ചീമേനി തോൽവിറക് സമരം (1946): കീഴാള സ്ത്രീകളുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടവും കാർഷിക വിപ്ലവവും – ഒരു ചരിത്ര വിശകലനം
കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക സമര ചരിത്രത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ നാൾവഴിയിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു അധ്യായമാണ് 1946-ൽ ഉത്തര മലബാറിലെ (ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ് ജില്ല) ചീമേനിയിൽ നടന്ന ‘തോൽവിറക് സമരം’. സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിലുള്ള, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളി സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ജീവിതാവശ്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ജന്മിത്വത്തിനും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിനുമെതിരെ നടത്തിയ ഐതിഹാസികമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്. തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ അടുപ്പുകൂട്ടുവാൻ ആവശ്യമായ കരിയിലകളും ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ലകളും (തോൽവിറക്) അടുത്തുള്ള എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും വനഭൂമിയിൽ നിന്നും ശേഖരിക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഗ്രാമീണർക്ക് അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പരമ്പരാഗത അവകാശത്തെ ജന്മിമാർ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ, മഹിളാ സംഘത്തിന്റെയും കർഷക സംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ സംഘടിക്കുകയും വിലക്കുകളെ വകവെക്കാതെ കാട്ടിൽ കയറി വിറക് ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്തു. കേവലം കുറച്ച് വിറകിന് വേണ്ടിയുള്ള സമരമായിരുന്നില്ല അത്; മറിച്ച്, വായുവും വെള്ളവും പോലെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾക്ക് മേലുള്ള സാധാരണക്കാരന്റെ ജന്മാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു തോൽവിറക് സമരം.1
ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം
ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ചീമേനി പ്രദേശം അക്കാലത്ത് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിക്ക് കീഴിലുള്ള മലബാർ പ്രവിശ്യയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ധാരാളം കുന്നുകളും വനപ്രദേശങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഈ പ്രദേശം വൻകിട ജന്മിമാരുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.
മലബാറിലെ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളെപ്പോലെ ചീമേനിയിലും ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥിതി അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ രൂപത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർക്ക് യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാരുടെ വിശാലമായ ഭൂമിയുടെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു ചീമേനി എസ്റ്റേറ്റ്. ഗ്രാമത്തിലെ ദരിദ്രരായ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതം ഈ കാടിനെയും എസ്റ്റേറ്റിനെയും ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. കന്നുകാലികളെ മേയ്ക്കാനും, പുല്ലരിയാനും, പ്രത്യേകിച്ച് പാചകം ചെയ്യാനുള്ള വിറക് ശേഖരിക്കാനും അവർ ഈ ഭൂമിയെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്താണെന്ന (Commons) പരമ്പരാഗത വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അവർ ജീവിച്ചിരുന്നത്.2
ജന്മിത്വ ചൂഷണവും വിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള വിലക്കും
1940-കളോടെ വടക്കൻ മലബാറിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും അഖില മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെയും സ്വാധീനം വലിയ തോതിൽ വർദ്ധിച്ചു. കയ്യൂർ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകർ സംഘടിക്കുകയും ജന്മിമാരുടെ അന്യായമായ പാട്ടവ്യവസ്ഥകൾക്കും അക്രമപ്പിരിവുകൾക്കുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും തുടങ്ങി. ചീമേനിയിലെ ദരിദ്ര കർഷകരും കർഷക സംഘത്തിൽ അംഗങ്ങളായി.
തന്റെ കുടിയാന്മാർ തനിക്കെതിരെ സംഘടിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ ജന്മിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. കർഷകരെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാനും അവരെ സാമ്പത്തികമായി തകർക്കാനും ജന്മി തീരുമാനിച്ചു. അതിന്റെ ഭാഗമായി, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജനങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുപോന്നിരുന്ന പല അവകാശങ്ങളും ജന്മി റദ്ദാക്കി. അതിൽ ഏറ്റവും ക്രൂരമായത് ചീമേനി എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്ന് ‘തോൽവിറക്’ (ഉണങ്ങിയ ഇലകളും ചില്ലകളും) ശേഖരിക്കുന്നതിന് ഏർപ്പെടുത്തിയ നിരോധനമായിരുന്നു.
“കർഷക സംഘത്തിൽ ചേർന്നവരുടെ വീടുകളിൽ ഇനി അടുപ്പു പുകയരുത്” എന്നതായിരുന്നു ജന്മിയുടെ ലക്ഷ്യം. കാരണം, അന്നത്തെ കാലത്ത് മണ്ണെണ്ണയോ ഗ്യാസോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാട്ടിൽ നിന്നുള്ള വിറക് മാത്രമായിരുന്നു പാവപ്പെട്ടവന്റെ ഏക ഇന്ധനം. ഈ വിറക് നിഷേധിക്കുന്നതിലൂടെ ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊല്ലാനാണ് ജന്മി ശ്രമിച്ചത്.3
കർഷക സ്ത്രീകളുടെ ദുരിതങ്ങളും മഹിളാ സംഘത്തിന്റെ ഉദയവും
വിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള വിലക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിച്ചത് ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളെയാണ്. വീടുകളിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുക എന്നത് പൂർണ്ണമായും സ്ത്രീകളുടെ ചുമതലയായിരുന്നു. വിറകില്ലാതെ വന്നതോടെ പല വീടുകളിലും പട്ടിണിയായി. പുരുഷന്മാരെക്കാൾ കൂടുതൽ ഈ ജന്മിത്വ വിലക്കിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അനുഭവിച്ചത് സ്ത്രീകളാണ്.
ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലാണ് കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വനിതാ വിഭാഗമായ ‘മഹിളാ സംഘം’ ചീമേനിയിൽ സജീവമാകുന്നത്. കെ. ദേവയാനി, പി. യശോദ തുടങ്ങിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കൾ ഗ്രാമങ്ങളിലെത്തി സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭിക്ഷയായി ചോദിച്ചുവാങ്ങേണ്ടതല്ലെന്നും, അത് പൊരുതി നേടേണ്ടതാണെന്നും അവർ സ്ത്രീകളെ ബോധവൽക്കരിച്ചു. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, ചീമേനിയിലെ കർഷക സ്ത്രീകൾ അടുക്കളയുടെ നാല് ചുവരുകൾക്ക് പുറത്തുവന്ന് തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വർഗ്ഗപരമായ ചൂഷണത്തോടൊപ്പം ലിംഗപരമായ അതിജീവനത്തിന്റെ പ്രശ്നം കൂടിയായി തോൽവിറക് സമരം മാറി.4
1946-ലെ സമരത്തിന്റെ ഗതിവേഗങ്ങൾ
കർഷക സംഘത്തിന്റെയും മഹിളാ സംഘത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ രഹസ്യമായി യോഗങ്ങൾ ചേർന്നു. ജന്മിയുടെ വിലക്ക് ലംഘിച്ച് സംഘടിതമായി കാട്ടിൽ കയറി വിറക് ശേഖരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. 1946 ഡിസംബർ മാസത്തിൽ സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.
സമരത്തിന്റെ രീതി:
-
നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ രാവിലെ സംഘം ചേർന്ന് ചുവപ്പുകൊടിയും പിടിച്ച് മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ വിളിച്ച് എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു.
-
കയ്യിൽ അരിവാളും വള്ളിച്ചൂരലുകളുമായി അവർ കാട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.
-
ജന്മിയുടെ കാവൽക്കാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവർക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.
-
ആവശ്യത്തിന് തോൽവിറക് ശേഖരിച്ച്, അത് തലച്ചുമടായി ഗ്രാമത്തിലേക്ക് അവർ ആഘോഷപൂർവ്വം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ടല്ല സമരം അവസാനിച്ചത്. തുടർച്ചയായ ദിവസങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഇത് ആവർത്തിച്ചു. “ഞങ്ങളുടെ കാട്, ഞങ്ങളുടെ വിറക്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം ചീമേനിയിലെ കുന്നുകളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ജന്മിയുടെ അധികാരത്തിന് മേലുള്ള കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു ഈ പെൺമുന്നേറ്റം.
ഭരണകൂട ഭീകരതയും അടിച്ചമർത്തലും
സ്ത്രീകളുടെ ഈ ധീരമായ പോരാട്ടം ജന്മിയെ ഭയപ്പെടുത്തി. കർഷക സംഘത്തെയും മഹിളാ സംഘത്തെയും അടിച്ചമർത്താൻ ജന്മി ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ (മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് – MSP) സഹായം തേടി. കരിവെള്ളൂരിലും കാവുമ്പായിലും കർഷകരെ വെടിവെച്ചു കൊന്ന എം.എസ്.പി സേന ചീമേനിയിലുമെത്തി.
പോലീസ് ഗ്രാമത്തിൽ ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. വിറക് ശേഖരിക്കാൻ പോയ സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. പലരുടെയും വീടുകളിൽ കയറി പാത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും തല്ലിത്തകർത്തു. സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ നിരവധി സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജയിലിലടച്ചു. ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകളെപ്പോലും പോലീസ് വെറുതെവിട്ടില്ല. കള്ളക്കേസുകൾ ചുമത്തി ഇവരെ കോടതി കയറ്റി. എന്നിട്ടും ആ സ്ത്രീകളുടെ വീര്യം ചോർന്നുപോയില്ല. കോടതി മുറികളിൽ പോലും അവർ ജന്മിത്വത്തിനെതിരെ ഉച്ചത്തിൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു.5
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും പാരിസ്ഥിതിക ഫെമിനിസവും
കേരള ചരിത്രത്തിൽ തോൽവിറക് സമരത്തിന് വളരെ സവിശേഷമായ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. ഇത് വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക സമരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ അതിജീവന സമരമായിരുന്നു.
-
സ്ത്രീ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണം: കേരളത്തിലെ കാർഷിക സമരങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഒരു നിർണ്ണായക ശക്തിയായി മാറിയത് തോൽവിറക് സമരത്തിലൂടെയാണ്. പുരുഷന്മാരുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ പോലീസ് മർദ്ദനങ്ങളെ നേരിടാനും അവകാശങ്ങൾ പിടിച്ചുവാങ്ങാനും തങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.
-
വിഭവങ്ങൾക്കുമേലുള്ള അവകാശം (Ecofeminism): ആധുനിക കാലത്ത് നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ഫെമിനിസത്തിന്റെ (Ecofeminism) ഏറ്റവും മികച്ച പ്രായോഗിക ഉദാഹരണമാണ് ഈ സമരം. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു മുതലാളിയുടെയോ ജന്മിയുടെയോ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ലെന്നും, അത് ആ മണ്ണിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരുടേതാണെന്നുമുള്ള വലിയ പാഠം ഈ സമരം നൽകുന്നു.
-
ജന്മിത്വത്തിന്റെ പതനം: ഈ സമരത്തോടെ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാർക്ക് കർഷകർക്ക് മേലുണ്ടായിരുന്ന അപ്രമാദിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു. തങ്ങളെ എതിർക്കാൻ സ്ത്രീകൾ പോലും തയ്യാറാവുന്നു എന്നത് ജന്മിമാരുടെ മനോവീര്യം തകർത്തു. പിൽക്കാലത്തെ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് ഇത് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി.
1946-ലെ തോൽവിറക് സമരം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെയും സമാന്തരമായി നടന്ന കർഷക പോരാട്ടങ്ങളിലെയും തിളക്കമുള്ള ഒരേടാണ്. കേവലം കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ വിറകിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവനും മാനവും പണയം വെച്ച് പോരാടിയ ചീമേനിയിലെ ആ അജ്ഞാതരായ കർഷക സ്ത്രീകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പോരാടിയത് വരും തലമുറയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ആത്മാഭിമാനത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു. ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങളിൽ രാജാക്കന്മാരുടെയും വലിയ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെയും പേരുകൾക്ക് താഴെ പലപ്പോഴും ഇത്തരം കീഴാള സമരങ്ങൾ തമസ്കരിക്കപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ സമത്വബോധം കെട്ടിപ്പടുത്തത് ചീമേനിയിലെ കാട്ടുപാതകളിൽ ചോരയൊഴുക്കിയ ആ ധീര വനിതകളാണ്.
1946-ലെ ഉത്തര മലബാറിലെ പ്രധാന കർഷക സമരങ്ങൾ
തോൽവിറക് സമരം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല. 1946 അവസാനത്തോടെ മലബാറിൽ നടന്ന സമാനമായ മറ്റ് പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ പട്ടിക താഴെ നൽകുന്നു:
| സമരത്തിന്റെ പേര് | നടന്ന മാസം/വർഷം | പ്രധാന വിഷയം | രക്തസാക്ഷികൾ/നേതാക്കൾ |
| കരിവെള്ളൂർ സമരം | 1946 ഡിസംബർ 20 | പട്ടിണി കാലത്ത് ജന്മി നെല്ല് കടത്തുന്നത് തടഞ്ഞു. | കീനേരി കുഞ്ഞമ്പു, തിടിൽ കണ്ണൻ |
| കാവുമ്പായി സമരം | 1946 ഡിസംബർ 30 | തരിശുഭൂമിയിൽ പുനം കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം. | അഞ്ച് കർഷകർ വെടിയേറ്റു മരിച്ചു |
| തോൽവിറക് സമരം | 1946 ഡിസംബർ | എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നും തോൽവിറക് ശേഖരിക്കാനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ സമരം. | കെ. ദേവയാനി, പി. യശോദ, മഹിളാ സംഘം |
തോൽവിറക് സമരത്തിലെ പ്രധാന മുന്നണിപ്പോരാളികൾ
തോൽവിറക് സമരത്തിന് ആശയപരവും സംഘടനാപരവുമായ നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ:
-
കെ. ദേവയാനി: വടക്കൻ മലബാറിലെ മഹിളാ സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ സുപ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ച ധീര വനിത. തോൽവിറക് സമരത്തിൽ സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക നേതൃത്വം നൽകി.
-
പി. യശോദ: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സജീവ പ്രവർത്തകയും അദ്ധ്യാപികയും. സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.
-
ഇ.കെ. നായനാർ: അന്നത്തെ യുവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്. ഉത്തര മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രധാന സംഘാടകരിലൊരാൾ. പിൽക്കാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.
-
ചീമേനിയിലെ അജ്ഞാതരായ കർഷക സ്ത്രീകൾ: യാതൊരു ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസവുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, തോക്കുകളേന്തിയ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിനെതിരെ ചെങ്കൊടിയുമേന്തി പോരാടിയ നൂറുകണക്കിന് ദരിദ്ര സ്ത്രീകൾ.
അവലംബം (References)
-
കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (Kurup, K.K.N.). (1989). Agrarian Struggles in Pragmatic Kerala. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (മലബാറിലെ കാർഷിക സമരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്ര പഠനം).
-
രാധാകൃഷ്ണൻ, പി. (Radhakrishnan, P.). (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.
-
ദേവയാനി, കെ. (Devayani, K.). (1995). തോൽവിറക് സമരവും മഹിളാ പ്രസ്ഥാനവും (സ്മരണകൾ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
-
നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (Namboodiripad, E.M.S.). (1994). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.
-
ഐസക്, ടി.എം. തോമസ്, & ബി. ശ്യാമള. (Isaac, T.M. Thomas & Shyamala, B.). (1998). കേരളത്തിലെ സ്ത്രീ മുന്നേറ്റ ചരിത്രം. കേരള ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത്.
