ഭൂപടങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്താത്ത, തിരമാലകളെ തലയിണയാക്കി, കടലിന്റെ നീലിമയെ പുതച്ചുറങ്ങുന്ന ഒരു ജനതയുണ്ട്. ഇന്തോനേഷ്യ, ഫിലിപ്പീൻസ്, മലേഷ്യ എന്നീ രാജ്യങ്ങളുടെ സമുദ്രാതിർത്തികളിൽ പരന്നുകിടക്കുന്ന കോറൽ ട്രയാംഗിൾ (Coral Triangle) എന്നറിയപ്പെടുന്ന പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ പറുദീസയിൽ ജീവിക്കുന്ന ബജാവു ജനത. മനുഷ്യ പരിണാമത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഇതിഹാസം തന്നെയാണി കടലിന്റെ മക്കൾ!. ലോകം അവരെ 'കടൽ ജിപ്സികൾ' (Sea Gypsies) എന്ന് വിളിക്കുന്നു, കാരണം കരയുമായി അവർക്ക് സ്ഥിരമായ ബന്ധങ്ങളില്ല. അവരുടെ വീട്, കളിസ്ഥലം, ആരാധനാലയം, അന്നദാതാവ് എല്ലാം കടലാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി കടലിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഈ സമൂഹം, മനുഷ്യൻ തന്റെ പരിസ്ഥിതിയുമായി എങ്ങനെ ഇഴുകിച്ചേർന്ന് പരിണമിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണ്. വെറും അതിജീവനത്തിനപ്പുറം, കടൽ അവരുടെ ശരീരത്തെയും ജീനുകളെയും എങ്ങനെ മാറ്റിമറിച്ചു എന്നതിന്റെ അവിശ്വസനീയമായ കഥയാണ് ബജാവു ജനതയുടേത്. ബജാവു ജനതയുടെ സവിശേഷമായ ജീവിതരീതി, അവരെ ലോകശ്രദ്ധയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന അസാധാരണമായ ശാരീരിക കഴിവുകൾ, ഈ കഴിവുകൾക്ക് പിന്നിലെ ശാസ്ത്രീയവും ജനിതകപരവുമായ രഹസ്യങ്ങൾ, ഡാർവിന്റെ പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന് അവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവായി മാറുന്നു, അവർ നേരിടുന്ന ആധുനിക വെല്ലുവിളികൾ എന്നിവയെല്ലാം നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം. തിരമാലകൾക്ക് മുകളിലെ ജീവിതം: ആരാണ് ബജാവു? ബജാവു ജനത ഒരു ഏകീകൃത സമൂഹമല്ല, മറിച്ച് തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ സമുദ്രങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന നിരവധി ഉപവിഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണ്. പരമ്പരാഗതമായി അവർ നാടോടികളാണ്. 'ലെപ-ലെപ' (Lepa-Lepa) എന്നറിയപ്പെടുന്ന, കൈകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച നീളൻ ബോട്ടുകളിലാണ് അവരുടെ ജീവിതം. ഈ ബോട്ടുകൾ കേവലം സഞ്ചാര മാർഗ്ഗം മാത്രമല്ല, അവരുടെ വീട് കൂടിയാണ്. ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നതും, ഉറങ്ങുന്നതും, കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതും, കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഈ ചലിക്കുന്ന വീടുകളിലാണ്. കടലിനോട് ചേർന്നുള്ള തീരങ്ങളിൽ, തൂണുകൾക്ക് മുകളിൽ കെട്ടിയുയർത്തിയ ചെറിയ കുടിലുകളും (Stilt Houses) ഇവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളാണ്. ജീവിതരീതിയും ഉപജീവനവും: ബജാവു ജനതയുടെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും കടലിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. മത്സ്യബന്ധനമാണ് പ്രധാന ഉപജീവനമാർഗ്ഗം. എന്നാൽ ആധുനിക മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെപ്പോലെ വലിയ ബോട്ടുകളോ വലകളോ അവർ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. പരമ്പരാഗത രീതികളാണ്...
Read More »
ദ്രാവിഡ ഭാഷാ കുടുംബത്തിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ഭാഷകളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഭാഷയാണ് തുളു. പ്രധാനമായും കർണാടക, കേരള സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഈ ഭാഷയ്ക്ക് തനതായ ലിപിയും സമ്പന്നമായ വാമൊഴി സാഹിത്യ പാരമ്പര്യവുമുണ്ട്. കാലക്രമേണ എഴുത്തുഭാഷ എന്ന നിലയിലുള്ള അതിൻ്റെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞുവെങ്കിലും, ഭാഷയെയും ലിപിയെയും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഇന്ന് സജീവമായി നടക്കുന്നുണ്ട്. ഭാഷാ പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡൻ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 2,500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്വതന്ത്രമായി വേർപിരിഞ്ഞ ഒരു ഭാഷയാണ് തുളു. തമിഴ്, കന്നഡ തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ രൂപപ്പെടുന്നതിനും മുൻപ് തുളു ഒരു പ്രത്യേക ശാഖയായി മാറിയിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഇത് തുളുവിനെ ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നു. തുളു ഒരു മൂല ദ്രാവിഡ ഭാഷയായതിനാൽ, അതിനു മുൻപ് ഈ പ്രദേശത്ത് സംസാരിച്ചിരുന്ന ഭാഷ പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡൻ (മൂല-ദ്രാവിഡ ഭാഷ) ആയിരുന്നു എന്ന് അനുമാനിക്കാം. പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡനിൽ നിന്നാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ എല്ലാ പ്രധാന ഭാഷകളും രൂപപ്പെട്ടത്. ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ (ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട്) തുളു ഭാഷയുടെ പഴക്കം തെളിയിക്കുന്ന നിരവധി ചരിത്രപരമായ രേഖകളുണ്ട്. തുളു ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവ് ലഭിക്കുന്നത് സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നാണ്. സംഘകാല കൃതികൾ: തുളു ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവ് ലഭിക്കുന്നത് സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നാണ്. ബി.സി. 200-ൽ ജീവിച്ചിരുന്ന തമിഴ് കവിയായ മാമൂലനാർ തൻ്റെ കവിതകളിൽ "തുളുനാടിനെയും" അവിടുത്തെ നൃത്തരൂപങ്ങളെയും കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് 2,300 വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള തുളുവിൻ്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. ഗ്രീക്ക് രേഖകൾ: രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗ്രീക്ക് രേഖകളിൽ ഈ പ്രദേശത്തെ "തൊലോകോയ്ര" (Tolokoyra) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ശിലാലിഖിതങ്ങൾ: കർണാടകയിലെ ഉഡുപ്പിക്ക് സമീപമുള്ള പെലത്തൂരിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ എ.ഡി. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശിലാലിഖിതമാണ് ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴയത്. കർണാടകയിലെ കുലശേഖരയിലുള്ള വീരനാരായണ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ 1159 എ.ഡി. യിലേതെന്ന് കരുതുന്ന ലിഖിതം പൂർണ്ണമായും തുളു ലിപിയിലും ഭാഷയിലുമാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. പാലത്തൂരു, അനന്തപുര, വിട്ള, ധർമ്മസ്ഥല തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും...
Read More »
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തവും ദീർഘകാലം നിലനിന്നതുമായ സാമ്രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ചോളന്മാരുടേത്. ആദ്യകാല ചോളന്മാർ സംഘകാലഘട്ടം മുതൽ (ഏകദേശം ബി.സി. 300) ഭരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് ഇവർ ഒരു പ്രബല ശക്തിയായി ഉയർന്നുവന്നത്. കാവേരി നദിയുടെ ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ തീരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ സാമ്രാജ്യം വളർന്നത്. വിജയലായ ചോളൻ സ്ഥാപിച്ച ഈ സാമ്രാജ്യം, പിന്നീട് രാജരാജ ചോളൻ ഒന്നാമൻ്റെയും രാജേന്ദ്ര ചോളൻ ഒന്നാമൻ്റെയും കാലഘട്ടത്തിൽ അതിൻ്റെ പ്രൗഢിയുടെ പാരമ്യത്തിലെത്തി. കല, വാസ്തുവിദ്യ, സാഹിത്യം, സമുദ്ര വ്യാപാരം, ശക്തമായ നാവികസേന എന്നിവയിലെല്ലാം ചോളന്മാർ തങ്ങളുടെ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു. സംഘകാല കൃതികളിൽ നിരവധി ചോള രാജാക്കന്മാരെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ ഭരണകാലത്തെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു കാലഗണന ലഭ്യമല്ല. എങ്കിലും, അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രമുഖരായ രാജാക്കന്മാർ ഇവരായിരുന്നു: സംഘകാലത്തെ പ്രധാന ചോള രാജാക്കന്മാർ ഇളഞ്ചേട്ചെന്നി: ആദ്യകാല ചോളന്മാരിലെ ശക്തനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. മികച്ച ഒരു പോരാളിയായി സംഘകാല സാഹിത്യം ഇദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തുന്നു. കരികാല ചോളൻ: സംഘകാല ചോളന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനും ശക്തനുമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് കരികാലനാണ്. "കരിഞ്ഞ കാലുള്ളവൻ" എന്നാണ് ഈ പേരിന് അർത്ഥം. ചെറുപ്പത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായ ഒരഗ്നിബാധയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സൈനിക വിജയങ്ങൾ: ചേര, പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാരും പതിനൊന്ന് മറ്റ് ചെറിയ ദേശങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാരും ചേർന്ന സഖ്യത്തെ വെണ്ണി എന്ന സ്ഥലത്തുവെച്ച് നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തിയത് ഇദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക നേട്ടമായി കണക്കാക്കുന്നു. ഭരണപരമായ സംഭാവനകൾ: കാർഷിക അഭിവൃദ്ധിക്കായി കാവേരി നദിക്ക് കുറുകെ കല്ലണ കെട്ടിയത് കരികാലനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, പൂഹാർ (കാവേരിപൂമ്പട്ടണം) എന്ന തുറമുഖ നഗരം സ്ഥാപിച്ചതും ഇദ്ദേഹമാണ്. നെടുങ്കിള്ളി: ഉറൈയൂർ തലസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു ചോള രാജാവായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ഇദ്ദേഹവും മറ്റൊരു ചോള രാജാവായിരുന്ന നളങ്കിള്ളിയും തമ്മിൽ അധികാരത്തിനുവേണ്ടി നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്നു. നളങ്കിള്ളി: കാവേരിപൂമ്പട്ടണം തലസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രമുഖ ചോള രാജാവായിരുന്നു നളങ്കിള്ളി. ജനക്ഷേമ തൽപരനും മികച്ച ഭരണാധികാരിയുമായി സംഘ സാഹിത്യ കൃതിയായ പുറനാനൂറ് ഇദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തുന്നു. കിള്ളി വളവൻ: ഇദ്ദേഹം ഒരു മികച്ച പോരാളിയായിരുന്നു. പാണ്ഡ്യന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് മധുര പിടിച്ചടക്കിയതായി പറയപ്പെടുന്നു. കോച്ചെങ്കണ്ണാൻ: സംഘകാലത്തെ മറ്റൊരു പ്രധാന ചോള രാജാവാണ്...
Read More »
പുരാതന ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ മൂന്ന് പ്രധാന രാജവംശങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ചേരന്മാർ. ചോളന്മാരും പാണ്ഡ്യരുമായിരുന്നു മറ്റു രണ്ടുപേർ. ഇന്നത്തെ കേരള സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും തമിഴ്നാടിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളുടെയും ഭരണം ചേരന്മാരുടെ കീഴിലായിരുന്നു. കേരളപുത്രന്മാർ എന്നും ഇവർ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ബി.സി മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ എ.ഡി പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ഇവരുടെ സാമ്രാജ്യം നിലനിന്നിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ സുഗന്ധവ്യഞ്ജന വ്യാപാരത്തിൽ ഇവർക്ക് വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. ഉത്ഭവവും പശ്ചാത്തലവും ദ്രാവിഡ വംശജരായ ചേരന്മാർ സംഘകാലഘട്ടത്തിലാണ് ഉയർന്നുവന്നത്. മലബാർ തീരത്തെ തന്ത്രപ്രധാനമായ സ്ഥാനം ഇവർക്ക് വലിയ രീതിയിൽ സഹായകമായി. ഇത് റോമാസാമ്രാജ്യം, മധ്യേഷ്യ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ എന്നിവയുമായി സമുദ്രവ്യാപാരം നടത്തുന്നതിന് വഴിയൊരുക്കി. കിഴക്കൻ തമിഴ്നാടിനെയും മലബാർ തീരത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന വ്യാപാരപാതകളായ പാലക്കാട് ചുരവും നോയൽ നദീതടവും ഇവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. സ്ഥാപകരും പ്രധാന ഭരണാധികാരികളും ചേരസാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭരണാധികാരികൾ താഴെ പറയുന്നവരാണ്. ചേരരാജാക്കന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ വിവരങ്ങൾ അവരുടെ കാലഘട്ടം സഹിതം താഴെ നൽകുന്നു. ചേരന്മാരുടെ ഭരണകാലത്തെ പൊതുവെ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളായി തിരിക്കാം: ആദ്യകാല ചേരന്മാർ (സംഘകാലം), പிൻകാല ചേരന്മാർ (കുലശേഖരന്മാർ). സംഘകാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രമുഖരായ രാജാക്കന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു. ഇതിൽ ആദ്യകാല രാജാക്കന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവുകളുടെ പ്രധാന ഉറവിടം സംഘകാല സാഹിത്യ കൃതികളായ പതിറ്റുപത്ത്, പുറനാനൂറ്, അകനാനൂറ് എന്നിവയാണ്. ആദ്യകാല ചേരന്മാർ (സംഘകാലഘട്ടം) ബി.സി. നാലാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എ.ഡി. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ട് വരെയായിരുന്നു ഇവരുടെ ഭരണകാലം. ഉതിയൻ ചേരലാതൻ (Uthiyan Cheralathan - ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട്): സംഘകാലത്തിലെ ആദ്യത്തെ ചേരരാജാവായി ഉതിയൻ ചേരലാതനെയാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ആദ്യത്തെ ചേരരാജാവായി സംഘസാഹിത്യ കൃതികളിൽ ഇദ്ദേഹത്തെ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ സൈനികർക്കും പ്രജകൾക്കും ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിൽ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇദ്ദേഹത്തിന് "പെരുംചോറ്റുതിയൻ" എന്ന പേരുണ്ടായിരുന്നു. ചേരവംശ സ്ഥാപകനായി അറിയപ്പെടുന്നത് ഇദ്ദേഹമാണ്. ഇദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് 'പതിറ്റുപത്തി'ലെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒന്നാം പത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും, പുറനാനൂറ്, അകനാനൂറ് തുടങ്ങിയ കൃതികളിൽ ഇദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ സൂചനകളുണ്ട്. പെരും ചോറ്റു തിയൻ എന്നത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ വിശേഷണമാണിത്. "വലിയ സദ്യ നൽകിയ ഉതിയൻ" എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്ത...
Read More »
മഗധ എന്ന മഹാരാജ്യത്തിൽ നിന്നാണ് മൗര്യസാമ്രാജ്യം ഉദയം ചെയ്തത്. മഗധയായിരുന്നു മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധികാര കേന്ദ്രവും ഹൃദയ ഭൂമിയും. മൗര്യസാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ്, പുരാതന ഇന്ത്യയിൽ 16 മഹാജനപദങ്ങൾ (ശക്തരായ രാജ്യങ്ങൾ) ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവയിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാജ്യമായിരുന്നു മഗധ (ഇന്നത്തെ ബിഹാർ സംസ്ഥാനം ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശം). ക്രമസംഖ്യ മഹാജനപദം തലസ്ഥാനം 01 കാംബോജം രാജപുര 02 ഗാന്ധാരം തക്ഷശില 03 കുരു ഹസ്തിനപുരം 04 പാഞ്ചാലം കാംപില്യ 05 കോസലം അയോധ്യ 06 മഗധ രാജഗൃഹം, പാടലീപുത്രം 07 മല്ല കുശിനഗരം 08 കാശി വരാണസി 09 വജ്ജി അഥവാ വൃജ്ജി വൈശാലി 10 അംഗ ചംമ്പാ 11 ശൂരസേന മഥുര 12 വത്സ അഥവാ വംശ Kausambi 13 മത്സ്യരാജവംശം (അഥവാ മച്ഛ) വിരാട്നഗർ 14 അവന്തി ഉജ്ജയനി 15 ചെട്ടിയ സുക്തിമതി/സോത്തിവതി 16 അസ്സാക പോടാലി/പോഡണ ഹര്യങ്ക, ശിശുനാഗ തുടങ്ങിയ രാജവംശങ്ങൾക്ക് ശേഷം മഗധ ഭരിച്ചിരുന്നത് നന്ദവംശമായിരുന്നു. ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യൻ, തന്റെ ഗുരുവായ ചാണക്യന്റെ (വിഷ്ണുഗുപ്തൻ, കൗടില്യൻ) സഹായത്തോടെ, മഗധയിലെ അവസാനത്തെ നന്ദരാജാവായ ധനനന്ദനെ പരാജയപ്പെടുത്തി. ഈ വിജയത്തോടെ, ചന്ദ്രഗുപ്തൻ മഗധയുടെ ഭരണം പിടിച്ചെടുത്തു. ഈ അധികാര കൈമാറ്റമാണ് മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, മൗര്യസാമ്രാജ്യം എന്നത് മഗധ എന്ന രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരവും സൈന്യവും സമ്പത്തും ഉപയോഗിച്ച് വളർന്നു പന്തലിച്ച ഒരു പുതിയ സാമ്രാജ്യമാണ്. അധികാര കേന്ദ്രം (The Center of Power) മഗധയുടെ തലസ്ഥാനമായ പാടലീപുത്രം (ഇന്നത്തെ പട്ന), മൗര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ അതിവിശാലമായ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റി. ചന്ദ്രഗുപ്തൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ ബിന്ദുസാരൻ, പേരക്കുട്ടി അശോകൻ തുടങ്ങിയ എല്ലാ പ്രമുഖ മൗര്യ ചക്രവർത്തിമാരും ഭരണം നടത്തിയത് പാടലീപുത്രത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടാണ്. അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ മുതൽ ബംഗാൾ വരെയും ഹിമാലയം മുതൽ കർണാടക വരെയും വ്യാപിച്ചുകിടന്ന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭരണസിരാകേന്ദ്രവും മഗധയായിരുന്നു. വളർച്ചയുടെ അടിത്തറ (The Foundation for Growth) മഗധയുടെ തന്ത്രപരമായ സ്ഥാനം അതിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ മുതൽക്കൂട്ടായി. സമ്പന്നമായ മണ്ണ്: ഗംഗാതീരത്തെ ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണ്...
Read More »
ഡോ. അജയ് ശേഖർ എഴുതിയ ഒരു ലേഖനത്തിൽ, വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയ ചരിത്രസംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും, പ്രത്യേകിച്ച് "ദളവാക്കുളം സമരവും കൂട്ടക്കൊലയും" എന്ന നിർണ്ണായക സംഭവത്തെക്കുറിച്ചും വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. നാണുഗുരുവിന്റെ വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിലെ നേരിട്ടുള്ള പങ്കാളിത്തം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജാതി വിരുദ്ധ ധാർമ്മിക സമരങ്ങൾക്കുള്ള പിന്തുണയും സഹായസഹകരണങ്ങളും ടി. കെ. മാധവനിലൂടെ സത്യാഗ്രഹത്തിന് ശക്തി നൽകി എന്ന് ലേഖകൻ പറയുന്നു. ദളവാക്കുളം: ചരിത്രവും പ്രാധാന്യവും വൈക്കത്തെ ദളവാക്കുളം ഇന്ന് ഒരു ബസ് സ്റ്റാൻഡായി മാറിയിരിക്കുന്നു; അവിടെ കുളം പോലും ശേഷിക്കുന്നില്ല. വൈക്കത്തമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്കേ നടയിലായിരുന്നു ഈ കുളം സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്. തിരുവിതാംകൂർ ദളവയായിരുന്ന വേലുത്തമ്പിയുടെ പേരിലാണ് ഈ സ്ഥലപ്പേര് വന്നത്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജാതിക്കും തീണ്ടലിനും എതിരെ സമരം ചെയ്ത് അമ്പലത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനായി സമരജാഥ നടത്തിയ അവർണ്ണരെ കിഴക്കേനടയിലിട്ട് കൂട്ടക്കൊല ചെയ്ത് ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയ കുളമാണ് ദളവാക്കുളം എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അന്നത്തെ ദളവയായിരുന്ന വേലുത്തമ്പിയുടെ ഉത്തരവിനെ തുടർന്ന് കുഞ്ഞുക്കുട്ടി പിള്ളയും വൈക്കം പപ്പനാവ (പദ്മനാഭ) പിള്ളയും കുതിരപ്പക്കിയുമാണ് ഈ കൊടുംകൊല നേരിട്ട് നടത്തിയത്. 1924-25 കാലഘട്ടത്തിലെ വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിലേക്ക് നയിച്ച ചരിത്രസംഭവങ്ങളിൽ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒന്നാണ് "ദളവാക്കുളം വെട്ടിക്കൊല". എന്നാൽ, ഹിന്ദുബോധത്താൽ പ്രേരിതരായ പുതിയ തലമുറ ഈ സംഭവം മറന്നുപോയെന്നും മാധ്യമങ്ങളുടെയും അക്കാദമികളുടെയും മൗനം ഈ പൊതുമറവിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നുവെന്നും ലേഖകൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച വിദേശികളടക്കം, സമ്മത അജ്ഞതയാൽ ഈ നിർണ്ണായക സംഭവം വിട്ടുപോവുകയോ മറക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വൈക്കത്തിന്റെ ബൗദ്ധ പശ്ചാത്തലം വൈക്കം കടലും കായലും ചേർന്ന ഒരു ഭൂപ്രദേശമാണ്. അശോകന്റെ മിഷനറിമാർ ജലമാർഗം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലും സിലോണിലും എത്തിയ ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് മുതലെങ്കിലും തമിഴകത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളെയും കടലോര-കായലോര പ്രദേശങ്ങളെയും പോലെ വൈക്കവും ബൗദ്ധവും ജൈനവുമായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ വൈക്കത്തമ്പലത്തിനുള്ളിലുള്ള പനച്ചിക്കൽ കാവ് ഒരു ബുദ്ധവിഹാരവും സംഘാരാമവുമായിരുന്നു എന്നതിന് നിലനിൽക്കുന്ന തെളിവാണ്. വട്ടശ്രീകോവിൽ തേരാവാദ രീതിയിലുള്ള മഹാസ്തൂപത്തിന്റെ വാസ്തുശില്പ പരിണാമമാണ്. വട്ടങ്ങളും (കുറ്റി, കോട്ടം എന്നും പറയും) മുക്കാൽവട്ടങ്ങളെന്ന ഗജപൃഷ്ഠ വാസ്തുശൈലിയും ബൗദ്ധമായ പ്രതീകാത്മക അർത്ഥങ്ങളാണ്...
Read More »
കോട്ടയം ജില്ലയിലെ വൈക്കത്ത്, വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്കേ നടയിലുള്ള ദളവാക്കുളം എന്ന സ്ഥലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു "കൂട്ടക്കൊല" നടന്നതായി ചില ചരിത്രരേഖകളിലും ജനകീയ വിവരണങ്ങളിലും പരാമർശമുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത് സാധാരണയായി "ദളവാകുളം കൂട്ടക്കൊല" എന്ന പേരിൽ പൊതുവെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സംഭവം ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ദളവാക്കുളം സമരം അല്ലെങ്കിൽ ദളവാക്കുളം സംഭവം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകളിലാണ് ചില ചരിത്രകാരന്മാർ ഇതിനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഇത് വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന് മുൻപ് നടന്ന ഒരു സംഭവമാണെന്നും, അയിത്തത്തിനും ജാതി വിവേചനത്തിനും എതിരെ നടന്ന പ്രാദേശികമായ ഒരു ചെറുത്തുനിൽപ്പാണെന്നുമാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രരേഖകളിൽ വളരെ വിരളമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, വാമൊഴി വഴക്കങ്ങളിലൂടെയും ചില സാമൂഹ്യ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ പഠനങ്ങളിലൂടെയും ഈ സംഭവം പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. 1806-ൽ പഴയ തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യത്ത് (ഇന്നത്തെ കോട്ടയം ജില്ലയിലെ വൈക്കത്ത്) നടന്ന ക്രൂരമായ അടിച്ചമർത്തലിന്റെ കഥയാണിതു പറയുന്നത്. ഇത് ജാതിവിവേചനത്തിനെതിരായ നിരായുധരായ ഒരു കൂട്ടം ജനങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധത്തെ സൈനിക ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് നേരിട്ടതിന്റെ വേദനാജനകമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. വൈക്കം മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പൊതുവഴികളിലേക്കും പ്രവേശനം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഏകദേശം 200-ഓളം ഈഴവ യുവാക്കൾ നടത്തിയ ഒരു പ്രകടനത്തെയാണ് അന്ന് ഭരണം കയ്യാളിയിരുന്ന തിരുവിതാംകൂർ ദിവാൻ വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെ നായർ സൈന്യം ക്രൂരമായി നേരിട്ടത്. കടുത്ത തൊട്ടുകൂടായ്മയും അയിത്തവും നിലനിന്നിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, പരമ്പരാഗത ജാതി നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ധീരമായ നീക്കമായിരുന്നു ഈ പ്രകടനം. പ്രതിഷേധക്കാരെ സൈന്യം കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യുകയും, അവരുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്ക് ഭാഗത്തുള്ള കുളത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ കുളം പിന്നീട് ദളവാക്കുളം ("ദളവായുടെ കുളം") എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു, ഇത് ആ സംഭവത്തിന്റെ ഭീകരതയെ എന്നെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. എന്തായിരുന്നു പ്രതിഷേധത്തിന്റെ കാരണം? അക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂർ സമൂഹത്തിൽ ഈഴവ സമുദായം "താഴ്ന്ന ജാതി"യായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാൽ, അവർക്ക് ക്ഷേത്രവഴികളിലോ പൊതുഇടങ്ങളിലോ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, ഇത് കടുത്ത സാമൂഹിക വിവേചനത്തിന് കാരണമായിരുന്നു. 1806-ൽ, വൈക്കം ക്ഷേത്രത്തിനടുത്തുള്ള പൊതുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനുള്ള തങ്ങളുടെ അവകാശം സ്ഥാപിക്കാനും, ഒരു ബുദ്ധമത...
Read More »
കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായ ചരിത്രത്തെ നിർണായകമായി സ്വാധീനിച്ച ഒരു പ്രതിഭാസമാണ് ബ്രാഹ്മണ കുടിയേറ്റം. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പല നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ടുനിന്ന ഒരു തുടർപ്രക്രിയയായിരുന്നു. 1. കുടിയേറ്റത്തിന്റെ കാലഘട്ടവും വഴികളും ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ പല അഭിപ്രായങ്ങളുമുണ്ടെങ്കിലും, പൊതുവെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകൾ ഇവയാണ്: പ്രാരംഭഘട്ടം (B.C. 3-ാം നൂറ്റാണ്ട് - A.D. 3-ാം നൂറ്റാണ്ട്): സംഘകാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ബ്രാഹ്മണരുടെ ചെറിയ സംഘങ്ങൾ കേരളത്തിൽ എത്തിത്തുടങ്ങിയതിന് സംഘം കൃതികളിൽ സൂചനകളുണ്ട്. ഇവർ പ്രധാനമായും യാഗങ്ങൾ നടത്താനും രാജാക്കന്മാർക്ക് ഉപദേശകരായും എത്തിയവരായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അവരുടെ സ്വാധീനം വളരെ പരിമിതമായിരുന്നു. വ്യാപകമായ കുടിയേറ്റം (A.D. 7- 8 നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ): ബ്രാഹ്മണരുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കുടിയേറ്റം നടന്നത് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിനും എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിനും ശേഷമാണ്. ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ക്ഷയിക്കുകയും ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്ത കാലഘട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കുടിയേറ്റ വഴികൾ: പ്രധാനമായും രണ്ട് വഴികളിലൂടെയാണ് ഇവർ കേരളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്. തുളുനാട്ടിലൂടെ (വടക്ക് നിന്ന്): ഇന്നത്തെ കർണാടകയിലെ മംഗലാപുരം ഉൾപ്പെടുന്ന തുളുനാട്ടിൽ നിന്ന് തീരദേശപാതയിലൂടെ വടക്കൻ കേരളത്തിലേക്ക്. പാലക്കാടൻ ചുരത്തിലൂടെ (കിഴക്ക് നിന്ന്): തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്ന് പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ പ്രധാന കവാടമായ പാലക്കാടൻ ചുരം വഴി മധ്യകേരളത്തിലേക്ക്. ഐതിഹ്യം: പരശുരാമൻ മഴുവെറിഞ്ഞ് കേരളം സൃഷ്ടിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദാനം നൽകി എന്ന ഐതിഹ്യം, ഭൂമിയിന്മേലുള്ള തങ്ങളുടെ അവകാശം ഉറപ്പിക്കാൻ ബ്രാഹ്മണർ തന്നെ പ്രചരിപ്പിച്ച ഒരു പുരാവൃത്തമായാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ ഇതിനെ കാണുന്നത്. ഇതൊരു ചരിത്ര സംഭവമായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. 2. ബ്രാഹ്മണർ എത്തുന്നതിന് മുൻപുള്ള കേരളം ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വം ശക്തമാകുന്നതിന് മുൻപുള്ള കേരളം, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക ക്രമം നിലനിന്നിരുന്ന നാടായിരുന്നു. A. സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതി (Social System) തിണ സങ്കൽപം: ഇന്നത്തെപ്പോലെ കർക്കശമായ, ജനനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ജാതി വ്യവസ്ഥയായിരുന്നില്ല അന്നുണ്ടായിരുന്നത്. പകരം, ഭൂപ്രകൃതിയെയും തൊഴിലിനെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള 'തിണ' (Thinai) എന്ന വിഭജനമാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്. കുറിഞ്ഞി (മലയോരം), മുല്ലൈ (വനം), മരുതം (വയൽ പ്രദേശം), നെയ്തൽ (തീരദേശം),...
Read More »
അധികാരത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രവും ഭൂവുടമാവകാശത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ അട്ടിമറിയും ചരിത്രത്തെ അപനിർമ്മിക്കുകയും മിത്തുകളെ (Myths) ചരിത്രമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കേവലം ഒരു സാംസ്കാരിക വിനോദമല്ല; മറിച്ച് അത് കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക അജണ്ടകളുടെ ഭാഗമാണ്. കേരളത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി പരക്കെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള 'പരശുരാമ ഐതിഹ്യം' ഇതിനൊരു ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. കടലിലേക്ക് മഴു എറിഞ്ഞ് കേരളം സൃഷ്ടിച്ച പരശുരാമന്റെ കഥ കേവലം നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു നാടോടിക്കഥയോ സാംസ്കാരിക പ്രതീകമോ അല്ല. മറിച്ച്, ഈ നാട്ടിലെ തദ്ദേശീയരായ ജനതയുടെ മേൽ കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക മേധാവിത്വം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിനും, ഭൂമിയുടെ സമ്പൂർണ്ണ അധികാരം ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം (ബ്രാഹ്മണർ) കൈക്കലാക്കുന്നതിനും വേണ്ടി ബോധപൂർവ്വം ചമച്ചെടുത്ത ഒരു 'പ്രത്യയശാസ്ത്ര ഉപകരണമാണ്' (Ideological State Apparatus). ആധുനിക ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ, കേരള ഹിസ്റ്ററി മ്യൂസിയം പോലുള്ള പൊതു സാംസ്കാരിക ഇടങ്ങളിൽ ഇത്തരം മിത്തുകളെ ചരിത്രമെന്നോണം പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ, അതിന് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനകളെയും അട്ടിമറികളെയും നാം ശാസ്ത്രീയമായി തുറന്നുകാട്ടേണ്ടതുണ്ട്. ഈ ലേഖനം, പരശുരാമ ഐതിഹ്യത്തിന് പിന്നിലെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അജണ്ടകളെയും, കേരളത്തിലെ ഭൂമി യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ജന്മിമാരുടെ കൈകളിൽ എത്തിയതെന്നതിന്റെ ചരിത്രവസ്തുതകളെയും അക്കാദമിക് കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. പരശുരാമ ഐതിഹ്യം: ജന്മിത്വത്തിന് ആത്മീയ പരിവേഷം നൽകുന്ന കെട്ടുകഥ പരശുരാമ കഥ പ്രധാനമായും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലോ മറ്റോ രചിക്കപ്പെട്ടതായി കരുതുന്ന 'കേരളോൽപ്പത്തി', 'കേരളമാഹാത്മ്യം' എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലാണ്. ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചരിത്രരേഖകളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ മേധാവിത്വത്തിന് നിയമസാധുതയും (Legitimacy) ആത്മീയ പരിവേഷവും നൽകാൻ ബ്രാഹ്മണർ പിൽക്കാലത്ത് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത സ്മൃതികളാണ്. ഹിന്ദു പുരാണങ്ങളിലെ ദശാവതാരങ്ങളിൽ ഒന്നായ പരശുരാമൻ, ഭൂമിയിൽ ഭരിക്കാൻ അവകാശമുള്ള ക്ഷത്രിയരെ ഇരുപത്തിനാല് വട്ടം പരാജയപ്പെടുത്തി കൂട്ടക്കുരുതി നടത്തി എന്ന കഥയിലൂടെയാണ് കടന്നുവരുന്നത്. അതിനുശേഷം തന്റെ പാപപരിഹാരത്തിനായി അദ്ദേഹം ഗോ കർണ്ണം മുതൽ കന്യാകുമാരി വരെ മഴു എറിഞ്ഞ് കടലിൽ നിന്നും പുതിയൊരു ഭൂമി സൃഷ്ടിക്കുകയും, ആ ഭൂമി മുഴുവൻ ബ്രാഹ്മണർക്ക് 'ദാനം' നൽകുകയും ചെയ്തു എന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ഈ ഒരൊറ്റ കഥയിലൂടെ സവർണ്ണ മേധാവിത്വം രണ്ട് പ്രധാന...
Read More »
തമിഴ്നാട്ടിലെ തൂത്തുക്കുടി ജില്ലയിലെ ശിവകലയിൽ നടന്ന പുരാവസ്തു ഖനനങ്ങൾ ഇരുമ്പ് ഉരുക്കലിന്റെ 5300 വർഷം പഴക്കമുള്ള തെളിവുകൾ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയിലും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഇരുമ്പ് യുഗത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത കാലഗണനയെ അടിസ്ഥാനപരമായി വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു കണ്ടെത്തലാണ്. ഈ കണ്ടെത്തൽ പുരാവസ്തുശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരു "വലിയ മാറ്റം" (tectonic shift) എന്നും ഇന്ത്യൻ പുരാവസ്തുശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു "വഴിത്തിരിവ്" (turning point) എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ലേഖനം ശിവകലയിലെ കണ്ടെത്തലുകളെക്കുറിച്ച് സമഗ്രവും ശാസ്ത്രീയമായി കൃത്യവുമായ ഒരു വിവരണം നൽകാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നു. ഖനനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം, പ്രധാന കണ്ടെത്തലുകൾ, നൂതന ശാസ്ത്രീയ വിശകലനങ്ങൾ, ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം, ഈ കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് പുരാതന ഇന്ത്യൻ നാഗരികതയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഇത് വിശദീകരിക്കും. വിവിധ വിവര സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ സംയോജിപ്പിച്ച്, ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളെയും വിശാലമായ വ്യാഖ്യാന ചർച്ചകളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന, വ്യക്തവും ആധികാരികവുമായ ഒരു വിവരണം അവതരിപ്പിക്കാനാണ് ഈ ലേഖനത്തിലൂടെ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ നിലവിലുള്ള ചരിത്രപരമായ ധാരണകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. "ലോകചരിത്രം തിരുത്തിയെഴുതുന്നു" , "വലിയ മാറ്റം" , "വഴിത്തിരിവ്" തുടങ്ങിയ ശക്തമായ പ്രയോഗങ്ങൾ ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ നിലവിലുള്ള അറിവിലേക്ക് വെറും കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളല്ലെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മറിച്ച്, ഇരുമ്പ് യുഗത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെയും പുരാതന നാഗരികതകളുടെ വികാസത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സ്ഥാപിത ചരിത്രപരമായ കാലഗണനകളെയും വിവരണങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനപരമായി പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇത് പുരാവസ്തുശാസ്ത്രപരവും ചരിത്രപരവുമായ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ കാര്യമായ തിരുത്തലുകൾ ആവശ്യമായി വരുത്തുന്ന ഒന്നാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വ്യാപനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പലപ്പോഴും രേഖീയവും ചിലപ്പോൾ യൂറോപ്പ് കേന്ദ്രീകൃതവുമായ മാതൃകകളെ ഈ കണ്ടെത്തൽ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഇരുമ്പ് ഉരുക്കൽ പോലുള്ള വലിയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി വികസിച്ചിരിക്കാമെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഇത് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണവും ബഹുസ്വരവുമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടാണ് നൽകുന്നത്. കണ്ടെത്തലിന്റെ ഉത്ഭവം: ശിവകല ഖനനങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും പുരാവസ്തുശാസ്ത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം തമിഴ്നാട്ടിലെ തൂത്തുക്കുടി ജില്ലയിൽ ശ്രീവൈകുണ്ഠത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമമാണ് ശിവകല. താമിരഭരണി (പൊറുനൈ) നദിയുടെ തീരത്താണ് ഇത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്,...
Read More »
History of Kerala Renaissance (കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രം)
Through the paths of history (ചരിത്രവഴികളിലൂടെ )
Dravidian glory (കനലാട്ടം)
ഇഷ്ടപ്പെട്ട യാത്രകൾ (Favorite trips)
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കവിതകൾ (My favorite poems)
