അച്ചിപ്പുടവ സമരം (1859): വസ്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സാമൂഹിക വിമോചനത്തിന്റെയും കേരളീയ പോരാട്ട ചരിത്രം

തിരുവിതാംകൂറിലെ അധഃസ്ഥിത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹിക വിമോചന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1859-ൽ മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ അരങ്ങേറിയ ‘അച്ചിപ്പുടവ സമരം’. ഈ സമരത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ, വസ്ത്രധാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ ഒന്നാം ഘട്ടമായി ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത് തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ നാടാർ സ്ത്രീകൾ നടത്തിയ ‘ചാന്നാർ ലഹള’ അഥവാ മാറുമറയ്ക്കൽ സമരത്തെയാണ്. 1822-ൽ തുടങ്ങി 1859-ലെ രാജകീയ വിളംബരത്തിലൂടെ മാറു മറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം നേടിയെടുത്ത ആ ഒന്നാം ഘട്ടത്തിന്റെ ആവേശകരമായ തുടർച്ചയായാണ് അച്ചിപ്പുടവ സമരം രൂപപ്പെട്ടത്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാർക്ക് മാത്രം ധരിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നതും, കാൽമുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കിക്കെട്ടുന്നതുമായ ‘അച്ചിപ്പുടവ’ എന്ന വിശേഷാൽ വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള ഈഴവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അവർണ്ണ വിഭാഗം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശത്തിന് വേണ്ടി, നവോത്ഥാന നായകൻ ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കായംകുളത്ത് നടന്ന സായുധവും സംഘടിതവുമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു ഇത്. മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന അവകാശമായ വസ്ത്രധാരണത്തിന് മേൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ തീർത്ത വിലക്കുകളെ പൊളിച്ചെഴുതിയ ഈ സമരം, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ കേരളീയ നവോത്ഥാനത്തിന്റ തീപ്പൊരിയായിരുന്നു.¹

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം: ശരീരം എന്ന അധികാരകേന്ദ്രം

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം, വിശേഷിച്ചും തിരുവിതാംകൂർ, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെയും അയിത്താചാരങ്ങളുടെയും ഏറ്റവും ക്രൂരമായ രൂപങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു. സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ കേരളത്തെ ‘ഭ്രാന്താലയം’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് ഈ കടുത്ത ജാതീയതയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. അക്കാലത്ത് അധികാരവും മേൽക്കോയ്മയും സ്ഥാപിച്ചെടുത്തിരുന്നത് മനുഷ്യശരീരത്തിന് മേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. താഴെത്തട്ടിലുള്ള മനുഷ്യർ എന്ത് കഴിക്കണം, എന്ത് ധരിക്കണം, എന്ത് ആഭരണം അണിയണം, ഏത് ഭാഷ സംസാരിക്കണം എന്നതെല്ലാം സവർണ്ണ ജന്മിമാർ കർശനമായി തിട്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.²

വസ്ത്രധാരണ ചട്ടങ്ങൾ (Sartorial rules) ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വസ്ത്രം കേവലം നഗ്നത മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ജാതി ശ്രേണിയിലെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്ഥാനം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ചിഹ്നം കൂടിയായിരുന്നു. സവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു കാൽമുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കിക്കെട്ടുന്ന വിശേഷപ്പെട്ട വസ്ത്രമായ ‘അച്ചിപ്പുടവ’ (ചുവപ്പോ കറുപ്പോ കരയുള്ള നേർത്ത മുണ്ട്). ഈഴവർ, പുലയർ, പറയർ തുടങ്ങിയ അവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് കാൽമുട്ടിന് താഴേക്കും നെഞ്ചിന് മുകളിലേക്കും വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പരുക്കൻ നൂലിൽ നെയ്ത തോർത്തോ ചുട്ടിയോ (ഒന്നാം മുണ്ട്) മുട്ടിന് മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന രീതിയിൽ ഉടുക്കാൻ മാത്രമേ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. ഈ നിയമം ലംഘിക്കുന്നത് കടുത്ത ശിക്ഷകൾക്കും അക്രമങ്ങൾക്കും കാരണമായി.

ഒന്നാം ഘട്ടം: മാറുമറയ്ക്കൽ സമരത്തിന്റെ അലയൊലികൾ

അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഊർജ്ജം പ്രധാനമായും രൂപപ്പെട്ടത് കേരളത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുനിന്നുമാണ്. 1822 മുതൽ 1859 വരെ നീണ്ടുനിന്ന ചാന്നാർ ലഹള (മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം) ആയിരുന്നു വസ്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ വലിയ പ്രക്ഷോഭം. ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരിച്ച നാടാർ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ, തങ്ങളുടെ മാറു മറയ്ക്കുന്നതിനായി കുപ്പായം ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് സവർണ്ണരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവർ ഈ സ്ത്രീകളെ തെരുവിൽ ആക്രമിക്കുകയും കുപ്പായങ്ങൾ വലിച്ചുകീറുകയും ചെയ്തു.

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ചോരച്ചൊരിച്ചിലുകൾക്കും പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്കും ഒടുവിൽ, മദ്രാസ് ഗവർണർ ചാൾസ് ട്രവല്യന്റെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദഫലമായി 1859 ജൂലൈ 26-ന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ഉത്രം തിരുനാൾ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ ഒരു വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു. നാടാർ സ്ത്രീകൾക്ക് കുപ്പായം ധരിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ സവർണ്ണ ഹിന്ദു സ്ത്രീകളെപ്പോലെ മാറു മറയ്ക്കാനോ ഈ വിളംബരം അനുവാദം നൽകി. എന്നാൽ ഈ വിളംബരത്തിന്റെ ഗുണം ഈഴവർ അടക്കമുള്ള മറ്റ് അവർണ്ണ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. അവർക്ക് പഴയപടി തന്നെ തുടരേണ്ടി വന്നു. ഈ വിവേചനത്തിനെതിരെ മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ ഉയർന്നുവന്ന സ്വാഭാവികവും എന്നാൽ അത്യന്തം സംഘടിതവുമായ പ്രതിഷേധമായിരുന്നു അച്ചിപ്പുടവ സമരം.³

ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ: നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പോരാളി

അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത പേരാണ് ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടേത് (1825–1874). കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനും ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾക്കും മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളിക്കും മുൻപേ നടന്ന ഒരു വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കാർത്തികപ്പള്ളി താലൂക്കിലെ സമ്പന്നമായ ഒരു ഈഴവ കുടുംബത്തിൽ (കല്ലിശ്ശേരി തറവാട്) ജനിച്ച വേലായുധപ്പണിക്കർ, സംസ്കൃതത്തിലും ആയുർവേദത്തിലും കളരിപ്പയറ്റിലും അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം നേടിയിരുന്നു.

സ്വന്തമായി പത്തേമാരികളും (വലിയ കപ്പലുകൾ) വ്യാപാര ശൃംഖലകളും ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം, തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വിലക്കുകളെ തന്റെ സാമ്പത്തികവും ശാരീരികവുമായ കരുത്തുകൊണ്ട് നിരന്തരം വെല്ലുവിളിച്ചു. അവർണ്ണർക്ക് ക്ഷേത്രപ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അക്കാലത്ത്, 1852-ൽ തന്റെ സ്വന്തം ചെലവിൽ മംഗലത്ത് ഒരു ശിവക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച് (ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് 36 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്) എല്ലാ മനുഷ്യർക്കുമായി അദ്ദേഹം അത് തുറന്നുകൊടുത്തു. സവർണ്ണമേധാവിത്വത്തിനെതിരെ സായുധമായി തന്നെ പ്രതികരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ കീഴിലുള്ള കളരികളിൽ നൂറുകണക്കിന് യുവാക്കൾക്ക് പരിശീലനം നൽകിയിരുന്നു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കായംകുളത്ത് അച്ചിപ്പുടവ സമരം അരങ്ങേറുന്നത്.⁴

കായംകുളത്തെ പ്രകോപനവും സമരത്തിന്റെ പൊട്ടിത്തെറിയും

1859-ലെ ഒരു ദിവസം കായംകുളത്തിന് സമീപമുള്ള പത്തിയൂർ പ്രദേശത്ത് ഒരു സംഭവം നടന്നു. സാമ്പത്തികമായി അൽപം ഭേദപ്പെട്ട ചുറ്റുപാടുള്ള ഒരു ഈഴവ കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീ, സവർണ്ണ സ്ത്രീകളെപ്പോലെ മുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കിക്കെട്ടിയ അച്ചിപ്പുടവ ധരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. ജാതി നിയമങ്ങളുടെ നഗ്നമായ ലംഘനമായി ഇതിനെ കണ്ട ചില സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ അവരെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും, വസ്ത്രം വലിച്ചുകീറി അവരെ ക്രൂരമായി അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വാർത്ത ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ ചെവിയിലുമെത്തി.

തന്റെ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ഈ അപമാനത്തിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. അഹിംസാത്മകമായ സത്യാഗ്രഹങ്ങളോ നിവേദനം നൽകലോ ആയിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. അദ്ദേഹം തന്റെ പത്തേമാരികളിൽ കേരളത്തിന് പുറത്തുനിന്നും (പ്രധാനമായും മധുര, കാഞ്ചീപുരം എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നും) നൂറുകണക്കിന് ഗുണനിലവാരമുള്ള അച്ചിപ്പുടവകൾ കായംകുളത്ത് എത്തിച്ചു. തന്റെ കളരിയിൽ പരിശീലനം ലഭിച്ച സായുധരായ യുവാക്കളെയും കൂട്ടി അദ്ദേഹം കായംകുളം ചന്തയിലും പരിസരങ്ങളിലും എത്തി.

സായുധ ചെറുത്തുനിൽപ്പും അവകാശ പ്രഖ്യാപനവും

കായംകുളത്ത് വെച്ച് വേലായുധപ്പണിക്കർ അവർണ്ണ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ അച്ചിപ്പുടവകൾ സൗജന്യമായി വിതരണം ചെയ്തു. കാൽമുട്ടിന് താഴേക്ക് ഇറക്കി തന്നെ അത് ഉടുക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം സ്ത്രീകളോട് നിർദ്ദേശിച്ചു. സ്ത്രീകൾ ധൈര്യപൂർവ്വം ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. എന്നാൽ ഇതിനെതിരെ അക്രമം അഴിച്ചുവിടാൻ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ ഗുണ്ടകളുമായി എത്തി.

ഇവിടെയാണ് അച്ചിപ്പുടവ സമരം അതിന്റെ ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായ സായുധ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്നത്. വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീകളെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നവരെ വേലായുധപ്പണിക്കരും സംഘവും കളരിമുറകളിലൂടെ നേരിട്ടു. “അച്ചിപ്പുടവ ഉടുത്ത സ്ത്രീകളുടെ ദേഹത്ത് തൊടുന്നവന്റെ കൈകൾ ഞങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റും” എന്ന് അദ്ദേഹം പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ദിവസങ്ങളോളം ഈ സംഘർഷം നിലനിന്നു. പണിക്കരുടെ സംഘടിതവും സായുധവുമായ ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർക്കും അവരുടെ ഗുണ്ടകൾക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം അവർക്ക് പിന്മാറേണ്ടി വന്നു.

ഈ സംഭവം മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ വലിയൊരു സാമൂഹിക ചലനം സൃഷ്ടിച്ചു. ഭയം മാറ്റിവെച്ച് അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ അച്ചിപ്പുടവ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭരണകൂടത്തിന് പോലും ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തിന് മുന്നിൽ നിശബ്ദത പാലിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ ചോരയും വിയർപ്പും നൽകി സ്വന്തം മാനത്തിന് കാവൽ നിന്ന അപൂർവ്വ ചരിത്രമായിരുന്നു അത്.⁵

തുടർസമരങ്ങളും നവോത്ഥാനത്തിലെ സ്വാധീനവും

അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിന്റെ വിജയം നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല. വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തന്നെ പിന്നീട് നിരവധി ഐതിഹാസിക സമരങ്ങൾ കേരളത്തിൽ അരങ്ങേറി:

• മൂക്കുത്തി സമരം (1860): അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിന് തൊട്ടടുത്ത വർഷം പന്തളത്ത് അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തി ധരിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. അന്നും വേലായുധപ്പണിക്കർ സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരെക്കൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിന് മൂക്കുത്തികൾ നിർമ്മിച്ച് സ്ത്രീകൾക്ക് നൽകുകയും അവരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

• ഏത്താപ്പു സമരം: മേൽവസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി നെഞ്ചിന് കുറുകെ ഏത്താപ്പിടുന്നതിനെതിരെ ഉണ്ടായ ആക്രമണങ്ങളെയും സമാനമായ രീതിയിൽ അദ്ദേഹം പരാജയപ്പെടുത്തി.

• കല്ലുമാല സമരം (1915): ദശാബ്ദങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന കല്ലുമാല സമരത്തിന് ഊർജ്ജമായത് അച്ചിപ്പുടവ സമരം ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുൻകാല പോരാട്ടങ്ങളായിരുന്നു.

ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

അച്ചിപ്പുടവ സമരം കേവലം ഒരു തുണിക്കഷണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു വിഭാഗം ജനതയുടെ അസ്തിത്വത്തിനും അന്തസ്സിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു.

1. സ്ത്രീപക്ഷ വായന: കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസ്റ്റ് ചരിത്രരചനകളിൽ അച്ചിപ്പുടവ സമരം ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്. സ്വന്തം ശരീരത്തിന് മേലുള്ള അവകാശം സ്ത്രീകൾ തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ ആദ്യകാല ഉദാഹരണമാണിത്.

2. സായുധ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രസക്തി: കേരള നവോത്ഥാനം എന്നത് കേവലം സമാധാനപരമായ ആശയപ്രചാരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ കായികമായി തന്നെ പ്രതിരോധം തീർത്ത രക്തരൂക്ഷിതമായ പോരാട്ടങ്ങൾ കൂടിയായിരുന്നു എന്ന് ഈ സമരം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

3. വർഗ്ഗ-ജാതി സമന്വയം: സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്ന നിലയിലായിരുന്ന വേലായുധപ്പണിക്കർ തന്റെ സമുദായത്തിലെ പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങിയത് സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു വർഗ്ഗബോധത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ഉപസംഹാരമായി പറയുമ്പോൾ, 1859-ലെ അച്ചിപ്പുടവ സമരം കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ രണ്ടായി പകുത്ത ഒരു വിപ്ലവമായിരുന്നു. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ ഇരുമ്പുമറകളെ ഭേദിച്ച്, സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു ജനതയെ കൈപിടിച്ചു നടത്തിയത് ഈ സമരമാണ്. ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ എന്ന ധീരനായ പോരാളിയുടെ നേതൃപാടവം കൊണ്ടുമാത്രം സാധ്യമായ ഈ മുന്നേറ്റം, പിൽക്കാല കേരളീയ നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടിയായ ഒരു മഹാദീപസ്തംഭമായി ഇന്നും ചരിത്രത്തിൽ ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

അനുബന്ധം (Appendices)

പ്രധാനപ്പെട്ട വസ്ത്ര/ആഭരണ വിമോചന സമരങ്ങൾ (ലിസ്റ്റ്):

1. ചാന്നാർ ലഹള / മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം (1822 – 1859): തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ നാടാർ സ്ത്രീകൾക്ക് മാറു മറയ്ക്കുന്നതിന് വേണ്ടി നടന്ന പോരാട്ടം. (ഒന്നാം ഘട്ടം).

2. അച്ചിപ്പുടവ സമരം (1859): കായംകുളത്ത് മുട്ടിന് താഴെ വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ ഈഴവ സ്ത്രീകൾ നടത്തിയ സമരം.

3. മൂക്കുത്തി സമരം (1860): പന്തളത്ത് അവർണ്ണ സ്ത്രീകൾ സ്വർണ്ണ മൂക്കുത്തി അണിയാനുള്ള അവകാശത്തിനായി നടത്തിയ സമരം.

4. കല്ലുമാല സമരം (1915): കൊല്ലം പെരിനാട് വെച്ച് പുലയ സ്ത്രീകൾ അയിത്തത്തിന്റെ ചിഹ്നമായ കല്ലുമാലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ ചരിത്രസംഭവം (മഹാത്മാ അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ).

പ്രധാന നേതാവ്: ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധപ്പണിക്കർ

• ജനനം: 1825 ജനുവരി 20 (കാർത്തികപ്പള്ളി, കല്ലിശ്ശേരി തറവാട്).

• സംഭാവനകൾ: അവർണ്ണർക്ക് വേണ്ടി ആദ്യത്തെ ശിവക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു (1852). അച്ചിപ്പുടവ, മൂക്കുത്തി, ഏത്താപ്പു സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി. കഥകളി ആസ്വദിക്കാൻ അവർണ്ണർക്ക് അവകാശമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് സ്വന്തമായി കഥകളി യോഗം രൂപീകരിച്ചു.

• അന്ത്യം: 1874 ജനുവരിയിൽ സവർണ്ണ ഗൂഢാലോചനയെ തുടർന്ന് വള്ളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കവേ കായംകുളം കായലിൽ വെച്ച് കുത്തേറ്റു മരിച്ചു. തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകമായി ഇത് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

അവലംബം (References/Bibliography)

1. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (1967). കേരള ചരിത്രം (A Survey of Kerala History). സാഹിത്യ പ്രവർത്തക സഹകരണ സംഘം, കോട്ടയം. (തിരുവിതാംകൂറിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയെയും അച്ചിപ്പുടവ സമരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരണം).

2. ഭാസ്കരനുണ്ണി, പി. (1988). പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി. (പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വസ്ത്രധാരണ രീതികളും സാമൂഹിക വിലക്കുകളും സംബന്ധിച്ച ആധികാരിക പഠനം).

3. സദാശിവൻ, എസ്.എൻ. (2000). A Social History of India. APH Publishing. (ചാന്നാർ ലഹളയുടെയും തുടർന്നുവന്ന സമരങ്ങളുടെയും സാമൂഹികശാസ്ത്രപരമായ വിശകലനം).

4. കുസുമൻ, കെ.കെ. (1973). Slavery in Travancore. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി. (അവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾ നേരിട്ട അതിക്രമങ്ങളെയും വേലായുധപ്പണിക്കരുടെ ഇടപെടലുകളെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ).

5. രാജീവ്, എൻ. (2012). അയ്യങ്കാളിയും ദളിത് മുന്നേറ്റവും. ഡി.സി. ബുക്സ്. (അച്ചിപ്പുടവ സമരവും പിന്നീട് വന്ന കല്ലുമാല സമരം പോലെയുള്ള പ്രക്ഷോഭങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ആശയപരമായ ബന്ധം).