കെ. മാധവൻ, വി.വി. കുഞ്ഞമ്പു തുടങ്ങിയവർ ഈ സമരങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ വലിയ കരുത്തായി നിന്നു. ഒളിവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ അവർ ലഘുലേഖകൾ അച്ചടിച്ച് വിതരണം ചെയ്യുകയും സമരത്തിന് സൈദ്ധാന്തിക നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.
സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ
1950-കളിലെ ഈ കർഷക പ്രക്ഷോഭം ബാഹ്യമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും, കേരളത്തിന്റെ പിൽക്കാല ചരിത്രത്തിൽ അത് സൃഷ്ടിച്ച സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്.
-
കർഷക ഐക്യത്തിന്റെ വിളംബരം: ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വേലിക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ച് കർഷകരും തൊഴിലാളികളും അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ ഒന്നിച്ചുനിന്ന ചരിത്രമുഹൂർത്തമായിരുന്നു അത്.
-
ജനാധിപത്യ ബോധവൽക്കരണം: കാസർഗോഡ് മേഖലയിലെ രാഷ്ട്രീയ-ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയകളിൽ സാധാരണക്കാരുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാൻ ഈ സമരങ്ങൾ സഹായിച്ചു. ഫ്യൂഡൽ ചിന്താഗതികൾക്ക് വലിയ മങ്ങലേറ്റു.
-
ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിന്റെ അടിത്തറ: കർഷകർ ഉന്നയിച്ച “കൃഷിഭൂമി കർഷകന്” എന്ന മുദ്രാവാക്യമാണ് പിന്നീട് 1957-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന ഇ.എം.എസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആദ്യ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയുടെ ഭൂപരിഷ്കരണ ബില്ലിന് അടിസ്ഥാനമായത്. കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നിരോധന ഓർഡിനൻസിലൂടെ കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ കിടപ്പാടം സ്വന്തമായി. 1969-ലെ സമഗ്രമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തോടെ കാസർഗോഡെ ജന്മി സമ്പ്രദായം പൂർണ്ണമായും അവസാനിച്ചു.
1950-ലെ കാസർഗോഡ് കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭം കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും അസ്തിത്വത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത, തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകുകയും ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിൽക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ അധ്യായമാണത്. കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെയും നീലേശ്വരത്തിന്റെയും മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ആ പോരാട്ടവീര്യം ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ നിർമ്മിതിക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകൾ വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ ഈ സമരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യാപ്തി ഇനിയും കൂടുതൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
അനുബന്ധം 1: ഉത്തര മലബാറിലെ / കാസർഗോഡെ പ്രധാന കാർഷിക സമരങ്ങൾ
| വർഷം | സമരത്തിന്റെ പേര് | പ്രദേശം | പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ / ചരിത്ര പ്രാധാന്യം |
| 1941 | കയ്യൂർ സമരം | കയ്യൂർ (കാസർഗോഡ്) | ജന്മിത്വത്തിനും പോലീസിനുമെതിരായ പോരാട്ടം. നാല് കർഷക സഖാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലേറ്റി. |
| 1946 | കരിവെള്ളൂർ സമരം | കരിവെള്ളൂർ | പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കർഷകർക്ക് നൽകേണ്ട നെല്ല് ജന്മി കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് തടയാൻ നടത്തിയ സമരം. |
| 1946 | കാവുമ്പായി സമരം | കാവുമ്പായി | പുനം കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കർഷകരുടെ പോരാട്ടം. |
| 1948-1950 | രഹസ്യ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ | കാഞ്ഞങ്ങാട്, മടിക്കൈ, രാവണേശ്വരം | കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെതിരെയും, പാട്ടത്തിനെതിരെയും നടന്ന സായുധവും അല്ലാത്തതുമായ പ്രതിരോധങ്ങൾ. |
അനുബന്ധം 2: പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ
-
കെ. മാധവൻ (K. Madhavan): ഗാന്ധിയൻ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വന്ന കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ സ്വന്തം നേതാവ്. കർഷക സംഘത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
-
വി.വി. കുഞ്ഞമ്പു (V.V. Kunhambu): കയ്യൂർ സമര നേതാവും കാസർഗോഡെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരനും. ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് 1950-കളിലെ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.
-
എ.കെ. ഗോപാലൻ (A.K. Gopalan – AKG): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ നേതാവ്. പാർലമെന്റിലും പുറത്തും കർഷകരുടെ ശബ്ദമായി.
-
ഇ.കെ. നായനാർ (E.K. Nayanar): കയ്യൂർ അടക്കമുള്ള ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളിൽ നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കുകയും ഒളിവിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.
അവലംബം (References / Bibliography)
-
കുറുപ്പ്, ഡോ. കെ.കെ.എൻ. (Dr. K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപഠനങ്ങൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.
-
മാധവൻ, കെ. (K. Madhavan). പയസ്വിനിയുടെ തീരത്ത് (ആത്മകഥ). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.
-
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.
-
രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (P. Radhakrishnan). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836-1982. സേജ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്.
-
മേനോൻ, പ്രൊഫ. എ. ശ്രീധര (Prof. A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.
പൊട്ടന് തെയ്യം
തെയ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ
ആത്മബോധത്തിന്റെ അന്ത:സത്ത വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് പൊട്ടന് തെയ്യത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം. പ്രാപഞ്ചികതത്ത്വങ്ങള് വാരിവിതറിയ പുലയനുമുമ്പില് നമിച്ചുനില്ക്കേണ്ടിവന്ന അദ്വൈതശില്പിയായ സ്വാമി ശങ്കരാചാര്യരുടെ കഥ ഓര്ക്കുന്നില്ലേ. അതാണ് പൊട്ടനാട്ടത്തിന്റെ പുരാവൃത്തത്തിനാധാരം
പുലയര് തൊട്ട് ബ്രാഹ്മണര് വരെയുള്ളവര് ആരാദിച്ചുവരുന്ന ദൈവമാണിത്. ദൃഡമായ ശൈവപുരാവൃത്തത്താല് നിര്മ്മിതം. പൊട്ടന് തെയ്യത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ആദ്യമുണ്ടായത് തായിക്കരയിലും കോണത്തുമാണ്. എന്നാല് തളിപ്പറമ്പ് ശ്രീ പുതിയടത്തു കാവ് ആണു പൊട്ടന് ദൈവത്തിന്റെ ആരൂഡ സ്ഥാനമായി കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത്. പിന്നീട് എട്ടുകോട്ടകളിലും എഴുപത്തിരണ്ടു പുലയടിയാന്മാരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിലും പൊട്ടന്തെയ്യത്തിന്റെ സന്നിദ്ധ്യം കണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. പുലയര്ക്കെന്നപോലെ മലയര്ക്കും ഈ തെയ്യം കുടുംബദേവതയാണ്. എങ്കിലും പൊട്ടന് തെയ്യം ചിറവന്, പാണന് തുടങ്ങിയ സമുദായക്കാരും കെട്ടാറുണ്ട്. വീട്ടുവളപ്പില് കന്നിരാശിയില് അറപണിത്, പൊട്ടന്തെയ്യത്തെ കുടിയിരുത്തി, അവിടെ കോലം കെട്ടിയാടിവരുന്ന പതിവും ഉണ്ട്. കൂടാതെ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലും വയലുകളിലും താല്കാലിക പള്ളിയറ (ഓലകൊണ്ട്) ഉണ്ടാക്കി പൊട്ടന്തെയ്യത്തെ സങ്കല്പം ചെയ്ത് ആടിച്ചുവരുന്നുണ്ട്.
പുളിമരം, ചെമ്പകം തുടങ്ങിയ മരങ്ങളാല് ‘മേലേരി’ (തീക്കനല് കൂമ്പാരം ) ഉണ്ടാക്കി, ആ തീക്കനലിലൂടെയുള്ള നടത്തവും കിടത്തവുമൊക്കെയാണ് ഈ തെയ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. കൈയി ഒന്നോ രണ്ടോ ചൂട്ടുകറ്റയുമുണ്ടാവും. ആ തീച്ചൂട്ടും വീശിയാണ് പൊട്ടന്തെയ്യത്തിന്റെ നടപ്പ്. തെയ്യം നടത്തുന്ന സ്ഥലത്ത് വൈകിട്ട് എട്ടുമണിയോടെയാണു മേലേരി (‘നിരിപ്പ്’ എന്നും പറയും) ഉണ്ടാക്കുക. പുലര്ച്ചെയ്ക്കു 4-5 മണിയാകുമ്പോഴേക്കും ഇവ ഏകദേശം കത്തി കനലായി തീര്ന്നിട്ടുണ്ടാകും. ആ സമയത്താണ് പൊട്ടന്റെ തെയ്യത്തിന്റെ പുറപ്പാട്. ഇതിനിടെ കനല് മാത്രം ഒരിടത്തും, കത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നവ മരകഷണങ്ങള് മറ്റൊരിടത്തുമായി കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കും. പൊട്ടന് തെയ്യം കത്തുന്ന തീയിലും, കനലിലിലും മാറി മാറി ഇരിക്കുകയും കിടക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യും. തീയെ പ്രതിരോധിക്കുവാന് കുരുത്തോലകൊണ്ടുള്ള് ഉടയാടയുണ്ടെങ്കിലും വളരെയധികം ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്തില്ലെങ്കില് പൊള്ളലേല്ക്കുവാന് സാധ്യതയുള്ളൊരനുഷ്ഠാനമാണിത്. കത്തുന്ന തീയില് ഇരിക്കുമ്പോഴും “കുളിരുന്നു, കുളിരുന്നു, വല്ലതെ കുളിരുന്നു“ എന്നാണ് പൊട്ടന് തെയ്യം പറയാറ്. കാണികളായെത്തുന്നവരില് ഭക്തിയും ഭീതിയും ഉണര്ത്തുന്ന രംഗമാണിത്. തീയില് വീഴുന്ന പൊട്ടനും, തീയ്യില് വീഴാത്ത പൊട്ടനും ഉണ്ട്. സാധാരണ തെയ്യങ്ങള്ക്കു കണ്ടു വരാറുള്ള മുഖത്തെഴുത്ത് ഈ തെയ്യത്തിനില്ല, പകരം നേരത്തെ തന്നെ തയ്യാറക്കിയ കവുങ്ങിന്പാള കൊണ്ടുള്ള ഒരു മുഖാവരണം അണിയുകയാണ് പതിവ്. ആ പാളയിലാവട്ടെ മനോഹരമായിത്തന്നെ ചിത്രവേല ചെയ്തിരിക്കും.
കഷ്ടത തീര്ത്തീടുന്ന പൊട്ടന്തെയ്യത്തോടുള്ള തോറ്റംപാട്ടുകാരന്റെ പ്രാര്ത്ഥന നോക്കുക.
“മാരണം മാറ്റുമോരോ
ദ്വേഷങ്ങള് വരുന്ന കാലം
മങ്ങാതെ തടഞ്ഞു നിര്ത്തി
മംഗളമരുളീടേണം
മതിച്ചു വന്നെതിര്ത്തീടുന്ന
കുസൃതികളായവര്ക്ക്
മതിക്കു നാശം വരുത്തി
മുടിക്കേണം വംശമെല്ലാം” തോറ്റംപാട്ടിലേക്കു നമുക്കിനി പിന്നീടു വരാം. അതിനുമുമ്പു പൊട്ടന്തെയ്യത്തിന്റെ പുരാവൃത്തത്തിലേക്കൊന്നു പോകാം. എല്ലാവര്ക്കുമറിയുന്നതാണ് ഈ ഇതിവൃത്തമെങ്കിലും നാടകീയമായ ആ രംഗങ്ങളെങ്ങെക്കുറിച്ചു പറയാതെ വയ്യ.!
ശ്രീ പരമേശ്വരന് ഒരാഗ്രഹം തോന്നി. സര്വ്വജ്ഞനായിരിക്കുന്ന ശങ്കരാചാര്യരുടെ ജ്ഞാനത്തെ ഒന്നു പരിശോദിക്കണം. ദിഗ്വിജയവും സര്വ്വജ്ഞപീഠവും ശങ്കരനു സ്വന്തമാവണം. അഹങ്കാരത്തിന്റെ കണികയെങ്കിലും ആ മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിലതു പിഴുതെറിയണം. അങ്ങനെവേണം സര്വ്വജ്ഞനെന്നു ശങ്കരന് അറിയപ്പെടാന്. ശ്രീ പാര്വതിയോടു പരമേശ്വരന് അഭിപ്രായമാരാഞ്ഞു… ഒന്നു പരീക്ഷിക്കുക തന്നെയാണ് അഭികാമ്യമെന്ന് ദേവിയും പറഞ്ഞു.
കാട്ടില്, മലനാട്ടില്, പരമേശ്വരന് പുലയവേഷധാരിയായി അവതരിച്ചു. ദേവി പുലയന്റെ പത്നിയായി. മഹാദേവന്റെ കൂടെ മായാരൂപിയായി നന്ദികേശനും പുലയക്കിടാങ്ങളായി അഷ്ടഭൂതങ്ങളും പിന്തുടര്ന്നു. ഇതൊന്നും ശങ്കരാചാര്യരറിയുന്നു. സര്വ്വജ്ഞപീഠം കയറാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ് അദ്ദേഹം. യാത്ര തുടരുകയാണ്. ഒടുവില് അദ്ദേഹം മലനാട്ടിലുമെത്തി.
അങ്ങകലെ, ഇരുണ്ടവെളിച്ചത്തില് ശങ്കരാചാര്യര് ഒരു പുലയകുടില്(ചാള) കണ്ടു. കുടിലിനു മുറ്റത്ത് പുലയകിടാങ്ങള് അമ്മയെ വിളിച്ചു കരയുന്നു. അകത്ത്, അടുപ്പില് വെച്ചിരിക്കുന്ന കഞ്ഞി തിളച്ചുപൊങ്ങുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയാണ് ആ പുലയ ദമ്പതികള്. പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലവര് മക്കളെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്.
സന്ധ്യ മയങ്ങാന് അധികസമയമില്ല. എല്ലാവരും ചാളയ്ക്കകത്താണ്. ശങ്കരാചാര്യര് ആ തക്കം നോക്കി പുലയക്കുടിലിനടുത്തുകൂടിയുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ വേഗം നടന്നു. പുലയന്മാര് പുറത്തില്ലാത്ത സമയം! ശുദ്ധം മാറാതെ വേഗം കുടിലിനപ്പുറമെത്തണം. ഇങ്ങനെ ഓരോന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടു നടന്ന ശങ്കരാചാര്യര്ക്കുമുമ്പില് പെട്ടന്നൊരാള് വന്നു നിന്നു.
ആരാണിവന്?
ഇരുട്ടു പരന്നു കഴിഞ്ഞതിനാല് വ്യക്തമായി കാണാനും കഴിയുന്നില്ല. എങ്കിലും സ്വാമികള് അല്പം പുറകോട്ടുമാറി. അശുദ്ധമാകാതെ നോക്കണം.
അവന് എതിരെതന്നെയാണു വരുന്നത്? താന് ആരെന്ന് അറിയാതെയാവുമെന്ന് സ്വാമികള് നിനച്ചു. സാരമില്ല, ഒച്ചവെച്ച് മൂപ്പരെ അറിയിച്ചേക്കാം. ശങ്കരാചാര്യര് ഹാ…ഹൂ..ഹാ…ഹൂ…എന്ന് ഒച്ചവെച്ച് ‘കുറുത്തം’ കൊടുത്തു. ഫലമില്ല. ധിക്കാരിയായ അവന് അതൊന്നും ഗൗനിക്കുന്നേയില്ല. സ്വാമികള് പിന്നിലേക്കു പിന്നേയും മാറി. കുരുത്തംകെട്ടവന് അഹമ്മതി തന്നെയാണ് തീര്ച്ച.
“പറഞ്ഞതുകേട്ടാല്പ്പോലും
കുറവൊന്നുമറിയാ വംശം
വശം വഴി പറഞ്ഞാലൊട്ടും
തിരിയാത്ത നീചവൃന്ദം”. സ്വാമികള് അവനെ ആക്ഷേപിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ചണ്ഡാലന് തൊട്ടുമുമ്പില് വന്നു നില്പുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒക്കത്തൊരുകുഞ്ഞുമുണ്ട്. തലയിലാവട്ടെ കള്ളിന്കുടവുമുണ്ട്. മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിലാണവന്. കള്ളിന്റെ നാറ്റം സര്വത്ര പരന്നു. സ്വാമികളുടെ മനസ്സില് കോപം ഇരച്ചുകയറി. തൊട്ടുതീണ്ടായ്മയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്നേവരെ ആരും തന്റെ മുമ്പില് ഇങ്ങനെ നിന്നിട്ടില്ല. അനുസരിക്കില്ല എന്നുറപ്പുണ്ടായിട്ടും സ്വാമികള് ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, ”
“തിരി തിരി തിരി തിരി തിരി തിരി പുലയാ….
വഴി തിരി തിരി തിരി കള്ളപ്പുലയാ……”
പുലയന് ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല. അവന് അല്പംകൂടി മുമ്പോട്ടു നീങ്ങിനിന്നു. അവര് തമ്മില് തര്ക്കം മൂത്തു. പരസ്പരം മൊഴിയും മറുമൊഴിയും ചൊരിഞ്ഞു.
“തിരിയെന്നു ചൊന്നാ തിരിയുമോ തങ്കള്?
തിരിയാനും പാരം വിനയുണ്ടെനിക്ക്
തിരിയെന്നും ചൊന്നാല് തിരിയുമോ തങ്കള്?
തിരിയെന്നു ചൊന്നതിന് കാരണമെന്ത്?
തിരിയെപ്പറയണമെന്നോടിപ്പഴേ…
ഉക്കത്ത് കുഞ്ഞൂണ്ട്, തലയിലും കള്ള്,
എങ്ങനടിയന് വഴി തിരിയേണ്ട്?
അങ്ങെല്ലാം കാടെങ്കില് ഇങ്ങെല്ലാം മുള്ളൂം
ഏറെപ്പറഞ്ഞാല് വഴിയൊട്ടും തിരിയാ..”
ചണ്ഡാളന്റെ വാക്കുകേട്ട് ശങ്കരാചാര്യര് കോപംകൊണ്ടു വറച്ചു. അവനെ ഭസ്മമാക്കാനുള്ള പക സ്വാമിയുടെ മനസ്സിലുണര്ന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും പുലയനു പ്രശ്നമല്ല. സ്വാമിയുടെ ചലനങ്ങളും ഉല്ക്കണ്ട്ഠയും ഭാവവുമൊക്കെ അവനെ ചിരിയിലാഴ്ത്തി. അവന് ഒന്നുകൂടി മുന്നോട്ടുകയറിനിന്ന് വഴി തടഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ഇവന് പൊട്ടന് തന്നെ. ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും ഇവന് വഴിമാറാന് കൂട്ടാക്കാത്തതെന്ത്?
“ഹേയ്, പൊട്ടപ്പുലയാ…! മാറിപ്പോ ദൂരേക്ക്..” സ്വാമികള് ഉറക്കെ ഗര്ജിച്ചു. അപ്പോളവന് അതിനേക്കാള് ഉച്ചത്തില് ചിരിച്ചു. ആ കളിയാക്കല് ശങ്കരാചാര്യര്ക്കു തീരെ രസിച്ചില്ല.
“നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താ? തുറന്നു പറ.. എന്നോടേറ്റുമുട്ടാന് തന്നെയാണോ ഭാവം? ഞാന് ആരെന്നു നിനക്കറിയാമോ? എല്ലാം കാട്ടുമൂപ്പനോടു പറയുന്നുണ്ട്…”
“പറഞ്ഞോളൂ, എല്ലാവരുമറിയട്ടേ വൈഭവങ്ങള്…
അന്തണരെന്നും പിന്നെ അന്തരജാതിയെന്നും
എന്തൊരുഭേദമുള്ളൂ ചിന്തിച്ചാലീശ്വരന്..”
പുലയന്റെ ചോദ്യംകേട്ട് ശങ്കരാചാര്യര് തരിച്ചിരുന്നുപോയി. ഞാനെന്നും നിയെന്നുമുള്ള, ജീവാത്മാവെന്നും പരമാത്മാവെന്നുമുള്ള വ്യത്യാസം വെറും മായയാണെന്നും എല്ലാവരിലും ഉള്ള ശക്തിവിശേഷം ഒന്നണെന്നുമുള്ള തന്റെ അദ്വൈത തത്ത്വം തന്നെയല്ലേ ഈ പുലയപ്പൊട്ടനും പറയുന്നത്? താനെന്തുകൊണ്ടിതു മനസ്സിലാക്കിയില്ല..!
അവന് തുടര്ന്നു:
“നാങ്കളെ കൊത്ത്യാലുമൊന്നല്ലേ ചോരാ
നീങ്കളെ കൊത്ത്യാലുമൊന്നല്ലേ ചോരാ..”
ആ ചേദ്യം സ്വാമികളെ ആലോചനയിലാഴ്ത്തി. ബ്രാഹ്മണനെന്നും ചണ്ഡാളനെന്നുമുള്ള ഭേദബുദ്ധിക്ക് യാതൊരുവിധ അടിസ്ഥാനവുമില്ലെന്നു തെളിയിക്കുന്ന ധാരാളം ഉദാഹരണങ്ങളവന് സ്വാമികള്ക്കു മുമ്പില് നിരത്തി.
അവന്റെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കുമുമ്പില് ശങ്കരാചാര്യര് പതറിനിന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില് ശുദ്ധാശുദ്ധഭേദമില്ലെന്ന് പൊട്ടന്തെയ്യത്തിന്റെ തോറ്റം പാട്ടില് ആവര്ത്തിച്ചാവര്ത്തിച്ചു വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുലയന് പ്രാപഞ്ചികതത്ത്വങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ട് സ്വാമികള്ക്കു മുമ്പില് തുറന്നപ്പോള് അദ്ദേഹം തരിച്ചുനിന്നുപോയി.
ഇനി തര്ക്കിക്കുന്നതില് അര്ത്ഥമില്ലാന്നു മനസ്സിലായി. തര്ക്കിച്ചാല് എന്തായാലും പുലയന്റെ മുമ്പില് അടിയറവു പറയേണ്ടിവരുമെന്നു മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു. നാലു വേദങ്ങളും പതിനെട്ടുപുരാണങ്ങളും സകലശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ചിട്ടും, കേവലമൊരു പുലയന്റെ ചോദ്യശരങ്ങള്ക്കുമുമ്പില് തളര്ന്നുപോയ അവസ്ഥ സ്വാമികളെ ദു:ഖിപ്പിച്ചു. പൊട്ടന് പുലയനെ സ്വാമികള് മനസ്സുകൊണ്ടാദരിച്ചു. സ്വാമികളുടെ മനസ്സുകണ്ടറിഞ്ഞ പുലയന്റെ മുമ്പില് അദ്ദേഹം തലകുനിച്ചു നിന്നു. ആരാണെന്നറിയിക്കണമെന്ന് അഭ്യര്ത്ഥിച്ചു.
കള്ളുംകുടവും കുഞ്ഞും അപ്രത്യക്ഷമായി. ചണ്ഡാലാന് പാര്വതീപതിയായ് ദര്ശനം നല്കി. സ്വാമികളുടെ മനസ്സില് അഹ്ളാദം അലതല്ലി. പുലയപ്പൊട്ടന് സാക്ഷാല് കൈലാസനാഥന് തന്നെയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്, സ്വാമികള് ആ പാദാരവിന്ദങ്ങളില് സാഷ്ടാംഗനമസ്കാരം ചെയ്തു, കുറ്റങ്ങള് പൊറുത്തു മാപ്പു നല്കാനപേക്ഷിച്ചു.
ശ്രീ പരമേശ്വരന് സ്വാമികളെ അനുഗ്രഹിച്ചു മറഞ്ഞു.
സ്വാമികള്ക്കു മുമ്പിലവതരിച്ച ആ പുലയപ്പൊട്ടനെയാണ്, ഭക്തര് പൊട്ടന് തെയ്യത്തിലൂടെ കൊണ്ടാടുന്നത്.
ഇനി പൊട്ടന്തെയ്യത്തിന്റെ തോറ്റം പാട്ടിലെ ഏതാനും വരികളിലൂടെ കടന്നുപോകാം. ആത്മബോധത്തിന്റെ അന്ത:സത്ത വെളിവാക്കുന്ന ആ വരികള് നോക്കു:
പൊലിക പൊലിക പൊലിക ജനമേ…
പരദൈവം പൊലിക കാപ്പന്ത പൊലിക
പന്തല് പൊലിക പതിനാറഴകിയ
കാപ്പന്തല് പൊലികാ…….
മുപ്പത്ത് മൂന്ന് മരം നട്ട കാലം….
അമ്മരം പൂത്തൊരു പൂവുണ്ടെന് കൈമേല്
പൂവും പുറിച്ചവര് നാര് തേടിപ്പോമ്പോ
പൂവൊടുടന് ആരൊടുടന് ചെന്നുകൊള്ളാം
…………………………………………
……………………………………….
തിരി തിരി തിരി തിരി തിരി തിരി പുലയാ….
വഴി തിരി തിരി തിരി കള്ളപ്പുലയാ……
……………………………………..
തിരിയെന്നു ചൊന്നാ തിരിയുമോ തങ്കള്?
തിരിയാനും പാരം വിനയുണ്ടെനിക്ക്
തിരിയെന്നും ചൊന്നാല് തിരിയുമോ തങ്കള്?
…………………………………..
അങ്ങെല്ലാം കാടല്ലോ ഇങ്ങെല്ലാം മുള്ള്
എങ്ങനെ അടിയന് വഴിതിരിയേണ്ടൂ?
ഒക്കത്ത് കുഞുണ്ട് തലയിലെ കള്ള്
എങ്ങനാ അടിയന് വഴിതിരിയേണ്ടൂ?
തിരിയെന്നു ചൊന്നതിന് കാരണമെന്ത്?
തിരിയെപ്പറയണമെന്നോടിപ്പഴേ…
…………………………………….
അക്കരയുണ്ടൊരു തോണികടപ്പാന്
ആളുമണിയായിക്കടക്കും കടവ്
ഇക്കരവന്നിട്ടണയുമാത്തോണി
അപ്പോഴേ കൂടക്കടക്കയ്യും വേണം
തക്കമറിഞ്ഞു കടന്നുകൊണ്ടാല്
താനേ കടക്കാം കടവുകളെല്ലാം
ആറും കടന്നിട്ടക്കരച്ചെന്നാല്
ആനന്ദമുള്ളോനെ കാണാന് പോലന്നേ….
നാന് തന്ന തോണി കടന്നില്ലേ ചൊവ്വറ്?
തോണിക്കകത്ത് നീര് കണ്ടില്ലെ ചൊവ്വറ്?
നാന് തന്ന തേങ്ങയുടച്ചില്ലേ ചൊവ്വറ്?
തേങ്ങ്കകത്ത് നീര് കണ്ടില്ലേ ചൊവ്വറ്?
നാങ്കളെ കുപ്പയില് നട്ടൊരു വാഴ-
പ്പഴമല്ലേ നിങ്കളെ തേവന് പൂജ?
നാങ്കളെ കുപ്പയില് നട്ടൊരു തൃത്താ-
പ്പൂവല്ലോ നിങ്കടെ തേവന്ന് മാല
പൂക്കൊണ്ട് മാലതൊടുക്ക്വല്ലോ നൂങ്കള്
പൊല്കൊണ്ട് മാല് തൊടുക്ക്വല്ലോ നാങ്കള്
ചന്ദനം ചാര്ത്തി നടക്ക്വല്ലോ നൂങ്കള്
ചേറുമണിഞ്ഞ് നടക്കുമീ നാങ്കള്
വീരളിചുറ്റി നടക്ക്വല്ലോ നൂങ്കള്
മഞ്ചട്ടി ചുറ്റി നടക്കുമേ നാങ്കള്
വാളും പരിശയും എടുക്ക്വല്ലേ നൂങ്കള്
മാടിയും കത്തിയും എടുക്കുമേ നാങ്കള്
പൂക്കുട ചൂടി നടക്ക്വല്ലെ നൂങ്കള്
പൂത്താലി ചൂടി നടക്ക്വല്ലോ നാങ്കള്
ആനപ്പുറനിങ്കേറി നീങ്കള് വരുമ്പോ
പോത്തിന് പുറങ്കേറി നാങ്കള് വരുമേ!!
നിങ്കള് പലര്കൂടി നാട് പഴുക്കും
നാങ്കല് പലര്കൂടി തോട് പഴുക്കും
നിങ്കല് പലര്കൂടി മോലോത്ത് പോമ്പോ
നാങ്കള് പലര്കൂടി മന്നത്ത് പോകും
“നീങ്കളും നാങ്കളും ഒക്കും!” :
നീങ്കളെക്കൊത്ത്യാലും ചോരല്ലേ ചൊവ്വറ്?
നാങ്കളെക്കൊത്ത്യാലും ചോരല്ലേ ചൊവ്വറ്?
പിന്നെന്തെ ചൊവ്വറ് കുലം പിശക്ക്ന്ന്
തീണ്ടിക്കൊണ്ടല്ലേ കുലം പിശക്ക്ന്ന്!
എല്ലെല്ലക്കൊയില് കുല പിശകൂലം
മാപ്പിളക്കൊയില് കുലം പിശകഏണ്ട്!
പെരിയോന്റെ കോയീക്കലെല്ലാരും ചെന്നാല്
അവിടെക്ക് നീങ്കളും നാങ്കളുമൊക്കും!
……………………………………………..
……………………………………………..
തെയ്യങ്ങള്ക്കൊരാമുഖം
തെയ്യങ്ങള്… വടക്കന്കേരളത്തിന്റെ തനതുകലാരുപത്തില് പേരും പ്രസിദ്ധിയുമാര്ജിച്ച കലാരൂപം! മനയോലയും ചായില്യവും ചാലിച്ച് കടും വര്ണങ്ങളാല് മുഖത്തെഴുതി, എരിയുന്ന നെരിപ്പോടുകള്ക്കു വലംവെച്ച് ഭക്തര്ക്കു അരിയും പൂവും നല്കി, അസുരവാദ്യത്തിന്റെ താളച്ചുവടുകള്ക്കു പദം പറഞ്ഞ് ഉറഞ്ഞാടുന്ന തെയ്യക്കോലങ്ങള്…! അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട ആദി ദ്രാവിഡന്റെ ആത്മസ്ഥൈര്യത്തിന്റെ കഥ മുതല്, അനീതിക്കെതിരെ പടനയിച്ച ആദിമ വിപ്ലവകാരികളുടെ ഒളിമങ്ങാത്ത ഓര്മ്മകളുടെ തിളക്കംകൂടിയാണ് ഓരോ തെയ്യക്കോലങ്ങളും. സവര്ണതയുടെ സുഖസൗകര്യങ്ങള് വിട്ട് അധ:സ്ഥിതരുടെ കണ്ണീരകറ്റാന് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവര് തൊട്ട് ചാളക്കുടിയില് നിന്നുയര്ന്നുവന്ന് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ തന്നെ പ്രതീക്ഷയായി മാറിയ വീരപുരുഷന്മാര് വരെ ഉണ്ട് അക്കൂട്ടത്തില്. ഇതൊരു അനുഷ്ഠാനമാണ്. തെളിഞ്ഞ ഭക്തിയും കറകളഞ്ഞ വിശ്വാസവുമാണിതിന്റെ ഇതിന്റെ അടിത്തറ.
തെയ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ
ഗ്രാമീണമായ അനുഷ്ഠാനകലകളില് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ് തെയ്യവും തിറയും. വേഷവിധാനത്തില് തന്നെ ദൈവമായി സങ്കല്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണു തെയ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. തിറയാവട്ടെ ദൈവപ്രീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ വേഷം കെട്ടല് മാത്രമാവുന്നു. തിറ ആട്ടത്തിനു പ്രാധാന്യം നല്കുമ്പോള് കോലപ്രധാനമാണ് ഓരോ തെയ്യങ്ങളും. ‘ദൈവം’ എന്ന വാക്കിന്റെ തദ്ഭവമാണു ‘തെയ്യം’. കാസര്ഗോഡ്, കണ്ണൂര് കോഴിക്കോടിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങള് കര്ണാടകയിലെ കുടക് എന്നിവിടങ്ങളിലായി ഒരുങ്ങുന്നു ഈ അനുഷ്ഠാനം. ദേവീദേവന്മാര്, യക്ഷഗന്ധര്വന്മാര്, മൃതിയടഞ്ഞ കാരണവന്മാര്, ഭൂതങ്ങള്, നാഗങ്ങള്, വീരപുരുഷന്മാര്, അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയര്ത്തിയ വിപ്ലവകാരികള് എന്നിവരുടെയൊക്കെ കോലം കെട്ടി ആരാധിക്കുന്ന കലയാണിത്. മതമൈത്രി വിളിച്ചോതുന്ന മാപ്പിളതെയ്യങ്ങളും അമ്മദൈവങ്ങളും ധാരാളമുണ്ട്.
വേഷത്തില് പ്രധാനം കുരുത്തോലകള്കാണ്. കടും വര്ണങ്ങളാലുള്ള മുഖത്തെഴുത്താണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. മനയോല, കരിമഷി, മഞ്ഞള്പ്പൊടി, അരിമാവ് എന്നീ പ്രകൃതിജന്യവസ്തുക്കള് തന്നെയാണ് മുഖത്തെഴുത്തിനുപയോഗിക്കുന്നത്. ചില തെയ്യങ്ങള് കവുങ്ങിന് പാള, മരത്തടി മുതലായവകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ മുഖംമൂടിയും ധരിക്കാറുണ്ട്. കിരീടങ്ങള്, ഞൊറിവെച്ച പട്ടുടുപ്പ്, മണിക്കയര്, പറ്റും പതകം, മാര്വാട്ടം, വെള്ളോട്ടുപട്ടം കയ്യുറ, കഴുത്തില് കെട്ട്, കുരുത്തോലചുറ്റുമുണ്ട് എന്നിവയാണ് കോലങ്ങളുടെ വേഷവിധാനത്തിനുപയോഗിക്കുന്നത്.
വണ്ണാന്, മലയന്, മാവിലാന്, ചെറവന്, വേലന്, പുലയന്, പരവര്, ചിങ്കത്താന്, പമ്പത്തര് തുടങ്ങിയ സമുദായക്കാരാണ് തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. കാവുകളിലും ഹിന്ദുഭവനങ്ങളിലും വയലുകളില് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ തല്കാലിക മറകളിലുമാണ് തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. ഇതിനു ‘കളിയാട്ട’മെന്നുപേര്. അസുരവാദ്യമായ ചെണ്ടയാണ് പ്രധാന വദ്യോപകരണം. മദ്ദളം, തകില്, കുഴല്, ഇലത്താളം തുടങ്ങിയ വാദ്യോപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു.
തെയ്യം കെട്ടിയ വ്യക്തി കാവിന്റെ അല്ലെങ്കില് പള്ളിയറയുടെ മുമ്പിലിരുന്ന് ആരാധനാമൂര്ത്തിയെ പ്രകീര്ത്തിച്ചു പാടുന്ന തോറ്റംപാട്ടാണ് ആദ്യചടങ്ങ്. തോറ്റംപാട്ടിലൂടെയാണ് ആ തെയ്യത്തിനാധാരമായ മൂര്ത്തിയുടെ പുരാവൃത്തം അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. ഇതൊരു തുകിലുണര്ത്തുപാട്ടാണ്. തോറ്റം പാട്ടിന്റെ പാരമ്യത്തില് തെയ്യം ഉറഞ്ഞാടുന്നു. ചില തെയ്യങ്ങള്ഈ സമയത്ത് അഗ്നിപ്രവേശം നടത്തുന്നു. ഭക്തരുടെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കു മറുപടിപറയുന്ന ചടങ്ങാണ് ‘ഉരിയാടല്’ എന്നുപറയുന്നത്. ശേഷം തെയ്യത്തെ തൊഴുത്, അരിയും കുറിയും വാങ്ങിച്ചാല് തെയ്യത്തിന്റെ പരിസമാപ്തിയായി. മുടിയെടുത്തുമാറ്റുന്ന ചടങ്ങോടെ തെയ്യം അവസാനിക്കുന്നു.
