Year: 2023

ഉദാരമായി സംഭാവന ചെയ്യുക

Posted on by Rajesh Odayanchal

പ്രധാനമന്ത്രിയും മുഖ്യമന്ത്രിയും ബജറ്റിലൂടെ മലയാളികളെ പരമാവധി വറുത്തു പൊടിച്ചെടൂക്കുകയാണ്. വിവിധതരം നികുതികളിലൂടെ അവർ നമ്മെ ഊറ്റിക്കുടിച്ചു രമിക്കുന്നു. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്കു ഉല്ലാസയാത്രയ്ക്കു പോകുന്നതിനോ ആഡംബര വാഹനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നതിനോ ഒന്നുംതന്നെ അവർക്കു കണക്കില്ല തന്നും! ഈ മഹാ ഭീകരത ഒരു ഭാഗത്തിരിക്കുന്നു…

കൊറോണക്കാലത്ത് ദൈവങ്ങളൊക്കെ ചത്തടിഞ്ഞു പോയെന്നു കരുതിയതായിരുന്നു. അക്കൂട്ടരും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു വരുന്നു. ദിവസേന സംഭവവനയ്ക്കായി വരുന്നവരുടെ എണ്ണം ക്രമാതീതമാവുന്നു. ഓരോ നാട്ടിലേയും അമ്പലങ്ങളും കാവുകളും തെയ്യങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളും ഒക്കെ ആ നാടിൻ്റെ ഐശ്വര്യം തന്നെയാണ്. അവരുടെ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണത്. ആവും പോലെ അതാത് കൂട്ടായ്മകൾ അവർക്കിടയിൽ തന്നെ പിരിവെടൂത്തു കാശുണ്ടാക്കിയോ, അതാദ് ദേവസ്ഥാനങ്ങളിൽ ലഭ്യമായ വരുമാനം ഉപയോഗിച്ചോ ഉത്സവങ്ങൾ നടത്തണം. അതാ നാടിൻ്റെ മഹനീയത തന്നെയാണ്…

ഏതോ നാട്ടിലെ ആൾക്കുട്ടങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പിരിവിനായി നോട്ടീസും കൂപ്പണും കരുതി, വീടാന്തരം അന്യദേശങ്ങളിൽ തെണ്ടി നടക്കുന്നത് എത്രമാത്രം വൃത്തികെട്ട ഏർപ്പാടാണ്. പണിയും കളഞ്ഞ് മെനക്കെട്ട് അത്രദൂരങ്ങളിൽ പോയി തൊഴാനും കുമ്പിടാനൊന്നും താല്പര്യമില്ലാന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ താല്പര്യമുള്ളവരും ഉണ്ടല്ലോ എന്നവരുടെ മറുപടി. അവരോടു കാശുവാങ്ങിച്ചോളൂ എന്നു ഞാനും പറയും. കാശിൻ്റെ കാര്യത്തിൽ പക്ഷേ അതൊന്നും ബാധകമല്ലവർക്ക്… അവർക്കു കാശുകിട്ടണം.

100/500 രൂപ കൊടുത്താൽ പുച്ഛമാണ്; വാങ്ങിക്കില്ലവർ. 5000 വേണമെന്നാവും ചിലർ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ ഓട്ടോ സ്പെഷ്യലാക്കി ഇവിടേക്കു വന്നു. ആരേയും കണ്ട പരിചയം പോലും ഇല്ലെനിക്ക്. അവരുടെ നാടും ഏറെ ദൂരെ – ഞാനിന്നേവരെ പോയിട്ടുപോലും ഇല്ലായിരുന്നു ആ നാട്ടിൽ. ഞാൻ ചോദിച്ചു ഈ നാട്ടുകാരുണ്ടോ നിങ്ങളിൽ? ഇല്ലാത്രേ… പക്ഷേ, അവർക്ക് എന്നെ അറിയും… ബാംഗ്ലൂരിൽ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനിയർ അല്ലേ എന്നൊരാൾ.. അതേ എന്നും ഞാനും. ഒരു ആക്സിഡൻ്റു നടന്നിരുന്നുവല്ലേ എന്നയാൾ… ഞാൻ പറഞ്ഞു നടന്നിരുന്നു…

ഞാൻ ചോദിച്ചു, അന്നെനിക്ക് ഒത്തിരിപ്പേർ കാശു തന്നു സഹായിച്ചിരുന്നു. രണ്ടരവർഷത്തേക്ക് ഭീമമായ തുകയായിരുന്നു അന്ന്, ഇങ്ങനെ തന്ന സഹായം കൊണ്ടുമാത്രമായിരുന്നു പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റിയത്, നിങ്ങളുടെ അമ്പലക്കമ്മിറ്റിയും സഹായിച്ചിരുന്നോ? കാരണം, ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നും പലരും സഹായിച്ചിരുന്നു അന്നെന്നെ. അവരുടെ പേരുപോലും എന്നോടാരും പറഞ്ഞതുമില്ലായിരുന്നു!! എന്നെ അറിയാമെന്നു പറഞ്ഞയാളുടെ മുഖം പെട്ടന്നു വല്ലാതെയായി… മറ്റൊരു വീട്ടിലും പോകാതെ, ഓട്ടോ പിടിച്ച് ഇത്ര ദൂരം എന്നെ മാത്രം കാണാൻ വരണമെങ്കിൽ അങ്ങനെ വല്യ പ്രത്യേകതയും കാണുമെന്നു ഞാൻ കരുതിപ്പോയി… ഞാൻ ചോദിച്ചു പിന്നെ എങ്ങനെ എന്നെ അറിയാം? എന്തുകൊണ്ട് അയല്പകത്തുള്ള ഡോക്ടറുടെ വീട്ടിൽ പോലും കയറാതെ ഇവിടേക്കു വന്നു.

നോട്ടീസു വയിച്ചു നോക്കി. പുനരുദ്ധരിക്കലാണവിടം!! കാവുമാറ്റി അമ്പലമാക്കാനുള്ള പുറപ്പാടാണവർ എന്നുതോന്നിയപ്പോൾ, കൂടുതൽ ചോദിക്കാമെന്നു കരുതി. എന്തിനാ ആ മരങ്ങൾ മുറിച്ചുമാറ്റി ഇങ്ങനെയൊരു കൂടാരം പണിയുന്നത്? മരങ്ങൾ ഒന്നും മുറിക്കുന്നില്ല. ചുറ്റുമതിലും ഉള്ളിൽ മുറ്റവും വഴിയും ഒക്കെ കോൺക്രിറ്റ് സ്ലാബുകൾ ആക്കുന്നതും ഒക്കെയേ ഉള്ളൂ. കാവു കാവായി നിൽക്കുന്നതല്ലേ ഭംഗിയെന്നു ഞാൻ. ഭംഗി കാണാനല്ലല്ലോ ദൈവം എന്നവർ. പ്രാർത്ഥിക്കാൻ എത്തുന്നവർക്ക് സൗകര്യം വേണ്ടേ! മുട്ടൻ പരിപാടിയാണ്. 500 രൂപ കൊടുത്തിട്ടു 200 എടുത്തോളാൻ പറഞ്ഞു. 300 രൂപ തിരികെ ചോദിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു ഇതുപോരാ. ഒരു 5000 രൂപ എഴുതട്ടെ… പറ്റില്ലെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. കൈയ്യിൽ അത്ര കാശില്ലെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഗൂഗിൾ പേ ഇല്ലേ എന്നു മറ്റൊരാൾ തിരികെ ചോദിച്ചു!! എന്തായാലും 5000 തരാൻ പറ്റില്ലെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു.

കൊറോണയ്ക്ക് മുമ്പ് അടുത്തുള്ള മൂന്നു തറവാടുകളിൽ നടന്ന പിരിവിൽ എല്ലാവർക്കും എല്ലാവർക്കും നല്ല തുക വെച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു. ഒരു തറവാടിൽ നിരവധി അമ്പലങ്ങളിൽ ഒരമ്പലം തന്നെ കെട്ടിക്കൊടുക്കാനായിരുന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടത്! എല്ലാവരേയും ഒരേ നുകത്തിൽ കെട്ടാനായിഒരേതുക വെച്ചു മൂന്നിടത്തും കൊടുത്തതായിരുന്നു. അന്നു വന്നൊരു കമ്മിറ്റിയിലെ ആളാണെന്നെ ഈദ്ദേഹത്തോട് അറിയാമെന്നു പറഞ്ഞയാൾ. അയാൾക്കിവിടേക്കും 5000 തന്നെ വേണം. ഒത്തിരിപ്പറഞ്ഞും പിടിച്ചും അവസാനം 1000 കൊടുത്തവരെ വിട്ടു. ഇല്ലെങ്കിൽ ഓട്ടോക്കൂലി പോലും തികയാതെ വന്നെങ്കിലോ!!

അത്യാവശ്യം ജീവിക്കാൻ വകയുള്ള ചിലരുണ്ട്, സകല അമ്പലക്കമ്മിറ്റികളിലും കാണുമവർ, മിന്നുന്ന വസ്ത്രമണിഞ്ഞ് സഖലമാന ഘോഷയാത്രകളിലും മുൻനിരയിലവർ കാണും. ആരോടൊക്കെ എത്രവെച്ചു ചോദിക്കണമെന്നു പറയുന്നതും ഇവരൊക്കെയാണെന്ന് ഒരു സുഹൃത്തു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇതേ ടീം തന്നെ വിദേശങ്ങളിൽ നല്ലൊരു ടീമിനെ വാർത്തെടുത്ത് അവിടെ പോയും ലക്ഷങ്ങൾ വാരുന്നു. പിരിച്ചെടുത്ത തുകയുടെ ചെറിയൊരു അംശം മാത്രമേ ചിലപ്പോൾ ഉത്സാവാഘോഷങ്ങൾക്കാവുകയുള്ളൂ. ബാക്കി തുക ഇവർക്ക് അടുത്തുള്ള സ്കൂളിൽ ഒരു നല്ല കക്കൂസ് കെട്ടിക്കൊടുക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ലേ?

കാവുകൾ മാറ്റി അമ്പലങ്ങൾ ആക്കിയാണോ നാടിനെ ഉദ്ധരിക്കേണ്ടത്? ബസ്റ്റോപ്പിൽ നല്ലൊരു വെയിങ്ങ് ഷെഡ് കെട്ടുകയോ, പൊതുജനത്തിനു സൗകര്യപ്രദമായ മറ്റ് സംഗതികൾ ചെയ്യുകയോ കൂട്ടാക്കാതെ, ഇങ്ങനെ ജനങ്ങളെ പിഴിഞ്ഞ് എന്തുകുന്തമുണ്ടാക്കാനാണിവർ സ്വപ്നം കാണുന്നത്!! ഈയിടെ വന്ന ഒരുകൂട്ടരോടു ചോദിച്ചു, ഒരു നാട്ടിൽ ഒരമ്പലവും ഒരു കാവും ഒക്കെ ആവാം. പഴയതും പുതിയതും പുനരുദ്ധരിപ്പിച്ചതും ഒക്കെ കൂടി ഈ നാട്ടിൽ എത്രയെത്ര ആരാധനാലയങ്ങൾ ഉണ്ട്!! എന്തിനാണിതു ചെയ്യുന്നത്? കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം പിരിച്ച തുകയുടെ ബാക്കിയൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ലേ? ഉത്സവാഘോഷം നടത്താതിരുന്നാൽ ദൈവം കോപിക്കുമെങ്കിൽ അതുപയോഗിക്കരുതോ?

അയാൾ പറഞ്ഞു ഈ അമ്പലത്തിനു 3000 വർഷത്തിലേറെ പഴക്കമുണ്ട്!! പണ്ട് അമ്പലത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠ എടുത്ത് കുളത്തിലിട്ടതിൻ്റേയും മറ്റും കഥ അയാൾ വിശദീകരിച്ചുതന്നു. ഞാൻ ചോദിച്ചു ആരു പറഞ്ഞു ഈ നുണ? ഏതേലും ജ്യോത്സ്യർ കവടി നിരത്തി ചൊല്ലിത്തന്ന ബഡായിയല്ലേ ഇത്? AD 8, 9 നൂറ്റാണ്ടുകളിലാണ് കേരളത്തിലേക്ക് ബ്രാഹ്മിൻസ് എത്തിയതു തന്നെ. 2023 ആയേതേ ഉള്ളൂ. അത്രകാലത്തെ പഴമയിൽ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ബ്രാഹ്മിൻസ് ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഈ അമ്പലം അവരുടേതല്ലേ? ജ്യോത്സ്യർ എന്തു ബഡായി പറഞ്ഞാലും നിങ്ങൾ അതു നോട്ടീസടിച്ച് കാശു പിരിക്കാൻ ഈ പൊരിവെയിലത്തു നടക്കുമോ!

അവർ കാശ് വാങ്ങിക്കാതെ പോയി! മാത്രമല്ലേ, കണ്ണിൽ കണ്ടവരോടൊക്കെ ദൈവഹിതമെന്നോണം എന്നെപറ്റി നല്ലവാക്കുകൾ ഓതിക്കൊടുക്കുന്നുമുണ്ടവർ! കാശാണിവർക്ക് ദൈവം!! കളികഴിഞ്ഞാൽ കാശ് വീതിച്ചെടുത്ത് മുക്കി ആറാട്ടു നടത്താനാവും ത്വര!!

ഉത്തരമലബാറിലെ പൗരാവകാശ-വിദ്യാഭ്യാസ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രം

Posted on by Rajesh Odayanchal

കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം (1947)

1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ ആവേശത്തിൽ നിൽക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ വടക്കൻ അതിർത്തി പ്രദേശമായ കാസർകോട് ജില്ലയിലെ കാഞ്ഞങ്ങാട്ട് നടന്ന ‘മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം’ പൗരാവകാശ-വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ ഒരു അധ്യായമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രശസ്തമായ കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിദ്യാലയത്തിൽ ഹരിജൻ (ദളിത്), മറ്റ് പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചതിനെതിരെയും, അവർക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് ഇരുന്ന് അന്തസ്സോടെ പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയും പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും മലബാർ അധ്യാപക സംഘടനയും കർഷകസംഘവും സംയുക്തമായി നടത്തിയ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണിത്.1 ഫ്യൂഡൽ ജന്മിക്കൂറ്റന്മാർക്കും ജാതിമേധാവിത്വത്തിനുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളും കർഷകരും അധ്യാപകരും തോളോടുതോൾ ചേർന്ന് പോരാടിയ ഈ സമരം, കേവലം അക്ഷരം പഠിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് വടക്കൻ മലബാറിലെ സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളുടെയും ഫ്യൂഡൽ ചൂഷണങ്ങളുടെയും കോട്ടകളെ തകർത്തെറിയാനുള്ള ഒരു വലിയ പൗരാവകാശ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.2

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും വടക്കൻ മലബാറിലെ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥയും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലുള്ള മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു മലബാർ ജില്ല. മലബാറിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള ഹോസ്ദുർഗ് (ഇന്നത്തെ കാഞ്ഞങ്ങാട് ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശം) സാംസ്കാരികമായും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും സവിശേഷമായ ഒരു മേഖലയായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ സാമൂഹിക ഘടന കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയാലും കഠിനമായ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്താലും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.3

ഭൂമിയുടെ ഭൂരിഭാഗവും വലിയ ജന്മിമാരുടെയും ക്ഷേത്ര ദേവസ്വങ്ങളുടെയും കൈകളിലായിരുന്നു കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. ചിറക്കൽ രാജാവിന്റെയും തദ്ദേശീയരായ നായർ-നമ്പ്യാർ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും അധീനതയിലായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളായ പുലയർ, വേട്ടുവർ, ചാലിയർ, മണിയാണി തുടങ്ങിയ പിന്നാക്ക-ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾ കടുത്ത സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടലും സാമ്പത്തിക ചൂഷണവും അനുഭവിച്ചു. അവർക്ക് പൊതുവഴികളിലൂടെ നടക്കാനോ, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനോ, പൊതു ജലാശയങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനോ ഉള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.4 അറിവ് എന്നത് ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെ മാത്രം കുത്തകയായി നിലനിർത്താൻ ജന്മിത്തം ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.

മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്രവും അതിന്റെ സാമൂഹിക സ്വാധീനവും

കാഞ്ഞങ്ങാടിനടുത്തുള്ള മടിയൻ കൂലോം ശ്രീ ക്ഷേത്രപാലക ക്ഷേത്രം ഉത്തരമലബാറിലെ ഏറ്റവും പുരാതനവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ളതുമായ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. മടിയൻ കൂലോം ദേവസ്വം വലിയ തോതിൽ ഭൂസ്വത്തുള്ള ഒരു വലിയ സ്ഥാപനമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഈ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ നിയമങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത് ക്ഷേത്ര ട്രസ്റ്റിമാരും അവരെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന പ്രാദേശിക ജന്മിമാരുമായിരുന്നു.

ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിസരത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിദ്യാലയം (പിൽക്കാലത്ത് ബോർഡ് സ്കൂളായും സർക്കാർ സ്കൂളായും മാറിയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രാഗ്‌രൂപം) പ്രദേശത്തെ കുട്ടികൾക്ക് പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഭരണം യാഥാസ്ഥിതികരുടെ കൺട്രോളിലായിരുന്നു. മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ നിയമപ്രകാരം പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം നൽകണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മടിയൻ കൂലോം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ‘ആചാര ശുദ്ധി’യും ‘തീണ്ടൽ’ നിയമങ്ങളും മുൻനിർത്തി അവർണ്ണ കുട്ടികളെ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിക്കുപുറത്ത് നിർത്താനാണ് മാനേജ്‌മെന്റും പ്രാദേശിക പ്രഭുക്കന്മാരും ശ്രമിച്ചത്.5

സമരത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും നേരിട്ടുള്ള കാരണങ്ങളും

1930-കളിലും 40-കളിലും ഉത്തരമലബാറിലുടനീളം ആഞ്ഞടിച്ച ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അലയൊലികളും കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ (Karshaka Sangham) ഉദയവും കടുത്ത ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരെ ചിന്തിക്കാൻ സാധാരണക്കാരെ പ്രാപ്തരാക്കി. പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി), കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മലബാറിൽ കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സംഘടിച്ചു. ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ സാമൂഹിക അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളും അവർ ഏറ്റെടുത്തു.6

1947 ഓഗസ്റ്റിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതോടെ, രാജ്യത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകണമെന്ന ആവശ്യം ശക്തമായി. കാഞ്ഞങ്ങാട് മേഖലയിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ യുവാക്കളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പ്രവർത്തകരും ഹരിജൻ കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

സമരത്തിന് കാരണമായ പ്രധാന സംഭവം:

1947-ന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ, പ്രാദേശിക പുരോഗമന പ്രവർത്തകരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏതാനും ഹരിജൻ (ദളിത്) കുട്ടികളെ മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കാനായി കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ ക്ഷേത്ര ഭാരവാഹികളും യാഥാസ്ഥിതികരായ ജന്മിമാരും ഇതിനെ ശക്തിയായി എതിർത്തു. അവർണ്ണ കുട്ടികൾ വിദ്യാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ ക്ഷേത്രവും പരിസരവും അശുദ്ധമാകുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ വാദം. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് മാനേജ്‌മെന്റ് കർശന നിലപാടെടുത്തു.7

ഈ അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ മലബാർ എയ്ഡഡ് പ്രൈമറി ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയനും (Malabar Teachers’ Guild) പ്രാദേശിക കർഷക സംഘവും തീരുമാനിച്ചതോടെയാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം’ ആരംഭിക്കുന്നത്.

സമരത്തിന്റെ നാൾവഴികളും ജനകീയ പ്രതിരോധവും

വിദ്യാലയ അധികൃതരുടെ കടുത്ത നിലപാടിനെതിരെ സമരസമിതി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് പ്രവേശനം നൽകുന്നത് വരെ സമരം തുടരാനായിരുന്നു തീരുമാനം. സമരം കേവലം ഒരു സ്കൂൾ പിക്കറ്റിങ്ങിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല, മറിച്ച് അത് കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ ഗ്രാമാന്തരങ്ങളിലേക്ക് പടർന്ന വലിയൊരു ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമായി മാറി.

1. വിദ്യാലയ പിക്കറ്റിങ്ങും സത്യഗ്രഹവും

സമരഭടന്മാർ ഹരിജൻ കുട്ടികളുമായി ദിവസവും വിദ്യാലയത്തിന് മുന്നിലെത്തി സത്യഗ്രഹം ഇരുന്നു. കുട്ടികളെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ കയറ്റി ഇരുത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും യാഥാസ്ഥിതികരും അവരെ കായികമായി തടഞ്ഞു. സമരക്കാരെ നേരിടാൻ ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെ സഹായം തേടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ വൻപട വിദ്യാലയത്തിന് ചുറ്റും കാവലൊരുക്കി നിന്നു.8

2. ജന്മിമാരുടെ പ്രതികാര നടപടികളും സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണവും

സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പാവപ്പെട്ട കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെ ജന്മിമാർ ക്രൂരമായ പ്രതികാര നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. സമര അനുകൂലികളായ കുടുംബങ്ങളെ തങ്ങളുടെ പാട്ടഭൂമിയിൽ നിന്നും കുടിയൊഴുപ്പിക്കാൻ (Eviction) ജന്മിമാർ ശ്രമിച്ചു. അവർക്ക് കഠിനമായ പണിവിലക്ക് ഏർപ്പെടുത്തി. പല കുടുംബങ്ങൾക്കും കുടിവെള്ളം പോലും നിഷേധിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണമാണ് (Social Boycott) യാഥാസ്ഥിതികർ നടപ്പിലാക്കിയത്. എന്നാൽ കർഷകസംഘത്തിന്റെ ശക്തമായ കേന്ദ്രീകൃത സംവിധാനം ഈ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണവും മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങളും എത്തിച്ചുകൊടുത്ത് പ്രതിരോധം തീർത്തു.9

3. മലബാർ അധ്യാപക സംഘടനയുടെ (Teachers’ Guild) പങ്ക്

ഈ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് അധ്യാപകരുടെ സജീവമായ പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് മലബാറിലെ അധ്യാപകർ വെറും ശമ്പളത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും പോരാടിയിരുന്നു. മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ അധ്യാപകർ ജന്മിമാരുടെ ഭീഷണികളെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഹരിജൻ കുട്ടികളെ ക്ലാസ്സിലിരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി. മാനേജ്‌മെന്റ് ഈ അധ്യാപകരെ പിരിച്ചുവിടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അധ്യാപക സംഘടന ഒന്നടങ്കം സമരക്കാർക്ക് പിന്നിൽ അണിനിരന്നു.

ഹരിജൻ കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കുന്നു 
               ▼
സമരസമിതി രൂപീകരണവും അധ്യാപക-കർഷക ഐക്യവും
               ▼
ജന്മിമാരുടെ കായിക പ്രതിരോധവും പണിവിലക്കും
               ▼
ബഹുജന മാർച്ച് - വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് ജനങ്ങൾ ഇരച്ചുകയറുന്നു
               ▼
ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടൽ - സമര വിജയം

സമരത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടലും

സമരം മാസങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയെങ്കിലും മദ്രാസ് സർക്കാരിന്റെ പ്രാദേശിക ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ പലരും ജന്മിമാരുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നവരായിരുന്നു. സമര നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി ജയിലിലടക്കാൻ ശ്രമം നടന്നു. എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നേതാക്കൾ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെത്തി സമരക്കാർക്ക് ആവശ്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.

സമരം കൂടുതൽ ശക്തമായതോടെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിലെമ്പാടും സംഘർഷാവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നു. വിദ്യാലയം അനിശ്ചിതകാലത്തേക്ക് അടച്ചിടേണ്ടി വരുമെന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായി. കർഷക തൊഴിലാളികൾ കൂട്ടത്തോടെ വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്യാനും ജന്മിമാരുടെ താവളങ്ങൾ ഉപരോധിക്കാനും തുടങ്ങിയതോടെ ഭരണകൂടം ഇടപെടാൻ നിർബന്ധിതരായി. മദ്രാസ് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെത്തുകയും സമരസമിതി നേതാക്കളുമായി ചർച്ച നടത്തുകയും ചെയ്തു. നിയമപ്രകാരം ഒരു പൊതു വിദ്യാലയത്തിലും ജാതിയുടെ പേരിൽ കുട്ടികൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സർക്കാർ വ്യക്തമാക്കി.10

സമര വിജയവും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

യാഥാസ്ഥിതിക ജന്മിത്വ ശക്തികൾക്ക് ഒടുവിൽ ജനകീയ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഹരിജൻ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാലയത്തിനകത്ത് കയറി മറ്റെല്ലാ കുട്ടികൾക്കുമൊപ്പം ഇരുന്ന് പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. അധ്യാപകർക്കെതിരെയുള്ള അച്ചടക്ക നടപടികൾ മാനേജ്‌മെന്റ് പിൻവലിച്ചു.

മടിയൻ കൂലോം സമരത്തിന്റെ പ്രധാന ചരിത്രപരമായ അനന്തരഫലങ്ങൾ:

  • വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം: ഈ സമരത്തോടെ കാസർകോട്, ഹോസ്ദുർഗ് മേഖലകളിലെ എല്ലാ വിദ്യാലയങ്ങളിലും പിന്നാക്ക-ദളിത് കുട്ടികൾക്ക് തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായി. ജാതി നോക്കി അക്ഷരം നിഷേധിക്കുന്ന രീതിക്ക് വലിയൊരു പരിധി വരെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ ഇതിനായി.

  • ജന്മിത്വത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: മടിയൻ കൂലോത്തെ ജന്മിമാരുടെ പരാജയം ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷകർക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങൾക്കൊപ്പം സാമൂഹിക അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളും വിജയിപ്പിക്കാമെന്ന് ഇത് തെളിയിച്ചു.

  • സാമൂഹിക ഐക്യം: കർഷകരും അധ്യാപകരും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരും ജാതിഭേദമന്യേ ഒന്നിച്ചുനിന്ന പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കേരളത്തിൽ പിൽക്കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട ശക്തമായ മതേതര ചിന്താഗതിക്ക് ഇത്തരം സമരങ്ങൾ വലിയ അടിത്തറ പാകി.

ഉപസംഹാരം

1947-ലെ കാഞ്ഞങ്ങാട് മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന പ്രക്രിയയിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പോരാട്ടമാണ്. രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ജനതയ്ക്ക് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ലെന്നും, അത് സാമൂഹികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ സമത്വത്തിലൂടെ മാത്രമേ പൂർണ്ണമാകൂ എന്നും ഈ സമരം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിരുന്ന പാവപ്പെട്ട ഹരിജൻ കുട്ടികൾ സ്ലേറ്റും പെൻസിലുമായി മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടവുകൾ കയറിയപ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പിറവിയെടുത്തത് ആധുനിക പുരോഗമന കേരളത്തിന്റെ പുതിയൊരു പുലരിയായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ സ്മരണകൾ ഇന്നും ഉത്തരമലബാറിലെ ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് വലിയ ആവേശം പകരുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ

  • എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: ഉത്തരമലബാറിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അമരക്കാരൻ. കാഞ്ഞങ്ങാട് മേഖലയിലെ ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ സമരങ്ങൾക്ക് ദിശാബോധം നൽകി.

  • കെ.എ. കേരളീയൻ: മലബാറിലെ കർഷക സംഘം നേതാവും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും. കർഷക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

  • ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കടന്നുവരികയും അയിത്തത്തിനെതിരെയുള്ള സമരങ്ങളിൽ സജീവമാകുകയും ചെയ്തു.

  • പ്രാദേശിക അധ്യാപക നേതാക്കൾ: മലബാർ എയ്ഡഡ് പ്രൈമറി ടീച്ചേഴ്സ് യൂണിയന്റെ (APTU) പ്രാദേശിക ഭാരവാഹികൾ, ജന്മിമാരുടെ ഭീഷണിയെ വകവെയ്ക്കാതെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു.

അനുബന്ധം 2: ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രധാന സാമൂഹിക-കർഷക സമരങ്ങൾ (കാലഗണന)

വർഷം സമരം / പ്രക്ഷോഭം പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യം
1920-30 അയിത്തോച്ചാടന ജാഥകൾ മലബാറിലുടനീളം സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, അയിത്ത നിർമ്മാർജ്ജനം
1931-32 ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം ഗുരുവായൂർ (മലബാർ) ക്ഷേത്രപ്രവേശന അവകാശം
1946 കരിവെള്ളൂർ സമരം കരിവെള്ളൂർ നെല്ലെടുപ്പ് സമരം, പട്ടിണിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം
1946 കാവുമ്പായി സമരം കാവുമ്പായി ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ കർഷക സമരം
1947 മടിയൻ കൂലോം വിദ്യാലയ സമരം കാഞ്ഞങ്ങാട് (ഹോസ്ദുർഗ്) ഹരിജൻ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ സംരക്ഷണം

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. കുഞ്ഞമ്പു, എ.വി. (A.V. Kunhambu). കരിവെള്ളൂരും ഉത്തരമലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്, തിരുവനന്തപുരം.

  2. കേരളീയൻ, കെ.എ. (K.A. Keraleeyan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. കറന്റ് ബുക്സ്, തൃശൂർ.

  3. നായനാർ, ഇ.കെ. (E.K. Nayanar). My Struggles (എന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ). ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്, തിരുവനന്തപുരം.

  4. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (K.N. Panikkar). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. Oxford University Press.

  5. പൊതുവാൾ, എ.കെ. (A.K. Poduval). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

  6. മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ബോർഡ് വിദ്യാഭ്യാസ രേഖകൾ (1947-48) – മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസി ആർക്കൈവ്സ്.

  7. കാസർകോട് ജില്ലാ ലോക്കൽ ഹിസ്റ്ററി കമ്മിറ്റി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ. ഹോസ്ദുർഗിന്റെ സമര ചരിത്രം.

  8. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്, കോട്ടയം.

  9. ബാലകൃഷ്ണൻ, ഇ. (E. Balakrishnan). History of the Communist Movement in Kerala. കുറുമാൻ ബുക്സ്.

  10. മാധവൻ, എ.സി. (A.C. Madhavan). ഉത്തരമലബാറിലെ നവോത്ഥാന നാൾവഴികൾ. സമത പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

വടക്കൻ മലബാറിലെ ജ്വലിക്കുന്ന കാർഷിക വിപ്ലവചരിത്രം

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഒളവറ കർഷക സമരം (1946)

കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യം അടയാളപ്പെടുത്തിയ വർഷമാണ് 1946. വടക്കൻ മലബാറിലെ ചിറക്കൽ താലൂക്കിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒളവറ (നിലവിൽ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ തൃക്കരിപ്പൂർ-ചീമേനി മേഖലയോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന പ്രദേശം) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ അരങ്ങേറിയ ഒളവറ കർഷക സമരം, കൊടിയ ജന്മിത്ത ചൂഷണത്തിനും ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കുമെതിരെ പാവപ്പെട്ട കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ ധീരമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്.1 രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തരമുണ്ടായ കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജന്മിമാർ നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെച്ച് കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അതിനെതിരെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘ’ത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനങ്ങൾ സംഘടിച്ചു. പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ജനകീയ കമ്മിറ്റികൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യാനും വേണ്ടി നടത്തിയ ഈ സമരം, ബ്രിട്ടീഷ് മലബാർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സായുധ പോലീസായ മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലിന് ഇരയായി.2 എങ്കിലും, ഭീതിയുടെ നിഴലിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനതയെ വർഗ്ഗബോധമുള്ള പോരാളികളാക്കി മാറ്റുന്നതിലും വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിത്തത്തിന്റെ അടിത്തറയിളക്കുന്നതിലും ഒളവറ സമരം നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും മലബാറിലെ കാർഷിക ഘടനയും

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്ന മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്റ്റിലെ കാർഷിക വ്യവസ്ഥ തികച്ചും ചൂഷണാധിഷ്ഠിതവും കർഷകവിരുദ്ധവുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ നികുതിപ്പിരിവ് സുഗമമാക്കുന്നതിനായി തദ്ദേശീയരായ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിന്മേൽ അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരം നൽകി. ഈ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കർഷകർ വിവിധ തട്ടുകളായി തിരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു:

മലബാറിലെ ജന്മിത്ത കാർഷിക ഘടന
  • ജന്മി (ഭൂമിയുടെ പൂർണ്ണ ഉടമസ്ഥൻ – മിക്കവാറും നമ്പൂതിരി/നായർ പ്രഭുക്കൾ)
  • കാണക്കുടിയാൻ (ഇടനിലക്കാർ – ഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുത്ത് മറിച്ചു നൽകുന്നവർ)
  • വെറുംപാട്ടക്കുടിയാൻ (യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ദരിദ്ര കർഷകൻ)
  • കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ (ഭൂമിയില്ലാത്ത അധഃസ്ഥിത/ഹരിജൻ വിഭാഗങ്ങൾ)

യഥാർത്ഥത്തിൽ മണ്ണിൽ ചോരനീരാക്കി പണിയെടുക്കുന്ന വെറുംപാട്ടക്കുടിയാന്മാർക്കും കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്കും ഭൂമിന്മേൽ യാതൊരുവിധ അവകാശവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.3 വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും ‘പാട്ടം’, ‘വാരം’ എന്നീ പേരുകളിൽ ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലേക്ക് അളന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിനുപുറമെ, ജന്മിമാരുടെ ഇല്ലങ്ങളിലെ വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ ‘മാമൂലുകൾ’ (നിർബന്ധിത സമ്മാനങ്ങൾ) എത്തിക്കാനും കർഷകർ ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. കരിംവെള്ളാട്ടി, വസി, നൂരി തുടങ്ങിയ കപട അളവുതൂക്ക വിദ്യകളിലൂടെ കർഷകരെ ജന്മിമാർ വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്തു. പാട്ടം നൽകാൻ ചെറിയൊരു വീഴ്ച വരുത്തിയാൽ പോലും കർഷകരെ സിൽബന്തികളെ വിട്ട് ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കുകയും (മേൽച്ചാർത്ത്) ചെയ്യുന്നത് അക്കാലത്ത് നിത്യസംഭവമായിരുന്നു.4

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരങ്ങളും

1939 മുതൽ 1945 വരെ നീണ്ടുനിന്ന രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ ജനജീവിതം അങ്ങേയറ്റം ദുസ്സഹമാക്കി. യുദ്ധത്തെ തുടർന്ന് ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി പൂർണ്ണമായി നിലച്ചതോടെ മലബാറിൽ കൊടിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം (Famine) പടർന്നുപിടിച്ചു. 1943-ലെ കറുത്ത നാളുകളിൽ ജനങ്ങൾ കപ്പയും ചേമ്പും കാട്ടു കിഴങ്ങുകളും തിന്നാണ് വിശപ്പടക്കിയത്. കോളറ, വസൂരി തുടങ്ങിയ പകർച്ചവ്യാധികൾ കൂടി പടർന്നതോടെ വടക്കൻ മലബാർ ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി മാറി.5

ഇത്തരം ഒരു ഘട്ടത്തിലും ജന്മിമാർക്ക് മാനുഷികമായ യാതൊരു പരിഗണനയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കർഷകരിൽ നിന്ന് വാരവും പാട്ടവും അവർ നിർദ്ദയം പിരിച്ചെടുത്തു. കർഷകൻ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോഴും ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങൾ നെല്ലു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ഈ നെല്ല് അവർ സാധാരണക്കാർക്ക് നൽകാതെ, കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനായി പൂഴ്ത്തിവെച്ചു.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പിന്തുണയോടെ ‘മലബാർ കർഷക സംഘം’ ശക്തമായ ഇടപെടലുകൾ നടത്താൻ ആരംഭിക്കുന്നത്. കർഷക സംഘം വടക്കൻ മലബാറിലുടനീളം “പട്ടിണിവിരുദ്ധ കമ്മറ്റികൾ” (Anti-hoarding Committees) രൂപീകരിച്ചു.6

“ജന്മിമാരുടെ പത്തായങ്ങളിലിരിക്കുന്ന നെല്ല് പൂഴ്ത്തിവെക്കാനുള്ളതല്ല, അത് പട്ടിണി കിടക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനുള്ളതാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം കർഷക സംഘം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. ജന്മിമാർ നെല്ല് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയുക എന്നതായിരുന്നു കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രധാന തന്ത്രം.

ഒളവറയിലെ ജനകീയ ഉണർവ്വും കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും

തൃക്കരിപ്പൂരിനും ചീമേനിക്കും മധ്യേ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒളവറ എന്ന പ്രദേശം അക്കാലത്ത് ജന്മിത്തത്തിന്റെ കടുത്ത പിടിയിലായിരുന്നു. പ്രദേശത്തെ പ്രമുഖ ജന്മിമാരും അവരുടെ സിൽബന്തികളും കർഷകരെ കടുത്ത അടിമവേലയ്ക്കായിരുന്നു നിയോഗിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ 1940-കളുടെ മധ്യത്തോടെ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, കെ.എ. കേരളീയൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തന ഫലമായി ഒളവറയിലും കർഷക സംഘത്തിന്റെ ശാഖകൾ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.3

തുടക്കത്തിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന പാവപ്പെട്ട കർഷകർ, കർഷക സംഘത്തിന്റെ യോഗങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായി. ജാതി ചിന്തകൾക്കതീതമായി കർഷകരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളും ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്നു. ഒളവറയിലെ പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ ജനങ്ങളെ വീടുവീടാന്തരം കയറി സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് പ്രദേശത്തെ ജന്മിമാരെ അങ്ങേയറ്റം പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അധികാരത്തിന് നേരെ ഉയരുന്ന ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തെ തുടക്കത്തിലേ നുള്ളിക്കളയാൻ ജന്മിമാർ ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസിന്റെ സഹായം തേടി.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ സംഭവവികാസങ്ങൾ (1946 ഡിസംബർ)

1946-ന്റെ അവസാന മാസങ്ങളിൽ വടക്കൻ മലബാറിലാകെ കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു. ഒക്ടോബറിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരത്തിന്റെ വാർത്തകൾ മലബാറിലെ കർഷകർക്കും വലിയ ആവേശമാണ് നൽകിയത്. ഡിസംബർ മാസമായപ്പോഴേക്കും ചിറക്കൽ താലൂക്കിലെ കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ ജന്മിമാർക്കെതിരെയുള്ള സമരങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി. ഇതിന്റെ തന്നെ തുടർച്ചയായാണ് ഒളവറയിലും സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നത്.6

നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ

1946 ഡിസംബർ പകുതിയോടെ ഒളവറയിലെ പ്രമുഖ ജന്മി തന്റെ പത്തായങ്ങളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് പറ നെല്ല്, നാട്ടുകാർക്ക് നൽകാതെ കരിഞ്ചന്തയിൽ വിൽക്കുന്നതിനായി വണ്ടികളിൽ കയറ്റി ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ വിവരം അറിഞ്ഞ കർഷക സംഘത്തിന്റെ വാളണ്ടിയർമാർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വൻ ജനക്കൂട്ടം ഒളവറയിലെ ജന്മിയുടെ ഇല്ലത്തിന് മുന്നിലും പ്രധാന പാതകളിലും തടിച്ചുകൂടി.

തൊഴിലാളികൾ നെല്ല് കയറ്റിയ വണ്ടികൾ തടഞ്ഞുനിർത്തി. “ഒരു മണി നെല്ല് പോലും ഒളവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ല”, “പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് ന്യായവില ഷോപ്പുകൾ വഴി വിതരണം ചെയ്യുക” എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. ജന്മിയുടെ സിൽബന്തികൾ കർഷകരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവന്ന ജനസംഖ്യയ്ക്കും ആവേശത്തിനും മുന്നിൽ അവർക്ക് പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.5

ജനകീയ വിതരണം

കർഷക സംഘം നേതാക്കളുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ, പൂഴ്ത്തിവെച്ച നെല്ല് അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്താനും അത് ഗ്രാമത്തിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ചു. ഇത് ജന്മിമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നെല്ല് കർഷകർ ബലമായി പിടിച്ചെടുത്ത് വിതരണം ചെയ്തു എന്ന രീതിയിലാണ് ജന്മിമാർ ഈ സംഭവത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ ചിത്രീകരിച്ചത്.

മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിന്റെ (MSP) ഭീകരവാഴ്ച

ഒളവറയിലെ സംഭവത്തെത്തുടർന്ന് ജന്മിമാർ മലബാർ ജില്ലാ കളക്ടർക്കും പോലീസ് മേധാവിമാർക്കും പരാതി നൽകി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ലഹളയുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന ജന്മിമാരുടെ വാദം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഒളവറയിലേക്ക് ക്രൂരന്മാർ എന്ന് പേരെടുത്ത മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) അയച്ചു.2

ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തൽ രീതി
    • കർഷക നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കുക
    • എം.എസ്.പി (MSP) ക്യാമ്പുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കുക
    • അർദ്ധരാത്രികളിൽ വീടുകൾ റെയ്ഡ് ചെയ്യുക
    • പുരുഷന്മാരെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുക, സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുക

1946 ഡിസംബർ അവസാന വാരത്തിൽ ഒളവറ ഗ്രാമം പൂർണ്ണമായും പോലീസിന്റെ കൺട്രോളിലായി. കർഷക സംഘത്തിന്റെ പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ വീടുകൾ പോലീസ് തല്ലിത്തകർത്തു. പുരുഷന്മാരെയെല്ലാം ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയും ലോക്കപ്പിലിട്ട് പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒളവറയിലെ സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ കുടിലുകൾക്ക് പോലീസ് തീയിട്ടു. കർഷക സ്ത്രീകളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭയന്ന ജനങ്ങളിൽ പലരും തൊട്ടടുത്ത കാടുകളിലും മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലും അഭയം തേടി. പല പ്രമുഖ നേതാക്കൾക്കും മാസങ്ങളോളം ഒളിവിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നു.6 എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിനെപ്പോലെയുള്ള സമുന്നത നേതാക്കളെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിലടച്ചു.

ഒളവറ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആയുധബലത്തിന് മുന്നിൽ ഒളവറ സമരം താൽക്കാലികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അത് ഉണ്ടാക്കിയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈ സമരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം താഴെ പറയുന്ന പോയിന്റുകളിൽ ചുരുക്കാനാകും:

  1. വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉണർവ്വ്: ജന്മിയുടെയും പോലീസിന്റെയും ലാത്തിക്കും തോക്കിനും മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന കർഷകർക്ക് തങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി എന്തെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത സമരമായിരുന്നു ഒളവറ സമരം. ഇത് അവരിൽ ശക്തമായ വർഗ്ഗബോധം (Class Consciousness) വളർത്തി.

  2. ജന്മിത്തത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം: ഒളവറ, കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി സമരങ്ങൾ വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മിമാരുടെ പരമാധികാരത്തിന്മേൽ ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം ചെറുതല്ല. കർഷകരെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ഇനി എളുപ്പമല്ലെന്ന് ജന്മിമാർ മനസ്സിലാക്കി.

  3. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്താര: സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിന് (Land Reforms Act) വിത്തുപാകിയത് ഒളവറ പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷകർ ഒഴുക്കിയ ചോരയും കണ്ണീരുമാണ്.3 ‘കുടിയാന് ഭൂമി’ എന്ന സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ഈ സമരങ്ങൾ അടിത്തറയിട്ടു.

മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒളവറ കർഷക സമരം ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമാണ്. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ തണലിൽ വളർന്ന ജന്മിത്തത്തിന്റെ ക്രൂരതകൾക്കെതിരെ, കേവലം വയറു വിശപ്പിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഒളവറയിലെ കർഷകർ പോരാടിയത്. ആയുധധാരികളായ പോലീസിന് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന ആ ധീര കർഷകരുടെ ഓർമ്മകൾ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ ബോധത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളെയും എക്കാലവും പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രധാന സമകാലിക കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ (1940-1946)

സമരം വർഷം താലൂക്ക്/പ്രദേശം പ്രധാന ലക്ഷ്യം
കയ്യൂർ സമരം 1941 ഹൊസ്ദുർഗ് (നിലവിൽ കാസർഗോഡ്) ജന്മിത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭം, സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധത
കരിവെള്ളൂർ സമരം 1946 ഡിസംബർ 20 ചിറക്കൽ താലൂക്ക് നെല്ല് കടത്തൽ തടയൽ, പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമരം
ഒളവറ സമരം 1946 ഡിസംബർ തൃക്കരിപ്പൂർ മേഖല പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് തടയൽ, ജനകീയ നെല്ല് വിതരണം
കാവുമ്പായി സമരം 1946 ഡിസംബർ 30 ചിറക്കൽ താലൂക്ക് (പടിയൂർ) പുനംകൃഷി അവകാശ സമരം, ജന്മിത്ത വിരുദ്ധത

അനുബന്ധം 2: ഒളവറ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രമുഖ നേതാക്കൾ

  • എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: വടക്കൻ മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പടനായകൻ. ഒളവറ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ചു.

  • കെ.എ. കേരളീയൻ: കർഷക സംഘത്തിന്റെ സമുന്നത നേതാവ്. മലബാറിലുടനീളം പട്ടിണിവിരുദ്ധ സമിതികൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നൽകി.

  • പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപക നേതാവ്. ഒളവറയിലെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഭൂഗർഭാവസ്ഥയിൽ ഇരുന്ന് ദിശാബോധം നൽകി.

  • ടി.എസ്. തിരുമുമ്പ്: ‘ഭക്തകവി’യിൽ നിന്ന് വിപ്ലവഗായകനായി മാറിയ നേതാവ്. കർഷകർക്ക് ആവേശം പകരുന്ന കവിതകളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും ഒളവറ മേഖലയിൽ ജനങ്ങളെ ഉണർത്തി.

അവലംബം (References / Bibliography)

  1. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (K.K.N. Kurup). ആധുനിക കേരളം: ചരിത്രപരമായ വിലയിരുത്തലുകൾ. കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്.

  2. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (E.M.S. Namboodiripad). കേരള ചരിത്രവും കർഷക പ്രസ്ഥാനവും. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

  3. കൺപിൽ കുഞ്ഞികൃഷ്ണൻ (Kanpil Kunhikrishnan). മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.

  4. കരേത്, പ്രകാശ് (Prakash Karat). Agrarian Revolt in Malabar: 1940-1946. സോഷ്യൽ സയന്റിസ്റ്റ് പബ്ലിക്കേഷൻസ്.

  5. മേനോൻ, എ. ശ്രീധര (A. Sreedhara Menon). കേരള ചരിത്രം. ഡി.സി. ബുക്സ്.

  6. രാഘവൻ, പുതുപ്പള്ളി (Puthuppally Raghavan). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും.