കേരള രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാം ഊഴം പ്രതീക്ഷിച്ചിറങ്ങിയ എൽ.ഡി.എഫിന് ഉണ്ടായ ഈ കനത്ത തിരിച്ചടി രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ വളരെ ഗൗരവത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. ഭരണവിരുദ്ധ വികാരം മുതൽ വോട്ടിങ് പാറ്റേണിലെ മാറ്റങ്ങൾ വരെ നീളുന്ന ഒരു വലിയ നിര കാരണങ്ങൾ ഇതിനു പിന്നിലുണ്ടവണം എന്നു തോന്നുന്നു. പാർട്ടികൾക്കു കിട്ടിയ വോട്ടുകൾ (ശതമാനത്തിൽ) മുന്നണി/പാർട്ടി 2011 (%) 2016 (%) 2021 (%) 2026 (%) UDF 45.83 38.81 39.47 44.19 LDF 44.94 43.48 45.43 32.82 NDA 6.03 14.96 12.47 12.76 INC 26.30 23.70 25.12 28.79 CPIM 28.10 26.70 25.38 21.77 BJP 6.03 10.53 11.30 11.42 IUML 7.92 7.40 8.27 11.01 CPI 8.12 8.12 7.58 6.64 1. സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും ക്ഷേമ പെൻഷനുകളും ക്ഷേമ പെൻഷൻ മുടങ്ങിയത്: എൽ.ഡി.എഫിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തായിരുന്ന ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ മാസങ്ങളോളം മുടങ്ങിയത് സാധാരണക്കാരായ വോട്ടർമാരെ സർക്കാരിൽ നിന്ന് അകറ്റി. സപ്ലൈകോയിലെ വിലക്കയറ്റം: പൊതുവിപണിയിൽ ഇടപെടാൻ സപ്ലൈകോയ്ക്ക് സാധിക്കാതെ വന്നതും നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കയറ്റവും വീട്ടമ്മമാരുടെ വോട്ടിനെ സ്വാധീനിച്ചു. സർക്കാർ ജീവനക്കാരുടെ അതൃപ്തി: ഡി.എ (DA) കുടിശ്ശികയും ലീവ് സറണ്ടർ ആനുകൂല്യങ്ങൾ മരവിപ്പിച്ചതും സർക്കാർ ജീവനക്കാർക്കിടയിൽ വലിയ പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണമായി. 2. ഭരണവിരുദ്ധ വികാരവും (Anti-Incumbency) പ്രതിച്ഛായയും അധികാര കേന്ദ്രീകരണം: അധികാരം മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന തോന്നൽ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായി. മന്ത്രിമാരുടെ പ്രകടനം: കഴിഞ്ഞ ഗവൺമെന്റിനെ അപേക്ഷിച്ച് രണ്ടാം പിണറായി സർക്കാരിലെ പല മന്ത്രിമാരും ജനങ്ങളുമായി നേരിട്ട് സംവദിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ധാർഷ്ട്യമെന്ന ആരോപണം: മുഖ്യമന്ത്രിയുടെയും ചില മന്ത്രിമാരുടെയും പെരുമാറ്റ ശൈലിയിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റം "ധാർഷ്ട്യം" ആയി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടത് പാർട്ടിയെ ദോഷകരമായി ബാധിച്ചു. 3. ആരോപണങ്ങളും അഴിമതി കഥകളും മാസപ്പടി വിവാദം: മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ മകൾക്കെതിരെ ഉയർന്ന ആരോപണങ്ങൾ മധ്യവർഗ വോട്ടർമാർക്കിടയിൽ പാർട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യത കുറച്ചു. കരുവന്നൂർ ബാങ്ക് തട്ടിപ്പ്: സഹകരണ മേഖലയിലുണ്ടായ തട്ടിപ്പുകൾ സാധാരണക്കാരായ...
ഉടൽ കൊണ്ട് എഴുതുന്ന വിപ്ലവം
തെയ്യം എന്നത് വെറുമൊരു അനുഷ്ഠാനമല്ല; അതൊരു ആക്രോശമാണ്. നാലുകെട്ടുകൾക്കുള്ളിലെ പൂജാമുറികളിൽ ചന്ദനഗന്ധത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ശാന്തതയല്ല തെയ്യത്തിനുള്ളത്. പകരം, കത്തുന്ന കനലുകളുടെ ചൂടും, അടിച്ചുകയറുന്ന ചെണ്ടമേളത്തിന്റെ വന്യതയുമാണത്. വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ (ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ) ചിട്ടവട്ടങ്ങൾക്കും ശുദ്ധിസങ്കല്പങ്ങൾക്കും പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയാത്തത്ര വന്യവും തീവ്രവുമാണത്. ബ്രാഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ 'പുണ്യാഹം' എന്നത് അശുദ്ധിയെ നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള കർമ്മമാണ്. അവിടെ പാലും നെയ്വിളക്കും ചന്ദനഗന്ധവും ശാന്തതയും നിർബന്ധമാണ്. എന്നാൽ തെയ്യം നിലകൊള്ളുന്നത് കാവുകളിലും തറവാട്ടു മുറ്റങ്ങളിലുമാണ്. അവിടെ ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കുന്നത് കള്ളും (മദ്യം) ഇറച്ചിയും കോഴിയറുത്ത ചോരയുമാണ്. വരേണ്യവർഗ്ഗം 'അശുദ്ധി' എന്ന് മുദ്രകുത്തിയവയെല്ലാം തെയ്യത്തിൽ 'വിശുദ്ധമായ' വഴിപാടുകളായി മാറുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഒരു പുണ്യാഹം തളിച്ചും തീർക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴമുള്ളതാണ് തെയ്യത്തിന്റെ തനിമ. തെയ്യം എന്നത് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ കണ്ണാടി ബിംബമല്ല, മറിച്ച് സാധാരണക്കാരന്റെ ആത്മാവിന്റെ അഗ്നിയാണ്. ആ അഗ്നിയെ അണയ്ക്കാനോ മെരുക്കാനോ ഒരു ആചാരത്തിനും സാധ്യമല്ല. പാലും നെയ്യും ഉപയോഗിച്ചു ശുദ്ധി വരുത്തുന്ന സങ്കല്പങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം, തെയ്യം അതിന്റെ കരുത്ത് കണ്ടെത്തുന്നത് രക്തത്തിലും വിയർപ്പിലുമാണ്. അനീതിക്കെതിരെ പോരാടി മരിച്ചവരും, ചതിക്കപ്പെട്ടവരും, കാടിന്റെ കരുത്തായ വന്യമൂർത്തികളുമാണ് ഇവിടെ ദൈവങ്ങളായി മാറുന്നത്. അവിടെ 'പുണ്യാഹം' എന്ന ശുദ്ധി കല്പനയ്ക്ക് സ്ഥാനമില്ല; കാരണം തെയ്യം അശുദ്ധിയെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവന്റെ പോരാട്ടവീര്യമാണ്. സാധാരണയായി സമൂഹത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ള ജാതിവിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ടവരാണ് തെയ്യം കെട്ടുന്നത്. വർഷത്തിൽ ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്നവൻ, തെയ്യം കെട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ നാട്ടുപ്രമാണിക്കും മേലാളനും മുകളിൽ 'ദൈവമായി' മാറുന്നു. പ്രമാണിമാർ ആ കലാകാരന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നു. ഇതൊരു സാമൂഹികമായ അട്ടിമറിയാണ്. ഈ അധികാരക്കൈമാറ്റം താൽക്കാലികമാണെങ്കിലും അത് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന് നൽകുന്ന സന്ദേശം വളരെ വലുതാണ്. തീവിളികളും ചടുലതയും ചിലമ്പൊലികൾ വെറും സംഗീതമല്ല, അവ പടപ്പുറപ്പാടിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്. 'തീച്ചാമുണ്ഡി' കനലിലേക്ക് എടുത്തുചാടുമ്പോഴോ, 'മുത്തപ്പൻ' സാധാരണക്കാരനോട് തോളിൽ കയ്യിട്ട് സംസാരിക്കുമ്പോഴോ തകർന്നു വീഴുന്നത് ആഭിജാത്യത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകളാണ്. തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ ചലനവും (ചടുലത) പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സംഹാരതാളത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അത് ഭക്തനെ തലോടുകയല്ല, മറിച്ച് അവനിലെ ഭയത്തെയും അടിമത്തത്തെയും എരിച്ചുകളയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ ചുവടും ഒരു...
തോറയുടെ ചരിത്രം
ലോകചരിത്രത്തെയും മനുഷ്യന്റെ ധാർമ്മിക ബോധത്തെയും ഇത്രമേൽ സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം ഉണ്ടാകില്ല. ജൂതമതത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പായ തോറ (Torah), കേവലം ഒരു മതഗ്രന്ഥം എന്നതിലുപരി ഒരു ജനതയുടെ ഭരണഘടനയും സംസ്കാരവും ജീവിതരീതിയുമാണ്. ഹീബ്രു ഭാഷയിൽ 'തോറ' എന്ന വാക്കിന് 'ഉപദേശം' (Instruction) അല്ലെങ്കിൽ 'നിയമം' (Law) എന്നാണ് അർത്ഥം. തോറയുടെ ഘടന: അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങൾ (The Pentateuch) ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ 'പെന്ററ്റ്യൂക്ക്' (അഞ്ചു ചുരുളുകൾ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന തോറയിൽ അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങളാണ് ഉൾപ്പെടുന്നത്. ഇവയെ 'മോശയുടെ അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങൾ' എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി (Genesis - Bereshit): പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടി, ആദാം-ഹവ്വമാരുടെ കഥ, നോഹയുടെ പേടകം, അബ്രഹാം, ഇസഹാക്ക്, യാക്കോബ് തുടങ്ങിയ പൂർവ്വപിതാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം എന്നിവ ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. പുറപ്പാട് (Exodus - Shemot): ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇസ്രായേൽ ജനതയുടെ മോചനം, ചെങ്കടൽ മുറിച്ചുകടക്കൽ, സീനായ് പർവ്വതത്തിൽ വെച്ച് ലഭിച്ച പത്തു കൽപ്പനകൾ എന്നിവയാണ് ഇതിലെ പ്രധാന പ്രമേയങ്ങൾ. ലേവ്യർ (Leviticus - Vayikra): ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ബലികൾ, വിശുദ്ധി നിയമങ്ങൾ, പുരോഹിതന്മാരുടെ ചുമതലകൾ എന്നിവ ഇതിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. സംഖ്യ (Numbers - Bamidbar): ഇസ്രായേൽ ജനതയുടെ 40 വർഷത്തെ മരുഭൂമി യാത്രയുടെയും ഗോത്രങ്ങളുടെയും കണക്കുകൾ ഇതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ആവർത്തനം (Deuteronomy - Devarim): വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മോശ നൽകുന്ന അവസാന പ്രഭാഷണങ്ങളും നിയമങ്ങളുടെ പുനരവലോകനവുമാണിത്. രചയിതാവും ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകളും: ഒരു ശാസ്ത്രീയ കാഴ്ചപ്പാട് പരമ്പരാഗത വിശ്വാസമനുസരിച്ച്, ബി.സി. 1312-ൽ സീനായ് പർവ്വതത്തിൽ വെച്ച് ദൈവം മോശയ്ക്ക് നൽകിയ വെളിപാടാണ് തോറ. എന്നാൽ ആധുനിക ചരിത്രഗവേഷണവും (Historical-Critical Method) പുരാവസ്തു ഗവേഷണവും (Archaeology) വ്യത്യസ്തമായ ചില സൂചനകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. ഡോക്യുമെന്ററി ഹൈപ്പോതിസിസ് (Documentary Hypothesis) 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൂലിയസ് വെൽഹൗസൻ മുന്നോട്ടുവെച്ച ഈ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം, തോറ ഒരൊറ്റ വ്യക്തി എഴുതിയതല്ല. മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് വിവിധ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്ന് ക്രോഡീകരിച്ചതാണ്. പ്രധാനമായും നാല് സ്രോതസ്സുകൾ ഇതിൽ കാണാം: J (Jahwist): ദൈവത്തെ 'യഹോവ' എന്ന് വിളിക്കുന്ന...
സനാതനം
"ഭൂതകാലം ഒരു വിളക്കായിരിക്കണം, നമുക്ക് വഴികാട്ടാൻ; അതൊരിക്കലും ഒരു ചങ്ങലയാകരുത്, നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ. പഴമയിലെ തിന്മകളെ വിശുദ്ധമെന്ന് വാഴ്ത്തുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം വേറെയില്ല." പുരാണങ്ങളിലെ നൈതിക തകർച്ച മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ശൈശവദിശയിൽ രൂപംകൊണ്ട പുരാണങ്ങൾ കേവലം അത്ഭുതകഥകളുടെ സമാഹാരമല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ആദിമ വാസനകളുടെയും അധികാര മോഹങ്ങളുടെയും ലൈംഗിക തൃഷ്ണകളുടെയും ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണ്. നന്മയുടെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും പ്രഭാവലയങ്ങൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും നാം കാണാതെ പോകുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയുടെ മൂടുപടമിട്ട് മറച്ചുവെക്കുന്നതോ ആയ അനേകം ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ അന്തർലീനമായിട്ടുണ്ട്. 'ഇന്നിന്റെ കണ്ണിലൂടെ' പുരാണങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുക എന്നത് ഭൂതകാലത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ അടയാളമാണ്. ആധുനിക സാമൂഹിക നീതിയുടെയും ലിംഗസമത്വത്തിന്റെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും അളവുകോലുകൾ വെച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പുരാതന കാലത്ത് 'ദൈവീകം' അല്ലെങ്കിൽ 'അലംഘനീയം' എന്ന് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന പല സന്ദർഭങ്ങളും ഇന്ന് അവിശ്വസനീയമായ വൈകൃതങ്ങളായോ ക്രൂരതകളായോ അനുഭവപ്പെടുന്നു. സ്വന്തം മകളെ മോഹിച്ച സ്രഷ്ടാവും, വഞ്ചനയിലൂടെ സ്ത്രീകളെ സ്വന്തമാക്കിയ ദേവരാജാവും, വംശശുദ്ധിക്കായി ദാസിമാരെ ഇരയാക്കിയ രാജവംശങ്ങളും, പ്രകൃതിയെ ചതിയിലൂടെ ചുട്ടുകരിച്ച നായകന്മാരും പുരാണ താളുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പുരാണങ്ങളിലെ ഇത്തരം സങ്കീർണ്ണമായ രതിക്രിയകളെയും, അധികാര ദുർവിനിയോഗങ്ങളെയും, ഹിംസയെയും ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയാണിവിടെ. ഭക്തിയുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളെയും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയെയും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയും തുറന്നു കാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ പുരാണങ്ങളെ ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ. പ്രകാശത്തിന് പിന്നിലെ നിഴലുകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഈ യാത്ര, മാറ്റമില്ലാത്ത 'സനാതന' സത്യങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ നടത്തിയ അധർമ്മങ്ങളുടെയും അതിക്രമങ്ങളുടെയും നേർച്ചിത്രമാണ്. ഋഷിമാർക്കും അവർ പറയുന്ന ദേവന്മാർക്കും എന്തുമാവാം എന്നൊരു രീതി പല കഥകളിലുമുണ്ട്. മിക്കവാറും സന്ദർഭങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ വെറും ഉപഭോഗവസ്തുക്കളായോ ശാപമേൽക്കേണ്ടി വരുന്നവരായോ മാറുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെയോ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരുടെയോ ജീവൻ അധികാരത്തിന് വേണ്ടി ബലി നൽകാം. ഇങ്ങനെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്കു പുരാണേതിഹാസങ്ങളിൽ കാണാനാവും. ചുരുക്കം ചിലത് ചെറിയ വാക്കുകളിൽ താഴെ കൊടുക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ കാമവൈകൃതങ്ങളും അഹല്യാ മോക്ഷവും ആര്യജനതയുടെ ചരിത്രത്തിലും വേദകാലഘട്ടത്തിലെ വിശ്വാസസംഹിതകളിലും ഏറ്റവും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തുള്ള ദൈവമാണ് ഇന്ദ്രൻ. കേവലം ഒരു ആരാധനാമൂർത്തി...
ജനാധിപത്യവും മതഭരണവും
ഇറാനുമായി അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും യുദ്ധം ചെയ്യുകയാണിപ്പോൾ. മറ്റൊരു രാജ്യം ഒരു രാജ്യത്തുകേറിവന്ന് പ്രധാനിയെ കൊന്നുകളയുന്നത് നല്ലതന്നെന്നും പറഞ്ഞ് ഇന്ത്യയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തി പല ചർച്ചകൾ കണ്ടു. ഭാരതം ഒരു സെക്കുലർ ഡെമോക്രസി ആണ്. ഇവിടെ നിയമം നിർമ്മിക്കുന്നത് ജനപ്രതിനിധികളാണ്, അല്ലാതെ മതഗ്രന്ഥങ്ങളല്ല. എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരേ അവകാശങ്ങൾ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്നു. മറുവശത്ത്, ഇറാൻ ഒരു ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക് ആണ്. അവിടെ പരമാധികാരം 'സുപ്രീം ലീഡർ' എന്ന മതമേധാവിക്കാണ്. മതനിയമങ്ങൾ (ശരിയത്ത്) പൗരന്മാരുടെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഹിജാബ് പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഈ മതപരമായ അടിച്ചമർത്തലിനെതിരെയുള്ള ജനങ്ങളുടെ രോഷമാണ്. വൈവിധ്യമാണ് നമ്മുടെ കരുത്ത്. വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് തടസ്സമായി നാം കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് പാഴ്സികളെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷത്തിന് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക രംഗം ഭരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. ഇറാനിൽ, അവിടെ ഏകശിലാത്മകമായ (Monolithic) ഒരു വിശ്വാസ സംഹിത നിലനിർത്താനാണ് ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നത്. ഷിയാ ഇസ്ലാമിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്നവരെയും, വസ്ത്രധാരണത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നവരെയും രാജ്യദ്രോഹികളായി കാണുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഭൂപടത്തിൽ നിന്നും തുടച്ചുനീക്കപ്പെടും എന്നു നിത്യേന പറയുന്നയാളായിരുന്നു പ്രധാനി. ഒരുപക്ഷേ നാളെ യോഗിയോ മറ്റോ നമ്മുടെ പ്രധാനിയായാൽ വൈദിക-സംഘി ഭരണത്തിലേക്ക് ഇറാനെപ്പോലെ ഇന്ത്യയും മാറിയേക്കും എന്ന ഭയപ്പാടുണ്ടെനിക്ക്. ഏതൊരു ദേശത്തും ആത്മീയതയിൽ ജനാധിപത്യം അനിവാര്യമാണ്. "ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് മാത്രമേ മറ്റുള്ളവരും വിശ്വസിക്കാവൂ" എന്ന കടുംപിടുത്തം സംഘർഷത്തിലേക്കേ നയിക്കൂ. ഇറാനിലെ കത്തിയെരിയുന്ന തെരുവുകൾ നൽകുന്ന പാഠം ഇതാണ്. ആത്മീയതയിൽ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ ഒടുവിൽ സ്വയം തകർച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങും. രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധങ്ങളെ കേവലം ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. ചരിത്രപരമായ മുറിവുകൾ, സാംസ്കാരികമായ അധിനിവേശങ്ങൾ, മതപരമായ വിഭാഗീയത എന്നിവയുടെയെല്ലാം തുടർച്ചയായിട്ടാണതു വരുന്നത്. ചരിത്രത്തിൽ ഒരു ജനത അനുഭവിച്ച വിവേചനങ്ങളോ സാംസ്കാരികമായ തകർച്ചയോ തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടാറുണ്ട്. പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യം ഇസ്ലാമികവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവിടുത്തെ തനത് സംസ്കാരം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. ഇത്തരം ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങൾ ആ ജനതയുടെ ഉപബോധമനസ്സിൽ ഒരു 'പ്രതിരോധം' എപ്പോഴും ബാക്കിവെക്കുന്നു. ഇറാനെതിരെയുള്ള നീക്കങ്ങളെ കേവലം...
പകയുടെ കനലുകൾ
സൗഹൃദം എന്ന വാക്കിന് നാം നൽകുന്ന പവിത്രത ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ കരിനിഴലിലാകാറുണ്ട്. അധ്യാപന ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ബാംഗ്ലൂർ ജീവിതം എന്ന പുതിയ ലോകത്തേക്ക് ചേക്കേറിയ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രണയത്തിൻ്റെ മറവിൽ പകയും വഞ്ചനയും കടന്നുവരുന്നതാണ് ഈ കഥ. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഭ്രാന്തമായ അഭിനിവേശം നിരസിച്ചതിൻ്റെ പേരിൽ, അവൾ നെയ്തെടുത്ത നുണക്കഥകൾ അയാളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങളെ തകർത്തു കളയുന്നു. കാലം കരുതിവെച്ച അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ ചതി ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ മനസ്സിൽ ഏൽപ്പിച്ച മുറിപ്പാടുകൾ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ പക എങ്ങനെ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു സൗഹൃദത്തിന് തിരശീലയിട്ടു എന്ന് ഈ കഥ വിവരിക്കുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കൊടുവിൽ എൻ്റെ ഫ്ലാറ്റിൻ്റെ ബാൽക്കണിയിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് എൻ്റെ മനസ്സിലെ സങ്കടങ്ങളുടെ അതേ തണുപ്പും ഭാവവുമാണെന്ന് ചിലപ്പോളൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. താഴെ, നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ഒഴുകിനീങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാനാ പഴങ്കഥകൾ ഓർക്കും. വളരെ മനോഹരമായിരുന്ന, സ്നേഹവും ഇഷ്ടങ്ങളും ആ ഒരു കാലം. അവിടെ നിന്നാണ് എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടങ്ങളിലൊന്നിൻ്റെ തുടക്കവും. ആ സങ്കടക്കഥ പറയാം. ഈയിടെയാണു കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പോലും അറിഞ്ഞത്. കേവലമൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെയും പകയുടെയും പേരിൽ, എനിക്ക് ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന ഒരു സൗഹൃദം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതിൻ്റെ കഥയാണിത്. ഞാനന്ന് നാട്ടിലെ ഒരു കോളേജിൽ അധ്യാപകനായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. കുട്ടികൾക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു അധ്യാപകൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അവരുടെ എല്ലാമെല്ലാമായ ഒരു ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെയായിരുന്നു. വലിയ ബഹുമാനവും അതിലേറെ ഇഷ്ടവുമായിരുന്നു അവർക്ക് എന്നോട്. അവർക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയിരുന്ന ഒരു സന്തോഷമുണ്ട്, അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലുതായിരുന്നു. അക്കാലത്താണ് ആ പെൺകുട്ടി എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു പരിചയക്കാരിയായി കടന്നുവരുന്നത്. എൻ്റെയടുത്ത് പഠിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു അവൾ. അവളന്ന് ഹൈദരാബാദിൽ പഠിക്കുകയാണ്. എൻ്റെ വിദ്യാർത്ഥികൾ വഴിയാണ് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പരിചയപ്പെടുന്നത്. വളരെ യാദൃശ്ചികമായി തുടങ്ങിയ ആ പരിചയം പിന്നീട് സൗഹൃദമായി മാറി....
വയനാടൻ വനങ്ങളിലെ വിപ്ലവ സൂര്യന്മാർ
മലയാള സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ബ്രഹ്മാണ്ഡ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് ഹരിഹരൻ-എം.ടി-മമ്മൂട്ടി കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറന്ന 'പഴശ്ശിരാജ'. സിനിമാറ്റിക് മികവുകൊണ്ടും പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെ ദൃശ്യാവിഷ്കാരം കൊണ്ടും പ്രേക്ഷകരെ ആവേശം കൊള്ളിച്ച ഈ ചിത്രം, പക്ഷേ ചരിത്രത്തെ എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമായാണ് സമീപിച്ചത്? പഴശ്ശിരാജയെ ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ 'ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി' എന്ന ലേബലിലേക്ക് ഉയർത്താൻ സിനിമ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചോ? വർത്തമാനകാലത്ത് നാം ചരിത്രത്തെ പുനർവായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, പഴശ്ശിരാജ എന്ന ഭരണാധികാരിയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളെയും വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. 'ഇന്ത്യ' എന്ന ബോധവും നികുതി തർക്കങ്ങളും അക്കാലത്ത് 'ഇന്ത്യ' എന്നോ 'ഐക്യകേരളം' എന്നോ ഉള്ള ഒരു ദേശീയ ബോധം ആർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് ഒന്നാമത്തെ യാഥാർത്ഥ്യം. കോട്ടയം രാജവംശത്തിന്റെ അധികാരം നിലനിർത്തുക എന്നതായിരുന്നു പഴശ്ശിയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. ബ്രിട്ടീഷുകാരുമായുള്ള പഴശ്ശിയുടെ തർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് രാജ്യസ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തെച്ചൊല്ലിയായിരുന്നു. കോട്ടയം രാജവംശത്തിലെ നികുതി പിരിവ് അധികാരം ബ്രിട്ടീഷുകാർ പഴശ്ശിയുടെ ശത്രുവായ കുറുമ്പ്രനാട് രാജാവിന് നൽകിയതാണ് അദ്ദേഹത്തെ ചൊടിപ്പിച്ചത്. തന്റെ അധികാരപരിധിയിലുള്ള കർഷകരിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം പ്രധാനമായും പോരാടിയത്. ഇത് ഒരു പരമാധികാര ഭരണാധികാരിയുടെ അവകാശപ്പോരാട്ടമായിരുന്നു, അല്ലാതെ വിദേശാധിപത്യത്തിനെതിരെയുള്ള ജനകീയ വിപ്ലവമായിരുന്നില്ല. അസ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷുകാരെ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് തുരത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ പഴശ്ശി ഒരിക്കലും അവരുമായി സഖ്യത്തിലാകുമായിരുന്നില്ല. മൈസൂർ സുൽത്താനായ ടിപ്പു സുൽത്താനെതിരെ പോരാടാൻ പഴശ്ശിരാജ ആദ്യം ബ്രിട്ടീഷുകാരെ സഹായിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷുകാർ തനിക്ക് നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ലംഘിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം അവർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞതും, പിന്നീട് ടിപ്പുവിന്റെ സഹായം തേടിയതും. ഈ നിലപാടുകൾ ഒരു ഫ്യൂഡൽ ഭരണാധികാരിയുടെ തന്ത്രപരമായ രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു പുനർവായന: അയൽരാജ്യങ്ങളായ തിരുവിതാംകൂറോ കൊച്ചിയോ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടാൽ അദ്ദേഹം സഹായിക്കുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നത്തെ അർത്ഥത്തിലുള്ള 'ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമരമായി' അതിനെ കാണാനാകില്ല. കുറിച്യരുടെ പോരാട്ടവും ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതിയും പഴശ്ശിരാജാവിനൊപ്പം കുറിച്യരും കുറുമരുമടങ്ങുന്ന ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങൾ പോരാടിയത് ചരിത്രസത്യമാണ്. എന്നാൽ, ഇത് രാജാവിനോടുള്ള അന്ധമായ ഭക്തിയോ സ്നേഹമോ കൊണ്ടായിരുന്നില്ല....
ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി
ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി: സമത്വത്തിൻ്റെയും സാഹോദര്യത്തിൻ്റെയും പ്രകാശഗോപുരം മനുഷ്യരാശിയുടെ സത്തയെ നിർവചിക്കുന്ന ഉൽകൃഷ്ട ചിന്തകളാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻ്റെ "മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വമാണ്" എന്ന വചനവും, ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ "എൻ്റെ സാമൂഹിക ദർശനം മൂന്നുവാക്കുകളിൽ സംഗ്രഹിക്കാം: സമത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം" എന്ന പ്രഖ്യാപനവും. ഈ മഹദ്വചനങ്ങൾ കേവലം ഉദ്ധരണികൾക്കപ്പുറം, മാനവികതയുടെയും സാമൂഹിക നീതിയുടെയും അടിസ്ഥാന ശിലകളായി വർത്തിക്കുന്നു. ഈ ഉദാത്തമായ ആശയങ്ങളെ കവികുലഗുരു കുമാരനാശാൻ തൻ്റെ 'ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി' എന്ന കാവ്യത്തിലൂടെ എപ്രകാരം ആവിഷ്കരിക്കുന്നു എന്നും, സമകാലിക ലോകത്ത് അതിനുള്ള പ്രസക്തി എന്താണെന്നും നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം. ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയിലെ സാമൂഹിക ദർശനം: ആശയപരമായ ആഴങ്ങൾ ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ മാനവിക മൂല്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആശാൻ രചിച്ച ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി. ഒരു ചണ്ഡാല യുവതിയായ മാതംഗിയും ബുദ്ധഭിക്ഷുവായ ആനന്ദനും തമ്മിലുള്ള അപ്രതീക്ഷിത കണ്ടുമുട്ടലിലൂടെയും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന സാമൂഹിക പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെയുമാണ് ആശാൻ തൻ്റെ സാമൂഹിക ദർശനം അതിഗഹനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. കാൽപ്പനിക ഭംഗിയോടൊപ്പം സാമൂഹിക വിമർശനവും, അസമത്വങ്ങളോടുള്ള ധാർമ്മികമായ പ്രതിഷേധവും ഈ കാവ്യത്തിൽ അഗാധമായി ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻ്റെ ദർശനം: "മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വമാണ്" ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻ്റെ "മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വമാണ്" എന്ന ദർശനം ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയിൽ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കാവ്യത്തിൻ്റെ മർമ്മം തന്നെ ഈ ആശയത്തിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ ആനന്ദ ഭിക്ഷു, വെള്ളത്തിനായി ഒരു കിണറ്റിൻകരയിൽ എത്തുന്നു. അവിടെ വെള്ളം കോരാൻ നിന്ന മാതംഗി ഒരു ചണ്ഡാല സ്ത്രീയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ജാതിപരമായ അയിത്തവും അതിൻ്റെ സാമൂഹിക വിലക്കുകളും കാരണം ഭിക്ഷുവിന് വെള്ളം കൊടുക്കാൻ അവൾ മടിക്കുന്നു. ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് ആനന്ദൻ്റെ വിഖ്യാതമായ വാക്കുകൾ വരുന്നത്: " ജാതി ചോദിക്കുന്നില്ല ഞാൻ സോദരി, ചോദിക്കുന്നു നീർ നാവുവരണ്ടഹോ!" ഈ ലളിതമായ വരികൾക്ക് സാമൂഹിക മാറ്റത്തിൻ്റെ അഗാധമായ ഒരു മാനം ഉണ്ട്. മനുഷ്യനെ വേർതിരിക്കുന്ന എല്ലാ ബാഹ്യ ഘടകങ്ങളെയും - ജാതി, വർണ്ണം, ലിംഗം, സാമൂഹിക പദവി - നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യരിലെ അടിസ്ഥാനപരമായ മനുഷ്യത്വത്തെയും സഹാനുഭൂതിയെയും ഇത് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ജാതിയോ വർഗ്ഗമോ അയാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയോ...
ദശരഥ ജാതകം
ദശരഥ ജാതകം ബൗദ്ധ ജാതകകഥകളിലെ ഒരു പ്രധാന കഥയാണ്, ഗൗതമ ബുദ്ധന്റെ മുൻജന്മത്തെ വിവരിക്കുന്നത്. ഇത് രാമായണത്തിന്റെ ബൗദ്ധ പതിപ്പ് എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, പാലി ത്രിപിടകത്തിലെ ഖുദ്ദക നികായത്തിൽ (ജാതക അഥവനികയം) കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് രാമകഥയുടെ ഏറ്റവും പഴയ രൂപമായി പണ്ഡിതന്മാർ കണക്കാക്കുന്നു, ബ്രഹ്മണാധിപത്യ സൂചനകൾ ഇതിൽ കുറവാണ്. BC 6-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബൗദ്ധ സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണിത്, രാമനാമത്തിന്റെ ആദ്യ രേഖയായി കരുതപ്പെടുന്നു. ദശരഥ ജാതകം ബൗദ്ധ ജാതകകഥകളിലെ 461-ാമത്തെ കഥയാണ്. ഭാരതീയ ഇതിഹാസങ്ങളിൽ രാമനും രാവണനും ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായി വാഴ്ത്തപ്പെടുമ്പോൾ, ബൗദ്ധ സാഹിത്യം ഇവരെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വാല്മീകി രാമായണം ഒരു യുദ്ധകാവ്യമായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ബൗദ്ധ പാഠങ്ങൾ ഇവരെ ജ്ഞാനാന്വേഷികളായ 'ബോധിസത്വന്മാരായി' അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. രാമപണ്ഡിതന്റെ ധർമ്മവിചാരം ബുദ്ധന്റെ പൂർവ്വജന്മ കഥകൾ വിവരിക്കുന്ന 'പാലി ജാതക' കഥകളിലെ സുപ്രധാനമായ ഒന്നാണ് ദശരഥ ജാതകം. ഥേരവാദ ബുദ്ധമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥമായ 'ഖുദ്ദക നികായ'യിലാണ് ഇത് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. രക്തബന്ധവും രാജ്യവും: വാരണാസിയിലെ രാജാവായിരുന്ന ദശരഥന്റെ മക്കളായിരുന്നു രാമപണ്ഡിതനും ലക്ഷ്മണനും സീതയും. ഇവിടെ സീത രാമന്റെ സഹോദരിയാണ്. രക്തശുദ്ധി നിലനിർത്താൻ സഹോദരങ്ങൾ വിവാഹം കഴിക്കുന്ന പൗരാണിക 'ശാക്യ' വംശപാരമ്പര്യമാണ് ഇതിൽ നിഴലിക്കുന്നത്. വനവാസം: വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ കയ്കേയിയുടെ ക്രൂരതയ്ക്ക് പകരം, മക്കൾക്ക് കൊട്ടാരത്തിൽ അപകടം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന പിതാവ് അവരെ ഹിമാലയത്തിലേക്ക് സുരക്ഷിതരായി അയക്കുന്നതായാണ് ഇതിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. സ്ഥിതിപ്രജ്ഞനായ രാമൻ: പിതാവിന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടിട്ടും ലവലേശം ചഞ്ചലപ്പെടാത്ത രാമപണ്ഡിതൻ അനിത്യതയെ (Impermanence) കുറിച്ചുള്ള ബുദ്ധദർശനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: "ജനിച്ചവർ മരിക്കും എന്നത് പ്രകൃതിനിയമം, അതിൽ വിലപിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല." ഥേരവാദം (Theravāda) ബുദ്ധമതത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ വിഭാഗമാണ്, "മൂപ്പന്മാരുടെ പാത" എന്നർത്ഥം വരുന്നത്. ഇത് പ്രാചീന ബുദ്ധന്റെ ഉപദേശങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക പാരമ്പര്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കേരളത്തിലെ ചില ബുദ്ധമത ചരിത്രപരമായ സ്ഥലങ്ങളും പഠനങ്ങളും ഥേരവാദ പാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്-കേരള ബുദ്ധ ചരിത്രത്തിൽ. വനവാസം പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങിയെത്തിയ രാമനും സീതയും 16,000 വർഷം നീതിപൂർവ്വം രാജ്യം...
അഫ്സൽ ഖാനും 63 ഭാര്യമാരും
ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് മറാത്താ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ, ബിജാപൂർ സേനാനായകനായ അഫ്സൽ ഖാനും ഛത്രപതി ശിവാജി മഹാരാജാവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഈ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലനിൽക്കുന്ന ഏറ്റവും ഭീകരവും ദാരുണവുമായ ഒന്നാണ് അഫ്സൽ ഖാൻ്റെ 63 ഭാര്യമാരുടെ കൊലപാതകം. ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വീരവും അതേസമയം ദാരുണവുമായ ഒരു അധ്യായമാണ് ഇവർ തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ. യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളുടെയും ധീരതയുടെയും കഥകൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യനൊരില്ലാത്ത ക്രൂരതയുടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങൾ ഈ ചരിത്രസംഭവത്തിന് പിന്നിലുണ്ട്. ഭാരതചരിത്രത്തിൽ മറാത്താ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഉദയം അടയാളപ്പെടുത്തിയ സുപ്രധാന വർഷമായിരുന്നു 1659. വളർന്നു വരുന്ന ശിവാജിയുടെ ശക്തിയെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ ബിജാപൂരിലെ ആദിൽ ഷാഹി സുൽത്താൻ തന്റെ ഏറ്റവും കരുത്തനായ സേനാനായകൻ അഫ്സൽ ഖാനെ നിയോഗിച്ചു. പർവ്വതസമാനമായ ശരീരപ്രകൃതിയും അളവറ്റ കായികബലവുമുള്ള ഖാൻ, ശിവാജിയെ ജീവനോടെയോ അല്ലാതെയോ പിടികൂടുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്താണ് യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളിലും കായികാഭ്യാസത്തിലും അഗ്രഗണ്യനായിരുന്ന അഫ്സൽ ഖാൻ വളരെ വലിയൊരു സൈന്യവുമായി പ്രതാപ്ഗഡിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത്. ജോത്സ്യൻ്റെ പ്രവചനവും ഖാൻ്റെ തീരുമാനവും ഐതിഹ്യങ്ങൾ പ്രകാരം, ശിവാജിക്കെതിരെയുള്ള യുദ്ധത്തിന് പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് അഫ്സൽ ഖാൻ തന്റെ ഭാവി അറിയാനായി ഒരു ജോത്സ്യനെ സമീപിച്ചു. ഈ യുദ്ധത്തിൽ ഖാൻ പരാജയപ്പെടുമെന്നും അദ്ദേഹം ജീവനോടെ മടങ്ങിവരില്ലെന്നും ജോത്സ്യൻ പ്രവചിച്ചു. ഈ പ്രവചനം കേട്ട ഖാൻ അങ്ങേയറ്റം അസ്വസ്ഥനായി. താൻ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ തന്റെ 63 ഭാര്യമാരും മറ്റ് പുരുഷന്മാരുടെ അധീനതയിലാകുമെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ അവർ പുനർവിവാഹം കഴിക്കുമെന്നോ ഉള്ള ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ ക്രൂരമായ ഒരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ദാരുണമായ കൂട്ടക്കൊല താൻ മരിച്ചാലും തന്റെ ഭാര്യമാർ മറ്റാർക്കും അവകാശപ്പെട്ടവരാകരുത് എന്ന് തീരുമാനിച്ച ഖാൻ, അവരെ എല്ലാവരെയും വധിക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. ചരിത്രരേഖകൾ പ്രകാരം, ബിജാപൂർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു വലിയ കിണറിന് സമീപം വെച്ചാണ് ഈ ക്രൂരകൃത്യം നടന്നത്. കൊലപ്പെടുത്തിയ രീതി: ഖാൻ തന്റെ ഭാര്യമാരെ ഓരോരുത്തരെയായി കിണറ്റിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് മുക്കിക്കൊല്ലുകയായിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചവരെ സൈനികർ വാളുപയോഗിച്ച് കൊലപ്പെടുത്തി. സാത്ത് ഖബർ (Sixty...
History of Kerala Renaissance (കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രം)
Through the paths of history (ചരിത്രവഴികളിലൂടെ )
Dravidian glory (കനലാട്ടം)
ഭാഷാപുരാണം
ഇഷ്ടപ്പെട്ട യാത്രകൾ (Favorite trips)
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കവിതകൾ (My favorite poems)
