പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം (1946): തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ സായുധ വിപ്ലവം

കേരള ചരിത്രത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പോരാട്ടങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ചോരകലുഷിതവും സുപ്രധാനവുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1946-ൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണത്തിനും, അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനുമെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കയർ തൊഴിലാളികളും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ഇതിഹാസതുല്യമായ സായുധ പോരാട്ടമാണിത്.¹ 1946 ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ (മലയാള മാസം തുലാം) ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ പുന്നപ്ര, വയലാർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ അരങ്ങേറിയ ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി പൊരുതിയ നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ’ എന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗം നടത്തിയ ഈ പോരാട്ടം തിരുവിതാംകൂറിനെ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിർത്താനുള്ള ദിവാന്റെ മോഹങ്ങളെ തകർക്കുകയും ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു.²

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒന്നല്ല. ദശാബ്ദങ്ങളായി തിരുവിതാംകൂറിലെ കുട്ടനാട്, ചേർത്തല, അമ്പലപ്പുഴ താലൂക്കുകളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ അസമത്വങ്ങളുടെ അനിവാര്യമായ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു അത്.

ജന്മിത്തവും ചൂഷണവും അക്കാലത്തെ കാർഷിക മേഖല പൂർണ്ണമായും ചുരുക്കം ചില ജന്മിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്ത കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ രാപ്പകലില്ലാതെ പണിയെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. കൃത്യമായ കൂലിയോ തൊഴിൽ സമയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘പത്തായത്തിൽ നെല്ലുണ്ടെങ്കിൽ പറയന് എന്തിനു കൂലി’ എന്ന മനോഭാവമായിരുന്നു അന്നത്തെ ജന്മിമാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും ശാരീരിക മർദ്ദനങ്ങളും നിത്യസംഭവങ്ങളായിരുന്നു.³ കൊടിയ ജാതിവിവേചനവും അയിത്തവും ഇതിനോടൊപ്പം നിലനിന്നിരുന്നു. അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വഴിനടക്കാനോ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം (1939-1945) തിരുവിതാംകൂറിലെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ആലപ്പുഴയിലെ പ്രധാന വ്യവസായമായിരുന്ന കയർ വ്യവസായം സ്തംഭിച്ചു. കയറ്റുമതി നിലച്ചതോടെ ഫാക്ടറികൾ അടച്ചുപൂട്ടി. ആയിരക്കണക്കിന് കയർ തൊഴിലാളികൾക്ക് തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. കരിഞ്ചന്തയും പൂഴ്ത്തിവെപ്പും രൂക്ഷമായി. രൂക്ഷമായ ക്ഷാമവും കോളറ പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളും തീരദേശ മേഖലകളിൽ പടർന്നുപിടിച്ചു. പട്ടിണിമരണങ്ങൾ സാധാരണമായി മാറി. ഭരണകൂടം ഈ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുന്നതിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു.⁴

തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച

സാമ്പത്തിക ദുരിതങ്ങളും ജന്മിമാരുടെ ചൂഷണവും തൊഴിലാളികളെ സംഘടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെയും മറ്റും നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക ഉണർവ് ഇതിനകം തന്നെ ജനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു. 1920-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ആലപ്പുഴയിൽ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ രൂപംകൊണ്ടു തുടങ്ങി. തിരുവിതാംകൂർ കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയൻ (TCFWU) ഇതിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു.

1930-കളോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളിലൂടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വേരുറപ്പിച്ചു. ആർ. സുഗതൻ, പി.ടി. പുന്നൂസ്, ടി.വി. തോമസ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്താൻ തുടങ്ങി. സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, രാഷ്ട്രീയമായ അവകാശങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളായി അവ പരിണമിച്ചു. പണിമുടക്കുകൾ ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചു വന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരും ‘അമേരിക്കൻ മോഡലും’

തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മയുടെ ദിവാൻ (പ്രധാനമന്ത്രി) ആയിരുന്ന സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ തികഞ്ഞ ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയായാണ് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്. സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്സും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ‘ഉത്തരവാദിത്ത ഭരണം’ (Responsible Government) നൽകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകുമെന്ന് ഉറപ്പായ സമയത്ത്, തിരുവിതാംകൂറിനെ ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിക്കാതെ സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി നിലനിർത്താൻ (Independent Travancore) സർ സി.പി. പദ്ധതിയിട്ടു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഭരണഘടനാ നിർദേശങ്ങൾ 1946-ൽ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനെയാണ് പരിഹാസപൂർവ്വം ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ’ എന്ന് വിളിച്ചത്. ഈ മാതൃക പ്രകാരം പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശത്തിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നിയമസഭ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും, ഭരണനിർവ്വഹണ അധികാരം (Executive power) നിയമസഭയോട് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലാത്ത, രാജാവ് നിയമിക്കുന്ന ദിവാനിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കും. അതായത്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം തന്നെയായിരുന്നു ഇത്.⁵

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും ഇതിനെതിരെ ശക്തമായി രംഗത്തുവന്നു. “അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ”, “ദിവാൻ ഭരണം അവസാനിക്കണം”, “സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആലപ്പുഴയുടെയും ചേർത്തലയുടെയും തെരുവുകളിൽ മുഴങ്ങി.

സമരത്തിന്റെ ആരംഭവും ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണവും

രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ ദിവാൻ പോലീസിനെയും പട്ടാളത്തെയും ഉപയോഗിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ നിരോധിച്ചു. നേതാക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പണിമുടക്കുന്ന തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും പോലീസും ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും ചേർന്ന് ക്രൂരമായി വേട്ടയാടി. വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെ ഉൾപ്പെടെ ആക്രമിക്കുന്നത് പതിവായി.

ഈ അടിച്ചമർത്തലിനെ നേരിടാൻ തൊഴിലാളികൾ പ്രതിരോധ ക്യാമ്പുകൾ രൂപീകരിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെയും ചേർത്തലയിലെയും വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വാളണ്ടിയർമാരുടെ ക്യാമ്പുകൾ തുറന്നു. പുന്നപ്ര, വയലാർ, കാട്ടൂർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശ്ശേരി തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു പ്രധാന ക്യാമ്പുകൾ. ക്യാമ്പുകളിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് അച്ചടക്കവും ആയുധപരിശീലനവും നൽകി. തോക്കുകൾക്കും പീരങ്കികൾക്കും മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവരുടെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പാളയംകോടൻ അടയ്ക്കയുടെ മരം വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ‘വാരിക്കുന്തങ്ങളും’ കല്ലുകളും മാത്രമായിരുന്നു. വാരിക്കുന്തത്തിന്റെ ഒരറ്റം തീയിലിട്ട് ചുട്ട് കൂർപ്പിച്ചാണ് അവർ ആയുധമാക്കിയത്.⁶ 1946 ഒക്ടോബർ 22-ന് പണിമുടക്ക് പൂർണ്ണമായി. ഒക്ടോബർ 25 -ന്,  സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ ആലപ്പുഴയിലും ചേർത്തലയിലും പട്ടാള നിയമം (Martial Law) പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭരണത്തിന്റെ സർവ്വ സൈന്യാധിപനെന്ന പോലെ  സി.പി. പെരുമാറിത്തുടങ്ങി..

പുന്നപ്രയിലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ (ഒക്ടോബർ 24, 1946)

പുന്നപ്രയിൽ പോലീസ് ക്യാമ്പ് സ്ഥാപിച്ച് ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോലീസുകാർ തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ക്രൂരമായ അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഒക്ടോബർ 24-ന് (തുലാം 7) തൊഴിലാളികൾ പുന്നപ്ര പോലീസ് ക്യാമ്പിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി എത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ പോലീസ് ക്യാമ്പ് വളഞ്ഞു.

പോലീസ് നിർദ്ദയം വെടിയുതിർത്തു. തോക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള വെടിയുണ്ടകളെ വകവെക്കാതെ തൊഴിലാളികൾ മുന്നേറി. ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഇൻസ്പെക്ടർ വേലായുധൻ നാടാരെ തൊഴിലാളികൾ വാരിക്കുന്തം കൊണ്ട് കുത്തിക്കൊലപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് പോലീസ് നടത്തിയ വിവേചനരഹിതമായ വെടിവെപ്പിൽ അനേകം തൊഴിലാളികൾ രക്തസാക്ഷികളായി. മൃതദേഹങ്ങൾ പലതും പോലീസ് തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടുകയോ കത്തിച്ചുകളയുകയോ ചെയ്തു. ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിലും രാഷ്ട്രീയ രേഖകളിലും ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര ചരിത്രരേഖകളിൽ ഈ നശിപ്പിക്കലിനെ പറ്റി പറയുന്നില്ല. ചില മൃതദേഹങ്ങൾ രഹസ്യമായി സംസ്കരിച്ചുവെന്നു കാണാനേ തരമുള്ളു. വെടിയുണ്ടകളെ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നേരിട്ട തൊഴിലാളികളുടെ ധീരത കേരള ചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത സംഭവമാണ്.

മാരാരിക്കുളവും മേനാശ്ശേരിയും (ഒക്ടോബർ 26)

പുന്നപ്ര സംഭവത്തെ തുടർന്ന് പട്ടാളം കൂടുതൽ സന്നാഹങ്ങളുമായി എത്തി. ആലപ്പുഴയിൽ നിന്നും ചേർത്തലയിലേക്കുള്ള പട്ടാളത്തിന്റെ മുന്നേറ്റം തടയാൻ തൊഴിലാളികൾ മാരാരിക്കുളത്തെ പാലം തകർത്തു. ഒക്ടോബർ 26-ന് പാലം പുനർനിർമ്മിക്കാനെത്തിയ പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ മാരാരിക്കുളത്ത് വലിയ ഏറ്റുമുട്ടൽ നടന്നു. ഇവിടെയും നിരവധി പേർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു. അതേ ദിവസം തന്നെ കാട്ടൂരിലും മേനാശ്ശേരിയിലും പട്ടാളവും തൊഴിലാളികളും തമ്മിൽ രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നടന്നു.

വയലാർ വെടിവെയ്പ്പ് (ഒക്ടോബർ 27, 1946)

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമര പരമ്പരയിലെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ കൂട്ടക്കുരുതി നടന്നത് ഒക്ടോബർ 27-ന് (തുലാം 10) വയലാറിലാണ്. ചേർത്തല താലൂക്കിലെ വയലാർ, മൂന്നു ഭാഗവും വെള്ളത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു തുരുത്താണ്. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഈ പ്രത്യേകത കാരണം പട്ടാളത്തിന് ഇവിടേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരാനാകില്ലെന്നും, തങ്ങൾ ഇവിടെ സുരക്ഷിതരാണെന്നും തൊഴിലാളികൾ കരുതിയിരുന്നു. അയ്യായിരത്തിലധികം ആളുകൾ വയലാർ ക്യാമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ഒക്ടോബർ 27 ഉച്ചയോടെ തോക്കുകളും മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുമായി പട്ടാളം ജലമാർഗ്ഗവും കരമാർഗ്ഗവുമായി വയലാർ വളഞ്ഞു. യാതൊരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ, മുന്നറിയിപ്പുകളില്ലാതെ അവർ തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. സർക്കാർ രേഖകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രേഖകളിൽ പറയുന്നത് ഒരുതരം മുന്നറിയിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുതന്നെയാണ്. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച തൊഴിലാളികൾ മെഷീൻ ഗണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള തുരുതുരായുള്ള വെടിയുണ്ടകൾക്ക് മുന്നിൽ പിടഞ്ഞുവീണു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചവരെ വെള്ളത്തിലിട്ടും വെടിവെച്ചു കൊന്നു. ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ടുനിന്ന ഏകപക്ഷീയമായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വയലാർ മണ്ണാകെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു.

എത്ര പേർ മരിച്ചു എന്നതിന് ഔദ്യോഗികമായ കൃത്യം കണക്കുകളില്ല. സർക്കാരിന്റെ കണക്കുകളിൽ മരണസംഖ്യ കുറച്ചാണ് കാണിച്ചതെങ്കിലും, ആയിരത്തോളം പേർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകളും ചരിത്രകാരന്മാരും വിലയിരുത്തുന്നത്. ചരിത്രകാരൻ എ. ശ്രീധര മേനോൻ 1000-ൽ അധികമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്.  മൃതദേഹങ്ങൾ വലിയ കുഴികളെടുത്ത് കൂട്ടത്തോടെ മൂടുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ സ്ഥലങ്ങൾ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപങ്ങളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

അനന്തരഫലങ്ങളും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ലയനവും

വയലാറിലെ കൂട്ടക്കുരുതിയോടെ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു. കൊടിയ മർദ്ദനങ്ങൾക്ക് നേതാക്കളും തൊഴിലാളികളും ഇരയായി. സമരം പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചെങ്കിലും, അത് സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു.

സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് തിരുവിതാംകൂറിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായി. 1947 ജൂലൈ 25-ന് സ്വാതി തിരുനാൾ സംഗീത അക്കാദമിയിൽ വെച്ച് കെ.സി.എസ്. മണി എന്ന വ്യക്തി സർ സി.പിക്ക് നേരെ വധശ്രമം നടത്തി. മുഖത്ത് വെട്ടേറ്റ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർക്ക് ദിവസങ്ങൾക്കകം തിരുവിതാംകൂർ വിട്ടുപോകേണ്ടി വന്നു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ, സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദം ഉപേക്ഷിച്ച് തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യം ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിക്കുന്നതിനുള്ള കരാറിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. ലയനത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു പുന്നപ്ര വയലാർ സമരം എന്നുപറയാം. കാരണം, ബ്രിട്ടീഷ് പിന്മാറ്റം, സർദാർ പട്ടേലിന്റെ നയം, വി.പി. മേനോന്റെ ചർച്ചകൾ, സി.പി.ക്കെതിരായ പ്രതിഷേധം എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടേറെ ഘടകങ്ങളുടെ പിൻബലം കൂടി അന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം ഇന്ത്യയുടെ ഐക്യത്തിനും അഖണ്ഡതയ്ക്കും വേണ്ടി നടന്ന സുപ്രധാന പോരാട്ടം കൂടിയായിരുന്നു.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം കേവലം ഒരു തൊഴിലാളി സമരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതൊരു ബഹുജന മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കാൻ മാസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ എന്തിനായിരുന്നു ഇത്രയും വലിയൊരു സായുധ പോരാട്ടം എന്ന ചോദ്യം ചില കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ, രാജഭരണവും ദിവാന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യവും നിലനിന്നിരുന്ന നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ, ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോയാലും സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇത്തരം പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് കാരണമായത്.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു സ്വതന്ത്ര്യ സൈനിക് സമ്മാൻ പെൻഷൻ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി ഈ സമരം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.  ഇന്നും തുലാം 7, തുലാം 10 തീയതികൾ ആചരിക്കപ്പെടുന്നു.

അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നുമുള്ള അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉറച്ച ബോധ്യമാണ് പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം. ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഈ സമരം വഹിച്ച പങ്ക് നിസ്തുലമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിനും തുല്യതയ്ക്കും വേണ്ടി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ ആ ധീര രക്തസാക്ഷികളുടെ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂമികയിൽ ആവേശമായി നിലനിൽക്കുന്നു. 1998-ൽ ഭാരതസർക്കാർ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി അംഗീകരിച്ചു. 

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പ്രധാന സമര കേന്ദ്രങ്ങളും തീയതികളും

• പുന്നപ്ര: 1946 ഒക്ടോബർ 24 (മലയാള വർഷം 1122 തുലാം 7) – പോലീസ് ക്യാമ്പിന് നേരെയുള്ള ആക്രമണം.
• കാട്ടൂർ: 1946 ഒക്ടോബർ 25 – പട്ടാളവുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ.
• മാരാരിക്കുളം: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – പാലം തകർത്തതിനെ തുടർന്നുള്ള വെടിവെയ്പ്പ്.
• മേനാശ്ശേരി: 1946 ഒക്ടോബർ 26 – തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെയുള്ള പട്ടാള ആക്രമണം.
• വയലാർ: 1946 ഒക്ടോബർ 27 (തുലാം 10) – സമരത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ഏറ്റവും വലിയതുമായ കൂട്ടക്കുരുതി.

അനുബന്ധം 2: പ്രധാന നേതാക്കൾ

• ടി.വി. തോമസ്: ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്.
• ആർ. സുഗതൻ (സുഗതൻ സാർ): കയർ ഫാക്ടറി വർക്കേഴ്സ് യൂണിയന്റെ സമുന്നത നേതാവ്.
• പി.ടി. പുന്നൂസ്: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവും സമരത്തിന്റെ മുഖ്യ ആസൂത്രകരിൽ ഒരാളും.
• സി.ജി. സദാശിവൻ: വാളണ്ടിയർ ക്യാമ്പുകളുടെ രൂപീകരണത്തിലും പ്രവർത്തനത്തിലും നേതൃത്വം നൽകി.
• വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ: പുന്നപ്ര സമര ക്യാമ്പുകളിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ക്രൂരമായ പോലീസ് മർദ്ദനത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്ത നേതാവ്.
• കെ.വി. പത്രോസ്: ചേർത്തല മേഖലയിൽ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.
• പി. കൃഷ്ണപിള്ള: സായുധ സമരത്തിന് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയും ആവേശവും പകർന്നു നൽകിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്.

അവലംബം (References / Bibliography)

1. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). എസ്. വിശ്വനാഥൻ പബ്ലിഷേഴ്സ്.
2. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരളം മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
3. കുസുമൻ, കെ.കെ. (K.K. Kusuman). Punnapra-Vayalar Uprising. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി.
4. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ സമര ചരിത്രം.
5. ഐസക്, തോമസ് ടി.എം. (T.M. Thomas Isaac). ആലപ്പുഴയുടെ സമരചരിത്രം.
6. സാംസ്കാരിക വകുപ്പ്, ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ്. Dictionary of Martyrs of India’s Freedom Struggle (Vol. 5).