കല്ലുമാല സമരം – രണ്ടാം ഘട്ടം (1940): സാമൂഹിക വിമോചനത്തിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങളിലേക്കുള്ള പരിണാമം

ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി അയ്യൻകാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 1915-ൽ നടന്ന സമരമായിരുന്നു ആദ്യഘട്ടത്തിൽ നടന്ന കല്ലുമാല സമരം. അക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർണ്ണമോ വെള്ളിയോ പോയിട്ട് നല്ല ആഭരണങ്ങൾ പോലും ധരിക്കാൻ അവകാശമില്ലായിരുന്നു. അവർ കഴുത്തിൽ കല്ലും കുപ്പിച്ചില്ലുകളും കോർത്ത ‘കല്ലുമാലകൾ‘ ധരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു ജാതിപ്രമാണിമാരുടെ നിയമം. മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായ ഈ സ്ത്രീകൾ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിയണമെന്ന് അയ്യൻകാളി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പെരിനാട് എന്ന സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് ദളിത് സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലെ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തെറിഞ്ഞ് പ്രതിഷേധിച്ചു. ഇതിൽ പ്രകോപിതരായ സവർണ്ണർ ദളിത് ജനങ്ങളെ ക്രൂരമായി ആക്രമിക്കുകയും അവരുടെ വീടുകൾക്ക് തീയിടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വലിയ രീതിയിലുള്ള ലഹളകൾ ആ പ്രദേശത്ത് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ അയ്യൻകാളിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കൊല്ലം പീരങ്കിമൈതാനത്ത് വെച്ച് ഒരു വലിയ അനുരഞ്ജന സമ്മേളനം നടന്നു. ആ സമ്മേളനത്തിൽ വെച്ച് ദളിത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും ധരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആത്മാഭിമാനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള സ്ത്രീകളുടെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിൽ കല്ലുമാല സമരം എക്കാലവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

1915-ൽ കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പെരിനാടുവെച്ച് അയ്യങ്കാളിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ‘കല്ലുമാല സമരം‘, കേരളീയ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തീഷ്ണമായ പ്രതിരോധമായിരുന്നു. ദളിത്-അവർണ്ണ വിഭാഗം സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലെ അനാചാരത്തിന്റെ അടയാളമായ കല്ലുമാലകൾ അറുത്തുമാറ്റി, അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ആ സമരം, അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും സാമൂഹിക അസ്തിത്വത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെയ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ സമരത്തിന്റെ പരിസമാപ്തിയല്ല 1940-കളിലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ. മറിച്ച്, 1915-ൽ വിതച്ച സാമൂഹിക അവബോധം, 1940-കളിൽ എത്തിയപ്പോൾ കൂടുതൽ സംഘടിതമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി പരിണമിക്കുകയായിരുന്നു. കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഈ കാലഘട്ടം, വ്യക്തിപരമായ അന്തസ്സിൽ നിന്ന് കടന്ന് വിദ്യാഭ്യാസപരവും തൊഴിൽപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടമായി മാറുകയായിരുന്നു.¹

സാമൂഹിക പരിസരം: 1940-കളിലെ തിരുവിതാംകൂർ

1940-കളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ തിരുവിതാംകൂറിലെ സാമൂഹികാന്തരീക്ഷം ഏറെ മാറിയിരുന്നു. 1936-ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം സാമൂഹിക സമത്വത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകൊടുത്തെങ്കിലും, പ്രായോഗികതലത്തിൽ അയിത്തവും വിവേചനവും തുടർന്നുപോന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം സൃഷ്ടിച്ച സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും ദളിത്-കർഷക വിഭാഗങ്ങളെ വലിയ തോതിൽ ബാധിച്ചു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് അയ്യങ്കാളിയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നറിയപ്പെട്ട പുതിയ നേതൃനിര, പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ തെരുവിൽ നിന്നും സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കും നിയമസഭയിലേക്കും മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചത്.²

കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം: ഒരു ചരിത്രപരമായ വിശകലനം

1940-കളിലെ ഈ ഘട്ടത്തെ കേവലം ഒരു സമരമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു ദളിത് ഉണർവ്വായി വേണം കാണാൻ. 1915-ൽ നാം കണ്ടത് കല്ലുമാല പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന ആത്മബോധമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, 1940-ൽ അത് അക്ഷരങ്ങളിലൂടെയുള്ള അധികാരപ്രവേശനമായി മാറി. ഈ ഘട്ടത്തിലെ സമരങ്ങളുടെ പ്രധാന സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

• വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശങ്ങൾ: 1940-കളിലെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിലെ പ്രവേശനവും സംവരണവുമായിരുന്നു. സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിനെതിരെ ‘പുലയ മഹാസഭ’യും മറ്റ് സംഘടനകളും ശക്തമായ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി.

• തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾ: സർക്കാർ സർവ്വീസുകളിൽ ദളിത് വിഭാഗത്തിന് പ്രാതിനിധ്യം വേണമെന്ന ആവശ്യം ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശക്തമായി. കയർ ഫാക്ടറികളിലും സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലും തുല്യവേതനം എന്ന ആവശ്യം സമരങ്ങളുടെ കാതലായി.

• രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം: ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ ദളിതർക്ക് സംവരണം ചെയ്ത സീറ്റുകൾ വേണമെന്നും, നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിന് പകരം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിലൂടെ പ്രതിനിധികൾ വരണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

സംഘടനാപരമായ വളർച്ച: പുലയ മഹാസഭയും പ്രവർത്തനങ്ങളും

1940-കളിലെ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് ‘സാധുജന പരിപാലന സംഘ’ത്തിൽ നിന്നും രൂപപ്പെട്ട ‘പുലയ മഹാസഭ’യായിരുന്നു. പി.കെ. ചാത്തൻ മാസ്റ്റർ, ടി.കെ. മാധവൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ആശയങ്ങൾ പിൻപറ്റി, താഴെത്തട്ടിൽ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ശാഖകൾ പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം എന്നത് അച്ചടക്കമുള്ള ഒരു സംഘടനാ സംവിധാനത്തിന്റെ ആവിർഭാവം കൂടിയായിരുന്നു.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ കേവലം അക്രമരഹിത സത്യാഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നില്ല. പകരം, ഭരണകൂടവുമായി നേരിട്ടുള്ള ചർച്ചകൾക്കും നിവേദനങ്ങൾക്കുമുള്ള വേദിയായി അവർ സംഘടനയെ മാറ്റി. 1940-കളിലെ പത്രങ്ങൾ, വിശേഷിച്ചും ദളിത് വിഭാഗത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്ന പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ, ഈ സമരങ്ങളുടെ ഗതിവിഗതികൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.³

സമരത്തിലെ മുഖ്യപ്രശ്നങ്ങളും ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിലപാടും

1940-ൽ സമരം രൂക്ഷമായത് പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളാലായിരുന്നു:

1. ഭൂമി വിതരണം: ഭൂരഹിതരായ ദളിത് കർഷകർക്ക് സർക്കാർ പുറമ്പോക്ക് ഭൂമി പതിച്ചു നൽകണമെന്ന ആവശ്യം.

2. അയിത്തോച്ചാടനം: ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരം ഉണ്ടായിട്ടും, ദളിതർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പൂജ ചെയ്യാനോ ഭാരവാഹികളാകാനോ ഉള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.

ദിവാൻ സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ ഭരണകൂടം ഈ ആവശ്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി എടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഇത് പ്രതിഷേധം കത്തിപ്പടരാൻ കാരണമായി. 1940-കളിൽ നടന്ന സമരങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും മുൻനിരയിൽ വന്നു. 1915-ൽ അവർ തങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, 1940-ൽ അവർ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഭക്ഷണത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും വേണ്ടിയാണ് തെരുവിലിറങ്ങിയത്.⁴

ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവുമായുള്ള കൂടിച്ചേരൽ

കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരവുമായി കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ്. തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഗ്രസ്സിന്റെ ഉത്തരവാദ ഭരണ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും ദളിത് സമരങ്ങളും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അണിചേർന്നു. സി.പിയുടെ ഏകാധിപത്യം തകർക്കാൻ ദളിത് വിഭാഗങ്ങളുടെ പിന്തുണ കോൺഗ്രസ്സിന് അനിവാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, കോൺഗ്രസ്സിലെ സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനെതിരെ ദളിത് നേതാക്കൾ ജാഗ്രത പുലർത്തിയിരുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾക്കിടയിലും, ‘അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം’ എന്ന ആശയം രണ്ടാം ഘട്ട സമരങ്ങളിലൂടെ വളർന്നു.

1940-ലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ സ്വാധീനം: ഒരു വിലയിരുത്തൽ

1940-കളിലെ ഈ പ്രക്ഷോഭം പരാജയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ വിത്തായിരുന്നു.

• രാഷ്ട്രീയ അവബോധം: സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ നിയമസഭയിൽ ചോദിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ദളിത് സമൂഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

• വിദ്യാഭ്യാസ വിപ്ലവം: സർക്കാർ സ്കൂളുകളിലേക്ക് ദളിത് കുട്ടികളുടെ ഒഴുക്ക് വർദ്ധിച്ചു.

• സാമൂഹിക പരിവർത്തനം: വീടുകളിൽ കല്ലുമാലക്ക് പകരം പുസ്തകങ്ങൾ എത്തിത്തുടങ്ങി. ഇത് സാംസ്കാരികമായ ഒരു വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു.⁵

സമരം നയിച്ചവർക്ക് പലപ്പോഴും ജയിൽവാസമോ മർദ്ദനമോ ഏൽക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും, അവർ പിൻമാറിയില്ല. ദളിത് മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം, “അസ്തിത്വത്തിൽ നിന്നും അധികാരത്തിലേക്ക്” എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപമായിരുന്നു.

സമരത്തിന്റെ പൈതൃകം

ഇന്ന് ദളിത് അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ ഈ രണ്ടാം ഘട്ടത്തെ പലപ്പോഴും ചരിത്രകാരന്മാർ വിസ്മരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അയ്യങ്കാളിക്ക് ശേഷം നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തവർ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീര്യത്തെ ഒരു പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റിയത് 1940-കളിലായിരുന്നു. അവർ ഒരു പുതിയ കേരളത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടു—അവിടെ കല്ലുമാലകൾക്ക് പകരം അക്ഷരങ്ങൾ തലയിൽ വഹിക്കുന്ന ഒരു തലമുറ വളർന്നുവരുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ఆ സ്വപ്നം ഇന്ന് ഒരു വലിയ അളവോളം യാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, കല്ലുമാല സമരം എന്നത് 1915-ൽ അവസാനിച്ച ഒന്നല്ല. അതൊരു പ്രക്രിയയാണ്. ആ പ്രക്രിയയുടെ നിർണ്ണായകമായ ഒരു കണ്ണിയാണ് 1940-കളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ. സാമൂഹികമായ അപമാനത്തിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രീയമായ അധികാരത്തിലേക്ക് നടന്ന ആ നീണ്ട യാത്രയിൽ, 1940-ലെ ഈ സമരം ഒരു വലിയ വഴിത്തിരിവാണ്.

അനുബന്ധം (Appendices)

പ്രധാന സമരങ്ങൾ (ലിസ്റ്റ്):

1. പെരിനാട് കല്ലുമാല സമരം (1915): ആദ്യ ഘട്ടം.

2. വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ പ്രക്ഷോഭം (1940): രണ്ടാം ഘട്ടം.

3. ക്ഷേത്രപ്രവേശന അനുബന്ധ സമരങ്ങൾ (1936-1940): ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ തുല്യാവകാശത്തിന് വേണ്ടി.

4. ഭൂമി അവകാശ സമരങ്ങൾ (1940s): ഭൂരഹിതർക്ക് ഭൂമി നൽകാൻ.

പ്രധാന നേതാക്കൾ:

• അയ്യങ്കാളി: പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവ്.

• പി.കെ. ചാത്തൻ മാസ്റ്റർ: ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തെ ഭരണകൂടത്തോട് സംവദിക്കാൻ പ്രാപ്തനാക്കിയ നേതാവ്.

• ടി.കെ. മാധവൻ: അയിത്തോച്ചാടന മുന്നേറ്റത്തിന്റെ കരുത്ത്.

• ആർ.പി. തമ്പി: സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുൻനിരയിൽ.

അവലംബം (References/Bibliography)

1. വേലായുധൻ, പി.എസ്. (1975). കേരളത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം. കേരള ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റി. (കല്ലുമാല സമരത്തിന്റെ തുടർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം).

2. ഭാസ്കരനുണ്ണി, പി. (1988). പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. (സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം).

3. രാജീവ്, എൻ. (2012). അയ്യങ്കാളിയും ദളിത് മുന്നേറ്റവും. ഡി.സി. ബുക്സ്. (അയ്യങ്കാളിക്ക് ശേഷമുള്ള സംഘടനാ വളർച്ച).

4. കുസുമൻ, കെ.കെ. (1976). The Extremist Movement in Kerala. (1940-കളിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ).

5. ശ്രീധരമേനോൻ, എ. (1967). കേരള ചരിത്രം. (രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ ഏകീകരണം).