ആത്മീയ ടൂറിസം സമകാലിക കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ വളരെ പ്രസക്തവും ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. മലയാളികൾക്കിടയിൽ ആത്മീയ ടൂറിസം (Spiritual Tourism) വർദ്ധിക്കുന്നു എന്നതും, വായനശാലകൾ, ക്ലബ്ബുകൾ, പാർട്ടി ഓഫീസുകൾ തുടങ്ങിയ പൊതു ഇടങ്ങളിൽ ആളുകളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് യുവാക്കളുടെ സാന്നിധ്യം കുറയുന്നു എന്നതും ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. എന്നാൽ ആത്മീയ ടൂറിസം വർദ്ധിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ വായനശാലകളും പാർട്ടി ഓഫീസുകളും കാലിയാകുന്നത്? ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അങ്ങനെ തോന്നാമെങ്കിലും, ഇതിന് പിന്നിൽ സങ്കീർണ്ണമായ വേറെയും ചില കാരണങ്ങളുണ്ട്. കേരളത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന ഈ മാറ്റങ്ങളെ നമുക്ക് താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ വിശകലനം ചെയ്യാം: എന്തുകൊണ്ട് ആത്മീയ ടൂറിസം വളരുന്നു? ആത്മീയത എന്നതിലുപരി 'ടൂറിസം' എന്ന നിലയിലാണ് ഇത് ഇന്ന് കൂടുതൽ വളരുന്നത്. ഇതിന് പ്രധാനമായും നാല് കാരണങ്ങളുണ്ട്: മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ശാന്തി തേടലും: ഇന്നത്തെ തിരക്കേറിയ ജീവിതശൈലിയും തൊഴിൽപരമായ സമ്മർദ്ദങ്ങളും കാരണം ആളുകൾ സമാധാനം തേടുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ, ധ്യാനകേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രകൾ അവർക്ക് മാനസിക ഉല്ലാസം നൽകുന്നു. യാത്രാസൗകര്യങ്ങളും സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും: മുമ്പത്തേക്കാൾ മികച്ച യാത്രാസൗകര്യങ്ങൾ ഇന്നലെയുണ്ട്. കൂടാതെ, ഒരു വിഭാഗം ആളുകൾക്ക് സാമ്പത്തികമായി യാത്രകൾ ചെയ്യാനുള്ള ശേഷി വർദ്ധിച്ചു. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ സ്വാധീനം: ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസുകളും യൂട്യൂബ് വ്ലോഗുകളും ആത്മീയ കേന്ദ്രങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യവും വാസ്തുവിദ്യയും ചരിത്രവും ആകർഷകമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് യുവാക്കളെയും കുടുംബങ്ങളെയും ഇത്തരം യാത്രകൾക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബത്തോടൊപ്പമുള്ള സമയം: കേവലം ഒരു തീർത്ഥാടനം എന്നതിലുപരി, കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കാനുള്ള ഒരു 'ഹോളിഡേ ട്രിപ്പ്' കൂടിയായി ആത്മീയ ടൂറിസം മാറിയിട്ടുണ്ട്. വായനശാലകളും പാർട്ടി ഓഫീസുകളും എന്തുകൊണ്ട് വിജനമാകുന്നു? ഇതിന് കാരണം ജനങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ ആത്മീയതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് കേരളത്തിലുണ്ടായ വലിയ സാമൂഹിക-സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങളാണ്: ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവവും സോഷ്യൽ മീഡിയയും പണ്ട് വിവരങ്ങൾ അറിയാനും, പത്രങ്ങൾ വായിക്കാനും, ചർച്ചകൾ നടത്താനും ആളുകൾ വായനശാലകളിലും കവലകളിലും ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു. ഇന്നത് പൂർണ്ണമായും സ്മാർട്ട്ഫോണുകളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള വിവരങ്ങൾ വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭിക്കുമ്പോൾ എന്തിന് വായനശാലയിൽ പോകണം എന്ന് പുതിയ തലമുറ ചിന്തിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ പാർട്ടി ഓഫീസുകളിൽ...
ഛത്രപതി ശിവജി മഹാരാജ്
ഇസ്രായേൽ മണ്ണിൽ ഛത്രപതി ശിവജി മഹാരാജിന്റെ ഒരു കൂറ്റൻ പ്രതിമ ഉയരുന്നു എന്ന വാർത്തയറിഞ്ഞ് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ചരിത്രാന്വേഷികളും ഇന്ത്യക്കാരും ഒരുപോലെ സന്തോഷത്തിലാണ്. സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾക്കെതിരെ സമാനതകളില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യം കാഴ്ചവെച്ച, ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയം തൊട്ടറിഞ്ഞ ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഉചിതമായ ആദരവാണിത്. എന്നാൽ, ഇതിന് പിന്നിലെ സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ചില മധുരപ്രതികാരങ്ങൾ നാം കാണാതെ പോകരുത്. അന്ന് ശിവജിയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരമ്പരയെയും അതിഭീകരമായി ദ്രോഹിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്ത യാഥാസ്ഥിതിക ശക്തികളുടെ രാഷ്ട്രീയ പിൻമുറക്കാർ തന്നെ ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തെ തലയിലേറ്റാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു എന്നത് കാലം കരുതിവെച്ച വിരോധാഭാസമാണ്. ഇന്ന് ഛത്രപതി ശിവജി മഹാരാജ് എന്ന നാമം ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗം തങ്ങളുടെ മാത്രം പ്രതീകമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ യഥാർത്ഥ ചരിത്ര വസ്തുതകൾ പലപ്പോഴും മനഃപൂർവ്വം മൂടിവെക്കപ്പെടുകയാണ്. മുഗളന്മാർക്കെതിരെ പോരാടിയ ഒരു 'ഹിന്ദു രാജാവ്' എന്ന നിലയിൽ മാത്രം ശിവജിയെ ചുരുക്കിക്കാണിക്കാൻ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ ലാഭക്കണ്ണുകൾ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ, തന്റെ 'സ്വരാജ്യ' സ്ഥാപനത്തിനായി അദ്ദേഹം സ്വന്തം നാട്ടിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയോടും യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തോടും നടത്തിയ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പോരാട്ടങ്ങൾ ഈ ചരിത്ര നിർമ്മിതികളിൽ വിസ്മരിക്കപ്പെടുകയാണ്. ആരാണ് ശിവജി? പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇന്ത്യയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രഗത്ഭനായ യുദ്ധതന്ത്രജ്ഞനും, ബിജാപ്പൂർ സുൽത്താനേറ്റ്, മുഗൾ സാമ്രാജ്യം എന്നിവരുടെ അധിനിവേശങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ച് സ്വതന്ത്രമായ മറാത്ത സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച ധീരനായ ഭരണാധികാരിയുമാണ് ഛത്രപതി ശിവജി മഹാരാജ് (ശിവജി ഭോസ്ലേ). 1630 ഫെബ്രുവരി 19-ന് മഹാരാഷ്ട്രയിലെ പൂനെയ്ക്കടുത്തുള്ള ശിവ്നേരി കോട്ടയിലാണ് ശിവജിയുടെ ജനനം. ബിജാപ്പൂർ സുൽത്താനേറ്റിലെ സൈന്യത്തലവനായിരുന്ന ഷാജി ഭോസ്ലേയുടെയും ജിജാബായിയുടെയും മകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അമ്മയായ ജിജാബായി പകർന്നുനൽകിയ രാമായണ-മഹാഭാരത കഥകളും ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളും, ദാദാജി കോണ്ടദേവ് എന്ന ഗുരുവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ആയോധന-ഭരണാധികാര പരിശീലനവുമാണ് ചെറുപ്പകാലത്തുതന്നെ ശിവജിയിലെ പോരാട്ടവീര്യത്തെ ഉണർത്തിയത്. കൗമാരപ്രായത്തിൽ തന്നെ സഹ്യാദ്രി മലനിരകളിലെ പ്രാദേശിക മാവലി യുവാക്കളെ സംഘടിപ്പിച്ച് അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി ഒരു സൈന്യം രൂപീകരിച്ചു. പതിനാറാമത്തെ വയസ്സിൽ ബിജാപ്പൂർ സുൽത്താനേറ്റിന്റെ കീഴിലുണ്ടായിരുന്ന തോർണ കോട്ട...
മുഗൾ രാജവംശം
ഇന്ത്യയിൽ സ്ഥിരമായ ഒരു മുസ്ലീം ഭരണകൂടം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെയുള്ള അധിനിവേശങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായാണ്. മുഹമ്മദ് ഘോറിയുടെ വിജയങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യാധിപനായിരുന്ന കുത്ബുദ്ദീൻ ഐബക് എ.ഡി. 1206-ൽ 'അടിമ വംശം' (Mamluk Dynasty) സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് ദൽഹി സുൽത്താനേറ്റിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. ഇതാണ് ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സുസ്ഥിരമായ മുസ്ലീം കേന്ദ്രീകൃത ഭരണകൂടം. ദൽഹി കേന്ദ്രമാക്കി ഭരണം തുടങ്ങിയ ഈ സംവിധാനം അടുത്ത മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വടക്കേ ഇന്ത്യയിലുടനീളം ശക്തമായി നിലകൊണ്ടു. അടിമ വംശത്തിന് ശേഷം വന്ന ഖിൽജി വംശത്തിലെ അലാവുദ്ദീൻ ഖിൽജിയുടെ കാലത്താണ് മുസ്ലീം ഭരണം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നത്. പിന്നീട് വന്ന തുഗ്ലക്ക് വംശം സാമ്രാജ്യം പരമാവധി വ്യാപിപ്പിച്ചെങ്കിലും, മുഹമ്മദ് ബിൻ തുഗ്ലക്കിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങളും പ്രവിശ്യകളുടെ കലാപങ്ങളും കാരണം രാജ്യം ദുർബലമായി. പിന്നീട് വന്ന സയ്യിദ് വംശത്തിനും അതിനുശേഷം അധികാരം പിടിച്ച അഫ്ഗാൻ വംശജരായ ലോധി രാജവംശത്തിനും പഴയ പ്രതാപം പൂർണ്ണമായി വീണ്ടെടുക്കാനായില്ല. എങ്കിലും ഈ മുന്നൂറ് വർഷത്തെ സുൽത്താനേറ്റ് ഭരണം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണം, കല, വാസ്തുവിദ്യ, ഭാഷ എന്നിവയിൽ ഇന്തോ-ഇസ്ലാമിക് സംസ്കാരത്തിന്റെ ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി. ലോധി വംശത്തിലെ അവസാന ഭരണാധികാരിയായ ഇബ്രാഹിം ലോധിയുടെ അടിച്ചമർത്തൽ നയങ്ങൾ സുൽത്താനേറ്റിൽ വലിയ ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത് പഞ്ചാബിലെ ഗവർണറുടെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് കാബൂളിൽ നിന്നെത്തിയ ബാബർ, എ.ഡി. 1526-ൽ നടന്ന ഒന്നാം പാനിപ്പട്ട് യുദ്ധത്തിൽ ഇബ്രാഹിം ലോധിയെ പരാജയപ്പെടുത്തി. ഇബ്രാഹിം ലോധിയുടെ മരണത്തോടെ ദൽഹി സുൽത്താനേറ്റ് പൂർണ്ണമായി അവസാനിക്കുകയും, ഇന്ത്യയിൽ മുസ്ലീം ഭരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും സുവർണ്ണകാലമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന 'മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്' (Mughal Empire) തുടക്കമാവുകയും ചെയ്തു. മുഗൾ സാമ്രാജ്യം (Mughal Empire) ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിന്റെ ഗതി നിർണ്ണയിച്ച ഏറ്റവും ശക്തമായ രാജവംശങ്ങളിലൊന്നാണ് മുഗൾ രാജവംശം. മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്ന് വന്ന് ഭാരതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും തങ്ങളുടെ അധികാരത്തിൻ കീഴിലാക്കിയ ഇവർ, ഇവിടുത്തെ സംസ്കാരം, വാസ്തുവിദ്യ, ഭരണം, ഭാഷ എന്നിവയിൽ ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനം ചെലുത്തി. 1526-ൽ ആരംഭിച്ച് 1857-ലെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തോടെ അവസാനിച്ച...
ഇതിഹാസ നായകൻ: വിക്രമാദിത്യ മഹാരാജാവ്
പ്രാചീന ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഉന്നതിയുടെ കൊടുമുടിയായിരുന്നു ഗുപ്ത കാലഘട്ടം. മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തിനുശേഷം ഭാരതത്തിലുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ടാണ് ഗുപ്തവംശം അധികാരത്തിലേറുന്നത്. ക്രിസ്തുവർഷം 240-ൽ ശ്രീഗുപ്തൻ എന്ന ഭരണാധികാരിയാണ് ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന് തറക്കല്ലിട്ടത്. എന്നാൽ ഒന്നാം ചന്ദ്രഗുപ്തൻ, സമുദ്രഗുപ്തൻ എന്നിവരുടെ ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെയുള്ള ഭരണത്തിലൂടെയാണ് ഗുപ്തർ ഭാരതത്തിലെ ഒരു മഹാസാമ്രാജ്യമായി വളർന്നത്. രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിരത, സാമ്പത്തിക ഭദ്രത, വിദേശ വ്യാപാരം, കലകളുടെ അഭിവൃദ്ധി എന്നിവ മുൻനിർത്തി ചരിത്രകാരന്മാർ ഈ കാലഘട്ടത്തെ 'ഭാരതത്തിന്റെ സുവർണ്ണകാലഘട്ടം' (Golden Age of India) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാന ഭരണകാലഘട്ടം പൊതുവെ ക്രിസ്തുവർഷം 320 മുതൽ 550 വരെയാണ് (320 CE – 550 CE) കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ഇതിന്റെ തുടക്കത്തെയും ഒടുക്കത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു: തുടക്കം (ക്രി.പി. 319 - 320): ഗുപ്തവംശം സ്ഥാപിച്ചത് ക്രി.പി. 240-ൽ ശ്രീഗുപ്തൻ ആണെങ്കിലും, അത് ഒരു മഹാസാമ്രാജ്യമായി വളർന്നതും ഔദ്യോഗികമായി 'ഗുപ്ത ശകം' (Gupta Era) ആരംഭിച്ചതും ഒന്നാം ചന്ദ്രഗുപ്തൻ അധികാരമേറ്റതോടെയാണ്. ഇത് ക്രി.പി. 319-ലോ 320-ലോ ആണ് സംഭവിച്ചത്. പ്രതാപകാലം (ക്രി.പി. 335 - 415): സമുദ്രഗുപ്തൻ, നമ്മൾ നേരത്തെ ചർച്ച ചെയ്ത ചന്ദ്രഗുപ്തൻ രണ്ടാമൻ (വിക്രമാദിത്യൻ) എന്നിവരുടെ ഭരണകാലത്താണ് ഈ സാമ്രാജ്യം സാംസ്കാരികമായും സാമ്പത്തികമായും അതിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിയത്. അവസാനം (ക്രി.പി. 550-ഓടെ): വിക്രമാദിത്യന് ശേഷം വന്ന പിൻഗാമികളുടെ ബലഹീനതയും, വിദേശ ശക്തികളായ ഹൂണന്മാരുടെ (Huns) തുടർച്ചയായ ആക്രമണങ്ങളും കാരണം ക്രിസ്തുവർഷം ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ (ഏകദേശം ക്രി.പി. 550) ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യം പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി. ചുരുക്കത്തിൽ, ഭാരത ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളാൽ എഴുതപ്പെട്ട ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാന ആധിപത്യം ഏകദേശം 230 വർഷത്തോളമാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്. ഗുപ്തകാലഘട്ടം ഭാരതീയ ആത്മീയതയുടെയും ചിന്താധാരകളുടെയും വലിയൊരു പുനരുജ്ജീവനത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച കാലമാണ്. പ്രധാനമായും സനാതന ധർമ്മത്തിന്റെ (ഇന്നത്തെ ഹിന്ദുമതം), പ്രത്യേകിച്ചും വൈഷ്ണവ-ശൈവ ശാഖകളുടെ വൻതോതിലുള്ള വളർച്ച ഈ കാലത്തുണ്ടായി. പുരാണങ്ങളുടെ പുനഃക്രമീകരണവും, ശിലകളിൽ തീർത്ത ഹൈന്ദവ...
മന്നനാർ രാജവംശവും ശ്രീ മുത്തപ്പനും
കോലത്തിരി രാജാവിന്റെ സാമന്തന്മാരായി കണ്ണൂരിലെ എരുവേശ്ശി മുതൽ പൈതൽമല വരെയുള്ള മലയോര മേഖലകൾ ഭരിച്ചിരുന്ന കേരളത്തിലെ ഏക തീയ്യ രാജവംശമായിരുന്നു മന്നനാർ രാജവംശം. 'അയ്യങ്കര വാഴുന്നവർ' എന്നും 'പാടികുറ്റി സ്വരൂപം' എന്നും ഈ രാജവംശം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ കുടുംബത്തിലെ ഭരണാധികാരികൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഔദ്യോഗിക പദവിയായിരുന്നു 'മന്നനാർ'. 1902-ൽ അവസാനത്തെ രാജാവായിരുന്ന കുഞ്ഞിക്കേളപ്പൻ മന്നനാരുടെ വിയോഗത്തോടെയാണ് ഈ രാജവംശം ചരിത്രത്തിന്റെ മറവിലേക്ക് നീങ്ങിയത്. തമിഴ്-മലയാളം ഭാഷകളിൽ 'രാജാവ്' അല്ലെങ്കിൽ 'ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഭരണാധികാരി' എന്നാണ് മന്നനാർ എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം. 'മന്നൻ' (രാജാവ്) എന്ന വാക്കിനോട് ബഹുമാനസൂചകമായി 'ആർ' എന്ന വചനം ചേർന്നാണ് 'മന്നനാർ' എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുണ്ടായത്. രാജകുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ 'അമ്മച്ചിയാർ' എന്നും 'മക്കച്ചിയാർ' എന്നും ആദരവോടെ വിളിച്ചിരുന്നു. അഞ്ചരമനയ്ക്കൽ മന്നനാർ: പ്രൗഢിയുടെ പ്രതീകം തളിപ്പറമ്പിന് കിഴക്ക്, കുടക് മലനിരകളുടെ അടിവാരത്തുള്ള എരുവേശി കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു മന്നനാർ ഭരണം നിലനിന്നിരുന്നത്. ചിറക്കൽ കോവിലകത്തിന്റെ പഴയ പട്ടോലകളിലും, 'ഭാർഗവരാമായണം' എന്ന കാവ്യത്തിലും, വില്യം ലോഗന്റെ പ്രശസ്തമായ 'മലബാർ മാനുവലി'ലും മന്നനാർ രാജവംശത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. കോരപ്പുഴ മുതൽ ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴ വരെയുള്ള വിശാലമായ പ്രദേശത്തിന്റെ ഭരണം ഒരുകാലത്ത് മന്നനാർ കൈയ്യാളിയിരുന്നു. അഞ്ചു താവഴികളായി പിരിഞ്ഞ അഞ്ച് അരമനകൾ ചേർന്നതായിരുന്നു ഈ രാജവംശം. അതിനാൽ ഇവരെ 'അഞ്ചരമനയ്ക്കൽ മന്നനാർ' എന്നും വിളിച്ചുപോന്നു: മൂത്തേടത്ത് അരമന (നാലുകെട്ടും പടിപ്പുര മാളികയുമുള്ള മൂന്നു നില കൊട്ടാരം) ഇളയിടത്ത് അരമന പുതിയേടത്ത് അരമന മുണ്ടായ അരമന കുരാരി അരമന അധികാരത്തിന്റെ പ്രതാപം: ചിറക്കൽ കോവിലകത്തെപ്പോലെ അഞ്ചുകൂർ വാഴ്ചയായിരുന്നു മൂന്നാം മന്നനാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അക്കാലത്ത് ഇവർ 'അരമനക്കൽ വാഴുന്നോർ' എന്നറിയപ്പെട്ടു. യാത്രകളിൽ ഇവർക്ക് അകമ്പടി സേവിക്കാൻ 'ഇടവികുട്ടി' കുലത്തിൽപ്പെട്ട ഇരുനൂറോളം നായർ പടയാളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സമാനതകളില്ലാത്ത അധികാരക്കരുത്ത് ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രബല നാടുവാഴികളായിരുന്ന ചുഴലി സ്വരൂപത്തിലെയും നേരിയാട് സ്വരൂപത്തിലെയും നായനാർമാരെ പേരുവിളിക്കാനുള്ള സവിശേഷ അധികാരം മന്നനാർക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് മന്നനാരുടെ ഉയർന്ന സാമൂഹിക പദവിയെ കാണിക്കുന്നു. അരമനയിലെ വിലക്കുകൾ: മേല്പറഞ്ഞ നായനാർമാർ തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള വീരച്ചങ്ങലയോ മറ്റ് ബഹുമതിമുദ്രകളോ ധരിച്ച്...
മൂലംപെറ്റ ഭഗവതി
ഉത്തരമലബാറിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് കണ്ണൂർ മേഖലയിലെ അപൂർവ തെയ്യരൂപമാണ് മൂലംപെറ്റ ഭഗവതി. കുന്നത്തൂർപാടിയുമായി (പറശ്ശിനികടവ് ശ്രീ മുത്തപ്പൻ തെയ്യത്തിൻ്റെ ആരൂഢസ്ഥാനം) ഈ ദേവതയ്ക്ക് ശക്തമായ ബന്ധമുണ്ട്. പച്ച നിറത്തിലുള്ള വാഴയില തിരുമുടി (തലമുടി) ആണ് ഈ തെയ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രത്യേകതയുള്ള രൂപലക്ഷണം. 'മൂലം' (വേര് അല്ലെങ്കിൽ ഉത്ഭവം), 'പെറ്റ' (പ്രസവിച്ച അല്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിച്ച) എന്നീ വാക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, പ്രകൃതിയുടെയും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണഭൂതയായ 'പ്രകൃതി മാതാവ്' അല്ലെങ്കിൽ ഫലഭൂയിഷ്ഠതയുടെ (Fertility) പ്രതീകമായാണ് ഗോത്രജനത ഈ ഭഗവതിയെ ആരാധിച്ചിരുന്നത്. കാർഷിക സമൃദ്ധിയുമായും ഈ ദേവതയ്ക്ക് ബന്ധമുണ്ട്. മാവിലൻ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് പ്രധാനമായും ഈ തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. പ്രകൃതിദത്തമായ കാവുകളിലും മലസ്ഥാനങ്ങളിലുമായിരുന്നു ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ ആരാധന. മുത്തപ്പൻ കുന്നത്തൂർപാടിയിൽ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ ആ പ്രദേശത്തെ ആരാധനാമൂർത്തിയായിരുന്നു മൂലംപെറ്റ ഭഗവതി എന്ന വിശ്വാസം നിലനിൽക്കുന്നു. വടക്കൻ മലബാറിലെ ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളായ മാവിലർ, വേട്ടുവർ തുടങ്ങിയ ഗോത്രസമൂഹങ്ങളുടെ തനതായ ആരാധനാമൂർത്തിയാണ് മൂലംപെറ്റ ഭഗവതി. അയ്യങ്കര ഇല്ലത്തെ വാഴുന്നവരുടെ പത്നിയായ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയാണ് മൂലംപെറ്റ ഭഗവതി എന്ന ഒരു വിശ്വാസം പിന്നീടു കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ശ്രീ മുത്തപ്പന്റെ ആദി ആരൂഢസ്ഥാനമായ കുന്നത്തൂർ പാടിയും അവിടുത്തെ ആദിവാസി ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കേവലം ഐതിഹ്യങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമല്ല, മറിച്ച് നരവംശശാസ്ത്രപരവും (Anthropological) ചരിത്രപരവുമായ ശക്തമായ തെളിവുകളുള്ളതാണ്. വടക്കൻ മലബാറിലെ ജന്മി-നാടുവാഴിത്തം രൂപപ്പെടുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപ് തന്നെ ഈ വനമേഖലയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഗോത്രസംസ്കാരത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രതിഫലനമാണ് മുത്തപ്പൻ ആരാധന. മൂലംപെറ്റ ഭഗവതിയെ അയ്യങ്കര ഇല്ലത്തെ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയായി മാറ്റിയത് ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ഒറ്റയടിക്ക് സംഭവിച്ചതല്ല. മറിച്ച്, പതിനെട്ട്-പത്തൊൻപത് നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി നടന്ന വലിയൊരു സാംസ്കാരിക സ്വാംശീകരണത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ സംസ്കൃതവൽക്കരണത്തിന്റെ (Sanskritization/Brahmanization) ഭാഗമായി സംഭവിച്ചതാണിത്. മുത്തപ്പൻ എന്ന നായാട്ടുദൈവം (Hunter God) ആദിവാസികളുടെയും കീഴാളരുടെയും ഇടയിൽ നിന്നും മാറി, ക്രമേണ നാടുവാഴികളുടെയും ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെയും ഇടയിലേക്ക് ഒരു ജനകീയ ദൈവമായി വളർന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഭാഗമായി മുത്തപ്പന്റെ ചരിത്രത്തെ സവർണ്ണമായ ഒരു പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് മാറ്റിപ്പണിയേണ്ടത് അക്കാലത്തെ അധികാരവർഗ്ഗത്തിന് ആവശ്യമായിരുന്നു. വനത്തിൽ മുത്തപ്പനൊപ്പം...
കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി
ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ, രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത, ഭരണകൂടത്തോടുള്ള വിയോജിപ്പ് എന്നിവയ്ക്കെതിരെ ഉയർന്നുവന്ന ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യപരമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാണ് കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി (CJP). ജെൻ-സി (Gen-Z) തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവും പുതിയ ചെറുത്തുനിൽപ്പും പ്രകടമാക്കുന്ന ശക്തമായ മാധ്യമമായിത് മാറുകയായിരുന്നു. 2026 മെയ് 16-ന് ആം ആദ്മി പാർട്ടിയുടെ മുൻ സോഷ്യൽ മീഡിയ സ്ട്രാറ്റജിസ്റ്റ് ആയിരുന്ന അഭിജീത് ദിപ്കെയാണ് (Abhijeet Dipke) ഈ പ്രസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചത്. 2026 മെയ് 15-ന് സുപ്രീം കോടതിയിൽ നടന്ന ഒരു വാദത്തിനിടെ, ഇന്ത്യയുടെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്ത് തൊഴിലില്ലാത്ത യുവാക്കളെ "പാറ്റകളോട്" (cockroaches) ഉപമിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തിയ പരാമർശം വൻ പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണമായിരുന്നു. ഈ പരാമർശത്തിനുള്ള മറുപടിയായാണ് അഭിജീത് ദിപ്കെ 'കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി' എന്ന ആശയവുമായി രംഗത്തെത്തിയത്. "അലസരുടെയും തൊഴിലില്ലാത്തവരുടെയും ശബ്ദം" (Voice of the Lazy & Unemployed) എന്നതാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം. സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ യുഗത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. പഴയകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തന ശൈലികളോടും ആശയപരമായ ജീർണ്ണതയോടും പുതിയ തലമുറ (Gen-Z) കാണിക്കുന്ന വിയോജിപ്പുകൾ ലോകമെമ്പാടും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നുണ്ട്. എന്താണ് CJP? നിലവിൽ വരാൻ കാരണം എന്ത്? മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് പുറത്ത്, പൗരാവകാശങ്ങൾ, നീതി, സമാധാനം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാൻ വേണ്ടി രൂപംകൊണ്ട സ്വതന്ത്ര കൂട്ടായ്മകളെയാണ് ഈ വിശേഷണം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. നിലവിൽ വരാനുള്ള പ്രധാന കാരണങ്ങൾ: ആശയപരമായ സ്തംഭനാവസ്ഥ (Ideological Stagnation): പഴയകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പലതും കാലാനുസൃതമായി മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമായ നേതൃത്വവും അഴിമതിയും യുവാക്കളെ ഈ പാർട്ടികളിൽ നിന്ന് അകറ്റി. തൊഴിലില്ലായ്മയും സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥയും: പഠിച്ചിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കൃത്യമായ തൊഴിൽ ലഭിക്കാത്തതും, സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതും ഭരണകൂടങ്ങളോടുള്ള എതിർപ്പ് വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും വിവരങ്ങളുടെ ലഭ്യതയും: ഇന്റർനെറ്റിന്റെ വരവോടെ ലോകത്തെവിടെ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭ്യമായി. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ നൽകുന്ന തെറ്റായ വിവരങ്ങളെ (Propaganda) ഫാക്ട്-ചെക്ക് (Fact-check) ചെയ്യാൻ ഇന്നത്തെ യുവതയ്ക്ക് എളുപ്പം സാധിക്കുന്നു. പഴയകാല പ്രസ്ഥാനങ്ങളോടുള്ള ജെൻ-സി (Gen-Z) തലമുറയുടെ അവിശ്വാസം പഴയകാല രാഷ്ട്രീയ...
പട്ടടക്കൽ
കർണാടകയിലെ ബാഗൽകോട്ട് ജില്ലയിൽ മലപ്രഭാ നദിയുടെ തീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ലോകപൈതൃക കേന്ദ്രമാണ് പട്ടടക്കൽ (Pattadakal). പൗരാണിക ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഈറ്റില്ലമായി അറിയപ്പെടുന്ന ഈ ക്ഷേത്രസമുച്ചയം എ.ഡി 7, 8 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന ബാദാമി ചാലൂക്യന്മാരുടെ നിർമ്മിതികളാണ്. ഉത്തര-ദക്ഷിണ ഭാരതീയ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലികളുടെ അപൂർവ്വ സംഗമമാണ് ഇവിടെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. ദ്രാവിഡ ശൈലിയും (തെക്കേ ഇന്ത്യൻ) നാഗര ശൈലിയും (വടക്കേ ഇന്ത്യൻ) സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ പട്ടടക്കലിനെ വാസ്തുവിദ്യയുടെ വിദ്യാലയമാക്കി മാറ്റുന്നു. പട്ടടക്കൽ നിവാസികളുടെയും ചാലൂക്യ ഭരണാധികാരികളുടെയും ദൈവസങ്കല്പങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടത് പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളും വൈദിക-പുരാണ ആചാരങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു സംയോജനത്തിലൂടെയാണ്. ആദ്യകാല ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ വിഷ്ണു ഭക്തരായിരുന്നു. എന്നാൽ പിൽക്കാലത്ത് ശിവൻ അവരുടെ മുഖ്യ ആരാധനാമൂർത്തിയായി മാറി. പട്ടടക്കലിലെ ഭൂരിഭാഗം ക്ഷേത്രങ്ങളും ശിവപ്രതിഷ്ഠകളാണ്. മലപ്രഭാ നദി വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്ന (ഉത്തരവാഹിനി) ഭാഗത്താണ് പട്ടടക്കൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഗംഗാ നദി വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്ന കാശിയോട് സാമ്യമുള്ളതുകൊണ്ട് ഈ സ്ഥലത്തെ അതിപുണ്യമായി അവർ കരുതിയിരുന്നു. ശിവന്റെ വാസസ്ഥലമായ കൈലാസത്തോടുള്ള ബഹുമാനമായാണ് നദിയുടെ ഈ ഒഴുക്കിനെ അവർ കാണുന്നത്. പട്ടടക്കൽ ഒരു വെറും ആരാധനാലയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രാജാക്കന്മാരുടെ പട്ടാഭിഷേകവും ഉത്സവങ്ങളും നടക്കുന്ന സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായിരുന്നു. രാമായണം, മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം എന്നിവയിലെ കഥകൾ ശില്പങ്ങളായി ആവിഷ്കരിച്ചത് മതത്തെ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനായിരുന്നു. ഇതിൽ പഞ്ചതന്ത്രം കഥകൾ പോലുള്ള ലൗകികമായ വിഷയങ്ങൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തിയത് മതപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ പ്രാദേശികമായ സാമൂഹിക സന്ദേശങ്ങൾക്ക് അവർ നൽകിയ പ്രാധാന്യത്തെ കാണിക്കുന്നു. പട്ടടക്കൽ നിവാസികൾ പൂർണ്ണമായും വൈദിക ആചാരങ്ങളിലേക്ക് മാറിയവരല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യമായ പ്രകൃതി ആരാധനയെയും പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളെയും പുരാണങ്ങളിലെ ദൈവസങ്കല്പങ്ങളുമായി ഇണക്കിനിർത്തുകയായിരുന്നു. നദീതീര ആരാധന: നദികൾക്കും പ്രകൃതിക്കും നൽകിയിരുന്ന പ്രാധാന്യം ഒരു പ്രാചീന ദ്രാവിഡ ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ലക്ഷണമാണ്. പ്രകൃതിശക്തികളെ ദൈവമായിക്കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള ആരാധന ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ശില്പകലയിലെ നാടോടിത്തം: ക്ഷേത്രച്ചുവരുകളിലെ ശില്പങ്ങളിൽ കാണുന്ന ജീവിതശൈലി, വസ്ത്രധാരണം, മിഥുന ജോഡികൾ എന്നിവ പ്രാദേശികമായ ജനജീവിതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. ഇത് ഉയർന്ന വൈദിക സമ്പ്രദായത്തോടൊപ്പം തന്നെ നാട്ടറിവുകളിലെ ആരാധനാ രീതികളും ഇവിടെ...
ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യം
ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ ഉദയവും ചരിത്രവും (Origin of Chalukya Dynasty) ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെയും മധ്യേന്ത്യയുടെയും രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക ഭൂപടത്തെ മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം (ക്രിസ്തുവർഷം 6 മുതൽ 8-ാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ) മാറ്റിമറിച്ച മഹാസാമ്രാജ്യമാണ് ബദാമി ചാലൂക്യർ (Badami Chalukyas). ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗുപ്തസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം നർമ്മദാ നദിക്ക് തെക്ക് രൂപപ്പെട്ട ഏറ്റവും ശക്തമായ കേന്ദ്രീകൃത ഭരണകൂടമായിരുന്നു ഇത്. കന്നഡ ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും അടിത്തറ പാകിയ ചാലൂക്യർ, വൈദിക-ദ്രാവിഡ സങ്കൽപ്പങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച് ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. കന്നഡ, സംസ്കൃതം, ചരിത്രരേഖകൾ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സകല വശങ്ങളും പ്രതിപാദിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ചരിത്ര സമാഹാരം താഴെ വായിക്കാം. വംശാവലിയുടെ ഉത്ഭവം: ഐതിഹ്യങ്ങളും ചരിത്രവും ചാലൂക്യരുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിലും പുരാതന ശിലാരേഖകളിൽ വിഭിന്നമായ വാദങ്ങളുണ്ട്. പുരാണ ഐതിഹ്യങ്ങൾ: പിൽക്കാലത്തെ ചാലൂക്യ രേഖകളും ബിൽഹണന്റെ വിക്രമാങ്കദേവചരിതവും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ബ്രഹ്മാവ് സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്റെ 'ചുലുകത്തിൽ' (കൈക്കുമ്പിളിലെ വെള്ളത്തിൽ) നിന്ന് വീരനായ ഒരു യോദ്ധാവ് ജനിച്ചുവെന്നാണ്. ഇതാണ് പിന്നീട് 'ചാലൂക്യ' ആയി മാറിയത്. ഹാരിതി മുനിയുടെ പരമ്പരയിൽ പെട്ടവരാണെന്നും അയോധ്യയിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയവരാണെന്നും ഇവർ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ചരിത്രപരമായ വസ്തുത: ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരുടെ നിഗമനപ്രകാരം ചാലൂക്യർ കർണാടകത്തിലെ തദ്ദേശീയരായ (Indigenous കന്നഡ വംശജർ) ജനവിഭാഗമായിരുന്നു. ഇവർ പ്രശസ്തരായ കടംബ രാജാക്കന്മാരുടെ കീഴിൽ സൈനിക മേധാവികളോ ഗവർണർമാരോ (സാമന്തന്മാർ) ആയി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നവരാണ്. കടംബ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച മുതലെടുത്ത് ഇവർ സ്വതന്ത്ര ഭരണകൂടം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു. ഐഹോളിൽ നിന്നും വാതാപിയിലേക്ക് ചാലൂക്യരുടെ ആദ്യകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം മലപ്രഭാ നദീതീരത്തുള്ള ഐഹോൾ (Aihole) ആയിരുന്നു. എന്നാൽ സാമ്രാജ്യത്വ വികസനത്തിന് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു കേന്ദ്രം ആവശ്യമാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. ക്രിസ്തുവർഷം 543-ൽ ജയസിംഹന്റെ പേരക്കുട്ടിയായ പുലകേശി ഒന്നാമൻ ഐഹോളിൽ നിന്ന് വാതാപിയിലേക്ക് (ഇന്നത്തെ ബദാമി) തലസ്ഥാനം മാറ്റി. കുത്തനെയുള്ള ചുവന്ന മണൽക്കൽ പാറകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വാതാപിയുടെ പ്രകൃതിദത്തമായ ഘടന ശത്രുക്കൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ആക്രമിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. പുലകേശി ഒന്നാമൻ ഇവിടെ ശക്തമായ ഒരു...
കല്ലുകളിൽ വിരിഞ്ഞ ചാലൂക്യചരിതം
കർണാടകയിലെ ബാഗൽകോട്ട് ജില്ലയിൽ, മലപ്രഭാ നദീതടത്തിലെ ചുവന്ന മണൽക്കൽ (Red Sandstone) പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രനഗരമാണ് ബദാമി. ഒരുകാലത്ത് ദക്ഷിണേന്ത്യയും മധ്യേന്ത്യയും അടക്കിഭരിച്ചിരുന്ന പ്രബലരായ ബദാമി ചാലൂക്യരുടെ (Badami Chalukyas) തലസ്ഥാനമായിരുന്നു ഈ പ്രദേശം. 'വാതാപി' എന്നായിരുന്നു ഇതിന്റെ പഴയ പേര്. പ്രകൃതിദത്തമായ പാറക്കൂട്ടങ്ങളാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഈ പ്രദേശം സൈനികപരമായും സാംസ്കാരികമായും ചാലൂക്യരുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ ആദ്യകാല കേന്ദ്രം ബദാമിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഐഹോളെ (Aihole) ആയിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഇവർ കാദമ്പരാജാക്കന്മാരുടെ സാമന്തന്മാരായി (Feudatories) കഴിഞ്ഞിരുന്നവരാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവർഷം 543-ൽ രാജവംശത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാപകനായ പുലകേശി ഒന്നാമൻ ഐഹോളെയിൽ നിന്നും തന്ത്രപ്രധാനമായ വാതാപിയിലേക്ക് തലസ്ഥാനം മാറ്റി. കുത്തനെയുള്ള വലിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വാതാപി ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് പ്രതിരോധിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അവിടെ അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ കോട്ട നിർമ്മിക്കുകയും, അഗസ്ത്യ മുനിയുടെ പേരിൽ ഒരു കൃത്രിമ തടാകം (അഗസ്ത്യ തടാകം) പണികഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ വാതാപി ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗമായി മാറി. ആറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യപകുതി വരെയാണ് (ഏകദേശം ക്രിസ്തുവർഷം 543 - 753) ബദാമി ചാലൂക്യരുടെ ഭരണം നിലനിന്നിരുന്നത്. ചാലൂക്യരുടെ വരവിനു മുൻപ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പ്രാദേശികമായ ദ്രാവിഡ ആരാധനാക്രമങ്ങളും മാതൃദൈവ സങ്കല്പങ്ങളുമായിരുന്നു ശക്തമായിരുന്നത്. പ്രകൃതിശക്തികളെയും കൃഷിയെയും മുൻനിർത്തിയുള്ള പൂജകളായിരുന്നു ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അക്കാലത്ത് ദ്രാവിഡാരാധനപ്രകാരം അവർ ആരാധിച്ചിരുന്ന ലജ്ജാഗൗരിയെ പറ്റി താഴെ പറയുന്നുണ്ട്. വൈദിക സ്വാധീനം ചാലൂക്യരുടെ ഭരണകാലം ഉത്തരേന്ത്യൻ ചിന്തകളും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരവും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു കൂട്ടിച്ചേർക്കലിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. വൈദിക കാലത്തെ പ്രകൃതി ആരാധനയിൽ നിന്നും മാറി, പുരാണങ്ങളിലെ ത്രിമൂർത്തികളായ ശിവൻ, വിഷ്ണു എന്നിവർക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന രീതിയിലേക്ക് മതം മാറിയ കാലമായിരുന്നു അത്. ചാലൂക്യർ ഇതിനെ ദ്രാവിഡ ശൈലിയുമായി കൂട്ടിയിണക്കി. ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഗുപ്തസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ശക്തമായ വൈദിക (ബ്രാഹ്മണ) മതരീതികൾ ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാരെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. തങ്ങളുടെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായി അവർ വൈദിക യാഗങ്ങളായ അശ്വമേധ യാഗം,...
History of Kerala Renaissance (കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രം)
Through the paths of history (ചരിത്രവഴികളിലൂടെ )
Dravidian glory (കനലാട്ടം)
ഭാഷാപുരാണം
ഇഷ്ടപ്പെട്ട യാത്രകൾ (Favorite trips)
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കവിതകൾ (My favorite poems)
