അധികാരത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രവും ഭൂവുടമാവകാശത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ അട്ടിമറിയും

ചരിത്രത്തെ അപനിർമ്മിക്കുകയും മിത്തുകളെ (Myths) ചരിത്രമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കേവലം ഒരു സാംസ്കാരിക വിനോദമല്ല; മറിച്ച് അത് കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക അജണ്ടകളുടെ ഭാഗമാണ്. കേരളത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി പരക്കെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ‘പരശുരാമ ഐതിഹ്യം’ ഇതിനൊരു ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. കടലിലേക്ക് മഴു എറിഞ്ഞ് കേരളം സൃഷ്ടിച്ച പരശുരാമന്റെ കഥ കേവലം നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു നാടോടിക്കഥയോ സാംസ്കാരിക പ്രതീകമോ അല്ല. മറിച്ച്, ഈ നാട്ടിലെ തദ്ദേശീയരായ ജനതയുടെ മേൽ കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക മേധാവിത്വം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിനും, ഭൂമിയുടെ സമ്പൂർണ്ണ അധികാരം ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം (ബ്രാഹ്മണർ) കൈക്കലാക്കുന്നതിനും വേണ്ടി ബോധപൂർവ്വം ചമച്ചെടുത്ത ഒരു ‘പ്രത്യയശാസ്ത്ര ഉപകരണമാണ്’ (Ideological State Apparatus).

ആധുനിക ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ, കേരള ഹിസ്റ്ററി മ്യൂസിയം പോലുള്ള പൊതു സാംസ്കാരിക ഇടങ്ങളിൽ ഇത്തരം മിത്തുകളെ ചരിത്രമെന്നോണം പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ, അതിന് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനകളെയും അട്ടിമറികളെയും നാം ശാസ്ത്രീയമായി തുറന്നുകാട്ടേണ്ടതുണ്ട്. ഈ ലേഖനം, പരശുരാമ ഐതിഹ്യത്തിന് പിന്നിലെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അജണ്ടകളെയും, കേരളത്തിലെ ഭൂമി യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ജന്മിമാരുടെ കൈകളിൽ എത്തിയതെന്നതിന്റെ ചരിത്രവസ്തുതകളെയും അക്കാദമിക് കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു.

പരശുരാമ ഐതിഹ്യം: ജന്മിത്വത്തിന് ആത്മീയ പരിവേഷം നൽകുന്ന കെട്ടുകഥ

പരശുരാമ കഥ പ്രധാനമായും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലോ മറ്റോ രചിക്കപ്പെട്ടതായി കരുതുന്ന ‘കേരളോൽപ്പത്തി’, ‘കേരളമാഹാത്മ്യം’ എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലാണ്. ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചരിത്രരേഖകളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ മേധാവിത്വത്തിന് നിയമസാധുതയും (Legitimacy) ആത്മീയ പരിവേഷവും നൽകാൻ ബ്രാഹ്മണർ പിൽക്കാലത്ത് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത സ്മൃതികളാണ്.

ഹിന്ദു പുരാണങ്ങളിലെ ദശാവതാരങ്ങളിൽ ഒന്നായ പരശുരാമൻ, ഭൂമിയിൽ ഭരിക്കാൻ അവകാശമുള്ള ക്ഷത്രിയരെ ഇരുപത്തിനാല് വട്ടം പരാജയപ്പെടുത്തി കൂട്ടക്കുരുതി നടത്തി എന്ന കഥയിലൂടെയാണ് കടന്നുവരുന്നത്. അതിനുശേഷം തന്റെ പാപപരിഹാരത്തിനായി അദ്ദേഹം ഗോ കർണ്ണം മുതൽ കന്യാകുമാരി വരെ മഴു എറിഞ്ഞ് കടലിൽ നിന്നും പുതിയൊരു ഭൂമി സൃഷ്ടിക്കുകയും, ആ ഭൂമി മുഴുവൻ ബ്രാഹ്മണർക്ക് ‘ദാനം’ നൽകുകയും ചെയ്തു എന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ഈ ഒരൊറ്റ കഥയിലൂടെ സവർണ്ണ മേധാവിത്വം രണ്ട് പ്രധാന കാര്യങ്ങളാണ് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക മസ്തിഷ്കത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്:

1. ഭൂമിയുടെ മേലുള്ള പരമാധികാരം (Land Monopoly): കേരളത്തിലെ ഭൂമി മുഴുവൻ ജന്മനാ ബ്രാഹ്മണന്റേതാണ് (ജന്മിത്വം) എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കുക. ഇത് ദൈവത്താൽ നൽകപ്പെട്ടതാണെന്നും അതിനാൽ അലംഘനീയമാണെന്നും സ്ഥാപിക്കുക.

2. സാമൂഹിക അധികാരവും അടിമത്തവും: ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമകളായ തദ്ദേശീയരെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ വെറും അടിമകളോ കുടിയാന്മാരോ (Tenants) ആക്കി മാറ്റുക. ബ്രാഹ്മണ സേവയാണ് ശൂദ്രർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റ് വിഭാഗങ്ങളുടെ പരമമായ ധർമ്മമെന്ന് വിശ്വസിപ്പിക്കുക.

കേവലം ഒരു കെട്ടുകഥയെ ചരിത്രമെന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഇവിടെ നിലനിന്ന ക്രൂരമായ ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കും സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിനും ഒരു ദൈവിക പരിവേഷം നൽകാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. നാടോടിക്കഥയുടെ ലാഘവത്തോടെ ‘പരശുരാമനിൽ നിന്നും കേരളം തുടങ്ങുന്നു’ എന്നൊരു ബോധമണ്ഡലം (Consciousness) സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ഈ ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ ഉല്പത്തി എന്നതിലുപരി, സാമൂഹ്യ അധികാരത്തിന്റെ ഉറവിടം ആരാണെന്നും അവരെ നിരുപാധികം ആദരിക്കണമെന്നുമുള്ള ഒരു അടിമത്ത മനോഭാവത്തിലേക്ക് കേരളീയ സമൂഹം പരിണമിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

ദൈവിക അധികാരവും ഭൂമിയും: ആഗോള സമാന്തരങ്ങൾ

പരശുരാമ ഐതിഹ്യത്തിലൂടെ ബ്രാഹ്മണർ കേരളത്തിൽ പ്രയോഗിച്ച തന്ത്രത്തിന് ലോകചരിത്രത്തിൽ കൃത്യമായ സമാന്തരങ്ങളുണ്ട്. മധ്യപൂർവേഷ്യൻ ചരിത്രത്തിൽ യഹൂദമതം ഭൂമിക്കുമേൽ അവകാശം സ്ഥാപിക്കുന്ന രീതി ഇതിനോട് ചേർത്ത് വായിക്കാവുന്നതാണ്. യഹൂദരുടെ വേദപുസ്തകത്തിൽ “ഭൂമി യഹോവയ്ക്ക് ഉള്ളതത്രെ” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവർ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ കയ്യടക്കുന്നത്. യഹൂദർ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ജനമാണെന്നും, ഭൂമി സൃഷ്ടിച്ചത് യഹോവ ആകയാൽ ആ ഭൂമിയിൽ എവിടെയും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ തങ്ങൾക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്നും അവർ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ഇതിനു സമാനമായ രീതിയിലാണ് ബ്രാഹ്മണരും തങ്ങളുടെ മേധാവിത്വം ഉറപ്പിച്ചത്. അവരുടെ പ്രവർത്തികൾ ദൈവീകമാണെന്നും, അത് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് അവകാശമില്ലെന്നും അവർ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഈ ബോധ്യത്തിന്റെ ദീർഘകാല നൈരന്തര്യത്തിന്റെ (Continuity) ബാക്കിപത്രമാണ് ആധുനിക കേരളത്തിലെ ചരിത്ര മ്യൂസിയങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പോലും പരശുരാമന്റെ ഭീമാകാരമായ പ്രതിമകൾ ഒരു ചോദ്യവുമില്ലാതെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നത്.

പൂർവ്വ-ബ്രാഹ്മണ കേരളവും കുടിയേറ്റത്തിന്റെ ആരംഭവും

പരശുരാമൻ കേരളം സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന വാദം ചരിത്രപരമായി അസംബന്ധമാണ്. സാംഘകാല കൃതികൾ (ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പും പിമ്പുമുള്ള ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകൾ) പരിശോധിച്ചാൽ, ഇന്നത്തെ കേരളം ഉൾപ്പെടുന്ന തമിഴകം വളരെ സജീവമായ ഒരു ജനവാസ കേന്ദ്രമായിരുന്നു എന്ന് കാണാം. കുറവരും വേടരും പനന്മാരും പുലയരും ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗം ഇവിടെ അധ്വാനിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ, എ.ഡി മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾക്ക് കേരളത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസവും വൈദ്യവും നൈതികതയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു സമത്വാധിഷ്ഠിത സമൂഹം ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു.

എന്നാൽ എ.ഡി എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് ഉത്തരേന്ത്യയിൽ നിന്നും മറ്റും കേരളത്തിലേക്കുള്ള ബ്രാഹ്മണ കുടിയേറ്റം ശക്തമാകുന്നത്. ഈ കുടിയേറ്റക്കാർ ഒറ്റയടിക്ക് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, തദ്ദേശീയരായ ഭരണാധികാരികളുമായി ചേർന്ന്, തങ്ങളുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന വൈദിക കർമ്മങ്ങളിലൂടെ രാജാക്കന്മാർക്ക് ‘ക്ഷത്രിയ’ പദവിയും ആത്മീയ പിന്തുണയും നൽകി പതിയെ സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ബുദ്ധ-ജൈന പാരമ്പര്യങ്ങളെയും തദ്ദേശീയമായ ഭരണ-സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥകളെയും തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ടാണ് പിന്നീട് അവർ അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറിയത്. ഇതിനായി അവർക്ക് ചരിത്രത്തെയും ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെയും തിരുത്തിയെഴുതേണ്ടി വന്നു.

ചോള-ചേര യുദ്ധങ്ങളും ഭൂമി അട്ടിമറിയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രവും (എ.ഡി 11-ാം നൂറ്റാണ്ട്)

കേരളത്തിലെ മുഴുവൻ കൃഷിഭൂമിയും “ദേവസ്വം” (ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം), “ബ്രഹ്മസ്വം” (ബ്രാഹ്മണന്റെ സ്വന്തം) എന്നീ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളിലായി എങ്ങനെ മാറി എന്നത് കേവലം ഒരു ഐതിഹ്യത്തിലൂടെ സംഭവിച്ചതല്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ എ.ഡി പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു സാമ്പത്തിക-രാഷ്ട്രീയ അട്ടിമറിയുണ്ട്. മഹോദയപുരം (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ) കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഭരിച്ചിരുന്ന കുലശേഖര ചേരന്മാരും, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ അതിശക്തരായ ചോഴന്മാരും (രാജരാജ ചോളൻ, രാജേന്ദ്ര ചോളൻ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ) തമ്മിൽ നടന്ന നൂറ്റാണ്ട് നീണ്ട യുദ്ധമാണ് (Hundred Years’ War) ഇതിന് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കിയത്.

ചോളന്മാരുടെ നിരന്തരവും അതിശക്തവുമായ ആക്രമണങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ കേരളത്തിലെ തദ്ദേശീയരായ ഭരണാധികാരികളും സാധാരണക്കാരായ ഭൂവുടമകളും ഭയചകിതരായി. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭയാനകമായ അസ്ഥിരതയെ ബ്രാഹ്മണർ തങ്ങളുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള സുവർണ്ണാവസരമാക്കി മാറ്റുകയാണുണ്ടായത്. ഈ അട്ടിമറി പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലായാണ് നടന്നത്:

1. ക്ഷേത്ര സങ്കേതങ്ങളുടെ രൂപീകരണം

യുദ്ധകാലത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെയും നാടുവാഴികളുടെയും സ്വത്തുക്കളും ഭൂമിയും ചോള സൈന്യം കണ്ടുകെട്ടാനോ നശിപ്പിക്കാനോ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അക്കാലത്തെ യുദ്ധ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ബ്രാഹ്മണ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ‘ക്ഷേത്രസങ്കേതങ്ങളെ’ (Temple Sanctuaries) ആക്രമിക്കാൻ സൈന്യങ്ങൾ പൊതുവെ മുതിർന്നിരുന്നില്ല. കാരണം ചോളന്മാർ വലിയ ശിവഭക്തന്മാരായിരുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിൽ വലിയ ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണിയുകയും ബുദ്ധവിഹാരങ്ങളെ ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളവരാണ് അവർ. അതിനാൽ ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേത്ര സ്വത്തുക്കൾ സുരക്ഷിതമായിരിക്കും എന്നൊരു വിശ്വാസം പരന്നു.

2. ഉടമസ്ഥാവകാശം കൈമാറൽ (രക്ഷാഭോഗം)

ഈ ഭീതി മുതലെടുത്തുകൊണ്ട്, തങ്ങളുടെ ഭൂമി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി തദ്ദേശീയരായ ഭൂവുടമകളെ ബ്രാഹ്മണർ സമീപിച്ചു. “ഭൂമിയുടെ രേഖകൾ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയോ ബ്രാഹ്മണ പ്രമുഖരുടെയോ പേരിൽ താത്കാലികമായി എഴുതിവച്ചാൽ, ചോളന്മാർ അത് ആക്രമിക്കില്ല” എന്ന് അവർ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞാൽ ഭൂമി തിരികെ നൽകാമെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാം എന്നോ ഉള്ള വ്യവസ്ഥയിലാണ് (Trusteeship) ഈ ഭൂമിയൊക്കെയും ക്ഷേത്രസങ്കേതങ്ങളുടെ കീഴിലാക്കിയത്. അങ്ങനെ സാധാരണക്കാരുടെയും നാടുവാഴികളുടെയും ഭൂമി ‘ദേവസ്വം’ ഭൂമിയായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.

3. ഊരാളന്മാരുടെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കൽ

ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഭരണച്ചുമതല ഉണ്ടായിരുന്നത് ‘ഊരാളന്മാർ’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ബ്രാഹ്മണ സമിതികൾക്കായിരുന്നു. പതിന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ചോള-ചേര യുദ്ധം അവസാനിക്കുകയും ചേര സാമ്രാജ്യം തകരുകയും ചെയ്തു. കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ഭരണകൂടം ഇല്ലാതായതോടെ, കേരളം നിരവധി ചെറിയ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളായി (സ്വരൂപങ്ങൾ) വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ഈ അധികാര ശൂന്യതയിൽ, താത്കാലികമായി എഴുതി വാങ്ങിയ ഭൂമിയുടെ മേൽ ബ്രാഹ്മണർ തങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ ഉടമസ്ഥാവകാശം സ്ഥാപിച്ചെടുത്തു. ഭൂമി തിരികെ ചോദിച്ച യഥാർത്ഥ ഉടമകളെ അവർ കുടിയാന്മാരോ (Tenants) അടിയാളന്മാരോ ആക്കി തരംതാഴ്ത്തി. മേൽനോട്ടക്കാരിൽ നിന്ന് ഭൂമിയുടെ സമ്പൂർണ്ണ ഉടമകളിലേക്ക് (ജന്മിമാർ) ബ്രാഹ്മണർ മാറുന്ന ചരിത്രമാണ് പിന്നീട് കേരളം കണ്ടത്.

പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം കേരളത്തിൽ രാജാക്കന്മാരുടെ മുകളിൽ ഭരണാധികാരം കൈവശം വെച്ച നമ്പൂതിരിമാർ, തങ്ങളുടെ ഭൂമിയും അധികാരവും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ആയുധമെടുത്തതും (ചാത്തിര നമ്പൂതിരിമാർ), ‘സ്മാർത്തവിചാരം’ പോലുള്ള കർശനമായ ജാതി-നിയമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചതും ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.

ഈ ഭീമമായ ഭൂമി വെട്ടിപ്പിനെ ന്യായീകരിക്കാനും, തങ്ങളുടെ ജന്മിത്വത്തിന് ‘ദൈവികമായ’ അംഗീകാരം നേടിയെടുക്കാനും വേണ്ടിയാണ് പിൽക്കാലത്ത് “പരശുരാമൻ കേരളം സൃഷ്ടിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകി” എന്ന കള്ളക്കഥ അവർ വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിച്ചത്. ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചോ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചോ അറിവില്ലാത്ത, വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയ്ക്ക് ഈ കഥകൾ വിശ്വസിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റ് മാർഗ്ഗങ്ങളില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് കേരളം മുഴുവനും “മനക്കൽ പറമ്പ്” (Illam’s Property) ആയി മാറിയത്.

64 ഗ്രാമങ്ങളുടെ നിർമ്മിതി: അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ തന്ത്രം

‘കേരളോൽപ്പത്തി’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഐതിഹ്യത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു വാദം, പരശുരാമൻ ദക്ഷിണ തീരത്തെ 64 ബ്രാഹ്മണ ഗ്രാമങ്ങളായി വിഭജിച്ചു എന്നതാണ്. എന്നാൽ ഇതിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അട്ടിമറിയും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾ വ്യക്തമാകും.

ഐതിഹ്യത്തിൽ ’64 ഗ്രാമങ്ങൾ’ എന്ന് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇതിൽ പകുതി മാത്രമാണ് ഇന്നത്തെ കേരള അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ വരുന്നത്.

• 32 ഗ്രാമങ്ങൾ തുളുനാട്ടിൽ: വടക്ക് ഗോകർണ്ണം മുതൽ പെരുമ്പുഴ (ഇന്നത്തെ കാസർകോട് ജില്ലയിലെ ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴ) വരെയുള്ള 32 ഗ്രാമങ്ങൾ കർണ്ണാടകയുടെ ഭാഗമായ തുളുനാട്ടിലാണ് (ഉഡുപ്പി, ദക്ഷിണ കാനറ പ്രദേശങ്ങൾ).

• 32 ഗ്രാമങ്ങൾ കേരളത്തിൽ: പെരുമ്പുഴയ്ക്ക് തെക്ക് കന്യാകുമാരി വരെയുള്ള ബാക്കി 32 ഗ്രാമങ്ങൾ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ കേരളത്തിൽ വരുന്നത് (പയ്യന്നൂർ, പെരിഞ്ചെല്ലൂർ/തളിപ്പറമ്പ്, പന്നിയൂർ, ശുകപുരം/ചൊവ്വരം, പെരുമനം, ഇരിങ്ങാലക്കുട, തിരുവല്ല, ആറന്മുള തുടങ്ങിയവ).

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഭാഷാ-സാംസ്കാരിക മേഖലകളായി കിടക്കുന്ന ഈ 64 ഗ്രാമങ്ങളെ ഒരൊറ്റ ‘പരശുരാമ സൃഷ്ടി’ എന്ന മിത്തിന് കീഴിൽ കൊണ്ടുവന്നതിന് പിന്നിൽ അതിവിദഗ്ദ്ധമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിന് ഐക്യരൂപം (Uniformity of Hegemony) നൽകാനുള്ള തന്ത്രമായിരുന്നു അത്. തുളുനാട്ടിലെയും കേരളത്തിലെയും ബ്രാഹ്മണ കുടിയേറ്റത്തിന് ഒരേ സ്വഭാവവും ഒരേ സ്രോതസ്സുമാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാനും, പശ്ചിമതീരത്തെ ഒന്നാകെ ഒരൊറ്റ ആത്മീയ ഭരണത്തിന് കീഴിൽ കൊണ്ടുവരാനും ഈ ’64 ഗ്രാമ സങ്കല്പം’ സഹായിച്ചു.

ഈ ഗ്രാമങ്ങളെ തങ്ങളുടെ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളാക്കി മാറ്റിയ നമ്പൂതിരിമാർ, ഓരോ ഗ്രാമത്തിനും കൃത്യമായ സാമൂഹിക ചുമതലകളും സൈനിക-ഭരണാധികാരങ്ങളും വെച്ചുനൽകി. ഉദാഹരണത്തിന്, തളിപ്പറമ്പ് (പെരിഞ്ചെല്ലൂർ), ശുകപുരം, പന്നിയൂർ തുടങ്ങിയ ഗ്രാമങ്ങൾ പിൽക്കാല കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളെപ്പോലും നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന വലിയ അധികാര ശക്തികളായി മാറി. കോഴിക്കോട് സാമൂതിരിയുടെയോ കൊച്ചി രാജാവിന്റെയോ അധികാരത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു പലപ്പോഴും ഈ ബ്രാഹ്മണ ഗ്രാമങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി. ചുരുക്കത്തിൽ, പരശുരാമൻ 64 ഗ്രാമങ്ങളാക്കി വിഭജിച്ചു എന്ന കഥ, ബ്രാഹ്മണർ ഈ നാട്ടിലെ കാർഷിക ഭൂമിയുടെയും സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയുടെയും മേൽ തങ്ങളുടെ സമ്പൂർണ്ണാധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായി നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ‘അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ’ (Decentralization of Power for Oligarchy) കൃത്യമായ ഒരു മാസ്റ്റർ പ്ലാൻ മാത്രമായിരുന്നു.

ചരിത്ര ബോധവും മ്യൂസിയങ്ങളിലെ വഞ്ചനയും

ഇതാണ് കേരളത്തിലെ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണരുടെ കൈകളിലേക്ക് എത്തിയതിന്റെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം. ഇതിന് യാതൊരുവിധ ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളുമില്ലാത്ത പരശുരാമന്റെ കഥയുമായി ബന്ധമില്ല. അവരുടെ സാമ്പത്തിക-രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യങ്ങൾ നടത്തിയെടുക്കുന്നതിനു വേണ്ടി അവർ മെനഞ്ഞെടുത്ത ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമാണ് പരശുരാമനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കേരളം അല്ലെങ്കിൽ ‘ഭാർഗവക്ഷേത്രം’.

ഇത്തരമൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ആധുനിക കേരളത്തിലെ ചരിത്ര-സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിലപാടുകളെ നാം വിമർശനാത്മകമായി കാണേണ്ടത്. ചരിത്രമ്യൂസിയങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യേണ്ടത്, ഇത്തരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക അട്ടിമറികളുടെയും സാമ്പത്തിക ചൂഷണങ്ങളുടെയും യഥാർത്ഥ ചരിത്ര വസ്തുതകൾ വരുംതലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടുകയാണ്. എങ്ങനെയാണ് തദ്ദേശീയരായ ജനതയ്ക്ക് അവരുടെ ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്നും, എങ്ങനെയാണ് അവർ അടിമകളായി വിൽക്കപ്പെട്ടതെന്നും, ജാതിവ്യവസ്ഥ എന്ന അമാനവീകമായ ആചാരം എങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടുവെന്നുമാണ് ചരിത്ര മ്യൂസിയങ്ങൾ പറയേണ്ടത്.

അതിന് പകരം, ബ്രാഹ്മണ ആധിപത്യത്തെയും ജന്മിത്വത്തെയും ന്യായീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച അതേ പരശുരാമന്റെ ഭീമാകാരമായ പ്രതിമ മ്യൂസിയത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ തന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നത് പഴയ ആധിപത്യ ചിന്തകളെ ഒരിക്കൽ കൂടി ജനങ്ങളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ശാസ്ത്രബോധവും ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസവുമുള്ള ഒരു സമൂഹം ഇത്തരത്തിലൊരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ മുന്നിൽ കേരളം സൃഷ്ടിച്ചത് പരശുരാമൻ ആണെന്ന് പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ അതിനെതിരെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല എന്നത് തികച്ചും വിചിത്രവും നിരാശാജനകവുമാണ്.

ഇത് വരുംതലമുറയെ തെറ്റായ ധാരണകളിലേക്ക് നയിക്കുകയും, ഈ നാടിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രത്തെയും, മണ്ണിൽ പണിയെടുത്ത് ജീവിച്ച കീഴാള ജനതയുടെ (Subaltern) യഥാർത്ഥ സംസ്കാരത്തെയും വിസ്മൃതിയിലാഴ്ത്തുകയും ചെയ്യും. മിത്തുകളെ ചരിത്രവൽക്കരിക്കുന്നത് ഫാഷിസത്തിന്റെയും സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിന്റെയും ആദ്യ പടിയാണ്.

ഉപസംഹാരം

പരശുരാമ ഐതിഹ്യം എന്നത് കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിജയകരമായ ഒരു ‘പ്രത്യയശാസ്ത്ര അധിനിവേശ’മാണ് (Ideological Colonization). ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും ചിന്താതെ, കേവലം കഥകളിലൂടെയും വിശ്വാസങ്ങളിലൂടെയും ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവൻ ഭൂമിയും സമ്പത്തും അധികാരവും കൈക്കലാക്കാൻ ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് ഇതിലെ യാഥാർത്ഥ്യം. ജനാധിപത്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹത്തിൽ ചരിത്ര സ്ഥാപനങ്ങളും സർക്കാരും മിത്തുകൾക്കല്ല, മറിച്ച് യഥാർത്ഥ ചരിത്ര വസ്തുതകൾക്കാണ് മുൻഗണന നൽകേണ്ടത്. കേവലം വിനോദസഞ്ചാരത്തിനു വേണ്ടിയോ ‘ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്’ എന്ന ലേബൽ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടിയോ നാം ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ മിത്തുകൾ, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഇവിടെ പീഡനമനുഭവിച്ച അടിസ്ഥാന വർഗ്ഗത്തിന്റെ ചോരക്കും കണ്ണീരിനുമുള്ള പരിഹാസമാണ് എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ചരിത്രപരമായ നീതി (Historical Justice) ഉറപ്പാക്കാൻ യഥാർത്ഥ ചരിത്രത്തെ മിത്തുകളുടെ തടവറയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ചേ മതിയാകൂ.

ആധികാരിക റഫറൻസുകൾ (Academic References)

ഈ ലേഖനത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള ചരിത്ര വസ്തുതകൾ താഴെ പറയുന്ന ആധികാരിക രേഖകളെയും ചരിത്ര ഗവേഷണങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്:

1. തിരുവല്ല ചെപ്പേടുകൾ (Thiruvalla Copper Plates – എ.ഡി. 11-12 നൂറ്റാണ്ട്): ചോള-ചേര യുദ്ധകാലത്ത് കേരളത്തിലെ ഭൂമി വ്യാപകമായി ദേവസ്വങ്ങളാക്കി മാറ്റിയതിന്റെയും, അതിന്റെ ഭരണം നമ്പൂതിരി ഊരാളന്മാർക്ക് ലഭിച്ചതിന്റെയും വ്യക്തമായ നികുതി വിവരങ്ങളും സ്വത്തുവിവരങ്ങളും അടങ്ങിയ പ്രാചീന ചരിത്രരേഖ. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ അപാരമായ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ചിത്രം ഇത് നൽകുന്നു.

2. മൂഷകവംശ കാവ്യം (Mushakavamsa Kavyam – എ.ഡി. 11-ാം നൂറ്റാണ്ട്): അതുലൻ എന്ന കവി രചിച്ച സംസ്കൃത ചരിത്രകൃതി. വടക്കൻ കേരളത്തിലെ മൂഷക രാജവംശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കൃതി, ചോള ആക്രമണകാലത്ത് കേരളത്തിലുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയും ക്ഷേത്രസങ്കേതങ്ങളിലേക്കുള്ള അധികാര കേന്ദ്രീകരണവും കൃത്യമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു.

3. രാമേശ്വരം ശിലാശാസനം (Rameswaram Inscription – എ.ഡി. 1102): അവസാനത്തെ ചേര ചക്രവർത്തിയായ രാമവർമ്മ കുലശേഖരൻ, കൊല്ലത്തെ രാമേശ്വരം ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് ചോള യുദ്ധകാലത്ത് പ്രായശ്ചിത്തമായി ക്ഷേത്രത്തിന് ഭൂമിയും അധികാരവും ഒഴിഞ്ഞുകൊടുത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർണ്ണായക ശിലാരേഖ.

4. കേരളോൽപ്പത്തി / ഗ്രന്ഥവരികൾ: ക്ഷേത്ര ഭൂമിയുടെയും ജന്മിത്വത്തിന്റെയും മേൽ ബ്രാഹ്മണർക്ക് ലഭിച്ച പരമാധികാരത്തിന് പിൽക്കാലത്ത് (17/18 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ) ‘ദൈവിക പരിവേഷം’ നൽകാൻ ബോധപൂർവ്വം ഉപയോഗിച്ച പ്രമാണരേഖകൾ. ചരിത്രമെന്നതിലുപരി ഇവ അധികാരത്തിന്റെ മാനിഫെസ്റ്റോകളാണ്.

5. ഇളംകുളം കുഞ്ഞൻപിള്ളയുടെ പഠനങ്ങൾ (‘ജന്മിസമ്പ്രദായം കേരളത്തിൽ’, ‘കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഇരുളടഞ്ഞ ഏടുകൾ’): ചോള-ചേര യുദ്ധമാണ് കേരളത്തിലെ ജന്മിത്വത്തിന് കാരണമായത് എന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി ആദ്യം തെളിയിച്ച പ്രമുഖ ചരിത്രകാരന്റെ കൃതികൾ.

6. പ്രൊഫ. എം.ജി.എസ്. നാരായണൻ (‘Perumals of Kerala’): ചേര സാമ്രാജ്യ കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥകളെയും ബ്രാഹ്മണ കുടിയേറ്റത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ആധികാരികമായ ആധുനിക അക്കാദമിക് പഠനം.