അസ്തിത്വവ്യഥയുടെയും വിപ്ലവനിരാശയുടെയും കനൽവഴികൾ

മലയാള കവിതയിലെ ‘ആധുനികത’ (Modernism) അതിന്റെ രൗദ്രഭാവത്തോടും ആത്മീയമായ ശൂന്യതയോടും കൂടി ആവിഷ്കരിച്ച കവിയാണ് ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്. എഴുപതുകളിലും എൺപതുകളിലും കേരളീയ യൗവനത്തെ പിടിച്ചുലച്ച വിപ്ലവവീര്യവും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ കടുത്ത മോഹഭംഗങ്ങളും ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിതകളുടെ ജീവരക്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തവും ദാർശനികവുമായ കവിതകളിലൊന്നാണ് ‘പിറക്കാത്ത മകൻ’. ഈ കവിത കേവലമൊരു വ്യക്തിപരമായ വിലാപമല്ല; മറിച്ച്, അത് എഴുതപ്പെട്ട കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ പരിച്ഛേദവും കവിയുടെ സ്വന്തം ജീവിതവ്യഥകളുടെ തീക്ഷ്ണമായ ആവിഷ്കാരവുമാണ്.

1. കവിതയുടെ പശ്ചാത്തലം: പ്രക്ഷുബ്ധമായ എഴുപതുകളും സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളും

‘പിറക്കാത്ത മകൻ’ ജനിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സന്ധിയിലാണ്. 1970-കളിലെ കേരളം രാഷ്ട്രീയമായി കലുഷിതമായിരുന്നു.

• നക്സലൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തകർച്ച: വ്യവസ്ഥിതിയെ മാറ്റാമെന്ന വ്യാമോഹത്തോടെ ആയുധമെടുത്ത ഒരു വലിയ തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഭരണകൂട ഭീകരതയാലും ആഭ്യന്തര ശൈഥില്യത്താലും തകർക്കപ്പെട്ട കാലമായിരുന്നു അത്.

• അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ കരിനിഴൽ: പൗരാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും, ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന യൗവനങ്ങൾ ജയിലറകളിലും ലോക്കപ്പുകളിലും അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്ത കാലം.

• തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും: അഭ്യസ്തവിദ്യരായ യുവാക്കൾ തൊഴിലില്ലാതെ തെരുവുകളിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു. വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള കടുത്ത അമർഷവും നിരാശയും അവരിൽ അസ്തിത്വവാദപരമായ (Existentialist) ചിന്തകൾ വളർത്തി.

ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്, ക്രൂരവും അഴിമതി നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു ലോകത്തേക്ക് തന്റെ ചോരയിൽ ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന മകനെ ക്ഷണിക്കാൻ കവി വിസമ്മതിക്കുന്നത്.

2. കവിയുടെ ജീവിതവ്യഥകൾ കവിതയിൽ

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ വ്യക്തിജീവിതം കവിതയുമായി വേർപെടുത്താനാവാത്തവിധം പട്ടുപോയതാണ്. കൗമാരത്തിൽ തന്നെ വീടുവിട്ടിറങ്ങേണ്ടി വന്ന കവി അനുഭവിച്ച യാതനകൾ ഈ കവിതയുടെ അടിത്തറയാണ്.

• തെരുവിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ: പട്ടിണി, അഭയമില്ലായ്മ, അലച്ചിലുകൾ എന്നിവയായിരുന്നു കവിയുടെ നിത്യസഹായികൾ. “വിശപ്പിന്റെ വിളി” എന്തെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് അറിഞ്ഞ കവിക്ക്, തന്റെ മകനും ഇതേ നരകം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.

• സ്നേഹനിരാസങ്ങൾ: കുടുംബത്തിൽ നിന്നും സമൂഹത്തിൽ നിന്നും നേരിട്ട തിരസ്കരണങ്ങൾ കവിയെ അങ്ങേയറ്റം ഏകാകിയാക്കി. തന്റെ മകന് നൽകാൻ തന്റെ കൈയിൽ ഭൗതികമായ സുരക്ഷിതത്വമോ, മാനസികമായ ശാന്തിയോ ഇല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് കവിയെ വേട്ടയാടി.

“ഈ കശാപ്പുശാലയിലേക്ക്, ഈ ചതിക്കുഴികളിലേക്ക് എന്റെ മകൻ വരേണ്ടതില്ല” എന്ന കവിയുടെ തീരുമാനം ഒരു പിതാവിന്റെ ക്രൂരതയല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന്റെ ക്രൂരതയിൽ നിന്നുള്ള കരുതലാണ്.

3. കാവ്യപ്രമേയത്തിന്റെ അക്കാദമിക് വിശകലനം

‘പിറക്കാത്ത മകൻ’ എന്ന കവിതയെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രധാനമായും മൂന്ന് ദാർശനിക തലങ്ങൾ ദർശിക്കാം:

എ. ആന്റി-നാറ്റലിസം (Anti-natalism) അഥവാ ജനനവിരുദ്ധത

ജീവിതം ദുഃഖപൂർണ്ണമാണെന്നും, അതിനാൽ പുതിയൊരു ജീവന് ജന്മം നൽകുന്നത് ആ ജീവനോട് ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയാണെന്നുമുള്ള ദർശനമാണിത്. കവി ഇവിടെ മകനോട് പറയുന്നത്, ജനിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ജനിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ഭാഗ്യം എന്നാണ്.

ബി. ചരിത്രത്തോടുള്ള കലഹം

ചരിത്രം എപ്പോഴും വഞ്ചനകളുടെയും രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളുടെയും കഥ മാത്രമാണ് എഴുതിവെച്ചിട്ടുള്ളത്. മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച എല്ലാ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും (അത് കമ്മ്യൂണിസമായാലും മുതലാളിത്തമായാലും) പരാജയപ്പെട്ടുപോയ ഒന്നാണെന്ന് കവി തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ പരാജയപ്പെട്ട ചരിത്രത്തിന്റെ ഇരയായി മാറാൻ മകനെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കവി തയ്യാറല്ല.

സി. സ്നേഹത്തിന്റെ തീവ്രത

ഈ കവിത പ്രത്യക്ഷത്തിൽ നിഷേധാത്മകമാണെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, അതിന്റെ അന്തർധാര തീവ്രമായ സ്നേഹമാണ്. ലോകത്തിന്റെ ദംഷ്ട്രകളിൽ നിന്ന് തന്റെ മകനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി അവന് ജന്മം നൽകാതിരിക്കുക മാത്രമാണെന്ന കവിയുടെ നിഗമനം സ്നേഹത്തിന്റെ പരകോടിയാണ്.

4. സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളും കാവ്യബിംബങ്ങളും: ഒരു താരതമ്യം

കവിതയിലെ വരികളും അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അന്നത്തെ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ ക്രോഡീകരിക്കാം:

5. ശൈലിയും കാവ്യസൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും

ചുള്ളിക്കാടിന്റെ തനത് ശൈലിയായ ‘തീക്ഷ്ണ പദാവലി’ (fiery vocabulary) ഈ കവിതയിലും പ്രകടമാണ്. സംസ്കൃത പദങ്ങളുടെ ഗാംഭീര്യവും തെരുവിന്റെ പച്ചയായ ഭാഷയും ഇതിൽ സമന്വയിക്കുന്നു. വരികളിലെ ദ്രുതതാളവും നാടകീയതയും വായനക്കാരനിൽ കടുത്ത വൈകാരിക ആഘാതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു പ്രവാചകന്റെ ഗൗരവത്തോടെയാണ് കവി തന്റെ പിറക്കാത്ത മകനോട് സംവദിക്കുന്നത്.

ഉപസംഹാരം

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ‘പിറക്കാത്ത മകൻ’ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ മാത്രം കവിതയല്ല. മനുഷ്യൻ ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം പ്രസക്തമായ ചില അസ്തിത്വ ചോദ്യങ്ങൾ അത് ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. കവിയുടെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതവ്യഥകളും അന്നത്തെ സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും ഈ കവിതയ്ക്ക് നൽകിയ ഊർജ്ജം ചെറുതല്ല. വിപ്ലവത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ നിന്നും ഉയർന്നുവന്ന കനൽവരികളായി, മനുഷ്യദുഃഖത്തിന്റെ അനശ്വര ഗീതമായി ഈ കവിത മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ എന്നും തിളങ്ങിനിൽക്കും.