കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം

കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം (1952): അസംഘടിത മേഖലയിലെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രവും അക്കാദമിക വിശകലനവും

ആമുഖം

ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ തൊഴിൽ അവകാശ ചരിത്രത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തര മലബാറിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ രൂപീകരണത്തിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച ഒരു സുപ്രധാന ജനകീയ മുന്നേറ്റമാണ് 1952-ൽ നടന്ന കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിന് ശേഷം, അസംഘടിത മേഖലയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഏറ്റവും ചൂഷിതരായ ഒരു വിഭാഗം തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും ജീവിക്കാൻ വകയുള്ള കൂലിക്കും വേണ്ടി മുതലാളിമാർക്കെതിരെ സംഘടിച്ചതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ ചരിത്രമാണിത്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ദിവസത്തിൽ 14-മുതൽ 16 മണിക്കൂർ വരെ ഇരുണ്ടതും ഇടുങ്ങിയതുമായ കുടുസ്സുമുറികളിലിരുന്ന് തുച്ഛമായ കൂലിക്ക് ബീഡി തെറുക്കാൻ നിർബന്ധിതരായിരുന്ന കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും തൊഴിലാളികൾ, തൊഴിൽ സമയം എട്ടു മണിക്കൂറായി ക്ലിപ്തപ്പെടുത്താനും, ന്യായമായ വേതനം ലഭിക്കാനും, പിരിച്ചുവിടൽ അവസാനിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി പണിമുടക്കി തെരുവിലിറങ്ങിയ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്.1 കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരം എന്നതിലുപരി, കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തിനും വർഗ്ഗബോധത്തിനും ഈ സമരം അടിത്തറ പാകി.

1. ഉത്തര മലബാറിലെ ബീഡി വ്യവസായം: ഒരു ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയോടെയാണ് മലബാറിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ്, ദക്ഷിണ കന്നഡ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിൽ ബീഡി വ്യവസായം വേരുറപ്പിക്കുന്നത്. മധ്യപ്രദേശിൽ നിന്നും മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരുന്ന ടെണ്ടു ഇലകളും (Tendu leaves), പുകയിലയും ഉപയോഗിച്ച് കൈകൊണ്ട് ബീഡി തെറുക്കുന്ന ഈ വ്യവസായം വലിയൊരു വിഭാഗം ഗ്രാമീണർക്ക് തൊഴിൽ നൽകി. കാഞ്ഞങ്ങാട്, കാസർഗോഡ് മേഖലകളിൽ മംഗലാപുരം ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വൻകിട കമ്പനികളുടെയും പ്രാദേശിക മുതലാളിമാരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു ഈ വ്യവസായം.

വലിയ ഫാക്ടറികൾക്ക് പകരം, ചെറിയ ഷെഡുകളിലും കോൺട്രാക്ടർമാരുടെ വീടുകളിലും (ബീഡി ബ്രാഞ്ചുകൾ) ഇരുന്ന് തൊഴിലാളികൾ പണിയെടുക്കുന്ന ‘കരാർ സമ്പ്രദായം’ (Contract System) ആയിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. മുതലാളി നേരിട്ട് തൊഴിലാളിക്ക് കൂലി നൽകുന്നതിന് പകരം ഇടനിലക്കാരായ കോൺട്രാക്ടർമാരാണ് വ്യവസായം നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ മേലുള്ള ചൂഷണം ഇരട്ടിയാക്കാൻ കാരണമായി. തൊഴിലാളികൾക്കും മുതലാളിക്കും ഇടയിൽ നിയമപരമായ യാതൊരു തൊഴിൽ ബന്ധവും ഈ സമ്പ്രദായത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.2

2. തൊഴിലാളികളുടെ ദയനീയമായ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥ

1952-ലെ സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകം തൊഴിലാളികൾ അനുഭവിച്ചിരുന്ന അങ്ങേയറ്റം ശോചനീയമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളായിരുന്നു.

  • അമിതമായ തൊഴിൽ സമയം: രാവിലെ സൂര്യനുദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ബീഡി ഷെഡുകളിൽ എത്തുന്ന തൊഴിലാളികൾ രാത്രി വൈകുവോളം പണിയെടുക്കേണ്ടി വന്നു. 14 മുതൽ 16 മണിക്കൂർ വരെയായിരുന്നു ശരാശരി തൊഴിൽ സമയം.

  • തുച്ഛമായ കൂലി: ആയിരം ബീഡി തെറുക്കുന്നതിന് അക്കാലത്ത് ലഭിച്ചിരുന്ന കൂലി വളരെ തുച്ഛമായിരുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് തന്നെ കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ച ബീഡികളുടെ (റദ്ദ് ബീഡി) പേര് പറഞ്ഞ് കോൺട്രാക്ടർമാർ വലിയൊരു തുക പിഴയായി ഈടാക്കിയിരുന്നു.

  • ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ: കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കാത്ത, പുകയിലയുടെ പൊടി നിറഞ്ഞ കുടുസ്സുമുറികളിലെ നിരന്തരമായ ജോലി തൊഴിലാളികളിൽ ക്ഷയം (Tuberculosis), ആസ്ത്മ തുടങ്ങിയ മാരക രോഗങ്ങൾ വ്യാപകമാക്കി. ആരോഗ്യ പരിരക്ഷയോ ചികിത്സാ സഹായമോ അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.

  • തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മ: മുതലാളിയെയോ കോൺട്രാക്ടറെയോ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ പിരിച്ചുവിടുക എന്നത് അക്കാലത്ത് പതിവായിരുന്നു. ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രസവാവധി പോലെയുള്ള യാതൊരു ആനുകൂല്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

3. രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ്വും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ കടന്നുവരവും

1947-ൽ രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായെങ്കിലും കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ ബീഡി തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതത്തിൽ അതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. എന്നാൽ 1950-കളുടെ തുടക്കത്തോടെ ഉത്തര മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. 1948 മുതൽ നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നിരോധനം 1951-ൽ പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യത്തെ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ (1951-52) ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ നേടിയ വലിയ മുന്നേറ്റം തൊഴിലാളികൾക്ക് പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.3

എ.ഐ.ടി.യു.സി (AITUC) പോലുള്ള ദേശീയ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബീഡി തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായിക്കൊണ്ടിരുന്ന വായനശാലകൾ ഈ സംഘാടനത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. പത്രങ്ങൾ വായിക്കാനും ലോകവിവരങ്ങൾ അറിയാനും തുടങ്ങിയ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായി. എ.കെ. ഗോപാലനെ (AKG) പോലെയുള്ള ജനകീയ നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാസർഗോഡ് മുതൽ കണ്ണൂർ വരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ അസംഘടിത തൊഴിലാളികളെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ അണിനിരത്തുന്നതിന് സഹായിച്ചു.

4. 1952-ലെ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ

മുതലാളിമാരുടെ ചൂഷണത്തിനെതിരെ സംഘടിച്ച കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ ബീഡി തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് 1952-ൽ അനിശ്ചിതകാല പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചരിത്രപ്രധാനമായ ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

  1. എട്ടു മണിക്കൂർ ജോലി സമയം: ദേശീയ അന്തർദേശീയ തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾക്ക് വിധേയമായി പ്രതിദിന ജോലി സമയം എട്ടു മണിക്കൂറായി പരിമിതപ്പെടുത്തുക.

  2. കൂലി വർദ്ധനവ്: ജീവിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ രീതിയിൽ ആയിരം ബീഡി തെറുക്കുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാന കൂലി വർദ്ധിപ്പിക്കുക.

  3. റദ്ദ് സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കുക: കേടായ ബീഡികളുടെ പേരിൽ കോൺട്രാക്ടർമാർ നടത്തുന്ന അന്യായമായ കൂലി വെട്ടിക്കുറയ്ക്കൽ അവസാനിപ്പിക്കുക.

  4. തൊഴിൽ സുരക്ഷിതത്വം: അകാരണമായി തൊഴിലാളികളെ പിരിച്ചുവിടുന്ന രീതി നിർത്തലാക്കുക; തൊഴിലാളികൾക്ക് ട്രേഡ് യൂണിയൻ രൂപീകരിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്യം നൽകുക.

  5. ആരോഗ്യവും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും: ബീഡി ഷെഡുകളിൽ കുടിവെള്ളം, വെളിച്ചം, വായുസഞ്ചാരം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുക.

5. സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും അടിച്ചമർത്തലും

സമരം പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെയും പരിസരങ്ങളിലെയും ബീഡി കമ്പനികളുടെ പ്രവർത്തനം പൂർണ്ണമായി സ്തംഭിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ കൊടികളും പിടിച്ച് തെരുവിലിറങ്ങി. ജാതി-മത ഭേദമന്യേ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്നത് മുതലാളിമാരെയും ഭരണകൂടത്തെയും ഞെട്ടിച്ചു.

സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ മുതലാളിമാർ വിവിധ തന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു. അവർ കമ്പനികൾ അടച്ചുപൂട്ടി (Lockout) തൊഴിലാളികളെ പട്ടിണിക്കിട്ടു. ‘കരിങ്കാലികളെ’ (Scabs / Strike-breakers) ഉപയോഗിച്ച് പണി നടത്താൻ ശ്രമിച്ചത് പലയിടത്തും വലിയ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചു. മുതലാളിമാരുടെ സ്വാധീനത്താൽ പോലീസ് സമരക്കാർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു. നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തുകയും ചെയ്തു. സമാധാനപരമായി പ്രകടനം നടത്തിയ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ പോലീസ് ലാത്തിച്ചാർജ്ജ് നടത്തി.4

എന്നാൽ പോലീസിന്റെ ലാത്തിയോ പട്ടിണിയോ തൊഴിലാളികളുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ തളർത്തിയില്ല. ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്ന പണിമുടക്കിൽ കർഷകരും മറ്റ് തൊഴിലാളി വിഭാഗങ്ങളും ബീഡി തൊഴിലാളികൾക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച് മുന്നോട്ടുവന്നു. പട്ടിണിയിലായ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജനകീയ കമ്മിറ്റികൾ രൂപീകരിച്ചു.

6. സമരത്തിന്റെ വിജയവും ഒത്തുതീർപ്പും

ആഴ്ചകൾ നീണ്ട ഐതിഹാസികമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിനൊടുവിൽ, വ്യവസായം പൂർണ്ണമായും തകരുമെന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ മുതലാളിമാർ ഒത്തുതീർപ്പിന് തയ്യാറായി. ട്രേഡ് യൂണിയൻ നേതാക്കളുമായി നടത്തിയ ചർച്ചയിൽ തൊഴിലാളികളുടെ ഭൂരിഭാഗം ആവശ്യങ്ങളും അംഗീകരിക്കാൻ മാനേജ്മെന്റ് നിർബന്ധിതരായി.

കൂലിയിൽ ഗണ്യമായ വർദ്ധനവ് വരുത്താനും, അന്യായമായ പിഴയീടാക്കൽ കുറയ്ക്കാനും, പിരിച്ചുവിട്ടവരെ തിരിച്ചെടുക്കാനും തീരുമാനമായി. എല്ലാറ്റിനുമുപരി, ഒരു സംഘടിത ശക്തിയായി തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ തൊഴിലാളികൾക്ക് കഴിയുമെന്ന വലിയ പാഠമാണ് ഈ ഒത്തുതീർപ്പ് നൽകിയത്.

7. കാഞ്ഞങ്ങാട് സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ

1952-ലെ കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം അസംഘടിത മേഖലയിലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകി.

  • വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉദയം: ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ, എല്ലാ ജാതിയിലും പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ‘തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം’ എന്ന ഒറ്റ ഐഡന്റിറ്റിയിൽ അണിനിരന്നത് കേരള നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയ്ക്ക് വലിയ ഊർജ്ജം പകർന്നു.

  • തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ പ്രസക്തി: കേരളത്തിൽ പിൽക്കാലത്ത് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട പല തൊഴിൽ ക്ഷേമ നിയമങ്ങൾക്കും (Beedi and Cigar Workers (Conditions of Employment) Act, 1966) അടിത്തറ പാകിയത് ഇത്തരം പ്രാദേശിക സമരങ്ങളാണ്.

  • സഹകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴി: മുതലാളിമാരുടെ ചൂഷണത്തിനെതിരെ സംഘടിച്ച ബീഡി തൊഴിലാളികളുടെ ഈ കരുത്താണ്, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം 1969-ൽ വൻകിട കമ്പനികൾ കേരളം വിട്ടപ്പോൾ, ലോകമെമ്പാടും പ്രകീർത്തിക്കപ്പെട്ട ‘കേരള ദിനേശ് ബീഡി’ എന്ന ബൃഹത്തായ തൊഴിലാളി സഹകരണ പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഉത്തര മലബാറിലെ ജനങ്ങൾക്ക് കരുത്തായത്.5

ഉപസംഹാരം

1952-ൽ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ മണ്ണിൽ അരങ്ങേറിയ ബീഡി തൊഴിലാളി സമരം കേവലം കുറച്ച് നാണയത്തുട്ടുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നില്ല. അത് അസംഘടിതരായ ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ സ്വാഭിമാനത്തിനും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടി നടത്തിയ ഉജ്ജ്വലമായ വിമോചന സമരമായിരുന്നു. കൊടിയ ദാരിദ്ര്യത്തിലും തളരാത്ത ഇച്ഛാശക്തിയുമായി ഭരണകൂടത്തോടും മൂലധനശക്തികളോടും ഏറ്റുമുട്ടിയ ആ തൊഴിലാളികൾ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ നിർമ്മിതിയിൽ വഹിച്ച പങ്ക് വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. തൊഴിലാളികളുടെ ജീവനും രക്തവും വീണ് ചുവന്ന ആ സമരചരിത്രം, പുതിയ കാലത്തെ തൊഴിൽ അവകാശ പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ഒരു വലിയ പാഠപുസ്തകമായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ

വർഷം സമരത്തിന്റെ പേര് പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ / ചരിത്ര പ്രാധാന്യം
1938 കയർ തൊഴിലാളി പണിമുടക്ക് ആലപ്പുഴ വാട്ടർ വർക്സ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്കും, കൂലിക്കും വേണ്ടി ട്രേഡ് യൂണിയന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ആദ്യത്തെ വലിയ പണിമുടക്ക്.
1946 പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം ആലപ്പുഴ ദിവാൻ ഭരണത്തിനെതിരെയും, അമേരിക്കൻ മോഡലിനെതിരെയും കയർ-കർഷക തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ സായുധ പോരാട്ടം.
1946 കണ്ണൻ ദേവൻ സമരം മൂന്നാർ തേയിലത്തോട്ടങ്ങളിലെ അടിമപ്പണിക്കെതിരെ തോട്ടം തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ ഐതിഹാസിക സമരം.
1952 കാഞ്ഞങ്ങാട് ബീഡി സമരം കാസർഗോഡ് അസംഘടിത മേഖലയായ ബീഡി വ്യവസായത്തിലെ കൂലി വർദ്ധനവിനും അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള മുന്നേറ്റം.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തര മലബാറിലെ സമരങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്ന പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • കെ. മാധവൻ (K. Madhavan): ഗാന്ധിയൻ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വന്ന കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ സ്വന്തം നേതാവ്. കർഷക-തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ഈ മേഖലയിൽ വേരുറപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

  • എ.കെ. ഗോപാലൻ (A.K. Gopalan – AKG): കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും ജനകീയനായ തൊഴിലാളി നേതാവ്. ബീഡി, നെയ്ത്ത്, കർഷക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അക്ഷീണം പ്രയത്നിച്ചു.

  • ഇ.കെ. നായനാർ (E.K. Nayanar): ഉത്തര മലബാറിലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ മുൻനിര പോരാളി. തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വർഗ്ഗബോധം വളർത്താൻ അദ്ദേഹം വഹിച്ച പങ്ക് വലുതാണ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി (Kerala: The Motherland of Malayalees). ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.

  2. ഐസക്, ടി.എം. തോമസ്, & കണ്ണൻ, കെ.പി. (Thomas Isaac, T.M., & Kannan, K.P.). Kerala Dinesh Beedi: A Study in Cooperative Sector. സെന്റർ ഫോർ ഡെവലപ്മെന്റ് സ്റ്റഡീസ് (CDS). (ബീഡി വ്യവസായത്തിലെ ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം).

  3. മാധവൻ, കെ. (K. Madhavan). പയസ്വിനിയുടെ തീരത്ത് (ആത്മകഥ). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  4. കുറുപ്പ്, ഡോ. കെ.കെ.എൻ. (Dr. K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപഠനങ്ങൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.

  5. മേനോൻ, പ്രൊഫ. എ. ശ്രീധര (Prof. A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

ഉത്തരമലബാറിലെ പൗരാവകാശ-വിദ്യാഭ്യാസ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രം

കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം (1947)

1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ ആവേശത്തിൽ നിൽക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ വടക്കൻ അതിർത്തി പ്രദേശമായ കാസർകോട് ജില്ലയിലെ കാഞ്ഞങ്ങാട്ട് നടന്ന ‘മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം’ പൗരാവകാശ-വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ ഒരു അധ്യായമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രശസ്തമായ കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിദ്യാലയത്തിൽ ഹരിജൻ (ദളിത്), മറ്റ് പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചതിനെതിരെയും, അവർക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് ഇരുന്ന് അന്തസ്സോടെ പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയും പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും മലബാർ അധ്യാപക സംഘടനയും കർഷകസംഘവും സംയുക്തമായി നടത്തിയ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണിത്.1 ഫ്യൂഡൽ ജന്മിക്കൂറ്റന്മാർക്കും ജാതിമേധാവിത്വത്തിനുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളും കർഷകരും അധ്യാപകരും തോളോടുതോൾ ചേർന്ന് പോരാടിയ ഈ സമരം, കേവലം അക്ഷരം പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് വടക്കൻ മലബാറിലെ സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളുടെയും ഫ്യൂഡൽ ചൂഷണങ്ങളുടെയും കോട്ടകളെ തകർത്തെറിയാനുള്ള ഒരു വലിയ പൗരാവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.2

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും വടക്കൻ മലബാറിലെ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥയും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലുള്ള മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു മലബാർ ജില്ല. മലബാറിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള ഹോസ്ദുർഗ് (ഇന്നത്തെ കാഞ്ഞങ്ങാട് ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശം) സാംസ്കാരികമായും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും സവിശേഷമായ ഒരു മേഖലയായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ സാമൂഹിക ഘടന കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയാലും കഠിനമായ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്താലും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.3

ഭൂമിയുടെ ഭൂരിഭാഗവും വലിയ ജന്മിമാരുടെയും ക്ഷേത്ര ദേവസ്വങ്ങളുടെയും കൈകളിലായിരുന്നു കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. ചിറക്കൽ രാജാവിന്റെയും തദ്ദേശീയരായ നായർ-നമ്പ്യാർ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും അധീനതയിലായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളായ പുലയർ, വേട്ടുവർ, ചാലിയർ, മണിയാണി തുടങ്ങിയ പിന്നാക്ക-ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾ കടുത്ത സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടലും സാമ്പത്തിക ചൂഷണവും അനുഭവിച്ചു. അവർക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ, പൊതു ജലാശയങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.4 അറിവ് എന്നത് ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെ മാത്രം കുത്തകയായി നിലനിർത്താൻ ജന്മിത്തം ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.

മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്രവും അതിന്റെ സാമൂഹിക സ്വാധീനവും

കാഞ്ഞങ്ങാടിനടുത്തുള്ള മടിയൻ കൂലോം ശ്രീ ക്ഷേത്രപാലക ക്ഷേത്രം ഉത്തരമലബാറിലെ ഏറ്റവും പുരാതനവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ളതുമായ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. മടിയൻ കൂലോം ദേവസ്വം വലിയ തോതിൽ ഭൂസ്വത്തുള്ള ഒരു വലിയ സ്ഥാപനമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഈ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ നിയമങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത് ക്ഷേത്ര ട്രസ്റ്റിമാരും അവരെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന പ്രാദേശിക ജന്മിമാരുമായിരുന്നു.

ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിസരത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിദ്യാലയം (പിൽക്കാലത്ത് ബോർഡ് സ്കൂളായും സർക്കാർ സ്കൂളായും മാറിയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രാഗ്‌രൂപം) പ്രദേശത്തെ കുട്ടികൾക്ക് പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഭരണം യാഥാസ്ഥിതികരുടെ കൺട്രോളിലായിരുന്നു. മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ നിയമപ്രകാരം പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം നൽകണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ‘ആചാര ശുദ്ധി’യും ‘തീണ്ടൽ’ നിയമങ്ങളും മുൻനിർത്തി അവർണ്ണ കുട്ടികളെ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിക്കുപുറത്ത് നിർത്താനാണ് മാനേജ്‌മെന്റും പ്രാദേശിക പ്രഭുക്കന്മാരും ശ്രമിച്ചത്.5

സമരത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും നേരിട്ടുള്ള കാരണങ്ങളും

1930-കളിലും 40-കളിലും ഉത്തരമലബാറിലുടനീളം ആഞ്ഞടിച്ച ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അലയൊലികളും കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ (Karshaka Sangham) ഉദയവും കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരെ ചിന്തിക്കാൻ സാധാരണക്കാരെ പ്രാപ്തരാക്കി. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി), കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മലബാറിൽ കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സംഘടിച്ചു. ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ സാമൂഹിക അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളും അവർ ഏറ്റെടുത്തു.6

1947 ഓഗസ്റ്റിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതോടെ, രാജ്യത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകണമെന്ന ആവശ്യം ശക്തമായി. കാഞ്ഞങ്ങാട് മേഖലയിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ യുവാക്കളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പ്രവർത്തകരും ഹരിജൻ കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

സമരത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന സംഭവം:

1947-ന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ, പ്രാദേശിക പുരോഗമന പ്രവർത്തകരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏതാനും ഹരിജൻ (ദളിത്) കുട്ടികളെ മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കാനായി കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ ക്ഷേത്ര ഭാരവാഹികളും യാഥാസ്ഥിതികരായ ജന്മിമാരും ഇതിനെ ശക്തിയായി എതിർത്തു. അവർണ്ണ കുട്ടികൾ വിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ ക്ഷേത്രവും പരിസരവും അശുദ്ധമാകുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ വാദം. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് മാനേജ്‌മെന്റ് കർശന നിലപാടെടുത്തു.7

ഈ അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ മലബാർ എയ്ഡഡ് പ്രൈമറി ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയനും (Malabar Teachers’ Guild) പ്രാദേശിക കർഷക സംഘവും തീരുമാനിച്ചതോടെയാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം’ ആരംഭിക്കുന്നത്.

സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും ജനകീയ പ്രതിരോധവും

വിദ്യാലയ അധികൃതരുടെ കടുത്ത നിലപാടിനെതിരെ സമരസമിതി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് പ്രവേശനം നൽകുന്നത് വരെ സമരം തുടരാനായിരുന്നു തീരുമാനം. സമരം കേവലം ഒരു സ്കൂൾ പിക്കറ്റിങ്ങിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല, മറിച്ച് അത് കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ ഗ്രാമാന്തരങ്ങളിലേക്ക് പടർന്ന വലിയൊരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമായി മാറി.

1. വിദ്യാലയ പിക്കറ്റിങ്ങും സത്യഗ്രഹവും

സമരഭടന്മാർ ഹരിജൻ കുട്ടികളുമായി ദിവസവും വിദ്യാലയത്തിന് മുന്നിലെത്തി സത്യഗ്രഹം ഇരുന്നു. കുട്ടികളെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ കയറ്റി ഇരുത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും യാഥാസ്ഥിതികരും അവരെ കായികമായി തടഞ്ഞു. സമരക്കാരെ നേരിടാൻ ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെ സഹായം തേടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ വൻപട വിദ്യാലയത്തിന് ചുറ്റും കാവലൊരുക്കി നിന്നു.8

2. ജന്മിമാരുടെ പ്രതികാര നടപടികളും സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണവും

സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പാവപ്പെട്ട കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ജന്മിമാർ ക്രൂരമായ പ്രതികാര നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. സമര അനുകൂലികളായ കുടുംബങ്ങളെ തങ്ങളുടെ പാട്ടഭൂമിയിൽ നിന്നും കുടിയൊഴുപ്പിക്കാൻ (Eviction) ജന്മിമാർ ശ്രമിച്ചു. അവർക്ക് കഠിനമായ പണിവിലക്ക് ഏർപ്പെടുത്തി. പല കുടുംബങ്ങൾക്കും കുടിവെള്ളം പോലും നിഷേധിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണമാണ് (Social Boycott) യാഥാസ്ഥിതികർ നടപ്പിലാക്കിയത്. എന്നാൽ കർഷകസംഘത്തിന്റെ ശക്തമായ കേന്ദ്രീകൃത സംവിധാനം ഈ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണവും മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങളും എത്തിച്ചുകൊടുത്ത് പ്രതിരോധം തീർത്തു.9

3. മലബാർ അധ്യാപക സംഘടനയുടെ (Teachers’ Guild) പങ്ക്

ഈ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് അധ്യാപകരുടെ സജീവമായ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് മലബാറിലെ അധ്യാപകർ വെറും ശമ്പളത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും പോരാടിയിരുന്നു. മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ അധ്യാപകർ ജന്മിമാരുടെ ഭീഷണികളെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഹരിജൻ കുട്ടികളെ ക്ലാസ്സിലിരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി. മാനേജ്‌മെന്റ് ഈ അധ്യാപകരെ പിരിച്ചുവിടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അധ്യാപക സംഘടന ഒന്നടങ്കം സമരക്കാർക്ക് പിന്നിൽ അണിനിരന്നു.

ഹരിജൻ കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കുന്നു 
               ▼
സമരസമിതി രൂപീകരണവും അധ്യാപക-കർഷക ഐക്യവും
               ▼
ജന്മിമാരുടെ കായിക പ്രതിരോധവും പണിവിലക്കും
               ▼
ബഹുജന മാർച്ച് - വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് ജനങ്ങൾ ഇരച്ചുകയറുന്നു
               ▼
ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടൽ - സമര വിജയം

സമരത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടലും

സമരം മാസങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയെങ്കിലും മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ പ്രാദേശിക ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ പലരും ജന്മിമാരുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നവരായിരുന്നു. സമര നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി ജയിലിലടക്കാൻ ശ്രമം നടന്നു. എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെത്തി സമരക്കാർക്ക് ആവശ്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.

സമരം കൂടുതൽ ശക്തമായതോടെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിലെമ്പാടും സംഘർഷാവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നു. വിദ്യാലയം അനിശ്ചിതകാലത്തേക്ക് അടച്ചിടേണ്ടി വരുമെന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായി. കർഷക തൊഴിലാളികൾ കൂട്ടത്തോടെ വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്യാനും ജന്മിമാരുടെ താവളങ്ങൾ ഉപരോധിക്കാനും തുടങ്ങിയതോടെ ഭരണകൂടം ഇടപെടാൻ നിർബന്ധിതരായി. മദ്രാസ് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെത്തുകയും സമരസമിതി നേതാക്കളുമായി ചർച്ച നടത്തുകയും ചെയ്തു. നിയമപ്രകാരം ഒരു പൊതു വിദ്യാലയത്തിലും ജാതിയുടെ പേരിൽ കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സർക്കാർ വ്യക്തമാക്കി.10

സമര വിജയവും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

യാഥാസ്ഥിതിക ജന്മിത്വ ശക്തികൾക്ക് ഒടുവിൽ ജനകീയ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഹരിജൻ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് കയറി മറ്റെല്ലാ കുട്ടികൾക്കുമൊപ്പം ഇരുന്ന് പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. അധ്യാപകർക്കെതിരെയുള്ള അച്ചടക്ക നടപടികൾ മാനേജ്‌മെന്റ് പിൻവലിച്ചു.

മടിയൻ കൂലോം സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ചരിത്രപരമായ അനന്തരഫലങ്ങൾ:

  • വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം: ഈ സമരത്തോടെ കാസർകോട്, ഹോസ്ദുർഗ് മേഖലകളിലെ എല്ലാ വിദ്യാലയങ്ങളിലും പിന്നാക്ക-ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായി. ജാതി നോക്കി അക്ഷരം നിഷേധിക്കുന്ന രീതിക്ക് വലിയൊരു പരിധി വരെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ ഇതിനായി.

  • ജന്മിത്വത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: മടിയൻ കൂലോത്തെ ജന്മിമാരുടെ പരാജയം ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷകർക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങൾക്കൊപ്പം സാമൂഹിക അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളും വിജയിപ്പിക്കാമെന്ന് ഇത് തെളിയിച്ചു.

  • സാമൂഹിക ഐക്യം: കർഷകരും അധ്യാപകരും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരും ജാതിഭേദമന്യേ ഒന്നിച്ചുനിന്ന പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കേരളത്തിൽ പിൽക്കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട ശക്തമായ മതേതര ചിന്താഗതിക്ക് ഇത്തരം സമരങ്ങൾ വലിയ അടിത്തറ പാകി.

ഉപസംഹാരം

1947-ലെ കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പോരാട്ടമാണ്. രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ജനതയ്ക്ക് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്നും, അത് സാമൂഹികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ സമത്വത്തിലൂടെ മാത്രമേ പൂർണ്ണമാകൂ എന്നും ഈ സമരം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിരുന്ന പാവപ്പെട്ട ഹരിജൻ കുട്ടികൾ സ്ലേറ്റും പെൻസിലുമായി മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടവുകൾ കയറിയപ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പിറവിയെടുത്തത് ആധുനിക പുരോഗമന കേരളത്തിന്റെ പുതിയൊരു പുലരിയായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ സ്മരണകൾ ഇന്നും ഉത്തരമലബാറിലെ ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് വലിയ ആവേശം പകരുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: ഉത്തരമലബാറിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അമരക്കാരൻ. കാഞ്ഞങ്ങാട് മേഖലയിലെ ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ സമരങ്ങൾക്ക് ദിശാബോധം നൽകി.

  • കെ.എ. കേരളീയൻ: മലബാറിലെ കർഷക സംഘം നേതാവും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും. കർഷക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

  • ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കടന്നുവരികയും അയിത്തത്തിനെതിരെയുള്ള സമരങ്ങളിൽ സജീവമാകുകയും ചെയ്തു.

  • പ്രാദേശിക അധ്യാപക നേതാക്കൾ: മലബാർ എയ്ഡഡ് പ്രൈമറി ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയന്റെ (APTU) പ്രാദേശിക ഭാരവാഹികൾ, ജന്മിമാരുടെ ഭീഷണിയെ വകവെയ്ക്കാതെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രധാന സാമൂഹിക-കർഷക സമരങ്ങൾ (കാലഗണന)

വർഷം സമരം / പ്രക്ഷോഭം പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യം
1920-30 അയിത്തോച്ചാടന ജാഥകൾ മലബാറിലുടനീളം സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, അയിത്ത നിർമ്മാർജ്ജനം
1931-32 ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം ഗുരുവായൂർ (മലബാർ) ക്ഷേത്രപ്രവേശന അവകാശം
1946 കരിവെള്ളൂർ സമരം കരിവെള്ളൂർ നെല്ലെടുപ്പ് സമരം, പട്ടിണിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം
1946 കാവുമ്പായി സമരം കാവുമ്പായി ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ കർഷക സമരം
1947 മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം കാഞ്ഞങ്ങാട് (ഹോസ്ദുർഗ്) ഹരിജൻ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ സംരക്ഷണം

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. കുഞ്ഞമ്പു, എ.വി. (A.V. Kunhambu). കരിവെള്ളൂരും ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.

  2. കേരളീയൻ, കെ.എ. (K.A. Keraleeyan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  3. നായനാർ, ഇ.കെ. (E.K. Nayanar). My Struggles (എന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.

  4. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (K.N. Panikkar). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. Oxford University Press.

  5. പൊതുവാൾ, എ.കെ. (A.K. Poduval). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

  6. മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ബോർഡ് വിദ്യാഭ്യാസ രേഖകൾ (1947-48) – മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസി ആർക്കൈവ്സ്.

  7. കാസർകോട് ജില്ലാ ലോക്കൽ ഹിസ്റ്ററി കമ്മിറ്റി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ. ഹോസ്ദുർഗിന്റെ സമര ചരിത്രം.

  8. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  9. ബാലകൃഷ്ണൻ, ഇ. (E. Balakrishnan). History of the Communist Movement in Kerala. കുറുമാൻ ബുക്സ്.

  10. മാധവൻ, എ.സി. (A.C. Madhavan). ഉത്തരമലബാറിലെ നവോത്ഥാന നാൾവഴികൾ. സമത പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

വടക്കൻ മലബാറിലെ ജ്വലിക്കുന്ന കാർഷിക വിപ്ലവചരിത്രം

ഒളവറ കർഷക സമരം (1946)

കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യം അടയാളപ്പെടുത്തിയ വർഷമാണ് 1946. വടക്കൻ മലബാറിലെ ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒളവറ (നിലവിൽ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ തൃക്കരിപ്പൂർ-ചീമേനി മേഖലയോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന പ്രദേശം) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ അരങ്ങേറിയ ഒളവറ കർഷക സമരം, കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനും ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ധീരമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്.1 രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തരമുണ്ടായ കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അതിനെതിരെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘ’ത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനങ്ങൾ സംഘടിച്ചു. പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ജനകീയ കമ്മിറ്റികൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യാനും വേണ്ടി നടത്തിയ ഈ സമരം, ബ്രിട്ടീഷ് മലബാർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സായുധ പോലീസായ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലിന് ഇരയായി.2 എങ്കിലും, ഭീതിയുടെ നിഴലിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയെ വർഗ്ഗബോധമുള്ള പോരാളികളാക്കി മാറ്റുന്നതിലും വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിത്തത്തിന്റെ അടിത്തറയിളക്കുന്നതിലും ഒളവറ സമരം നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും മലബാറിലെ കാർഷിക ഘടനയും

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്ന മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ തികച്ചും ചൂഷണാധിഷ്ഠിതവും കർഷകവിരുദ്ധവുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ നികുതിപ്പിരിവ് സുഗമമാക്കുന്നതിനായി തദ്ദേശീയരായ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിന്മേൽ അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരം നൽകി. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകർ വിവിധ തട്ടുകളായി തിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു:

മലബാറിലെ ജന്മിത്ത കാർഷിക ഘടന
  • ജന്മി (ഭൂമിയുടെ പൂർണ്ണ ഉടമസ്ഥൻ – മിക്കവാറും നമ്പൂതിരി/നായർ പ്രഭുക്കൾ)
  • കാണക്കുടിയാൻ (ഇടനിലക്കാർ – ഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുത്ത് മറിച്ചു നൽകുന്നവർ)
  • വെറുംപാട്ടക്കുടിയാൻ (യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ദരിദ്ര കർഷകൻ)
  • കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ (ഭൂമിയില്ലാത്ത അധഃസ്ഥിത/ഹരിജൻ വിഭാഗങ്ങൾ)

യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ ചോരനീരാക്കി പണിയെടുക്കുന്ന വെറുംപാട്ടക്കുടിയാന്മാർക്കും കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കും ഭൂമിന്മേൽ യാതൊരുവിധ അവകാശവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.3 വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘പാട്ടം’, ‘വാരം’ എന്നീ പേരുകളിൽ ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലേക്ക് അളന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിനുപുറമെ, ജന്മിമാരുടെ ഇല്ലങ്ങളിലെ വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ ‘മാമൂലുകൾ’ (നിർബന്ധിത സമ്മാനങ്ങൾ) എത്തിക്കാനും കർഷകർ ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. കരിംവെള്ളാട്ടി, വസി, നൂരി തുടങ്ങിയ കപട അളവുതൂക്ക വിദ്യകളിലൂടെ കർഷകരെ ജന്മിമാർ വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്തു. പാട്ടം നൽകാൻ ചെറിയൊരു വീഴ്ച വരുത്തിയാൽ പോലും കർഷകരെ സിൽബന്തികളെ വിട്ട് ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കുകയും (മേൽച്ചാർത്ത്) ചെയ്യുന്നത് അക്കാലത്ത് നിത്യസംഭവമായിരുന്നു.4

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരങ്ങളും

1939 മുതൽ 1945 വരെ നീണ്ടുനിന്ന രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ ജനജീവിതം അങ്ങേയറ്റം ദുസ്സഹമാക്കി. യുദ്ധത്തെ തുടർന്ന് ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി പൂർണ്ണമായി നിലച്ചതോടെ മലബാറിൽ കൊടിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം (Famine) പടർന്നുപിടിച്ചു. 1943-ലെ കറുത്ത നാളുകളിൽ ജനങ്ങൾ കപ്പയും ചേമ്പും കാട്ടു കിഴങ്ങുകളും തിന്നാണ് വിശപ്പടക്കിയത്. കോളറ, വസൂരി തുടങ്ങിയ പകർച്ചവ്യാധികൾ കൂടി പടർന്നതോടെ വടക്കൻ മലബാർ ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി മാറി.5

ഇത്തരം ഒരു ഘട്ടത്തിലും ജന്മിമാർക്ക് മാനുഷികമായ യാതൊരു പരിഗണനയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കർഷകരിൽ നിന്ന് വാരവും പാട്ടവും അവർ നിർദ്ദയം പിരിച്ചെടുത്തു. കർഷകൻ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോഴും ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ നെല്ലു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ഈ നെല്ല് അവർ സാധാരണക്കാർക്ക് നൽകാതെ, കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനായി പൂഴ്ത്തിവെച്ചു.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പിന്തുണയോടെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘം’ ശക്തമായ ഇടപെടലുകൾ നടത്താൻ ആരംഭിക്കുന്നത്. കർഷക സംഘം വടക്കൻ മലബാറിലുടനീളം “പട്ടിണിവിരുദ്ധ കമ്മറ്റികൾ” (Anti-hoarding Committees) രൂപീകരിച്ചു.6

“ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലിരിക്കുന്ന നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കാനുള്ളതല്ല, അത് പട്ടിണി കിടക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനുള്ളതാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം കർഷക സംഘം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. ജന്മിമാർ നെല്ല് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയുക എന്നതായിരുന്നു കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രധാന തന്ത്രം.

ഒളവറയിലെ ജനകീയ ഉണർവ്വും കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും

തൃക്കരിപ്പൂരിനും ചീമേനിക്കും മധ്യേ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒളവറ എന്ന പ്രദേശം അക്കാലത്ത് ജന്മിത്തത്തിന്റെ കടുത്ത പിടിയിലായിരുന്നു. പ്രദേശത്തെ പ്രമുഖ ജന്മിമാരും അവരുടെ സിൽബന്തികളും കർഷകരെ കടുത്ത അടിമവേലയ്ക്കായിരുന്നു നിയോഗിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ 1940-കളുടെ മധ്യത്തോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തന ഫലമായി ഒളവറയിലും കർഷക സംഘത്തിന്റെ ശാഖകൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.3

തുടക്കത്തിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന പാവപ്പെട്ട കർഷകർ, കർഷക സംഘത്തിന്റെ യോഗങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായി. ജാതി ചിന്തകൾക്കതീതമായി കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്നു. ഒളവറയിലെ പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ ജനങ്ങളെ വീടുവീടാന്തരം കയറി സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് പ്രദേശത്തെ ജന്മിമാരെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അധികാരത്തിന് നേരെ ഉയരുന്ന ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തെ തുടക്കത്തിലേ നുള്ളിക്കളയാൻ ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായം തേടി.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ സംഭവവികാസങ്ങൾ (1946 ഡിസംബർ)

1946-ന്റെ അവസാന മാസങ്ങളിൽ വടക്കൻ മലബാറിലാകെ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു. ഒക്ടോബറിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തിന്റെ വാർത്തകൾ മലബാറിലെ കർഷകർക്കും വലിയ ആവേശമാണ് നൽകിയത്. ഡിസംബർ മാസമായപ്പോഴേക്കും ചിറക്കൽ താലൂക്കിലെ കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെയുള്ള സമരങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി. ഇതിന്റെ തന്നെ തുടർച്ചയായാണ് ഒളവറയിലും സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നത്.6

നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ

1946 ഡിസംബർ പകുതിയോടെ ഒളവറയിലെ പ്രമുഖ ജന്മി തന്റെ പത്തായങ്ങളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് പറ നെല്ല്, നാട്ടുകാർക്ക് നൽകാതെ കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കുന്നതിനായി വണ്ടികളിൽ കയറ്റി ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ വിവരം അറിഞ്ഞ കർഷക സംഘത്തിന്റെ വാളണ്ടിയർമാർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വൻ ജനക്കൂട്ടം ഒളവറയിലെ ജന്മിയുടെ ഇല്ലത്തിന് മുന്നിലും പ്രധാന പാതകളിലും തടിച്ചുകൂടി.

തൊഴിലാളികൾ നെല്ല് കയറ്റിയ വണ്ടികൾ തടഞ്ഞുനിർത്തി. “ഒരു മണി നെല്ല് പോലും ഒളവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ല”, “പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ന്യായവില ഷോപ്പുകൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യുക” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. ജന്മിയുടെ സിൽബന്തികൾ കർഷകരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവന്ന ജനസംഖ്യയ്ക്കും ആവേശത്തിനും മുന്നിൽ അവർക്ക് പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.5

ജനകീയ വിതരണം

കർഷക സംഘം നേതാക്കളുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ, പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്താനും അത് ഗ്രാമത്തിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ചു. ഇത് ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നെല്ല് കർഷകർ ബലമായി പിടിച്ചെടുത്ത് വിതരണം ചെയ്തു എന്ന രീതിയിലാണ് ജന്മിമാർ ഈ സംഭവത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ ചിത്രീകരിച്ചത്.

മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ഭീകരവാഴ്ച

ഒളവറയിലെ സംഭവത്തെത്തുടർന്ന് ജന്മിമാർ മലബാർ ജില്ലാ കളക്ടർക്കും പോലീസ് മേധാവിമാർക്കും പരാതി നൽകി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ലഹളയുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന ജന്മിമാരുടെ വാദം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഒളവറയിലേക്ക് ക്രൂരന്മാർ എന്ന് പേരെടുത്ത മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) അയച്ചു.2

ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തൽ രീതി
    • കർഷക നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കുക
    • എം.എസ്.പി (MSP) ക്യാമ്പുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കുക
    • അർദ്ധരാത്രികളിൽ വീടുകൾ റെയ്ഡ് ചെയ്യുക
    • പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുക, സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുക

1946 ഡിസംബർ അവസാന വാരത്തിൽ ഒളവറ ഗ്രാമം പൂർണ്ണമായും പോലീസിന്റെ കൺട്രോളിലായി. കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ വീടുകൾ പോലീസ് തല്ലിത്തകർത്തു. പുരുഷന്മാരെയെല്ലാം ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ലോക്കപ്പിലിട്ട് പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒളവറയിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ കുടിലുകൾക്ക് പോലീസ് തീയിട്ടു. കർഷക സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭയന്ന ജനങ്ങളിൽ പലരും തൊട്ടടുത്ത കാടുകളിലും മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലും അഭയം തേടി. പല പ്രമുഖ നേതാക്കൾക്കും മാസങ്ങളോളം ഒളിവിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നു.6 എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിനെപ്പോലെയുള്ള സമുന്നത നേതാക്കളെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിലടച്ചു.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആയുധബലത്തിന് മുന്നിൽ ഒളവറ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അത് ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം താഴെ പറയുന്ന പോയിന്റുകളിൽ ചുരുക്കാനാകും:

  1. വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്വ്: ജന്മിയുടെയും പോലീസിന്റെയും ലാത്തിക്കും തോക്കിനും മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി എന്തെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത സമരമായിരുന്നു ഒളവറ സമരം. ഇത് അവരിൽ ശക്തമായ വർഗ്ഗബോധം (Class Consciousness) വളർത്തി.

  2. ജന്മിത്തത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: ഒളവറ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങൾ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാരുടെ പരമാധികാരത്തിന്മേൽ ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം ചെറുതല്ല. കർഷകരെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ഇനി എളുപ്പമല്ലെന്ന് ജന്മിമാർ മനസ്സിലാക്കി.

  3. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്താര: സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിന് (Land Reforms Act) വിത്തുപാകിയത് ഒളവറ പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷകർ ഒഴുക്കിയ ചോരയും കണ്ണീരുമാണ്.3 ‘കുടിയാന് ഭൂമി’ എന്ന സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ഈ സമരങ്ങൾ അടിത്തറയിട്ടു.

മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒളവറ കർഷക സമരം ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമാണ്. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ തണലിൽ വളർന്ന ജന്മിത്തത്തിന്റെ ക്രൂരതകൾക്കെതിരെ, കേവലം വയറു വിശപ്പിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഒളവറയിലെ കർഷകർ പോരാടിയത്. ആയുധധാരികളായ പോലീസിന് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന ആ ധീര കർഷകരുടെ ഓർമ്മകൾ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ ബോധത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളെയും എക്കാലവും പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രധാന സമകാലിക കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ (1940-1946)

സമരം വർഷം താലൂക്ക്/പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യം
കയ്യൂർ സമരം 1941 ഹൊസ്ദുർഗ് (നിലവിൽ കാസർഗോഡ്) ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭം, സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധത
കരിവെള്ളൂർ സമരം 1946 ഡിസംബർ 20 ചിറക്കൽ താലൂക്ക് നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ, പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരം
ഒളവറ സമരം 1946 ഡിസംബർ തൃക്കരിപ്പൂർ മേഖല പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് തടയൽ, ജനകീയ നെല്ല് വിതരണം
കാവുമ്പായി സമരം 1946 ഡിസംബർ 30 ചിറക്കൽ താലൂക്ക് (പടിയൂർ) പുനംകൃഷി അവകാശ സമരം, ജന്മിത്ത വിരുദ്ധത

അനുബന്ധം 2: ഒളവറ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

  • എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പടനായകൻ. ഒളവറ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ചു.

  • കെ.എ. കേരളീയൻ: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സമുന്നത നേതാവ്. മലബാറിലുടനീളം പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമിതികൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നൽകി.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്. ഒളവറയിലെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഭൂഗർഭാവസ്ഥയിൽ ഇരുന്ന് ദിശാബോധം നൽകി.

  • ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’യിൽ നിന്ന് വിപ്ലവഗായകനായി മാറിയ നേതാവ്. കർഷകർക്ക് ആവേശം പകരുന്ന കവിതകളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും ഒളവറ മേഖലയിൽ ജനങ്ങളെ ഉണർത്തി.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലുകൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്.

  2. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരള ചരിത്രവും കർഷക പ്രസ്ഥാനവും. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  3. കൺപിൽ കുഞ്ഞികൃഷ്ണൻ (Kanpil Kunhikrishnan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

  4. കരേത്, പ്രകാശ് (Prakash Karat). Agrarian Revolt in Malabar: 1940-1946. സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  5. മേനോൻ, എ. ശ്രീധര (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്.

  6. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും.

ഇന്ത്യൻ ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ

ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങളെക്കുറിച്ചു താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.

ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്രം
ഹം‌പി
ബാദാമി
പട്ടടക്കൽ

മഹാബലിപുരം

എ.ഡി. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പല്ലവരാജാക്കന്മാരുടെ തുറമുഖ മായിരുന്നു കോറൊമാന്റൽ തീരത്തു നിർമിക്കപ്പെട്ട മഹാബലി പുരം. ഇവിടത്തെ ഒട്ടുമിക്ക ക്ഷേത്രങ്ങളും പണിതത് മഹാനായ പല്ലവ ഭരണാധികാരി നരസിംഹവർമനായിരുന്നു. നരസിംഹ വർമൻ മാമല്ലൻ എന്ന വിളിപ്പേരോടെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നഗരം മാമല്ലപുരം എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഇവിടത്തെ രഥങ്ങളും മണ്ഡപങ്ങളും കരിങ്കല്ലിലാണ് കൊത്തിയെടുത്തിട്ടു ള്ളത്. മണ്ഡപങ്ങൾക്കും മറ്റും അജന്ത-എല്ലോറ ഗുഹാശില്പ ചാതുരിയുമായി സാമ്യമുണ്ട്. മിനുക്കിയ കല്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് കടലോരക്ഷേത്രം പണിതിട്ടുള്ളത്. മഹാബലിപുരം ക്ഷേത നിർമിതിയിൽ വിദേശശില്പ സ്വാധീനം കാണാനാകും. തമിഴ്നാട്ടിലെ ചെങ്കൽപ്പേട്ടയിലുള്ള മഹാബലിപുരം ഇന്ന് ശില്പകലയുടെ നാടാണ്. പ്രദേശത്തെ കല്പണിക്കാരുടെയും കൊത്തുപണി വിദഗ്ധരുടെയും കഴിവിനുള്ള പ്രോത്സാഹനം എന്ന നിലയിൽ തമിഴ്നാട് സർക്കാർ ഇവിടെ ഒരു ശില്പകലാശാല സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജൂതപ്പള്ളി

ജൂത ആരാധനാകേന്ദ്രങ്ങൾ സിനഗോഗ് എന്നാണ് അറിയ പ്പെടുന്നത്. കൊച്ചിയിലെ വിശുതമായ ജൂതപ്പള്ളി 1568-ലാണ് പണികഴിപ്പിച്ചത്. ഇസായേൽ രാഷ്ട്രം രൂപീകൃതമായതോടെ കൊച്ചിയിലെയും മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലെയും ജൂത കുടിയേറ്റക്കാർ ഇസ്രായേലിലേക്ക് തിരികെ കുടിയേറ്റം നടത്തി. വെറും 17 ജൂതരാണ് പിന്നീട് കൊച്ചിയിൽ അവശേഷിച്ചത്. ഒരു പുരോഹിതനെ നിയമി ക്കാൻ ആവശ്യമായത്ര പുരുഷവിശ്വാസികൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ കൊച്ചിയിലെ ജൂതപ്പള്ളിയിൽ പുരോഹിതനില്ല. പള്ളിക്കു ചുറ്റുമായി ജൂതത്തെരുവുകളാണ് ഉള്ളത്. ഈ അപൂർവ ആരാധനാകേന്ദ ത്തിന്റെ മുഴുവൻ ദീപ്തിയും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് അത് ഇന്നും പരിരക്ഷിച്ചു വരുന്നു.

കാഞ്ചീപുരം

തമിഴ്നാട്ടിൽ ചെങ്കൽപെട്ടിനടുത്ത് പാലാർ നദിക്കരയിലാണ് പുരാതന നഗരമായ കാഞ്ചീപുരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ബി.സി. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായിരുന്നു ഇവിടം. തുടർന്നങ്ങോട്ട് ഗോൾക്കൊണ്ടയിലെ പല്ലവന്മാരുടെയും “കർണാടകയിലെ നവാബിന്റെയും ഫ്രഞ്ചുകാരുടെയും ഇംഗ്ലീഷു കാരുടെയുമൊക്കെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായി കാഞ്ചീപുരം. ആദ്യ – കാലങ്ങളിൽ ബുദ്ധ-ജൈനമത പാഠശാലകളായിരുന്നു ഇവിടം. 7-8 – ‘നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ “ആയിരം ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സുവർണനഗരം’ – എന്നാണ് കാഞ്ചീപുരം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. നഗരത്തിൽ 108 ശിവ ക്ഷേത്രങ്ങളും 18 വിഷ്ണുക്ഷേത്രങ്ങളുമുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ ക്ഷേത വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഉദാത്തമാതൃകയാണ് ഇവ ഓരോന്നും. 1300 – വർഷം പഴക്കമുള്ള കൈലാസനാഥക്ഷേത്രം രാജസിംഹരാജാവിന്റെ കാലത്താണ് പണിതുയർത്തിയത്. മനോഹരമായ നന്തിമണ്ഡപം – നമ്മ ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് നയിക്കും. വൈകുണ്ഠനാഥ
പെരുമാൾ ക്ഷേത്രം 8-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി പണിതുയർത്തിയ 4 ശ്രീകോവിലുകൾ ക്ഷേതത്തിലെ വിസ്മയകാഴ്ചയാണ്. ഏഴ് ഹിന്ദു വിശുദ്ധനഗരങ്ങളിൽ – ഒന്നാണ് കാഞ്ചീപുരം.

ഇന്ത്യാ ഗേറ്റ്

ഡൽഹി നഗരഹൃദയത്തിലുള്ള രാജ്പഥിന്റെ സമാപനസ്ഥല സൗധമാണ് ഇന്ത്യാ ഗേറ്റ്. ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിൽ ജീവൻ ബലി യർപ്പിച്ച 90,000 ഇന്ത്യൻ സൈനികരുടെ സ്മരണയ്ക്കാണ് ഇത് പണിതുയർത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഇവയിൽ 13,500 ഭടന്മാരുടെ പേരുകൾ സൗധത്തിന്റെ ഭിത്തിയിൽ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. അതിവിശാല മായ മൈതാനത്തിനു മധ്യത്തിൽ 42 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ ഇന്ത്യാ ഗേറ്റ് തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നു. 1971-ലെ ഇന്ത്യാ-പാക്ക് യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ച അജ്ഞാതഭടന്മാരുടെ സ്മരണയ്ക്കായി ഗേറ്റിന്റെ കമാ നത്തിനു താഴെയായി “അമർ ജവാൻ ജ്യോതി’ എന്ന കെടാദീപം ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. റിപ്പബ്ലിക് ദിനം, സ്വാതന്ത്യദിനം എന്നിങ്ങ നെയുള്ള ദേശീയ ഉത്സവദിനങ്ങളിൽ ഔദ്യോഗിക ചടങ്ങുകൾക്ക് ആരംഭം കുറിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്.

ജന്തർ മന്ദർ

ഡൽഹിയിലെ രജപുത്ര രാജാവ് സവായ്ജയ്സിംഗ് 1724-ൽ – പണികഴിപ്പിച്ച പുരാതന വാനനിരീക്ഷണകേന്ദ്രമാണ് ജന്തർ മന്ദർ. വലിയ ഒരു നിഴൽമാപിനിയും ഗ്രഹങ്ങളുടെയും ആകാശഗോള ങ്ങളുടെയും ദിശയും ചലനവും അളക്കാനുള്ള പഴയകാല ഉപകര — ണങ്ങളുമാണ് ഇവിടത്തെ ആകർഷണം. ദൂരദർശിനികൾ ഇല്ലാതി രുന്ന ഒരു കാലത്ത് വലിയ കെട്ടിടസമാനമായ എടുപ്പുകൾ ഉപയോ ഗിച്ച് അവയളക്കുന്ന വിദ്യയാണ് ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഭാരതത്തിലെ വിവിധ തച്ചുശാസ്ത്ര ഉപകരണങ്ങളായ സാമാട്ട് യന്തം, മിശ്രയന്ത്രം, രാമയന്തം, ജയപ്രകാശ്യന്തം എന്നിവയടക്കം പുരാതന ഉപകരണങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ നിരതന്നെ ഇവിടെയുണ്ട്. 1948-ൽ ജവഹർലാൽ നെഹ്റു ഇവിടം ഒരു സ്മാരകസൗധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഹവാ മഹൽ

പിങ്ക് നഗരം എന്നറിയപ്പെടുന്ന രാജസ്ഥാന്റെ തലസ്ഥാനമായ ജയ്പുരിലാണ് ഹവാ മഹൽ എന്ന വാസ്തവിസ്മയം നില കൊള്ളു ന്നത്. “കാറ്റിന്റെ കൊട്ടാരം’ എന്നാണ് ഇതിന്റെ മലയാള നാമം. ലാൽ ചന്ദ് ഉസ്താദ് എന്ന ശില്പി വിഭാവനം ചെയ്ത് സവായ് പ്രതാപ് സിംഗ് രാജാവ് 1799-ൽ പണിതീർത്തതാണ് ഈ കൊട്ടാരം. അഞ്ചു നിലകളിൽ പാടലവർണക്കല്ലുകൾ കൊണ്ടു പണിതുയർത്തിയ കൊട്ടാരം രാജകുടുംബത്തിലെ വനിതകൾക്ക് ഉത്സവങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളും ഘോഷയാത്രകളും സ്വകാര്യമായി കാണാൻ പണികഴിപ്പിച്ചതായിരുന്നു. ഓരോ നിലയിലും നൂറുകണക്കിന് മട്ടുപ്പാവുകളും കിളിവാതിലുകളുമുണ്ട്. ഇപ്പോൾ മനോഹരമായ ഈ കൊട്ടാരം ഒരു വാനനിരീക്ഷണകേന്ദ്രമായി വികസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഹുമയൂണിന്റെ ശവകുടീരം

മൺമറഞ്ഞ ഭർത്താവിന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി ഹുമയൂണിന്റെ വിധവ ഹമീദബീഗം 1560-ൽ പണികഴിപ്പിച്ചതാണ് ഈ ശവകുടീരം. കുടീരത്തിലേക്കുള്ള കവാടം ഒരു ഇരുനില പടിപ്പുരകൊണ്ടും ഉള്ളി – ലുള്ള ഭാഗം മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം കൊണ്ടും കമനീയമാക്കി. യിരിക്കുന്നു. താഴികക്കുടങ്ങൾക്കു താഴെ ഒരു അഷ്ടകോൺഹാളും അതിനു ചുറ്റിലുമായി അഷ്ടകോൺ അറകളുമുണ്ട്. മുഖ്യ കല്ലറ മധ്യഹാളിൽ തെക്കുവടക്കു ദിശയിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. 42.5 – മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ രണ്ടു താഴികക്കുടങ്ങൾ ഇതിന് മേൽക്കൂര തീർ ക്കുന്നു. താഴികക്കുടത്തിനു മുകളിൽ ചന്ദ്രക്കലയുടെ രൂപമുണ്ട്. – ചുവന്ന മണൽക്കല്ലും കറുപ്പും വെളുപ്പും വെണ്ണക്കല്ലും കൊണ്ടാണ് ഈ സൗധം പണിതിട്ടുള്ളത്. ഇതിലെ ഇരുതാഴികക്കുടമുള്ള ഒരു – ചെറിയ ശവകുടീരം പ്രത്യേക പരാമർശം അർഹിക്കുന്നു. ബാർബ – റുടെ ശവകുടീരം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇത് ചക്രവർത്തിയുടെ പ്രിയ – ങ്കരനായ ക്ഷരകന്റെ അന്ത്യവിശ്രമസ്ഥലമാണ്. മുഗൾ സാമ്രാജ്യ – സ്മരണയുണർത്തി ഹുമയൂൺ സ്മാരകം നിലകൊള്ളുന്നു.

ഗ്വാളിയാർ കോട്ട

15-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മധ്യ പ്രദേശിലെ മാൻസിംഗ് രാജാവ് പണി കഴിപ്പിച്ച കോട്ടയാണിത്. സമതല ത്തിൽ നിന്നും 90 മീറ്റർ ഉയ രത്തിലും 3 കി.മീ. നീളത്തി ലും ഒരു പാറത്തട്ടിലാണ് കോട്ട പണിതിട്ടുള്ളത്. മണൽക്കല്ലിൽ പണിത കോട്ടയ്ക്ക് ആറ് കവാട ങ്ങളുണ്ട്. കോട്ടയിൽ എട്ട് ജലസംഭരണികളും നിരവധി കൊട്ടാരങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും ഒരു മുസ്ലീം പള്ളിയും മറ്റ് മന്ദിരങ്ങളുമുണ്ട്. കോട്ടയിലുള്ള സസ്സ് ബാഹുക്ഷേത്രത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലും ഗുജാരി മഹൽ, ഹാത്തി പോൾ എന്നിവയും ഹിന്ദുവാസ്തുവിദ്യയുടെ മഹത്തായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ . ബ്രിട്ടീഷുകാർ താന്തിയാതോപ്പിയെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത് ഈ കോട്ടയ്ക്കു സമീപത്തു വെച്ചായിരുന്നു. കോട്ടമതിലിന്റെ താഴെയായി 15 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ കൊത്തിയെടുത്ത ഭീമാകാരമായ ജൈനപ്രതിമയും കാണാം.

ഹരിദ്വാർ

ഉത്തർപ്രദേശിലെ ഹരിദ്വാർ ഭാരതത്തിലെ മുഖ്യതീർഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ്. ശിവാലി മലനിരകൾക്കു താഴെ വിശുദ്ധ ഗംഗയുടെ തീരത്താണ് ഈ ക്ഷേതനഗരം. ഛണ്ഡിഘട്ടിൽ നിന്നും – 3 കി.മീ. അകലെയുള്ള ഛണ്ഡി ദേവീക്ഷേത്രം 1929-ലാണ് പണി കഴിപ്പിച്ചത്. ആദിശങ്കരനാണ് ഈ ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയത് എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഹരിദ്വാറിൽ നിന്നും 4 കി.മീ. മാറിയുള്ള ദക്ഷമഹാദേവക്ഷേത്രമാണ് മറ്റൊരു ആകർഷണം. ബിൽവ മലനിര കളിലുള്ള മാനസദേവീക്ഷേത്രത്തിൽ മലമ്പാതയിലൂടെ എത്തി ച്ചേരാം. ഛണ്ഡിദേവീക്ഷേത്രത്തെ ഇവിടവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന റോഡ്വേയും നിലവിലുണ്ട്. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കലാ-ശില്പചാതുരി സവിശേഷമാണ്. ഹരിദ്വാറിൽ എണ്ണമറ്റ വിശുദ്ധ സ്നാനഘട്ടങ്ങ ളുണ്ട്. പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച ദീപക്കാഴ്ചകൾ വിശുദ്ധഗംഗയിലൂടെ ഒഴുക്കുന്നത് മറക്കാനാവാത്ത ദൃശ്യവിരുന്നാണ്. കലാ-സാംസ്കാ രിക-ശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങളിലെ ഒരു പഠനകേന്ദ്രം കൂടിയാണ് ഹരി – ദ്വാർ. ആയുർവേദ ചികിത്സക്കും ഇവിടം പ്രസിദ്ധമാണ്.

സുവർണ ക്ഷേത്രം

സിക്ക് മതത്തിലെ നാലാമത്തെ ഗുരുവായിരുന്ന ഗുരു രാം ദാസാണ് 1577-ൽ അമൃത്സർ നഗരം സ്ഥാപിച്ചത്. സുവർണക്ഷേത്രം അഥവാ ഹരിമന്ദിർ നിലകൊള്ളുന്ന അമൃതസരസ് എന്ന പൊയ്ക്ക യുടെ പേരിൽ നിന്നാണ് ചുറ്റുമുള്ള നഗരത്തിന് ഈ നാമം ലഭിച്ചത്. തടാകമധ്യത്തിലെ ദ്വീപിലാണ് ക്ഷേത്രം പണിതുയർത്തിയിരിക്കു ന്നത്. ചുറ്റുമുള്ള ജലാശയത്തിൽ ക്ഷേത്രം ഒഴുകി നടക്കുന്നതായി തോന്നും. അഞ്ചാമത്തെ സിക്കുഗുരുവായ ഗുരു അർജ്ജുൻദേവാണ് തടാകമധ്യത്തിലെ ക്ഷേത്രനിർമാണത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. ലാഹോറിലെ മുസ്ലീം വിശുദ്ധനായ മിയാൻ മിർ 1588-ൽ ക്ഷേത ത്തിന് തറക്കല്ലിട്ടു. പാട്ടി, കസൂർ, കലമ്പൂർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കൊത്തന്മാരും തച്ചന്മാരുമാണ് പണികൾ ചെയ്തു തീർത്തത്. ക്ഷേത്രത്തിനുചുറ്റും വെണ്ണക്കല്ലിൽ മതിൽ പണിതിട്ടുണ്ട്. വലിയ താഴികക്കുടത്തിന്റെയും ചെറിയ കൊത്തളങ്ങളുടെയും വാസ്ത വിദ്യാചാതുരി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സവിശേഷഭംഗിയാണ്. ഭാരതത്തിലെ മുഖ്യ തീർഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ് സുവർണ ക്ഷേത്രം.

ഗോമതേശ്വര പ്രതിമ

വിന്ധ്യാമലനിരയിൽ സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും 3000 അടി ഉയര ത്തിലാണ് ഗോമതേശ്വര പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ശ്രാവണബല ഗോള. കർണാടകത്തിൽ മൈസൂറിൽ നിന്നും 93 കി.മീ. യാത ചെയ്താൽ ഇവിടെയെത്താം. ഒന്നാമത്തെ ജൈനതീർഥങ്കരന്റെ പുത നായിരുന്ന ബാഹുബലി രാജകുമാരന്റെ ഏകശിലയിലെ പൂർണ കായപതിമയാണ് ഗോമതേശ്വരൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. 19-ാം നൂറ്റാ ണ്ടിൽ നിർമിക്കപ്പെട്ട പ്രതിമ 50 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഒറ്റക്കല്ലിൽ നിന്നാണ് കൊത്തിയെടുത്തിട്ടുള്ളത്. ധ്യാനനിരതനായ ഗോമതേശ്വരന്റെ ശരീരത്തിൽ പടർന്നുകയറുന്ന വള്ളികൾ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് അഞ്ഞൂറ് പടവുകളുണ്ട്. വഴികളിൽ അവിടവിടെ ചെറു മ ന്ദി ര ങ്ങ ൾ കൊത്തിയെടുത്തി ട്ടുണ്ട്. ഓരോ പ്രന്ത ണ്ടു വർഷം കൂടു മ്പോഴും ഇവിടെ മഹാകുംഭാഭിഷേക മേള നടക്കുന്നു. പാ ലും നെയ്യും തൈരും കുങ്കുമവും കൊണ്ട് ഗോമതേശ്വര പ്രതിമ യിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്ന വിശുദ്ധ ഉ ത്സവമാണ് ഇത് . ലോകത്തെ നിൽക്കു ന്ന രൂപത്തിലുള്ള വലിയ പ്രതിമകളിൽ ഒന്നാണ് ഗോമതേശ്വര പ്രതിമ.

ഗോൾ ഗുമ്പാസ്സ്

കർണാടകയിലെ ബിജാപ്പൂരിലാണ് ഈ സ്മാരകസൗധം നിലകൊള്ളുന്നത്. ബിജാപ്പൂർ രാജാവ് മുഹമ്മദ് ആദിബ്ഷായു ടെയും ഭാര്യയുടെയും പുത്രിയുടെയും ഖബറാണ് സൗധത്തിലു ള്ളത്. 60 മീറ്ററോളം ഉയരത്തിൽ വമ്പൻ താഴികക്കുടമുള്ളതും ചതുരാകൃതിയിലുള്ളതുമായ ഈ സ്മാരകം ഇസ്ലാമിക വാസ്ത വിദ്യാരീതിയിലാണ് നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. 10 അടി വീതിയുള്ള ചുവരു കളും 125 അടി വ്യാസമുള്ള താഴികക്കുടവുമായി വലുപ്പം കൊണ്ട് ലോകത്തെ രണ്ടാമത്തെ താഴികക്കുടമായി ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു. അഷ്ടകോൺ ആകൃതിയിൽ ഏഴുനിലകളുമായി നാല് ഗോപുര ങ്ങൾ മുഖ്യകെട്ടിടത്തിന്റെ മൂലകളിൽ പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്നു. വിഖ്യാതമായ “അടക്കംപറച്ചിൽ ഗ്യാലറി’ ഉള്ളിലാണുള്ളത്. ഈ വിഖ്യാതസ്മാരകം 1659-ൽ പൂർത്തീകരിച്ചു.

ഗോൽകൊണ്ട കോട്ട

ഹൈദരാബാദിനു പടിഞ്ഞാറ് 8 കി.മീ. മാറി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട കുത്ബ് ഷാഹി സാമാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനനഗരമായിരുന്നു ഗോൾക്കൊണ്ട് കോട്ട. 1687-ൽ ഈ ആന്ധ്രാപ്രദേശ് നഗരം ഔറംഗസീബ് കീഴടക്കുകയും മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കു കയും ചെയ്തു. കുത്ബ് ഷാഹി രാജവംശകാലത്ത് കരിങ്കല്ലും ഇരുമ്പും ഉപയോഗിച്ച് അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തിയിരുന്നു. ഷാഹി ചക്രവർത്തിമാരുടെ ശവകുടീരങ്ങളും മോസ്കകളും കൊട്ടാര ങ്ങളും ഇന്നും അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഭിത്തികളിലെ വായുനിർഗമനവഴികൾ കോട്ടയിൽ ശുദ്ധവായു മുഴുവൻ സമയവും ലഭിക്കത്തക്കവിധം നിർമിച്ചിരിക്കുന്നു. മലഞ്ചെരിവിലെ കൊട്ടാരത്തോളമെത്തുന്ന ഭൂഗർഭ രഹസ്യവഴികളുണ്ട് ഇവിടെ. ചുറ്റുമുള്ള മലകളിൽനിന്നും ഖനനം ചെയ്യുന്ന രത്നക്കല്ലുകളുടെ ഒരു മുഖ്യ വ്യാപാരകേന്ദ്രമായിരുന്നു പണ്ട് ഈ കോട്ട.

ഗാന്ധി സമാധി

യമുനാനദിയുടെ തീരത്തെ രാജ്ഘട്ടിലാണ് ഗാന്ധിസ്മാരക – വും സമാധിയും. 1948-ൽ ഗാന്ധിജിയുടെ സമാധി സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ കറുത്ത വെണ്ണക്കല്ലിലെ ഒരു ചതുരത്തറ മാത്രമാണ് ഇവിടെയുണ്ടാ യിരുന്നത്. പൂന്തോട്ടത്തിനു മധ്യത്തിലെ ഈ സമാധിമണ്ഡപത്തിൽ ഗാന്ധിജിയുടെ അവസാനവാക്കുകളായ “ഹേ റാം’ എന്നത് ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഗാന്ധിജിയുടെ മരണദിനമായ – വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ ഇവിടെ പ്രാർഥനകൾ നടക്കും. സമാധിക്കടു ത്തായി ഗാന്ധിസ്മാരക മ്യൂസിയമുണ്ട്. ഗാന്ധിജിയുടെ സന്തത സഹചാരികളായിരുന്ന ചർക്കയും മെതിയടിയും കണ്ണടയുമെല്ലാം ഇവിടെ അമൂല്യവസ്തുക്കളായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗാന്ധിജി യുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബുക്കുകൾ, പെയിന്റിങ്ങുകൾ, ഫോട്ടോകൾ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി ചരിത്രവസ്തുക്കൾ ഇവിടെ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ

മുംബൈ തുറമുഖത്തെ ഈ സ്മാരകം ചരിത്രത്തിലെ നാഴികക്കല്ലുകളിൽ ഒന്നാണ്. 1911-ൽ ഭാരതം സന്ദർശിച്ച ജോർജ്ജ് അഞ്ചാമൻ രാജാവിന്റെയും മേരി ചക്രവർത്തിനിയുടെയും ബഹു മാനാർഥമാണ് ഇത് പണികഴിപ്പിച്ചത്. അറബ്-ഭാരത വാസ്തുവിദ്യ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയുള്ള സ്മാരകനിർമാണം 1924-ൽ പൂർത്തീക രിച്ചു. 16-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗുജറാത്തി ശില്പമാതൃകയാണ് പീതപാടല നിറമുള്ള വെട്ടുപാറകൾ കൊണ്ടു നിർമിച്ച കമാനത്തിനു ള്ളത്. രണ്ടു വശങ്ങളിലുള്ള ഹാളുകളിൽ അറുന്നൂറോളം പേർക്ക് ഇരിക്കാനാകും. 1947-ൽ ഭാരതം സ്വതന്ത്രമായപ്പോൾ ഭാരതത്തിലെ അവസാന ബാച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് സേന മാർച്ചു ചെയ്ത് രാജ്യമുപേക്ഷി ച്ചത് ഈ കമാനത്തിലൂടെയായിരുന്നു. സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെയും – ഛത്രപതി ശിവജിയുടെയും പ്രതിമകൾ ഗേറ്റിനു സമീപം സ്ഥാപി ച്ചിട്ടുണ്ട്.

എല്ലോറ ഗുഹകൾ

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഔറംഗബാദിലാണ് എല്ലോറ ഗുഹകൾ. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിനുമിടയിൽ ചാലൂക്യരാജാ ക്കന്മാർ പണിതതാണ് 34 ഗുഹകളടങ്ങുന്ന ഈ ക്ഷേത്രസമുച്ചയം. ഇവയിൽ 12 എണ്ണം ബുദ്ധക്ഷേത്രങ്ങളും 17 എണ്ണം ഹിന്ദുക്ഷേത ങ്ങളും 5 എണ്ണം ജൈനക്ഷേത്രങ്ങളുമാണ്. ഗുഹകളെല്ലാം പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തേയ്ക്ക് അഭിമുഖമായതിനാൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷ മാണ് ഉള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ സുവ്യക്തമാകുന്നത്. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കൈലാസനാഥക്ഷേത്രമാണ് ഗംഭീരം. 50 മീറ്റർ നീളവും 29 മീറ്റർ വീതിയുമുള്ള ഈ ഗുഹ ഏകശിലയിലാണ് കൊത്തിയെടുത്തിട്ടു ള്ളത്. 8-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഔറംഗബാദിലെ രാജാവ് കൃഷ്ണയാണ് ഇത് പണികഴിപ്പിച്ചത്. മുറ്റത്തുനിന്നും ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന രീതി യിലാണ് ഇതിന്റെ ഘടന. അഭിഷേക തീർഥക്ഷേത്രത്തിൽ നദീ ദേവിമാരായ ഗംഗ-യമുന-സരസ്വതിയുടെ പ്രതിഷ്ഠയുണ്ട്. ജൈന ക്ഷേത്രത്തിൽ ഇന്ദ്രസഭയും ജഗന്നാഥസഭയും കൊത്തിവച്ചിരി | ക്കുന്നു. ധ്വജസ്തംഭം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗജരാജപ്രതിമയാണ് | ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയം. വാസ്ത-ശില്പവിദ്യയുടെ മഹോന്നത മാതൃക യാണ് എല്ലോറയിലെ ഗുഹകൾ.

ഫത്തേപൂർ സിക്രി

ഉത്തർപ്രദേശിലെ പുരാതന നഗരമാണ് ഫത്തേപൂർ സിക്രി. മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായ അക്ബറാണ് 1569-ൽ ഈ നഗരം പണി കഴിപ്പിച്ചത്. അതിവിശാലമായ ഒരു സാമാജ്യവും അളവറ്റ സമ്പത്തു മുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അക്ബർക്ക് അനന്തരാവകാശികൾ ഇല്ലാ യിരുന്നു. ചക്രവർത്തിയുടെ ആദ്ധ്യാത്മിക ഗുരു ഷെയ്ക്ക് സലിം ചിഷ്ട്ട്ടി അക്ബർക്ക് മൂന്നു മക്കളുണ്ടാകുമെന്ന് പ്രവചിക്കുകയും അത് സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുരുവിനോടുള്ള നന്ദിപ്രകടനമായി അക്ബർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രാമമായ സിക്രിയെ ഒരാസൂത്രിത നഗരമായി പണിതുയർത്തുകയായിരുന്നു. വിജയത്തിന്റെ നഗരം എന്നർഥം വരുന്ന ഫത്തേപൂർ എന്ന നഗരനാമവും നൽകി, ആഗ യിൽ നിന്നും അക്ബർ തന്റെ സാമാജ്യ തലസ്ഥാനം ഇവിടേയ്ക്ക് മാറ്റി. പാടലവർണക്കല്ലുകളിൽ കൊത്തുപണികളോടെ നിർമിച്ച കൊട്ടാരങ്ങളും ഓഫീസുകളും എടുപ്പുകളും മുറ്റങ്ങളുമാണ് ഇവിടെ യുള്ളത്. മുഗൾ വാ സ്തുവിദ്യയുടെ മാ സ് മ ര സാന്നിദ്ധ്യം നഗരത്തിലാകെയും കാണാം. പതിന്നാലു വർഷക്കാലം ഈ ന ഗരത്തിൽ താമസിച്ച ശേഷമാണ് 1585-ൽ അക്ബർ അജ്ഞാത ക ാ ര ണ ങ്ങ ള ന ൽ എന്ന യ് ക്കു മാ യി ഇവിടം ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്. മുഗൾ രാജ പാ ര മ്പ ര്യ ത്തിന്റെ സ്മാരകമായി ഇന്ന് ഫത്തേപൂർ സിക്രി നിലകൊള്ളുന്നു.

റാൻസം ലേഡിയുടെ പള്ളി

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പണികഴിപ്പിച്ച കന്യാകുമാരിയിലെ സെന്റ് തോമസിന്റെ റോമൻ കത്തോലിക്കാപള്ളിയാണ് ഇത്. പിന്നീട് ഇത് പുതുക്കിപ്പണിയുകയും പുനർനാമകരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. മുനമ്പിനടുത്താണ് ഉന്നതമായ ഈ വെൺമന്ദിരം നിലകൊള്ളു ന്നത്. കന്യാമറിയത്തിന്റെ മൂന്നടി ഉയരമുള്ള ഒരു പ്രതിമ പള്ളി ക്കുള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1543-ൽ പോർച്ചുഗലിൽനിന്നും കൊണ്ടു വന്നതാണ് ഇത് എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. മുഖ്യഹാളിലെ പതിന്നാലിട ങ്ങളിലായി യേശുദേവന്റെ പീഢാനുഭവങ്ങളുടെ തടിയിൽ കൊ ത്തിയ രൂപങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായുടെ ജീവിതത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ള ചിത്രങ്ങൾ ജാലകത്തിന്റെ വർണച്ചില്ലുകളിൽ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് റാൻസം ലേഡിയുടെ പള്ളി നാശത്തിന്റെ വക്കിലാണ്.

എലിഫെന്റാ ഗുഹകൾ

മുംബൈ തുറമുഖത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു ദ്വീപിലാണ് എലി ഫെന്റാ ഗുഹകളുള്ളത്. ഗർഭപുരി എന്നായിരുന്നു ഇതിന്റെ പഴയ നാമം. പിന്നീട് പോർച്ചുഗീസുകാരാണ് ഭീമാകാരമായ ആനയുടെ ശില്പം ഉള്ളതിനാൽ എലിഫെന്റാ ഗുഹകൾ എന്ന് പേരിട്ടത്. ഗേറ്റ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും പത്തു കി.മീ. ബോട്ടുസവാരി ചെയ്താൽ ഇവിടെയെത്താം. 757-973 കാലത്ത് രാഷ്ട്രകൂടരാജാക്കന്മാരാണ് ഇത് പണികഴിപ്പിച്ചതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. നിത്യാന്ധകാരത്തിൽ നിന്നും ഉയിർക്കൊള്ളുന്ന മഹേശ്വര പ്രതിഷ്ഠയാണ് മൂന്നു കവാട ങ്ങളിൽ നിന്നു ദർശിക്കാവുന്ന ഇവിടുത്തെ മുഖ്യബിംബം. ഗർഭഗൃഹത്തിന്റെ നാലു വാതിലുകളിൽനിന്നും ദ്വാരപാലക രുടെയും പരിവാരങ്ങ ളുടെയും പ്രതിമ കാ ണാം. സൃഷ്ടി സ്ഥിതി സംഹാരപതീകമായ ത്രിമൂർത്തി പ്രതിഷ്ഠ 5.45 മീറ്റർ ഉയരത്തി ലാണ് സ്ഥാപിച്ചിട്ടു ള്ളത്. ശിവന്റെ വിവിധ ഭാവങ്ങളെ ദൃശ്യവൽ – ക്കരിക്കുന്ന ബിംബ ങ്ങളും ലേഖനങ്ങളു മാണ് ഗുഹാഭിത്തിക ളിലുള്ളത്. ഈ ഗുഹാ ക്ഷേത്രത്തിന് എല്ലോറ യിലെ ക്ഷേത്രവുമായി സാമ്യമുണ്ട്.

ഭുവനേശ്വർ

മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമിക്കപ്പെട്ട ക്ഷേത്രനഗരമായ ഭുവനേശ്വർ ഒഡീഷയുടെ തലസ്ഥാനമാണ്. ആറു മുതൽ 16 വരെ നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി പണിതുയർത്തിയ അഞ്ഞൂറോളം ക്ഷേത്രങ്ങൾ നഗരത്തിലുണ്ട്. ഇവയിൽ മിക്കതും ശിവക്ഷേത്രങ്ങളാണ്. ഒഡീഷ യിലെ ക്ഷേത്രവാസ്തുവിദ്യയുടെ ദീപ്തമായ ഉദാഹരണമാണ് എ.ഡി. 1114-ൽ പണികഴിപ്പിച്ച ലിംഗരാജക്ഷേത്രം. ഈ ബഹുനില ആരാധനാകേന്ദ്രത്തിന് 132 അടി ഉയരമുണ്ട്. ചെറുതും വലുതുമായ നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങളും പൂജാമന്ദിരങ്ങളും മുഖ്യ ക്ഷേത്രമതിലിന് ഉള്ളിലും ചുറ്റുമായി ചിതറി വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നു. മുഖ്യ ശ്രീകോവി ലിലെ മൂർത്തി ശിവലിംഗമാണ്. മുക്കേശ്വര ക്ഷേത്രം, കേദാരേ ശ്വരക്ഷേത്രം, രാജറാണിക്ഷേത്രം, പരശുരാമേശ്വരക്ഷേത്രം എന്നിവ യാണ് ആകർഷകമായ മറ്റു ചില അമ്പലങ്ങൾ. നിരവധി ഹിന്ദു രാജവംശങ്ങളുടെ പ്രാദേശിക തലസ്ഥാനമായിരുന്നു ഭുവനേശ്വർ. ഇന്നിവിടം സർക്കാർ മന്ദിരങ്ങളും സർവകലാശാലകളും വിമാനത്താ വളങ്ങളുമൊക്കെ അടങ്ങുന്ന ആസുത്രിത നഗരസമുച്ചയമാണ്.

ചാർമിനാർ

ആന്ധ്രാപ്രദേശിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ഹൈദരാബാദിന്റെ മധ്യത്തിലുള്ള മുഖ്യ ആകർഷണകേന്ദ്രമാണ് ചാർമിനാർ. ഗോൽക്കുണ്ടയിലെ സുൽത്താനായിരുന്ന മുഹമ്മദ് ക്വിലി കുത്തബ് ഷാഹി ആണ് 1591-ൽ ഇത് പണികഴിപ്പിച്ചത്. നാലു മിനാരങ്ങളുള്ള ഒരു ചതുരക്കോട്ടയാണ് ഇത്. ഓരോ മിനാരത്തിനും 55 മീറ്റർ – ഉയരമുണ്ട്. അറബ്-ഭാരത വാസ്തുവിദ്യയുടെ സങ്കലനമാണ് ചാർമിനാർ. ചാർമിനാർ കോട്ടയുടെ നാലു വശത്തും തുറന്ന കമാന ങ്ങളും ചുറ്റുഗോവണികളുമുണ്ട്. ചാർമിനാറിലെ സുന്ദരമായ മെക്കാ മോസ്കിൽ പതിനായിരത്തോളം പേർക്ക് പ്രാർഥിക്കാനാവും. വിലപിടിച്ച രത്നക്കല്ലുകളും മുത്തുകളുമടക്കം ഒട്ടനവധി വാണിഭ വസ്തുക്കളുടെ വില്പനകേന്ദ്രമാണ് മിനാരത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള വീഥി കളും തെരുവുകളും.

ബഹായി ക്ഷേത്രം

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രവാചകനായ മിർസാ ഹുസൈൻ അലി ആണ് ബഹായിമതത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ. 1986-ൽ – ആണ് ന്യൂഡൽഹിയിലെ നെഹ്റു സ്റ്റെയ്സിൽ ബഹായി മന്ദിരം പണികഴിപ്പിച്ചത്. ഭാരതത്തിന്റെ ദേശീയ പുഷ്പമായ താമരയുടെ രൂപത്തിൽ പണികഴിച്ചിട്ടുള്ളതിനാൽ “ലോട്ടസ് ടെംബിൾ’ എന്നും ഈ വിശുദ്ധസ്ഥലം അറിയപ്പെടുന്നു. അത്യസാധാരണമായ ഈ ക്ഷേതശില്പത്തിന് മുന്നു നിരകളിലായി ഒൻപത് വീതം ഇതളു കൾ വിടർന്നുവരുന്ന താമരയുടെ രൂപമാണ് ഉള്ളത്. അംബര ചുംബിയായ ഈ ക്ഷേത്രത്തിനു ചുറ്റും പൂന്തോട്ടവും പൊയ്ക്കുകളു മുണ്ട്. സമത്വത്തിന്റെ സന്ദേശം തീർഥാടകർക്ക് പകരുന്ന ഈ ക്ഷേത്രം വെണ്ണക്കല്ലും ശിലയും മണലും സിമന്റും കൊണ്ടാണ് നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. പൊതു ആരാധനാകേന്ദ്രം എന്ന നിലയിൽ ലോകമാകെയും നിന്നുള്ള സഞ്ചാരികൾ ബഹായി മന്ദിരത്തി ലെത്തുന്നു.

ബോം ജീസസ് ബസിലിക്ക

പള്ളികളുടെയും പ്രാർഥനാമന്ദിരങ്ങളുടെയും നാടായ ഗോവ, കിഴക്കിന്റെ റോം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. പഴയ ഗോവയിൽ ജസട്ട് പാതിരിമാർ 1605-ൽ പണികഴിപ്പിച്ചതാണ് ബോം ജീസസ് ബസിലിക്ക. ജസ്യൂട്ട് മതപ്രചാരകൻ ആയിരുന്ന സെന്റ് ഫ്രാൻസിസ് സേവ്യർ പാവങ്ങളുടെ ഇടയിലെ തന്റെ കാരുണ്യപ്രവർത്തനത്തി നായി 1542-ൽ ഗോവയിലെത്തി. വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികശരീരം ഈ പള്ളിയിൽ ഇന്നും കേടുകൂടാതെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ടസ്കനിയിലെ പ്രഭു നൽകിയ പേടകത്തിലാണ് വിശുദ്ധന്റെ ശരീരം സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്. വിശിഷ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് അലകൃതമാണ് വിശുദ്ധന്റെ ദേഹം. മുഖ്യ അൾത്താരയുടെ മധ്യ ത്തിൽ ജസ്യൂട്ട് സഭയുടെ സ്ഥാപകനായ സെന്റ് ഇഗ്നേഷ്യസിന്റെ ആൾവലിപ്പത്തിലുള്ള പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്നു നിലക ളുള്ള ബസിലിക്ക കൃഷ്ണശിലയും വെട്ടുകല്ലും കൊണ്ട് നിർമിച്ചതും പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ വാസ്തുവിദ്യാചാതുരി വിളിച്ചറിയിക്കു ന്നതുമാണ്.

അക്ബറുടെ ശവകുടീരം

ഉത്തർപ്രദേശിൽ ആഗ്രയ്ക്ക് സമീപമുള്ള സിക്കന്തരാബാദി ലാണ് അക്ബറുടെ ശവകുടീരം. ഉയർന്ന ചുറ്റുമതിലിനുള്ളിൽ വശ്യമനോഹരമായ ഒരു പുന്തോട്ടത്തിനു മധ്യത്തിലാണ് ഈ സൗധം നിലകൊള്ളുന്നത്. അക്ബർ തന്നെയാണ് മണൽക്കല്ലിൽ പടുത്തുയർത്തിയ തന്റെ അന്ത്യവിശ്രമസ്ഥാനത്തിന്റെ പണി തുട ങ്ങിയതെങ്കിലും 1613-ൽ പുത്രൻ ജഹാംഗീറാണ് അത് പൂർത്തീ കരിച്ചത്. കെട്ടിടത്തിന്റെ ശില്പഘടനയിൽ ജഹാംഗീർ ചില ഭേദഗതികൾ വരുത്തുകയും കെട്ടിടത്തിന്റെ മേൽത്തട്ടിൽ അക്ബർ ക്കു വേണ്ടി ഒരു കപടകുടീരം വെണ്ണക്കല്ലിൽ പണിയുകയും ചെയ്തു. യഥാർഥ ശവകുടീരം ഒരു നിലവറയിലാണ് ഒരുക്കിയത്. മാർബിൾ ഇടനാഴിയ്ക്കപ്പുറമുള്ള അഞ്ചാംനിലയിലെ തുറസായ പ്രദേശം, ഒരു തുറന്ന പിക ശവകുടീരം തനിക്കു വേണമെന്ന അക്ബറുടെ ആഗ്രഹത്തിന് അനുസൃതമായി പണികഴിപ്പിച്ചതാണെന്ന് കരുത പ്പെടുന്നു. സങ്കീർണമായ കൊത്തുപണികൾ കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് ഇവിടുത്തെ ചുവരുകൾ. ഇടനാഴിയുടെ മധ്യത്തിലെ വെണ്ണക്കൽ സ്മാരകശിലയിൽ ദൈവത്തിന്റെ 29 നാമങ്ങൾ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

അമർനാഥ്

കാഷ്മീരിൽ ശ്രീനഗറിൽ നിന്നും 145 കി.മീ. മാറിയാണ് ഭാരത ത്തിലെ മുഖ്യ തീർഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്നായ അമർനാഥ്. ഹിമാലയചെരുവിലെ 150 അടി ഉയരവും 90 അടി വീതിയുമുള്ള ഗുഹയാണ് അമർനാഥിനെ വിഖ്യാത സ്ഥലമാക്കുന്നത്. പ്രകൃതി ദത്തമായ ക്ഷേത്രവും അതിനുള്ളിലെ മഞ്ഞുശിവലിംഗവുമാണ് അമർനാഥ് ഗുഹയുടെ വിശുദ്ധിക്ക് കാരണം. വേനൽക്കാലത്ത് മഞ്ഞുശിവലിംഗം ഉരുകി ഇല്ലാതാവുകയും മഞ്ഞുകാലമായാൽ അത് രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സമയത്ത് പൗർണമി ദിന ത്തിൽ ആറടി വരെ ഉയരം ശിവലിംഗത്തിന് ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. കാൽനടയായി വേണം സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും 14000 അടി ഉയരെ യുള്ള അമർനാഥിലെത്താൻ. പഹൽഗാമിൽനിന്നും നാലു ദിവസത്തെ യാത്രകൊണ്ടാണ് തീർഥാടകർ ഇവിടെ എത്തു ന്നത്. ഇവിടെ വിവിധ ദൈവ ങ്ങളുടെ രൂപവുമായി സാദൃശ്യ മുള്ള നിരവധി മഞ്ഞുവിഗ്രഹ ങ്ങൾ കാണാം. അമരാവതി യിലെ പുണ്യസ്നാനം സകല പാപങ്ങളും ഒഴുക്കികളയു മെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഭഗവാൻ ശിവൻ പ്രകൃതിയുടെ നിത്യ സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദേവി പാർവ്വതിക്ക് ഉപദേശം നൽ കിയത് അമർനാഥ് ഗുഹയിൽ വെച്ചാണെന്ന് വിശ്വസിക്ക പ്പെടുന്നു.

അജന്താഗുഹകൾ

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഔറംഗബാദ് ജില്ലയിലാണ് അജന്താ ഗുഹകൾ. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ ഒരുകൂട്ടം ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരാണ് ഇത് കണ്ടെത്തിയത്. ബി.സി. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനും 7-ാം നൂറ്റാണ്ടിനുമിടയിലാണ് വിശ്വവിഖ്യാതമായ ഈ ബുദ്ധമത കേന്ദ്രങ്ങൾ നിർമിക്കപ്പെട്ടത്. ഡക്കാൻ പീഠഭൂമിയിലുള്ള അതി വിശാലമായ ഒരു ആഗ്നേയശിലയിലാണ് ഗുഹകൾ കൊത്തിയെടു ക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ആകെയുള്ള 29 ഗുഹകളിൽ അഞ്ചെണ്ണം ചൈത്യ ഗൃഹങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ പ്രാർഥനാമുറികളും ബാക്കിയുള്ളവ വിഹാരങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ ഭിക്ഷമന്ദിരങ്ങളും ആണ്. ഒന്നാമത്തെ വിഹാരത്തിനു മുമ്പിൽ ശ്രീബുദ്ധന്റെ ഒരു വലിയ രൂപമുണ്ട്. നാഗ രാജപ്രതിഷ്ഠ പത്തൊമ്പതാമത്തെ ഗുഹയിലും ശ്രീബുദ്ധന്റെ മഹാ പരിനിർവ്വാണ ലിഖിതം ഇരുപത്തിയാറാമത്തെ ഗുഹയിലും കാണ പ്പെടുന്നു. നദീദേവിമാരായ ഗംഗയുടെയും യമുനയുടെയും ആലേ ഖനങ്ങൾ കവാടത്തിനടുത്ത് കാണാം. ഭാരതത്തിന്റെ അന്നത്തെ – സാമൂഹിക ജീവിതത്തെ വെളിവാക്കുന്നതാണ് ഗുഹാഭിത്തിയിലെ – കൊത്തുപണികൾ. പ്രതീകാത്മക ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു നിരതന്നെ അജന്താഗുഹകളിലുണ്ട്.

വിവേകാനന്ദപ്പാറ

കന്യാകുമാരി ഒരു വിനോദസഞ്ചാര-തീർഥാടന കേന്ദ്രമാണ്. ഗാന്ധിമണ്ഡപവും വിവേകാനന്ദപ്പാറയുമാണ് ഇവിടുത്തെ രണ്ടു പ്രധാന സ്ഥലങ്ങൾ. തീരത്തുനിന്നും ഒന്നര കി.മീ. മാറി കടലി ലാണ് വിവേകാനന്ദപ്പാറ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത്. ദേവി കന്യാ കുമാരിയുടെ പാദം പതിഞ്ഞതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന “ശ്രീപാദ പ്പാറ’ വിവേകാനന്ദപ്പാറയിൽ കാണാം. ഇതിനടുത്തായ വലിയ പാറയിലാണ് സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ ധ്യാനനിരതനായിരുന്നതും ജ്ഞാനോദയം നേടിയതും. പരമ്പരാഗത ഭാരതീയ ശില്പചാതുരി യോടെ പണിതെടുത്ത സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ഒരു ഉജ്വലപ്രതിമ ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടുത്തെ ധ്യാനമുറിയിൽ പ്രാർഥനാപൂർവമിരുന്ന് നമുക്കും ആത്മീയാനുഭവം നേടാം.

ടിപ്പുവിന്റെ കോട്ട

പാലക്കാട് കോട്ട എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ടിപ്പുവിന്റെ കോട്ട കേരളത്തിലെ പാലക്കാട്ടാണ് ഉള്ളത്. മൈസൂറിലെ ഹൈദരാലി യാണ് 1766-ൽ ഇത് പണികഴിപ്പിച്ചത്. കോയമ്പത്തൂരും പശ്ചിമതീര വുമായുള്ള ആശയവിനിമയം ത്വരിതപ്പെടുത്താനാണ് ഇത് നിർമിച്ച് തെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഹൈദരാലിയുടെയും ടിപ്പുവിന്റെയും സൈനിക ആസ്ഥാനമായിരുന്നു ഇവിടം. 1784-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഈ കോട്ട പുതുക്കിപ്പണിത് ടിപ്പുവിനെതിരായ പ്രതിരോധത്തി നായി ഉപയോഗിച്ചു. പിന്നീട് സാമൂതിരി പിടിച്ചെടുത്ത കോട്ട 1790-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ഇവിടെ ഒരു ഹനുമാൻ ക്ഷേത – മുണ്ട്. ഇന്ന് ഏതാനും സർക്കാർ മന്ദിരങ്ങൾ കോട്ടയിൽ പ്രവർത്തി ക്കുന്നുണ്ട്.

ഉദയ്പൂർ

രാജസ്ഥാനിൽ ആരാവല്ലി മലനിരകളിലെ വനമേഖലയിലുള്ള ഉദയ്ക്കർ, ഉദയസൂര്യന്റെ നഗരമെന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. 8-ാം നൂറ്റാ ണ്ടിലാണ് ഈ നഗരം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. ഇവിടെ നിരവധി കൊട്ടാര ങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും സ്മാരകങ്ങളും തടാകങ്ങളുമുണ്ട്. ഗംഭീരമായ ഇവിടുത്തെ മാർബിൾകൊട്ടാരം പൂമുറ്റങ്ങളാലും ക്ഷേത്രങ്ങളാലും വർണച്ചിൽ ദർപ്പണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കിളിവാതി ലുകളാലും മച്ചകച്ചിത്രങ്ങളാലും സമ്പന്നമാണിവിടം. മഹാറാണ യുടെ കൊട്ടാരം ഉദയ്പൂരിന്റെ കീർത്തിമുദ്രയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ നഗരകൊട്ടാരം ഇന്നൊരു മ്യൂസിയമാണ്. പടിഞ്ഞാറ് രണ്ട് മാർബിൾ കൊട്ടാരങ്ങൾ അതിരിട്ട പിച്ചോള തടാകമാണ്. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമിക്കപ്പെട്ട ജഗദീശക്ഷേത്രത്തിലെ മഹാവിഷ്ണുവിന് അഭിമുഖമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഗരുഡന്റെ വെങ്കലശില്പമാണ് മറ്റൊരു മുഖ്യ ആകർഷണം.

സുര്യക്ഷേത്രം

ഒഡീഷയിലെ പുരിജില്ലയിലെ കൊണാർക്ക് ഗ്രാമത്തിലാണ് വിഖ്യാതമായ സൂര്യക്ഷേത്രമുള്ളത്. 13-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമിച്ചതും സൂര്യരഥത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ളതുമാണ് ഈ ക്ഷേത്രം. ഒഡീഷയുടെ തനത് ക്ഷേത്ര വാസ്തുശില്പരീതിയാണ് ഇവിടെ നിർമാണത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വശങ്ങളിലായി ആറുവീതം രഥചകങ്ങൾ കല്ലിൽ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. ശിലയിൽ പണിതെ ടുത്ത ആറ് കുതിരകൾ രഥം വലിക്കുന്നതായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. കൂറ്റൻ ഇരുമ്പ് കമ്പികൾ രഥക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുകൾത്തട്ടിനെ താങ്ങി നിർത്തുന്നു. ഗർഭഗൃഹത്തിലെ ഗോപുരം പൂർണമായും നശിപ്പിക്ക പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മനോഹരമായ കൊത്തു പണികൾ കൊണ്ടും ശില്പ ങ്ങൾ കൊണ്ടും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുറംഭാഗം സമ്പന്നമാണ്. ഭാരത ത്തിലെ ക്ഷേത്ര വാസ്തുവിദ്യയുടെ വേറിട്ടു നിൽക്കുന്ന ഉദാഹരണ ങ്ങളിലൊന്നാണ് കൊണാർക്കിലെ സൂര്യക്ഷേത്രം.

താജ്മഹൽ

അനശ്വരപ്രണയത്തിന്റെ വെണ്ണക്കൽ സ്മാരകവും വാസ്ത – വിദ്യയുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണവുമായ താജ്മഹൽ, കൊട്ടാരങ്ങൾക്ക് ഒരു പൊൻകിരീടം തന്നെയാണ്. യമുനാതീരത്ത് ആഗ്രയിലാണ് ഇത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. 1648-ൽ തന്റെ പ്രിയതമ മുംതാസ് മഹലിന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തി പണികഴിപ്പിച്ചതാണ് ഈ ശവകുടീരം. 20,000 തൊഴിലാളികൾ 20 വർഷം വിയർപ്പൊഴുക്കി യാണ് ഈ ലോകോത്തര വാസ്തവിസ്മയത്തെ യാഥാർഥ്യമാക്കി യത്. 75 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള താജ്മഹൽ ഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയര മുള്ള ചരിത്രസ്മാരകമാണ്. മൂന്നുനിലകളുള്ള മുഖ്യപടിവാതിൽ (ദർവാസ) 100 മീറ്റർ ഉയരമുള്ളതും 150 മീറ്റർ വീതിയുള്ളതും താജ് മഹലിനു ചുറ്റുമുള്ള മനോഹരപൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശനമൊ രുക്കുന്നതുമാണ്. 6.6 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ 93.9 ചതുരശ്ര മീറ്റർ വിസ്തീ ർണമുള്ള ഒരു പടുകൂറ്റൻ മാർബിൾ തറയിലാണ് സൗധം പടുത്തു യർത്തിയിട്ടുള്ളത്. താജിന് വശങ്ങളിലായി 40 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള നാല് കൂറ്റൻ സ്ത്രപങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വെളുപ്പും കറുപ്പും വെണ്ണക്കല്ലിലാണ് തറകൾ ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളത്. 24.5 മീറ്റർ ഉയരവും 17.7 മീറ്റർ വ്യാസവുമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ താഴികക്കുടമാണ് ഇതിനുള്ളത്. ലോകാത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നാണ് താജ്മഹൽ.

സോമനാഥക്ഷേത്രം

ഗുജറാത്തിലെ തീർഥാടനനഗരമാണ് സോമനാഥ്. ചാലുക്യ രാജാക്കന്മാരാണ് ഇവിടുത്തെ ശിവക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചത്. 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പ് രാജസോമചക്രവർത്തി സ്വർണംകൊണ്ടാണ് ഈ ക്ഷേത്രം പണിതതെന്ന് കരുതുന്നു. തുടർന്ന് കൃഷ്ണരാജ രാജാവ് വെള്ളിയിൽ ഇതിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തി. മുഹമ്മദ് ഗോറി യുടെ ആക്രമണത്തിനുശേഷം കൃഷ്ണശിലയിലാണ് ഇത് പുതു ക്കിപ്പണിതത്. 13-ാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഈ ക്ഷേത്രം ആക്രമിക്കപ്പെടു കയും ചെയ്തു. ഇന്ന് ദാരുശില്പങ്ങളുടെയും കൊത്തുപണികളു ടെയും ഒന്നാന്തരം ഉദാഹരണമായി സോമനാഥക്ഷേത്രം നില കൊള്ളുന്നു. കുറ്റൻ തടിത്തൂണുകളാണ് ക്ഷേത്രത്തെ താങ്ങിനിൽ ക്കുന്നത്. ഇവയിൽ പലതും അമൂല്യമായ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കുത് മാണ്. 13 നിലകളുള്ള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരങ്ങൾക്കു മുകളിൽ 14 സ്വർണതാഴികക്കുടങ്ങളുണ്ട്. ഈ ക്ഷേത്രം സഞ്ചാരികളുടെ ഒരു മുഖ്യ സന്ദർശനകേന്ദ്രമാണ്.

ശ്രീ പത്മനാഭസ്വാമിക്ഷേത്രം

തിരുവനന്തപുരത്താണ് മതവിശ്വാസ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പതീകമായ ശ്രീ പത്മനാഭസ്വാമിക്ഷേത്രം നിലകൊള്ളുന്നത്. അനന്തനാഗത്തിൽ ശയനം കൊള്ളുന്ന മഹാവിഷ്ണുവാണ് മുഖ്യ പ്രതിഷ്ഠ. ഗർഭഗൃഹത്തിന്റെ മുന്നിലുള്ള മൂന്ന് കവാടങ്ങളിൽ കുടി അനന്തശയനത്തിന്റെ പൂർണരൂപം ദർശിക്കാനാകും. 100 മീറ്റർ ഉയര ത്തിൽ ഏഴുനിലകളുള്ള ഗോപുരം ദ്രാവിഡശില്പമാതൃകയിലാണ് – നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഏഴ് സ്വർണ താഴികക്കുടങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗോപുര – ത്തിന്റെ മുകൾഭാഗം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുരാണ പ്രസിദ്ധ കഥകൾ ഗോപുരത്തിൽ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപം പൂജാദികർമങ്ങളുടെ ഭാഗമായുള്ള സ്നാനത്തിനും മറ്റും ഒരു കുളമുണ്ട്. കൊത്തുപണി ചെയ്ത് ദാരുസ്തംഭങ്ങളും അലങ്കരി ക്കപ്പെട്ട മച്ചുകളും ശില്പവൈദഗ്ധ്യത്തിന്റെ സാക്ഷിപത്രങ്ങളാണ്. ഒറ്റക്കൽ മണ്ഡപം എന്ന പേരിൽ ഏകശിലയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത – ഒരു മണ്ഡപം ശ്രീകോവിലിനു മുമ്പിലായുണ്ട്.

സാന്താക്രൂസ് കത്തീഡ്രൽ

500 വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് പോർച്ചുഗീസുകാർ പണികഴിപ്പി ച്ചതാണ് കോട്ടപ്പള്ളി എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന കൊച്ചിയിലെ ഈ ദേവാലയം. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പ് കൊച്ചിയിലെത്തിയ ഫാൻസിസ്കൻ പാതിരിമാരെ കൊച്ചിരാജാവ് വരവേറ്റു എങ്കിലും സാമൂതിരി അതിനെ എതിർത്തു. സാമൂതിരിയെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ പോർച്ചു ഗീസുകാർ കൊച്ചിരാജാവിനെ സഹായിച്ചു. പകരമെന്നോണം ഒരു കോട്ടയും പള്ളിയും പണിയുന്നതിനുള്ള സ്ഥലം രാജാവ് ഇവർക്ക് അനുവദിച്ചു നൽകുകയായിരുന്നു. തടിയും കല്ലും കൊണ്ടു പണിത് ഈ പള്ളി 1503-ൽ വെഞ്ചരിച്ച് സാന്താക്രൂസ് പള്ളി എന്ന് പേരു നൽകി. 1505-ൽ തടിയും മാർബിളും ഉപയോഗിച്ച് ഇത് പുതുക്കി പ്പണിതു. 1663-ൽ ഡച്ചുകാർ കൊച്ചി പിടിച്ചെടുത്തതോടെ പള്ളി അവരുടെ ആയുധപ്പുരയായി മാറി. 1903-ൽ ബിഷപ്പ് ഡോം ജോൺ ഗോമസ് ഫെറെയ്റ പള്ളി വീണ്ടും പുതുക്കിപ്പണിതു. 1984-ൽ സാന്താക്രൂസ് പള്ളി ഒരു കത്തീഡ്രലായി ഉയർത്തപ്പെട്ടു.

സാരനാഥ്

ഉത്തർപ്രദേശിൽ വാരണാസിയിൽ നിന്നും 13 കി.മീ. മാറിയാണ് സാരനാഥ്. ഋഷിപട്ടണമെന്നും ഇവിടം അറിയപ്പെടുന്നു. പുരാണ പകാരം നിരവധി ഋഷിമാരുടെ അന്ത്യവിശ്രമസ്ഥലമാണിത്. സാരനാഥ് എന്ന വാക്കിന്റെ അർഥം മാനുകളുടെ ദൈവം എന്നാണ്. – മാനുകളുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി ഇവിടെ ഒരു പാർക്കുമുണ്ട്. അശോകചക്രവർത്തി പണികഴിപ്പിച്ച “ദമക്ക് സപ’മാണ് – സാരനാഥിനെ പ്രശസ്തമാക്കുന്നത്. 28 മീറ്റർ വ്യാസമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ പാറയിൽ പണിതുയർത്തിയ 31 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള വൃത്ത സ്ത്രപമാണ് ഇത്. ശ്രീബുദ്ധൻ തന്റെ ആദ്യ പ്രഭാഷണം നടത്തിയ സ്ഥലത്താണ് ഇത് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ളത്. ദമക്ക് പത്തിനടുത്താ ണ് ഭാരതത്തിന്റെ ദേശീയചിഹ്നമായ സിംഹചിഹ്നം അഥവാ ലയൺ ക്യാപിറ്റൽ ആലേഖനം ചെയ് ത അശോകസ്തംഭം നില കൊള്ളുന്നത്. രൂപത്തിനടുത്തായി ഒരു ബുദ്ധക്ഷേത്രവുമുണ്ട്. ബോധോദയശേഷം ശ്രീബുദ്ധൻ ആദ്യമെത്തിയ സ്ഥലമെന്ന നില യിൽ ബുദ്ധമതക്കാരുടെ ഒരു തീർഥാടനകേന്ദ്രമാണ് ഇവിടം.

ചെങ്കോട്ട

മുഗൾചക്രവർത്തി ഷാജഹാനാണ് 1648-ൽ ചെങ്കോട്ട പണി കഴിപ്പിച്ചത്. കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ അഞ്ഞൂറോളം കെട്ടിടങ്ങളുണ്ട്. മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസിരാകേന്ദ്രമായിരുന്നു ഇവിടം. രാജ വനിതകൾക്ക് പ്രിയങ്കരവസ്തുക്കൾ വാങ്ങാൻ പാകത്തിൽ ചോട്ടാ ചൗക്ക് എന്നൊരു തെരുവും കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലുണ്ട്. ഷാജഹാൻ പല ചുവന്ന കൽക്കെട്ടിടങ്ങളും പൊളിച്ചു നീക്കി പകരം മാർബിൾ സൗധങ്ങൾ പണിയുകയുണ്ടായി. ഇവിടുത്തെ മാർബിൾ കൊട്ടാര ത്തിലാണ് ഷാജഹാന്റെ വിഖ്യാതമായ മയൂരസിംഹാസനം സൂക്ഷി ച്ചിരുന്നത്. ഇന്ന് സ്വാതന്ത്യദിനത്തിന്റെ വർണാഭമായ ചടങ്ങുകൾ ഇവിടെയാണ് നടക്കുന്നത്. എല്ലാത്തിനുമുപരി മുഗൾ വാസ്തുവിദ്യ യുടെ മകുടോദാഹരണമായി ചെങ്കോട്ട തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.

സാഞ്ചി

മധ്യപ്രദേശിലെ റസെൻ ജില്ലയിലാണ് സാഞ്ചി എന്ന പുരാ തന നഗരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ബത്വിന നദിയുടെ തീരത്തുള്ള ഈ നഗരത്തിൽ വിദിഷഗിരി കുന്നിലാണ് അശോകചക്രവർത്തി സ്ഥാപി ച്ചതും വിശ്വപ്രശസ്തവുമായ സാഞ്ചിസ്തപം നിലകൊള്ളുന്നത്. 35 മീറ്റർ വ്യാസത്തിലും 18 മീറ്റർ ഉയരത്തിലും മണൽക്കല്ലുകൊണ്ട് പണിതീർത്തതാണ് സ്ത്രപം. ബി. സി. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ശതവാ ഹനന്മാരാണ് പത്തിന് നാല് ഗേറ്റുകൾ നിർമിച്ചത്. ഇവയുടെ തുണുകളെ നാല് ആനശില്പങ്ങൾ താങ്ങിനിൽക്കുന്നു. 5-ാം നൂറ്റാ ണ്ടിൽ ഗുപ്തന്മാർ ഇവിടെ നാല് ബുദ്ധപ്രതിമകൾ സ്ഥാപിച്ചു. ബുദ്ധമതം ക്ഷയിച്ചതോടെ സാഞ്ചിയും വിസ്മൃതിയിലായി. 1881-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ജനറലായിരുന്ന ‘ടെയ്ലർ ഇവിടം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നടപടി സ്വീകരിച്ചു. ഇന്ന് സാഞ്ചിസ്തുപത്തിനടുത്തായി ബുദ്ധമത കലാ-സാംസ്കാരിക വസ്തുക്കൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മ്യൂസിയ മുണ്ട്.

കുത്തബ് മിനാർ

കുത്ബുദീൻ ഐബക് 1196-ൽ പണികഴിപ്പിച്ച കുത്തബ് മിനാർ ഡൽഹിയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ചരിത്രസ്മാരകമാണ്. ആറ് നിലകളുള്ള ഈ ഉത്തുംഗസൗധത്തിന് മനോഹരമായ ഒരു താഴിക ക്കുടം മുകളിലായുണ്ട്. 379 പടികൾ താണ്ടിവേണം മിനാരത്തിന്റെ മുകളിലെത്താൻ. ഒരു ഇടിവെട്ടേറ്റ് തകർന്ന് ഇന്നത്തെ 73.5 മീറ്റർ ഉയരമാകുന്നതിനു മുമ്പ് 91 മീറ്റർ ഉയരമായിരുന്നു ഈ മിനാരത്തിന്
ഉണ്ടായിരുന്നത്. വെള്ള വെണ്ണക്കൽ പാകിയ തറ യൊഴികെ ബാക്കി ഭാഗ ങ്ങളെല്ലാം മണൽക്കല്ലി ലാണ് നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. ചുവട്ടിലെ 14.3 മീറ്റർ വ്യാസം, കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞ് മുകളിലെത്തുമ്പോ ൾ 2.7 മീറ്ററാകുന്നു. മിനാ രത്തിന്റെ ഉൾഭിത്തിയിൽ വിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ വചനങ്ങൾ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പാശ്ചാ ത്യ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഈ ഉദാത്ത സ്മാരകം ഇന്നും ധാരാളം പേരെ ആകർഷിക്കുന്നു.

രാമേശ്വരം

തമിഴ്നാടിന്റെ തെക്കുകിഴക്കൻ തീരത്തുള്ള ഈ ചെറുദ്വീപ് ഒരു തീർഥാടനകേന്ദ്രമാണ്. രാവണനിൽനിന്നും തന്റെ ഭാര്യയെ വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്രീലങ്കയിലേക്കുള്ള ശ്രീരാമന്റെ യാത്ര ഇവിടെ നിന്നായിരുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം. 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പണികഴി പ്പിച്ച ഇവിടത്തെ രാമനാഥസ്വാമിക്ഷേത്രം 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പുതു ക്കിപ്പണിയുകയുണ്ടായി. ഒമ്പതു നിലകളുള്ള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രവേ ശനകവടാത്തിന്റെ ഉയരം 38 മീറ്ററാണ്. 1200 മീറ്റർ വരുന്ന ഇടനാഴി യാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുഖ്യ ആകർഷണങ്ങളിലൊന്ന്. കൃഷ്ണ ശിലയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത 1200 തുണുകളും ദ്രാവിഡ ശില്പ്പി രീതിയും വശ്യമനോഹരങ്ങളാണ്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കന്യാമുല ധനുഷ്കോടിയിലെ രാമേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന് അഭിമുഖമാണ്. കോതണ്ഡരാമക്ഷേത്രവും പ്രശസ്തമാണ്. ധനുഷ്കോടിയിലെ പുണ്യസ്നാനം അനുഗ്രഹദായകമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

നേപ്പിയർ മ്യൂസിയം

തിരുവനന്തപുരത്ത് മൃഗശാലക്കടുത്താണ് വിഖ്യാതമായ നേപ്പിയർ മ്യൂസിയം. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പണിത ഈ സൗധം പരമ്പരാ ഗത കേരളവാസ്തു ശില്പവിദ്യയുടെയും ചൈനീസ്-മുഗൾ വാസ്ത വിദ്യകളുടെയും മികവ് ഒന്നിച്ച ഒന്നാണ്. ഇംഗ്ലീഷ് വാസ്തു ശില്പി ചിഹോമാണ് ഇതിന്റെ അവസാന മിനുക്കുപണികൾ ചെയ്തത്. ഉള്ളിൽനിന്നും പുറത്തുനിന്നുമുള്ള ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ ദൃശ്യം വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ചുവരിന് ഒന്നിടവിട്ട് കള്ളികളായി നിറ വ്യത്യാസം നൽകിയിരിക്കുന്നത് കെട്ടിടത്തിന്റെ പുറംമോടി വർധി പ്പിക്കുന്നു. മഞ്ഞനിറത്തിൽ അർധവൃത്താകാര മട്ടുപ്പാവും മനോഹ രമായി കൊത്തിയെടുത്തിട്ടുള്ള തുവാനപ്പടികളും വാസ്തുവിദ്യയുടെ അഴക് വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു. വിപുലമായ ഒരു ആയുധ-ആഭരണനാണയശേഖരം ഈ മ്യൂസിയത്തിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു വരുന്നു.

ആഗ്രാകോട്ട

ഉത്തർപ്രദേശിൽ യമുനാനദിയുടെ തീരത്താണ് വിഖ്യാതമായ ആഗാകോട്ട നിലകൊള്ളുന്നത്. മഹാനായ അക്ബർ ചക്രവർത്തി 1565-ൽ തന്റെ 23-ാം വയസിൽ പണികഴിപ്പിച്ചതാണ് അർധവൃത്താ കൃതിയിൽ നാലു കി.മീ. വിസ്തൃതിയുള്ള ഈ കോട്ട. കവാട ത്തിലെ അമർസിംഗ് ഗെയിലെ ആനവാതിലിനപ്പുറം മനോഹര മായ പൂന്തോട്ടം നമ്മെ കോട്ടയുടെ മുഖ്യഭാഗത്തേക്ക് നയിക്കും. മോത്തി മസ്ജിദും ജഹാംഗീർ മഹലും അങ്കുരിബാഗും മുഗൾ ശില്പചാതുരിയുടെ പാടലവർണക്കല്ലിലെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. നിരവധി മോസ്കകളും, കാര്യവിചാര ഹാളുകളും ഈ കൊട്ടാരത്തിലുണ്ട്. മുസമ്മാൻ ബർഗ് എന്ന കോട്ട യുടെ അവിശ്വസനീയമായ സുന്ദരമായ ഭാഗത്താണ് ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തി അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചത്. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം യമുനാ നദിയുടെ മറുകരയിൽ തന്റെ പ്രിയതമയുടെ ശവകുടീരമായ താജ്മഹൽ കണ്ടുകണ്ടാണ് പുത്രൻ ഒരുക്കിയ വീട്ടുതടങ്കലിൽ കിടന്ന് ഷാജഹാൻ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായത്. അക്ബറിനു ശേഷം ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തിയും തുടർന്ന് ജഹാംഗീറും കോട്ടയ്ക്ക്. എടുപ്പുകളും അറ്റകുറ്റ പണികളും ചെയ്തിരുന്നു.

മൗണ്ട് അബു

ആരാവല്ലി മലനിരകളിലുള്ള രാജസ്ഥാനിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന മലയാണ് മൗണ്ട് ആബു. നിരവധി ഹിന്ദു-ജൈനക്ഷേത്രങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ഒരു തീർഥാടനകേന്ദ്രമാണ് ഇത്. ചൗമുഖ ക്ഷേത്രം, ആദിനാഥക്ഷേത്രം, ഋഷഭദയക്ഷേത്രം, ന്യൂമിനാഥക്ഷേത്രം എന്നിവ യാണ് നാല് മുഖ്യ ജൈനക്ഷേത്രങ്ങൾ. ഉദയസൂര്യന് അഭിമുഖമായി സന്ദർശകർ ശ്രീകോവിലിലേക്ക് നേരിട്ടെത്തും വിധമാണ് ഓരോ ക്ഷേത്രപ്രവേശന കവാടവും നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. അത്യന്തം മിനുപ്പാ ർന്ന മയമുള്ള വെണ്ണക്കല്ലുകൊണ്ട് നിർമിക്കപ്പെട്ട ക്ഷേത്രങ്ങൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നവയാണ്. ദേവകളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും വള്ളികളുടെയും പുഷ്പങ്ങളുടെയും കൊത്തുപണികളാൽ സമ്പന്ന – മാണ് ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഉൾഭാഗം. ഗുജറാത്തി വാസ്തുവിദ്യയുടെ ദീപ്തമാതൃകകളാണ് ഇവ ഓരോന്നും. ഇതിഹാസപുരുഷനായ വസിഷ്ഠമഹർഷിയുടെ പർണശാല ഇതിനടുത്താണെന്ന് കരുത പ്പെടുന്നു. ഋഷികേശ് എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു തീർഥാടന സലാം മൗണ്ട് അബുവിലുണ്ട്

മട്ടാഞ്ചേരി കൊട്ടാരം

പോർച്ചുഗീസുകാർ 1568-ൽ പണിത് വീരകേരളവർമരാജാ വിന് സമ്മാനിച്ചതാണ് മട്ടാഞ്ചേരി കൊട്ടാരം. പിന്നീട് ഡച്ചുകാർ ഇത് പുതുക്കിപ്പണിയുകയും ഡച്ചുകൊട്ടാരം എന്ന് അറിയപ്പെടു കയും ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ പരമ്പരാഗത വാസ്തുവിദ്യാരീതി യാണ് കൊട്ടാരനിർമാണത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇരുനില കളിലായി നാലുകെട്ടായി ഇത് പണിതിരിക്കുന്നു. തടിയിൽ പണി തതും മനോഹരമായ ചുവർചിത്രങ്ങൾ ആലേഖനം ചെയ്തതുമായ ഒരു ക്ഷേത്രവും കൊട്ടാരത്തിലുണ്ട്. കൊട്ടാരച്ചുവരുകളിൽ രാമായണ കഥ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. ചില പള്ളിയറകളിൽ 19-ാം നൂറ്റാണ്ടി ലെ വർണചിത്രങ്ങൾ കാണാം. പാശ്ചാത്യർ പൗരസ്ത്യമാതൃക യിൽ പണിതുയർത്തിയ കൊട്ടാരം എന്നതാണ് മട്ടാഞ്ചേരി കൊട്ടാര – ത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രത്യേകത.

മൈസൂർ കൊട്ടാരം

നിരവധി ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളുടെ നഗരമാണ് മൈസൂർ. – നഗരമധ്യത്തിലുള്ള മഹാരാജാവിന്റെ കൊട്ടാരം എന്തുകൊണ്ടും വേറിട്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു വാസ്തുവിദ്യാവിസ്മയമാണ്. അറബ്-ഭാരത – വാസ്തുവിദ്യാരീതികളെ സംയോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഹെൻട്രി ഇർവിൻ – രൂപകല്പന ചെയ്ത കൊട്ടാരത്തിന്റെ പണി 1897-ൽ പൂർത്തീ കരിച്ചു. കമനീയമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട സ്വർണസിംഹാസനമാണ് ഇവിടത്തെ മുഖ്യ ആകർഷണം. ചുവർചിത്രങ്ങളും വർണച്ചില്ല് പണികളും ദന്തശില്പങ്ങളുമൊക്കെ കൊട്ടാരത്തെ വശ്യമനോഹര മാക്കുന്നു. മൈസൂറിലെ ഉത്സവം ആലേഖനം ചെയ്ത ചിത്രങ്ങൾ കൊട്ടാരച്ചുവരുകളെ അലങ്കരിക്കുന്നു. ഉത്സവകാലത്തെ വൈദ്യുത ദീപാലകൃതമായ കൊട്ടാരം അവിസ്മരണീയമായ ഒരു ദൃശ്യവിരുന്നാണ്.

മഹാബോധി ക്ഷേത സമുച്ചയം

ബീഹാറിലെ ബോധഗയയിലാണ് മഹാബോധി ക്ഷേത സമുച്ചയം നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇവിടെയാണ് ശ്രീബുദ്ധൻ ഒരാൽ മരച്ചുവട്ടിലെ ശിലാതലത്തിൽ ധ്യാനനിരതനായിരുന്ന് ബോധോദയം നേടിയത്. ഈ ആൽമരം പിന്നീട് ബോധിവൃക്ഷമെന്നും ശിലാതലം വ്രജാസനമെന്നും വിശ്രുതമായി. 2-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബുദ്ധഭക്തനായി രുന്ന അശോകചക്രവർത്തി ഇവിടെ ഒരു ക്ഷേത്രം പണിയുകയും പിന്നീട് മഹാബോധി ക്ഷേത്രമായി ഇത് പുതുക്കിപ്പണിയുകയും ചെയ്തു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വമ്പൻ ഗോപുരം 180 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ക്ഷേത്രത്തെക്കുറ്റി പല സ്ത്രപങ്ങളുമുണ്ട്. യോഗ സമാധിസ്ഥനായ ശ്രീബുദ്ധനാണ് മുഖ്യമൂർത്തി. ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപം ഒരു താമരപ്പൊയ്കയുണ്ട്. ശ്രീബുദ്ധന്റെ ഒരു പ്രതിമ ഈ പൊയ്പയ്ക്ക് മധ്യത്തിലായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാബോധി ക്ഷേതം വിഖ്യാതമായ ഒരു തീർഥാടന കേന്ദ്രമാണ്.

ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്രം

പണ്ട്, 85 ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഗ്രാമമായിരുന്ന ഖജുരാഹോ ഇന്ന് അവയിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ഏതാനും ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി മധ്യ പ്രദേശിലെ ഛത്തർപൂർ ജില്ലയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. 950-1050 കാലഘട്ടത്തിൽ ചണ്ഡല രാജാക്കന്മാരാണ് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണി തിട്ടുള്ളത്. ആദ്യകാലക്ഷേത്രങ്ങൾ കരിങ്കല്ലിലും തുടർന്നുള്ളവ മണൽപ്പാറയിലുമാണ് നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത്. ശിവ-വൈഷ്ണവ
ജൈനമത ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഇവിടെ കാണാം. മധ്യകാല ഭാരതീയ വാസ്തുവിദ്യയാണ് ഖജുരാഹോയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളും പടിഞ്ഞാറേക്ക് ദർശനം ചെയ്യുന്നു. ക്ഷേത് ങ്ങളുടെ അകവും പുറവും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കൊത്തുപണികളാൽ സമ്പന്നമാണ്. ദേവന്മാരുടെയും ദേവിമാരുടെയും അപ്സരസുകളു ടെയും സാലഭഞ്ജികമാരുടെയും സുരസുന്ദരിമാരുടെയുമൊക്കെ ശില്പങ്ങളാണ് കൊത്തിവയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഇന്ന് ഖജുരാഹോ ഒരു വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രവും പുരാവസ്തു ഗവേഷണപദേശവു മാണ്.

പുന്നപ്ര വയലാർ – തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

കേരള ചരിത്രത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പോരാട്ടങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ചോരകലുഷിതവും സുപ്രധാനവുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1946-ൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണത്തിനും, അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനുമെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കയർ തൊഴിലാളികളും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ഇതിഹാസതുല്യമായ സായുധ പോരാട്ടമാണിത്.¹ 1946 ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ (മലയാള മാസം തുലാം) ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ പുന്നപ്ര, വയലാർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ അരങ്ങേറിയ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി പൊരുതിയ നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ’ എന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗം നടത്തിയ ഈ പോരാട്ടം തിരുവിതാംകൂറിനെ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിർത്താനുള്ള ദിവാന്റെ മോഹങ്ങളെ തകർക്കുകയും ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു.²

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒന്നല്ല. ദശാബ്ദങ്ങളായി തിരുവിതാംകൂറിലെ കുട്ടനാട്, ചേർത്തല, അമ്പലപ്പുഴ താലൂക്കുകളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ അസമത്വങ്ങളുടെ അനിവാര്യമായ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു അത്.

ജന്മിത്തവും ചൂഷണവും അക്കാലത്തെ കാർഷിക മേഖല പൂർണ്ണമായും ചുരുക്കം ചില ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്ത കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ രാപ്പകലില്ലാതെ പണിയെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. കൃത്യമായ കൂലിയോ തൊഴിൽ സമയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘പത്തായത്തിൽ നെല്ലുണ്ടെങ്കിൽ പറയന് എന്തിനു കൂലി’ എന്ന മനോഭാവമായിരുന്നു അന്നത്തെ ജന്മിമാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും ശാരീരിക മർദ്ദനങ്ങളും നിത്യസംഭവങ്ങളായിരുന്നു.³ കൊടിയ ജാതിവിവേചനവും അയിത്തവും ഇതിനോടൊപ്പം നിലനിന്നിരുന്നു. അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴിനടക്കാനോ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം (1939-1945) തിരുവിതാംകൂറിലെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ആലപ്പുഴയിലെ പ്രധാന വ്യവസായമായിരുന്ന കയർ വ്യവസായം സ്തംഭിച്ചു. കയറ്റുമതി നിലച്ചതോടെ ഫാക്ടറികൾ അടച്ചുപൂട്ടി. ആയിരക്കണക്കിന് കയർ തൊഴിലാളികൾക്ക് തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. കരിഞ്ചന്തയും പൂഴ്ത്തിവെപ്പും രൂക്ഷമായി. രൂക്ഷമായ ക്ഷാമവും കോളറ പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളും തീരദേശ മേഖലകളിൽ പടർന്നുപിടിച്ചു. പട്ടിണിമരണങ്ങൾ സാധാരണമായി മാറി. ഭരണകൂടം ഈ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുന്നതിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു.⁴

തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച

സാമ്പത്തിക ദുരിതങ്ങളും ജന്മിമാരുടെ ചൂഷണവും തൊഴിലാളികളെ സംഘടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും മറ്റും നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക ഉണർവ് ഇതിനകം തന്നെ ജനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു. 1920-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ആലപ്പുഴയിൽ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ രൂപംകൊണ്ടു തുടങ്ങി. തിരുവിതാംകൂർ കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയൻ (TCFWU) ഇതിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു.

1930-കളോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളിലൂടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വേരുറപ്പിച്ചു. ആർ. സുഗതൻ, പി.ടി. പുന്നൂസ്, ടി.വി. തോമസ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്താൻ തുടങ്ങി. സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, രാഷ്ട്രീയമായ അവകാശങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളായി അവ പരിണമിച്ചു. പണിമുടക്കുകൾ ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചു വന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരും ‘അമേരിക്കൻ മോഡലും’

തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയുടെ ദിവാൻ (പ്രധാനമന്ത്രി) ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ തികഞ്ഞ ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയായാണ് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്. സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്സും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ‘ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണം’ (Responsible Government) നൽകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകുമെന്ന് ഉറപ്പായ സമയത്ത്, തിരുവിതാംകൂറിനെ ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കാതെ സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി നിലനിർത്താൻ (Independent Travancore) സർ സി.പി. പദ്ധതിയിട്ടു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഭരണഘടനാ നിർദേശങ്ങൾ 1946-ൽ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനെയാണ് പരിഹാസപൂർവ്വം ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ’ എന്ന് വിളിച്ചത്. ഈ മാതൃക പ്രകാരം പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശത്തിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നിയമസഭ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും, ഭരണനിർവ്വഹണ അധികാരം (Executive power) നിയമസഭയോട് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലാത്ത, രാജാവ് നിയമിക്കുന്ന ദിവാനിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കും. അതായത്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം തന്നെയായിരുന്നു ഇത്.⁵

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും ഇതിനെതിരെ ശക്തമായി രംഗത്തുവന്നു. “അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ”, “ദിവാൻ ഭരണം അവസാനിക്കണം”, “സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആലപ്പുഴയുടെയും ചേർത്തലയുടെയും തെരുവുകളിൽ മുഴങ്ങി.

സമരത്തിന്റെ ആരംഭവും ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണവും

രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ ദിവാൻ പോലീസിനെയും പട്ടാളത്തെയും ഉപയോഗിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ നിരോധിച്ചു. നേതാക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പണിമുടക്കുന്ന തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും പോലീസും ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും ചേർന്ന് ക്രൂരമായി വേട്ടയാടി. വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെ ഉൾപ്പെടെ ആക്രമിക്കുന്നത് പതിവായി.

ഈ അടിച്ചമർത്തലിനെ നേരിടാൻ തൊഴിലാളികൾ പ്രതിരോധ ക്യാമ്പുകൾ രൂപീകരിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെയും ചേർത്തലയിലെയും വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വാളണ്ടിയർമാരുടെ ക്യാമ്പുകൾ തുറന്നു. പുന്നപ്ര, വയലാർ, കാട്ടൂർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു പ്രധാന ക്യാമ്പുകൾ. ക്യാമ്പുകളിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് അച്ചടക്കവും ആയുധപരിശീലനവും നൽകി. തോക്കുകൾക്കും പീരങ്കികൾക്കും മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവരുടെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പാളയംകോടൻ അടയ്ക്കയുടെ മരം വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ‘വാരിക്കുന്തങ്ങളും’ കല്ലുകളും മാത്രമായിരുന്നു. വാരിക്കുന്തത്തിന്റെ ഒരറ്റം തീയിലിട്ട് ചുട്ട് കൂർപ്പിച്ചാണ് അവർ ആയുധമാക്കിയത്.⁶ 1946 ഒക്ടോബർ 22-ന് പണിമുടക്ക് പൂർണ്ണമായി. ഒക്ടോബർ 25 -ന്,  സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ ആലപ്പുഴയിലും ചേർത്തലയിലും പട്ടാള നിയമം (Martial Law) പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭരണത്തിന്റെ സർവ്വ സൈന്യാധിപനെന്ന പോലെ  സി.പി. പെരുമാറിത്തുടങ്ങി..

പുന്നപ്രയിലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ (ഒക്ടോബർ 24, 1946)

പുന്നപ്രയിൽ പോലീസ് ക്യാമ്പ് സ്ഥാപിച്ച് ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോലീസുകാർ തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ക്രൂരമായ അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഒക്ടോബർ 24-ന് (തുലാം 7) തൊഴിലാളികൾ പുന്നപ്ര പോലീസ് ക്യാമ്പിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി എത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ പോലീസ് ക്യാമ്പ് വളഞ്ഞു.

പോലീസ് നിർദ്ദയം വെടിയുതിർത്തു. തോക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള വെടിയുണ്ടകളെ വകവെക്കാതെ തൊഴിലാളികൾ മുന്നേറി. ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരെ തൊഴിലാളികൾ വാരിക്കുന്തം കൊണ്ട് കുത്തിക്കൊലപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് പോലീസ് നടത്തിയ വിവേചനരഹിതമായ വെടിവെപ്പിൽ അനേകം തൊഴിലാളികൾ രക്തസാക്ഷികളായി. മൃതദേഹങ്ങൾ പലതും പോലീസ് തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടുകയോ കത്തിച്ചുകളയുകയോ ചെയ്തു. ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിലും രാഷ്ട്രീയ രേഖകളിലും ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര ചരിത്രരേഖകളിൽ ഈ നശിപ്പിക്കലിനെ പറ്റി പറയുന്നില്ല. ചില മൃതദേഹങ്ങൾ രഹസ്യമായി സംസ്കരിച്ചുവെന്നു കാണാനേ തരമുള്ളു. വെടിയുണ്ടകളെ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നേരിട്ട തൊഴിലാളികളുടെ ധീരത കേരള ചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത സംഭവമാണ്.

മാരാരിക്കുളവും മേനാശ്ശേരിയും (ഒക്ടോബർ 26)

പുന്നപ്ര സംഭവത്തെ തുടർന്ന് പട്ടാളം കൂടുതൽ സന്നാഹങ്ങളുമായി എത്തി. ആലപ്പുഴയിൽ നിന്നും ചേർത്തലയിലേക്കുള്ള പട്ടാളത്തിന്റെ മുന്നേറ്റം തടയാൻ തൊഴിലാളികൾ മാരാരിക്കുളത്തെ പാലം തകർത്തു. ഒക്ടോബർ 26-ന് പാലം പുനർനിർമ്മിക്കാനെത്തിയ പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ മാരാരിക്കുളത്ത് വലിയ ഏറ്റുമുട്ടൽ നടന്നു. ഇവിടെയും നിരവധി പേർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. അതേ ദിവസം തന്നെ കാട്ടൂരിലും മേനാശ്ശേരിയിലും പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നടന്നു.

വയലാർ വെടിവെയ്പ്പ് (ഒക്ടോബർ 27, 1946)

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമര പരമ്പരയിലെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ കൂട്ടക്കുരുതി നടന്നത് ഒക്ടോബർ 27-ന് (തുലാം 10) വയലാറിലാണ്. ചേർത്തല താലൂക്കിലെ വയലാർ, മൂന്നു ഭാഗവും വെള്ളത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു തുരുത്താണ്. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഈ പ്രത്യേകത കാരണം പട്ടാളത്തിന് ഇവിടേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരാനാകില്ലെന്നും, തങ്ങൾ ഇവിടെ സുരക്ഷിതരാണെന്നും തൊഴിലാളികൾ കരുതിയിരുന്നു. അയ്യായിരത്തിലധികം ആളുകൾ വയലാർ ക്യാമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ഒക്ടോബർ 27 ഉച്ചയോടെ തോക്കുകളും മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുമായി പട്ടാളം ജലമാർഗ്ഗവും കരമാർഗ്ഗവുമായി വയലാർ വളഞ്ഞു. യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ, മുന്നറിയിപ്പുകളില്ലാതെ അവർ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. സർക്കാർ രേഖകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രേഖകളിൽ പറയുന്നത് ഒരുതരം മുന്നറിയിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുതന്നെയാണ്. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച തൊഴിലാളികൾ മെഷീൻ ഗണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള തുരുതുരായുള്ള വെടിയുണ്ടകൾക്ക് മുന്നിൽ പിടഞ്ഞുവീണു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചവരെ വെള്ളത്തിലിട്ടും വെടിവെച്ചു കൊന്നു. ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ടുനിന്ന ഏകപക്ഷീയമായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വയലാർ മണ്ണാകെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു.

എത്ര പേർ മരിച്ചു എന്നതിന് ഔദ്യോഗികമായ കൃത്യം കണക്കുകളില്ല. സർക്കാരിന്റെ കണക്കുകളിൽ മരണസംഖ്യ കുറച്ചാണ് കാണിച്ചതെങ്കിലും, ആയിരത്തോളം പേർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകളും ചരിത്രകാരന്മാരും വിലയിരുത്തുന്നത്. ചരിത്രകാരൻ എ. ശ്രീധര മേനോൻ 1000-ൽ അധികമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്.  മൃതദേഹങ്ങൾ വലിയ കുഴികളെടുത്ത് കൂട്ടത്തോടെ മൂടുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ സ്ഥലങ്ങൾ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപങ്ങളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

അനന്തരഫലങ്ങളും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ലയനവും

വയലാറിലെ കൂട്ടക്കുരുതിയോടെ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു. കൊടിയ മർദ്ദനങ്ങൾക്ക് നേതാക്കളും തൊഴിലാളികളും ഇരയായി. സമരം പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചെങ്കിലും, അത് സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് തിരുവിതാംകൂറിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായി. 1947 ജൂലൈ 25-ന് സ്വാതി തിരുനാൾ സംഗീത അക്കാദമിയിൽ വെച്ച് കെ.സി.എസ്. മണി എന്ന വ്യക്തി സർ സി.പിക്ക് നേരെ വധശ്രമം നടത്തി. മുഖത്ത് വെട്ടേറ്റ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് ദിവസങ്ങൾക്കകം തിരുവിതാംകൂർ വിട്ടുപോകേണ്ടി വന്നു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ, സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദം ഉപേക്ഷിച്ച് തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിക്കുന്നതിനുള്ള കരാറിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. ലയനത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു പുന്നപ്ര വയലാർ സമരം എന്നുപറയാം. കാരണം, ബ്രിട്ടീഷ് പിന്മാറ്റം, സർദാർ പട്ടേലിന്റെ നയം, വി.പി. മേനോന്റെ ചർച്ചകൾ, സി.പി.ക്കെതിരായ പ്രതിഷേധം എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടേറെ ഘടകങ്ങളുടെ പിൻബലം കൂടി അന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം ഇന്ത്യയുടെ ഐക്യത്തിനും അഖണ്ഡതയ്ക്കും വേണ്ടി നടന്ന സുപ്രധാന പോരാട്ടം കൂടിയായിരുന്നു.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം കേവലം ഒരു തൊഴിലാളി സമരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതൊരു ബഹുജന മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കാൻ മാസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ എന്തിനായിരുന്നു ഇത്രയും വലിയൊരു സായുധ പോരാട്ടം എന്ന ചോദ്യം ചില കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ, രാജഭരണവും ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യവും നിലനിന്നിരുന്ന നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ, ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോയാലും സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇത്തരം പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് കാരണമായത്.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു സ്വതന്ത്ര്യ സൈനിക് സമ്മാൻ പെൻഷൻ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി ഈ സമരം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.  ഇന്നും തുലാം 7, തുലാം 10 തീയതികൾ ആചരിക്കപ്പെടുന്നു.

അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നുമുള്ള അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉറച്ച ബോധ്യമാണ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഈ സമരം വഹിച്ച പങ്ക് നിസ്തുലമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിനും തുല്യതയ്ക്കും വേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ ആ ധീര രക്തസാക്ഷികളുടെ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂമികയിൽ ആവേശമായി നിലനിൽക്കുന്നു. 1998-ൽ ഭാരതസർക്കാർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു. 

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന സമര കേന്ദ്രങ്ങളും തീയതികളും

  • പുന്നപ്ര: 1946 ഒക്ടോബർ 24 (മലയാള വർഷം 1122 തുലാം 7) – പോലീസ് ക്യാമ്പിന് നേരെയുള്ള ആക്രമണം.
  • കാട്ടൂർ: 1946 ഒക്ടോബർ 25 – പട്ടാളവുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ.
  • മാരാരിക്കുളം: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – പാലം തകർത്തതിനെ തുടർന്നുള്ള വെടിവെയ്പ്പ്.
  • മേനാശ്ശേരി: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെയുള്ള പട്ടാള ആക്രമണം.
  • വയലാർ: 1946 ഒക്ടോബർ 27 (തുലാം 10) – സമരത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ഏറ്റവും വലിയതുമായ കൂട്ടക്കുരുതി.

അനുബന്ധം 2: പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • ടി.വി. തോമസ്: ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.
  • ആർ. സുഗതൻ (സുഗതൻ സാർ): കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയന്റെ സമുന്നത നേതാവ്.
  • പി.ടി. പുന്നൂസ്: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവും സമരത്തിന്റെ മുഖ്യ ആസൂത്രകരിൽ ഒരാളും.
  • സി.ജി. സദാശിവൻ: വാളണ്ടിയർ ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണത്തിലും പ്രവർത്തനത്തിലും നേതൃത്വം നൽകി.
  • വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ: പുന്നപ്ര സമര ക്യാമ്പുകളിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ക്രൂരമായ പോലീസ് മർദ്ദനത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.
  • കെ.വി. പത്രോസ്: ചേർത്തല മേഖലയിൽ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.
  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: സായുധ സമരത്തിന് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയും ആവേശവും പകർന്നു നൽകിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). എസ്. വിശ്വനാഥൻ പബ്ലിഷേഴ്സ്.
  2. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
  3. കുസുമൻ, കെ.കെ. (K.K. Kusuman). Punnapra-Vayalar Uprising. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി.
  4. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സമര ചരിത്രം.
  5. ഐസക്, തോമസ് ടി.എം. (T.M. Thomas Isaac). ആലപ്പുഴയുടെ സമരചരിത്രം.
  6. സാംസ്കാരിക വകുപ്പ്, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ്. Dictionary of Martyrs of India’s Freedom Struggle (Vol. 5).

 

മലബാർ കലാപം

‘മലബാറിൽ സംഭവിച്ചതിന്റെ യഥാർഥസത്യം കണ്ടെത്തുക അസാധ്യമാണ്. നമ്മുടെ ഭാവിപരിപാടികൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിന് അതു കണ്ടെത്തേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല. അതിന്റെ ചർച്ചകൾ നമുക്ക് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം’

മഹാത് മാഗാന്ധി (യങ് ഇന്ത്യ, മേയ്  29, 1924)

ജയിച്ചതു ബ്രിട്ടിഷുകാർ: ഡോ. എം.ജി.എസ്. നാരായണൻ

മലബാർ കലാപത്തെ സ്വന്തം വീക്ഷണങ്ങൾ‌ക്കനുസരിച്ചു സ്വാതന്ത്ര്യസമരമായോ കാർഷിക കലാപമായോ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവരുണ്ട്. ചരിത്രത്തിലെ പല സംഭവങ്ങളും ഏകമുഖമായല്ല ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒരു സംഗതിയിൽ തുടങ്ങി മറ്റു പലതിലേക്കും മാറുകയാണ്. മലബാർ കലാപത്തെയും അങ്ങനെയാണു കാണേണ്ടത്. ഒരു കലാപം അല്ലെങ്കിൽ പ്രക്ഷോഭം ഉണ്ടായി എന്നതു മാത്രമാണ് എല്ലാവർക്കും ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള വസ്തുത. താരതമ്യേന ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം ആളുകൾ മാത്രമാണ് അതിൽ പങ്കെടുത്തത്. ചില പ്രദേശങ്ങളെ മാത്രമാണ് അതു ബാധിച്ചതും. ഹിന്ദു–മുസ്‌ലിം വേർതിരിവ് പിന്നെ അതിലുണ്ടായി എന്നതും വസ്തുതയാണ്. പക്ഷേ, അതിന്റെ വലുപ്പം സംബന്ധിച്ച വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ പലതും പലരുടെയും താൽപര്യപ്രകാരം ഉടലെടുത്തതാണ്. അക്കാലത്ത് ഇവിടത്തെ ബ്രിട്ടിഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ഹിന്ദുക്കളായിരുന്നു. കലാപം കാർഷിക പ്രശ്‌നങ്ങളിൽനിന്ന് ആവേശംകൊണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ആത്മപ്രകാശനശൈലിയിൽ പിന്നെ മതത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ കടന്നുവന്നു.  അങ്ങനെ ആ പ്രക്ഷോഭം മുസ്‌ലിംകളെ സംബന്ധിച്ചും ഹിന്ദുക്കളെ സംബന്ധിച്ചും ഒരു വലിയ ദുരന്തമായിത്തീർന്നു.

ആരാണതിൽ ജയിച്ചത്? മുസ്‌ലിംകളല്ല; ഹിന്ദുക്കളുമല്ല. സൈനികമായും രാഷ്ട്രീയമായും ബ്രിട്ടിഷ് സൈനിക മേധാവികൾ തന്നെയാണു വിജയം കൈവരിച്ചത്. അന്നത്തെ ഇംഗ്ലിഷുകാരനായ കലക്ടർ ഇ.എസ്.തോമസ് മുസ്‌ലിംകളെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നതിലും ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം സമുദായങ്ങളെ തമ്മിലകറ്റി മുതലെടുക്കുന്നതിലും വലിയ പങ്കു വഹിച്ചിരുന്നു.

മലബാർ കലാപം ഒരു ചരിത്രസംഭവം എന്ന നിലയിൽ നമ്മൾ ഓർത്തിരിക്കേണ്ടതുതന്നെയാണ്. വാഗൺ ട്രാജഡി പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ അതിന്റെ മാനങ്ങളെ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും ഏതു തരത്തിലായാലും അതിനെ വല്ലാതെ കൊണ്ടാടുന്നതു വരുംതലമുറകൾക്കു ദോഷം ചെയ്യും. വസ്തുനിഷ്ഠമല്ലാത്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ ശാശ്വതവൽക്കരിക്കാൻ അതു കാരണമാകും. കലാപം സംബന്ധിച്ച പല വസ്തുതകളും ഇനിയും പുറത്തുവരാനുണ്ട്. കലാപം സംബന്ധിച്ചു സ്വതന്ത്രമായ വ്യാഖ്യാനം ഉണ്ടാവണമെങ്കിൽ ആ വസ്തുതകൾ പുറത്തുവിടുകയാണു വേണ്ടത്.

 

ആഘോഷിക്കരുത്: എം.എൻ.കാരശ്ശേരി

മലബാർ കലാപംകൊണ്ട് ഇവിടത്തെ മുസ്‌ലിംകളുടെ ജീവിതം 100 കൊല്ലം പിറകിലേക്കു പോവുകയാണു ചെയ്തത്. മുസ്‌ലിംകൾക്കും ഹിന്ദുക്കൾക്കുമെല്ലാം നഷ്ടം മാത്രം വരുത്തിവച്ച ആ സമരം ആഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല.

ബ്രിട്ടിഷ് വിരുദ്ധമായി ആരംഭിക്കുകയും ജന്മിവിരുദ്ധമായി പടരുകയും ചിലയിടത്ത് ഹിന്ദുവിരുദ്ധമായി വഴിതെറ്റുകയും ചെയ്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നു കോൺഗ്രസുകാർ പറയുന്നു. കർഷക കലാപമായിരുന്നുവെന്നു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാർ പറയുന്നു. രണ്ടും ചേർന്നതാണെന്നു മുസ്‌ലിം ലീഗുകാർ പറയുന്നു. ഹിന്ദുവിരുദ്ധമായിരുന്നുവെന്നു ബിജെപി പറയുന്നു. ഇപ്പറയുന്ന നാലു കൂട്ടർ പറയുന്നതും ശരിയാണെന്നു പറയാനുള്ള വകുപ്പ് അതിലുണ്ടായിരുന്നു.

ആയുധം എടുത്തുകൊണ്ടുള്ള സമരത്തെ കെ.പി. കേശവമേനോനെയും കെ. മാധവൻ നായരെയും പോലുള്ള കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസ് നേതാക്കൾ എതിർത്തിരുന്നു. ഇവിടെ നാലു മാപ്പിളമാർ വാളോ തോക്കോ എടുത്തു സമരം ചെയ്തതുകൊണ്ട് എന്തു നേട്ടമാണുണ്ടായത്? കലാപത്തിൽ ഹിന്ദുക്കളും മുസ്‌ലിംകളും കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആയിരങ്ങളെ നാടുകടത്തി. എത്രയോ പേരെ തൂക്കിക്കൊന്നു. എത്രയോ മാപ്പിളമാരുടെ സ്വത്തുവകകൾ പിടിച്ചെടുത്തു നശിപ്പിച്ചു. അതിനെല്ലാം കാരണമായ കലാപത്തെ വലിയ വീരാരാധനയായി കൊണ്ടാടുന്നതു ശരിയല്ല.

ബ്രിട്ടിഷ് വിരുദ്ധ വികാരം ആളിക്കത്തിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് മഹാത്മാഗാന്ധി ഖിലാഫത്ത് സമരത്തെ കോൺഗ്രസുമായി കൂട്ടിക്കെട്ടിയത്. എന്നാൽ ഇവിടെ അതിന്റെ അഹിംസയിലധിഷ്ഠിതമാകുക എന്ന അംശം നഷ്ടമായി. ഈ സാധ്യത കോൺഗ്രസ് നേതാവ് എം.പി.നാരായണമേനോൻ ഗാന്ധിജിയോടു പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.

കലാപം മലബാറിലെ സമുദായമൈത്രിയെ സാരമായി ബാധിക്കാതിരുന്നതു മുഹമ്മദ് അബ്ദുറഹ്മാൻ സാഹിബിനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കൾ പുലർത്തിയ ജാഗ്രത മൂലമാണ്. 1930ൽ ഗാന്ധിജി ഉപ്പുസത്യഗ്രഹത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്തപ്പോൾ ജാതിമതഭേദമെന്യേ മുഴുവൻ ആളുകളെയും അതിൽ ഒന്നിച്ചുനിർത്താൻ അബ്ദുറഹ്മാനു കഴിഞ്ഞു.

1921ൽ ഉണ്ടായതിനെക്കാൾ വലിയ മുറിവ് 21ന്റെ പേരിൽ ഇനി ഉണ്ടാകരുത്. വഴിതെറ്റിപ്പോയൊരു പ്രസ്ഥാനത്തെ നൂറാം വാർഷികത്തിൽ ആഘോഷിക്കുന്നതും അതിനു വീരപരിവേഷം നൽകുന്നതും ശരിയല്ല. കരിഞ്ഞുപോയ മുറിവുകളെ പൂർവാധികം ആഴത്തിൽ കുത്തിപ്പഴുപ്പിക്കാൻ മാത്രമാണ് അതു വഴിവയ്ക്കുക.

 

ചരിത്രമാണ്, സ്മരിക്കപ്പെടണം: ഡോ. കെ.കെ.എൻ.കുറുപ്പ് 

1921ലെ മലബാർ കലാപം ജന്മിത്വത്തിനും ബ്രിട്ടിഷ് ഭരണത്തിനുമെതിരായി ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന സമരമാണെന്നതിന് ഇനിയും കൂടുതൽ തെളിവുകൾ ആവശ്യമില്ല. അവസാനഘട്ടത്തിൽ മറ്റു ചില ഘടകങ്ങൾ അതിൽ നുഴഞ്ഞുകയറുകയും സമരത്തെ പാളംതെറ്റിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നതും വസ്തുതയാണ്. എങ്കിലും മലബാറിലെ മാപ്പിളമാരുടെ മുൻകയ്യിൽ നടന്ന കർഷകസമരം എന്ന മൂല്യം അതിനു നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.

മലബാറിലെ കർഷകസമരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനോ രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്ര അടിത്തറ നൽകി അതിനെ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനോ ഇന്ത്യൻ നാഷനൽ കോൺഗ്രസിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതു സത്യമാണ്. പക്ഷേ, അതിനെ കോൺഗ്രസിന്റെ പരാജയമായി കാണാനാവില്ല. കോൺഗ്രസിനെ ബ്രിട്ടിഷ് സർക്കാർ അക്കാര്യത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു എന്നു വേണം പറയാൻ. കാരണം കോൺഗ്രസ് ദേശീയ നേതാക്കൾക്ക് അന്നു മലബാറിൽ വരാൻ സർക്കാരിന്റെ അനുമതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രാദേശിക കർഷകനേതാക്കൾക്കായിരുന്നു സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വം. അവരുമായി ദേശീയ നേതാക്കൾക്കു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അതേസമയം, ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനവുമായി മലബാറിലെ കുടിയാൻസമരത്തെ ബന്ധിപ്പിച്ചതിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ വീഴ്ചയുണ്ട്. മലബാറിലെ ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം മൈത്രിയെ കലാപം കാര്യമായി ബാധിച്ചിട്ടില്ല. കലാപം കഴിഞ്ഞ് അധികം വൈകാതെ മുസ്‌ലിം ലീഗ് മലബാറിൽ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയല്ലോ. ലീഗിനെ കോൺഗ്രസ് തുടക്കംതൊട്ടേ അംഗീകരിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തതു ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം ബന്ധം ആരോഗ്യകരമായി നിലനിർത്തുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. മലബാർ കലാപത്തിന് ഒറ്റയൊരു കാരണം അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്താനാവില്ല. ബഹുവിധമായ കാരണങ്ങളും ഘടകങ്ങളും ഉൾച്ചേർന്നാണ് അതു സംഭവിച്ചത്.

മലബാർ കലാപത്തിന്റെ വാർഷികം ആചരിക്കുകയോ അനുസ്മരിക്കുകയോ ചെയ്യാൻ പാടില്ല എന്ന വാദഗതികൾ അസംബന്ധമാണ്. എല്ലാ ചരിത്രസംഭവങ്ങളും അനുസ്മരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. നാശനഷ്ടങ്ങളും മുറിവുകളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് എന്നതിന്റെ പേരിൽ ചരിത്രസംഭവങ്ങൾ അനുസ്മരിക്കാൻ പാടില്ല എന്നാണെങ്കിൽ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവംപോലും അനുസ്മരിക്കാൻ സാധിക്കില്ലല്ലോ. ചരിത്ര സംഭവങ്ങളെ മറക്കാതെ നിരന്തരം ഓർത്തുകൊണ്ടുതന്നെയാണു മനുഷ്യസമൂഹത്തിനു മുൻപോട്ടു പോകാനാവുക.

 

വിഭാഗീയകാഴ്ച ചരിത്രവിരുദ്ധം: ഡോ. ഹുസൈൻ രണ്ടത്താണി 

ഒരു ഭാഗത്തു മുസ്‌ലിംകളും മറുഭാഗത്തു ഹിന്ദുക്കളുമായിരുന്നു എന്ന തരത്തിൽ മലബാർ കലാപത്തെ കാണുന്നതു ചരിത്രവിരുദ്ധമാണ്. മുസ്‌ലിം പ്രദേശങ്ങളിൽ നടന്ന സ്വാതന്ത്ര്യസമരങ്ങളെയെല്ലാം വർഗീയലഹളയാക്കി ചിത്രീകരിക്കാൻ ബ്രിട്ടിഷുകാർ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബ്രിട്ടിഷ് അനുകൂലികൾ എഴുതിയ ചരിത്രങ്ങളാണു കലാപത്തെ വർഗീയലഹളയായി ചിത്രീകരിച്ചത്. മലബാർ കലാപത്തിൽ രണ്ടു ഭാഗത്തും മുസ്‌ലിംകളും ഹിന്ദുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ രേഖകൾ നമ്മുടെ മുൻപിലുണ്ട്. ജന്മിമാരിലും മുസ്‌ലിംകളും ഹിന്ദുക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. കലാപത്തെ എതിർത്തവരിൽ ഒട്ടേറെ മുസ്‌ലിം പണ്ഡിതന്മാരുമുണ്ടായിരുന്നു. വാരിയംകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി കൊലപ്പെടുത്തിയവരിലും മുസ്‌ലിംകളുണ്ട്. ഖാൻ ബഹദൂർ ചേക്കുട്ടി സാഹിബിന്റെ തലയറുത്ത് അദ്ദേഹം കുന്തത്തിൽ കോർത്തു നിർത്തുകവരെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഹിന്ദുക്കളും മാപ്പിളമാരും തമ്മിലല്ല, ബ്രിട്ടിഷുകാരെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും പ്രതികൂലിക്കുന്നവരും തമ്മിലായിരുന്നു പ്രശ്‌നം. ഹിന്ദു ജന്മിമാരുടെ മനകൾക്കു കാവലിന് ആലി മുസല്യാർ സ്വന്തം ആളുകളെ നിർത്തിയിരുന്നു. അവരെ കൊലപ്പെടുത്തി മനകൾ ആക്രമിച്ച സംഭവം പോലുമുണ്ടായി.

ഏതു ലഹളയുടെ മറവിലും അക്രമങ്ങളും അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളും നടക്കാറുണ്ട്. മലബാർ കലാപത്തിൽ നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നതു സത്യമാണ്. പക്ഷേ കലാപത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ മതപരിവർത്തനങ്ങൾ ഉണ്ടായതിനു തെളിവില്ല.

ദേശീയ പ്രസ്ഥാനം ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തെ പിന്തുണച്ചതിൽ അസ്വാഭാവികതയില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന പല സമരങ്ങളും അതിൽ പങ്കെടുത്തവരുടെ സാമുദായികമോ പ്രാദേശികമോ ആയ ആവശ്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവയെല്ലാം ബ്രിട്ടിഷുകാർക്കെതിരായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‌ലിംകൾ അവരുടെ ആഗോള ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി ബ്രിട്ടിഷുകാർക്കെതിരെ നടത്തിയ സമരമായിരുന്നു ഖിലാഫത്ത്. മലബാർ കലാപം വർഗീയ ലഹളയായിരുന്നെങ്കിൽ മലപ്പുറത്ത് ഇന്നു കാണുന്ന സമുദായമൈത്രി ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.

 

വഷളാക്കിയത് ബ്രിട്ടിഷുകാർ: എം.രാജേന്ദ്ര വർമ (നിലമ്പൂർ കോവിലകം അംഗം)

മലബാർ കലാപവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിലമ്പൂർ കോവിലകത്തിനു നേരെയും ആക്രമണമുണ്ടായി. കലാപകാരികളെ ഭയന്നു പലായനം ചെയ്യേണ്ടിവന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ അച്ഛമ്മ മാധവിക്കുട്ടി തമ്പാട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ജനത്തെ ഭിന്നിപ്പിച്ചു കാര്യം നേടാനുള്ള ബ്രിട്ടിഷുകാരുടെ ശ്രമം തന്നെയാണു കാര്യങ്ങളെ ഇത്രമേൽ വഷളാക്കിയതിനു പിന്നിൽ. നിലമ്പൂർ കോവിലകത്തിനു കീഴിലുള്ള പൂക്കോട്ടൂർ കോവിലകത്തെ തോക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽനിന്നാണു തുടക്കം. അന്ന് അവിടത്തെ കാര്യസ്ഥന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്ന വടക്കേവീട്ടിൽ മമ്മദാണു തോക്കുകൾ മോഷ്ടിച്ചതെന്നും അയാൾക്കെതിരെ പരാതി നൽകണമെന്നും പൊലീസുകാർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പോലും ഒടുവിൽ തമ്പുരാനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് തോക്കുകൾ തിരികെ കൊടുക്കാൻ തന്നെയായിരുന്നു. മുസ്ലിം സഹപ്രവർത്തകനായ വടക്കേവീട്ടിൽ മമ്മദിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി കാര്യത്തെ മതരേഖകളിൽ കുടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെന്നത് പിന്നീട് പല വിവരണങ്ങളിലും കാണാം. എന്നാൽ ലഭ്യമായ വിവരണങ്ങളിൽ, മമ്മദ് ചെയ്തതു “മോഷണം” ആയിരുന്നെന്ന ആരോപണം ശക്തമായി ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും തൊണ്ടിയും വ്യക്തമായ തെളിവും കിട്ടിയില്ലെന്നുമാണ് പറയുന്നത്.


മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധം ഒരു സാധാരണ ഭൂവുടമ-കർഷക ബന്ധം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് സാമൂഹിക അധികാരവും സാമ്പത്തിക ആശ്രിതത്വവും ചേർന്ന, ഏറെ അസമത്വമുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥയായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ മേൽക്കൈ ജന്മിക്കായിരുന്നു; കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിച്ചിരുന്നത് കുടിയാന്മാരും പണിയരും മറ്റ് അധീനവിഭാഗങ്ങളുമായിരുന്നു.

ജന്മി ഭൂമി കൈവശം വച്ചത് മാത്രം അല്ല, അതിന്റെ മേൽ നിയന്ത്രണവും അവകാശവുമൊക്കെ നിലനിർത്തി. കുടിയാൻ ആ ഭൂമിയിൽ കൃഷി ചെയ്‌തു; വിളവിന്റെ ഒരു ഭാഗം പാട്ടമായി കൊടുത്തു. പലപ്പോഴും ഇത് വെറും വാടകബന്ധമായി നിൽക്കാതെ, ആളെ ഭൂമിയോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചുനിർത്തുന്ന തരത്തിലുള്ള ആശ്രിതബന്ധമായിരുന്നു. കുടിയാന്മാർക്ക് സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലത്തിൽ പൂർണ്ണ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല; വിളവ് കുറഞ്ഞാൽ നഷ്ടവും ദാരിദ്ര്യവും മുഴുവൻ അവരുടെ മേൽ വീണു.

ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ അസമത്വമാണ്. ജന്മിക്ക് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു, കുടിയാന് അനുസരണയും ഭയവും. ഭൂമി നഷ്ടപ്പെടുമോ, ഒഴിപ്പിക്കപ്പെടുമോ, പാട്ടം കൂടുമോ എന്ന ആശങ്ക കുടിയാന്റെ ജീവിതത്തെ എന്നും പിന്തുടർന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ബന്ധം സാമ്പത്തികമായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിന്റെ തലം സാമൂഹികവും മാനസികവുമായിരുന്നു. ഭൂമിയിലേക്കുള്ള അവകാശം ഇല്ലാത്തവന്റെ ജീവിതം എത്രത്തോളം ദുരിതകരമായിരിക്കുമെന്നതിന് മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധം ഒരു ഉദാഹരണമായിരുന്നു.

ഇതിനു ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ സ്വാധീനവും ശക്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂമിയും അധികാരവും പലപ്പോഴും ഉയർന്ന സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുടേതായിരുന്നതിനാൽ, അധ്വാനിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമല്ല, ആത്മാഭിമാനത്തിലും വലിയ മുറിവുണ്ടാക്കി. കൃഷിയിടത്തിൽ ജോലി ചെയ്തവൻ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, അതിന്റെ നേട്ടം അനുഭവിച്ചത് ഭൂമിയുടെ ഉടമയായിരുന്നു. അതിനാൽ ഈ സംവിധാനത്തിൽ സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തോടൊപ്പം സാമൂഹിക അവഗണനയും ചേർന്നിരുന്നു.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധം പിന്നീടുണ്ടായ അസന്തോഷങ്ങൾക്കും കലാപങ്ങൾക്കും ഒരു പ്രധാന പശ്ചാത്തലമായിരുന്നു. 1921-ലെ മലബാർ കലാപം പോലെയുള്ള സംഭവങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ഭൂസംബന്ധിയായ അസമത്വം അറിയാതെ കഴിയില്ല. ഭൂമി, അധികാരം, ഭയം, ദാരിദ്ര്യം, ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടൽ—ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് അന്നത്തെ സമൂഹത്തെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്ക് തള്ളിയത്.

ഇതിനാൽ മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥയെ ഒരു സാമ്പത്തിക കരാർ എന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണുന്നത് പോരാ. അത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ സമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയും അതിന്റെ അനീതിയും വ്യക്തമാക്കുന്ന ചരിത്രസാക്ഷ്യമാണ്.

കേരളചരിത്രം ചോദ്യാവലി


Warning: Undefined variable $mtq_use_timer in /home/u889026194/domains/chayilyam.com/public_html/stories/wp-content/plugins/mtouch-quiz/show_quiz.php on line 239

പ്രശ്‌നോത്തരി 08, കേരളചരിത്രം


Warning: Undefined variable $mtq_use_timer in /home/u889026194/domains/chayilyam.com/public_html/stories/wp-content/plugins/mtouch-quiz/show_quiz.php on line 360
കേരളാ പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷൻ വിവിധ ജില്ലകളിൽ നടത്തിയ പരീക്ഷകളിൽ ചോദിച്ച ചരിത്രസംബന്ധിയായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടാണ് ചായില്യം പ്രശ്നോത്തരിയിൽ ചോദ്യങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതു തന്നെ. 30 ചോദ്യങ്ങൾ വെച്ചാണ് ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉള്ളത്. ഉത്തരങ്ങൾ എല്ലാം നൽകിക്കഴിഞ്ഞാൽ ശരിയുത്തരവുമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് ഉറപ്പുവരുത്താവുന്ന തരത്തിൽ എല്ലാം ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഉത്തരം മാർക്ക് ചെയ്യാതെ വിട്ടാൽ അത് തെറ്റുത്തരമായി പരിഗണിക്കും - ഇക്കാര്യത്തിൽ പരിഭവം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല 🙂 അല്പം കാലമായി ഇതിൽ ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ കൊടുത്തിർന്നില്ല, പക്ഷേ ആൾക്കാർ അമിതമായി ചോദ്യോത്തരവേദി പരീക്ഷിക്കുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ പുതുമ വരുത്താമെന്നു കരുതി തുടങ്ങുകയാണ്. അറിയാവുന്നതുപോലെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എല്ലാം ഉത്തരം നൽകിക്കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഉത്തരം നൽകിയ പേജ് PDF ആയി ഡൗണൢഓഡ് ചെയ്യാനുള്ള അവസരം ഉടനേ പ്രതീക്ഷിക്കാം. ചോദ്യങ്ങളും, നിങ്ങൾ കൊടുത്ത ഉത്തരവും, ശരിയായ ഉത്തരവും, ശരിയുത്തരത്തെ കുറിച്ച് മൂന്നോ നാലോ വരികളും വെച്ച് 30 ചോദ്യോത്തരങ്ങളാവും ഉണ്ടായിരിക്കുക. അതേ കുറിച്ച് പിന്നീട് വ്യക്തമാക്കാം. ചോദ്യങ്ങളിലേക്കു പോകാൻ താഴെ കാണുന്ന START ബട്ടൻ ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ മതിയാവും.
Start
അഭിനന്ദനങ്ങൾ!!
പ്രശ്‌നോത്തരി 08, കേരളചരിത്രം എന്ന ചോദ്യാവലി താങ്കൾ വിജയകരമായി പൂർത്തീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. താങ്കൾക്ക് %%TOTAL%% -ഇൽ %%SCORE%% മാർക്കാണുള്ളത്.
%%RATING%%
ആവശ്യമെങ്കിൽ ഇനിയും ശ്രമിക്കാവുന്നതാണ്, പുത്തൻ ചോദ്യാവലികളുമായി ചായില്യം ഇനിയും വരും.
Your answers are highlighted below.

സമുദായ സംഘടനകളും കീഴാള മുന്നേറ്റങ്ങളും

അധികാരവ്യവസ്ഥിതിക്കും അവ വളർത്തിയെടുത്ത അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും അനാചാരങ്ങൾക്കും എതിരായി കേരളത്തിൽ ഒട്ടേറെ ബഹുജനമുന്നേറ്റങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ആത്മീയാചാര്യന്മാരും സാമൂഹികപരിഷ്‌കർത്താക്കളും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ നയിച്ച ഉത്കൃഷ്‌ട രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളും വഴിനടക്കലിനും ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനുമായി നടത്തിയ ബഹുജനപ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ വാർത്തെടുക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ആരംഭിച്ച് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിവരെ നീണ്ടുനിന്ന ജാതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും സമുദായ പരിഷ്കരണങ്ങളുടെയും ചരിത്രം കേവലം ചില വ്യക്തികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അത് ജാതിവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹികാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ആധുനിക പൗരസമൂഹത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തിനായി വിവിധ സമുദായങ്ങൾ രൂപീകരിച്ച സംഘടനകളിലൂടെയും അവ നയിച്ച വിപ്ലവകരമായ സമരങ്ങളിലൂടെയുമാണ് വികസിച്ചുവന്നത്. ഈ പരിവർത്തനത്തിന്റെ നാൾവഴികളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നതാണ് ഈ പഠനം.1

എസ്.എൻ.ഡി.പിയും സമുദായപരിഷ്കരണവും

കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ സംഘടിത സമുദായ പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയിട്ടത് 1903 മെയ് 15-ന് രൂപീകൃതമായ ശ്രീനാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന യോഗം (SNDP) ആണ്. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയ നേതൃത്വവും, ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സംഘാടക മികവും, കുമാരനാശാന്റെ ബൗദ്ധികവും സാഹിത്യപരവുമായ സംഭാവനകളും ഒത്തുചേർന്നപ്പോഴാണ് എസ്.എൻ.ഡി.പി രൂപം കൊള്ളുന്നത്. അതുവരെ സവർണ്ണാധിപത്യത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചുനിന്ന ഈഴവ സമുദായത്തെ ആത്മാഭിമാനമുള്ള ഒരു ജനതയായി മാറ്റിയെടുക്കുന്നതിൽ ഈ സംഘടന വഹിച്ച പങ്ക് സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്.2

വിദ്യാഭ്യാസവും സാമൂഹിക ചലനാത്മകതയും

“വിദ്യകൊണ്ട് പ്രബുദ്ധരാവുക, സംഘടനകൊണ്ട് ശക്തരാവുക” എന്ന ഗുരുവിന്റെ ആഹ്വാനം എസ്.എൻ.ഡി.പി തങ്ങളുടെ പ്രധാന അജണ്ടയായി സ്വീകരിച്ചു. 1896-ൽ ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തിരുവിതാംകൂർ ഭരണാധികാരിക്ക് സമർപ്പിച്ച ‘ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ’ (Ezhava Memorial) സമുദായത്തിന് സർക്കാർ ജോലികളിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും തുല്യാവകാശം ആവശ്യപ്പെട്ടുളളതായിരുന്നു. 13,176 സമുദായംഗങ്ങൾ ഒപ്പിട്ട ഈ ഭീമഹർജി തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത അവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം

ഈഴവ സമുദായത്തിനിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന താലികെട്ട് കല്യാണം, തിരണ്ടുകല്യാണം, പുളികുടി തുടങ്ങിയ വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യത വരുത്തിവെക്കുന്ന അനാചാരങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ എസ്.എൻ.ഡി.പി നിരന്തരം കാമ്പെയ്നുകൾ നടത്തി. മദ്യവർജ്ജന പ്രസ്ഥാനം ശക്തമാക്കുകയും ചെത്തുതൊഴിൽ പോലുള്ള പരമ്പരാഗത ജോലികളിൽ നിന്ന് സമുദായത്തെ മോചിപ്പിച്ച് ആധുനിക വ്യവസായങ്ങളിലേക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കും നയിക്കാൻ സംഘടനയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. കുമാരനാശാൻ യോഗത്തിന്റെ ആദ്യ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് സംഘടനയുടെ സന്ദേശം കേരളത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളം വ്യാപിച്ചത്.3

പുലയമഹാസഭ ചരിത്രത്തിലേക്ക്

കേരളത്തിലെ ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ മോചന ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും സുവർണ്ണലിപികളാൽ എഴുതപ്പെട്ട അധ്യായമാണ് മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും സാധുജന പരിപാലന സംഘത്തിന്റെ (SJPS) രൂപീകരണവും. 1907-ൽ തിരുവനന്തപുരത്തെ വെങ്ങാനൂരിൽ വെച്ചാണ് അയ്യങ്കാളി സാധുജന പരിപാലന സംഘം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ഇതാണ് പിൽക്കാലത്ത് ‘പുലയമഹാസഭ’ എന്ന രീതിയിലേക്ക് ദലിത് പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ അടിത്തറയായത്.4

“ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ പ്രവേശനം നൽകിയില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പാടങ്ങളിൽ ഇനി ഞങ്ങൾ പണിക്കിറങ്ങില്ല.”

മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളി (1904-ൽ നടത്തിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കാർഷിക സമര പ്രഖ്യാപനം)

അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന പ്രധാന പോരാട്ടങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • വില്ലുവണ്ടി സമരം (1893): അവർണ്ണർക്ക് സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിച്ച പൊതുവഴികളിലൂടെ അലങ്കരിച്ച വില്ലുവണ്ടി ഓടിച്ച് അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ യാത്ര, നിയമലംഘന സമരങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ നാഴികക്കല്ലാണ്.

  • ഊരൂട്ടമ്പലം സ്കൂൾ സമരം (1914): ദലിത് പെൺകുട്ടിയായ പഞ്ചമിയെ ഊരൂട്ടമ്പലം സ്കൂളിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചതിനെ തുടർന്ന് സവർണ്ണർ സ്കൂൾ തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു. ഇതിനെതിരെ അയ്യങ്കാളി നയിച്ച സമരം കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഘടിത തൊഴിലാളി പണിമുടക്കായി (First Agrarian Strike) മാറി.

  • കല്ലുമാല സമരം (1915): കൊല്ലത്തെ പെരിനാട് വെച്ച് നടന്ന ഈ സമരം, ദലിത് സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളമായ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിഞ്ഞ് മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിച്ചെടുത്ത പ്രക്ഷോഭമാണ്.

സാധുജന പരിപാലന സംഘം പിന്നീട് ‘പുലയ മഹാസഭ’യായും മറ്റ് ഉപജാതി സംഘടനകളായും രൂപാന്തരപ്പെട്ടെങ്കിലും, അത് അടിത്തറയിട്ടത് ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ പ്രാതിനിധ്യത്തിനാണ്. തിരുവിതാംകൂർ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലേക്ക് അയ്യങ്കാളി നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടത് ഈ സംഘടനയുടെ കരുത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു.

കീഴാളപ്രസ്ഥാനം: കൊച്ചിയിലും മലബാറിലും

തിരുവിതാംകൂറിന് പുറമെ കൊച്ചി, മലബാർ പ്രദേശങ്ങളിലും കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങൾ ശക്തമായിരുന്നു. വ്യത്യസ്തമായ രാഷ്ട്രീയ-ഭരണ പശ്ചാത്തലമുള്ള ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ രൂപംകൊണ്ട കീഴാള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ സമാനതകളില്ലാത്ത പ്രക്ഷോഭങ്ങളാണ് കാഴ്ചവെച്ചത്.

കൊച്ചിയിലെ കീഴാള മുന്നേറ്റങ്ങൾ

കൊച്ചി രാജ്യത്ത് കീഴാള വിമോചനത്തിന് വിത്തുപാകിയത് പണ്ഡിറ്റ് കെ.പി. കറുപ്പൻ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം 1913-ൽ ‘കൊച്ചിൻ പുലയ മഹാസഭ’ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നൽകി. കൊച്ചിയിൽ അയിത്തജാതിക്കാർക്ക് കരയിൽ യോഗം ചേരാൻ അനുവാദമില്ലാതിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, കായലിൽ വള്ളങ്ങൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി അതിനുമുകളിൽ പന്തലൊരുക്കി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ‘കായൽ സമ്മേളനം’ (1913) ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്. കൊച്ചിയിലെ അധഃസ്ഥിത സമുദായങ്ങളുടെ പുരോഗതിക്കായി ‘കല്യാണദായിനി സഭ’ ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിരവധി സംഘടനകൾ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു.5

മലബാറിലെ കീഴാള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ

മലബാർ പ്രദേശം നേരിട്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നതിനാൽ അവിടുത്തെ സാമൂഹിക ഘടന തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ജന്മിത്വത്തിന്റെ അതിക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെയാണ് മലബാറിലെ കീഴാളർക്ക് പോരാടേണ്ടി വന്നത്.

  • ആത്മവിദ്യാസംഘം: വാഗ്ഭടാനന്ദൻ 1920-ൽ സ്ഥാപിച്ച ആത്മവിദ്യാസംഘം ഉത്തരമലബാറിലെ കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ തോതിൽ യുക്തിചിന്തയും അന്ധവിശ്വാസവിരുദ്ധ ബോധവും വളർത്തി.

  • സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ: ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ അവസാന ശിഷ്യനായ സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥൻ പയ്യന്നൂർ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ദലിത് കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും അവർക്ക് പൊതു കിണറുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുക്കാനുമുള്ള അവകാശങ്ങൾക്കായി നിരന്തരം പൊരുതി. യാഥാസ്ഥിതികരിൽ നിന്ന് ക്രൂരമായ ശാരീരിക മർദ്ദനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഏൽക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്.

  • ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവും ഇടതുപക്ഷ ഉണർവും: മലബാറിലെ കീഴാള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പിൽക്കാലത്ത് കർഷക സംഘങ്ങളുമായും ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവുമായും വേഗത്തിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു. കരുവള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങൾ കീഴാളരുടെ ഭൂമിക്കും അന്തസ്സിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.6

അരയസമുദായത്തിന്റെ അത്യുന്നതി

കേരളത്തിന്റെ തീരദേശ ജനവിഭാഗമായ അരയ (തീരദേശ മത്സ്യത്തൊഴിലാളി) സമുദായത്തിന്റെ ഉണർവ് കേരള നവോത്ഥാനത്തിലെ മനോഹരമായ ഒരു അധ്യായമാണ്. വിദ്യഭ്യാസപരമായും സാമൂഹികമായും അങ്ങേയറ്റം പിന്നോക്കം നിന്നിരുന്ന ഈ ജനവിഭാഗത്തെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ രണ്ട് പ്രധാന വ്യക്തിത്വങ്ങളും അവർ രൂപം നൽകിയ സംഘടനകളും നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

പണ്ഡിറ്റ് കെ.പി. കറുപ്പനും കല്യാണദായിനി സഭയും

കൊച്ചിയിലെ അനാപുഴയിൽ അരയ സമുദായത്തിന്റെ ഉന്നമനത്തിനായി പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 1912-ൽ ‘കല്യാണദായിനി സഭ’ രൂപീകരിച്ചു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ സാക്ഷരത വ്യാപിപ്പിക്കുക, മദ്യപാനം പോലുള്ള ശീലങ്ങളിൽ നിന്ന് അവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുക, രാത്രികാല സ്കൂളുകൾ സ്ഥാപിക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു സഭയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ. തന്റെ പ്രശസ്തമായ ‘ജാതിക്കുമ്മി’ (1904) എന്ന കവിതയിലൂടെ ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ അദ്ദേഹം തുറന്നുകാട്ടി.7

ഡോ. വി.വി. വേലുക്കുട്ടി അരയനും അരയമഹാജനസഭയും

ദക്ഷിണ കേരളത്തിൽ അരയ സമുദായത്തിന്റെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് ഡോ. വി.വി. വേലുക്കുട്ടി അരയൻ ആയിരുന്നു. 1917-ൽ അദ്ദേഹം ‘അരയ മഹാജനസഭ’ സ്ഥാപിച്ചു. സമുദായത്തിന്റെ ശബ്ദം അധികാരികളിൽ എത്തിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം ‘അരയൻ’ എന്ന പേരിൽ ഒരു പത്രം ആരംഭിച്ചു. തീരദേശ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് സ്കൂളുകളിൽ പ്രത്യേക ആനുകൂല്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനും, മത്സ്യബന്ധന മേഖലയെ ഒരു തൊഴിലായി അംഗീകരിപ്പിക്കാനും ഈ സംഘടനയ്ക്ക് സാധിച്ചു. പിൽക്കാലത്ത് ഇതെല്ലാം ഒത്തുചേർന്ന് സമസ്ത കേരള അരയ മഹാജനസഭയായി മാറുകയും തീരദേശ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുകയും ചെയ്തു.

5. നായർ സർവീസ് സൊസൈറ്റി

കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ കേവലം താഴെത്തട്ടിലുള്ള സമുദായങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല നടന്നത്; മറിച്ച്, സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിലും വലിയ രീതിയിലുള്ള ആന്തരിക പരിഷ്കരണങ്ങൾ നടന്നിരുന്നു. ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് മന്നത്ത് പത്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 1914 ഒക്ടോബർ 31-ന് രൂപീകൃതമായ നായർ സർവീസ് സൊസൈറ്റി (NSS). ആദ്യകാലത്ത് ‘നായർ ഭൃത്യജനസംഘം’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ സംഘടന പിന്നീട് എൻ.എസ്.എസ് എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.8

മരുമക്കത്തായത്തിന്റെ തകർച്ചയും നിയമപരിഷ്കാരങ്ങളും

അക്കാലത്ത് നായർ സമുദായം നേരിട്ടിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി സംയുക്ത കുടുംബ വ്യവസ്ഥയായ തറവാടുകളുടെ തകർച്ചയും മരുമക്കത്തായ രീതിയുമായിരുന്നു. വലിയ തറവാടുകൾ ക്ഷയിക്കുകയും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ വ്യവഹാരങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുകയും ചെയ്ത സാഹചര്യത്തിലാണ് മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ സമുദായത്തെ സംഘടിപ്പിച്ചത്. എൻ.എസ്.എസിന്റെ നിരന്തരമായ സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ഫലമായി തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടം നായർ റെഗുലേഷൻ ആക്ടുകൾ (1912, 1925) പാസ്സാക്കി. ഇതിലൂടെ മരുമക്കത്തായം അവസാനിപ്പിക്കുകയും മക്കൾക്ക് പിതാവിന്റെ സ്വത്തിൽ അവകാശം സ്ഥാപിച്ചുകിട്ടുകയും ചെയ്തു.

സാമൂഹിക സമത്വവും വിദ്യഭ്യാസ മുന്നേറ്റവും

എൻ.എസ്.എസ് കേവലം ഒരു നായർ സമുദായ സംഘടനയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മറ്റ് സമുദായങ്ങളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങൾക്കും അവർ പിന്തുണ നൽകി. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി അവർണ്ണർക്ക് അനുകൂലമായി സവർണ്ണരുടെ ഒപ്പുശേഖരിച്ച് മന്നത്ത് പത്മനാഭന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘സവർണ്ണ ജാഥ’ ഇതിന് തെളിവാണ്.

കേരളത്തിലുടനീളം സ്കൂളുകളും കോളേജുകളും സ്ഥാപിച്ച് വിദ്യഭ്യാസ രംഗത്ത് വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ എൻ.എസ്.എസിന് കഴിഞ്ഞു. ചങ്ങനാശ്ശേരി പെരുന്ന ആസ്ഥാനമാക്കി ഇന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ സംഘടന കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക സമതുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.

എസ്.എൻ.ഡി.പി, പുലയമഹാസഭ, അരയമഹാജനസഭ, എൻ.എസ്.എസ് തുടങ്ങിയ സമുദായ സംഘടനകളുടെ ആവിർഭാവം കേരളീയ സമൂഹത്തെ ജനാധിപത്യവൽക്കരിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ ആന്തരിക ജീർണ്ണതകൾക്കെതിരെ പോരാടിക്കൊണ്ടുതന്നെ, പൊതുവായ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കായി ഈ സംഘടനകൾ പരസ്പരം കൈകോർത്തു. ഈ സംഘടിത ശക്തിയാണ് പിൽക്കാലത്ത് ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തിലേക്കും (1936), പൗരസമത്വ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലേക്കും, ഒടുവിൽ ഐക്യകേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിലേക്കും വഴിനയിച്ചത്. ഇന്ന് കേരളം അനുഭവിക്കുന്ന സാമൂഹിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടിത്തറ ഈ സമുദായ സംഘടനകൾ പാകിയതാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന നവോത്ഥാന സമരങ്ങളുടെ പട്ടിക (Key Struggles Timeline)

വർഷം സമരം / മുന്നേറ്റം നേതൃത്വം ലക്ഷ്യം / ഫലം
1893 വില്ലുവണ്ടി സമരം അയ്യങ്കാളി പൊതുവഴികളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം സ്ഥാപിച്ചെടുത്തു.
1896 ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ ഡോ. പൽപ്പു തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ ജോലികളിൽ അവർണ്ണർക്ക് പ്രാതിനിധ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു.
1913 കായൽ സമ്മേളനം പണ്ഡിറ്റ് കെ.പി. കറുപ്പൻ കൊച്ചിയിൽ ദലിതർക്ക് യോഗം ചേരാനുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിച്ചു.
1914 ഊരൂട്ടമ്പലം സമരം അയ്യങ്കാളി ദലിത് കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശത്തിനായുള്ള കാർഷിക പണിമുടക്ക്.
1915 കല്ലുമാല സമരം അയ്യങ്കാളി ദലിത് സ്ത്രീകൾക്ക് കല്ലുമാല ഉപേക്ഷിച്ച് മാന്യമായ വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള അവകാശം.
1924 വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം ടി.കെ. മാധവൻ, മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊതുവഴികൾ തുറന്നുകൊടുക്കൽ.

അനുബന്ധം 2: പ്രധാന നേതാക്കളുടെ ലഘുവിവരങ്ങൾ (Leader Profiles)

  • ഡോ. പൽപ്പു (1863–1950): കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഈഴവ മെഡിക്കൽ ബിരുദധാരി. തിരുവിതാംകൂറിൽ ജാതിവിവേചനം മൂലം ജോലി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന് മൈസൂരിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. എസ്.എൻ.ഡി.പിയുടെ മുഖ്യ സംഘാടകൻ.

  • മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളി (1863–1941): അധഃസ്ഥിതരുടെ വിമോചന നായകൻ. ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭാംഗമായി 28 വർഷം പ്രവർത്തിച്ചു. ദലിതരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചു.

  • പണ്ഡിറ്റ് കെ.പി. കറുപ്പൻ (1885–1938): ‘കവിതിലകൻ’ എന്നറിയപ്പെട്ടു. കൊച്ചി നിയമസഭാംഗമായിരുന്നു. സാഹിത്യത്തിലൂടെയും സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും കീഴാളരെ ഉണർത്തി.

  • മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ (1878–1970): എൻ.എസ്.എസിന്റെ സ്ഥാപകൻ. പത്മഭൂഷൺ ബഹുമതി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലെ വിദ്യഭ്യാസ, സാമൂഹിക മേഖലകളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു.

  • ഡോ. വി.വി. വേലുക്കുട്ടി അരയൻ (1894–1969): മികച്ച എഴുത്തുകാരനും പത്രപ്രവർത്തകനും ശാസ്ത്രജ്ഞനുമായിരുന്നു (ഹോമിയോപ്പതി). അരയ സമുദായത്തിന്റെ നവോത്ഥാന ശില്പി.

अवലംബം (References)

  1. ഗണേഷ്, കെ.എൻ. (1997). കേരള സമൂഹ പഠനങ്ങൾ, പ്രസക്തി പബ്ലിക്കേഷൻസ്, പത്തനംതിട്ട.

  2. ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും, കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  3. മേനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History), ഡി.സി ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  4. ചെന്നിത്തല, ചെന്താരാശ്ശേരി പി.എച്ച്. (1989). അയ്യങ്കാളി: ഒരു ജീവചരിത്രം, പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.

  5. സാനു, പ്രൊഫ. എം.കെ. (1986). പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പൻ: ജീവചരിത്രം, ഡി.സി ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  6. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1998). കൾച്ചർ, ഐഡിയോളജി, ഹെജിമണി: ഇന്റലക്ച്വൽസ് ആൻഡ് സോഷ്യൽ കോൺഷ്യസ്നെസ് ഇൻ കൊളോണിയൽ ഇന്ത്യ, തുലിക ബുക്സ്, ന്യൂഡൽഹി.

  7. അരയൻ, കെ.ആർ. (2001). ഡോ. വേലുക്കുട്ടി അരയനും തീരദേശ നവോത്ഥാനവും, തീരം പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  8. പത്മനാഭൻ, മന്നത്ത്. (1977). എന്റെ ജീവിത സ്മരണകൾ, എൻ.എസ്.എസ് പ്രസ്സ്, ചങ്ങനാശ്ശേരി.

അരുവിപ്പുറം മുതൽ ആധുനിക കേരളം വരെ

അധികാരവ്യവസ്ഥിതിക്കും അവ വളർത്തിയെടുത്ത അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും അനാചാരങ്ങൾക്കും എതിരായി കേരളത്തിൽ ഒട്ടേറെ ബഹുജനമുന്നേറ്റങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ആത്മീയാചാര്യന്മാരും സാമൂഹികപരിഷ്‌കർത്താക്കളും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ നയിച്ച ഉത്കൃഷ്‌ട രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളും വഴിനടക്കലിനും ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനുമായി നടത്തിയ ബഹുജനപ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ വാർത്തെടുക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. കേവലം രാഷ്ട്രീയമായ അധികാരമാറ്റങ്ങൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ പഠിപ്പിച്ച സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ ഒരു വലിയ പരിവർത്തനമായിരുന്നു കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാനം. ജാതിയുടെയും അയിത്തത്തിന്റെയും അന്ധകാരത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച ചില സുപ്രധാന ഏടുകളാണ് ഈ ലേഖനത്തിൽ നാം പരിശോധിക്കുന്നത്.1

1. അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്‌ഠ: നവോത്ഥാനത്തിലെ വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറി

കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും വിപ്ലവകരവുമായ സംഭവമായി ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത് 1888-ലെ അരുവിപ്പുറം ശിവപ്രതിഷ്ഠയെയാണ്. ശ്രീനാരായണ ഗുരു നടത്തിയ ഈ പ്രവൃത്തി കേവലം ഒരു ആത്മീയ കർമ്മമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ബ്രാഹ്മണർ കയ്യടക്കിവെച്ചിരുന്ന ഹൈന്ദവ പൗരോഹിത്യ കുത്തകയ്ക്ക് മേലുള്ള വലിയൊരു പ്രഹരമായിരുന്നു.

ഹൈന്ദവ ആചാരപ്രകാരം ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള അധികാരം (താന്ത്രിക അവകാശം) ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു. ഈ സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തെയാണ് നെയ്യാറിന്റെ തീരത്തെ അരുവിപ്പുറത്ത് ശ്രീനാരായണ ഗുരു വെല്ലുവിളിച്ചത്. 1888-ലെ ശിവരാത്രി ദിനത്തിൽ, നെയ്യാറിൽ മുങ്ങിത്തപ്പിയെടുത്ത ഒരു ശില അദ്ദേഹം ശിവലിംഗമായി പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ഈ സംഭവമറിഞ്ഞ് ക്ഷുഭിതനായി വിവരമന്വേഷിക്കാൻ വന്ന സവർണ്ണ പ്രമാണിയോട് ഗുരു നൽകിയ മറുപടി ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്: “നാം നമ്മുടെ ശിവനെയാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്, അല്ലാതെ ബ്രാഹ്മണരുടെ ശിവനെയല്ല.”2

അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ സൃഷ്ടിച്ച സാമൂഹിക ചലനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു:

  • ആത്മീയ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം: ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കാൻ ഇടനിലക്കാരുടെയോ ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെയോ ആവശ്യമില്ലെന്ന് സാധാരണ ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഈ സംഭവം സഹായിച്ചു.

  • സംഘടനാ രൂപീകരണം: പ്രതിഷ്ഠയെ തുടർന്ന് അവിടെ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ക്ഷേത്ര ഭരണസമിതിയാണ് പിന്നീട് 1903-ൽ എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം (SNDP Yogam) എന്ന മഹാപ്രസ്ഥാനമായി മാറിയത്. ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ സംഘാടക മികവും ഇതിന് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

  • പുതിയ ക്ഷേത്ര സങ്കല്പം: ക്ഷേത്രങ്ങളോടൊപ്പം വിദ്യാലയങ്ങളും വായനശാലകളും വ്യവസായശാലകളും വേണമെന്ന് ഗുരു നിഷ്കർഷിച്ചു. അരുവിപ്പുറം മുതൽ കളവങ്കോടും മുരുക്കുംപുഴയും വരെയുള്ള പ്രതിഷ്ഠകളിലൂടെ അദ്ദേഹം കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ പുരോഗതി ഉറപ്പാക്കി.3

2. ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ: ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ കുലപതി

ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ സമകാലികനും ആത്മമിത്രവുമായിരുന്ന വിദ്യാധിരാജ ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ (1853–1924) കേരള നവോത്ഥാനത്തിന് നൽകിയ സംഭാവനകൾ സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. ജനനം കൊണ്ട് ഒരു നായർ സമുദായംഗമായിരുന്നെങ്കിലും, നായർ സമുദായത്തിലുൾപ്പെടെ നിലനിന്നിരുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിനും എതിരെ അദ്ദേഹം സന്ധിയില്ലാ സമരം ചെയ്തു. തിരുവനന്തപുരത്തെ കണ്ണമ്മൂലയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് കുഞ്ഞൻപിള്ള എന്നായിരുന്നു.

ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ പ്രധാനമായും പോരാടിയത് ബ്രാഹ്മണരുടെ ബൗദ്ധിക കുത്തകയ്ക്കെതിരെയാണ്. വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പഠിക്കാൻ ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രമേ അവകാശമുള്ളൂ എന്ന വാദത്തെ അദ്ദേഹം തന്റെ ‘വേദാധികാര നിരൂപണം’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ യുക്തിഭദ്രമായി ഖണ്ഡിച്ചു. ശൂദ്രർക്കും അവർണ്ണർക്കും വേദപഠനത്തിന് അവകാശമുണ്ടെന്ന് ഹൈന്ദവ പ്രമാണങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.4

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റ് പ്രധാന സംഭാവനകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • പ്രാചീന മലയാളം: ബ്രാഹ്മണർ കേരളം സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന പരശുരാമ ഇതിഹാസത്തെ പൊളിച്ചെഴുതിയ ഗ്രന്ഥമാണിത്. കേരളത്തിന്റെ ആദിമ അവകാശികൾ ഇവിടുത്തെ ദ്രാവിഡരായ അധ്വാനിക്കുന്ന വർഗ്ഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

  • ജീവാകാരുണ്യം: അഹിംസ എന്ന ആശയത്തെ അദ്ദേഹം മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ‘ജീവാകാരുണ്യ നിരൂപണം’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ സസ്യഭക്ഷണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. മൃഗബലി ഉൾപ്പെടെയുള്ള ക്രൂരമായ ആചാരങ്ങളെ അദ്ദേഹം നിശിതമായി വിമർശിച്ചു.

  • സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം: പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ സ്ത്രീകൾക്കും തുല്യ അവകാശമുണ്ടെന്നും അവരെ അടിച്ചമർത്തുന്നത് അന്യായമാണെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

യാതൊരുവിധ ആശ്രമങ്ങളോ സംഘടനകളോ സ്ഥാപിക്കാതെ, ഒരു സ്വതന്ത്രസഞ്ചാരിയായി ജീവിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കേരളത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളം ബൗദ്ധിക വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു.

3. നവോത്ഥാനവും സന്ന്യാസിശ്രേഷ്ഠരും

ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും സന്ന്യാസിമാരും ആത്മീയാചാര്യന്മാരും യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിന്റെ കാവലാളുകളായിരുന്നപ്പോൾ, കേരളത്തിൽ അവർ സാമൂഹിക മാറ്റത്തിന്റെ പടയാളികളായിരുന്നു. ആത്മീയതയെ സാമൂഹിക വിമോചനത്തിനുള്ള ആയുധമാക്കി മാറ്റിയ നിരവധി സന്ന്യാസിശ്രേഷ്ഠർ കേരളത്തിലുണ്ട്.

  • ബ്രഹ്മാനന്ദ സ്വാമി ശിവയോഗി (1852–1929): പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ആലത്തൂരിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം വിഗ്രഹാരാധനയെ പൂർണ്ണമായും എതിർത്തു. യുക്തിചിന്തയും അഹിംസയും അടിസ്ഥാനമാക്കി അദ്ദേഹം 1918-ൽ ‘ആനന്ദ മഹാസഭ’ സ്ഥാപിച്ചു. മനസ്സാണ് ദൈവമെന്നും, മനസ്സിന്റെ ആനന്ദമാണ് മോക്ഷമെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘മോക്ഷപ്രദീപം’ എന്ന ഗ്രന്ഥം അന്നത്തെ യാഥാസ്ഥിതിക സമൂഹത്തിൽ വലിയ കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ചു. സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസത്തെയും മിശ്രവിവാഹത്തെയും അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.5

  • വാഗ്ഭടാനന്ദൻ (1885–1939): ഉത്തരകേരളത്തിൽ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റഴിച്ചുവിട്ട സന്ന്യാസിയാണ് വാഗ്ഭടാനന്ദൻ. “ഉണരുവിൻ, ഉണർന്നെഴുന്നേൽപ്പിൻ, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ എറിഞ്ഞുടക്കുവിൻ” എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഹ്വാനം. വിഗ്രഹാരാധന, അനാചാരങ്ങൾ, മദ്യപാനം എന്നിവയ്ക്കെതിരെ പോരാടാൻ അദ്ദേഹം 1920-ൽ ‘ആത്മവിദ്യാസംഘം’ സ്ഥാപിച്ചു. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തൊഴിലാളി സഹകരണ പ്രസ്ഥാനമായ ‘ഊരാളുങ്കൽ ലേബർ കോൺട്രാക്ട് സൊസൈറ്റി’ (ULCCS) രൂപീകരിക്കുന്നതിന് പിന്നിലെ സാമ്പത്തിക ദർശനം ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതായിരുന്നു.

  • സ്വാമി ആഗമാനന്ദൻ (1896–1961): ശ്രീരാമകൃഷ്ണ മിഷന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ കേരളത്തിൽ പ്രചരിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം, ആലുവ അദ്വൈത ആശ്രമം കേന്ദ്രീകരിച്ച് ജാതിവിവേചനത്തിനും അയിത്തത്തിനുമെതിരെ അതിശക്തമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നയിച്ചു. ദലിത് വിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി അദ്ദേഹം വിദ്യാലയങ്ങളും ഹോസ്റ്റലുകളും ആരംഭിച്ചു. കന്യാകുമാരി മുതൽ കാസർഗോഡ് വരെ സഞ്ചരിച്ച് അദ്ദേഹം അയിത്തത്തിനെതിരെ പ്രസംഗിച്ചു.6

4. നവോത്ഥാനവും ക്രൈസ്തവസമുദായവും

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-വിദ്യാഭ്യാസ പരിവർത്തനത്തിൽ ക്രൈസ്തവ സമുദായവും മിഷണറിമാരും വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണമാണ് അവർ നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന.

  • വിദ്യാഭ്യാസവും അച്ചടിയും: ലണ്ടൻ മിഷൻ സൊസൈറ്റി (LMS), ചർച്ച് മിഷൻ സൊസൈറ്റി (CMS), ബാസൽ ഇവാഞ്ചലിക്കൽ മിഷൻ (BEMS) എന്നീ മിഷണറി സംഘങ്ങൾ കേരളത്തിൽ വിദ്യാലയങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അവർണ്ണർക്കും അടിമകൾക്കും അവിടെ പ്രവേശനം നൽകി. ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്‌ലിയെയും ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിനെയും പോലുള്ളവർ അച്ചടിശാലകളും നിഘണ്ടുക്കളും വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങളും നിർമ്മിച്ച് മലയാള ഭാഷയെ ആധുനീകരിച്ചു.

  • ചാവറയച്ചന്റെ വിപ്ലവം: സി.എം.ഐ (CMI) സഭയുടെ സ്ഥാപകനായ വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസ് ഏലിയാസ് ചാവറ (1805–1871) കേരള വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക വ്യക്തിത്വമാണ്. എല്ലാ പള്ളികളോടും ചേർന്ന് പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ (Schools) നിർബന്ധമാക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശം നൽകി. 1846-ൽ മാന്നാനത്ത് ദലിത് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കൂടി പ്രവേശനമുള്ള ഒരു സംസ്കൃത സ്കൂൾ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. കുട്ടികളെ സ്കൂളിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ ‘പിടിയരി സിസ്റ്റം’ (ഉച്ചക്കഞ്ഞി) ആരംഭിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്.

  • പൊയ്കയിൽ യോഹന്നാൻ അഥവാ കുമാരഗുരുദേവൻ (1879–1939): ദലിത് ക്രൈസ്തവർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ജാതി വിവേചനത്തിനെതിരെ പോരാടിയ നവോത്ഥാന നായകനാണ് പൊയ്കയിൽ യോഹന്നാൻ. മുഖ്യധാര ക്രൈസ്തവ സഭകളിൽ ദലിതർക്ക് തുല്യത ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം, 1909-ൽ പ്രത്യക്ഷ രക്ഷാ ദൈവ സഭ (PRDS) എന്ന പ്രസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചു. “കാണുന്നില്ലൊരക്ഷരവും എന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി, കാണുന്നുണ്ടനേകവംശത്തിൻ ചരിത്രങ്ങൾ” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികൾ ദലിത് ചരിത്രാന്വേഷണത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രഖ്യാപനമാണ്.7

5. നവോത്ഥാനം മുസ്‌ലിംസമുദായത്തിൽ

ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തോടും ആധുനികതയോടും മുഖംതിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന കേരളത്തിലെ മുസ്ലീം സമുദായത്തെ പുരോഗതിയുടെ പാതയിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ നിരവധി നവോത്ഥാന നായകർ രംഗത്തുവന്നു.

  • സനാഉല്ലാ മക്തി തങ്ങൾ (1847–1912): സമുദായത്തിനുള്ളിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കുമെതിരെ പോരാടിയ ആദ്യകാല മുസ്ലീം നവോത്ഥാന നായകനാണ് മക്തി തങ്ങൾ. മുസ്ലീങ്ങൾ മലയാളവും ഇംഗ്ലീഷും പഠിക്കണമെന്നും, ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസം നേടണമെന്നും അദ്ദേഹം ശക്തമായി വാദിച്ചു. സ്ത്രീ വിദ്യാഭ്യാസം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം നിരന്തരം പരിശ്രമിച്ചു.

  • വക്കം അബ്ദുൾ ഖാദർ മൗലവി (1873–1932): കേരളത്തിലെ മുസ്ലീം നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവ് എന്ന് വക്കം മൗലവി അറിയപ്പെടുന്നു. ആഗോള ഇസ്ലാമിക നവോത്ഥാന ചിന്തകനായ ജമാലുദ്ദീൻ അഫ്ഗാനിയുടെ ആശയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായ അദ്ദേഹം, സമുദായത്തിലെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ (നേർച്ചകൾ, ദർഗ ആരാധനകൾ) എതിർത്തു. മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ്, അറബിക്, ഉറുദു, പേർഷ്യൻ ഭാഷകളിൽ പണ്ഡിതനായിരുന്ന അദ്ദേഹം ‘സ്വദേശാഭിമാനി’ പത്രം ആരംഭിച്ചു (രാമകൃഷ്ണപിള്ളയായിരുന്നു പത്രാധിപർ). ‘മുസ്ലീം’, ‘അൽ-ഇസ്ലാം’, ‘ദീപിക’ എന്നീ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹം സമുദായത്തെ ബോധവൽക്കരിച്ചു. മുസ്ലീം സ്ത്രീകൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.8

  • ചാലിലകത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി (1866–1919): മതപഠന രംഗത്ത് വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന പണ്ഡിതനാണ് ചാലിലകത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി. വാഴക്കാട് ദാറുൽ ഉലൂം മദ്രസയിൽ അദ്ദേഹം ഡെസ്ക്, ബെഞ്ച്, ഹാജർപട്ടിക എന്നിവ കൊണ്ടുവന്നു. അറബിയോടൊപ്പം മലയാളം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, ഗണിതം തുടങ്ങിയ ഭൗതിക വിഷയങ്ങൾ കൂടി മദ്രസകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം മുൻകൈയെടുത്തു. കേരളത്തിലെ അലിഗഡ് എന്നാണ് അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന പരിഷ്കാരങ്ങൾ അറിയപ്പെടുന്നത്.

  • മുജാഹിദ് പ്രസ്ഥാനം: കെ.എം. സീതി സാഹിബിനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉയർന്നുവന്ന ഐക്യസംഘം പിന്നീട് മുജാഹിദ് പ്രസ്ഥാനമായി വളർന്നു. യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിനെതിരെ പൊരുതാനും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ഈ പ്രസ്ഥാനം വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ, അരുവിപ്പുറത്തെ ഒരു കല്ലിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി വിവിധ സമുദായങ്ങളിലൂടെ പടർന്നുപിടിച്ച ഈ ബൗദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ ഉണർവാണ് ആധുനികവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ നിർമ്മിച്ചത്. എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളും തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകുകയും അതിനായി അണിചേരുകയും ചെയ്ത ഈ മഹാചരിത്രം എക്കാലവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: നവോത്ഥാന കാലത്തെ പ്രധാന സമരങ്ങളും മുന്നേറ്റങ്ങളും (List of Important Struggles)

  1. അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ (1888): അവർണ്ണർക്ക് ക്ഷേത്രാരാധനയ്ക്കുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ വിപ്ലവകരമായ ചുവടുവെപ്പ്.

  2. ചാന്നാർ ലഹള (1813-1859): അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടം.

  3. വില്ലുവണ്ടി സമരം (1893): സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട പൊതുവഴികളിലൂടെ അലങ്കരിച്ച വില്ലുവണ്ടിയിൽ അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ യാത്ര.

  4. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-1925): വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള പൊതുവഴികളിലൂടെ എല്ലാ ജാതിക്കാർക്കും നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി ടി.കെ. മാധവൻ, കെ.പി. കേശവമേനോൻ തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഐതിഹാസിക സമരം.

  5. കല്ലുമാല സമരം (1915): കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പെരിനാട് വെച്ച് പുലയ സ്ത്രീകൾ അടിമത്തത്തിന്റെ ചിഹ്നമായ കല്ലുമാലകൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് മാന്യമായ വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ നടത്തിയ പ്രക്ഷോഭം.

  6. ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931-1932): അവർണ്ണർക്ക് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശനം നൽകണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ട് കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം. എ.കെ. ഗോപാലനായിരുന്നു വോളന്റിയർ ക്യാപ്റ്റൻ.

  7. പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (1947-1948): കൊച്ചിയിലെ യാഥാസ്ഥിതിക കുടുംബമായ പാലിയത്തച്ചന്മാരുടെ വീടിന് മുന്നിലൂടെയുള്ള റോഡിൽ അവർണ്ണർക്ക് നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന സമരം.

അനുബന്ധം 2: പ്രധാന നേതാക്കളുടെ ലഘുവിവരങ്ങൾ (Profiles of Key Leaders)

  • ശ്രീനാരായണ ഗുരു (1856-1928): “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന് ഉദ്ബോധിപ്പിച്ച മഹാത്മാവ്. 1903-ൽ എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം സ്ഥാപിച്ചു.

  • ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ (1853-1924): ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തെ ബൗദ്ധികമായി നേരിട്ട ആചാര്യൻ. അഹിംസയുടെയും സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തിന്റെയും വക്താവ്.

  • അയ്യങ്കാളി (1863-1941): ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി പടപൊരുതിയ ‘പുലയരാജ’. സാധുജന പരിപാലന സംഘം സ്ഥാപിച്ചു (1907).

  • വക്കം അബ്ദുൾ ഖാദർ മൗലവി (1873-1932): സ്വദേശാഭിമാനി പത്രത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ. മുസ്ലീം സമുദായത്തിലെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായി പോരാടി.

  • പൊയ്കയിൽ യോഹന്നാൻ (1879-1939): പ്രത്യക്ഷ രക്ഷാ ദൈവ സഭ (PRDS) സ്ഥാപകൻ. ദലിത് ചരിത്രത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി പോരാടിയ വിപ്ലവകാരി.

  • വാഗ്ഭടാനന്ദൻ (1885-1939): ആത്മവിദ്യാസംഘം സ്ഥാപകൻ, മൂരാട് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ നിശിതമായി വിമർശിച്ച പ്രഭാഷകൻ.

അവലംബം (References)

  1. 1 ഗണേഷ്, കെ.എൻ. (1997). കേരള സമൂഹ പഠനങ്ങൾ, പ്രസക്തി പബ്ലിക്കേഷൻസ്, പത്തനംതിട്ട. (കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക-സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം).

  2. 2 മേനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History), ഡി.സി ബുക്സ്, കോട്ടയം. (അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം).

  3. 3 ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും, കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ. (ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും എസ്.എൻ.ഡി.പിയുടെയും സ്വാധീനം).

  4. 4 നായർ, പി. പരമേശ്വരൻ. (1995). ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ: ഒരു ജീവചരിത്ര പഠനം, കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി. (വേദാധികാര നിരൂപണത്തിന്റെയും പ്രാചീന മലയാളത്തിന്റെയും വിശകലനം).

  5. 5 പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1998). കൾച്ചർ, ഐഡിയോളജി, ഹെജിമണി: ഇന്റലക്ച്വൽസ് ആൻഡ് സോഷ്യൽ കോൺഷ്യസ്നെസ് ഇൻ കൊളോണിയൽ ഇന്ത്യ, തുലിക ബുക്സ്, ന്യൂഡൽഹി. (ബ്രഹ്മാനന്ദ സ്വാമി ശിവയോഗി, വാഗ്ഭടാനന്ദൻ എന്നിവരുടെ സംഭാവനകൾ).

  6. 6 ഭാസ്കരനുണ്ണി, പി. (1992). പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം, കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി, തൃശൂർ. (സന്ന്യാസിമാരുടെ നവോത്ഥാന ഇടപെടലുകൾ).

  7. 7 ജോസഫ്, പ്രൊഫ. കെ.വി. (2012). ചാവറയച്ചനും കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതിയും, സി.എം.ഐ പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാരുടെയും ചാവറയച്ചന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കാരങ്ങൾ).

  8. 8 കരീം, സി.കെ. (1993). കേരള മുസ്ലീം ചരിത്രം, സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക്, ഡയറക്ടറി, ചരിത്ര പബ്ലിക്കേഷൻസ്, തിരുവനന്തപുരം. (വക്കം മൗലവിയുടെയും മക്തി തങ്ങളുടെയും വിദ്യാഭ്യാസ-സാമൂഹിക നവീകരണ ശ്രമങ്ങൾ).

സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ നാൾവഴികൾ

ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പരിവർത്തനത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച പ്രദേശമാണ് കേരളം. ഇന്ന് നാം കാണുന്ന പുരോഗമനപരവും ജനാധിപത്യപരവുമായ ആധുനിക കേരളം ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിമുളച്ചതല്ല; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ടുനിന്ന സാമൂഹിക പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ബഹുജന മുന്നേറ്റങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്. അധികാരവ്യവസ്ഥിതിക്കും അവ വളർത്തിയെടുത്ത അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും അനാചാരങ്ങൾക്കും എതിരായി കേരളത്തിൽ ഒട്ടേറെ ബഹുജനമുന്നേറ്റങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ആത്മീയാചാര്യന്മാരും സാമൂഹികപരിഷ്‌കർത്താക്കളും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ നയിച്ച ഉത്കൃഷ്‌ട രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളും വഴിനടക്കലിനും ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനുമായി നടത്തിയ ബഹുജനപ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഇന്നത്തെ കേരളത്തെ വാർത്തെടുക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ പക്വത പ്രാപിച്ച ഈ സാംസ്കാരിക-സാമൂഹിക ഉണർവിനെയാണ് നാം ‘കേരള നവോത്ഥാനം’ (Kerala Renaissance) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് ജാതിയുടെയും അയിത്തത്തിന്റെയും പേരിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു സമൂഹം, മാനവികതയുടെയും സമത്വത്തിന്റെയും പാതയിലേക്ക് നടന്നടുത്ത ചരിത്രമാണ് ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നത്.1

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികപരിവർത്തനം

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പരിവർത്തനം എന്നത് കേവലം ചില അനാചാരങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. അത് ജീർണ്ണിച്ച ഒരു നാടുവാഴിത്ത-ജന്മിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിത്തറ തോണ്ടിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പൊളിച്ചെഴുത്തായിരുന്നു. ജാതി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള തൊഴിൽ വിഭജനവും ഭൂമിയുടെ മേലുള്ള അവകാശവും സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന്, എല്ലാവർക്കും വിദ്യാഭ്യാസവും തുല്യാവകാശവും ലഭിക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക പൗരസമൂഹത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമായിരുന്നു ഇത്.

ഈ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടിയ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ മൂന്നാണ്:

  • പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസവും മിഷണറി പ്രവർത്തനങ്ങളും: ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാർ കേരളത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ അറിവിന്റെ കുത്തക ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും സാധാരണക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചു.

  • അച്ചടിയുടെ വ്യാപനം: അച്ചടിശാലകളുടെ വരവോടെ ആശയങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുസ്തകങ്ങളും പത്രങ്ങളും അറിവിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം സാധ്യമാക്കി.

  • സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങൾ: നാണയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ (Monetary economy) ആവിർഭാവവും പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങളും പരമ്പരാഗത ജാതി-തൊഴിൽ ബന്ധങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്തി.

സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കൾ ഈ അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും അവരെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് സജ്ജരാക്കുകയും ചെയ്തു.2

നവോത്ഥാനത്തിന് ഒരാമുഖം

യൂറോപ്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ‘നവോത്ഥാനം’ (Renaissance) എന്നത് പ്രാചീന ഗ്രീക്ക്-റോമൻ കലകളുടെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പുനർജ്ജനനിയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാനം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മാനമാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. ഇവിടെ നവോത്ഥാനം എന്നത് പഴമയിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ ‘മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള’ അവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

യുക്തിചിന്ത, ശാസ്ത്രബോധം, മാനവികത, ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ എന്നിവയിലൂന്നിയ പുതിയൊരു സമൂഹസൃഷ്ടിയായിരുന്നു കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ജാതിവ്യവസ്ഥ എന്ന മഹാവിപത്തിനെതിരെ സന്ധിയില്ലാ സമരം പ്രഖ്യാപിക്കുക എന്നതാണ് നവോത്ഥാന നായകർ ആദ്യം ചെയ്തത്. ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനും വഴിനടക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനുമുള്ള അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. “മനുഷ്യനാണ് പ്രധാനം, അവന്റെ ജാതിയോ മതമോ അല്ല” എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് കേരളീയ സമൂഹത്തെ നയിച്ചത് ഈ കാലഘട്ടമാണ്.3

ഇന്നലത്തെ കേരളം

ഇന്നത്തെ കേരളത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഇന്നലത്തെ കേരളത്തിന്റെ ഭയാനകമായ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം നാം അറിയേണ്ടതുണ്ട്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനവും പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും കേരളം കടുത്ത ജാതി വിവേചനങ്ങളുടെയും അനാചാരങ്ങളുടെയും ഒരു വിളനിലമായിരുന്നു. 1892-ൽ കേരളം സന്ദർശിച്ച സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ അന്നത്തെ കേരളത്തെ “ഭ്രാന്താലയം” (Lunatic Asylum) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് വെറുതെയല്ല.4

ചാതുർവർണ്ണ്യ വ്യവസ്ഥിതി ഇന്ത്യയിലെമ്പാടും നിലനിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ ഏറ്റവും വികലമായ രൂപമാണ് കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ലാത്ത ‘തീണ്ടൽ’ (Unapproachability), ‘തൊടീൽ’ (Untouchability), ‘ദൃഷ്ടിദോഷം’ (Unseeability) തുടങ്ങിയ ക്രൂരമായ ആചാരങ്ങൾ ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു. ഒരു നമ്പൂതിരിയിൽ നിന്നും നായർ 16 അടിയും, ഈഴവൻ 32 അടിയും, പുലയർ 64 അടിയും അകലം പാലിക്കണമായിരുന്നു. ദലിത് വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് സമീപം പോകാനോ, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അന്നത്തെ കേരളത്തിലെ ഇരുണ്ട നിയമങ്ങളിൽ ചിലത് താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • നികുതി വ്യവസ്ഥ: താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് ജീവിക്കാൻ പോലും നികുതി കൊടുക്കേണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ തലയിൽ മീശ വെക്കുന്നതിന് ‘തലക്കരം’, സ്ത്രീകൾക്ക് മുലക്കച്ച കെട്ടുന്നതിന് ‘മുലക്കരം’, മീശവയ്ക്കാൻ ‘മീശക്കാഴ്ച’, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാൻ ‘പൊന്നരിപ്പ്’ തുടങ്ങി അസംഖ്യം നികുതികൾ നിലനിന്നിരുന്നു. ചേർത്തലയിലെ നങ്ങേലി എന്ന ധീരവനിത മുലക്കരത്തിനെതിരെ സ്വന്തം മുലയറുത്ത് നൽകി രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചത് ഇന്നലത്തെ കേരളത്തിന്റെ ജീർണ്ണതയുടെയും അതിനെതിരെയുള്ള ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും ഉദാഹരണമാണ്.5

  • പുലപ്പേടിയും മണ്ണാപ്പേടിയും: ചില പ്രത്യേക മാസങ്ങളിൽ സവർണ്ണ സ്ത്രീകളെ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് തൊട്ടാൽ ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ക്രൂരമായ ആചാരങ്ങൾ.

  • സ്മാർത്തവിചാരം: നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകൾ (അന്തർജനങ്ങൾ) സദാചാര ലംഘനം നടത്തിയെന്ന് സംശയം തോന്നിയാൽ അവരെ വിചാരണ ചെയ്ത് ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രക്രിയ.

  • മരുമക്കത്തായം: സ്വത്തവകാശം സ്ത്രീവഴിയിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഈ രീതി പിന്നീട് നായർ സമുദായത്തിൽ വലിയ സാമ്പത്തിക-കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമായി.

  • വസ്ത്രധാരണം: അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് സവർണ്ണരുടെ മുന്നിൽ താഴ്മ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ആചാരമായിരുന്നു.

ഈ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചം കടന്നുവരുന്നത്.

നവോത്ഥാനം: ശ്രീനാരായണഗുരുവിനു മുമ്പ്

കേരള നവോത്ഥാനം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മവരുക ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെയാണെങ്കിലും, ഗുരുവിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ കേരളത്തിൽ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകപ്പെട്ടിരുന്നു. ദക്ഷിണ കേരളത്തിലും മധ്യകേരളത്തിലുമായി ഉയർന്നുവന്ന ചില സമാന്തര മുന്നേറ്റങ്ങളാണ് പിന്നീട് നാരായണ ഗുരുവിലൂടെയും അയ്യങ്കാളിയിലൂടെയും വലിയൊരു വടവൃക്ഷമായി മാറിയത്. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന് മുൻപ് കേരളത്തിൽ നവോത്ഥാന ചിന്തകൾക്ക് തുടക്കമിട്ട പ്രധാന വ്യക്തികളെയും പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.

വൈകുണ്ഠ സ്വാമികൾ (1809 – 1851)

കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ നക്ഷത്രമായി കണക്കാക്കുന്നത് കന്യാകുമാരി ജില്ലയിലെ (അന്ന് തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം) ശാസ്താംകോട്ടയിൽ ജനിച്ച വൈകുണ്ഠ സ്വാമികളെയാണ് (മുത്തുക്കുട്ടി). “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു കുലം, ഒരു ദൈവം, ഒരു ലോകം” എന്ന മഹത്തായ ആശയം അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചു. 1836-ൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ‘സമത്വ സമാജം’ (Samathwa Samajam) കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രവേശനം ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം അവർക്കായി ‘നിഴൽ താങ്കലുകൾ’ (പതികൾ) സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. (നാരായണ ഗുരു കളവങ്കോടത്ത് കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു ഇത്). “വേല ചെയ്താൽ കൂലി കിട്ടണം” എന്നും, തിരുവിതാംകൂർ ഭരണത്തെ “അനന്തപുരിയിലെ നീചഭരണം” എന്നും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ “വെൺനീചഭരണം” എന്നും വിളിക്കാൻ അദ്ദേഹം ധൈര്യം കാണിച്ചു.6

ചാന്നാർ ലഹള അഥവാ മാറുമാറയ്ക്കൽ സമരം (1813 – 1859)

നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഏടുകളിലൊന്നാണ് ദക്ഷിണ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന ചാന്നാർ ലഹള. അവർണ്ണ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട നാടാർ (ചാന്നാർ) സ്ത്രീകൾക്ക് സവർണ്ണരെപ്പോലെ മാറുമറയ്ക്കാൻ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരിച്ച ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾ കുപ്പായം (ജാക്കറ്റ്) ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് സവർണ്ണരെ ചൊടിപ്പിക്കുകയും വലിയ കലാപങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുകയും ചെയ്തു. ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിന്ന ചോരചിന്തിയ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിൽ 1859 ജൂലൈ 26-ന് ഉത്രം തിരുനാൾ മഹാരാജാവിന് എല്ലാ ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾക്കും മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകിക്കൊണ്ട് വിളംബരം ഇറക്കേണ്ടി വന്നു. കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ മനുഷ്യാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.7

ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ (1825 – 1874)

ശ്രീനാരായണ ഗുരു ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപ് ഈഴവ സമുദായത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ധീരനായ പോരാളിയായിരുന്നു ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ കായികമായി തന്നെ അദ്ദേഹം പടപൊരുതി. അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മൂക്കുത്തി ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ‘മൂക്കുത്തി സമരം’ (1860), കാൽമുട്ടിന് താഴെ മുണ്ടുടുക്കാൻ വേണ്ടി നടത്തിയ ‘അച്ചിപ്പുടവ സമരം’ എന്നിവ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്. അവർണ്ണർക്ക് ആരാധിക്കാൻ 1852-ൽ മംഗലത്ത് സ്വന്തമായി ശിവക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച അദ്ദേഹം, കഥകളി പഠിക്കാൻ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് വിലക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവർക്കായി ‘കല്ലിശ്ശേരി കാവിലഴികത്ത്’ കഥകളി യോഗം സ്ഥാപിച്ചു.

കുര്യാക്കോസ് ഏലിയാസ് ചാവറ (ചാവറയച്ചൻ) (1805 – 1871)

വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന നവോത്ഥാന നായകനാണ് സി.എം.ഐ (CMI) സഭയുടെ സ്ഥാപകനായ ചാവറയച്ചൻ. പള്ളികളോട് ചേർന്ന് പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശം നൽകി. ദലിത് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പ്രവേശനം നൽകുന്നതിനായി അദ്ദേഹം 1846-ൽ മാന്നാനത്ത് ഒരു സംസ്കൃത സ്കൂൾ സ്ഥാപിച്ചു. കുട്ടികൾക്ക് ഉച്ചക്കഞ്ഞി നൽകുന്ന പദ്ധതി ആദ്യമായി ആരംഭിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്. കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ തദ്ദേശീയ അച്ചടിശാലയായ ‘സെന്റ് ജോസഫ്സ് പ്രസ്സ്’ (1846) സ്ഥാപിച്ചതും ചാവറയച്ചനാണ്. അറിവ് എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളിലേക്കും എത്തണം എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതിക്ക് അടിത്തറയിട്ടു.8

തൈക്കാട് അയ്യാ സ്വാമികൾ (1814 – 1909)

“ഇന്ത ഉലകത്തിൽ ഒരേ ഒരു ജാതി താൻ, ഒരേ ഒരു മതം താൻ, ഒരേ ഒരു കടവുൾ താൻ” എന്ന് തമിഴിൽ പ്രഖ്യാപിച്ച തൈക്കാട് അയ്യാ സ്വാമികൾ, കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മഹാഗുരുക്കന്മാരിൽ ഒരാളാണ്. ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ, ശ്രീനാരായണ ഗുരു, അയ്യങ്കാളി തുടങ്ങിയ കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ നവോത്ഥാന നായകർക്കെല്ലാം യോഗവിദ്യയും ആത്മീയോപദേശവും നൽകിയത് ഇദ്ദേഹമാണ്. സവർണ്ണരും അവർണ്ണരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ‘പന്തിഭോജനം’ കേരളത്തിൽ ആദ്യമായി (1870-കളിൽ) ആരംഭിച്ചത് തൈക്കാട് അയ്യയാണ്. ബ്രാഹ്മണർ മുതൽ പുലയർ വരെയുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പന്തിഭോജനത്തിൽ പങ്കെടുത്തു.

മക്തി തങ്ങൾ (1847 – 1912)

മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടിയ ആദ്യകാല നവോത്ഥാന നായകനാണ് സയ്യിദ് സനാഉല്ലാ മക്തി തങ്ങൾ. മുസ്ലീങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസത്തെ ശക്തമായി പിന്തുണച്ച അദ്ദേഹം, സമുദായത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതികരുടെ എതിർപ്പുകളെ വകവെക്കാതെ മാതൃഭാഷയായ മലയാളം പഠിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം സമുദായത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

ശ്രീനാരായണ ഗുരു അരുവിപ്പുറത്ത് ശിവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തുന്ന 1888-ന് മുൻപ് തന്നെ ഇത്തരത്തിൽ ബഹുമുഖമായ സാമൂഹിക നവീകരണ ശ്രമങ്ങൾ കേരളത്തിൽ സജീവമായിരുന്നു. ഈ മുന്നേറ്റങ്ങൾ ഒരുക്കിയ വളക്കൂറുള്ള മണ്ണിലാണ് പിന്നീട് നാരായണ ഗുരുവും, അയ്യങ്കാളിയും, സഹോദരൻ അയ്യപ്പനും, മന്നത്ത് പത്മനാഭനും, വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാടും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ കേരളത്തിന്റെ മുഖച്ഛായ മാറ്റിയ വൻ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത്. ഈ സാമൂഹിക അടിത്തറയാണ് പിൽക്കാലത്ത് ശക്തമായ കർഷക സമരങ്ങൾക്കും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്കും വഴിയൊരുക്കിയത്. കേരളം ഇന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന ഉയർന്ന ജീവിതനിലവാരത്തിന്റെയും സാക്ഷരതയുടെയും പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ ശില്പികൾ ഈ നവോത്ഥാന നായകരാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാനപ്പെട്ട നവോത്ഥാന സമരങ്ങൾ

  1. ചാന്നാർ ലഹള (1813-1859): മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരം.

  2. വില്ലുവണ്ടി സമരം (1893): സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി അയ്യങ്കാളി നടത്തിയ സമരം.

  3. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924-1925): വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള പൊതുവഴികളിലൂടെ എല്ലാ ജാതിക്കാർക്കും നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന സമരം.

  4. ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം (1931-1932): എല്ലാ ഹിന്ദുക്കൾക്കും ക്ഷേത്രപ്രവേശനം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നടന്ന പ്രക്ഷോഭം. കെ. കേളപ്പനും എ.കെ. ഗോപാലനുമായിരുന്നു പ്രധാന നേതാക്കൾ.

  5. കല്ലുമാല സമരം (1915): ദലിത് സ്ത്രീകൾക്ക് കല്ലുമാലകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മാന്യമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമരം.

  6. പാലിയം സത്യാഗ്രഹം (1947-1948): കൊച്ചിയിലെ പാലിയം റോഡിലൂടെ അവർണ്ണർക്ക് നടക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന പ്രക്ഷോഭം.

അനുബന്ധം 2: മറ്റ് പ്രധാന നവോത്ഥാന നേതാക്കൾ

  • ശ്രീനാരായണ ഗുരു (1856-1928): എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗം സ്ഥാപിച്ചു, അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ.

  • അയ്യങ്കാളി (1863-1941): സാധുജന പരിപാലന സംഘം സ്ഥാപിച്ചു, ദലിത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി പോരാടി.

  • ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ (1853-1924): ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ പോരാടി, ‘പ്രാചീന മലയാളം’, ‘വേദാധികാര നിരൂപണം’ തുടങ്ങിയ കൃതികൾ.

  • സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ (1889-1968): മിശ്രഭോജനം നടത്തി, “ജാതി വേണ്ട, മതം വേണ്ട, ദൈവം വേണ്ട മനുഷ്യന്” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.

  • വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട് (1896-1982): നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ യോഗക്ഷേമ സഭയിലൂടെ പോരാടി, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക് എന്ന നാടകം രചിച്ചു.

  • മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ (1878-1970): നായർ സർവീസ് സൊസൈറ്റി (NSS) സ്ഥാപിച്ചു.

  • വാഗ്ഭടാനന്ദൻ (1885-1939): ആത്മവിദ്യാസംഘം സ്ഥാപിച്ചു, ഊരാളുങ്കൽ ലേബർ കോൺട്രാക്ട് സൊസൈറ്റിക്ക് രൂപം നൽകി.

അവലംബം (References)

  1. ഗണേഷ്, കെ.എൻ. (1997). കേരള സമൂഹ പഠനങ്ങൾ, പ്രസക്തി പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  2. മേനോൻ, എ. ശ്രീധര. (2007). എ സർവേ ഓഫ് കേരള ഹിസ്റ്ററി (A Survey of Kerala History), ഡി.സി ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  3. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1998). കൾച്ചർ, ഐഡിയോളജി, ഹെജിമണി: ഇന്റലക്ച്വൽസ് ആൻഡ് സോഷ്യൽ കോൺഷ്യസ്നെസ് ഇൻ കൊളോണിയൽ ഇന്ത്യ, തുലിക ബുക്സ്.

  4. രാമകൃഷ്ണപിള്ള, കെ. (1911). സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ കേരള സന്ദർശനം (ചരിത്ര രേഖകൾ).

  5. ബാലകൃഷ്ണൻ, പി.കെ. (1983). ജാതിവ്യവസ്ഥയും കേരള ചരിത്രവും, കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  6. കുഞ്ഞൻപിള്ള, ഇളംകുളം. (1953). കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഇരുളടഞ്ഞ ഏടുകൾ, നാഷണൽ ബുക്ക് സ്റ്റാൾ.

  7. ജെസ്സി, റോബിൻ. (2006). നാടാർ സ്ത്രീകളുടെ മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം ചരിത്രത്തിൽ, ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  8. ജോസഫ്, പ്രൊഫ. കെ.വി. (2012). ചാവറയച്ചനും കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതിയും, സി.എം.ഐ പബ്ലിക്കേഷൻസ്.