theyyam

ഗളിഞ്ചൻ

Posted on by Rajesh Odayanchal

വടക്കേ മലബാറിൽ കെട്ടിയാടുന്ന കർക്കിടക തെയ്യങ്ങളിൽ പ്രദാനപ്പെട്ടൊരു തെയ്യമാണു ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യം. കോപ്പാളർ കെട്ടുന്ന തെയ്യമാണു ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യം. കാസർഗോഡ്‌ ജില്ലയിൽ ഈ സമുദായക്കാർ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളിലും, കർണാട സംസ്ഥാനത്തോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളിലും ഈ തെയ്യം കണ്ടു വരുന്നുണ്ട്. നളിക്കത്തായ സമുദായം എന്നാണ് കോപ്പാളരുടെ യഥാർത്ഥ സമുദായപ്പേര്. ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴയുടെ വടക്കുഭാഗത്ത് കാറഡുക്ക, മുളിയാർ, മുള്ളേരിയ, അഡൂർ, മാന്യ, പട്‌ള, ചെർക്കള, മല്ലം തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ കർക്കിടകം ഒന്നിനാണ് കർക്കിടക തെയ്യങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത്.Galinjan-theyyam
നളിക്കത്തായക്കാരുടെ ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യം ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ കർക്കിടകം 10 നു ശേഷവും, മറ്റു ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ കർക്കിടകം 16 നു ശേഷവും തുടങ്ങുന്നതായി കാണുന്നു. പൊതുവേ, കർക്കിടകത്തിന്റെ തുടക്കം മുതല്‍ കുട്ടിത്തെയ്യങ്ങൾ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങും. ഒപ്പമുള്ള മുതിര്‍ന്നവര്‍ തോറ്റം പാട്ടുമായി ചെണ്ടയും കൊട്ടി കൂടെ കാണും. ചെണ്ടയ്ക്കൊപ്പം കൈയ്യിലുള്ള മണിയുടെ താളത്തില്‍ തെയ്യക്കോലങ്ങള്‍ മുറ്റങ്ങളിൽ ഉറഞ്ഞാടുകയാണു പതിവ്. അപ്പോൾ, വീട്ടിലുള്ള മുതിർന്ന സ്ത്രീ ഗുരിശി ഉഴിയുന്നു. വേടൻ എന്ന കർക്കിടക തെയ്യം കെട്ടുന്നത് മലയ സമുദായക്കാരും വേടത്തിത്തെയ്യം കെട്ടുന്നത് വണ്ണാൻ സമുദായക്കാരും ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യം നളിക്കത്തായക്കാരുടേതും ആണ്.

ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യം കെട്ടാനുള്ള അനുമതി മുമ്പ് നാട്ടുരാജാക്കന്മാർ നളിക്കത്തായ സമുദായത്തിനു പതിച്ചു നൽകിയതാണ് വിശ്വസിക്കുന്നു. കാഞ്ഞങ്ങാട് ശ്രീ മഡിയൻ കൂലോം, കുണ്ടംകുഴി ശ്രീ പഞ്ചലിംഗേശ്വര ക്ഷേത്രം തുടങ്ങിയ പല ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ആടി, വേടൻ, ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യങ്ങളുടെ സമാഗമവും നടക്കാറൂണ്ട്. മഡിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്ര നടയിൽ ആടുവാനുള്ള അധികാരം പക്ഷേ ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യത്തിനില്ല. പഞ്ചലിംഗേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ ഈ തെയ്യാട്ടം കാണാനാവും.

ഐതിഹ്യം

പാശുപതാസ്ത്രം നേടാനായുള്ള അർജുനന്റെ തപസും, അർജുനനെ പരീക്ഷിക്കാൻ ശിവൻ വേടനായെത്തി തപസ് മുടക്കുന്നതുമാണ് ആടിവേടനുള്‍പ്പെടെയുള്ള കര്‍ക്കിടക തെയ്യങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലെ ഐതിഹ്യം.Aadi-theyyam
വണ്ണാൻ സമുദായക്കാരുടെ വേടത്തി ശിവന്റെ കിരാതരൂപം ധരിക്കേണ്ടിവന്ന കഥയിലെ അർജ്ജുനനാണ് ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യത്തിനാധാരം. പഞ്ഞമാസമായ കർക്കിടകത്തിലെ പട്ടിണിയും കഷ്ടപ്പാടുകളും മാറ്റി ഐശ്വര്യവും സമ്പത്സമൃദ്ധിയും പ്രദാനം ചെയ്യാനെത്തുന്ന കർക്കിടക തെയ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണു ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യം. മനസ്സിലെ ആധിവ്യാതികൾ മാറ്റി സന്തോഷം നൽകാനും വീട്ടിൽ ഐശ്വര്യം എത്തിച്ചേരാനും വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഗളിഞ്ചൻ തെയ്യാട്ടം നടത്തണമെന്നായിരുന്നു വിശ്വാസം. നാട്ടിലെ മഹാമാരികൾ ഒഴിപ്പിക്കുന്ന ആൾ എന്ന അർത്ഥമുള്ള കളഞ്ച എന്ന തുളുവാക്കാണ് ഗളിഞ്ചൻ എന്ന വാക്കിനാധാരം എന്നും പറയുന്നുണ്ട്. തുളുനാട്ടിൽ നിന്നാണ് തെയ്യത്തിനു തുടക്കം എന്നു കരുതുന്നു. ശിവഭൂതങ്ങൾ വാരിവിതറിയ വിഷമാരികളിൽ നിന്നും ഭൂനിലവാസികളെയും ചുറ്റുപാടുകളേയും സംരക്ഷിക്കുകയാണ് തെയ്യത്തിന്റെ ധർമ്മം. മരങ്ങളേയും ജലാശങ്ങളേയും സംരക്ഷിച്ചു നിർത്തുക എന്ന കടമ കൂടി ആട്ടിഗളിഞ്ചൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഈ തെയ്യത്തിനുണ്ട്.

മലയൻ സമുദായക്കാരുടെ ആടിവേടൻ തെയ്യവും (ശിവൻ), വണ്ണാൻ സമുദായക്കാരുടെ വേടത്തി (പാർവതി), കോപ്പാളസമുദായക്കാരുടെ ഗളിഞ്ചൻ (അർജുനൻ) തെയ്യവുമായാണ് ഇവിടങ്ങളിലെ പ്രധാന കർക്കിടകതെയ്യങ്ങൾ. ഗ്രാമവഴികളിലൂടെ ചിലങ്കകൾ കിലുക്കി നടന്ന് വരുന്ന കുട്ടിത്തെയ്യങ്ങൾ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ഒരോ സമുദായത്തിലെയും ഇളയ തലമുറയിൽപ്പെട്ടവർ തന്നെയാണു തെയ്യക്കോലമണിയുന്നത്. വീട്ടുകാരുടെ അനുവാദംതേടിയ ശേഷമാണ് തെയ്യം ചെണ്ടമേളത്തിനൊപ്പം ചുവടുവെയ്ക്കുക.

ഗുരിശി

തെയ്യം ആടിക്കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിലെ മുതിർന്ന സ്ത്രീ തളികയിൽ ഭസ്മം കലക്കിയ വെള്ളവും കത്തിച്ച തിരിയുമായി മുറ്റത്തെത്തും. തളികയും തിരിയും വടക്കോട്ട് മൂന്ന് പ്രാവശ്യം ഉഴിഞ്ഞ് വെള്ളം മുറ്റത്ത് ഒഴിക്കുന്നു. തളികയിലുള്ള വെള്ളത്തെ ‘ഗുരിശി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. കർക്കിടകത്തെയ്യങ്ങൾക്കൊക്കെയും വ്യത്യസ്തമായ ഗുരിശിയാണ് വേണ്ടത്. എല്ലാവരും ഇപ്പോൾ ഗുരിശി ഉഴിഞ്ഞു മറിക്കുന്ന രീതി ചെയ്യുന്നില്ല. പഴമ്മക്കാരുള്ള വീട്ടിൽ ഓർമ്മയോടു കൂടി അവരതു ചെയ്യാറുണ്ട്. മലയസമുദായ തെയ്യമെത്തിയാൽ തളികയിൽ ശുദ്ധജലമെടുത്ത് ഭസ്മം കലക്കുന്നതാണ് ഗുരിശി. വണ്ണാൻ സമുദായതെയ്യമെത്തിയാൽ മഞ്ഞപ്പൊടിയും നൂറും (ചുണ്ണാമ്പ്) കലക്കി ഒഴിക്കുന്നു. കോപ്പാള സമുദായതെയ്യമെത്തിയാൽ അടുപ്പിലെ വെണ്ണീർ (ചാരം) കലക്കി ഗുരുശി തയ്യാറാക്കി ഒഴിക്കുന്നു. ചടങ്ങ് കഴിയുന്നതോടെ കർക്കിടക ദോഷങ്ങളെല്ലാം അകന്ന് പോകും എന്നാണ് വിശ്വാസം. ഇക്കുറി കനത്തമഴയില്‍ പാടവും തോടുമെല്ലാം നിറഞ്ഞതോടെ മുതിര്‍ന്നവരുടെ തോളിലേറിയാണ് പലപ്പോഴും തെയ്യക്കോലമണിയുന്ന കുട്ടിയുടെ യാത്ര.

ആചാരം ഇന്ന്

ഉത്തര മലബാറിലെ ഗ്രാമീണ കർഷകരുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന ചടങ്ങുകളാണ് ഇവ. ദിവസങ്ങളോളം സ്കൂളിൽ പോവാതെ വേടൻ കെട്ടാൻ കുട്ടികളെ കിട്ടാതായതും, വിശ്വാസത്തിലുണ്ടായ കുറവും, ഈ ആചാരത്തെ വിസ്മൃതിയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. പുതുമഴ പെയ്ത മണ്ണിൽ വിത്തിട്ട്, നട്ടുവളർത്തിയ വിളകൾ വളർന്ന് പൂവിട്ട് കായ്ച്ചതിനുശേഷം, വിളവെടുപ്പിന് പാകമാവുന്നതിന്റെ ഇടവേളയിൽ, മുറ്റത്തെ പെരുമഴയും നോക്കി വിശപ്പകറ്റാനായി ചക്കക്കുരു ചുട്ടുതിന്ന് വീട്ടിലിരിക്കുന്ന ഗ്രാമീണ കർഷകന്റെ വീടുകൾ‌തോറും, ചെണ്ട കൊട്ടിയുള്ള കർക്കിടകത്തെയ്യങ്ങളുടെ വരവ് ഒരു പുത്തനുണർവ്വ് പകരുന്നു. പഴമക്കാർ വീടു വിട്ടിറങ്ങിയതോടെ ഗുരുശിയും വിസ്മൃതിയിലേക്ക് മറയുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് കണ്ണുതട്ടിയുള്ള ദോഷം മാറ്റാനും ഗുരുശിയുഴിഞ്ഞു മറിക്കുന്ന ചടങ്ങുകൾ മലബാറിൽ പലയിടങ്ങളിലും ഇന്നും കണ്ടു വരുന്നുണ്ട്.

കർക്കിടകത്തിലെ രോഗപീഡകൾ അകറ്റാനായുള്ള ഈ കർക്കിടകതെയ്യങ്ങൾ ഓരോ പ്രത്യേക ജനവിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം അവകാശമാണ്. കാർഷികസംസ്കൃതിയുടെ ഭാഗമായ മേലാളർ-കീഴാളർ ബന്ധം ഉറപ്പിക്കുന്ന കാലത്ത് രൂപംകൊണ്ട, ഈ ആചാരം വളരെ നല്ലൊരു കലാരൂപം കൂടിയാണ്. വേടൻ കെട്ടിയാടാൻ അവകാശമുള്ളവർ മറ്റുതൊഴിലുകൾ തേടുകയും ഗ്രാമീണർക്ക് കൃഷി അന്യമാവുകയും ഗ്രാമം പട്ടണങ്ങളുടെ വികലമായ രൂപം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ഇതുപോലുള്ള ആചാരങ്ങൾക്കെല്ലാം വംശനാശം സംഭവിക്കുകയാണ്.

കർക്കിടകമാസം വീടുകൾ‌തോറും കയറിയിറങ്ങുന്നവരാണ് ‘വേടനും ആടിയും ഗളിഞ്ചനും മറ്റും’. ഒന്നിച്ച് ‘ആടിവേടൻ’ എന്ന് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ‘വേടൻ’ മലയ സമുദായക്കാരും ‘ആടി’ വണ്ണാൻ സമുദായക്കാരും ഗളിഞ്ചൻ കോപ്പാളന്മാരും കർക്കിടകത്തിലെ വ്യത്യസ്ത ദിവസങ്ങളിലായി കെട്ടിയാടുന്നു. അതുപോലെ ‘കോതാമ്മൂരി, ഉച്ചാരപൊട്ടൻ’ എന്നീ ആചാര കലാരൂപങ്ങൾ പണ്ട് വടക്കൻ കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വരുന്ന വേടൻ, മുഖത്തും ദേഹത്തും ചായം‌ പൂശിയിട്ട് തിളങ്ങുന്ന കിരീടവും ചുവന്ന ആടയാഭരണങ്ങളും ധരിച്ചിരിക്കും. മുതിർന്ന പുരുഷനോടൊപ്പം ചെണ്ടമുട്ടിന്റെ അകമ്പടിയോടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് കടന്നുവരുന്ന വേടൻ സംസാരിക്കില്ല. വേടന്റെ വേഷമണിഞ്ഞ കുട്ടിയോടൊപ്പം ചെണ്ടക്കാരൻ കൂടാതെ ഒന്നോ രണ്ടോ സഹായികളും കാണും. വീട്ടിലെത്തിയാൽ കത്തിച്ച വിളക്കിനെയും ആവണിപ്പലകയിൽ അരി നിറച്ച നിറനാഴിയെയും വണങ്ങി വേടനെ മുന്നിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട്, ചെണ്ടകൊട്ടി പാട്ടുപാടുന്നു.

ചായില്യം – സിനിമ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ചായില്യം ആസുരതാളങ്ങൾക്കൊരാമുഖംനിരവധി പുരസ്കാരങ്ങളുടെ പൊലിമയിൽ ഇന്ന് ജനസമക്ഷം എത്തുന്ന ഒരു ജനകീയ സിനിമയാണ് ചായില്യം.  ഈ വെബ് സൈറ്റുമായി സിനിമയ്ക്ക് യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ല എന്നകാര്യം ആദ്യം തന്നെ പറയുന്നു Continue reading →

കണ്ണകി

Posted on by Rajesh Odayanchal

Kannaki - chilappathikaram, കണ്ണകി ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായികകാവേരിപൂംപട്ടണത്തിന്റെ തീരത്ത് വാണിജ്യശോഭയാൽ പ്രശസ്തനായ ധനികൻ മാചാത്തുവിന്‍റെ മകനായിരുന്നു കോവലൻ. സമ്പത്തിലും സൗന്ദര്യത്തിലും തുല്യയായ മനോഹരിയായ കണ്ണകിയാണ് അവൻ വിവാഹം ചെയ്തത്. കാവേരിപൂംപട്ടണത്തിലെ തന്നെ സമ്പന്നനായ വ്യാപാരിയായ മാനായ്കന്റെ പുത്രിയായി ജനിച്ച കണ്ണകി ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയിലും പാതിവൃത്യത്തിലും അപരയായിരുന്നു. ഇരുവരും ആനന്ദസമൃദ്ധമായ ജീവിതം നയിക്കവേ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ ചക്രം അപ്രതീക്ഷിതമായി തിരിഞ്ഞു. Continue reading →

കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യം

Posted on by Rajesh Odayanchal
കളിയാട്ടം സിനിമയിലെ ഗാനം (ആൺശബ്ദം)[ca_audio url=”https://chayilyam.com/stories/poem/film/KathiranuVeerane.mp3″ css_class=”codeart-google-mp3-player” autoplay=”false”]
കളിയാട്ടം സിനിമയിലെ ഗാനം (പെൺശബ്ദം)[ca_audio url=”https://chayilyam.com/stories/poem/film/KathivanoorSreeja.mp3″ width=”100%” css_class=”codeart-google-mp3-player” autoplay=”false”]
Kathivanoor Veeran Theyyam Eripuram കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യം, മന്ദപ്പൻ
Photo: UAjith –  Wikimedia Commons

കളിയാട്ടം എന്ന സിനിമയ്ക്കുവേണ്ടി കൈതപ്രം എഴുതിയ ഗാനം
പൂവത്തറയിൽ പോന്നു വന്നവളേ ചെമ്മരത്തീയേ
ദാഹിക്കുന്നൂ സംഭാരം തരുമോ ചെമ്മരത്തീയേ…

കതിവനൂർ വീരനേ നോമ്പു നോറ്റിരുന്നു
മാമയിൽപ്പീലി പോലഴകോലും ചെമ്മരത്തി
പൂങ്കോഴി കരഞ്ഞു കളിത്തോഴിയുറങ്ങി
അവൾ മാത്രമുണ്ണാതെയുറങ്ങാതെ കഴിഞ്ഞു
വില്ലാളിവീരനെ ഒരുനോക്കു കാണുവാൻ
നൊമ്പരം പൂണ്ടവൾ മനംനൊന്തു പിടഞ്ഞു

കതിവനൂർ വീരനേ നോമ്പു നോറ്റിരുന്നു
മാമയിൽപ്പീലി പോലഴകോലും ചെമ്മരത്തി.

ചെമ്മരത്തീയാ വേർവെണീറ്റു കതിവനൂരമ്മ…

കുടകു മലയിലെ കണ്ണേറാത്താരാഴ്‌വരയിൽ
കളരികളേഴും കീഴടങ്ങി നിന്നു
ഏഴാഴികളും പതിനേഴു മലയും
കതിവനൂർ വീരനേ എതിരേറ്റു നിന്നു
ഏഴിനും മീതെ മണിശംഖു മുഴങ്ങി
വില്ലാളിവീരനെ മാളോരു വണങ്ങി

കതിവനൂർ വീരനേ നോമ്പുനോറ്റിരുന്നു
മാമയിൽപ്പീലിപോലഴകോലും ചെമ്മരത്തി…
പൂങ്കോഴി കരഞ്ഞു കളിത്തോഴിയുറങ്ങി
അവൾ മാത്രമുണ്ണാതെയുറങ്ങാതെ കഴിഞ്ഞു…
കതിവനൂർ വീരനേ നോമ്പുനോറ്റിരുന്നു
മാമയിൽപ്പീലിപോലഴകോലും ചെമ്മരത്തി…

കേട്ടീലായോ നീ മകളേയെൻ ചെമ്മരത്തീയേ…

ആദിത്യ ചന്ദ്രന്മാർ ചതിയാലെ മറഞ്ഞൂ
കളരി വിളക്കുകൾ കൊടുംകാറ്റിലണഞ്ഞു
കലി തുള്ളിയുറയുന്ന കതിവനൂർ വീരനേ
കുടകന്റെ കൈകൾ ചതി കൊണ്ടു ചതിച്ചു
കണ്ണീരു വീണെൻ മലനാടു മുങ്ങീ
പോർവിളി കേട്ടെന്റെ മനക്കോട്ട നടുങ്ങി
കതിവനൂർ വീരന്റെ കഥ കേട്ടു പിടഞ്ഞു
മാമയിൽപ്പീലി പോലഴകോലും ചെമ്മരത്തി
പൂങ്കോഴി കരഞ്ഞു തോഴിമാർ പിരിഞ്ഞു
ചതിത്തീയിലവളന്നുടലോടെ മറഞ്ഞൂ
കതിവനൂർവീരന്റെ കനലോടു ചേർന്നവൾ
സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കൊരു കിളിയായ് പറന്നൂ…

പഴയ കാലത്തെ വീരന്മാരും പോരാളികളും പ്രിയപ്പെട്ടവരുംമൊക്കെ അവരുടെ കാലശേഷവും നാട്ടുകാരുടെ മനസ്സിൽ കഥകളിലൂടെയും പാട്ടുകളിലൂടെയും നിലനിന്നു വന്നിരുന്നു. ക്രമേണ അവർ തെയ്യങ്ങളായി മാറുന്നു. Continue reading →

തീയും താളവും ഗോത്രസ്മൃതികളും

Posted on by Rajesh Odayanchal

മലയാളക്കരയുടെ സാംസ്കാരിക ഭൂപടത്തിൽ, ഉത്തരമലബാറിന്റെ മണ്ണ് സവിശേഷമായൊരു പ്രകമ്പനത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആധുനികതയുടെ മിനുക്കുപണികൾ ഏൽക്കാത്ത, മണ്ണിന്റെ പച്ചമണവും വിയർപ്പിന്റെ ചൂടുള്ള പ്രാക്തന ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുടെ ഉറവുകൾ ഇന്നും വറ്റിപ്പോകാതെ ഒഴുകുന്ന ഇടമാണിത്. കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ, വയനാട് എന്നീ മൂന്ന് മലയോര-തീരദേശ ജില്ലകൾ തങ്ങളുടെ താളത്തിലും തുടിയിലും ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു ജനതയുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ്; ഒപ്പം നീതിക്കുവേണ്ടിയും പ്രകൃതിയോടുള്ള ഇണക്കത്തിനുവേണ്ടിയും അവർ നടത്തിയ നിരന്തര സമരങ്ങളുടെയും അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ്.

ഇവിടെ ദൈവങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലിരിക്കുന്നവരല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ കോലം കെട്ടിയാടിയവരാണ്. തുടിയുടെ അസുരതാളവും, തീക്കുഴിയുടെ ചൂടും, കരിപുരണ്ട ശരീരങ്ങളും, വനഗന്ധമുള്ള പാട്ടുകളും ഈ മണ്ണിന്റെ ജൈവികമായ അടയാളങ്ങളാണ്. അലമാകളിയുടെ മതമൈത്രിയും, യക്ഷഗാനത്തിന്റെ രംഗവിസ്മയവും, തെയ്യങ്ങളുടെ വീരസ്മൃതികളും, പൂരക്കളിയുടെ കളരി കരുത്തും, ഗദ്ദികയുടെയും പണിയ നൃത്തത്തിന്റെയും ഗോത്രവിപ്ലവങ്ങളും വെറും കലകൾ മാത്രമല്ല; അവ ഈ നാടിന്റെ ആത്മാവിന്റെ തുടിപ്പുകളാണ്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ശബ്ദവും പ്രകൃതിയോടുള്ള പ്രാർത്ഥനയുമായിരുന്ന ഈ നാടൻ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ വേരുകളിലേക്കും ചരിത്രവഴികളിലേക്കും നടത്തിയ ഒരു കാവ്യയാത്രയാണിത്. കാസർഗോഡ് ജില്ലയുടെ സാംസ്കാരിക ഭൂമിക എന്നത് ഭാഷകളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും ഗോത്രസ്മൃതികളുടെയും ഒരു മഹാസംഗമസ്ഥാനമാണ്. കാവുകളുടെയും തെയ്യങ്ങളുടെയും വീരസ്മൃതികളുടെയും മണ്ണായ കണ്ണൂർ ജില്ല, കേരളത്തിന്റെ ഫോക്ക്ലോർ ഭൂപടത്തിൽ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഒരു അധ്യായമാണ്. വയനാടിന്റെ മഞ്ഞണിഞ്ഞ മലനിരകൾക്കും നിബിഡവനനങ്ങൾക്കും പറയാനുള്ളത് കേവലം പ്രകൃതിയുടെ കഥ മാത്രമല്ല, മണ്ണിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കി ജീവിച്ച ഒരു പറ്റം ആദിമ ഗോത്ര മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ ഇതിഹാസം കൂടിയാണ്. മുഖ്യധാരയിൽ നിന്നും ഏറെക്കാലം അകന്നുനിന്ന വയനാടൻ കാടുകളിൽ, പ്രകൃതിയെയും ആത്മാക്കളെയും അധ്വാനത്തെയും ഉപാസിച്ചിരുന്ന ഗോത്രജനതയുടെ ജീവിതം അനേകം കലാരൂപങ്ങളായി പരിണമിച്ചു. കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ, വയനാടു ജില്ലകളിൽ കെട്ടിയാടുന്ന നിരവധി പ്രാക്തന അനുഷ്ഠാന കലാരൂപങ്ങളിൽ ചുരുക്കം ചിലത് താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

അലാമിക്കളി: മതമൈത്രിയുടെ കരിപുരണ്ട ഗാഥ

കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ഏറ്റവും അപൂർവ്വവും ശ്രദ്ധേയവുമായ ഒരു ഫോക്ക്ലോർ കലാരൂപമാണ് അലാമിക്കളി. ഹൈന്ദവ-ഇസ്ലാം മതസൗഹാർദ്ദത്തിന്റെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പ്രതീകമാണിത്. മുസ്ലീങ്ങളുടെ വിശേഷദിവസമായ മുഹറവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് എങ്കിലും, ഇതിൽ വേഷം കെട്ടുന്നതും നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും പൂർണ്ണമായും ഹൈന്ദവ വിശ്വാസികളാണ് എന്നതാണ് അലാമിക്കളിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. ചരിത്രത്തിലെ കർബല യുദ്ധത്തിന്റെ സ്മരണകൾ ഉണർത്തുന്ന ഈ അനുഷ്ഠാനം, ശോകവും ഭക്തിയും താളവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു അസാധാരണ ദൃശ്യാനുഭവമാണ്.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധവും ഐതിഹ്യവും: കർബല യുദ്ധത്തിൽ വീരമൃത്യു വരിച്ച ഇമാം ഹുസൈന്റെയും കൂട്ടരുടെയും സ്മരണയാണ് അലാമിക്കളിയുടെ ഇതിവൃത്തം. എന്നാൽ ഇതിന്റെ ബാഹ്യമായ രൂപഭാവങ്ങൾക്കും അനുഷ്ഠാന രീതികൾക്കും പുരാതന ദ്രാവിഡ സംസ്കാരവുമായി അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. ഇസ്ലാം മതം ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ വേരുറപ്പിക്കുന്നതിന് മുൻപുതന്നെ നിലനിന്നിരുന്ന പ്രാക്തനമായ ചില ഗോത്ര/ദ്രാവിഡ ആചാരങ്ങളിലേക്ക് ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം സമന്വയിപ്പിക്കപ്പെടുകയാണ് ഇവിടെ ഉണ്ടായത്. ദേഹം മുഴുവൻ കരി പുരട്ടി, അതിൽ വെളുത്ത പുള്ളികൾ കുത്തി, കഴുത്തിലും അരയിലും പച്ചിലകൾ (പ്രത്യേകിച്ച് ഞാറൽ ഇലകൾ) വാരിചുറ്റിയുള്ള അലാമികളുടെ വേഷം പുരാതന ദ്രാവിഡ ആദിവാസി നൃത്തങ്ങളെയാണ് നേരിട്ട് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയെ ആരാധിച്ചിരുന്ന, മരങ്ങളെയും കരിയെയും പവിത്രമായി കണ്ടിരുന്ന ദ്രാവിഡ ബോധത്തിന്റെ ഒരു തുടർച്ചയാണിത്. തീക്കുഴിക്ക് (അഗ്നി) ചുറ്റുമുള്ള നൃത്തവും, തീക്കനലിലൂടെയുള്ള നടത്തവും പുരാതന ദ്രാവിഡ അഗ്നിയാരാധനയുടെ ബാക്കിപത്രമാണ്.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: പരമ്പരാഗതമായി ഹിന്ദു മതത്തിലെ പിന്നോക്ക-ദളിത് വിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ടവരാണ് (പ്രധാനമായും നായാടി, വള്ളുവർ, പുലയ വിഭാഗങ്ങൾ) അലാമികളായി വേഷമിടുന്നത്. ഇതിന്റെ ചെലവുകൾ വഹിക്കുന്നതും ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നതും പ്രാദേശിക മുസ്ലീം (മാപ്പിള) സമുദായക്കാരുമാണ്. കാസർഗോഡെയും ഹോസ്ദുർഗിലെയും ചില ഗ്രാമങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ഇത് കണ്ടുവരുന്നത്.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: തികച്ചും നാശോന്മുഖമായ ഒരു കലാരൂപമാണിത്. ആധുനികതയുടെ കടന്നുകയറ്റവും, ഇരുമതങ്ങളിലും ഉടലെടുത്ത യാഥാസ്ഥിതിക ചിന്താഗതികളും അലാമിക്കളിയുടെ അസ്തിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഇന്ന് വളരെ ചുരുക്കം ചിലയിടങ്ങളിൽ, അതും ഒരു സാംസ്കാരിക പുനരുജ്ജീവന ശ്രമമെന്ന നിലയിൽ മാത്രമാണ് അലാമിക്കളി നടക്കുന്നത്. അതിലെ പ്രാക്തനമായ ആത്മീയത നഷ്ടപ്പെടുകയും, അതൊരു കേവല പ്രദർശനവസ്തുവായി ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

യക്ഷഗാനം: തുളുനാടിന്റെ രംഗവിസ്മയം

സംഗീതം, നൃത്തം, സംഭാഷണം, വേഷവിധാനം എന്നിവയുടെ അതിഗംഭീരമായ സമന്വയമാണ് യക്ഷഗാനം. കാസർഗോഡ് ജില്ലയുടെ തുളുനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളെ ഭ്രമാത്മകമായ ഒരു ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന തുറന്ന വേദികളിലെ (Bayalata) നാടൻ നാടകരൂപമാണിത്. ഹിന്ദു പുരാണങ്ങളിലെയും ഇതിഹാസങ്ങളിലെയും കഥാസന്ദർഭങ്ങളെ (പ്രസംഗം) അടിസ്ഥാനമാക്കി, ചെണ്ടയുടെയും മദ്ദളത്തിന്റെയും അസുരതാളത്തിൽ, രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യക്ഷഗാനം ഒരു തികഞ്ഞ അക്കാദമിക് തിയേറ്റർ അനുഭവം കൂടിയാണ്.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: സാഹിത്യപരമായി യക്ഷഗാനം സംസ്കൃത പദങ്ങളാലും ഇതിഹാസ കഥകളാലും സമ്പന്നമാണെങ്കിലും, ഇതിന്റെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത് പുരാതന ദ്രാവിഡ കലകളായ ഭൂതക്കോലത്തിലും തെയ്യത്തിലുമാണ്. യക്ഷഗാനത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വർണ്ണാഭമായ മുഖത്തെഴുത്തും, തലപ്പാവും (മുംഡാസ്), ഊർജ്ജസ്വലമായ കാൽവെപ്പുകളും ദ്രാവിഡ ആചാരങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള പരിണാമമാണ്. ഒരുകാലത്ത് ദ്രാവിഡ ഗോത്രങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വീരാരാധനയും ആത്മാരാധനയും, പിൽക്കാലത്ത് ആര്യ-വൈഷ്ണവ ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ് യക്ഷഗാനം എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: തുളു, കന്നഡ, മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന വിവിധ സമുദായങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടായ്മയാണ് യക്ഷഗാനം. ഇതിലെ പാട്ടുകാരനായ ‘ഭാഗവതർ’ പലപ്പോഴും ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായിരിക്കും. എന്നാൽ നർത്തകരും വാദ്യക്കാരും ഭണ്ഡാരി, ദേവാഡിഗ, ബില്ലവ തുടങ്ങി വിവിധ സമുദായങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്. ജാതിമത ഭേദമന്യേ എല്ലാവരും ഇതിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: കാസർഗോഡ് ജില്ലയിൽ യക്ഷഗാനത്തിന് ഇന്നും വലിയ ജനപ്രീതിയും സ്വാധീനവുമുണ്ട്. നിരവധി യക്ഷഗാന മേളകൾ (ട്രൂപ്പുകൾ) ഇന്നും സജീവമാണ്. എന്നാൽ, രാത്രി മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പരമ്പരാഗത രീതിയിൽ നിന്ന് മാറി, സമയദൈർഘ്യം കുറച്ചുള്ള അവതരണങ്ങളിലേക്ക് ഇത് ചുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ, ആധുനിക സംഗീതോപകരണങ്ങളുടെ ഉപയോഗവും സിനിമാറ്റിക് ശൈലികളുടെ കടന്നുകയറ്റവും ഇതിന്റെ തനതായ ക്ലാസിക് സ്വഭാവത്തിന് മങ്ങലേൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മംഗലംകളി: ഗോത്രയൗവ്വനങ്ങളുടെ പ്രണയതാളം

കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ ജില്ലകളിലെ വനമേഖലകളോട് ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്ന ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ വിവാഹ (മംഗലം) ചടങ്ങുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്ന തികച്ചും പ്രാകൃതവും എന്നാൽ മനോഹരവുമായ ഒരു ഗോത്രനൃത്തമാണ് മംഗലംകളി. തുടിയുടെ താളത്തിനൊത്ത്, വട്ടത്തിൽ നിന്ന് പാട്ടുപാടി ചുവടുവെക്കുന്ന ഈ കലാരൂപം ആദിവാസി ജനതയുടെ ജീവിതോത്സാഹത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയോടുള്ള ഇഴയടുപ്പത്തിന്റെയും നേർക്കാഴ്ചയാണ്. ലളിതമായ ചുവടുകളിൽ തുടങ്ങി, പിന്നീട് അതിവേഗത്തിലുള്ള താളത്തിലേക്ക് മാറുന്നതാണ് ഇതിന്റെ രീതി.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: മംഗലംകളി നൂറുശതമാനവും പുരാതന ദ്രാവിഡ ഗോത്ര സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉൽപ്പന്നമാണ്. ഇവിടെ ദൈവങ്ങളെക്കാൾ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യാധ്വാനവുമാണ് പാട്ടുകളിലൂടെ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നത്. കൃഷി, വേട്ടയാടൽ, പ്രണയം, വിരഹം, പൂർവ്വിക സ്മരണകൾ എന്നിവയാണ് മംഗലംകളി പാട്ടുകളുടെ പ്രമേയം. മണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കുകയും പ്രകൃതിയെ ഉപാസിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ദ്രാവിഡ സമൂഹത്തിന്റെ വികാരപ്രകടനമാണിത്. ഇതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാദ്യോപകരണമായ ‘തുടി’ ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ ദ്രാവിഡ താളവാദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. നൃത്തം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ആവേശത്താൽ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന പ്രത്യേകതരം ശബ്ദങ്ങൾ പ്രാക്തന ആദിവാസി ആചാരങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനികളാണ്.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ മാവിലൻ, മലവേട്ടുവൻ എന്നീ ആദിവാസി ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളാണ് മംഗലംകളി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഒരുമിച്ച് കൈകോർത്ത് ചുവടുവെക്കുന്നു എന്നത് ഈ സമുദായങ്ങളിലെ സ്ത്രീ-പുരുഷ സമത്വത്തെക്കൂടി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: മുൻകാലങ്ങളിൽ ഗോത്രവിവാഹങ്ങളിലെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ചടങ്ങായിരുന്നു ഇതെങ്കിൽ, ഇന്ന് ആചാരപരമായ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇതൊരു സ്റ്റേജ് കലാരൂപമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. യുവതലമുറ ഇതിൽ നിന്നും അകന്നുപോകുന്ന കാഴ്ചയാണുള്ളത്. ഫോക്ക്ലോർ അക്കാദമിയുടെയും മറ്റും പ്രോത്സാഹനത്താൽ യുവജനോത്സവ വേദികളിലും ടൂറിസം ഫെസ്റ്റിവലുകളിലും ഇത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നൃത്തം ചെയ്തിരുന്ന ആ പഴയ ഗോത്ര വിശുദ്ധി ഇന്നില്ല.

തെയ്യം (കളിയാട്ടം): മനുഷ്യനിൽ കുടിയേറുന്ന ദൈവികത

ഉത്തരകേരളത്തിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ച് കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ ജില്ലകളുടെ സാംസ്കാരിക അടയാളമാണ് തെയ്യം. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ കോലം കെട്ടി ആടുന്ന, ഭക്തിയും ഭയവും കലയും സമന്വയിക്കുന്ന അത്യുജ്ജ്വലമായ അനുഷ്ഠാനമാണിത്. ചുവപ്പും കറുപ്പും ചായങ്ങൾ മുഖത്തെഴുതി, കുരുത്തോലകളും ചുവന്ന പട്ടും അണിഞ്ഞ്, ആകാശത്തോളം പോന്ന മുടിയും (കിരീടം) വെച്ച് വാദ്യമേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന തെയ്യം ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വിസ്മയകരമായ തിയേറ്റർ ആർട്ട് കൂടിയാണ്. തെയ്യം എന്നത് കേവലമൊരു നൃത്തമല്ല, അതൊരു സമുദായത്തിന്റെ നീതിപീഠവും വിശ്വാസത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അഭയസ്ഥാനവുമാണ്.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: തെയ്യം സനാതന ഹൈന്ദവ ധർമ്മത്തിന് അതീതമായ, തികച്ചും പ്രാചീനമായ ദ്രാവിഡ അനുഷ്ഠാനമാണ്. മാതൃദായക്രമം, വീരാരാധന, പ്രകൃതിയാരാധന, ആത്മാരാധന (Animism and Spirit Worship) എന്നീ ദ്രാവിഡ സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ പാരമ്യമാണ് തെയ്യത്തിൽ കാണുന്നത്. ആര്യന്മാരുടെ വരവിനുമുമ്പ് തദ്ദേശീയർ ആരാധിച്ചിരുന്ന അമ്മദൈവങ്ങളും, യുദ്ധത്തിൽ വീരമൃത്യു വരിച്ച പോരാളികളും, കാവിലെ മരങ്ങളും മൃഗങ്ങളുമാണ് (ഉദാഹരണത്തിന് പുലിദൈവങ്ങൾ, നാഗദൈവങ്ങൾ) തെയ്യങ്ങളായി വരുന്നത്. ദ്രാവിഡരുടെ കാവുകളിലാണ് തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്, അല്ലാതെ അമ്പലങ്ങളിലല്ല. രക്തബലിയും മദ്യവും തെയ്യങ്ങൾക്ക് അർപ്പിക്കാറുണ്ട് എന്നത് ഇതിന്റെ പ്രാക്തന ദ്രാവിഡ വേരുകളെ ഉറപ്പിക്കുന്നു.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെയുള്ള കീഴാളന്റെ കലാപമാണ് തെയ്യം. ഹിന്ദു ജാതിവ്യവസ്ഥയിൽ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലായിരുന്ന മലയൻ, വണ്ണാൻ, അഞ്ഞൂറ്റാൻ, മാവിലൻ, വേലൻ, പുലയൻ തുടങ്ങിയ ദളിത്-പിന്നോക്ക സമുദായങ്ങളിൽ പെട്ടവരാണ് തെയ്യം കെട്ടുന്നത്. എന്നാൽ തെയ്യമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരെ സവർണ്ണരടക്കം സർവ്വരും ദൈവമായി കണ്ട് കാൽക്കൽ വീണ് നമസ്കരിക്കുന്നു. തെയ്യം കളിയാട്ടത്തിന്റെ ചെലവുകൾ വഹിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും പ്രദേശത്തെ സവർണ്ണ തറവാടുകളോ ഗ്രാമവാസികൾ ഒന്നിച്ചോ ആയിരിക്കും.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: മറ്റ് പല കലാരൂപങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി തെയ്യം ഇന്നും കാസർഗോഡിന്റെ സിരകളിൽ വളരെ സജീവമായി നിലനിൽക്കുന്നു. സാമ്പത്തികമായും ഈ കലാരൂപം ഇന്ന് വളരെ സുരക്ഷിതമാണ്. എന്നാൽ, ഇത് കടുത്ത വാണിജ്യവൽക്കരണത്തിന് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നൊരു അക്കാദമിക് വിമർശനമുണ്ട്. ഭക്തിക്കും വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരെയും ടൂറിസ്റ്റുകളെയും ആകർഷിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രകടനമായി തെയ്യം മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന ആശങ്ക സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകർ പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, കാസർഗോഡൻ ജനതയുടെ ജീവിത താളം ഇന്നും തെയ്യച്ചെണ്ടകളുടെ മുഴക്കത്തിൽ തന്നെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

വീരസ്മൃതികളും കാവുസംസ്കാരവും

ഉത്തരമലബാറിന്റെ ജീവതാളമായ തെയ്യത്തെക്കുറിച്ച് കാസർഗോഡിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മുകളിൽ പറഞ്ഞുവല്ലോ. എന്നാൽ കണ്ണൂർ ജില്ലയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ തെയ്യം കേവലമൊരു അനുഷ്ഠാനമെന്നതിലുപരി, അതൊരു വലിയ സാഹിത്യ-സാംസ്കാരിക പ്രസ്ഥാനമായി മാറുന്നു. കാസർഗോഡുള്ളതിനേക്കാൾ തെയ്യങ്ങളുടെ വൈവിധ്യവും, കാവുകളുടെ ബാഹുല്യവും കണ്ണൂരിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. കഥകളിയിലെപ്പോലെ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ മുഖത്തെഴുത്തും, ആകാശത്തോളം ഉയരുന്ന മുടികളും കണ്ണൂരിലെ തെയ്യങ്ങളെ കൂടുതൽ തിയററ്റിക്കൽ ആക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ദൈവമായി മാറുന്ന ഈ മഹാവിസ്മയത്തിന് കണ്ണൂരിൽ അതിന്റേതായ ചില സവിശേഷ അക്കാദമിക് മാനങ്ങളുണ്ട്.

സവിശേഷതകളും ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയും: കണ്ണൂരിലെ തെയ്യങ്ങളെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത് അവയുടെ ഉത്ഭവകഥകളാണ്. പ്രകൃതിശക്തികളെ ആരാധിക്കുന്നതിനപ്പുറം, കണ്ണൂരിന്റെ തെയ്യങ്ങൾ പലതും മനുഷ്യരുടെ ചോര തുടിക്കുന്ന ജീവിതകഥകളാണ്. അന്യായമായി കൊല്ലപ്പെട്ടവരും, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ഇരകളും, യുദ്ധത്തിൽ വീരമൃത്യു വരിച്ച പോരാളികളും ഇവിടെ ദൈവങ്ങളായി മാറുന്നു. കണ്ണൂരിന്റെ സ്വന്തമായ ‘കതിവനൂർ വീരൻ’ തെയ്യം ഇതിനൊരു ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. യുദ്ധത്തിൽ ചതിയിലൂടെ വധിക്കപ്പെട്ട മന്ദപ്പൻ എന്ന തീയ്യയുവാവാണ് പിന്നീട് കതിവനൂർ വീരനായത്. അതുപോലെ, പറശ്ശിനിക്കടവ് മുത്തപ്പൻ എന്ന തെയ്യം ബ്രാഹ്മണിക്കൽ ആധിപത്യത്തിനെതിരെയുള്ള വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. കാട്ടിൽ നായാടി നടക്കുന്ന, മീനും കള്ളും നൈവേദ്യമായി സ്വീകരിക്കുന്ന, വേട്ടപ്പട്ടികളെ ഒപ്പം കൂട്ടുന്ന മുത്തപ്പൻ, പൂർണ്ണമായും ഒരു ദ്രാവിഡ/ഗോത്ര സങ്കൽപ്പമാണ്.

കണ്ണൂരിലെ തെയ്യങ്ങളുടെ മറ്റൊരു സവിശേഷത ‘തോറ്റം പാട്ടുകൾ’ ആണ്. തെയ്യം ഉറയുന്നതിന് മുൻപ് അനുഷ്ഠാനകലാകാരന്മാർ പാടുന്ന ഈ പാട്ടുകൾ പഴയകാല മലയാള ഭാഷയുടെയും ദ്രാവിഡ സാഹിത്യത്തിന്റെയും അമൂല്യ ശേഖരമാണ്. അമ്മദൈവങ്ങളുടെ (മുത്തപ്പൻ, പുതിയ ഭഗവതി, മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതി) വലിയൊരു നിരതന്നെ കണ്ണൂരിലെ കാവുകളിലുണ്ട്. പൂർവ്വികരെയും വീരന്മാരെയും ആരാധിച്ചിരുന്ന പുരാതന ദ്രാവിഡ വീരാരാധനയുടെയും (Hero Worship) മാതൃദായക്രമത്തിന്റെയും (Matrilineal System) ജീവിക്കുന്ന തെളിവുകളാണിവ.

കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: വണ്ണാൻ, മലയൻ, അഞ്ഞൂറ്റാൻ, മുന്നൂറ്റാൻ, വേലൻ, ചിങ്കത്താൻ, കോപ്പാളൻ തുടങ്ങിയ പിന്നോക്ക സമുദായങ്ങളാണ് കണ്ണൂരിൽ പ്രധാനമായും തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. ഓരോ തറവാടിനും ഓരോ സമുദായത്തിനും പ്രത്യേകമായി കെട്ടിയാടാൻ അവകാശമുള്ള തെയ്യങ്ങളുണ്ട്. നായർ, തീയ്യ സമുദായങ്ങളുടെ കാവുകളിലാണ് ഇവ കൂടുതലായും അരങ്ങേറുന്നത്.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: കണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ തെയ്യം എന്നത് കേവലമൊരു കലാരൂപമല്ല, അതൊരു അതിശക്തമായ സാമൂഹിക സ്ഥാപനമാണ്. ആൻഡല്ലൂർ കാവ് പോലുള്ള വലിയ കാവുകളിലെ ഉത്സവങ്ങൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ ആകർഷിക്കുന്നു. ടൂറിസത്തിന്റെ വലിയൊരു സാധ്യതയായി മാറിയതോടെ സാമ്പത്തികമായി തെയ്യം കലാകാരന്മാർ സുരക്ഷിതരാണെങ്കിലും, അമിതമായ ക്യാമറ വെളിച്ചങ്ങളും വാണിജ്യവൽക്കരണവും ആചാരങ്ങളുടെ വിശുദ്ധിയെ ബാധിക്കുന്നുവെന്നത് ഒരു അക്കാദമിക് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. എങ്കിലും കണ്ണൂരുകാരന്റെ ജീവിതവും മരണവും ഇന്നും കാവുകളിലെ തെയ്യങ്ങളുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പൂരക്കളി: കളരിയുടെ കരുത്തും പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ മാറ്റുരയ്ക്കലും

കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളിലെ ഭഗവതിക്കാവുകളിൽ മീനമാസത്തിലെ പൂരം നാളുകളോട് അനുബന്ധിച്ച് പുരുഷന്മാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അത്യുജ്ജ്വല അനുഷ്ഠാന കലയാണ് പൂരക്കളി. നൃത്തവും പാട്ടും കളരിപ്പയറ്റിന്റെ മെയ്‌വഴക്കവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു പുരുഷനൃത്തമാണിത്. നടുവിൽ കത്തിച്ചുവെച്ച നിലവിളക്കിന് ചുറ്റും, പ്രത്യേക രീതിയിൽ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പന്തലിൽ വെച്ചാണ് പൂരക്കളി അരങ്ങേറുന്നത്. യാതൊരുവിധ വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെയും അകമ്പടിയില്ലാതെ, നർത്തകരുടെ ചുവടുകളുടെയും വായ്ത്താരിയുടെയും മാത്രം താളത്തിലാണ് ഈ കലാരൂപം പുരോഗമിക്കുന്നത്.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധവും ചരിത്രവും: പുരാതന ദ്രാവിഡ ജനതയുടെ വസന്തോത്സവവുമായാണ് (Spring Festival) പൂരക്കളിക്ക് പ്രധാനമായും ബന്ധമുള്ളത്. കാമദേവനെ ചുട്ടെരിച്ച ശിവന്റെയും, പിന്നീട് കാമദേവന് പുനർജന്മം ലഭിച്ചതിന്റെയും ഐതിഹ്യങ്ങൾ ഇതിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഉണർവ്വിനെയും ഫലഭൂയിഷ്ഠതയെയും (Fertility Cult) ആരാധിക്കുന്ന ദ്രാവിഡ രീതിയാണിത്. പൂരക്കളിയുടെ ചുവടുകൾക്ക് കേരളത്തിന്റെ തനത് ആയോധനകലയായ കളരിപ്പയറ്റുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമുണ്ട്. ‘കളരി’ എന്ന ദ്രാവിഡ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ടതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിലെ നർത്തകർ നല്ല മെയ്ക്കരുത്തുള്ളവരായിരിക്കണം.

പൂരക്കളിയുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഭാഗമാണ് ‘മറത്തുകളി’. രണ്ട് സംഘങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബുദ്ധിപരവും അക്കാദമികവുമായ സംവാദമാണിത്. സംസ്കൃത ശ്ലോകങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, വ്യാകരണം, തർക്കശാസ്ത്രം എന്നിവയിലുള്ള പാണ്ഡിത്യം ഇവിടെ മാറ്റുരയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ദ്രാവിഡമായ ഒരു നൃത്തരൂപത്തിലേക്ക് പിൽക്കാലത്ത് കടന്നുവന്ന ആര്യൻ/ബ്രാഹ്മണിക് സംസ്കാരത്തിന്റെ അക്കാദമിക് സ്വാധീനമാണ് ഈ മറത്തുകളിയിൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്.

കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: പ്രധാനമായും തീയ്യ സമുദായമാണ് പൂരക്കളി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിനുപുറമെ മണിയാണി, വാണിയർ, ശാലിയർ തുടങ്ങിയ സമുദായങ്ങളും പൂരക്കളി നടത്താറുണ്ട്. പൂരക്കളി സംഘത്തെ നയിക്കുന്ന ആളെ ‘പണിക്കർ’ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. വലിയ പാണ്ഡിത്യവും കളരി പരിചയവുമുള്ളവരായിരിക്കും പണിക്കന്മാർ.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: കണ്ണൂരിലെ കാവുകളിൽ ഇന്നും പൂരക്കളി വളരെ സജീവമാണ്. ഒട്ടേറെ യുവജനങ്ങൾ ഈ കലാരൂപം പഠിക്കാനും അവതരിപ്പിക്കാനും മുന്നോട്ടുവരുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, അതികഠിനമായ പഠനം ആവശ്യമായ ‘മറത്തുകളി’ നയിക്കാൻ കഴിവുള്ള വലിയ പണിക്കന്മാരുടെ എണ്ണം ഇന്ന് കുറഞ്ഞുവരികയാണ്. ഒരു ജനകീയ കല എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് മാറി മത്സരങ്ങളുടെ വേദികളിലേക്കും പൂരക്കളി ഇന്ന് ചുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

മലയൻകെട്ട്: മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും ഇരുളകറ്റുന്ന മാന്ത്രികത

കണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന തികച്ചും പ്രാക്തനവും ഗൂഢവുമായ ഒരു മാന്ത്രിക-മാന്ത്രിക-അനുഷ്ഠാനമാണ് (Shamanic Ritual) മലയൻകെട്ട്. ബാധോച്ചാടനം അഥവാ ദുർദേവതകളെയും ദുരാത്മാക്കളെയും ഒഴിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. മാറാരോഗങ്ങൾ, മാനസിക വിഭ്രാന്തികൾ, സന്താനമില്ലായ്മ എന്നിവയൊക്കെ ദുരാത്മാക്കളുടെ (പ്രേതം, പിശാച്, ഭൈരവൻ) ആക്രമണം കൊണ്ടാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, അവയെ തുരത്താനായി വീടുകളുടെ മുറ്റത്ത് താൽക്കാലികമായി പന്തലിട്ട് നടത്തിയിരുന്ന ദീർഘമേറിയ ഒരു കർമ്മമാണിത്. രക്തവും മാംസവും തീയും നൃത്തവും ഇടകലരുന്ന ഭയാനകവും എന്നാൽ ആകർഷകവുമായ ഒരു അന്തരീക്ഷമാണ് മലയൻകെട്ടിൽ ഉണ്ടാവുക.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആദിമ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പ്രാകൃത മാന്ത്രികതയുടെ (Primitive Magic and Shamanism) തനിപ്പകർപ്പാണ് മലയൻകെട്ട്. പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാറ്റിനും ജീവനുണ്ടെന്നും (Animism), മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കൾ ജീവിക്കുന്നവരെ വേട്ടയാടുമെന്നുമുള്ള പുരാതന ദ്രാവിഡ വിശ്വാസമാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ദേവതകളെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ കോഴിയെയും മറ്റും കുരുതി കൊടുക്കുന്ന (Blood Sacrifice) രീതി മലയൻകെട്ടിലുണ്ട്. അഞ്ച് വർണ്ണപ്പൊടികൾ കൊണ്ട് തറയിൽ ഭദ്രകാളിയുടെയോ മറ്റ് ഉഗ്രദേവതകളുടെയോ കളമെഴുതുന്ന രീതി (Kalam Ezhuthu) പ്രകൃതിയുമായുള്ള ദ്രാവിഡരുടെ ജൈവികമായ ബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. തുടിയുടെയും ചെണ്ടയുടെയും അസുരതാളത്തിൽ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ട് നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ ബാധ കയറിയ വ്യക്തി ഉറഞ്ഞുതുള്ളുകയും, അബോധമനസ്സിലെ ഭയങ്ങൾ പുറത്തുവരികയും ചെയ്യുന്നു. ആധുനിക സൈക്കോളജിയുടെ ഒരു പ്രാകൃത രൂപം (Primitive Psychotherapy) കൂടിയായി അക്കാദമിക് ലോകം ഇതിനെ വിലയിരുത്തുന്നു.

കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെത്തന്നെ ‘മലയൻ’ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനം നടത്തുന്നത്. പരമ്പരാഗതമായി തെയ്യം കെട്ടുന്നതിലും, വൈദ്യത്തിലും, മാന്ത്രികവിദ്യയിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവരാണ് കണ്ണൂരിലെ മലയ സമുദായം.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: ഇന്ന് മിക്കവാറും അപ്രത്യക്ഷമായ ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണിത്. ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ കടന്നുവരവും, ജനങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരത്തിലുണ്ടായ മാറ്റവും ഇത്തരം ബാധോച്ചാടന കർമ്മങ്ങളെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ പട്ടികയിലേക്ക് മാറ്റി. ഇന്ന് വളരെ അപൂർവ്വമായി, പഴയ തറവാടുകളിലെ വ്രതങ്ങളുടെയോ നേർച്ചകളുടെയോ ഭാഗമായി മാത്രമാണ് മലയൻകെട്ട് നടക്കുന്നത്. മാന്ത്രികതയെക്കാൾ അതിലെ കലയ്ക്ക് മാത്രമാണ് ഇന്ന് പ്രസക്തിയുള്ളത്.

മാരിത്തെയ്യം (മാരിപ്പാട്ട്): പഞ്ഞമാസത്തിലെ രോഗശാന്തിയുടെ പാട്ട്

കർക്കിടക മാസം എന്നത് കേരളീയരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പട്ടിണിയുടെയും രോഗങ്ങളുടെയും ഇരുണ്ട കാലമായിരുന്നു. ഈ ‘പഞ്ഞമാസത്തിൽ’ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന പകർച്ചവ്യാധികളെയും ദാരിദ്ര്യത്തെയും പ്രതീകാത്മകമായി സ്വീകരിച്ച്, ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കളയുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു നാടൻ അനുഷ്ഠാനമാണ് മാരിത്തെയ്യം. ചെറുതെയ്യങ്ങളുടെ വേഷം കെട്ടി, ചെണ്ടയുടെ താളത്തിൽ വീടുകൾ തോറും കയറിയിറങ്ങി നൃത്തം ചെയ്യുകയും മാരിപ്പാട്ടുകൾ പാടുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതിന്റെ രീതി. വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നൃത്തം ചെയ്ത ശേഷം, വീട്ടുകാർ നൽകുന്ന അരിയും ദക്ഷിണയും മറ്റ് സാധനങ്ങളും വാങ്ങി അവർ അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായതയിൽ നിന്നുടലെടുത്ത ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ ഒരു ദ്രാവിഡ പ്രാർത്ഥനയാണ് മാരിത്തെയ്യം. ‘മാരി’ എന്ന വാക്കിനർത്ഥം പകർച്ചവ്യാധി അല്ലെങ്കിൽ വസൂരി എന്നാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെമ്പാടുമുള്ള ദ്രാവിഡർ ‘മാരിയമ്മൻ’ എന്ന പേരിൽ രോഗങ്ങളുടെ ദേവതയെ ആരാധിച്ചിരുന്നു. ദ്രാവിഡ വിശ്വാസപ്രകാരം രോഗങ്ങൾ എന്നത് പ്രകൃതിയുടെ കോപമാണ്. ആ കോപത്തെ ഒരു വ്യക്തിയിലേക്ക് (തെയ്യം) ആവാഹിച്ച്, അയാളെ ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തേക്ക് പറഞ്ഞയക്കുന്ന ‘Scapegoat’ (ബലിയാട്) സിദ്ധാന്തമാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ. കർക്കിടകത്തിലെ ദുരിതങ്ങളെ മുഴുവൻ തെയ്യം ഏറ്റെടുക്കുകയും, നാടിന് ഐശ്വര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതിയെ പേടിക്കുകയും എന്നാൽ പ്രകൃതിയോട് സംവദിക്കാൻ കലയെ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്ത ദ്രാവിഡ ഗോത്രബോധത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഉദാഹരണമാണിത്. ഇതിൽ പാടുന്ന തോറ്റം പാട്ടുകൾ പ്രകൃതിവർണ്ണനകളാൽ സമ്പന്നമാണ്.

കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളിൽ പ്രധാനമായും പുലയ, മലയ, വണ്ണാൻ സമുദായങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരാണ് മാരിത്തെയ്യവും (ചിലയിടങ്ങളിൽ ‘വേടൻ’ എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു) കർക്കിടക തെയ്യങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. കുട്ടികളാണ് സാധാരണയായി ഇതിൽ വേഷം കെട്ടാറുള്ളത്.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ കർക്കിടകം പഞ്ഞമാസമല്ലാതായി മാറുകയും, പകർച്ചവ്യാധികൾക്ക് ശാസ്ത്രീയമായ ചികിത്സകൾ ലഭ്യമാവുകയും ചെയ്തതോടെ മാരിത്തെയ്യത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും, കണ്ണൂരിന്റെ പല ഗ്രാമങ്ങളിലും ഒരു സാംസ്കാരിക ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ എന്ന നിലയിൽ ഇപ്പോഴും കർക്കിടക മാസത്തിൽ മാരിത്തെയ്യങ്ങൾ വീടുകളിൽ എത്താറുണ്ട്. മുൻപ് പട്ടിണി മാറ്റാനുള്ള ഒരു ഉപാധികൂടിയായിരുന്നു ഇതെങ്കിൽ, ഇന്ന് ആചാരങ്ങളുടെ ഒരു വാർഷിക പുതുക്കൽ മാത്രമായി ഇത് ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഗദ്ദിക (Gadhika): രോഗശാന്തിയുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും ഗോത്രമാന്ത്രികത

വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും അടിയാൻ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അതിപ്രാചീനവും ഗൂഢവുമായ ഒരു മാന്ത്രിക-രോഗശാന്തി അനുഷ്ഠാനമാണ് ഗദ്ദിക. ഗർഭിണികളുടെ സുഖപ്രസവത്തിനും, പകർച്ചവ്യാധികളിൽ നിന്നും ദുർമരണങ്ങളിൽ നിന്നും നാടിനെ രക്ഷിക്കാനും, ബാധകളെ ഒഴിപ്പിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് ഇത് പ്രധാനമായും നടത്തുന്നത്. ഒരു വീടിന്റെയോ കുടിലിന്റെയോ മുറ്റത്ത്, ‘തുടി’, ‘ചീനി’ എന്നീ വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെ ഭ്രമാത്മകമായ താളത്തിൽ, ഗോത്രമൂപ്പൻ (ഗദ്ദികക്കാരൻ) പ്രത്യേകതരം വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ് മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ട് ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്നതാണ് ഇതിന്റെ അവതരണരീതി. ഭയവും ഭക്തിയും ആശ്വാസവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഗദ്ദിക, ഗോത്രജനതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരിക കോടതി കൂടിയാണ്.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: വയനാട്ടിലെ ‘അടിയർ’ (Adiya) സമുദായമാണ് പരമ്പരാഗതമായി ഗദ്ദിക അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ചരിത്രപരമായി വയനാട്ടിലെ ജന്മിമാരുടെ കീഴിൽ അടിമപ്പണി ചെയ്യാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു അടിയർ. അവരുടെ കണ്ണീരും നെടുവീർപ്പും ഗദ്ദികപ്പാട്ടുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആദിമ ഗോത്രങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ‘ഷാമനിസം’ (Shamanism) അഥവാ വെളിച്ചപ്പാട് സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ ദ്രാവിഡ രൂപമാണ് ഗദ്ദിക. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ അണുവിലും ആത്മാക്കളുണ്ടെന്നും (Animism), രോഗങ്ങൾക്ക് കാരണം ദുഷ്ടാത്മാക്കളുടെ കോപമാണെന്നും വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പ്രാക്തന ദ്രാവിഡ ബോധമാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. മണ്ണുകൊണ്ട് കളമെഴുതുന്നതും, കോഴിയെ കുരുതി കൊടുക്കുന്നതും, പ്രകൃതിദത്തമായ പച്ചിലമരുന്നുകൾ മന്ത്രവാദത്തോടൊപ്പം ഉപയോഗിക്കുന്നതും ദ്രാവിഡ വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെയും മാന്ത്രികവിദ്യയുടെയും ജീവിക്കുന്ന തെളിവുകളാണ്. ഹൈന്ദവ ദൈവങ്ങളേക്കാൾ കാട്ടുദേവതകളെയും പൂർവ്വികരുടെ ആത്മാക്കളെയും (Ancestor worship) ആണ് ഗദ്ദികയിൽ വിളിച്ചുവരുത്തുന്നത് എന്നത് ഇതിന്റെ ദ്രാവിഡ അസ്തിത്വത്തെ അടിവരയിടുന്നു.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: ഒരു കാലത്ത് ഗോത്രക്കുടിലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്ന ഗദ്ദികയെ ഒരു വലിയ സാമൂഹിക തിയേറ്റർ ആക്കി മാറ്റിയത് അന്തരിച്ച ഫോക്ക്ലോർ ഗവേഷകനായ പി.കെ. കാളൻ ആണ്. അദ്ദേഹം ‘നാട്ടുഗദ്ദിക’ എന്ന പേരിൽ ഇതിനെ വേദികളിലെത്തിക്കുകയും, ആദിവാസികൾ അനുഭവിക്കുന്ന ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കി ഇതിനെ മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ഇന്ന് അനുഷ്ഠാനം എന്നതിലുപരി, സർക്കാരിന്റെയും ഫോക്ക്ലോർ അക്കാദമിയുടെയും ആഭിമുഖ്യത്തിൽ നടക്കുന്ന സാംസ്കാരിക വേദികളിലെ പ്രധാന ആകർഷണമാണ് ഗദ്ദിക. എന്നാൽ പണ്ട് അടിയർ കുടിലുകളിൽ നടന്നിരുന്ന ആ ആദിമ വിശുദ്ധി ഇന്നത്തെ സ്റ്റേജ് ഗദ്ദികകൾക്ക് അവകാശപ്പെടാനാവില്ല.

എരുതുകളി: വയനാടൻ കാർഷിക സമൃദ്ധിയുടെ സ്നേഹഗാഥ

‘എരുതു’ എന്നാൽ കാള എന്നാണ് അർത്ഥം. വയനാടൻ ജനതയുടെ കാർഷിക ജീവിതത്തിൽ കന്നുകാലികൾക്കുള്ള പ്രാധാന്യത്തെ വിളിച്ചോതുന്ന, വളരെ അപൂർവ്വവും മനോഹരവുമായ ഒരു വിളവെടുപ്പ് അനുഷ്ഠാന നൃത്തമാണ് എരുതുകളി. മുളയും വൈക്കോലും പച്ചിലകളും തുണിയും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു വലിയ കാളയുടെ രൂപം (എരുതു) നിർമ്മിച്ച്, ഒരാൾ ആ രൂപം ധരിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ നടുവിൽ നിർത്തി മറ്റുള്ളവർ ചുറ്റും പാട്ടുപാടി നൃത്തം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതിന്റെ രീതി. കൃഷിപ്പണികൾ കഴിഞ്ഞ് പത്തായം നിറയുന്ന മകരക്കൊയ്ത്തിന് ശേഷമാണ് ഈ നൃത്തം അരങ്ങേറുന്നത്.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: വയനാട്ടിലെ പ്രമുഖ ഗോത്ര വിഭാഗമായ ‘മുള്ളുക്കുറുമർ’, അതുപോലെതന്നെ പാരമ്പര്യമായി കൃഷിക്കാരായ ‘വയനാടൻ ചെട്ടിമാർ’ എന്നിവർക്കിടയിലാണ് പ്രധാനമായും എരുതുകളി കാണപ്പെടുന്നത്. കാർഷിക വൃത്തിയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമുള്ള സമുദായങ്ങളാണ് ഇവർ.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരം മുതൽക്കേ ദ്രാവിഡർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കന്നുകാലി ആരാധനയുടെ (Cattle Worship)യും കാർഷിക ഉർവ്വരതാ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും (Fertility Cult) നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ചയാണ് എരുതുകളി. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ മാട്ടുപ്പൊങ്കലിനോട് ഇതിന് സാംസ്കാരികമായി വലിയ സാമ്യമുണ്ട്. മണ്ണിൽ പൊന്നുവിളയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന കാളകളെയും പോത്തുകളെയും ദൈവതുല്യമായി കണ്ട് ആദരിക്കുന്ന ദ്രാവിഡരുടെ പ്രകൃതിസ്നേഹമാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്. മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ശ്രേണീബദ്ധമല്ലാത്ത, തികച്ചും ജൈവികമായ ഒരു സഹവർത്തിത്വത്തെയാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. എരുതുകളിയിലെ പാട്ടുകൾ പലതും പ്രകൃതിയെയും കൃഷിയെയും വാഴ്ത്തുന്നവയാണ്.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: ആധുനികതയുടെ കടന്നുകയറ്റം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിച്ചത് ഇത്തരം കാർഷിക കലകളെയാണ്. ട്രാക്ടറുകളും ആധുനിക യന്ത്രങ്ങളും കന്നുകാലികളുടെ സ്ഥാനം കയ്യടക്കിയതോടെ, കാളകളോടുള്ള വൈകാരിക ബന്ധം ജനങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായി. ഇന്ന് എരുതുകളി എന്നത് വംശനാശം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കലയാണ്. ചുരുക്കം ചില വയനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ, മുതിർന്ന തലമുറയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം ഉത്സവാവസരങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് നാമമാത്രമായി ഇന്ന് എരുതുകളി നടക്കുന്നത്.

വട്ടക്കളി: വനരോദനങ്ങളുടെ വൃത്തതാളം

പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെത്തന്നെ, കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് വൃത്താകൃതിയിൽ നിന്ന് (വട്ടത്തിൽ) ചുവടുവെക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു ഗോത്രനൃത്തമാണ് വട്ടക്കളി. ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളുടെ വിവാഹം, അടിയന്തിരം, ഉത്സവങ്ങൾ തുടങ്ങി എല്ലാ കൂടിച്ചേരലുകളുടെയും അവിഭാജ്യ ഘടകമാണിത്. തുടിയുടെ താളത്തിനൊപ്പം, വളരെ ലളിതമായ ചുവടുകളിൽ തുടങ്ങി ക്രമേണ വേഗത വർദ്ധിച്ച് ഒരു ഉന്മാദാവസ്ഥയിലേക്ക് (Trance) എത്തുന്നതാണ് ഈ നൃത്തത്തിന്റെ സ്വഭാവം. സംഘഗാനത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ഒരാൾ പാടിക്കൊടുക്കുകയും മറ്റുള്ളവർ ഏറ്റുപാടുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ് വട്ടക്കളിക്കുള്ളത്.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: വയനാട്ടിലെ ‘മുള്ളുക്കുറുമർ’, ‘പണിയർ’, ‘കുറിച്യർ’ തുടങ്ങി മിക്കവാറും എല്ലാ ഗോത്ര സമുദായങ്ങൾക്കും അവരുടേതായ വട്ടക്കളി രൂപങ്ങളുണ്ട്. എങ്കിലും മുള്ളുക്കുറുമരുടെ വട്ടക്കളിയാണ് താളപരമായും ദൃശ്യപരമായും കൂടുതൽ സമ്പന്നമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ഒന്നിച്ച് പങ്കെടുക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ മാറ്റുകൂട്ടുന്നത്.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: മനുഷ്യരാശിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ നൃത്തരൂപമാണ് വൃത്താകൃതിയിലുള്ള നൃത്തങ്ങൾ (Circular Dances). സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും ഭ്രമണപഥങ്ങളെയും, ഋതുക്കളുടെ ചാക്രികതയെയും (Cyclic nature of seasons) ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പുരാതന ദ്രാവിഡ സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത അവരുടെ സംഘബോധമായിരുന്നു. വ്യക്തിയല്ല, സമൂഹമാണ് വലുത് എന്ന ബോധം. കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചുള്ള ഈ നൃത്തം ആ സംഘബോധത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഉച്ചനീചത്വങ്ങളില്ലാത്ത, സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും തുല്യസ്ഥാനമുള്ള ഒരു പഴയകാല ദ്രാവിഡ സമത്വദർശനം ഈ വട്ടത്തിൽ കാണാം. കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു അധികാര വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പകരം, എല്ലാവരും തുല്യരായ ഒരു ജനാധിപത്യ ഇടമാണ് വട്ടക്കളി നൽകുന്നത്.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: ഗോത്ര സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇന്നും വട്ടക്കളി സജീവമായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ആഘോഷങ്ങളിൽ ഇത് ഇന്നും ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതാണ്. എന്നാൽ, പഴയകാലത്തെ തനത് ഗോത്രഗാനങ്ങൾക്ക് പകരം സിനിമാ പാട്ടുകളുടെ താളങ്ങൾ ഈ നൃത്തത്തിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുന്നത് ഇതിന്റെ അക്കാദമിക് പവിത്രതയെ വലിയ രീതിയിൽ നശിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. തനത് വായ്ത്താരികൾ അറിയാവുന്ന വയോധികരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവരുന്നതും ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.

പണിയ നൃത്തം: മണ്ണിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കിയവന്റെ വിമോചനതാളം

കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആദിവാസി വിഭാഗമായ പണിയർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന, അതിഗംഭീരമായ ഊർജ്ജവും താളവുമുള്ള ഒരു ഗോത്രനൃത്തമാണ് പണിയ നൃത്തം. പുരുഷന്മാർ ‘തുടി’ എന്ന വാദ്യോപകരണം അതിവേഗത്തിൽ കൊട്ടുകയും, ‘കുഴൽ’ (ഒരു തരം കാറ്റുവാദ്യം) ഊതുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ പരസ്പരം കൈകോർത്ത് താളത്തിൽ ചുവടുവെക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ പുരുഷന്മാരും അവരോടൊപ്പം ചേരും. ശരീരത്തിന്റെ സർവ്വ പേശികളെയും ചലിപ്പിക്കുന്ന, അതീവ വേഗതയുള്ള ഈ നൃത്തം കാണികളിലേക്കും വലിയൊരു ഊർജ്ജം പകരുന്ന ഒന്നാണ്. ചെളി നിറഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ ഞാറുനടുമ്പോൾ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ‘കമ്പളനട്ടി’ ഇതിന്റെ മറ്റൊരു വകഭേദമാണ്.

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ: വയനാട്ടിലെ ‘പണിയർ’ സമുദായമാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. പണിയർ എന്ന വാക്കിനർത്ഥം ‘പണി ചെയ്യുന്നവർ’ അഥവാ തൊഴിലാളികൾ എന്നാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ജന്മിമാരുടെ പാടങ്ങളിൽ അടിമപ്പണി ചെയ്യാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു ഇവർ.

ദ്രാവിഡ സംസ്കൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: അധ്വാനമാണ് പണിയ നൃത്തത്തിന്റെ കാതൽ. ഇത് പുരാതന ദ്രാവിഡ കീഴാള വർഗ്ഗത്തിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ താളമാണ്. പാടങ്ങളിൽ കഠിനമായ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ, ശരീരത്തിന്റെ വേദനയകറ്റാനും മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകാനും പണിയർ കണ്ടെത്തിയ മാർഗ്ഗമായിരുന്നു ഈ നൃത്തവും പാട്ടും. മണ്ണും ചെളിയും അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. തുടിയുടെ അസുരതാളം യഥാർത്ഥത്തിൽ ദ്രാവിഡ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പാണ്. അടിമത്വത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവർ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് പാടിയ പാട്ടുകളാണ് പണിയ നൃത്തത്തിന് അകമ്പടിയാകുന്നത്. ഇതിലെ ചുവടുകൾ പലതും കൃഷിപ്പണികളെ (വിത്ത് വിതയ്ക്കൽ, കൊയ്ത്ത്) അനുകരിക്കുന്നതാണ് എന്നത് ഇതിന്റെ കാർഷിക-ദ്രാവിഡ പാരമ്പര്യത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നു.

നിലവിലെ അവസ്ഥ: അടിമത്വത്തിൽ നിന്നും പണിയർ മോചിതരായെങ്കിലും, ഈ കലാരൂപം ഇന്ന് വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് പണിയ നൃത്തം വയനാട്ടിലെ ടൂറിസ്റ്റ് റിസോർട്ടുകളിൽ വിനോദസഞ്ചാരികളെ രസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വെറും ‘ഷോ’ ആയി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പണത്തിന് വേണ്ടി തങ്ങളുടെ പവിത്രമായ കലയെ വകഞ്ഞുമാറ്റേണ്ടി വരുന്ന ഗതികേടിലാണ് ഗോത്ര കലാകാരന്മാർ. മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നൃത്തം ചെയ്തിരുന്ന അവർ ഇന്ന് കോൺക്രീറ്റ് തറകളിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ, ആ കലയുടെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നതാണ് അക്കാദമിക് ലോകം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടം.

കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ ഉത്തരമലബാറിന്റെയും മലയോരമേഖലകളുടെയും പങ്ക് സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ, വയനാട് എന്നീ ജില്ലകളുടെ ഗ്രാമവഴികളും കാവുകളും ഗോത്രഭൂമികളും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്തത്ര വൈവിധ്യമാർന്ന നാടൻ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും ഫോക്ക്ലോർ കലകളുടെയും ഉറവിടങ്ങളാണ്.

നൂറ്റാടുകളിലൂടെ കൈമാറിവന്ന ഈ സംസ്കൃതിയുടെ മഹാസാഗരത്തിൽ, ഓരോ ദേശത്തിനും ഓരോ ഗ്രാമത്തിനും അവകാശപ്പെടാൻ ഡസൻ കണക്കിന് അനുഷ്ഠാനരൂപങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ മൂന്ന് ജില്ലകളിലുമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന ആ വിശാലമായ സാംസ്കാരിക സമ്പത്തിൽ നിന്ന്, അത്യന്തം പ്രാക്തനവും ദ്രാവിഡ വേരുകൾ ആഴത്തിലുള്ളതുമായ 12 പ്രധാനപ്പെട്ട അനുഷ്ഠാനരൂപങ്ങളെ മാത്രമാണ് ഈ ലേഖനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

നിരവധി നിരവധി അനുഷ്ഠാനങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ഈ മണ്ണിൽ നിന്നും, ആ കലകളുടെ ആത്മാവും ചരിത്രവും ഏറ്റവും തീവ്രമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന തെരഞ്ഞെടുത്ത ചുരുക്കം ചില രൂപങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഒരു ചെറിയ യാത്രയാണിത്. ബാക്കിനിൽക്കുന്ന അനേകം ഗോത്രകലകളുടെയും മാന്ത്രികാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും അനന്തമായ ലോകത്തിലേക്ക് വായനക്കാർക്ക് വെളിച്ചം വീശാൻ ഈ ചെറിയ കുറിപ്പ് പ്രേരണയാകുമെന്ന് കരുതുന്നു.

ആട്ടക്കളം

Posted on by Rajesh Odayanchal

sree muthappan theyyamതെയ്യങ്ങൾ നിരവധിയാണു  പ്രത്യേകിച്ചും കാസർഗോഡും കണ്ണൂരും. അതിൽ തന്നെ, എന്നും പാവപ്പെട്ടവന്റെ വിളിപ്പുറത്തെത്തുമെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന തെയ്യമാണ് മുത്തപ്പൻ‍. സാന്ത്വനവാക്കുകളാൽ‍ ഭക്തന്റെ ദുഃഖം തലോടിമാറ്റാനും സുഖവിവരങ്ങളന്വേഷിച്ച് ആയൂരാരോഗ്യസൗഖ്യം നേരാനും ഉത്തരമലബാറുകാരൻ‌ മറ്റൊരു തെയ്യം വേറെയില്ല! പറശ്ശിനിക്കടാവാണു പ്രധാനമായും ആൾക്കാർ പോവുന്നതെങ്കിലും മുത്തപ്പന്റെ ആരൂഢസ്ഥാനം മുത്തപ്പന്റെ പൂങ്കാവനമായ കുന്നത്തൂർപാടിയാണ്.  കണ്ണൂർജില്ലയിൽ കർണാടക അതിർത്തിയിലുള്ള വനത്തിനാണ് കുന്നത്തൂർപാടി.  കനൽ‍ക്കണ്ണുരുട്ടി വിൽലെടെത്തു വേട്ടയാടി, വിധിയെവരെ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ‍ പര്യാപ്തമായ സ്ഥൈര്യചിത്തതയും ശക്തിയുമാണ് ഓരോ തെയ്യവും ഭക്തനു നൽ‍കുന്നതുതന്നെ. എവിടേയും എന്നപോലെ അടിയുറച്ച ഭക്തിക്കുതന്നെ പ്രധാനം. അരയിൽ‍ പന്തം കുത്തി, ആള്‍‌വലിപ്പത്തിൽ‍ മേലരി ചാടിമറിഞ്ഞ്, തരിവളയും കാൽ‍‌ചിലമ്പുമണിഞ്ഞ് സവർ‌ണന്റെ മേൽ‍‌ക്കോയ്മയ്ക്കെതിരെ അടരാടി ജനമനസ്സിൽ‍ സ്ഥിരസ്ഥായിയായതാണ് ഓരോ തെയ്യങ്ങളും. പുറകിൽ ഓരോ കഥയുണ്ട്; കൂടെപ്പിറപ്പായും ഓരോ മിത്തുകളും ശേഷക്രിയയായി പിന്നീട് ചാർത്തിയ സവർണഹുന്ദുമതത്തിന്റെ മേലാങ്കിയും ഉണ്ട്.  പാവപ്പെട്ടവന്റെ അശ്വാസവും അഭയസ്ഥാനവുമാണു തെയ്യങ്ങള്‍. ജനഹൃദയങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി അവരിലൊരാളായി ഒരു കാരണവരുടെ അധികാരത്തോടെ കുശലാൻവേഷണം നടത്തുന്ന തെയ്യങ്ങളിൽ‍ പ്രധാനിയാണു പറശിനിക്കടവ് മുത്തപ്പൻ‍ തന്നെ. “എന്റെ മുത്തപ്പാ..!” എന്നുള്ള ഒരു വിളിപ്പുറത്ത് മുത്തപ്പനെത്തുന്നു; ദുഖനിവാരണം നടത്തി ജീവതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്തുന്നു, എന്നൊക്കെ നിരവധിയാണു ജനങ്ങൾക്കിടയിലെ സ്നേഹവിശ്വാസങ്ങൾ.

മുത്തപ്പൻ‍ തെയ്യത്തിന്റെ മൊഴിയാട്ടത്തിൽ‍ ചിലത് ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. പെട്ടന്നു കണ്ടു തീർക്കാൻ‍ പറ്റുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു വീഡിയോകള്‍ ആണ്‌ എല്ലാം തന്നെ. നിരത്തിപ്പറയുന്നതിനേക്കാൾ കണ്ടറീയാനും ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ. മുകളിൽ മലബാർ എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും തെയ്യം ബലബാറിൽ മുഴുവനായി വൗന്നില്ലെന്നറിയണം. പാലക്കാട്, മലപ്പുറം, കോഴിക്കോട്, വയനാട്, കണ്ണൂര്‍, കാസര്‍ഗോഡ്‌ എന്നീ ജില്ലകള്‍ ചേരുന്നതാണല്ലോ മലബാർ! കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂര്‍ ജില്ലകളും വയനാട്ടിലെ മാനന്തവാടി താലൂക്ക്, കോഴിക്കോടുജില്ലയിലെ വടകര, കൊയിലാണ്ടി താലൂക്കുകളും കര്‍ണ്ണാടകയിലെ കുടക്, തുളുനാട് എന്നിവയും കൂടി ചേര്‍ന്ന പഴയ കോലത്ത് നാട്ടിലാണ് തെയ്യങ്ങള്‍ ഉള്ളതെന്ന് സാമാന്യമായി പറയാം.

വീഡിയോ 01

ഉദിച്ച സൂര്യൻ‍ ഉദിച്ചിടത്തു തന്നെ നിന്നാ സകലതും കരിയും, എന്റെ വെളിച്ചം വേണം എന്ന ആശ മനസ്സിനകത്തു വെരുമ്പോ നിങ്ങളെന്നിരിക്കുന്നിഹ പാത്രം ഞാനെന്നിരിക്കുന്നതാ ഗുരുവിനെ ഇരുകരവും കൂപ്പി സ്തുതിക്കുമാറാകട്ടെ… എന്നാൽ‍ എളങ്കാറ്റായി വീശി കാർമേഘത്തെ തട്ടിയകലെ മാറ്റി എന്റെ വെളിച്ചം എൽലാവർക്കും ഒരുപോലെ നൽ‍കുമാറാകും…

വീഡിയോ 02

മുത്തപ്പൻ‍ നിവേദ്യമായി കിട്ടിയ കള്ള് ഗുരുസ്ഥാനീയരായവർക്കു വിതരണം ചെയ്യുന്നു.
അഞ്ചും രണ്ടും ഏഴില്ലം, ഒമ്പതില്ലം, മയാമയം നാൽപത്തിനാലില്ലം … ആറുനാട്ടിൽ നൂറുഭാഷയാണ്… ഞാനെന്നിരികുന്നതാ ഈ പാത്രം പണ്ട് നദിയിൽ വീണിരുന്ന നേരം ചെറുതായിരിക്കുന്നിഹ വാഴത്തട പിടിച്ചിറ്റാൻ കരകേറിയത്.. ആ വാഴത്തട തന്നെ വേണം വേറൊരു നദിയിൽ വീഴുമ്പോ.. അതുകിട്ടിയാലേ പിടിച്ചുകേറാനാവൂ എന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവ്വോ?… ഇല്ല! അന്നേരം ഒരു വൈക്കോലിന്റെ കമ്പെങ്കിലും പിടിക്കുംല്ലേ!!

വീഡിയോ 03
വീഡിയോ 04

അല്പം ജാതി ചിന്ത

മതങ്ങളും ജാതികളും ആണല്ലോ പുരോഗമനക്കാരുടെ ഇന്നത്തെ മാനദണ്ഡം തന്നെ!! ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അല്പം ജാതി ചരിത്രം കൂടി പറയാം.
മുത്തപ്പനെന്ന പേരിൽ നാട്ടിൻ പുറങ്ങളിൽ കഴിക്കുന്ന തെയ്യം വെള്ളാട്ടമാണ്. തിരുവപ്പന എന്നുമുള്ളത് പറശ്ശിനിക്കടവാണ്. പടിയിറങ്ങി പറശ്ശിനിക്കെത്തുന്ന ഭക്തർ മുത്തപ്പനു കൊടുക്കുന്നത് കള്ളാണ്. കള്ളൂം മീനും കഴിക്കുന്ന ദൈവമുണ്ടോ എന്ന് തെക്കൻ കേരളക്കാർ ഒരു പക്ഷേ അത്ഭതപ്പെട്ടേക്കാം. സവർണ്ണദൈവ വിശ്വാസത്തിൽ അഭിരമിച്ചാറാടിയ നമുക്ക് ഇതുകാണുന്നതുതന്നെ ഒരു അനുഭവമായിരിക്കും. ബൗദ്ധപാരമ്പര്യം പേറിനടക്കുന്ന തീയ്യരാണ് മുത്തപ്പന്റെ നടത്തിപ്പുകാർ. സ്തീധനസമ്പദായത്തോടുതന്നെ പണ്ടുതൊട്ടേ അസഹിഷുണുത പാലിച്ചുപോന്ന സമുദായമായിരുന്നു അതു. ഇന്നതൊക്കെ മാറിവന്നെങ്കിലും ഇപ്പോഴും രക്തിത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്ന വികാരം പോലെ ഇതൊക്കെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട് ഇവരെ. പറശ്ശീനിക്കടവിൽ എത്തുന്നവർക്ക് ചായയും ഉച്ചയൂണും അത്താഴവും കിടക്കാനുള്ള പായയും സൗകര്യങ്ങളും ഇന്നും നൽകിവരുന്നു. പ്രസാദം തന്നെ വിലകൊടുത്ത് വാങ്ങേണ്ടി വരുന്ന ഇന്നത്തെ അവർണാമ്പലങ്ങളിൽ നിന്നും ഭിന്നമാണിതെന്നേ പറയാനാവൂ. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ദൈവം മുത്തപ്പനാണെന്നൊരു പറച്ചിലുള്ളത് ഈയൊരു സോഷ്യലിസമാണോ എന്നറിയില്ല. ആര്യസംസ്ക്കാരത്തോടും ചടുലമായി എതിർത്തുനിന്ന് പരാജയപ്പെട്ട ഒരു ബുദ്ധപാരമ്പര്യം നമുക്കുണ്ട്, ആ ബുദ്ധന്മാരാണ് മലബാറിലെ തീയ്യന്മാർ, അവരും സവർണബ്രാഹ്മരോട് നന്നായി അടരാടിയിരുന്നു – അനുകൂല സമീപനം സ്വീകരിച്ച നായന്മാരെ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടിയെങ്കിലും ഇന്നിപ്പോൾ കമ്മ്യൂണീസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കാരായും കളരിമുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവർ ഇവർതന്നെയാണെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

എസ്. എൻ. ഡി. പിയുടെ ജാഥയും നയിച്ച് നടേശൻ ഒരിക്കൽ വമ്പിച്ച പ്രചരണം അഴിച്ചുവിട്ടിരുന്നു. അന്ന് ആരോപണമായി പറഞ്ഞതൊക്കെ രക്തസാക്ഷികളായി മരിച്ചു വീഴുന്നവരൊക്കെ ഈഴവർ(തെയ്യന്മാരെന്നു ന്യായം) ആണെന്നും അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കണം എന്നുമൊക്കെയായിരുന്നു. ആര്യസംഹിതകളോട് അടരാടിയ ആ പോരാട്ടവീര്യം കൊണ്ടാവാം അതെന്നേ ഓർക്കേണ്ടതുള്ളൂ. പുലബന്ധം പോലുമില്ലാത്ത ഈഴവനും തീയ്യനും ഇന്ന് ഒരു കുടക്കീഴിലാണുള്ളത്. പക്ഷേ, മുത്തപ്പനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഈഴവർക്ക് പറ്റിയിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പല തോറ്റം പാട്ടുകളിലും തീയ്യർ ഇന്നത്തെ കർണാടക സംസ്ഥനമായ കരുമന നാട്ടിൽ നിന്നും അള്ളടം വഴി ഇവിടെ എത്തിച്ചേർന്നതായി പറയുന്നുണ്ട്. ബില്ലവൻ, ബൈദ്യർ, ഹാളേപൈക്കർ, പൂജാരി, തീയ്യൻ എന്നെല്ലാം അറിയപ്പെടുന്നു. കുടകിൽ നിന്നും കുടിയേറിയ തീയ്യരെ കൊടവാ തീയർ എന്നും പറയപ്പെട്ടിരുന്നു. തെയ്യോൻ എന്ന പദമാണത്രേ തീയ്യൻ എന്നായിത്തീർന്നത്. പറഞ്ഞുവന്നത് തീയ്യരുടെ തെയ്യസങ്കല്പത്തിൽ പ്രധാനിയാണ് മുത്തപ്പനെന്നാണ്. പറശിനിക്കടവ് മഠപ്പുരയിൽ (സവർണഭാഷയിൽ ക്ഷേത്രമെന്നു പറയാം) നിലവിലുള്ള ഭക്ഷണരീതികളും എല്ലാം കാണുമ്പോൾ പഴയ ബൗദ്ധികകൂട്ടായ്മയേയോ കുടിയിരിപ്പിനെയോ അറീയാതെ ഓർത്തുപോകും. സമുദായകാര്യം പറഞ്ഞതിനാൽ അവിടെ അതൊക്കെ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നു കരുതരത്, ബുദ്ധമതം തന്നെ അങ്ങനെയാണല്ലോ 🙂 ആർക്കും വരികയും പോവുകയും ചെയ്യാനാവുന്ന സങ്കല്പാമാണിതിന്നും. പക്ഷേ, ചരിത്രം അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു രസമാണിതൊക്കെ അറിയുക എന്നത്.

വീഡിയോ 05
വീഡിയോ 06
വീഡിയോ 07
വീഡിയോ 08

തെയ്യാട്ടത്തിന്റെ ഒടുവിൽ‍ മുടിയെടുക്കുന്നത് താഴത്തെ വീഡിയോവിൽ കാണാം

മലബാറിലെ കാവുകൾ
ആസുരതാളങ്ങൾക്കൊരാമുഖം
introduction to the Theyyam
മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതി
Parassinikadavu Muthappan
പറശ്ശിനിക്കടവ് മുത്തപ്പൻ
മുത്തപ്പൻ ആട്ടക്കളം വീഡിയോസ്
പൊട്ടൻ തെയ്യം
വിഷ്ണുമൂർത്തി തെയ്യം
കുട്ടിച്ചാത്തൻ തെയ്യം
കരിഞ്ചാമുണ്ഡി തെയ്യം

ആസുരതാളങ്ങള്‍ക്കൊരാമുഖം

Posted on by Rajesh Odayanchal

Theyyam, malabar ritual art, folk art of kerala
തെയ്യം: വടക്കന്‍കേരളത്തിന്റെ തനതുകലാരുപത്തില്‍ പേരും പ്രസിദ്ധിയുമാര്‍ജിച്ച കലാരൂപം! മനയോലയും ചായില്യവും ചാലിച്ച് കടും വര്‍ണങ്ങളാല്‍ മുഖത്തെഴുതി, എരിയുന്ന നെരിപ്പോടുകള്‍ക്കു വലംവെച്ച് ഭക്തര്‍ക്കു അരിയും പൂവും നല്‍കി, അസുരവാദ്യത്തിന്റെ താളച്ചുവടുകള്‍ക്കു പദം പറഞ്ഞ് ഉറഞ്ഞാടുന്ന തെയ്യക്കോലങ്ങള്‍…! അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ആദി ദ്രാവിഡന്റെ ആത്മസ്ഥൈര്യത്തിന്റെ കഥ മുതല്‍, അനീതിക്കെതിരെ പടനയിച്ച ആദിമ വിപ്ലവകാരികളുടെ ഒളിമങ്ങാത്ത ഓര്‍‌മ്മകളുടെ തിളക്കംകൂടിയാണ് ഓരോ തെയ്യക്കോലങ്ങളും. സവര്‍ണതയുടെ സുഖസൌകര്യങ്ങള്‍ വിട്ട് അധ:സ്ഥിതരുടെ കണ്ണീരകറ്റാന്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവര്‍ തൊട്ട് ചാളക്കുടിയില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നുവന്ന് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ തന്നെ പ്രതീക്ഷയായി മാറിയ വീരപുരുഷന്‍മാര്‍ വരെ ഉണ്ട് അക്കൂട്ടത്തില്‍. ഇതൊരു അനുഷ്‍ഠാനമാണ്. തെളിഞ്ഞ ഭക്തിയും കറകളഞ്ഞ വിശ്വാസവുമാണിതിന്റെ ഇതിന്റെ അടിത്തറ.

ഗ്രാമീണമായ അനുഷ്‍ഠാനകലകളില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ് തെയ്യവും തിറയും. വേഷവിധാനത്തില്‍ തന്നെ ദൈവമായി സങ്കല്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണു തെയ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. തിറയാവട്ടെ ദൈവപ്രീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ വേഷം കെട്ടല്‍ മാത്രമാവുന്നു. തിറ ആട്ടത്തിനു പ്രാധാന്യം നല്‍കുമ്പോള്‍ കോലപ്രധാനമാണ് ഓരോ തെയ്യങ്ങളും. ‘ദൈവം’ എന്ന വാക്കിന്റെ തദ്‍ഭവമാണു ‘തെയ്യം’. കാസര്‍ഗോഡ്, കണ്ണൂര്‍ കോഴിക്കോടിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ കര്‍ണാടകയിലെ കുടക് എന്നിവിടങ്ങളിലായി ഒരുങ്ങുന്നു ഈ അനുഷ്‍ഠാനം. ദേവീദേവന്‍മാര്‍, യക്ഷഗന്ധര്‍വന്‍മാര്‍, മൃതിയടഞ്ഞ‌ കാരണവന്‍മാര്‍, ഭൂതങ്ങള്‍, നാഗങ്ങള്‍, വീരപുരുഷന്‍മാര്‍, അനീതിക്കെതിരെ ശബ്‍ദമുയര്‍ത്തിയ വിപ്ലവകാരികള്‍ എന്നിവരുടെയൊക്കെ കോലം കെട്ടി ആരാധിക്കുന്ന കലയാണിത്. മതമൈത്രി വിളിച്ചോതുന്ന മാപ്പിളതെയ്യങ്ങളും അമ്മദൈവങ്ങളും ധാരാളമുണ്ട്.

വേഷത്തില്‍ പ്രധാനം കുരുത്തോലകള്‍കാണ്. കടും വര്‍ണങ്ങളാലുള്ള മുഖത്തെഴുത്താണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. മനയോല, കരിമഷി, മഞ്ഞള്‍പ്പൊടി, അരിമാവ് എന്നീ പ്രകൃതിജന്യവസ്‍തുക്കള്‍ തന്നെയാണ് മുഖത്തെഴുത്തിനുപയോഗിക്കുന്നത്. ചില തെയ്യങ്ങള്‍ കവുങ്ങിന്‍ പാള, മരത്തടി മുതലായവകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ മുഖംമൂടിയും ധരിക്കാറുണ്ട്. കിരീടങ്ങള്‍, ഞൊറിവെച്ച പട്ടുടുപ്പ്, മണിക്കയര്‍, പറ്റും പതകം, മാര്‍വാട്ടം, വെള്ളോട്ടുപട്ടം കയ്യുറ, കഴുത്തില്‍ കെട്ട്, കുരുത്തോലചുറ്റുമുണ്ട് എന്നിവയാണ് കോലങ്ങളുടെ വേഷവിധാനത്തിനുപയോഗിക്കുന്നത്.

വണ്ണാന്‍, മലയന്‍, മാവിലാന്‍, ചെറവന്‍, വേലന്‍, പുലയന്‍, പരവര്‍, ചിങ്കത്താന്‍, പമ്പത്തര്‍ തുടങ്ങിയ സമുദായക്കാരാണ് തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. കാവുകളിലും ഹിന്ദുഭവനങ്ങളിലും വയലുകളില്‍ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ തല്‍കാലിക മറകളിലുമാണ് തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. ഇതിനു ‘കളിയാട്ട’മെന്നുപേര്. അസുരവാദ്യമായ ചെണ്ടയാണ് പ്രധാന വദ്യോപകരണം. മദ്ദളം, തകില്‍, കുഴല്‍, ഇലത്താളം തുടങ്ങിയ വാദ്യോപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു.

തെയ്യം കെട്ടിയ വ്യക്തി കാവിന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ പള്ളിയറയുടെ മുമ്പിലിരുന്ന് ആരാധനാമൂര്‍ത്തിയെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചു പാടുന്ന തോറ്റംപാട്ടാണ് ആദ്യചടങ്ങ്. തോറ്റംപാട്ടിലൂടെയാണ് ആ തെയ്യത്തിനാധാരമായ മൂര്‍ത്തിയുടെ പുരാവൃത്തം അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. ഇതൊരു തുകിലുണര്‍ത്തുപാട്ടാണ്. തോറ്റം പാട്ടിന്റെ പാരമ്യത്തില്‍ തെയ്യം ഉറഞ്ഞാടുന്നു. ചില തെയ്യങ്ങള്‍ഈ സമയത്ത് അഗ്നിപ്രവേശം നടത്തുന്നു. ഭക്തരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു മറുപടിപറയുന്ന ചടങ്ങാണ് ‘ഉരിയാടല്‍’ എന്നുപറയുന്നത്. ശേഷം തെയ്യത്തെ തൊഴുത്, അരിയും കുറിയും വാങ്ങിച്ചാല്‍ തെയ്യത്തിന്റെ പരിസമാപ്തിയായി. മുടിയെടുത്തുമാറ്റുന്ന ചടങ്ങോടെ തെയ്യം അവസാനിക്കുന്നു.

മുച്ചിലോട്ടുഭഗവതി

പീഢനത്തിനും അപമാനത്തിനുമിരയാകേണ്ടിവന്ന ഒരു പാവം കന്യകയുടെ കഥയാണിത്… പുരുഷമേല്‍ക്കോയ്‍മയുടെ കൊടുംതീയില്‍ ഒരുപിടിചാമ്പലായിമാറി, പിന്നീട് ഉഗ്രരൂപിണിയായി ഉയര്‍‌ത്തെണീറ്റ രായമംഗലത്തുമനയിലെ കൊച്ചുതമ്പുരാട്ടിയുടെ കഥ! അറിവുകൊണ്ട് വിജയം നേടിയപ്പോള്‍ അപവാദ പ്രചരണം നടത്തി സമൂഹം ഭ്രഷ്ട് കല്‍പ്പിച്ചതിനാല്‍, അപമാനഭാരത്താല്‍ അഗ്നിയില്‍ ജീവന്‍ ഹോമിച്ച വിദ്യാസമ്പന്നയായ ബ്രഹ്മണകന്യകയാണ് മുച്ചിലോട്ടു ഭഗവതി. ഈ തെയ്യത്തിന്റെ പുരാവൃത്തം അറിയാന്‍ ആഗ്രഹം ഉള്ളവരെ ഇങ്ങോട്ടു ക്ഷണിക്കുന്നു.

മുത്തപ്പന്‍

കുറിച്യരെ ഒന്നിച്ചു നിര്‍ത്താനും പഴശ്ശിരാജവംശത്തിന്റെ ചൂഷണത്തില്‍ നിന്നും കുറിച്യരെ മോചിപ്പിക്കുന്നതിനുംവേണ്ടി പോരാടിയ ഒരു ധീരയോധാവിന്റെ ചരിത്രമുണ്ട് താളിയോലകളില്‍. നാടുകാര്‍ ബഹുമാനപുരസ്സരം അദ്ദേഹത്തെ മുത്തപ്പനെന്നു വിളിച്ചു പോന്നു. കീഴ്‍ജാതിക്കാരുമായ് ചേര്ന്ന് അവര്‍ക്കുവേണ്ടിപോരാടിയ ആ ധീരയോധാവിന്റെ സ്മരണയാണ് മുത്തപ്പനെന്ന തെയ്യക്കോലത്തിലൂടെ അനാവൃതമാവുന്നത്. പാടിപ്പതിഞ്ഞ പുരാവൃത്തങ്ങള്‍ അവനോടുള്ള സ്നേഹാദരങ്ങള്‍ മാത്രമായി കണക്കാക്കിയാല്‍ മതി. പുരാവൃത്തങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം ത്യാഗോജ്വലമായ ഒരു ജീവിതതപസ്യയുടെ സ്മരണപുതുക്കലാണ് ശ്രീ മുത്തപ്പന്റെ തെയ്യക്കോലം. അധ:സ്ഥിതര്‍‍ക്കുവേണ്ടി ഇല്ലം വിട്ടിറങ്ങി അവരോടൊപ്പം ജീവിച്ച്‍ അവരുടെ സമരപോരാട്ടങ്ങള്‍ക്കു പുതിയ വ്യാഖാനങ്ങള്‍ നല്‍കിയ വ്യക്തിയാണ് ചരിത്രത്തിലെ മുത്തപ്പന്‍. അവസനാകാലത്ത്‍ മുത്തപ്പന്‍ താമസിച്ചത് കുന്നത്തൂര്‍പാടിയെന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും പറശ്ശിനിക്കടവു മഠപ്പുര മുത്തപ്പന്റെ സജീവസാന്നിദ്ധ്യത്താല്‍ പ്രസിദ്ധമായിത്തീര്‍‍ന്നു. അവിടെ എത്തുന്ന ഭക്തജനങ്ങള്‍‍ ഇന്നും മദ്യവും മീനുമാണ് മുത്തപ്പനു കാണിക്കയായി വെയ്‍ക്കുന്നത്. മുത്തപ്പന്റെ കെട്ടിക്കോലത്തിലൂടെ താന്‍ പണ്ടുനയിച്ച നായാട്ടും മധുപാന‌വും ഒക്കെ പുനര്‍‍ജനിക്കുകയാണ്. കോലത്തുനാടിന്റെ ആത്മസാക്ഷാത്‍കാരമാണു മുത്തപ്പന്‍. അവരുടെ ഏതാപത്തിലും മുത്തപ്പന്‍ കൂടെയുണ്ടെന്നൊരു വിശ്വാസം. കേരളത്തില്‍ ജൈനമതക്കാര്‍ തങ്ങളുടെ ദേവനായ തീര്‍ത്ഥങ്കരനേയും ബുദ്ധമതക്കാര്‍ ബുദ്ധനേയും (ശ്രീബുദ്ധനുള്‍പ്പടെ) മുത്തന്‍, മുത്തപ്പന്‍, എന്നൊക്കെ വിളിച്ചിരുന്നു. മുക്തന്‍ എന്നതിന്‍റെ ഗ്രാമ്യമാണ് മുത്തന്‍. ആ വഴിയിലൂടെ ചിന്തിക്കില്‍ ശക്തമായ ഒരു ബുദ്ധമതാടിത്തറ കൂടി നമുക്കിവിടെ കാണാനാവും. ജൈന ബുദ്ധമതങ്ങളുടെ അധഃപതനത്തിനുശേഷം കുറേയധികം പേര്‍ ക്രിസ്തുമതാനുയായികളായി. ഇത്തരത്തിലാണ്‌ മലയാറ്റൂരിലെ ക്രിസ്ത്യന്‍ പള്ളിയില്‍ മുത്തപ്പനെ ആരാധിക്കുന്നത്. മുത്തപ്പന്‍ തെട്ടത്തിന്റെ സംഭവബഹുലമായ പുരാവൃത്തം ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. പാടിപ്പഴകി വന്ന കഥകളായി മാത്രം ഇതിനെ കാണുക ഇതേ ലേഖനം ഇംഗ്ലീഷിൽ വായിക്കാൻ ഈ ലിങ്ക് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.

പൊട്ടന്‍ തെയ്യം

തെയ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ

ആത്മബോധത്തിന്റെ അന്ത:സത്ത വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് പൊട്ടന്‍ തെയ്യത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം. പ്രാപഞ്ചികതത്ത്വങ്ങള്‍ വാരിവിതറിയ പുലയനുമുമ്പില്‍ നമിച്ചുനില്‍ക്കേണ്ടിവന്ന അദ്വൈതശില്പിയായ സ്വാമി ശങ്കരാചാര്യരുടെ കഥ ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ. അതാണ് പൊട്ടനാട്ടത്തിന്റെ പുരാവൃത്തത്തിനാധാരം. പുലയര്‍ തൊട്ട് ബ്രാഹ്മണര്‍ വരെയുള്ളവര്‍ ആരാദിച്ചുവരുന്ന ദൈവമാണിത്. ദൃഡമായ ശൈവപുരാവൃത്തത്താല്‍‌ നിര്‍‌മ്മിതം. പുലയര്‍‍ക്കെന്നപോലെ മലയര്‍‍ക്കും ഈ തെയ്യം കുടുംബദേവതയാണ്. എങ്കിലും പൊട്ടന്‍ തെയ്യം ചിറവന്‍, പാണന്‍ തുടങ്ങിയ സമുദായക്കാരും കെട്ടാറുണ്ട്.പൊട്ടന്‍ തെയ്യത്തിന്റെ പുരാവൃത്തകഥ വിശദമായി ഇവിടെ ഉണ്ട്. വായിക്കുക.

വിഷ്‌ണുമൂര്‍ത്തി

ശുദ്ധനും നിരപരാധിയുമായ തീയ്യച്ചെറുക്കന്റെ അചഞ്ചലഭക്തിയില്‍ സ്ഥിതികാരകനായ മഹാവിഷ്‍ണു പ്രത്യക്ഷനാവുകയാണിവിടെ. പരദേവത/പരിദേവതയായി ജാതിഭേദമന്യേ പാലന്തായിക്കണ്ണനെന്ന ആ വൈഷ്‍ണവന്‍ പുനര്‍‍‍ജനിക്കുന്നു.

ത്രിമൂര്‍‍ത്തിസങ്കല്‍‍പ്പത്തില്‍ മഹാദേവനാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ തെയ്യസങ്കല്‍‍‍പ്പങ്ങളുള്ളത്‍. നായാടി നടന്ന ആദിമ‌ദ്രാവിഡന്റെ ആത്മവീര്യത്തിനുതകുന്നതായിരുന്നു ഓരോ ശൈവപുരാവൃത്തങ്ങളും. പുലിത്തോലണിഞ്ഞ്‍, പമ്പിനെ മാലയായി ചൂടി ചുടലഭസ്‍മവുമണിഞ്ഞു നടക്കുന്ന മഹാദേവസങ്കല്‍‍പ്പം ആ നായാട്ടുസമൂഹത്തിന് എന്തുകൊണ്ടും ചേരുന്നതായിരുന്നു. മദ്യമാംസാദികള്‍ അവനുകാണിക്കയാവുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ.

മഹാവിഷ്‍ണുവിനു പൊതുവേ തെയ്യക്കോലങ്ങള്‍‍‍ കുറവാണ്. പറശ്ശിനിക്കടവു ശ്രീമുത്തപ്പനോടു കൂടി ആടുന്ന വെള്ളാട്ടം‍‍ മഹാവിഷ്‍ണുവിന്റെ അംശാവതാരമാണ്. ബക്കിയുള്ള തെയ്യക്കോല‌ങ്ങളേറെയും ശൈവസങ്കല്‍‍‍പ്പങ്ങളോ അമ്മസങ്കല്‍‍പ്പങ്ങളോ മറ്റുള്ളവയോ ആണ്.

ഭംഗിയുള്ള മുഖത്തെഴുത്തും കുരുത്തോലകൊണ്ടുള്ള വലിയ ഉടയാടയും ഈ തെയ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകളാണ്. രാത്രിയില്‍ തന്നെ “കുളിച്ചാറ്റം” എന്നറിയപ്പെടുന്ന വെള്ളാട്ടത്തിന്റെ പുറപ്പാടുണ്ടാവും. തെയ്യം കെട്ടേണ്ടയാള്‍‍‍ ചില പ്രത്യേക ആടയാഭരണങ്ങളോടെ ആട്ടക്കളത്തിലിറങ്ങുന്ന ചെറിയൊരു ചടങ്ങാണിത്‍.(വെള്ളാട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പിന്നീട് പോസ്‍റ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്.)ഒറ്റക്കോലരൂപത്തിലും വിഷ്‍ണുമൂര്‍‍ത്തിയെ കെട്ടിയാടിക്കുന്നു. വലിയ നിരിപ്പുണ്ടാക്കി അഗ്നിയില്‍ വീഴുന്ന ഒരു കെട്ടിക്കോലം കൂടിയാണിത്‍. വിഷ്‍ണുമൂര്‍‍ത്തിയുടെ അഗ്നിപ്രവേശം അല്പം ഭയാനകമായൊരു പ്രക്രിയയാണ്. അനേകം വെളിച്ചപ്പാട‌മാര്‍ അകമ്പടിക്കാരായുണ്ടാകും. മിക്കസ്ഥലങ്ങളിലും തൊണ്ടച്ചന്‍മാരുടെ ഒരു വെളിച്ചപ്പാടനെങ്കിലും വിഷ്‍ണുവിന്റെ അകമ്പടിയായി വേണമെന്നുണ്ട്. ഒറ്റക്കോലങ്ങള്‍‍ പൊതുവേ രാത്രികളിലാണുണ്ടാവുക. വയലുകളിലാണിത്‍ അരങ്ങേറുന്നത്. വയലിന്റെ നടുക്ക് വലിയൊരു നിരിപ്പ് ജ്വലിച്ചു നില്‍‍പ്പുണ്ടാവും. പുലര്‍‍ച്ചയോടെ അതുകത്തിയമര്‍‍ന്ന് കനല്‍‍‍ക്കട്ടകളായിമാറിയിരിക്കും. ആ നേരത്താണ് വിഷ്ണുമൂര്‍‍ത്തിയുടെ അഗ്നിപ്രവേശം.

മലയസമുദായക്കാര്‍‍ മാത്രമേ വിഷ്‍ണുമൂര്‍‍ത്തിയെ കെട്ടാറുള്ളൂ. വിഷ്‍ണുമൂര്‍‍ത്തിയെ കെട്ടുന്ന ആള്‍‍ക്ക് അടയാളം കൊടുക്കുന്നതും ഒരു ചെറിയ ചടങ്ങാണ്. ഇന്നയാളെത്തന്നെ വിഷ്‍ണുമൂര്‍‍ത്തിയായി കെട്ടണമെന്ന ഒരാളെ പറഞ്ഞേല്‍‍പ്പിക്കുന്ന ചടങ്ങാണിത്‍‍. ഒറ്റക്കോലയിടങ്ങളിലും മറ്റും ഇരുചെയ്യേണ്ടത്‍ തീയ്യസമുദായത്തിലെ ഒരു കാരണവരാണ്. വീടുകളിലാണ് തെയ്യം ആടിക്കേണ്ടതെങ്കില്‍ വീട്ടുകാരണവരാണ് മ‌ലയന്‍‍പണിക്കര്‍‍ക്ക് അടയാളം കൊടുക്കേണ്ടത്. പാലന്തായി കണ്ണന്റെ കഥനകഥയും വിഷ്‌ണുമൂര്‍ത്തി തെയ്യത്തിന്റെ മിത്തും ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നുRitual art of kerala, Theyyam, folk art of kerala

കുട്ടിച്ചാത്തന്‍

ശിവാംശത്തില്‍‍നിന്നും ഉടലെടുത്ത മറ്റൊരു മൂര്‍‍ത്തീരൂപമാണ് കുട്ടിച്ചാത്തന്‍. ശിവന്‍ ഒരു ദ്രാവിഡദേവനാണ്. ആര്യന്‍‍മാരായ ബ്രാഹ്മണര്‍‍ മധ്യേഷ്യാഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇന്നത്തെ അഫ്‍ഗനിസ്ഥാന്‍ വഴി ഭാരതത്തിലേക്കു വന്‍‍തോതില്‍ കുടിയേറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. ആ യാത്രാവേളയിലുടലെടുത്ത ഭാഷയാണു പ്രൌഡഭാഷയായ സംസ്‍കൃതം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇംഗ്ലീഷുപോലുള്ള പാശ്ചാത്യഭാഷകള്‍‍ക്കും സംസ്‍കൃതത്തിനുമുള്ള പ്രകടമായ സാമ്യങ്ങളെ വിലയിരുത്തി ഇവയ്ക്കെല്ലാം മൂലരൂപമായ മറ്റൊരു ആദിമഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ചില പഠനങ്ങള്‍‍ വിലയിരുത്തുന്നു. ആര്യന്‍മാരുടെ പ്രധാനദേവന്‍, ദേവകളുടെയൊക്കെ രാജാവായ ദേവേന്ദ്രനായിരുന്നു. പാലും പഴങ്ങളും നെയ്യും പൂവുമൊക്കെയായി അവരാ ദേവനെ പൂജിച്ചുവന്നു. എന്നാല്‍ ഭാരതത്തിലെത്തിയ ആര്യന്മാര്‍‍ക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്, സാത്വികത തൊട്ടുതീണ്ടാത്ത രക്തവും മാംസവും നേദിക്കുന്ന രുദ്രമൂര്‍‍ത്തികളെയാണ്. പ്രകൃതിശക്തികളെ ഭയന്ന ആദിമദ്രാവിഡന്‍ അവനു രൂപം കൊടുത്തു മൂര്‍‍ത്തിയായ് ആരാധിക്കുകയായിരുന്നു. അന്നവനെ കാടുകളില്‍ ഏറെ വേട്ടയാടിയ വിഷരൂപികളായ നാഗങ്ങളെ അവനാരാധിച്ചു, ജീവനെടുക്കരുതേയെന്ന് കേണപേക്ഷിച്ചു, ഇരുട്ടില്‍ മരണം വിതയ്‍ക്കുന്ന അരൂപികള്‍‍ക്കവ‍‍ന്‍ ഭൂതമെന്നും പേരുവിളിച്ചു. അവരൊടൊക്കെയുള്ള അവന്റെ മനമുരുകിയ പ്രാര്‍‌ത്ഥന ആരാധനാമൂര്‍‍ത്തിക്കുള്ള തോറ്റം പാട്ടായി… ഇയൊരവസ്ഥയില്‍, ബ്രാഹ്മണന്റെ പാലും പൂവും ആദിദ്രാവിഡനുമുന്നില്‍ ചിലവാകില്ലെന്നു മനസ്സിലായ ആര്യര്‍ ദ്രാവിഡന്റെ മൂര്‍‍ത്തികളെ തങ്ങളിലേക്കു സ്വാംശീകരിക്കുകയായിരുന്നു. ആദികാവ്യമായ രാമയണവും ലോകോത്തരമഹാകാവ്യമായ മഹാഭാരതവും ആ സ്വാംശീകരണത്തിലൂടെ ജനിക്കുകയും ചെയ്ത അത്ഭുതമായ കഴ്‍ചയാണു പിന്നീടു കണ്ടത്. രാമായണത്തില്‍ ശ്രീരാമചന്ദ്രനു കൂട്ടായി ലങ്കയിലേക്കു പാലം പണിയുകയും രാവണനിഗ്രഹത്തിനു യുദ്ധക്കളത്തിലിറങ്ങുകയും ചെയ്‍ത ‘വാനര‍ന്‍’മാര്‍ അന്നത്തെ തമിഴ്‍ദ്രാവിഡനല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല. കറുത്ത കാനന വാസികളെ ആര്യപുച്ഛം വാനരനെന്നു വിളിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ!

അതെന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ,നമുക്കിങ്ങു വടക്കു മലബാറിലേക്കുതന്നെവരാം. ഇവിടെ, ഉത്തരകേരളത്തില്‍, കാസര്‍‍ഗോഡു കണ്ണൂര്‍ ഭാഗങ്ങളില്‍ കെട്ടിയാടുന്ന ഒരു തെയ്യമാണ്‌ കുട്ടിച്ചാത്തന്‍ തെയ്യം. പതിനെട്ടു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബക്കാര്‍ ആരാധിച്ചു പോരുന്ന ആരാധനാമൂര്‍‍ത്തിയും മന്ത്രമൂര്‍ത്തിയാണ്‌ കുട്ടിച്ചാത്തന്‍. മാന്ത്രികത്വമുള്ള കുട്ടിച്ചാത്തന്മാരില്‍ പ്രാധാന്യമുള്ളവ കരിങ്കുട്ടി,പൂക്കുട്ടി,തീക്കുട്ടി എന്നീ കുട്ടിച്ചാത്തന്മാരാണ്‌. ബ്രാഹ്മണേതര കുടുംബങ്ങളും ഈ തെയ്യങ്ങളെ ആരാധിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. കണ്ണൂര്‍ ജില്ലയിലെ പയ്യന്നൂരിനടുത്തുള്ള ഒരു മന്ത്രതന്ത്ര ബ്രാഹ്മണകുടുംബമാണ്‌ കാളകാട്ട് ഇല്ലം. കാളകാട്ട് തന്ത്രിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തെയ്യമാണ്‌ കുട്ടിച്ചാത്തന്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ തെയ്യത്തെ കാളകാട്ട് കുട്ടിച്ചാത്തന്‍ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. ആര്യന്‍മാരോടുള്ള ദ്രാവിഡന്റെ അടങ്ങാത്ത പ്രതിഷേധത്തിനു നിതാന്തമായി നമുക്കീ തെയ്യത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാവുന്നതാണ്. ശൈവരൂപിയായ കുട്ടിച്ചാത്തനെ കുറിച്ചറിയാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്‍. ഇവിടെയുണ്ട് കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍.

തെയ്യങ്ങള്‍ ഇനിയുമുണ്ട് – നൂറുകണക്കിനു തെയ്യങ്ങള്‍. ജാതിയുടേയും മതത്തിന്റേയും കെട്ടുപാടുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്നും പുറത്തുവന്ന് അവര്‍ ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു – ആശീര്‍‌വദിക്കുന്നു. താളപ്പെരുക്കങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കോലം കെട്ടി എരിയുന്ന നെരിപ്പോടിനെ സാക്ഷിയാക്കി മണ്ണിലെ ദൈവരൂപങ്ങള്‍ പദം പറഞ്ഞാടുന്ന കാഴ്‌ച അനുപമമാണ്‌. ഉച്ചനീജത്വങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശൂന്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തന്നെ രൂക്ഷവാക്കുകളാല്‍ വിമര്‍ശിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കോമാളിതെയ്യങ്ങളും ഒറ്റക്കോലപറമ്പുകളില്‍ കാണാവുന്നതാണ്‌. ഇതു മലബാറിന്റെ പുണ്യമാണ്‌; മലയാള നാടിന്റെ തന്നെ മഹാപുണ്യം!

ചെമ്പിലോട്ടുഭൂതം

Posted on by Rajesh Odayanchal
Chembilottu Bhootham
Chembilottu Bhootham

കണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ തളിപ്പറമ്പിനുസമീപം മലയോരദേശമാണു നടുവിൽ. ആദിവസി സമൂഹമായ കരിമ്പാലക്കാർ ഏറെയുള്ള ദേശമാണത്. കരിമ്പാല സമുദായക്കാരുടെ ഉപാസനാമൂർത്തിയാനു ചെമ്പിലോട്ടു ഭൂതം. മൈക്കാട്ടുമലയിലാണു ചെമ്പിലോട്ടു ഭൂതം കുടിയിരിക്കുന്നത്. ഈ തെയ്യത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാന കർമ്മങ്ങളും ഐതിഹ്യവും മറ്റു തെയ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ഒത്തിരി വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ചൂട്ടുകറ്റയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കനൽക്കണ്ണുരുട്ടി എട്ടുദിക്കും നടുങ്ങുമാറുച്ചത്തിൽ അലറിവിളിച്ചാണ് ചെമ്പിലോട്ടുഭൂതം ഉറഞ്ഞടുന്നത്. പുരപ്പുറത്തു കയറിയാണ് വായ്ത്താരി വഴക്കങ്ങളിലൂടെ തെയ്യം ജനതതിയോടു സംവദിക്കുന്നത്. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ് ആദിവാസിസമൂഹം നെൽക്കറ്റകൾ അവരവരുടെ കുടിലുകളിൽ സൂക്ഷിക്കാറുണ്ട്. മലയിറങ്ങിവന്ന് ഭൂതം അതൊക്കെയും മോഷ്ടിക്കുമത്രേ. ഇങ്ങനെ മോഷ്ടാവായി രംഗത്തുവരുന്ന ഭൂതത്തെ നാട്ടുകാർ പണ്ടെന്നോപിടികൂടിയെന്നാണു വായ്ത്താരി. മോഷ്ണം കൂടാതെ നാട്ടിൽ ഏറെ വിപത്തും നാശനഷ്ടങ്ങളും ഭൂതം ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഭൂതത്തെ ആവാഹിച്ച് ചെമ്പുകുടത്തിൽ അടക്കം ചെയ്ത് ഇന്നത്തെ ജാനുപ്പാറ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആനവീണകുന്നിൽ കുടം പഴമക്കാർ അടക്കം ചെയ്തുവത്രേ.

പ്രകൃതിക്ഷോഭത്തിൽ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിട്ട ചെമ്പുകുടം പുറത്തുവന്നു. ഉരുണ്ടുരുണ്ട് അജ്ഞാതശക്തിയാൽ അതുതകർന്ന് ഭൂതം പുറത്തെത്തി. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് ഭൂതം വീണ്ടും പ്രശ്നമായിത്തുടങ്ങി. മകരക്കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞെത്താറുള്ള ഭൂതത്തെ പിടികൂടാനായി ഗ്രാമവാസികളൊത്തൊരുമിച്ച് മെതിയുത്സവം നടക്കുന്ന പുല്ലവനം ആലശ്ശേരിക്കളത്തിൽ ഒത്തുകൂടും. പൂർവ്വികരുടെ ഈ ഒത്തു കൂടലിന്റെ പ്രതീകമായി വർഷം തോറും വൃശ്ചികമാസത്തിൽ കളത്തിൽചെമ്പിലോട്ടു ഭൂതത്തെ കെട്ടിയാടിക്കുന്നു.

വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും ചെറുമരങ്ങളുംതണല്വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആലശ്ശേരി കളത്തിൽ വാഴപ്പോളകൾ കൊണ്ട് താൽകാലികമായുണ്ടാക്കുന്ന ചെറിയ പതിയിലാണു തെയ്യാട്ടം നടക്കുക. ചെണ്ടയുടേയും ചീനിക്കുഴലിന്റേയും ആസുരതാളത്തിൽ ഭൂതം രൗദ്രഭാവത്തോടെ ഉറഞ്ഞാടും. അല്പനേരത്തെ കെട്ടിയാട്ടത്തിനുശേഷം ഭൂതം കെട്ടുപള്ളിപ്പുറവും അറക്കവില്ലും തകർക്കുന്ന ചടങ്ങുണ്ട്. അപ്പോൾ കരിമ്പാല സമുദായത്തിലെ ചെറുപ്രായക്കാർ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തു പിടിച്ച് (ആറാമ്പള്ളി എന്നു പറയുമിതിനെ) വാഴപ്പോള കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പതിസ്ഥാനം അഥവാ പള്ളിപ്രം സംരക്ഷിക്കും. നിറവിളക്കിനു മുമ്പ്പിൽ നിന്നാവും ഭൂതത്തിന്റെ വാക്‌തർക്കവും മറ്റും നടക്കുക. വാഴപ്പോളയിൽ ഒന്നെങ്കിലും കൈക്കലാക്കാൻ ഭൂതം അവിടെ നടത്തുന്ന വാക്ശരങ്ങളും മല്ലയുദ്ധവും കാഴ്ചക്കാർക്ക് രസകരമായ അനുഭൂതിയാണു നൽകുക.

കരിമ്പാലക്കാരുടെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണു വാഴപ്പോള. വാഴപ്പോള തട്ടിയെടുക്കാനാണു ഭൂതം ശ്രമിക്കുക. പള്ളിപ്രത്തിൽ ഭൂതം പ്രവശേക്കുന്നതും അതിനു വേണ്ടിയാണ്. വാഴപ്പോള എടുത്ത ശേഷം ഭൂതം പുരപ്പുറത്ത് കയറും.മോഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന നെൽക്കറ്റകൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ചടങ്ങുകളും മറ്റുകർമ്മങ്ങളും പുരപ്പുറത്താണു നടക്കുക. തെയ്യാട്ടത്തിനു വേണ്ടി പ്രത്യേകമായി കെട്ടിയൊരുക്കിയ പുരപ്പുറത്ത് തെയ്യവും യുവാക്കളും തമ്മിൽ പിടിവലി പോരാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവസാനം കോപാവേശത്തിൽ ജ്വലിച്ചുയരുന്ന തെയ്യം ആ പുരമുഴുവൻ തകർക്കുന്നു.

നെൽക്കറ്റകൾകൈയ്യിൽ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഭൂതം മലമുകളിലെ നീരുറവയിൽ ചെന്നു കിടക്കും. നീരൊഴുക്ക് നിർത്തിവെച്ച് ജനങ്ങൾക്ക് വെള്ളമില്ലാതാക്കാനും കൃഷിനശിപ്പിക്കാനുംവേണ്ടിയാണിത് ചെയ്യുന്നതെന്നാണു വിശ്വാസം. വൈതൽകോൻ എന്ന കുടകുരാജാവിന്റെ അധീനതയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്താണ് ഭൂതത്തിന്റെ ആവാസം. പഴയരാജകൊട്ടാരം, ക്ഷേത്രം, കിണർ എന്നിവ ഇന്നും അവിടെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്.

പൊലി പൊലിക ദൈവമേ താൻ ദൈവമായോൻ എന്നുള്ള പൊലിച്ചു പാടൽ മാത്രമാണു തെയ്യത്തിനു തോറ്റം പാട്ടായുള്ളത്. പുരാവൃത്തപരമായ യാതൊരു വർണ്ണനകളും തോറ്റം പാട്ടുകളിൽ ഇല്ല. മുകളിൽ പറഞ്ഞതൊക്കെയും വാമൊഴിപ്പഴക്കങ്ങളിലൂടെ ഇന്നു നിലനിൽക്കുന്ന പുരാവൃത്തം മാത്രമാണ്.

തെയ്യത്തിനായി വ്രതം നോറ്റിരിക്കുന്നവരെ അരിക്കാർ എന്നാണു വിളിക്കുക. ഏഴുദിവസത്തെ വ്രതം ചെമ്പിലോട്ടുഭൂതം കെട്ടാൻ ആവശ്യമാണ്. കളത്തിൽതിറതുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ വ്രതം നോറ്റവർ മറ്റാരേയും തൊടാനോ മറ്റുവീടുകളിൽ പോകാനോ അവിടങ്ങളിൽ നിന്നും ജലപാനം പോലും നടത്താനോ പാടില്ല. തെയ്യക്കളം വിട്ടു പുറത്തു പോകാൻ പാടില്ല എന്നർത്ഥം. തെയ്യക്കളത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന തിനക്കഞ്ഞി മാത്രമാണിവർക്കു ഭക്ഷണം. അവലും മലരും മദ്യവും മറ്റു നൈവേദ്യങ്ങളും കളത്തിൽതന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതാവണം. തൊട്ടടുത്തചന്തകളിൽ നിന്നും വാങ്ങിക്കുന്നവ പോലും കളത്തിൽ കയറ്റാറില്ല.

തെയ്യത്തിനു ചായില്യം, മനയോല എന്നിവ കൊണ്ടാണ് മുഖത്തെഴുത്ത്. കണ്ണിൽ വട്ടത്തിൽ തിരിമഷി. വെളുത്ത താടി, കാലിൽ ചിലമ്പ്, ശിരസ്സിൽ തലപ്പാളി, അലക്കുവട്ടം, തലയ്ക്കു പിന്നിൽ ബഞ്ചിക്കെട്ട്, ഓലക്കാത്, കൈകളിൽ കൈവള, ചൂടകം, കഴകം, വെളുമ്പ്യൻ ഉടുപ്പ്, അരയിൽ മിന്നുന്ന വൈവിദ്ധ്യമാർന്ന അണിയലകൾ, കൂടാതെ, നെഞ്ചിലും വയറ്റിലും മഞ്ഞൾ അരച്ചു തേയ്ക്കുന്നു.

തെയ്യത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാനകർമ്മങ്ങൾ ഒക്കെയും നടത്തുന്നത് കരിമ്പാലൻ മൂപ്പനാണ്. വണ്ണാൻ മലയൻ എന്നീ സമുദായക്കാരാണ് തെയ്യം കെട്ടുന്നത്. ചെമ്പിലോട്ടു വീരൻ, അന്തിത്തിറ, ചാമുണ്ഡി, ഉതിരാളിപ്പോതി, കരിങ്കാളിപ്പോതി, എന്നീ തെയ്യങ്ങളും അപ്പോൾ കെട്ടിയാടാറുണ്ട്. നാട്ടുകാരുടെ ജനകീയ കമ്മിറ്റിയാണു തെയ്യംകെട്ടിനു നേതൃത്വം നൽകുന്നത്.

അലാമിക്കളി

Posted on by Rajesh Odayanchal

കര്‍ബലയുദ്ധം

കാസര്‍‌ഗോഡ്‌ ജില്ലയിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിലും‌ കര്‍‌ണാടകയിലെ മം‌ഗലാപുരം‌ പ്രദേശങ്ങളിലും‌ കണ്ടുവന്നിരുന്ന ഒരു നാടോടികലാരൂപമാണ് അലാമികളി. ഹിന്ദുമുസ്ലീം‌ മതസൗഹാര്‍‌ദത്തിന്റെ സ്നേഹപാഠങ്ങള്‍‌ ഉള്‍‌ക്കൊള്ളുന്ന ഉദാത്തമായൊരു കലാരൂപമായിരുന്നു ഇത്‌. മുസ്ലീം‌ ചരിത്രത്തിലെ ധന്യമായൊരദ്ധ്യായമാണ് കര്‍ബലയുദ്ധം‌. Continue reading →

Parassinikadavu Muthappan

Posted on by Rajesh Odayanchal

Parassini kadavu Sree MuthappanIn the thaliyola (talipot palm leaves) there is a memoir about a valiant soldier who wrestled for the autonomy of Kurichiyars and unchained them from the disgrace of Pazhassi Raja dynasty. The people with reverence called him Muthappan. By lending hands to the down caste people, he fought for them and thus is materialized through the art dance form named Muthappan theyyam. The antique songs sung by people can be considered to be the love and affection towards him. Above all these antique histories, Sree Muthappan theyyam also reminds us of the ardent sacrifice of an ascetic. Muthappan in the history is a man who stepped out from his home, lived with the outcaste and gave a new identity to the outcastes. In the declining years it is believed that Muthappan lived at Kunnattur paadi.

ഈ ലേഖനത്തിന്റെ മലയാള പരിഭാഷ ഇവിടെ നിന്നും‌ വായിക്കാവുന്നതാണ്

But Parassinikadavu is blessed with the presence of Muthappan. Here as a present to Muthappan the devotees give liquor and fish as their offering and thus held him in high regard. By the intake of liquor, Muthappan theyyam reminisce the old memories, where everything gets started with a new birth. Muthappan is the self realization of kollathunaad. They believe that in any predicament or troubles Sree Muthappan will always protect them as their guard.

തെയ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ

Coming up from the upper caste family and helping the underlings, Sree Muthappan became the worshipped idol of the lower caste people. Sree Muthappan is believed to be the God, who hears the call of the needy and comes for his help. In between Kannur and Thaliparambh, the beautiful country side Parassinikadavu is filled with the grace of lord Muthappan. On the shores of Valappattannam river is Muttapann’s Madapura (outhouse). Through this ritual enactment, it clearly signifies the unity of the Kollathoor native. When Muthappan theyyam performs the delirious dance, we can see in the minds of the Kolathoor people, the old hidden figure of burnt wrath of coal. We can see clearly on the face of Muthappan, the misery caused to the poor people due to the illegal practice existed in the olden days.
Lord Muthappan is believed to be the God who hears the sorrowful cries of the devotees and comes for their help. Let’s move onto the history of Muthappan. Ayyangarillam was an illam, where the Brahmin landlord with his wife Paadikutti antharajn lived. They were not gifted with children. The couples were unhappy over this. One day Paadikuttiyamma went to the river bank to take bath and on her way back, she heard the cry of a baby and followed the cry. To her surprise she found a cute baby beating its legs, lying in-between the dried leaves. Seeing Paadikuttiyamma, the baby stopped its blubber. Loveliness brimmed over the cute face. She took the baby and kissed it with great affection. Taking the name of lord Kottiyurappan she moved on to Ayyankara illam.Parassini kadavu sree muthappan vellaattam

The Brahmin, after seeing his wife, with a baby in her hand ran towards her with surprise. This is the gift of Kootuyurapppan, she said with great contentment. She gave the baby to her husband. The couples considered the baby as a treasure from Lord Shiva who has helped the illam by giving an heir to the illam. The mana (house) was filled with happiness and glee. The sandal bed was ready. The illam was reverberated with lullabies. Paadikuttiyamma dressed the baby and gave him milk and fruits. He laughed innocently showing his gum. In that sweet smile, all their woes found its end. Paadikuttiyamma daily prayed Kottuyurrapan to make him healthy and to give him a long life span.

The couples didn’t know how the days passed. In the child’s sweet smile, in his tinkling bracelet and also in his prattling sweet talk; they saw a spanking kind of bliss. He acquired the maturity rapidly and they saw it as Lord Kottiyurappan’s wonder –working play. But their happiness did not stay for long time. They saw some kind of changes in their son’s behavior.

He liked to squander the day time fully outside the mana (house). He didn’t like the idea of confining himself inside the naalukett (quadrangular building). His companions were the kurichiyiran children (lower caste) living in the hilly area. He wandered about by joining with the low caste people and ate and drank with them. More than the milk rice, he liked the staled rice that he got from kurichiyir huts. Paadikutttiyamma was upset over the change that she saw in her son’s behavior. She cried bitterly thinking about her son’s wretched state. Seeing his wife’s state, the Ayyankara Brahmin’s rose into fury. Out of control he blasted.
“Living with the hill tribes, eating fish and deer meat you are a sinner! You are not supposed to enter the mana. You can go wherever you like. Ayyankara illam is not a place for you drunkard to enter.
“Get out ….!”- The Brahmin roared helplessly against his son.

He didn’t utter a word.
Paadikuttiyamma cried appallingly.
He neither stood to console his father nor to wipe out his mother’s tears. His resoluteness and steadiness made the father to plunge in grief. After all hopes being shattered, the father collapsed on the floor.

The last watch of the night was born.
The couples as if in a dream were staggered to see the sight when they opened their eyes. “The treasure of Lord Kottuyurappan, their son with thousands of sunshine was sitting on the gem throne”. The sweet smile showered out from the divine figure, wore the bow and arrow and was decorated with the golden jingling anklet and garments. The face was blazing with the divine light. The divine figure looking towards the couples said.
“Time has come near… it is the time to leave. After leaving, I won’t forget you. Whenever you think about me I will reach near you.
Further it is a journey to achieve my birth aim. Bless me and give me the permission to leave.”

After saying these words, the miraculous lad continued his journey.
Where is he going….! Nobody knew.
Crossing the hills and jungles he reached at Kunnathurpaadi, which was naturally so rapturous.
For thirty six years by doing penance he stayed along with the children’s of hill at the hilly side. Having nobody to control he wandered by frisking eating and drinking.

One day he desired to drink toddy from palm tree. He climbed the palm tree and poured out the pot of toddy into his mouth. The sweet taste of the toddy made him craze.
When the pot was empty, he kept the pot in its usual place and slept off.
Someone called out from down the tree.
Who is that?
“The toddy tapper chandan”. He has come to take toddy. After seeing a strange person on the top of the palm tree, he is shouting at him. When there was no response, he became angry.
“You arrogant creature, come down….. Who gave you the permission to drink toddy?
He roared like a lion which echoed till the sky.

Parassini kadavu sree muthappan vellaattamBut the person sitting on the top of the palm tree sat silently, turning a deaf ear to what he had heard. Chandan got irritated, seeing the man sitting idly without any response. He was outraged and tried to shoot the man using his bow and arrows.
But what a wonder, the arrow which went straight to the old man was caught and thrown away by the old man.

Chandan, who send the arrow fell unconscious and was turned into a rock. The news spread like wild fire. Chandan’s wife wailing came running near the palm tree. She went round Chandan who was turned into a rock. She bowed the old man standing near her and mourned.
“Mutttappa….…. This is the better half of my life… please bless me… please give back my Chandan. I don’t have anyone in this world. Muthappan blessed her and Chandan regained his original form. He offered his prayer to Muthappan and prostrated before him.
“From now onwards I am giving you the charge to offer me fish and toddy. Without any hammer you can perform it, my blessings are always with you”.

From the outer side of Ayyankaraillam, there arose an unexpected dejected cry. The villagers flocked in front of the illam.
What happened?
Who is in danger?
The Ayyankara Brahmin is struggling to death. Paaddikuttiyamma couldn’t bear it any more and she is exhausted. She called out Kottiyyurappan to help them. She thought about her darling son. She grieved for not having a support. To wipe out the tears of Paadikuttiyamma, people flowed to the illam. Suddenly her son stood in front of her, smiling and was surrounded with the divine light. Brokenheartedly, she embraced her son and cried. The son wiped out his mother’s tears and consoled her.Both father and mother shined in the divine light. Leaving the mana and all their properties to the people, they left their body. Sree Muthappan was glorified as the protector of the village people. It is believed that by this ritualistic dance performance (Muthappan Theyyam) Muthappan comes and consoles the people.Sree Muthappan is believed to be the personification of two divine figures – Thiruvappana and Vellatom. The dual divine figures Thiruvappana and Vellatom are similar to those of the Theyyamkaliyattem of the northern Malabar region. Though Sree Muthappan is worshiped as a single deity, it actually represents an integrated or unified form of two Gods, namely Vishnu with a fish-shaped crown and Shiva with a crescent-shaped crown.

Sree Muttapann’s Theyyams are performed year-round whereas other Theyyams are seasonal. Sree Muthappan is always escorted by a dog. Dogs are considered sacred here and one can see dogs in large numbers in and around the temple. There are two carved bronze dogs at the entrance of the temple that are believed to symbolize the bodyguards of the God. Once the Prasada is prepared it is first served to a dog that is always ready within the temple compound.

Local myths augment the importance of dogs to Sree Muthappan, such as the tale that follows:

Sri Muthappan Old Photo
Muthappan theyyam Old photo
A few years ago, temple authorities decided to lessen the number of dogs inside the temple; so they took some dogs and puppies away. From that very day, the performer of the Sree Muthappan Theyyam was unable to perform; it is said that the spirit of Sree Muthappan enters the performer’s body for the duration of the ceremony. But He probably refused to enter the performer’s body because the dogs had been removed. Realizing their mistake, the dogs were brought back to the temple by the temple authorities. From that day onwards, Theyyam performances returned to normal.

ഈ ലേഖനത്തിന്റെ മലയാള പരിഭാഷ ഇവിടെ നിന്നും‌ വായിക്കാവുന്നതാണ്

Tradition requires that the Annual Festival of the Muthappan Temple at Parassinikkadavu to start by a procession led by a male member of the “Thayyil” clan of Thayyil, Kannur from the family home to the main altar of the temple, where he offers a ‘Pooja’ to the God.