കോലത്തിരി രാജാവിന്റെ സാമന്തന്മാരായി കണ്ണൂരിലെ എരുവേശ്ശി മുതൽ പൈതൽമല വരെയുള്ള മലയോര മേഖലകൾ ഭരിച്ചിരുന്ന കേരളത്തിലെ ഏക തീയ്യ രാജവംശമായിരുന്നു മന്നനാർ രാജവംശം. ‘അയ്യങ്കര വാഴുന്നവർ’ എന്നും ‘പാടികുറ്റി സ്വരൂപം’ എന്നും ഈ രാജവംശം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ കുടുംബത്തിലെ ഭരണാധികാരികൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന ഔദ്യോഗിക പദവിയായിരുന്നു ‘മന്നനാർ’. 1902-ൽ അവസാനത്തെ രാജാവായിരുന്ന കുഞ്ഞിക്കേളപ്പൻ മന്നനാരുടെ വിയോഗത്തോടെയാണ് ഈ രാജവംശം ചരിത്രത്തിന്റെ മറവിലേക്ക് നീങ്ങിയത്.

തമിഴ്-മലയാളം ഭാഷകളിൽ ‘രാജാവ്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഭരണാധികാരി’ എന്നാണ് മന്നനാർ എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം. ‘മന്നൻ’ (രാജാവ്) എന്ന വാക്കിനോട് ബഹുമാനസൂചകമായി ‘ആർ’ എന്ന വചനം ചേർന്നാണ് ‘മന്നനാർ’ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുണ്ടായത്. രാജകുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ ‘അമ്മച്ചിയാർ’ എന്നും ‘മക്കച്ചിയാർ’ എന്നും ആദരവോടെ വിളിച്ചിരുന്നു.

അഞ്ചരമനയ്ക്കൽ മന്നനാർ: പ്രൗഢിയുടെ പ്രതീകം

തളിപ്പറമ്പിന് കിഴക്ക്, കുടക് മലനിരകളുടെ അടിവാരത്തുള്ള എരുവേശി കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു മന്നനാർ ഭരണം നിലനിന്നിരുന്നത്. ചിറക്കൽ കോവിലകത്തിന്റെ പഴയ പട്ടോലകളിലും, ‘ഭാർഗവരാമായണം’ എന്ന കാവ്യത്തിലും, വില്യം ലോഗന്റെ പ്രശസ്തമായ ‘മലബാർ മാനുവലി’ലും മന്നനാർ രാജവംശത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്.

കോരപ്പുഴ മുതൽ ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴ വരെയുള്ള വിശാലമായ പ്രദേശത്തിന്റെ ഭരണം ഒരുകാലത്ത് മന്നനാർ കൈയ്യാളിയിരുന്നു. അഞ്ചു താവഴികളായി പിരിഞ്ഞ അഞ്ച് അരമനകൾ ചേർന്നതായിരുന്നു ഈ രാജവംശം. അതിനാൽ ഇവരെ ‘അഞ്ചരമനയ്ക്കൽ മന്നനാർ’ എന്നും വിളിച്ചുപോന്നു:

1. മൂത്തേടത്ത് അരമന (നാലുകെട്ടും പടിപ്പുര മാളികയുമുള്ള മൂന്നു നില കൊട്ടാരം)

2. ഇളയിടത്ത് അരമന

3. പുതിയേടത്ത് അരമന

4. മുണ്ടായ അരമന

5. കുരാരി അരമന

അധികാരത്തിന്റെ പ്രതാപം: ചിറക്കൽ കോവിലകത്തെപ്പോലെ അഞ്ചുകൂർ വാഴ്ചയായിരുന്നു മൂന്നാം മന്നനാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അക്കാലത്ത് ഇവർ ‘അരമനക്കൽ വാഴുന്നോർ’ എന്നറിയപ്പെട്ടു. യാത്രകളിൽ ഇവർക്ക് അകമ്പടി സേവിക്കാൻ ‘ഇടവികുട്ടി’ കുലത്തിൽപ്പെട്ട ഇരുനൂറോളം നായർ പടയാളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സമാനതകളില്ലാത്ത അധികാരക്കരുത്ത്

ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രബല നാടുവാഴികളായിരുന്ന ചുഴലി സ്വരൂപത്തിലെയും നേരിയാട് സ്വരൂപത്തിലെയും നായനാർമാരെ പേരുവിളിക്കാനുള്ള സവിശേഷ അധികാരം മന്നനാർക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് മന്നനാരുടെ ഉയർന്ന സാമൂഹിക പദവിയെ കാണിക്കുന്നു.

• അരമനയിലെ വിലക്കുകൾ: മേല്പറഞ്ഞ നായനാർമാർ തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള വീരച്ചങ്ങലയോ മറ്റ് ബഹുമതിമുദ്രകളോ ധരിച്ച് മന്നനാരുടെ അരമനയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അവ പടിക്ക് പുറത്തുവെച്ച ശേഷം മാത്രമേ അകത്തേക്ക് പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

• പല്ലക്ക് മര്യാദ: മന്നനാരുടെ പല്ലക്ക് വരുമ്പോൾ സാക്ഷാൽ ചിറക്കൽ തമ്പുരാന്റെ പല്ലക്ക് പോലും വഴിമാറിക്കൊടുക്കണമായിരുന്നു എന്നൊരു ഐതിഹ്യവുമുണ്ട്.

• ജ്യോതിഷ സ്ഥാനങ്ങൾ: ചിറക്കൽ കോവിലകത്തെ കണിശനെ ‘മൂത്താനശ്ശേരി കണിശൻ’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, മന്നനാർ അരമനയിലെ കണിശനെ ‘ഇളയാനശ്ശേരി’ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.

സാമ്പത്തിക അടിത്തറയും ഭൂസ്വത്തുക്കളും

മലബാറിലെ സ്പെഷൽ സെറ്റിൽമെന്റ് ഓഫീസറായിരുന്ന സി.എ. ഇൻസ് 1905 മാർച്ച് 30-ന് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ചിറക്കൽ താലൂക്ക് 81-ാം നമ്പർ എരുവേശി ദേശത്തിന്റെ സർവ്വേ സെറ്റിൽമെന്റ് രജിസ്റ്റർ പ്രകാരം, മൂത്തേടത്ത് അരമനയ്ക്കൽ കുഞ്ഞിക്കേളപ്പൻ മന്നനാർക്ക് എരുവേശിയിൽ വൻതോതിൽ ഭൂസ്വത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

• പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ കർണ്ണാടക അതിർത്തി വരെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന 3,230 ഏക്കർ വരുന്ന 23 മലകൾ മന്നനാരുടെ സ്വന്തമായിരുന്നു.

• ഏഴിമലക്കാടുകളിൽ കുടിയാന്മാരെ ഉപയോഗിച്ച് വൻതോതിൽ ഏലം കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു. ഈ ഏലം മദ്രാസിൽ കൊണ്ടുപോയി വിറ്റ് സ്വർണ്ണമാക്കിയായിരുന്നു അരമനയിലെ ഖജനാവ് നിറച്ചിരുന്നത്.

പുല്ലത്തരങ്ങും മുത്തപ്പൻ ഐതിഹ്യവും

മന്നനാർ അരമനയുടെ കീഴിലുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരുന്നു ‘പുല്ലത്തരങ്ങ്’. കാടുനിറഞ്ഞ ഈ പ്രദേശം ഇന്ന് ‘കുന്നത്തൂർ പാടി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയുടെ പ്രതിഷ്ഠയുണ്ട്.

• വ്രതാചരണം: കുന്നത്തൂർ പാടിയിലെ 30 ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഉത്സവകാലത്ത് മന്നനാർ തിനക്കഞ്ഞി കുടിച്ച് വ്രതമെടുക്കണം.

• ആചാരപരമായ ഇരിപ്പിടം: ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ മന്നനാർക്കും പത്നി മക്കച്ചിയാർക്കും മാത്രമേ പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റെല്ലാ നാടുവാഴികളും പ്രഭുക്കന്മാരും നിലത്ത് കാട്ടിലകൾ വിരിച്ച് അതിലിരിക്കണമായിരുന്നു.

• ശാന്തിക്കാർ: തീയ്യ സമുദായത്തിലെ ‘മന്ദക്കുറുപ്പ്’, ‘രൈരുക്കുറുപ്പ്’ എന്നീ സ്ഥാനപ്പേരുള്ളവരായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ ശാന്തിക്കാർ.

മുത്തപ്പൻ ബന്ധം: ശ്രീമുത്തപ്പന്റെ ജന്മസ്ഥാനം മന്നനാർ അരമനയാണെന്നാണ് വിശ്വാസം. അഞ്ചരമനയ്ക്കൽ വാഴുന്നവരുടെ പത്നിയായ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയ്ക്ക് (പരക്കതീയ്യർ ഭഗവതി) മന്നനാർമാരുടെ കുളിക്കടവായ തിരുവഞ്ചിറയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ കുട്ടിയാണ് മുത്തപ്പൻ എന്ന് മുത്തപ്പൻ തോറ്റത്തിൽ പാടിപ്പറയുന്നുണ്ട്.

ജീവിതരീതിയും ആചാരങ്ങളും

പ്രശസ്ത നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ എഡ്ഗാർ തേഴ്സ്റ്റൺ മന്നനാർമാരുടെ വസ്ത്രധാരണത്തെയും ആചാരങ്ങളെയും കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. തീയ്യരിലെ ‘വരകത്ത് ഇല്ലം’ (വരക തീയ്യർ) സമ്പ്രദായത്തിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നു ഇവർ. കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും സിൽക്ക് വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, അരയിൽ പ്രത്യേകതരം വഴക്കമുള്ള ഉരുക്കുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വാളും പരിചയും ധരിച്ചായിരുന്നു ഇവർ നടന്നിരുന്നത്.

• അരിയിട്ടുവാഴ്ചയും പിൻതുടർച്ചയും: മരുമക്കത്തായ സമ്പ്രദായമായിരുന്നു ഇവർ പിന്തുടർന്നിരുന്നത്. അരമനയിലെ മൂത്ത പുത്രൻ ‘അരിയിട്ടുവാഴ്ച’യ്ക്ക് ശേഷമാണ് അധികാരം ഏറ്റിരുന്നത്.

• ദത്തെടുക്കൽ ആചാരം: അവകാശികളില്ലാതെ വരുമ്പോൾ രാജകുടുംബാംഗങ്ങളും സമുദായത്തിലെ പ്രമുഖരും ഘോഷയാത്രയായി കുറുമാത്തൂർ മനയിലേക്ക് (നമ്പൂതിരി മന) പോകുകയും, അവിടുത്തെ അന്തർജനത്തെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ച് അടുത്ത അനന്തരാവകാശിയെ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

• ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് അഭയം: പണ്ട് സമുദായത്തിൽ നിന്ന് ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരം മന്നനാർക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തരം സ്ത്രീകൾ കിഴക്കേ കവാടത്തിലൂടെ അരമനയിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ മന്നനാരുടെ പത്നിയായും, വടക്കേ കവാടത്തിലൂടെ പ്രവേശിച്ചാൽ സഹോദരിയായും കൽപ്പിച്ച് സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു.

തകർച്ചയുടെ വഴികളും ഒടുവിലത്തെ മന്നനാരും

1822-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ മലബാറിൽ വ്യാപകമായി ഭൂനികുതി ഏർപ്പെടുത്തിയതോടെയാണ് മന്നനാർ രാജവംശത്തിന്റെ തകർച്ച തുടങ്ങുന്നത്. എരുവേശി ഉൾപ്പെടുന്ന ചുഴലി സ്വരൂപത്തിലെ നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അധികാരം മന്നനാരുടെ സാമന്തനായിരുന്ന കരക്കാട്ടിടം നായനാർക്ക് ലഭിച്ചു. അക്കാലത്തെ നിയമപ്രകാരം നികുതി അടയ്ക്കുന്നവന്റെ പേരിൽ ഭൂമി സ്വയം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുമായിരുന്നു.

ചിറക്കൽ കോവിലകത്തിന്റെ പിന്തുണകൂടി ലഭിച്ചതോടെ നായനാർമാർ മന്നനാരുടെ ഭൂസ്വത്തുക്കൾ കൈക്കലാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് തലശ്ശേരി സബ് കോടതിയിലും പയ്യന്നൂർ തുക്കിടി മജിസ്‌ട്രേറ്റ് കോടതിയിലും ദീർഘകാലം കേസുകൾ നടന്നു (1859-ലെ പയ്യന്നൂർ കോടതിയിലെ 307-ാം നമ്പർ കേസ് ഇതിനൊരു തെളിവാണ്).

ദാരുണമായ അന്ത്യം: കോടതി വ്യവഹാരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ, ചരിത്രത്തിലെ അവസാനത്തെ മന്നനാരായ മൂത്തേടത്തരമനയ്ക്കൽ കുഞ്ഞിക്കേളപ്പൻ മന്നനാർ ക്രൂരമായി വധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. നുച്ചിയാട്ട് അമ്പലത്തിലെ കണക്കുപരിശോധന കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് അകമ്പടിക്കാരുമായി മടങ്ങുകയായിരുന്ന മന്നനാരെ മലപ്പുറത്തുനിന്നെത്തിയ അക്രമിസംഘം വളഞ്ഞുനൈattempt കുത്തിക്കൊല്ലുകയായിരുന്നു. 1902 മാർച്ച് 27-നാണ് കുഞ്ഞിക്കേളപ്പൻ മന്നനാർ അജ്ഞാതരാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് പോലീസ് രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ

1902-ൽ കുഞ്ഞിക്കേളപ്പൻ മന്നനാരുടെ മരണത്തോടെ ആൺപ്രജകളില്ലാതെ ഈ രാജവംശം അന്യംനിന്നുപോയി. ഇന്ന് എരുവേശിയിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ അരമനയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. എങ്കിലും കുടുംബക്ഷേത്രമായ പാടിക്കുറ്റി ക്ഷേത്രവും, മന്നനാർ പടിയും, അതിനോട് ചേർന്നുള്ള കാവും ഇന്നും ചരിത്രത്തിന്റെ സാക്ഷികളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

മന്നനാർ രാജവംശവും ശ്രീ മുത്തപ്പനും

ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രധാന ആരാധനാമൂർത്തിയായ ശ്രീ മുത്തപ്പനും മന്നനാർ രാജവംശവും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ പുരാണ-ആചാര ബന്ധമാണുള്ളത്. ഐതിഹ്യങ്ങളിലും മുത്തപ്പൻ തോറ്റം പാട്ടുകളിലും മന്നനാർ അരമന മുത്തപ്പന്റെ ഭൗമികമായ വളർത്തു വീടായാണ് അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഈ ബന്ധത്തിന്റെ പ്രധാന വശങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

വളർത്തച്ഛനും വളർത്തമ്മയും (പിതൃസ്ഥാനം)

ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, അഞ്ചരമനയ്ക്കൽ മന്നനാർ വാഴുന്നവർക്കും (അയ്യങ്കര വാഴുന്നവർ) അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിയായ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയ്ക്കും ദീർഘകാലം കുട്ടികളില്ലായിരുന്നു. കുട്ടികളുണ്ടാകാൻ ശിവഭക്തയായ പാടിക്കുറ്റിയമ്മ പ്രാർത്ഥിച്ചതിനെത്തുടർന്ന്, മന്നനാർമാരുടെ ഔദ്യോഗിക കുളിക്കടവായ തിരുവഞ്ചിറയിൽ നിന്ന് അവർക്കൊരു ദിവ്യശിശുവിനെ ലഭിച്ചു. ആ മകനെ അവർ മന്നനാർ അരമനയിൽ രാജകീയ പ്രൗഢിയോടെ വളർത്തി. ഈ കുട്ടിയാണ് പിന്നീട് ‘ശ്രീ മുത്തപ്പൻ’ ആയി മാറിയത്.

മുത്തപ്പൻ തോറ്റത്തിലെ പരാമർശം

മുത്തപ്പൻ തെയ്യത്തിന്റെ കെട്ടിയാട്ട വേളയിൽ പാടുന്ന തോറ്റം പാട്ടുകളിൽ മന്നനാർ രാജാവിനെ ‘അയ്യങ്കര വാഴുന്നവർ’ എന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിയെ ‘പാടിക്കുറ്റിയമ്മ’ (പരക്കതീയ്യർ ഭഗവതി) എന്നുമാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. മന്നനാർ അരമനയിലെ അന്തരീക്ഷവും അവിടുത്തെ ബാല്യകാലവുമാണ് തോറ്റത്തിൽ പാടിപ്പറയുന്നത്.

കുന്നത്തൂർ പാടിയും മന്നനാരുടെ പദവിയും

അരമനയിലെ കൽപനകൾക്ക് വഴങ്ങാതെ, വേട്ടയാടലും സാധാരണക്കാരോടുള്ള അടുപ്പവും കാരണം മുത്തപ്പൻ പിന്നീട് അരമന വിട്ടിറങ്ങി. മുത്തപ്പൻ പിന്നീട് ദിവ്യത്വത്തോടെ മലമുകളിൽ അധിവസിച്ച കാടാണ് കുന്നത്തൂർ പാടി (പുല്ലത്തരങ്ങ്). ഈ ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മന്നനാർക്ക് വലിയ ആചാരപരമായ പദവികളുണ്ടായിരുന്നു:

• കുന്നത്തൂർ പാടിയിലെ 30 ദിവസത്തെ ഉത്സവകാലത്ത് മന്നനാർ തിനക്കഞ്ഞി കുടിച്ച് വ്രതമെടുക്കണമായിരുന്നു.

• ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ മന്നനാർക്കും പത്നി മക്കച്ചിയാർക്കും മാത്രമേ പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഉത്സവത്തിനെത്തുന്ന ചിറക്കൽ തമ്പുരാൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റ് സകല നാടുവാഴികളും പ്രഭുക്കന്മാരും നിലത്ത് കാട്ടിലകൾ വിരിച്ച് അതിലായിരുന്നു ഇരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്.

• മന്നനാർ അരമനയിലെ ആളുകളായ മന്ദക്കുറുപ്പ്, രൈരുക്കുറുപ്പ് എന്നിവരായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ ശാന്തിക്കാർ.

ആചാരപരമായ പരമാധികാരം

മുത്തപ്പന്റെ വളർത്തു വീട് മന്നനാർ അരമനയായതിനാൽ, മുത്തപ്പൻ ആരാധനാ കേന്ദ്രങ്ങളിലെ ആചാരപരമായ പല തീരുമാനങ്ങൾക്കും മന്നനാരുടെ അനുമതി ആവശ്യമായിരുന്നു. തീയ്യ സമുദായത്തിന് മുത്തപ്പൻ മടപ്പുരകളിലുള്ള അവകാശത്തിന്റെ പ്രതീകം കൂടിയാണ് ഈ രാജവംശം.

ചുരുക്കത്തിൽ: മുത്തപ്പൻ എന്ന ദൈവ സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ ഭൗമിക ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത് മന്നനാർ അരമനയിൽ നിന്നാണ്. അതിനാൽ മന്നനാർ രാജവംശം മുത്തപ്പന്റെ ‘പിതൃസ്ഥാനീയർ’ ആയാണ് ഉത്തരമലബാറിലെ ജനങ്ങളും ആചാരങ്ങളും കണക്കാക്കുന്നത്.

മുത്തപ്പൻ എന്തിനാണ് മന്നനാർ അരമന വിട്ടിറങ്ങിയത്?

മന്നനാർ അരമനയിലെ രാജകുമാരനായി വളർന്ന ദിവ്യബാലൻ (ശ്രീ മുത്തപ്പൻ) അവിടെനിന്ന് വിട്ടിറങ്ങാനുണ്ടായ കാരണം മനോഹരവും ദാരുണവുമായ ഒരു പുരാണ കഥയാണ്. വടക്കൻ മലബാറിലെ ജനമനസ്സുകളിൽ തലമുറകളായി കൈമാറിവരുന്ന ആ ഐതിഹ്യം താഴെ പറയുന്നതാണ്. അയ്യങ്കര വാഴുന്നവരുടെയും പാടിക്കുറ്റിയമ്മയുടെയും മകനായി വളരുമ്പോഴും, ഒരു സാധാരണ രാജകുമാരന്റെ ജീവിതരീതികളായിരുന്നില്ല മുത്തപ്പന് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കൊട്ടാരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങളേക്കാൾ സാധാരണക്കാരായ വേട്ടക്കാരുടെയും ദരിദ്രരുടെയും കൂടെ സമയം ചിലവഴിക്കാനാണ് ആ ബാലൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.

• വേട്ടയാടലും മാംസാഹാരവും: കാടുകളിൽ പോയി വന്യമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുക, അവയുടെ മാംസം ചുട്ടുതിന്നുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ മുത്തപ്പൻ ശീലമാക്കി.

• കള്ളുചെത്തുകാരോടുള്ള സൗഹൃദം: സാധാരണക്കാരായ തീയ്യ സമുദായക്കാരുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് കള്ള് കുടിക്കുന്നത് മുത്തപ്പൻ ഒരു ശീലമാക്കി മാറ്റി.

തങ്ങളുടെ കുലം പെറ്റ ഏക മകൻ കൊട്ടാര മര്യാദകൾ ലംഘിച്ച്, മാംസാഹാരം കഴിക്കുന്നതിലും കള്ള് കുടിക്കുന്നതിലും അതീവ ഭക്തയായ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയ്ക്ക് വലിയ ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ പലതവണ മകനെ ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും മുത്തപ്പൻ തന്റെ വഴികളിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയില്ല.

വഴിത്തിരിവായ സംഭവം (അമ്മയുടെ ശാസന)

ഒരു ദിവസം മുത്തപ്പൻ വേട്ടയാടിപ്പിടിച്ച മൃഗത്തിന്റെ മാംസവും കള്ളുമായി അരമനയിൽ എത്തി. ഇത് കണ്ട പാടിക്കുറ്റിയമ്മയുടെ സഹിഷ്ണുത അറ്റപോയി. കൊട്ടാരത്തിന്റെ പവിത്രത തകർത്തതിന് അമ്മ മകനെ അതിശക്തമായി ശാസിക്കുകയും, ഒരു രാജകുമാരന് ചേരാത്ത ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ അവസാനിപ്പിക്കാൻ കർശനമായി ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട മകൻ, താൻ ഈ ഭൂമിയിൽ വന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. താൻ വെറുമൊരു മനുഷ്യനല്ല, മറിച്ച് ലോകരക്ഷയ്ക്കായി അവതരിച്ച ദൈവമാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് കാട്ടിക്കൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.

വിശ്വരൂപ ദർശനവും അമ്മയുടെ അന്ധതയും

മകൻ പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്റെ മാനുഷിക രൂപം വെടിഞ്ഞ് ‘വിശ്വരൂപം’ പൂണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കത്തുന്ന അഗ്നിജ്വാലകൾ പുറപ്പെട്ടു. ആ ദിവ്യപ്രഭ താങ്ങാനാവാതെ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയുടെ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെടുകയും അവർ നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്തു.

തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം മകനല്ല, സാക്ഷാൽ ഈശ്വരനാണെന്ന് പാടിക്കുറ്റിയമ്മ ഭയഭക്തികളോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ദർശനം നൽകിയ ശേഷം, താൻ അരമന വിട്ടുപോവുകയാണെന്ന് മുത്തപ്പൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

അമ്മയുടെ അപേക്ഷയും തെയ്യക്കോലവും

കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട പാടിക്കുറ്റിയമ്മ മകനോട് കണ്ണീരോടെ അപേക്ഷിച്ചു:

“മകനേ, നിന്റെ ഈ അഗ്നി വമിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി നീ പുറത്തിറങ്ങിയാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ കരിഞ്ഞുസാമ്പലാകും. അതിനാൽ നിന്റെ കണ്ണുകൾ നീ മറയ്ക്കണം.”

അമ്മയുടെ അപേക്ഷ മാനിച്ച് മുത്തപ്പൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ മറയ്ക്കാൻ സമ്മതിച്ചു. (ഇതിന്റെ പ്രതീകമായാണ് ഇന്നും മുത്തപ്പൻ തെയ്യം കെട്ടിയാടുമ്പോൾ തെയ്യപ്രതിരൂപം ‘പൊയ്മുഖം’ അഥവാ കൺമറ ഉപയോഗിക്കുന്നത്).

മകന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ പാടിക്കുറ്റിയമ്മയ്ക്ക് കാഴ്ച തിരിച്ചുകിട്ടി. എന്നാൽ, അമ്മ കൺതുറന്നു നോക്കുമ്പോഴേക്കും മുത്തപ്പൻ അരമനയുടെ പടികടന്ന് പോയിരുന്നു.

കുന്നത്തൂർ പാടിയിലേക്കുള്ള യാത്ര

അരമന വിട്ടിറങ്ങിയ മുത്തപ്പൻ കാനനഭൂമികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത് ഒടുവിൽ എത്തിച്ചേർന്നത് കുന്നത്തൂർ പാടിയിലാണ്. അവിടെയുള്ള പ്രകൃതിഭംഗിയിലും ശാന്തതയിലും ആകൃഷ്ടനായ മുത്തപ്പൻ അവിടെയുള്ള ഒരു വലിയ കാഞ്ഞിരമരത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് അവിടുത്തെ വേട്ടക്കാരുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും ദൈവമായി മുത്തപ്പൻ മാറി. കുന്നത്തൂർ പാടിയിൽ നിന്ന് പിന്നീട് പറശ്ശിനിക്കടവിലേക്ക് മുത്തപ്പൻ യാത്രയായി എന്നാണ് ഐതിഹ്യം.

ചുരുക്കത്തിൽ: ആചാരങ്ങളുടെയും രാജകീയ വിലക്കുകളുടെയും ചട്ടക്കൂടുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ്, സാധാരണക്കാരിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ വേണ്ടിയാണ് മുത്തപ്പൻ മന്നനാർ അരമന വിട്ടിറങ്ങിയത്.