ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തെയും സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയെയും കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതും, എന്നാൽ ചരിത്രരചനകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ജനവിഭാഗമാണ് പറയർ (Paraiyars). ബ്രിട്ടീഷ് നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ എഡ്ഗർ തേഴ്സ്റ്റൺ (Edgar Thurston) 1909-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘കാസ്റ്റ്സ് ആൻഡ് ട്രൈബ്സ് ഓഫ് സതേൺ ഇന്ത്യ’ (Castes and Tribes of Southern India) എന്ന കൃതിയിൽ ഈ സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, കേവലം ഒരു കൊളോണിയൽ നരവംശശാസ്ത്ര രേഖയ്ക്ക് അപ്പുറം, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുള്ള സാംസ്കാരിക, കാർഷിക, ബൗദ്ധിക പാരമ്പര്യമുള്ള ഒരു ജനതയാണ് അവർ. സംഘകാലം മുതൽ ആധുനിക ദളിത് രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ വരെയുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ പറയർ സമൂഹം കടന്നുപോയ വഴികൾ ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരധ്യായമാണ്.

പദോൽപ്പത്തിയും ഭാഷാപരമായ സ്വാധീനവും

‘പറയൻ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘പറയർ’ എന്ന പദത്തിന്റെ ഉത്ഭവം തമിഴിലെ ‘പറൈ’ (Parai) എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ്. ‘പറൈ’ എന്നാൽ ഒരു വാദ്യോപകരണം (Drum) എന്നാണ് അർത്ഥം. പ്രാചീനകാലത്ത് രാജകീയ വിളംബരങ്ങൾ ജനങ്ങളെ അറിയിക്കുന്നതിനും, യുദ്ധസമയത്ത് സൈന്യത്തെ ഉണർത്തുന്നതിനും, വിശേഷദിവസങ്ങളിലും ഈ വാദ്യം മുഴക്കുന്നവരെയാണ് പറയർ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പ്രധാന മാധ്യമമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഈ വാദ്യത്തിന് പ്രാചീന തമിഴ് സമൂഹത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ പദത്തിന് ആഗോളതലത്തിൽ വലിയൊരു സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ സാമൂഹികമായി ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവരെയോ, മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടവരെയോ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘Pariah’ (പരായാ) എന്ന വാക്ക് ഈ ജാതിനാമത്തിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത്, ഈ സമൂഹത്തിന് നേരിടേണ്ടി വന്ന കടുത്ത ജാതീയ വിവേചനങ്ങളും അയിത്തവും കണ്ട കൊളോണിയൽ ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലേക്ക് ഈ വാക്ക് അതേ അർത്ഥത്തിൽ സന്നിവേശിപ്പിച്ചത്. ഇന്നും അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിലും സാമൂഹിക ശാസ്ത്രത്തിലും (ഉദാഹരണത്തിന്: ‘Pariah State’ – രാജ്യാന്തര സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട രാജ്യം) ഈ പദം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രാചീന ചരിത്രം: സംഘകാലവും കാർഷിക പാരമ്പര്യവും

പറയർ സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവർ എക്കാലത്തും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരായിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യക്തമാകും. പ്രാചീന സംഘകാല സാഹിത്യം (Sangam Literature) തമിഴകത്തെ അഞ്ച് ഭൂപ്രദേശങ്ങളായി (തിണകൾ – Thinai) തരംതിരിച്ചിരുന്നു. ഇതിൽ കൃഷിയോഗ്യമയ സമതലപ്രദേശമായ ‘മരുതം’ (Marutham) തിണയിലാണ് പറയർ പ്രധാനമായും അധിവസിച്ചിരുന്നത്.

മരുതം പ്രദേശത്തെ പ്രധാന നിവാസികളായ ഇവർ കേവലം കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മണ്ണ് ശാസ്ത്രം, ജലസേചനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അഗാധമായ അറിവുള്ള കാർഷിക വിദഗ്ധരായിരുന്നു. ചോള, പാണ്ഡ്യ രാജവംശങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ല് ഇവരായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ കിടപ്പും വിതയ്ക്കേണ്ട സമയവും കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന ഈ ജനവിഭാഗം, അക്കാലത്ത് രാജാക്കന്മാരാൽ പോലും ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി സംഘകൃതികൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഉഴുതുമറിക്കാനും വിളവെടുക്കാനുമുള്ള അവരുടെ കായികശേഷിയും വൈദഗ്ധ്യവും ആദിമ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ പ്രകീർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ബൗദ്ധികവും ആത്മീയവുമായ സംഭാവനകൾ

ഇന്ത്യൻ ജാതിവ്യവസ്ഥ അടിസ്ഥാനപരമായി അറിവിനെയും അധികാരത്തെയും ചില പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുക്കിനിർത്താൻ ശ്രമിച്ച ഒന്നാണ്. എന്നാൽ, ഈ വ്യവസ്ഥിതി രൂപപ്പെടുന്നതിന് മുൻപുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ അതിമഹത്തായ ബൗദ്ധിക സംഭാവനകൾ നൽകാൻ ഈ സമൂഹത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ലോകപ്രശസ്തമായ ‘തിരുക്കുറൾ’ രചിച്ച തമിഴ് കവി തിരുവള്ളുവർ (Thiruvalluvar), പ്രാചീന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ അതികായയായ അവ്വയാർ (Avvaiyar) എന്നിവർ ഈ പാരമ്പര്യത്തിൽ പെട്ടവരാണെന്ന് പല ചരിത്രകാരന്മാരും ദളിത് ചിന്തകരും വാദിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ശൈവ ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിലെ 63 നായനാർമാരിൽ (Nayanmars) ഒരാളായ നന്ദനാർ (Nandanar) പറയർ സമുദായത്തിൽ ജനിച്ച വ്യക്തിയാണ്. ചിദംബരം നടരാജ ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനം നടത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച നന്ദനാർക്ക് അയിത്തത്തിന്റെ പേരിൽ ക്ഷേത്രപ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതും, പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിയിൽ പ്രസാദിച്ച് നന്ദി വിഗ്രഹം വഴിമാറിക്കൊടുത്തതുമായ ചരിത്രം/ഐതിഹ്യം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭക്തിപ്രസ്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന ഏടാണ്. ഈ ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്, പ്രാചീനകാലത്ത് കല, സാഹിത്യം, ആത്മീയത എന്നീ തലങ്ങളിൽ ഈ സമൂഹം വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു എന്നാണ്.

ചരിത്രപരമായ വീഴ്ചയും ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ആധിപത്യവും

ബൗദ്ധികമായും കാർഷികപരമായും ഉയർന്ന നിലയിലായിരുന്ന ഒരു സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് വർണ്ണ-ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടത് എന്നത് സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞർ വ്യാപകമായി പഠിച്ചിട്ടുള്ള വിഷയമാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വേദിക് ഹിന്ദുമതം (Vedic Hinduism) വേരുറപ്പിക്കുകയും ജാതിവ്യവസ്ഥ കർശനമാവുകയും ചെയ്തതോടെയാണ് പറയർ സമൂഹത്തിന് അവരുടെ ഭൂമിയും സാമൂഹിക പദവിയും നഷ്ടപ്പെട്ടത്.

പഴയകാലത്ത് അവർ ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ അനുയായികളായിരുന്നെന്നും, ബ്രാഹ്മണാധിപത്യത്തെ എതിർത്തതുകൊണ്ടാണ് അവരെ പരാജയപ്പെടുത്തി ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പുറത്ത് (Outcastes) നിർത്തി കടുത്ത അയിത്തം കൽപ്പിച്ചതെന്നും അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതരെ പോലുള്ള നവോത്ഥാന നായകർ വാദിക്കുന്നു. ക്രമേണ, ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം (Mirasi rights) അവരിൽ നിന്നും തട്ടിയെടുക്കപ്പെടുകയും, അവർ കേവലം അടിമത്തൊഴിലാളികളായി (Agricultural serfs) മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ക്ഷേത്രപ്രവേശനം, പൊതുവഴികളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരം, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവ അവർക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.

ആചാരപരമായ അവകാശങ്ങളും ഗ്രാമദേവതാ വിശ്വാസങ്ങളും

സാമൂഹികമായി ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടെങ്കിലും, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല പ്രമുഖ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും പറയർ സമൂഹത്തിന് ചില പ്രത്യേക ആചാരപരമായ അവകാശങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്നത് കൗതുകകരമായ ഒരു വസ്തുതയാണ്. തിരുവാരൂർ ത്യാഗരാജ ക്ഷേത്രം പോലുള്ള മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഉത്സവങ്ങൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നതിനും, കൊടിയേറ്റുന്നതിനും ഇന്നും ഈ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് പരമ്പരാഗതമായ അവകാശങ്ങളുണ്ട്. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ക്ഷേത്രങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഭരണത്തിലോ സ്ഥാപനത്തിലോ ഇവർക്ക് നിർണായക പങ്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്.

കൂടാതെ, മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടേതായ ഒരു സമാന്തര ആത്മീയ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. ഗ്രാമങ്ങളെ മഹാമാരികളിൽ നിന്നും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്നും കാക്കുന്ന ‘ശിരുദൈവങ്ങൾ’ (Village/Folk deities – ഉദാ: മാരിയമ്മൻ, മുനിയാണ്ടി) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗ്രാമദേവതമാരുടെ പൂജാരിമാരായും വെളിച്ചപ്പാടുകളായും ഇവർ പ്രവർത്തിച്ചുപോന്നു. ഈ ഗ്രാമദേവതാ വിശ്വാസങ്ങൾ പ്രകൃതിയുമായും കൃഷിയുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതായിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം: പറയർ മുതൽ സാംബവർ വരെ

കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും പറയർ സമൂഹത്തിന് സവിശേഷമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. കേരളത്തിൽ ഇവർ ‘പറയൻ’ എന്നും, പിന്നീട് സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ‘സാംബവർ’ (Sambavar) എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. മഹാശിവന്റെ പേരായ സാംബൻ എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ് സാംബവർ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചത്.

കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ മിത്തുകളിൽ ഒന്നാണ് ‘പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം’. ബ്രാഹ്മണനായ വരരുചിക്ക് പറയ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയിലുണ്ടായ പന്ത്രണ്ട് മക്കളുടെ കഥയാണിത്. ഈ മക്കളിൽ മേൽപ്പത്തൂർ ഭട്ടതിരിയെപ്പോലുള്ള ബ്രാഹ്മണനും, പാക്കനാരെപ്പോലുള്ള പറയനും, പെരുന്തച്ചനെപ്പോലുള്ള ആശാരിയും ഉൾപ്പെടുന്നു. അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച തത്ത്വചിന്തകനും പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമാനുമായാണ് പാക്കനാർ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പാക്കനാർ മുറം നെയ്തു വിറ്റാണ് ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്നത് എന്നത് ഈ സമൂഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളിലൊന്നായ ഈറ്റ, മുള എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള കരകൗശല നിർമ്മാണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഐതിഹ്യം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്, പ്രാചീന കേരളത്തിൽ ജാതികൾ തമ്മിൽ വലിയ വേർതിരിവുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിലേക്കും, അറിവിനും വിവേകത്തിനും ജാതിയില്ല എന്ന സത്യത്തിലേക്കുമാണ്.

ആധുനിക കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ച ഏറ്റവും വലിയ നേതാവായിരുന്നു പാമ്പാടി ജോൺ ജോസഫ് (1887–1940). അയ്യങ്കാളിയുടെ സമകാലികനായിരുന്ന അദ്ദേഹം, സാംബവ സമൂഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും അവകാശങ്ങൾക്കുമായി നിരന്തരം പോരാടി. 1921-ൽ അദ്ദേഹം ‘ചേരമർ മഹാജനസഭ’ സ്ഥാപിച്ചു. തിരുവിതാംകൂറിലെയും കൊച്ചിയിലെയും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർക്ക് സ്വന്തമായി ഭൂമി ലഭിക്കുന്നതിനും, സ്കൂളുകളിൽ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്നതിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.

തമിഴ്‌നാട്ടിലെ സാമൂഹിക മുന്നേറ്റവും അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതരും

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, വലിയ ദളിത് ഉണർവുകൾ ഉണ്ടായി. ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത് അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതർ (Iyothee Thass – 1845–1914) എന്ന മഹാനായ ചിന്തകനാണ്.

പറയർ സമൂഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ തമിഴ് ദേശത്തെ ആദിമ നിവാസികളാണെന്നും, അവർ ‘ശാക്യ ബുദ്ധമതക്കാർ’ (Sakya Buddhists) ആയിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം ചരിത്രരേഖകൾ ഉദ്ധരിച്ച് വാദിച്ചു. ജാതിവ്യവസ്ഥ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ‘പറയർ’ എന്ന പേര് ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും, തങ്ങളെ ‘ആദി ദ്രാവിഡർ’ (Adi Dravidars) എന്ന് വിളിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇതിനായി അദ്ദേഹം 1892-ൽ ‘ആദി ദ്രാവിഡ മഹാജനസഭ’ രൂപീകരിക്കുകയും, ‘ഒരു പൈസാ തമിഴൻ’ എന്ന പത്രം സ്ഥാപിച്ച് അതിലൂടെ സാമൂഹിക അവബോധം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഫലമായാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഈ സമൂഹത്തെ ഔദ്യോഗികമായി ‘ആദി ദ്രാവിഡർ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

അയോത്തി ദാസ പണ്ഡിതർക്ക് പുറമെ, ഇരട്ടமலை ശ്രീനിവാസൻ (Rettaimalai Srinivasan), എം.സി. രാജ (M.C. Rajah) തുടങ്ങിയ നേതാക്കളും ഈ സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾക്കായി പോരാടി. ഇവരെല്ലാം ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് മുൻപേ തന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ശക്തമായ ദളിത് വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയിട്ടവരാണ്.

ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ ഉണർവുകളും പുതിയ തലമുറയുടെ മുന്നേറ്റവും

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിൽ, ഭരണഘടനാ ശില്പിയായ ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ചിന്തകൾ ഈ സമൂഹത്തിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ് സൃഷ്ടിച്ചു. സംവരണാനുകൂല്യങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസ നയങ്ങളും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട അടിച്ചമർത്തലുകളെ മറികടക്കാൻ ഇവർക്ക് സാധിച്ചു. ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് പട്ടികജാതി (Scheduled Caste – SC) വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഈ ജനത, വിദ്യാഭ്യാസ, സാങ്കേതിക, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ തങ്ങളുടേതായ ഇടം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ആധുനിക തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇവരുടെ ശബ്ദം വളരെ പ്രബലമാണ്. തോൽ. തിരുമാവളവൻ (Thol. Thirumavalavan) നേതൃത്വം നൽകുന്ന ‘വിടുതലൈ ചിരുതൈഗൽ കക്ഷി’ (Viduthalai Chiruthaigal Katchi – VCK) എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം ഈ സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിൽ ഇന്ന് നിർണായക പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. കേവലം ദളിത് വോട്ടുകൾ എന്നതിലുപരി, ജനാധിപത്യ, മതേതര ചേരികളിലെ ശക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറാൻ ഇവർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

സാംസ്കാരിക വീണ്ടെടുപ്പ് (Cultural Reclamation): ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു മാറ്റം സാംസ്കാരിക തലത്തിലാണ്. മുമ്പ് ശവസംസ്കാര ചടങ്ങുകൾക്ക് മാത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന, ജാതീയമായ അപകർഷതാബോധത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന ‘പറൈ’ (Paraiattam) എന്ന വാദ്യകലയെ, ഇന്ന് പുതിയ തലമുറ ‘ദളിത് അഭിമാനത്തിന്റെ പ്രതിരോധ കലയായി’ (Art of Resistance and Pride) ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് കലാലയങ്ങളിലും സാംസ്കാരിക വേദികളിലും പറൈയാട്ടം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റെയും ശബ്ദമായി മുഴങ്ങുന്നു.

പറയർ അല്ലെങ്കിൽ സാംബവർ എന്ന ജനവിഭാഗത്തിന്റെ ചരിത്രം ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രമാണ്. മണ്ണിൽ പണിയെടുത്ത് നാടിനെ പോറ്റിയ, അതിമഹത്തായ സംസ്കാരം കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു ജനത, ക്രൂരമായ ജാതിവ്യവസ്ഥയാൽ പിന്തള്ളപ്പെടുകയും, പിന്നീട് വിദ്യാഭ്യാസം, സംഘടന, ജനാധിപത്യ ബോധം എന്നിവയിലൂടെ തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട അവകാശങ്ങൾ തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഇതിഹാസ തുല്യമായ പോരാട്ടമാണ് നാം ഇവിടെ കാണുന്നത്. കേവലം സഹതാപത്തോടെ നോക്കിക്കാണേണ്ട ഒരു ഭൂതകാലമല്ല അവർക്കുള്ളത്, മറിച്ച് പ്രതിരോധത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും അഭിമാനകരമായ ഒരു പാരമ്പര്യമാണ്. ഐ.ടി മേഖലയിലും, ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തും, കലയിലും, രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഈ സമൂഹത്തിലെ പുതിയ തലമുറ നടത്തുന്ന മുന്നേറ്റങ്ങൾ, ഒരു യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയുടെ വളർച്ചയെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.