ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം (1945): മലബാർ കാർഷിക പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രവും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും

കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും ഉജ്ജ്വലവുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് 1945-ൽ വടക്കൻ മലബാറിലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ നടന്ന കർഷക സമരം. ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും അവരുടെ ആശ്രിതരായിരുന്ന ജന്മിമാർക്കുമെതിരെ, അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗമായ കർഷകർ തങ്ങളുടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടത്തിയ ഐതിഹാസിക പോരാട്ടമായിരുന്നു ഇത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട കൊടിയ ദാരിദ്ര്യം, ജന്മിമാരുടെ ചൂഷണം, കരിഞ്ചന്ത, പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് എന്നിവയ്ക്കെതിരെ കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സംഘടിച്ച സാധാരണക്കാരുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ് ചിറയ്ക്കൽ സമരമായി അറിയപ്പെടുന്നത്. കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക സമരം എന്നതിലുപരി, കേരളത്തിലെ പിൽക്കാല ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾക്ക് അടിത്തറ പാകിയ ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു ഇത്. കർഷകർ തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലത്തിന്മേൽ അവകാശം സ്ഥാപിക്കാനും, അന്യായമായ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകൾ തടയാനും നടത്തിയ ഈ സമരം, കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയിലും നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.¹

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ വ്യവസ്ഥ

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ മലബാറിലെ കാർഷിക മേഖല തികച്ചും ചൂഷണാധിഷ്ഠിതമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയിലായിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. ഭൂമിയുടെ പരമാധികാരം ജന്മിമാരിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നു. കാർഷിക ഘടനയെ പ്രധാനമായും മൂന്നായി തിരിക്കാമായിരുന്നു: ജന്മിമാർ, കാണക്കാർ (ഇടനിലക്കാർ), വെറുംപാട്ടക്കാർ (യഥാർത്ഥ കർഷകർ). ഇതിൽ ഭൂമിയിൽ നേരിട്ട് അധ്വാനിച്ചിരുന്ന വെറുംപാട്ടക്കാർക്ക് ഭൂമിക്ക് മേൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊടിയ ചൂഷണമാണ് ഇവർ നേരിട്ടിരുന്നത്.

ബ്രിട്ടീഷ് കോടതികളും നിയമസംവിധാനങ്ങളും ജന്മിമാർക്ക് അനുകൂലമായിരുന്നു. ‘മേൽച്ചാർത്ത്’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സമ്പ്രദായം വഴി, കൂടുതൽ പാട്ടം നൽകാൻ തയ്യാറുള്ള മറ്റൊരാൾക്ക് ഭൂമി കൈമാറാനും, നിലവിലുള്ള കുടിയാനെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാനും ജന്മിമാർക്ക് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.² ഇത് കർഷകരുടെ ജീവിതത്തെ നിരന്തരമായ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാക്കി. സ്വന്തമായി അധ്വാനിച്ച് വിളവെടുത്താലും അതിന്റെ സിംഹഭാഗവും പാട്ടമായി ജന്മിക്ക് നൽകേണ്ടി വന്നു. കർഷകരുടെ കുടുംബങ്ങൾ പട്ടിണിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും ജന്മിയുടെ പത്തായങ്ങൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.

അക്രമപ്പിരിവുകളും സാമൂഹിക ചൂഷണവും

നിയമപരമായ പാട്ടത്തിന് പുറമെ, ജന്മിമാർ കർഷകരിൽ നിന്ന് അനേകം ‘അക്രമപ്പിരിവുകൾ’ (Illegal exactions) ഈടാക്കിയിരുന്നു. വാശി, നൂറി, മുക്കാൽ, ശീലക്കാശ് തുടങ്ങിയ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ പിരിവുകൾ കർഷകരുടെ നട്ടെല്ലൊടിച്ചു. ജന്മിയുടെ വീട്ടിലെ കല്യാണം, മരണം, അടിയന്തരങ്ങൾ, ഉത്സവങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം കർഷകർ നിർബന്ധമായും കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങൾ നൽകണമായിരുന്നു.

സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന് പുറമെ കടുത്ത സാമൂഹിക അടിച്ചമർത്തലുകളും നിലനിന്നിരുന്നു. ജന്മിയുടെ മുന്നിൽ കുടിയാന്മാർക്ക് മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ, ചെരുപ്പ് ഉപയോഗിക്കാനോ, കുട ചൂടാനോ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘അടിയാൻ’, ‘കുഞ്ഞടിയാൻ’ തുടങ്ങിയ വാക്കുകളിലൂടെ മാത്രമേ കർഷകർക്ക് തങ്ങളെത്തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. ഈ അമാനവീകമായ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരെയുള്ള അമർഷം മലബാറിലെ കർഷക മനസ്സുകളിൽ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.³

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധവും കാർഷിക പ്രതിസന്ധിയും (1939-1945)

1939-ൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം മലബാറിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി. ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരി ഇറക്കുമതി നിലച്ചതോടെ കേരളത്തിൽ വലിയ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം അനുഭവപ്പെട്ടു. അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില കുതിച്ചുയർന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രതിസന്ധി ജന്മിമാരും വൻകിട വ്യാപാരികളും തങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനുള്ള അവസരമായാണ് കണ്ടത്.

കർഷകരിൽ നിന്ന് പാട്ടമായി പിരിച്ചെടുത്ത നെല്ല് ജന്മിമാർ പത്തായങ്ങളിൽ പൂഴ്ത്തിവെച്ചു. നാട്ടിൽ പട്ടിണി മരണം നടക്കുമ്പോഴും, ഈ നെല്ല് കരിഞ്ചന്തയിൽ ഉയർന്ന വിലയ്ക്ക് മറിച്ചുവില്ക്കുകയായിരുന്നു അവർ ചെയ്തത്. സർക്കാർ റേഷൻ സമ്പ്രദായം ഏർപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അഴിമതി കാരണം അത് സാധാരണക്കാരിലെത്തിയില്ല. കർഷകർ കാട്ടുചെടികളും കിഴങ്ങുകളും തിന്ന് ജീവൻ നിലനിർത്തേണ്ട ഗതികേടിലായി. ഈ പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവുമാണ് 1945-ലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന സാമ്പത്തിക കാരണം.⁴

കർഷക സംഘത്തിന്റെ വളർച്ചയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വാധീനവും

1936-ൽ രൂപീകൃതമായ അഖില മലബാർ കർഷക സംഘമാണ് കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിക്കുന്നതിലും അവരെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചത്. കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ (CSP) നേതാക്കളായിരുന്ന പി. കൃഷ്ണപിള്ള, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. 1939-ലെ പിണറായി സമ്മേളനത്തോടെ മലബാറിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഒന്നാകെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.

1942-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ മേലുള്ള നിരോധനം നീങ്ങിയതോടെ, പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ ഗ്രാമങ്ങൾ തോറും സഞ്ചരിച്ച് കർഷക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു. “കൃഷിഭൂമി കർഷകന്”, “പാട്ടം കുറയ്ക്കുക”, “പൂഴ്ത്തിവെപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കുക” തുടങ്ങിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മലബാറിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ അലയടിച്ചു. അസംഘടിതരായിരുന്ന കർഷകർ തങ്ങളുടെ വർഗ്ഗപരമായ ശക്തി തിരിച്ചറിയുകയും, അവകാശങ്ങൾക്കായി ജന്മിമാരുടെ മുഖത്തുനോക്കി സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം സംഭരിക്കുകയും ചെയ്തു.⁵

1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ

1945 ആയപ്പോഴേക്കും ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്ക് (ഇന്നത്തെ കണ്ണൂർ ജില്ലയുടെ ഭാഗങ്ങൾ) കർഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ സിരാകേന്ദ്രമായി മാറി. യുദ്ധം അവസാനിച്ചെങ്കിലും ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന് യാതൊരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജന്മിമാർ കരിഞ്ചന്ത ലക്ഷ്യമാക്കി വൻതോതിൽ നെല്ല് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചു. കർഷക സംഘം ഇതിനെതിരെ ശക്തമായ നിലപാടെടുത്തു.

1945-ൽ കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി സംഘർഷങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ജന്മിമാർ രഹസ്യമായി കടത്താൻ ശ്രമിച്ച നെല്ല് കർഷകർ വഴിയിൽ വെച്ച് തടഞ്ഞു. “നാട്ടിലെ പട്ടിണി മാറ്റിയിട്ടേ നെല്ല് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കൂ” എന്നതായിരുന്നു കർഷകരുടെ നിലപാട്. തടഞ്ഞുവെച്ച നെല്ല് കർഷകർ തന്നെ ന്യായവിലയ്ക്ക് നാട്ടുകാർക്ക് വിതരണം ചെയ്തു. ഈ പ്രവർത്തനം കർഷകർക്കിടയിൽ വലിയ ആത്മവിശ്വാസം സൃഷ്ടിച്ചു.

കൂടാതെ, ജന്മിമാർ അന്യായമായി നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളെ കർഷകർ സംഘടിതമായി ചെറുത്തു. കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന ജന്മിയുടെ കാര്യസ്ഥന്മാരെയും ഗുണ്ടകളെയും കർഷകർ വോളന്റിയർമാരുടെ സഹായത്തോടെ നേരിട്ടു. കർഷക സംഘത്തിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ ജന്മിമാർക്ക് ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ പല ഗ്രാമങ്ങളിലും സംജാതമായി.⁶

“കൂടുതൽ നെല്ലുൽപ്പാദിപ്പിക്കുക” കാമ്പയിനും വനഭൂമി തർക്കങ്ങളും

ഭക്ഷ്യക്ഷാമം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി സർക്കാർ “കൂടുതൽ നെല്ലുൽപ്പാദിപ്പിക്കുക” (Grow More Food) എന്നൊരു കാമ്പയിൻ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഉപയോഗശൂന്യമായി കിടക്കുന്ന തരിശുഭൂമികളും വനഭൂമികളും കൃഷിക്കായി കർഷകർക്ക് വിട്ടുനൽകാൻ സർക്കാർ നിർദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ ജന്മിമാർ തങ്ങളുടെ അധീനതയിലുള്ള ഇത്തരം ഭൂമികൾ കർഷകർക്ക് നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല.

ഇതിനെതിരെ 1945-ൽ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ വൻ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ നടന്നു. കർഷകർ കൂട്ടമായി പോയി തരിശുഭൂമികളിൽ പ്രവേശിക്കുകയും കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് കൃഷിയിറക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് ജന്മിമാരെയും സർക്കാരിനെയും കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ സ്വത്തവകാശത്തിന്മേലുള്ള നേരിട്ടുള്ള കടന്നുകയറ്റമായാണ് ജന്മിമാർ ഇതിനെ കണ്ടത്.⁷

ഭരണകൂട ഭീകരതയും പോലീസിന്റെ വേട്ടയാടലും

കർഷകരുടെ സംഘടിതമായ ഈ മുന്നേറ്റത്തെ നേരിടാൻ ജന്മിമാർ പോലീസിന്റെയും ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെയും സഹായം തേടി. ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിൽ വൻ പോലീസ് സന്നാഹത്തെ വിന്യസിച്ചു. മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസിനെ (MSP) ഇറക്കി ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു.

കർഷക സംഘം നേതാക്കളെ കള്ളക്കേസുകളിൽ കുടുക്കി അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. വീടുകളിൽ കയറി സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മർദ്ദിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായി മാറി. ജന്മിമാരുടെ ഗുണ്ടകളും പോലീസും ചേർന്ന് കർഷകരുടെ കുടിലുകൾ തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും കർഷകരുടെ മനോവീര്യം തകർക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒളിവിൽ പോയ നേതാക്കൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ രഹസ്യയോഗങ്ങൾ ചേരുകയും പ്രക്ഷോഭത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.⁸

സമരത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും

1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല. അത് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ കാർഷിക വിപ്ലവങ്ങളുടെ മുന്നോടിയായിരുന്നു. 1945-ൽ രൂപപ്പെട്ട ഈ സമരവീര്യമാണ് 1946-ൽ നടന്ന കരിവെള്ളൂർ, കാവുമ്പായി തുടങ്ങിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സായുധ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നത്.

ഈ സമരങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം, അത് മലബാറിലെ ജന്മിത്വത്തിന്റെ അടിത്തറ തോണ്ടി എന്നതാണ്. കർഷകൻ വെറുമൊരു അടിയാനല്ലെന്നും, അവന് അവകാശങ്ങളുള്ള ഒരു തൊഴിലാളിയാണെന്നുമുള്ള ബോധം സമൂഹത്തിൽ വേരുറപ്പിച്ചു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ കേരളം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഈ സമരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെച്ച ആവശ്യങ്ങളാണ് ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളായി പരിണമിച്ചത്. 1957-ൽ ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വന്ന ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ പാസ്സാക്കിയ കാർഷിക ബന്ധ ബില്ലിന്റെ (Agrarian Relations Bill) യഥാർത്ഥ ശിൽപ്പികൾ 1945-ൽ ചിറയ്ക്കലിൽ ചോര ചിന്തിയ സാധാരണ കർഷകരായിരുന്നു.⁹

ചരിത്രത്തിൽ പലപ്പോഴും വലിയ യുദ്ധങ്ങളും രാജാക്കന്മാരുടെയും കഥകളും മാത്രം ഇടംപിടിക്കുമ്പോൾ, 1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ കർഷക സമരം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരുടെ സംഘടിത ശക്തിയെയാണ്. സ്വന്തം മണ്ണിൽ വിദേശികളായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു ജനത, തങ്ങളുടെ മനുഷ്യവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ നടത്തിയ ജീവന്മരണ പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വളർച്ചയെ ഇത്രമാത്രം സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു പ്രസ്ഥാനം ചരിത്രത്തിൽ വിരളമാണ്. ചൂഷണത്തിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കും ഈ ചരിത്രം വലിയൊരു പാഠമാണ് നൽകുന്നത്.

അനുബന്ധം 1: മലബാറിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട അനുബന്ധ കർഷക സമരങ്ങൾ

1945-ലെ ചിറയ്ക്കൽ സമരത്തിന് മുന്നോടിയായും തുടർച്ചയായും മലബാറിൽ നടന്ന മറ്റ് പ്രധാനപ്പെട്ട കർഷക സമരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. മൊറാഴ സമരം (1940): വിലക്കയറ്റത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെ നടന്ന പ്രതിഷേധം പോലീസുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിൽ കലാശിച്ചു. സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ കെ.എം. കുട്ടികൃഷ്ണമേനോൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. കെ.പി.ആർ. ഗോപാലനെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് ഇളവ് ചെയ്തു.

2. കയ്യൂർ സമരം (1941): കാസർഗോഡ് താലൂക്കിലെ കയ്യൂരിൽ സാമ്രാജ്യത്വ-ജന്മിത്വ ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെ നടന്ന സമരം. പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിൾ സുബ്ബരായൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. മടത്തിൽ അപ്പു, കോയിത്താറ്റിൽ ചിരുകണ്ടൻ, പൊടോര കുഞ്ഞമ്പു നായർ, പള്ളിക്കൽ അബൂബക്കർ എന്നീ നാല് സഖാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൂക്കിലേറ്റി.

3. കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): ചിറയ്ക്കൽ സമരത്തിന്റെ തുടർച്ച. ജന്മി ചിറയ്ക്കൽ തമ്പുരാൻ നെല്ല് കടത്താൻ ശ്രമിച്ചത് കർഷകർ തടഞ്ഞു. വെടിവെപ്പിൽ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു, തിടിൽ കണ്ണൻ എന്നിവർ രക്തസാക്ഷികളായി.

4. കാവുമ്പായി സമരം (1946): പുനം കൃഷി (വനഭൂമിയിലെ കൃഷി) ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന പോരാട്ടം. എം.എസ്.പി നടത്തിയ വെടിവെപ്പിൽ അഞ്ച് കർഷകർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

5. മുനയൻകുന്ന് സമരം (1948): സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരവും കർഷകർക്ക് നേരെ നടന്ന പോലീസ് വേട്ട. ആറ് കർഷക സംഘം പ്രവർത്തകർ വെടിയേറ്റ് മരിച്ചു.

അനുബന്ധം 2: സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ പ്രധാന നേതാക്കൾ

1. എ.കെ. ഗോപാലൻ (AKG): മലബാറിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരൻ. ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞും ജയിൽവാസം അനുഭവിച്ചും കർഷകരെ സംഘടിപ്പിച്ചു.

2. കെ.പി.ആർ. ഗോപാലൻ: ചിറയ്ക്കൽ താലൂക്കിലെ കർഷക സമരങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളി. മൊറാഴ കേസിൽ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തെ തുടർന്ന് മോചിതനായി.

3. ഇ.കെ. നായനാർ: മുൻ കേരള മുഖ്യമന്ത്രി. കരിവെള്ളൂർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള കാർഷിക സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത് ഒളിവിലും ജയിലിലും കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള നേതാവ്.

4. വിഷ്ണു ഭാരതീയൻ: മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെ ആദ്യകാല നേതാക്കളിലൊരാൾ. ജന്മി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും കർഷകർക്ക് വേണ്ടി പോരാടി. “അടിമകൾ എങ്ങിനെ ഉടമകളായി” എന്ന പ്രസിദ്ധമായ പുസ്തകത്തിന്റെ രചയിതാവ്.

5. കേരളീയൻ (കെ.എ. കേരളീയൻ): കർഷക സംഘത്തിന്റെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ. കർഷകരെ ബോധവൽക്കരിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

അവലംബം (References)

1. Panikkar, K.N. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar 1836-1921. Oxford University Press.

2. Radhakrishnan, P. (1989). Peasant Struggles, Land Reforms and Social Change: Malabar 1836-1982. Sage Publications.

3. Namboodiripad, E.M.S. (1967). Kerala: Society and Politics, An Historical Perspective. National Book Centre.

4. Kurup, K.K.N. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. CBH Publications.

5. Gopalan, A.K. (1973). Ente Jeevitha Katha (In the Cause of the People). Chintha Publishers.

6. Menon, A. Sreedhara (1967). A Survey of Kerala History. Sahitya Pravarthaka Co-operative Society.

7. Ramachandran, V.K. (1997). On Kerala’s Development Achievements. In Jean Drèze & Amartya Sen (Eds.), Indian Development: Selected Regional Perspectives. Oxford University Press.

8. ഭാരതീയൻ, വിഷ്ണു (1980). അടിമകൾ എങ്ങിനെ ഉടമകളായി. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്.

9. ടി.വി. കൃഷ്ണൻ (1971). കേരളത്തിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനം. പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്.