കയ്യൂർ സമരം (1941): കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രവും രക്തസാക്ഷിത്വവും
കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, കാർഷിക ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഐതിഹാസികമായ ഒരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണ് 1941-ൽ നടന്ന കയ്യൂർ സമരം¹. അന്നത്തെ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് കീഴിലായിരുന്ന ദക്ഷിണ കാനറ ജില്ലയിലെ (ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ കാസർഗോഡ് ജില്ല) കയ്യൂർ എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലാണ് ഈ സമരം അരങ്ങേറിയത്. ജന്മിമാരുടെ ക്രൂരമായ ചൂഷണങ്ങൾക്കും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും എതിരെ സംഘടിച്ച കർഷകരും തൊഴിലാളികളുമാണ് ഈ സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. 1941 മാർച്ച് 28-ന് കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഒരു പ്രതിഷേധ പ്രകടനത്തിനിടെ സുബ്ബരായൻ എന്ന ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും, തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഗ്രാമത്തിൽ ഭീകരവാഴ്ച അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവത്തിന്റെ പേരിൽ കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തപ്പെട്ട്, മഠത്തിൽ അപ്പു, കോയിത്തട്ടിൽ ചിരുകണ്ഠൻ, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ, പൊടോറ കുഞ്ഞമ്പുനായർ എന്നീ നാല് കർഷക യുവാക്കളെ 1943 മാർച്ച് 29-ന് കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലേറ്റി. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം മണ്ണിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന കർഷകന് അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ചൂഷകർക്കെതിരെ ജീവൻ നൽകി അവർ നടത്തിയ പോരാട്ടമാണ് കയ്യൂർ സമരം².
ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയും
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ മലബാറിലെയും ദക്ഷിണ കാനറയിലെയും കർഷകരുടെ അവസ്ഥ അങ്ങേയറ്റം ദയനീയമായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പൂർണ്ണമായും ജന്മിമാരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. കുടിയാന്മാർക്ക് (കർഷകർക്ക്) ഭൂമിക്ക് മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാർ പാട്ടവ്യവസ്ഥയിലൂടെ കർഷകരെ നിർദയം ചൂഷണം ചെയ്തു. പാട്ടത്തിന് പുറമെ ‘വാശി’, ‘നൂറി’, ‘മുക്കാൽ’ തുടങ്ങിയ അന്യായമായ നികുതികളും കർഷകർ നൽകേണ്ടിയിരുന്നു³. ഇതിനുപുറമെ, ഉത്സവങ്ങൾക്കും വിശേഷദിവസങ്ങളിലും ജന്മിമാർക്ക് സൗജന്യമായി കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങൾ നൽകുന്ന ‘ശീട്ടുകാശ്’, ‘സമ്മാനം’ തുടങ്ങിയ സമ്പ്രദായങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു.
കർഷകർക്ക് തങ്ങൾ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന വിളയുടെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമാണ് ലഭിച്ചിരുന്നത്. ഇത് അവരുടെ നിത്യവൃത്തിക്ക് പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, ജന്മിമാരുടെ വയലുകളിലും പറമ്പുകളിലും കൂലിയില്ലാതെ പണിയെടുക്കാൻ കർഷകർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു (ഊഴിയം വേല). ഇതിനെല്ലാം പുറമെ, താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട കർഷകർ കടുത്ത അയിത്തവും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളും നേരിട്ടിരുന്നു. ഈ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക അനീതികളാണ് കയ്യൂരിലെ ജനങ്ങളെ ഒരു വലിയ പ്രക്ഷോഭത്തിലേക്ക് നയിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാന കാരണം⁴.
1929-ലെ ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം (Great Depression) മലബാറിലെ കാർഷിക മേഖലയെ സാരമായി ബാധിച്ചു. നാണ്യവിളകളുടെ വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞെങ്കിലും ജന്മിമാർ പാട്ടത്തുക കുറയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. പാട്ടം കൃത്യമായി അടയ്ക്കാത്ത കർഷകരെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായി മാറി. ഇതോടെ കർഷകരുടെ അസംതൃപ്തി അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തി.
കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയും രാഷ്ട്രീയ ഉണർവും
1930-കളിൽ ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉയർന്നുവന്ന കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി (CSP) മലബാറിലെ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ, ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കർഷകർ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായിത്തുടങ്ങി. 1935-ൽ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അഖിലേന്ത്യാ കിസാൻ സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കേരളത്തിലേക്കും വ്യാപിച്ചു⁵.
കയ്യൂരിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ ‘അഭിനവ ഭാരത് യുവക് സംഘം’ എന്ന സംഘടന വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. യുവാക്കളെ വായനശാലകളിലൂടെയും രാത്രികാല ക്ലാസുകളിലൂടെയും രാഷ്ട്രീയമായി ബോധവൽക്കരിക്കാൻ ഈ സംഘടനയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. വൈകാതെ ഇത് ‘കർഷക സംഘം’ ആയി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ നികുതികൾ നൽകില്ലെന്നും, കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെ ചെറുക്കുമെന്നും കർഷക സംഘം പ്രഖ്യാപിച്ചു. കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളർച്ച ജന്മിമാരെയും അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനെയും ഭയപ്പെടുത്തി. അവർ കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കാനും മർദ്ദിക്കാനും തുടങ്ങി. 1939-ൽ പിണറായി-പാറപ്രം സമ്മേളനത്തോടെ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഒന്നാകെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി മാറിയത് കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന് കൂടുതൽ തീവ്രമായ രാഷ്ട്രീയ ദിശാബോധം നൽകി⁶.
1941 മാർച്ച് 28-ലെ സംഭവം
1941-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ കയ്യൂരിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും കർഷകരും പോലീസും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം രൂക്ഷമായി. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ കടുത്ത അടിച്ചമർത്തൽ നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധവിരുദ്ധ പ്രചാരണങ്ങൾ നടത്തിയതിന്റെ പേരിൽ നിരവധി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്, കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.
1941 മാർച്ച് അവസാനം കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പോലീസ് കയ്യൂരിൽ ക്യാമ്പ് ചെയ്തു. കർഷകരെ ഭയപ്പെടുത്താനും അടിച്ചമർത്താനുമായി പോലീസ് നിരന്തരം ഗ്രാമങ്ങളിൽ റെയ്ഡ് നടത്തി. ഇതിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കാൻ മാർച്ച് 28-ന് കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കയ്യൂരിൽ ഒരു വലിയ പ്രതിഷേധ പ്രകടനം സംഘടിപ്പിച്ചു⁷. ഈ പ്രകടനത്തിലേക്ക് സുബ്ബരായൻ എന്ന പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ കടന്നുവരികയും പ്രകടനക്കാരെ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. സുബ്ബരായൻ ഇതിനുമുമ്പും നിരവധി കർഷകരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു.
പ്രകോപിതരായ ജനക്കൂട്ടം സുബ്ബരായനെ വളഞ്ഞു. സംഘർഷത്തിനിടയിൽ കല്ലേറുണ്ടാവുകയും ജീവരക്ഷാർത്ഥം സുബ്ബരായൻ അടുത്തുള്ള തേജസ്വിനി പുഴയിലേക്ക് എടുത്തുചാടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കല്ലേറേറ്റതിനാലും നീന്താൻ അറിയാത്തതിനാലും അയാൾ പുഴയിൽ മുങ്ങിമരിച്ചു. കർഷകരുടെ മുൻകൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു കൊലപാതകമായിരുന്നില്ല ഇത്, മറിച്ച് കാലങ്ങളായുള്ള മർദ്ദനങ്ങളോടുള്ള ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള പ്രതികരണമായിരുന്നു⁸.
പോലീസ് ഭീകരവാഴ്ചയും വിചാരണയും
സുബ്ബരായന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം കയ്യൂരിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഭീകരവാഴ്ച അഴിച്ചുവിട്ടു. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് (MSP) ഗ്രാമം വളഞ്ഞു. പുരുഷന്മാരെ മുഴുവൻ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു, സ്ത്രീകളെ അപമാനിച്ചു, വീടുകൾ തീയിട്ടു നശിപ്പിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾ പലരും കാടുകളിലേക്കും അയൽ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും പലായനം ചെയ്തു.
പോലീസ് 60 പേരെ പ്രതി ചേർത്ത് കേസെടുത്തു. അതിൽ 6 പേരെ ഒഴിച്ചുനിർത്തി 54 പേർക്കെതിരെ മംഗലാപുരം സെഷൻസ് കോടതിയിൽ കൊലപാതകം, രാജ്യദ്രോഹം തുടങ്ങിയ കുറ്റങ്ങൾ ചുമത്തി വിചാരണ ആരംഭിച്ചു. കോടതി നടപടികൾ കേവലം പ്രഹസനമായിരുന്നു. ജന്മിമാരുടെയും പോലീസിന്റെയും കള്ളസാക്ഷ്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മംഗലാപുരം കോടതി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു. 1942 ഫെബ്രുവരിയിൽ വന്ന വിധി പ്രകാരം നാല് പേരെ വധശിക്ഷയ്ക്കും, ഒരാളെ ജീവപര്യന്തത്തിനും, മറ്റുള്ളവരെ വിവിധ കാലയളവിലെ തടവുശിക്ഷയ്ക്കും വിധിച്ചു⁹.
മഠത്തിൽ അപ്പു, കോയിത്തട്ടിൽ ചിരുകണ്ഠൻ, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ, പൊടോറ കുഞ്ഞമ്പുനായർ എന്നിവർക്കാണ് വധശിക്ഷ വിധിച്ചത്. മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രതിയായിരുന്ന ചൂരിയടൻ കൃഷ്ണൻ നായർക്ക് പ്രായപൂർത്തിയായിരുന്നില്ല (18 വയസ്സിൽ താഴെ) എന്ന കാരണത്താൽ വധശിക്ഷ ഒഴിവാക്കി ജീവപര്യന്തം തടവായി ചുരുക്കി¹⁰.
അപ്പീലും ദേശീയ ശ്രദ്ധയും
കയ്യൂർ സഖാക്കളുടെ വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ദേശീയ നേതാക്കളും വലിയ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തി. മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിയിൽ അപ്പീൽ നൽകിയെങ്കിലും ഹൈക്കോടതി സെഷൻസ് കോടതിയുടെ വിധി ശരിവെച്ചു. ലണ്ടനിലെ പ്രിവി കൗൺസിലിൽ (Privy Council) വരെ കേസ് എത്തിക്കാൻ അന്നത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും മറ്റ് പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും നേതാക്കൾ ശ്രമിച്ചു. മോഹൻ കുമാരമംഗലത്തെപ്പോലുള്ള പ്രഗത്ഭരായ അഭിഭാഷകർ ഇതിനായി രംഗത്തിറങ്ങി. ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അംഗമായിരുന്ന ഹാരി പോളിറ്റ് ഈ വിഷയം പാർലമെന്റിൽ ഉന്നയിക്കുകയും കയ്യൂർ സഖാക്കളുടെ മോചനത്തിനായി കാമ്പയിൻ നടത്തുകയും ചെയ്തു¹¹. മഹാത്മാഗാന്ധിയോട് വരെ ഇടപെടാൻ നേതാക്കൾ അഭ്യർത്ഥിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ദൗർഭാഗ്യവശാൽ, പ്രിവി കൗൺസിലും വധശിക്ഷ ശരിവെക്കുകയാണുണ്ടായത്.
രക്തസാക്ഷിത്വം (1943 മാർച്ച് 29)
1943 മാർച്ച് 29 പുലർച്ചെ കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ വെച്ച് ആ നാല് കർഷക യുവാക്കളെയും കഴുമരത്തിലേറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോഴും അവർ അസാമാന്യമായ ധീരതയാണ് പ്രകടിപ്പിച്ചത്. തൂക്കിലേറുന്നതിന് തലേദിവസം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവ് പി. കൃഷ്ണപിള്ള രഹസ്യമായി ജയിലിൽ കടന്ന് അവരെ സന്ദർശിച്ചിരുന്നു. “സഖാക്കളേ, നിങ്ങൾ മരിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം. നിങ്ങളുടെ മരണം വെറുതെയാകില്ല. കർഷക പ്രസ്ഥാനം വിജയിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും” എന്ന് അദ്ദേഹം അവരോട് പറഞ്ഞു.
“ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ്”, “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി സിന്ദാബാദ്”, “സാമ്രാജ്യത്വം തുലയട്ടെ” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴക്കിക്കൊണ്ടാണ് അവർ കഴുമരത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറിയത്. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൊലക്കയർ കഴുത്തിലണിഞ്ഞ ആ നാല് യുവാക്കൾ ഇന്ത്യൻ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ രക്തസാക്ഷികളായി മാറി¹².
കയ്യൂർ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം
കയ്യൂർ സമരം കേവലം ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിരുന്നില്ല. അത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന ജന്മി-നാടുവാഴിത്ത വ്യവസ്ഥയ്ക്കും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെയുള്ള ഇന്ത്യൻ കർഷക സമൂഹത്തിന്റെ വികാരമായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
-
ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള വഴി: കയ്യൂർ സമരം കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി. “ഭൂമി ഉഴുതുണ്ടാക്കുന്നവന്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം പ്രായോഗിക തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ഈ സമരം കാരണമായി. 1957-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന ഇ.എം.എസ്. സർക്കാരിന്റെ കാർഷിക ബന്ധ ബില്ലിന് പിന്നിലെ പ്രധാന പ്രേരണ ശക്തികളിലൊന്ന് കയ്യൂർ സമരമായിരുന്നു¹³.
-
വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്: കേവലം അസംഘടിതരായിരുന്ന കർഷകരെ ഒരു വർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ സംഘടിപ്പിക്കാനും അവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ ബോധം നൽകാനും കയ്യൂർ സമരത്തിന് കഴിഞ്ഞു. മതം, ജാതി എന്നിവയ്ക്ക് അതീതമായി കർഷകർ ഒരുമിച്ചു നിന്നു പോരാടി (ഉദാഹരണത്തിന്, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ എന്ന മുസ്ലീം യുവാവും മറ്റ് ഹിന്ദു സഖാക്കളും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി രക്തസാക്ഷികളായി).
-
സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടം: ജന്മിമാർക്കെതിരെയുള്ള സമരം അനിവാര്യമായും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെയുള്ള സമരമായി മാറുമെന്ന് കയ്യൂർ തെളിയിച്ചു. കാരണം ജന്മിമാരെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുമായിരുന്നു.
-
രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം: മലബാറിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് ആഴത്തിലുള്ള വേരോട്ടമുണ്ടാക്കാൻ കയ്യൂർ സമരം വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. കർഷകരും തൊഴിലാളികളും പാർട്ടിയുടെ നട്ടെല്ലായി മാറി.
ഉപസംഹാരം
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെയും കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലെയും ഉജ്ജ്വലമായ ഒരധ്യായമാണ് കയ്യൂർ സമരം. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്ക് ഇരയായി ജീവൻ വെടിയേണ്ടി വന്ന ആ നാല് യുവാക്കളുടെ ത്യാഗം ഇന്നും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. അധ്വാനിക്കുന്നവന്റെ ചോരയും വിയർപ്പും വീണു കുതിർന്ന തേജസ്വിനി പുഴയുടെ തീരങ്ങൾ ചൂഷണത്തിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ നിത്യപ്രചോദനമാണ്. ചരിത്രം കേവലം രാജാക്കന്മാരുടെ മാത്രമല്ല, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെയും കൂടി ആണെന്ന് കയ്യൂർ സമരം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
അനുബന്ധം (Appendices)
അനുബന്ധം 1: കയ്യൂർ രക്തസാക്ഷികളുടെ വിവരങ്ങൾ
-
മഠത്തിൽ അപ്പു: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സജീവ പ്രവർത്തകൻ. കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു.
-
കോയിത്തട്ടിൽ ചിരുകണ്ഠൻ: അഭിനവ ഭാരത് യുവക് സംഘത്തിലൂടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കടന്നുവന്ന ധീരനായ കർഷക യുവാവ്.
-
പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും സജീവ പ്രവർത്തകൻ. മതസൗഹാർദ്ദത്തിന്റെയും വർഗ്ഗൈക്യത്തിന്റെയും പ്രതീകം.
-
പൊടോറ കുഞ്ഞമ്പുനായർ: വിദ്യാസമ്പന്നനായ കർഷക പോരാളി. കർഷകരെ അക്ഷരം പഠിപ്പിക്കാനും അവബോധം നൽകാനും മുൻകൈയെടുത്തു.
അനുബന്ധം 2: കേരളത്തിലെ മറ്റു പ്രധാന കാർഷിക/കർഷക സമരങ്ങൾ (1930-1950)
-
മൊറാഴ സമരം (1940): വടക്കൻ മലബാറിൽ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ നടന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രക്ഷോഭം.
-
കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കുന്നതിനും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുമെതിരെ കർഷകർ നടത്തിയ പോരാട്ടം. എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ നേതൃത്വം നൽകി.
-
കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി (ഷിഫ്റ്റിംഗ് കൾട്ടിവേഷൻ) ചെയ്യുന്നതിനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി കർഷകർ നടത്തിയ സമരം.
-
പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിൽ ദിവാൻ ഭരണത്തിനെതിരെയും ചൂഷണത്തിനെതിരെയും തൊഴിലാളികളും കർഷകരും നടത്തിയ സായുധ പോരാട്ടം.
അവലംബം (References/Bibliography)
-
Sreedhara Menon, A. (1967). A Survey of Kerala History. Sahitya Pravarthaka Co-operative Society.
-
Kurup, K. K. N. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. Trivandrum: CBH Publications.
-
Namboodiripad, E. M. S. (1967). Kerala: Yesterday, Today and Tomorrow. National Book Agency.
-
Radhakrishnan, P. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar, 1836-1982. Sage Publications.
-
Gopalan, A. K. (1973). In the Cause of the People: Reminiscences. Orient Longman.
-
Nayanar, E. K. (1982). My Struggles: An Autobiography. Vikas Publishing House. (Mentions the socio-political climate post-Pinarayi conference).
-
Karat, Prakash. (1976). The Peasant Movement in Malabar, 1934-40. Social Scientist, Vol. 5, No. 2, pp. 30-44.
-
Ramachandran, V. K. (1997). Kerala’s Development Achievements and Their Historical Context. (Chapter details agrarian structure and subbaraya incident context).
-
“Kayyur Martyrs” Documents from the Communist Party of India (Marxist) Archives.
-
Menon, Dilip M. (1994). Caste, Nationalism and Communism in South India: Malabar 1900-1948. Cambridge University Press.
-
Ali, B. Sheik. (1993). A Short History of Kerala. (Details on the legal appeals to the Privy Council).
-
Panikkar, K. N. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar, 1836-1921. (Provides the pre-context to 1941 struggles).
-
Herring, Ronald J. (1983). Land to the Tiller: The Political Economy of Agrarian Reform in South Asia. Yale University Press. (Explains the impact of Malabar struggles on 1957 land reform).
