ദ്രാവിഡ സംസ്കാരം

കേരളം മാറ്റിയെഴുതിയ ഓണകഥ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ദ്രാവിഡ രാജൻ - മാവേലിത്തമ്പുരാൻഓണം കേരളത്തിന്റെ ദേശീയോത്സവമാണ്. പൂക്കളവും ഓണസദ്യയും ഓണക്കോടിയും വള്ളംകളിയും പുലിക്കളിയും മാത്രമല്ല അതിന്റെ ആത്മാവ്. മലയാളിയുടെ സാംസ്കാരികസ്മൃതിയിൽ ഓണത്തിന്റെ ഹൃദയസ്ഥാനത്ത് ഒരാളുണ്ട് — മഹാബലി, അഥവാ നമ്മുടെ മാവേലി. “മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം, മാനുഷരെല്ലാരുമൊന്നുപോലെ” എന്ന വരികളിലൂടെ മലയാളി ഓർക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ രാജാവിനെയല്ല. മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളില്ലാത്ത, കള്ളവും ചതിയുമില്ലാത്ത, പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും ഇല്ലാത്ത ഒരു നഷ്ടപ്പെട്ട സുവർണകാലത്തെയാണ്. പക്ഷേ ചരിത്രത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് കുറച്ചുകൂടി പിന്നിലേക്കു നടന്നാൽ ചില കൗതുകകരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നു. പുരാണങ്ങളിലെ മഹാബലി യഥാർത്ഥത്തിൽ കേരളത്തിലെ രാജാവായിരുന്നോ? ഭാഗവതം അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാഗസ്ഥലമായി പറയുന്നത് കേരളമല്ലാതെ നർമദാതീരത്തെ ഭൃഗുകച്ഛമാണെങ്കിൽ, മഹാബലി എങ്ങനെ കേരളത്തിന്റെ മാവേലിയായി? വാമനന്റെ “മൂന്നടി” എന്ന കഥ എവിടെനിന്നു വന്നു? അതിന് ഋഗ്വേദത്തിലെ വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകളുമായി ബന്ധമുണ്ടോ?  മഹാബലി ഒരു ചരിത്രത്തിലെ ദ്രാവിഡരാജാവിന്റെ ഓർമയായിരുന്നോ? അതോ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല പഴയ രാജപാരമ്പര്യങ്ങളും ജനസ്മൃതികളും ചേർന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ഒരു പ്രതീകമാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ പിന്നാലെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ് ഓണത്തിന്റെ ചരിത്രം അതിന്റെ ആഘോഷത്തേക്കാൾ പോലും വിസ്മയകരമാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്.

കഥ തുടങ്ങുന്നത് കേരളത്തിലല്ല — ഋഗ്വേദത്തിലാണ്

മഹാബലിയിൽനിന്നല്ല ഈ അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കം.

വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകളിൽനിന്നാണ്.

ഋഗ്വേദത്തിലെ 1.154-ാം സൂക്തം വിഷ്ണുവിനെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന പ്രസിദ്ധമായ വിഷ്ണുസൂക്തമാണ്. അവിടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതയായി പറയുന്നത് അദ്ദേഹം വിശാലമായി മൂന്നു ചുവടുകൾ വച്ച് ലോകത്തെ അളന്നുവെന്നാണ്.

അദ്ദേഹം ‘വിശാലമായി ചുവടുവയ്ക്കുന്നവൻ’ — ഉരുക്രമൻ.

ഈ മൂന്നു ചുവടുകൾക്കുള്ളിൽ സകലജീവജാലങ്ങളും വസിക്കുന്നതായി ഋഗ്വേദകവി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ പരമമായ പദം — പരമം പദം — എന്ന ആശയവും ഈ സൂക്തത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

ഇതാണ് പിന്നീട് ത്രിവിക്രമൻ — മൂന്നു മഹാചുവടുകൾ എടുത്തവൻ എന്ന വിഷ്ണുസങ്കൽപ്പത്തിന്റെ അതിപുരാതനമായ അടിത്തറ.

പക്ഷേ ഇവിടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്.

ഋഗ്വേദത്തിലെ ഈ കഥയിൽ മഹാബലിയില്ല.

കുറിയ ബ്രാഹ്മണനായ വാമനനില്ല.

അശ്വമേധയാഗമില്ല.

മൂന്നടി ഭൂമി ദാനമായി ചോദിക്കുന്നില്ല.

ശുക്രാചാര്യരില്ല.

ബലിയുടെ തലയിൽ മൂന്നാമത്തെ ചുവടുവയ്ക്കുന്നില്ല.

സുതലവുമില്ല.

അവിടെ ഉള്ളത് വിഷ്ണുവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂന്നു പ്രാപഞ്ചിക ചുവടുകളും മാത്രം.

അതിനാൽ പിൽക്കാല വാമന–മഹാബലി കഥ മുഴുവനായും ഋഗ്വേദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല. പക്ഷേ ആ കഥയുടെ ഏറ്റവും പഴയ വിത്തുകളിലൊന്ന് ഋഗ്വേദത്തിലെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഈ മൂന്നു ചുവടുകളാണെന്ന് പറയാൻ ശക്തമായ സാഹിത്യാധാരമുണ്ട്.

മൂന്നു ചുവടുകൾ എന്തിനെ സൂചിപ്പിച്ചു?

ഇതിന് ഒരൊറ്റ ഉത്തരമില്ല.

പുരാതന വ്യാഖ്യാതാക്കളും ആധുനിക ഗവേഷകരും പല വിശദീകരണങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരു വ്യാഖ്യാനത്തിൽ അവ:

ഭൂമി — അന്തരീക്ഷം — സ്വർഗം

എന്ന മൂന്നു പ്രാപഞ്ചിക തലങ്ങളാണ്.

മറ്റൊരു പഴയ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകൾ സൂര്യന്റെ യാത്രയാണ്:

ഉദയം — മധ്യാഹ്നം — അസ്തമയം.

അതായത് ആകാശത്തിലൂടെ സൂര്യൻ നടത്തുന്ന യാത്രയെ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ മൂന്നു മഹാചുവടുകളായി ആദിമ വൈദികമനുഷ്യൻ സങ്കൽപ്പിച്ചിരിക്കാം.

പിൽക്കാലത്ത് ഈ പ്രാപഞ്ചിക പ്രതീകം ഒരു കഥയായി വികസിച്ചു.

അവിടെയാണ് വാമനൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്.

ശതപഥ ബ്രാഹ്മണത്തിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവ്

ഋഗ്വേദത്തിനുശേഷമുള്ള വൈദികസാഹിത്യത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ കഥയ്ക്ക് പുതിയ രൂപം ലഭിക്കുന്നു.

ശതപഥ ബ്രാഹ്മണം 1.2.5-ൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ ഭൂമിയുടെ അവകാശത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള മത്സരം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

അവിടെ അസുരന്മാർ ഭൂമി പങ്കിട്ടെടുക്കുകയാണ്.

ദേവന്മാർക്കും ഒരു പങ്ക് വേണം.

അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരം ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്ര സ്ഥലം ദേവന്മാർക്ക് നൽകാമെന്ന് അസുരന്മാർ സമ്മതിക്കുന്നു.

ഇവിടെ അതീവ നിർണായകമായ ഒരു വാചകമുണ്ട്:

“വിഷ്ണു ഒരു വാമനനായിരുന്നു” — ഒരു കുറിയ രൂപം.

ഇതോടെ ഋഗ്വേദത്തിലെ രണ്ടു ആശയങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ കഥാപാലം രൂപപ്പെടുന്നു:

വിഷ്ണു → മൂന്നു ചുവടുകൾ → കുറിയ രൂപം → ദേവാസുരന്മാർ → ഭൂമിയുടെ അവകാശം.

പിൽക്കാലത്തെ മഹാബലി–വാമന കഥയുടെ അടിസ്ഥാനഘടന ഇവിടെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി രൂപംകൊള്ളുന്നത് കാണാം.

എന്നാൽ ഇവിടെപ്പോലും നമ്മുടെ മഹാബലി ഇനിയും കഥയിലെത്തിയിട്ടില്ല.

പിന്നീട് വാമനന്റെ മുമ്പിൽ മഹാബലി എത്തുന്നു

ഇതിഹാസ–പുരാണസാഹിത്യത്തിലേക്ക് വരുമ്പോഴാണ് കഥയ്ക്ക് നമുക്ക് ഇന്ന് പരിചിതമായ രൂപം ലഭിക്കുന്നത്.

പ്രഹ്ലാദന്റെ പുത്രൻ വിരോചനൻ.

വിരോചനന്റെ പുത്രൻ ബലി.

ദേവന്മാരെ പരാജയപ്പെടുത്തി അധികാരം നേടിയ ശക്തനായ അസുരചക്രവർത്തിയായി ബലി ഉയരുന്നു.

ദേവന്മാരുടെ മാതാവായ അദിതിയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം വിഷ്ണു കശ്യപന്റെയും അദിതിയുടെയും മകനായി വാമനരൂപത്തിൽ അവതരിക്കുന്നു.

ബലി യാഗം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ചെറിയ ബ്രാഹ്മണബാലന്റെ രൂപത്തിൽ വാമനൻ എത്തുന്നു.

ആവശ്യപ്പെട്ടത് വെറും മൂന്നടി ഭൂമി.

ബലി സമ്മതിക്കുന്നു.

ശുക്രാചാര്യർ വിലക്കുന്നു.

എങ്കിലും ബലി നൽകിയ വാക്കിൽനിന്ന് പിന്മാറുന്നില്ല.

അപ്പോൾ ചെറിയ വാമനൻ പ്രപഞ്ചം നിറയുന്ന ത്രിവിക്രമനായി വളരുന്നു.

ഒരു ചുവടുകൊണ്ട് ഭൂമിയെയും മറ്റൊരു ചുവടുകൊണ്ട് ആകാശത്തെയും അളക്കുന്നു.

മൂന്നാമത്തെ ചുവടുവയ്ക്കാൻ സ്ഥലം ചോദിക്കുമ്പോൾ ബലി സ്വന്തം ശിരസ്സ് സമർപ്പിക്കുന്നു.

ഇവിടെയാണ് ഋഗ്വേദത്തിലെ അതിപുരാതനമായ “വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകൾ” എന്ന പ്രാപഞ്ചികസങ്കൽപ്പം ഒരു രാജാവിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെയും നാടകീയമായ കഥയായി പൂർണരൂപം പ്രാപിക്കുന്നത്.

പുരാണത്തിലെ ബലി കേരളരാജാവായിരുന്നില്ല

ഇനി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചരിത്രപ്രശ്നത്തിലേക്ക് വരാം.

ഇന്ന് ഒരു മലയാളിക്കു മഹാബലി എന്നു കേട്ടാൽ ആദ്യം മനസ്സിലെത്തുന്നത് കേരളമാണ്.

പക്ഷേ ഭാഗവതപുരാണത്തിലെ കഥയിൽ ബലിയുടെ അശ്വമേധയാഗം നടക്കുന്നത് കേരളത്തിലല്ല.

നർമദാനദിയുടെ വടക്കേ തീരത്തുള്ള ഭൃഗുകച്ഛത്തിലാണ്.

ഭൃഗുകച്ഛത്തെ ഇന്നത്തെ ഗുജറാത്തിലെ ഭറൂച്ചുമായി (Bharuch) സാധാരണയായി തിരിച്ചറിയുന്നു.

അതിനാൽ,

“ഭാഗവതത്തിൽ കേരളം ഭരിച്ച രാജാവാണ് മഹാബലി”

എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ പുരാണം പറയാത്ത ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രം നാം പുരാണത്തിനുമേൽ ചുമത്തുകയാണ്.

ഇവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ ചരിത്രരഹസ്യം ആരംഭിക്കുന്നത്.

നർമദാതീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുരാണത്തിലെ ബലി എങ്ങനെ കേരളത്തിന്റെ മാവേലിയായി?

ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ മഹാബലിക്ക് മറ്റൊരു ജീവിതം

ഇതിന് ഒരൊറ്റ രേഖയിൽ എഴുതിയ ഉത്തരമില്ല.

പക്ഷേ ചില അതിശയകരമായ ചരിത്രസൂചനകൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു.

അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ബാണ രാജവംശമാണ്.

ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ചരിത്രപരമായ ബാണന്മാർ ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ജനവിഭാഗമല്ല. തമിഴ്നാട്–ആന്ധ്ര–കർണാടക അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിലായി വിവിധ കാലങ്ങളിൽ അധികാരം പുലർത്തിയ യഥാർത്ഥ ഭരണകുടുംബങ്ങളായിരുന്നു അവർ.

അവരുടെ ശിലാലിഖിതങ്ങൾ ഒരു കൗതുകകരമായ അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കുന്നു.

തങ്ങൾ മഹാബലിയുടെ വംശജരാണെന്ന് ബാണരാജാക്കന്മാർ അവകാശപ്പെട്ടു.

ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട തെളിവാണ്.

മഹാബലി എന്ന പുരാണനായകൻ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വെറും കഥാപുസ്തകത്തിലെ കഥാപാത്രമായി മാത്രമല്ല നിലനിന്നത്; യഥാർത്ഥ രാജവംശങ്ങൾ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയവംശാവലിയുമായി അദ്ദേഹത്തെ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ബലിയുടെ പുത്രനായി പുരാണങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധനായ ബാണനിൽനിന്നാണ് തങ്ങളുടെ വംശപരമ്പര എന്ന ആശയം ബാണ ഭരണകൂടം സ്വീകരിച്ചു.

അതുകൊണ്ട് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയസ്മൃതിയിൽ “ബലി” എന്ന പേര് രാജാധികാരത്തിന്റെയും പൂർവികതയുടെയും ഒരു പ്രതീകമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതിന് ശിലാലിഖിതാധാരമുണ്ട്.

അപ്പോൾ പല “ബലിമാർ” യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ?

ഇവിടെ തെളിവും അനുമാനവും കൃത്യമായി വേർതിരിക്കണം.

ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വിവിധ കാലങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അനേകം നീതിമാന്മാരായ ദ്രാവിഡരാജാക്കന്മാരെല്ലാം പിന്നീട് ചേർത്തുവച്ച് “മഹാബലി” എന്ന ഒറ്റ കഥാപാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ശിലാലിഖിതമോ പുരാവസ്തുരേഖയോ ഇപ്പോൾ നമുക്കില്ല.

അതുകൊണ്ട്,

“മഹാബലി എന്നത് മൂന്ന് ദ്രാവിഡ രാജാക്കന്മാരുടെ സംയുക്തരൂപമാണ്”

എന്നോ,

“ത്രിവിക്രമത്തിലെ ‘ത്രി’ മൂന്ന് ആര്യനേതാക്കളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്”

എന്നോ ചരിത്രവസ്തുതയായി പറയാൻ തെളിവില്ല.

‘ത്രിവിക്രമൻ’ എന്നത് അടിസ്ഥാനപരമായി മൂന്നു മഹാചുവടുകൾ എടുത്തവൻ എന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ വിശേഷണമാണ്; മൂന്ന് വ്യക്തികൾ എന്നല്ല.

അതേസമയം മറ്റൊരു സാധ്യത ചരിത്രപരമായി ചർച്ചചെയ്യാൻ കഴിയും.

ഒരു പുരാണനായകനെ യഥാർത്ഥ രാജവംശങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പൂർവികനായി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ആ പുരാണനായകനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ പ്രാദേശിക രാജസ്മൃതികളുമായി കൂടിക്കലരാം. തലമുറകൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചരിത്രവും പുരാണവും ജനകീയസ്മൃതിയും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങുകയും ചെയ്യും.

ബാണന്മാരുടെ മഹാബലി അവകാശവാദം കുറഞ്ഞത് അത്തരമൊരു സാംസ്കാരികപ്രക്രിയ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ സാധ്യമായിരുന്നുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

പക്ഷേ അത് “പല ചരിത്രബലിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു” എന്നതിന് നേരിട്ടുള്ള തെളിവല്ല.

ദ്രാവിഡരാജാവ് ബലി — എത്രത്തോളം ചരിത്രം?

ആധുനികകാലത്ത് മറ്റൊരു ശക്തമായ വായന ഉയർന്നുവന്നു:

മഹാബലി തദ്ദേശീയ/ദ്രാവിഡ ജനതയുടെ രാജാവ്; വാമനൻ ആര്യ–ബ്രാഹ്മണ അധിനിവേശത്തിന്റെ പ്രതീകം.

ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിന് സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്.

കഥയെ അങ്ങനെ വായിക്കുമ്പോൾ,

ബലി = തദ്ദേശീയ ഭരണാധികാരം
വാമനൻ = പുതിയ വൈദിക–ബ്രാഹ്മണ ശക്തി
മൂന്നടി ഭൂമി = രാഷ്ട്രീയ അധികാരവ്യാപനം
ബലിയുടെ സ്ഥാനചലനം = പഴയ അധികാരവ്യവസ്ഥയുടെ പതനം

എന്നൊരു പ്രതീകാത്മക ചിത്രം ലഭിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ ഇൻഡോ-ആര്യൻ ഭാഷകളും വൈദികസംസ്കാരവും വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മേഖലകളിൽനിന്ന് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ദീർഘകാലയളവിൽ വ്യാപിച്ചതിന് ഭാഷാശാസ്ത്രം, പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം, ജനിതകപഠനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ വിപുലമായ ഗവേഷണമുണ്ട്.

എന്നാൽ അതൊരു കാര്യം.

വാമനൻ എന്ന വ്യക്തി ഒരു യഥാർത്ഥ ആര്യനേതാവായിരുന്നു; അദ്ദേഹം മഹാബലി എന്ന യഥാർത്ഥ ദ്രാവിഡരാജാവിനെ തോൽപ്പിച്ചു എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്.

രണ്ടാമത്തേതിന് ഇപ്പോൾ നേരിട്ടുള്ള ചരിത്രതെളിവില്ല.

അതുകൊണ്ട് ബലി–വാമന കഥയെ ആര്യ–ദ്രാവിഡ രാഷ്ട്രീയസംഘർഷത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പുനർവായനയായി അവതരിപ്പിക്കാം; തെളിയിക്കപ്പെട്ട ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രരേഖയായി അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

ഓണം മഹാബലിക്കുമുമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നോ?

ഇവിടെയാണ് കഥ വീണ്ടും മാറുന്നത്.

ഓണം എന്ന ആഘോഷത്തിന്റെ പഴക്കം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അത് ഇന്നത്തെ മഹാബലി കഥയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

പുരാതന തമിഴ് സാഹിത്യമായ മധുരൈക്കാഞ്ചിയിൽ ഓണാഘോഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം കാണപ്പെടുന്നു. മധുരയിൽ നടന്ന ഓണാഘോഷവും ആഘോഷങ്ങളോടനുബന്ധിച്ച വിനോദങ്ങളും അതിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

അതായത് ഓണം ഒരു വിശാലമായ പഴയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ആഘോഷപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നിരിക്കാം.

ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലുള്ള,

“കേരളം ഭരിച്ചിരുന്ന മഹാബലി വർഷത്തിലൊരിക്കൽ തിരുവോണത്തിന് തന്റെ പ്രജകളെ കാണാൻ വരുന്നു”

എന്ന സമ്പൂർണ കഥ ആ പ്രാചീന പരാമർശങ്ങളിൽനിന്ന് നേരിട്ട് ലഭിക്കുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഓണം ആദ്യം മുതൽ മഹാബലിയുടെ കേരളസന്ദർശനദിനമായിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രപരമായി ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പകരം, വിവിധ സാംസ്കാരികധാരകൾ പിന്നീട് ഒന്നിച്ചുചേർന്നതായിരിക്കണം.

തൃക്കാക്കര — കഥ കേരളത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കുന്ന സ്ഥലം

മഹാബലി–വാമന കഥ കേരളത്തിന്റെ സ്വന്തം ഭൂമിശാസ്ത്രം നേടുന്നതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥലമാണ് തൃക്കാക്കര.

ഇന്നത്തെ എറണാകുളം ജില്ലയിലെ തൃക്കാക്കരയിലെ ക്ഷേത്രത്തിലെ മുഖ്യപ്രതിഷ്ഠ വാമനമൂർത്തിയാണ്.

കേരളത്തിന്റെ ഓണപാരമ്പര്യവും തൃക്കാക്കരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളരെ പഴക്കമുള്ളതാണ്.

പിൽക്കാല പാരമ്പര്യത്തിൽ വാമനൻ മഹാബലിയെ നേരിട്ട സ്ഥലമായി തൃക്കാക്കരയെ സങ്കൽപ്പിച്ചു.

ഇവിടെ ഒരു വലിയ സാംസ്കാരികപരിവർത്തനം സംഭവിക്കുന്നു.

പുരാണത്തിലെ കഥയ്ക്ക് ഒരു കേരളീയ ഭൂമിശാസ്ത്രം ലഭിക്കുന്നു.

വാമനൻ തൃക്കാക്കരയിൽ എത്തുന്നു.

അതോടെ വാമനന്റെ കഥയിലെ ബലിയും കേരളത്തിലെത്തുന്നു.

പിന്നീട് കേരളത്തിന്റെ ഓണാഘോഷം തൃക്കാക്കരയെ പ്രധാനകേന്ദ്രമാക്കി വികസിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ പുരാണത്തിലെ ബലി പതുക്കെ കേരളത്തിന്റെ മാവേലിയാകാനുള്ള വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു.

പക്ഷേ കേരളം വാമനനെക്കാൾ ബലിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു

ഇതാണ് ഓണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സാംസ്കാരികവൈരുധ്യം.

വാമനന്റെ വിജയകഥയായി വായിക്കാവുന്ന ഒരു പുരാണം കേരളത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ജനസ്മൃതി അതിലെ പരാജിതനായ രാജാവിനെയാണ് ഹൃദയത്തിലേറ്റിയത്.

വാമനൻ ആരാധിക്കപ്പെട്ടു.

പക്ഷേ മാവേലി സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടു.

ഇത് ചെറിയ വ്യത്യാസമല്ല.

കേരളീയ ജനസ്മൃതി മഹാബലിക്ക് പുരാണത്തിലേതിനേക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രാജകീയ വ്യക്തിത്വം നൽകി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണത്തിൽ മനുഷ്യരെല്ലാം ഒരുപോലെയായിരുന്നു.

കള്ളമില്ല.

ചതിയില്ല.

ദാരിദ്ര്യമില്ല.

അളവിലും തൂക്കത്തിലും വഞ്ചനയില്ല.

സമ്പൽസമൃദ്ധമായിരുന്നു നാട്.

ഇതാണ് പിന്നീട്,

“മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം
മാനുഷരെല്ലാരുമൊന്നുപോലെ…”

എന്ന ജനകീയസങ്കൽപ്പമായി crystallize ചെയ്തത്.

ഇവിടെയാണ് പുരാണത്തിലെ ദൈത്യചക്രവർത്തി കേരളത്തിന്റെ നീതിമാനായ ജനകീയരാജാവായി പുനർജനിക്കുന്നത്.

ഒരു രാജാവിൽ പല രാജസ്മൃതികൾ ലയിച്ചിരിക്കാമോ?

ഇത് വളരെ രസകരമായൊരു സാധ്യതയാണ് — പക്ഷേ തെളിയിക്കപ്പെട്ട നിഗമനമല്ല.

വാമൊഴിപാരമ്പര്യങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവമുണ്ട്.

നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ പല സംഭവങ്ങളും പല വ്യക്തികളും പല പ്രാദേശികകഥകളും ഒരൊറ്റ മഹാനായകന്റെ പേരിൽ ലയിച്ചേക്കാം.

ലോകത്തിലെ പല പുരാണ–വീരകഥകളിലും ഇത്തരം composite hero formation കാണാം.

അതുകൊണ്ട് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പഴയ തദ്ദേശീയ രാജസ്മൃതികൾ, സമൃദ്ധമായ ഭരണകാലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ, ബാണന്മാരെപ്പോലുള്ള മഹാബലിയുമായി വംശബന്ധം അവകാശപ്പെട്ട ഭരണകുടുംബങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്നിവ കാലക്രമേണ ബലി എന്ന വലിയ സാംസ്കാരികപ്രതീകത്തിലേക്ക് സംഭാവന ചെയ്തിരിക്കാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.

എന്നാൽ അതിനെ തെളിവില്ലാതെ ചരിത്രവസ്തുതയാക്കാനും പാടില്ല.

നമുക്ക് ഉറപ്പോടെ പറയാവുന്നത് ഇത്രമാത്രം:

പുരാണത്തിലെ മഹാബലി ഒരാളാണ്; ചരിത്രത്തിലെ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ രാജവംശങ്ങൾ ആ മഹാബലിയെ തങ്ങളുടെ പൂർവികനായി ഏറ്റെടുത്തതിന് തെളിവുണ്ട്; കേരളീയ ജനസ്മൃതി അതേ ബലിയെ പിന്നീട് സ്വന്തം സുവർണകാലരാജാവാക്കി മാറ്റി.

ഈ മൂന്നു തലങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

മഹാബലി കേരളത്തിലെത്തിയ വഴി

ഇതുവരെയുള്ള തെളിവുകൾ ചേർത്തുവച്ചാൽ മഹാബലിയുടെ കേരളീകരണത്തെ ഏകദേശം ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം:

ഒന്നാം ഘട്ടം — വൈദികസങ്കൽപ്പം

ഋഗ്വേദത്തിൽ വിഷ്ണു മൂന്നു മഹാചുവടുകളിലൂടെ ലോകത്തെ അളക്കുന്നു. ബലി ഇല്ല.

↓

രണ്ടാം ഘട്ടം — ബ്രാഹ്മണസാഹിത്യം

വിഷ്ണു വാമനരൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഭൂമിയുടെ അവകാശത്തിനായി മത്സരിക്കുന്നു.

↓

മൂന്നാം ഘട്ടം — ഇതിഹാസ–പുരാണപരിണാമം

വാമനന്റെ എതിരാളിയായി പ്രഹ്ലാദന്റെ പൗത്രനായ ബലി എത്തുന്നു. മൂന്നടി ഭൂമി ചോദിക്കുന്ന കഥ പൂർണരൂപം നേടുന്നു.

↓

നാലാം ഘട്ടം — ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സ്വീകരണം

വാമന–ത്രിവിക്രമകഥ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലും ക്ഷേത്രകലയിലും വ്യാപിക്കുന്നു. ബാണന്മാരെപ്പോലുള്ള യഥാർത്ഥ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ രാജവംശങ്ങൾ മഹാബലിയെ സ്വന്തം പൂർവികനായി അവകാശപ്പെടുന്നു.

↓

അഞ്ചാം ഘട്ടം — പഴയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഓണപാരമ്പര്യം

ഓണം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന പഴയ സാഹിത്യസൂചനകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

↓

ആറാം ഘട്ടം — തൃക്കാക്കര

വാമനാരാധനയും ഓണവും കേരളത്തിൽ ശക്തമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. പുരാണകഥയ്ക്ക് കേരളീയ ഭൂമിശാസ്ത്രം ലഭിക്കുന്നു.

↓

ഏഴാം ഘട്ടം — മാവേലിയുടെ കേരളീകരണം

പുരാണത്തിലെ ബലി കേരളീയ ജനസ്മൃതിയിൽ സമത്വവും സമൃദ്ധിയും ഉറപ്പാക്കിയ പഴയ രാജാവായി പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.

↓

എട്ടാം ഘട്ടം — ഇന്നത്തെ ഓണം

വിളവെടുപ്പ്, കുടുംബസംഗമം, പൂക്കളം, സദ്യ, ഓണക്കോടി, കളികൾ, പ്രാദേശികകലകൾ, വാമന–ബലി പുരാണം, മാവേലിയുടെ സുവർണകാലസ്മൃതി — എല്ലാം ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് കേരളത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരികോത്സവമായി ഓണം മാറുന്നു.

പരാജിതനായ ബലി എങ്ങനെ മലയാളിയുടെ വിജയനായകനായി?

ഇതാണ് കഥയുടെ ഹൃദയം.

പുരാണത്തിലെ അധികാരസമരത്തിൽ ബലി തോറ്റു.

പക്ഷേ കേരളത്തിന്റെ ജനസ്മൃതിയിൽ ബലി തോറ്റില്ല.

കാരണം മലയാളി ബലിയെ ഓർത്തത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈനികശക്തിയുടെ പേരിലല്ല.

നല്ല ഭരണത്തിന്റെ പേരിലാണ്.

ഒരു രാജാവിന്റെ മഹത്വം അയാൾ എത്ര രാജ്യങ്ങൾ കീഴടക്കി എന്നതിലല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്ത് സാധാരണ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നതിലാണ് എന്നൊരു ജനകീയ രാഷ്ട്രീയദർശനം മാവേലിക്കഥയ്ക്കുള്ളിൽ വളർന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് വാമനന്റെ വിജയം ആഘോഷിക്കുന്നതിനുപകരം മാവേലിയുടെ തിരിച്ചുവരവ് കേരളം ആഘോഷിച്ചത്.

ഇതിനെ ചരിത്രത്തിലെ യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യവിപ്ലവമായി പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതില്ല.

പക്ഷേ ജനസ്മൃതിയിലെ ഒരു പ്രതീകാത്മക അധികാരമാറ്റം എന്നു തീർച്ചയായും വായിക്കാം.

പുരാണം വാമനനെ വിജയിയാക്കിയപ്പോൾ കേരളത്തിന്റെ ജനകീയഭാവന ബലിയെ നായകനാക്കി.

ആര്യ–ദ്രാവിഡ സംഘർഷത്തിന്റെ ഓർമയാണോ ഓണം?

ഈ ചോദ്യം പൂർണമായി തള്ളിക്കളയുന്നതും ചരിത്രപരമായി തെളിയിച്ച വസ്തുതയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും ഒരുപോലെ പ്രശ്നകരമാണ്.

വൈദികസംസ്കാരത്തിന്റെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്കുള്ള വ്യാപനം ചരിത്രത്തിലെ യഥാർത്ഥ സാംസ്കാരികപ്രക്രിയയാണ്.

ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ അതിനു മുമ്പുതന്നെ ശക്തമായ തദ്ദേശീയ സംസ്കാരങ്ങളും ഭാഷകളും ആരാധനാരീതികളും രാഷ്ട്രീയസംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഈ സംസ്കാരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഇടപെടൽ എല്ലായിടത്തും ഒരേ രീതിയിലായിരുന്നില്ല — സംഘർഷവും സ്വാംശീകരണവും സംയോജനവും പുനർവ്യാഖ്യാനവും എല്ലാം അതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

അതിനാൽ വാമന–ബലി കഥയെ പഴയ സാമൂഹിക–രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളുടെ പ്രതീകാത്മക സ്മൃതിയായി വായിക്കാനുള്ള സാധ്യത സാംസ്കാരികപഠനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് ആധുനിക കേരളത്തിൽ മാവേലി സമത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമായതോടെ ഈ വായനയ്ക്ക് കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയശക്തി ലഭിച്ചു.

എന്നാൽ,

“വാമനൻ എന്ന ആര്യനേതാവ് കേരളത്തിലെ മഹാബലി എന്ന ദ്രാവിഡരാജാവിനെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രത്യേക തീയതിയിൽ പരാജയപ്പെടുത്തി”

എന്ന് പറയാൻ നിലവിൽ തെളിവില്ല.

ചരിത്രവും പുരാണവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി അവിടെയാണ്.

ഓണം ഒരു മതകഥയെക്കാൾ വലുതാകുന്നത് ഇവിടെ

ഓണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ കഥയ്ക്ക് ഒരു ഏക ഉടമസ്ഥനില്ല എന്നതാണ്.

വൈദികപാരമ്പര്യത്തിന് അതിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ത്രിവിക്രമനുണ്ട്.

വൈഷ്ണവപാരമ്പര്യത്തിന് വാമനാവതാരമുണ്ട്.

പുരാണത്തിന് മഹാബലിയുണ്ട്.

തൃക്കാക്കരയ്ക്ക് വാമനമൂർത്തിയുണ്ട്.

കാർഷികസമൂഹത്തിന് വിളവെടുപ്പിന്റെ സമൃദ്ധിയുണ്ട്.

കേരളീയ ജനസ്മൃതിക്ക് മാവേലിയുണ്ട്.

ആധുനിക കേരളത്തിന് സമത്വത്തിന്റെ സന്ദേശമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഓണം ഒരു മതവിഭാഗത്തിന്റെ ആഘോഷത്തിൽ ഒതുങ്ങാതെ കേരളത്തിന്റെ പൊതുസാംസ്കാരിക ഉത്സവമായി വളർന്നത്.

ചരിത്രത്തിലെ മഹാബലിയെ അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ

ഒടുവിൽ നമുക്ക് അംഗീകരിക്കേണ്ടത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പരിമിതിയാണ്.

കേരളം ഭരിച്ച “മഹാബലി” എന്ന രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരമോ നാണയമോ ശിലാലിഖിതമോ ഭരണരേഖയോ ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ട് കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രരാജാക്കന്മാരുടെ പട്ടികയിൽ മഹാബലിയെ ചേർക്കാൻ ചരിത്രശാസ്ത്രത്തിന് കഴിയില്ല.

എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് മാവേലി അപ്രധാനനാകുന്നുമില്ല.

ചിലപ്പോൾ ചരിത്രത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന രാജാവിനേക്കാൾ വലിയ സ്വാധീനം ഒരു സമൂഹം സൃഷ്ടിച്ച രാജസങ്കൽപ്പത്തിനുണ്ടാകും.

കേരളം മഹാബലിയെ അത്തരമൊരു രാജാവാക്കി.

പുരാണത്തിൽനിന്ന് ഒരു കഥാപാത്രത്തെ എടുത്തു.

ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ പഴയ സാംസ്കാരികസ്മൃതികളിലൂടെ കടത്തിവിട്ടു.

തൃക്കാക്കരയിൽ ഒരു കേരളീയ ഭൂമിശാസ്ത്രം നൽകി.

ഓണവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു.

പിന്നീട് ആ രാജാവിന് മലയാളി സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ നൽകി:

സമത്വം.

നീതി.

സമൃദ്ധി.

സത്യസന്ധത.

വിശപ്പില്ലാത്ത സമൂഹം.

മനുഷ്യരെല്ലാം ഒന്നുപോലെയുള്ള ഒരു നാട്.

അങ്ങനെ പുരാണത്തിലെ ബലി കേരളത്തിന്റെ മാവേലിയായി.

ഓണം നമ്മോട് പറയുന്നത്

ഋഗ്വേദത്തിലെ വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു ചുവടുകളിൽനിന്ന് കേരളത്തിലെ പൂക്കളത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്ന മാവേലിയിലേക്കുള്ള ദൂരം ചെറുതല്ല.

ആ യാത്രയ്ക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ദൈർഘ്യമുണ്ട്.

ആ യാത്രയിൽ ഒരു വൈദിക പ്രാപഞ്ചികസങ്കൽപ്പം കഥയായി.

കഥ പുരാണമായി.

പുരാണത്തിലെ ബലി ദക്ഷിണേന്ത്യൻ രാജവംശങ്ങളുടെ പൂർവികനായി.

വാമനന് തൃക്കാക്കരയിൽ ഒരു കേരളീയ ഭവനം ലഭിച്ചു.

ബലിക്ക് കേരളീയ ജനസ്മൃതിയിൽ ഒരു രാജ്യം ലഭിച്ചു.

ഓണത്തിന് മാവേലിയെ ലഭിച്ചു.

മാവേലിക്ക് മലയാളിയുടെ ഹൃദയവും.

അതുകൊണ്ട് ഓണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം “ഒരു അസുരരാജാവിനെ ഒരു ദൈവം തോൽപ്പിച്ചു” എന്നതിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

കേരളീയ ജനസ്മൃതിയിൽ അതിനേക്കാൾ ശക്തമായ മറ്റൊരു കഥ വളർന്നു:

അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു രാജാവിന്റെ കഥ.

രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ജനങ്ങളുടെ ഓർമയിൽനിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടാത്ത രാജാവ്.

ഓരോ വർഷവും തന്റെ പ്രജകളെ കാണാൻ തിരിച്ചെത്തുന്ന രാജാവ്.

അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ വീടുമുറ്റത്ത് പൂക്കളമൊരുക്കുന്ന ഒരു ജനത.

ആ ജനത കാത്തിരിക്കുന്നത് ഒരു ചക്രവർത്തിയുടെ സൈന്യത്തെയല്ല.

അവർ കാത്തിരിക്കുന്നത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു നല്ല കാലത്തെയാണ്.

അതിനാലാവാം ഓണം ഇന്നും മലയാളിക്ക് ഇത്ര പ്രിയപ്പെട്ടത്.

മാവേലി ഒരു രാജാവിന്റെ മാത്രം പേരല്ല; മനുഷ്യരെല്ലാം ഒരുപോലെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു നല്ല നാടിനെക്കുറിച്ചുള്ള കേരളത്തിന്റെ ആയിരം വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള സ്വപ്നത്തിന്റെ പേരുകൂടിയാണ്.

ചരിത്രപരമായി ഓർക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ

1. ഋഗ്വേദം 1.154-ൽ വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു മഹാചുവടുകളുണ്ട്; അവിടെ മഹാബലിയോ വാമന–ബലി കഥയോ ഇല്ല.

2. പിൽക്കാല വൈദികസാഹിത്യമായ ശതപഥ ബ്രാഹ്മണത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വാമനരൂപവും ദേവ–അസുര ഭൂമിവിഭജനവും കാണാം.

3. ഇതിഹാസ–പുരാണഘട്ടത്തിലാണ് മഹാബലി–വാമന–മൂന്നടി കഥ നമുക്ക് പരിചിതമായ രൂപത്തിലേക്ക് വികസിക്കുന്നത്.

4. ഭാഗവതത്തിലെ ബലിയുടെ യാഗഭൂമി കേരളമല്ല; നർമദാതീരത്തെ ഭൃഗുകച്ഛമാണ്.

5. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ചരിത്രപരമായ ബാണ രാജവംശം തങ്ങളുടെ വംശപരമ്പര മഹാബലിയിലേക്ക് എത്തിച്ചതിന് ശിലാലിഖിത തെളിവുകളുണ്ട്.

6. എന്നാൽ പല ദ്രാവിഡരാജാക്കന്മാരെ ചേർത്താണ് മഹാബലി എന്ന കഥാപാത്രം നിർമ്മിച്ചതെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന നേരിട്ടുള്ള ചരിത്രതെളിവ് നിലവിലില്ല.

7. പുരാതന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ പഴയ പരാമർശങ്ങളുണ്ട്; എന്നാൽ ഇന്നത്തെ “മാവേലി കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു” എന്ന കഥ അതേ രൂപത്തിൽ അവിടെ കാണുന്നില്ല.

8. തൃക്കാക്കരയിലെ വാമനാരാധനയും ഓണാഘോഷവും പുരാണകഥയ്ക്ക് ശക്തമായ കേരളീയ ഭൂമിശാസ്ത്രം നൽകി.

9. മഹാബലി ഒരു യഥാർത്ഥ ദ്രാവിഡരാജാവും വാമനൻ ഒരു യഥാർത്ഥ ആര്യനേതാവുമായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന നേരിട്ടുള്ള പുരാവസ്തു/ശിലാലിഖിത തെളിവുകളില്ല.

10. എന്നാൽ ബലി–വാമനകഥയെ തദ്ദേശീയ അധികാരവും വൈദിക–ബ്രാഹ്മണ സംസ്കാരവ്യാപനവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ പ്രതീകമായി വായിക്കുന്ന ആധുനിക സാമൂഹിക–രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനം നിലവിലുണ്ട്. അത് ചരിത്രസംഭവവും തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതയും എന്നതിലുപരി ഒരു ചരിത്ര–സാംസ്കാരിക വ്യാഖ്യാനം എന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്.

അവലംബങ്ങൾ

ഋഗ്വേദം — മണ്ഡലം 1, സൂക്തം 154 (വിഷ്ണുസൂക്തം)

ശതപഥ ബ്രാഹ്മണം — 1.2.5

ശ്രീമദ് ഭാഗവതപുരാണം — സ്കന്ധം 8, വാമന–ബലി കഥ

രാമായണം — ബാലകാണ്ഡത്തിലെ വാമനാവതാര പരാമർശങ്ങൾ

Epigraphia Indica, Vol. XI — ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ബാണ രാജവംശവും മഹാബലി വംശാവകാശവും സംബന്ധിച്ച ശിലാലിഖിതപഠനങ്ങൾ

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ശിലാലിഖിതപഠനങ്ങൾ — ബാണന്മാരുടെ മഹാബലി വംശാവകാശം

മധുരൈക്കാഞ്ചി — പഴയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഓണാഘോഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാഹിത്യപരാമർശം

കേരളത്തിലെ തൃക്കാക്കര വാമനമൂർത്തി ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചരിത്ര–ജനകീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ

മാവേലി — മറക്കപ്പെട്ട തദ്ദേശീയ സ്മൃതികളുടെ സംയുക്തപ്രതീകമോ?

ഇവിടെ മറ്റൊരു ചരിത്ര–സാംസ്കാരിക സാധ്യതയും ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ബൗദ്ധ–ജൈന പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കും തദ്ദേശീയ ആരാധനാരീതികൾക്കും ശക്തമായ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്ന ദക്ഷിണേന്ത്യ പിന്നീട് ദീർഘകാലംകൊണ്ട് വൈദിക–ബ്രാഹ്മണ മതസംസ്കാരത്തിന്റെ വ്യാപനത്തിനും സാമൂഹിക പുനഃക്രമീകരണങ്ങൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. കേരളത്തിൽ ബൗദ്ധമതത്തിന്റെ ക്ഷയവും ബ്രാഹ്മണാധിപത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കേരളത്തിലുടനീളം ആര്യന്മാർ ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ കൊന്നൊടുക്കിയെന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു പൊതുനിഗമനത്തിന് ഇപ്പോൾ ഉറച്ച തെളിവില്ല; മതപരിവർത്തനം, രാജകീയ പിന്തുണയുടെ മാറ്റം, ക്ഷേത്രകേന്ദ്രിത സാമൂഹികഘടനയുടെ വളർച്ച, സ്വാംശീകരണം തുടങ്ങിയ സങ്കീർണമായ പ്രക്രിയകളിലൂടെയാണ് ഈ മാറ്റത്തെ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായി വായിക്കേണ്ടത്. അതേസമയം രാമായണത്തിലെ വാനര–രാക്ഷസ സമൂഹങ്ങളെയും ഇതിഹാസങ്ങളിലെ അസുര–രാക്ഷസ വിഭാഗങ്ങളെയും വനവാസികളോ അതിർത്തിസമൂഹങ്ങളോ ബ്രാഹ്മണിക സാമൂഹികക്രമത്തിനു പുറത്തുനിന്ന തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങളോ ആയി വായിച്ച ഗവേഷണപാരമ്പര്യം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്; പക്ഷേ അവരെ നേരിട്ട് “ദ്രാവിഡ രാജാക്കന്മാർ” എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ തെളിവ് മതിയാകുന്നില്ല. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് മാവേലിയെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ വായിക്കാൻ കഴിയുന്നത്: ചരിത്രത്തിൽ അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ട അനവധി തദ്ദേശീയ ഭരണാധികാരികളുടെയും സമൂഹങ്ങളുടെയും, പിന്നീട് പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും, നഷ്ടപ്പെട്ട സമത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജനകീയസ്മൃതികളുടെയും ഒരു സംയുക്ത സാംസ്കാരികപ്രതീകമായി മഹാബലിയുടെ രൂപം കാലക്രമേണ വളർന്നിരിക്കാമോ? അതിന് നേരിട്ടുള്ള തെളിവില്ലെങ്കിലും അത്തരമൊരു സാമൂഹിക പുനർവായന കേരളത്തിൽ യാഥാർഥ്യമായി നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നതിന് ശക്തമായ സൂചനകളുണ്ട്. ആധുനിക പഠനങ്ങൾ ഓണത്തെയും മാവേലിയെയും ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കും ബ്രാഹ്മണിക മേൽക്കോയ്മയ്ക്കുമെതിരായ പ്രതിസ്മൃതിയുടെ വേദിയായി ദളിത്–ആദിവാസി സമൂഹങ്ങൾ പുനർവായിക്കുന്നതും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി മഹാബലി പാരമ്പര്യങ്ങൾ പോലും പൊതുവായ മാവേലിക്കഥയ്ക്കു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സ്മൃതിലോകം തുറക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, വാമനനെക്കാൾ ബലിയെ നായകനാക്കിയ കേരളത്തിന്റെ ഓണം വെറുമൊരു പുരാണത്തിന്റെ ആവർത്തനം മാത്രമല്ലെന്ന് ചിന്തിക്കാം. പഴയൊരു ഓണാഘോഷം, കാർഷികസമൃദ്ധിയുടെ സ്മൃതി, തദ്ദേശീയ ജനകീയപാരമ്പര്യങ്ങൾ, വൈദികവൽക്കരണത്തോടുള്ള വിവിധ കാലങ്ങളിലെ സാമൂഹിക പ്രതികരണങ്ങൾ, നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു നീതിയുക്ത ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹം—ഇവയെല്ലാം നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ മാവേലി എന്ന ഒരൊറ്റ പ്രതീകത്തിൽ ഒത്തുചേർന്നിരിക്കാം. ചില ചരിത്രവായനകൾ കേരളത്തിൽ വാമനകേന്ദ്രിതമായ ഓണത്തിൽനിന്ന് മഹാബലികേന്ദ്രിതമായ ഓണത്തിലേക്കുണ്ടായ മാറ്റത്തെ കർഷക–ജനകീയ പ്രതിരോധങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നുമുണ്ട്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ മാവേലി ഒരു വ്യക്തിയുടെ ചരിത്രസ്മരണയേക്കാൾ വലുതാണ്: അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെയും ചരിത്രത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയിൽ ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെയും, “മനുഷ്യരെല്ലാരുമൊന്നുപോലെ” ആയിരുന്ന ഒരു കാലത്തെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ട ജനതയുടെയും സംയുക്തപ്രതീകമായി കേരളം മഹാബലിയെ പുനഃസൃഷ്ടിച്ചിരിക്കാം.

കുറിപ്പ്: ഈ ലേഖനത്തിൽ പുരാണം, ചരിത്രം, ജനകീയപാരമ്പര്യം, ആധുനിക സാമൂഹികവ്യാഖ്യാനം എന്നിവ ബോധപൂർവം വേർതിരിച്ചാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുരാണകഥകളെ നേരിട്ടുള്ള ചരിത്രരേഖകളായോ ചരിത്രപരമായ അനുമാനങ്ങളെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകളായോ പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല. How did Mahabali become the Maveli of Kerala? — The mythology and history of Onam. Who is our Maveli? — A historical exploration from the Rigveda to Onam. Mahabali who conquered Kerala — The history and mythology behind Onam. How did Mahabali become the king of Kerala? — The historical evolution of the Onam story. From Trivikram’s three feet to Mavelinadu — A historical journey of Onam. Bali in mythology, the Maveli of Kerala — The untold history of Onam. From Vamana’s victory to Maveli’s return — The Onam story that Kerala rewrote. How did the defeated Bali become the beloved king of Kerala? — The hidden history of Onam. മഹാബലി എങ്ങനെയാണ് കേരളത്തിന്റെ മാവേലിയായത്? — ഓണത്തിന്റെ പുരാണവും ചരിത്രവും. നമ്മുടെ മാവേലി ആരാണ്? — ഋഗ്വേദം മുതൽ ഓണം വരെയുള്ള ഒരു ചരിത്ര പര്യവേഷണം. കേരളം കീഴടക്കിയ മഹാബലി — ഓണത്തിന് പിന്നിലെ ചരിത്രവും പുരാണവും. മഹാബലി എങ്ങനെയാണ് കേരളത്തിന്റെ രാജാവായത്? — ഓണക്കഥയുടെ ചരിത്ര പരിണാമം. ത്രിവിക്രമന്റെ മൂന്ന് പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് മാവേലിനാടിലേക്ക് — ഓണത്തിന്റെ ഒരു ചരിത്ര യാത്ര. പുരാണങ്ങളിലെ ബാലി, കേരളത്തിന്റെ മാവേലി — ഓണത്തിന്റെ പറയപ്പെടാത്ത ചരിത്രം. വാമനന്റെ വിജയം മുതൽ മാവേലിയുടെ തിരിച്ചുവരവ് വരെ — കേരളം മാറ്റിയെഴുതിയ ഓണക്കഥ. പരാജയപ്പെട്ട ബാലി എങ്ങനെയാണ് കേരളത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവായത്? — ഓണത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം.

സനാതനം

Posted on by Rajesh Odayanchal

“ഭൂതകാലം ഒരു വിളക്കായിരിക്കണം, നമുക്ക് വഴികാട്ടാൻ; അതൊരിക്കലും ഒരു ചങ്ങലയാകരുത്, നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ. പഴമയിലെ തിന്മകളെ വിശുദ്ധമെന്ന് വാഴ്ത്തുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം വേറെയില്ല.”

സനാതനചിന്തകൾ

പുരാണങ്ങളിലെ നൈതിക തകർച്ച

മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ശൈശവദിശയിൽ രൂപംകൊണ്ട പുരാണങ്ങൾ കേവലം അത്ഭുതകഥകളുടെ സമാഹാരമല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ആദിമ വാസനകളുടെയും അധികാര മോഹങ്ങളുടെയും ലൈംഗിക തൃഷ്ണകളുടെയും ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണ്. നന്മയുടെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും പ്രഭാവലയങ്ങൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും നാം കാണാതെ പോകുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയുടെ മൂടുപടമിട്ട് മറച്ചുവെക്കുന്നതോ ആയ അനേകം ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ അന്തർലീനമായിട്ടുണ്ട്. ‘ഇന്നിന്റെ കണ്ണിലൂടെ’ പുരാണങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുക എന്നത് ഭൂതകാലത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ അടയാളമാണ്.

ആധുനിക സാമൂഹിക നീതിയുടെയും ലിംഗസമത്വത്തിന്റെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും അളവുകോലുകൾ വെച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പുരാതന കാലത്ത് ‘ദൈവീകം’ അല്ലെങ്കിൽ ‘അലംഘനീയം’ എന്ന് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന പല സന്ദർഭങ്ങളും ഇന്ന് അവിശ്വസനീയമായ വൈകൃതങ്ങളായോ ക്രൂരതകളായോ അനുഭവപ്പെടുന്നു. സ്വന്തം മകളെ മോഹിച്ച സ്രഷ്ടാവും, വഞ്ചനയിലൂടെ സ്ത്രീകളെ സ്വന്തമാക്കിയ ദേവരാജാവും, വംശശുദ്ധിക്കായി ദാസിമാരെ ഇരയാക്കിയ രാജവംശങ്ങളും, പ്രകൃതിയെ ചതിയിലൂടെ ചുട്ടുകരിച്ച നായകന്മാരും പുരാണ താളുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

പുരാണങ്ങളിലെ ഇത്തരം സങ്കീർണ്ണമായ രതിക്രിയകളെയും, അധികാര ദുർവിനിയോഗങ്ങളെയും, ഹിംസയെയും ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയാണിവിടെ. ഭക്തിയുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളെയും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയെയും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയും തുറന്നു കാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ പുരാണങ്ങളെ ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ. പ്രകാശത്തിന് പിന്നിലെ നിഴലുകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഈ യാത്ര, മാറ്റമില്ലാത്ത ‘സനാതന’ സത്യങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ നടത്തിയ അധർമ്മങ്ങളുടെയും അതിക്രമങ്ങളുടെയും നേർച്ചിത്രമാണ്.

ഋഷിമാർക്കും അവർ പറയുന്ന ദേവന്മാർക്കും എന്തുമാവാം എന്നൊരു രീതി പല കഥകളിലുമുണ്ട്. മിക്കവാറും സന്ദർഭങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ വെറും ഉപഭോഗവസ്തുക്കളായോ ശാപമേൽക്കേണ്ടി വരുന്നവരായോ മാറുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെയോ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരുടെയോ ജീവൻ അധികാരത്തിന് വേണ്ടി ബലി നൽകാം. ഇങ്ങനെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്കു പുരാണേതിഹാസങ്ങളിൽ കാണാനാവും. ചുരുക്കം ചിലത് ചെറിയ വാക്കുകളിൽ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രന്റെ കാമവൈകൃതങ്ങളും അഹല്യാ മോക്ഷവും

ആര്യജനതയുടെ ചരിത്രത്തിലും വേദകാലഘട്ടത്തിലെ വിശ്വാസസംഹിതകളിലും ഏറ്റവും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തുള്ള ദൈവമാണ് ഇന്ദ്രൻ. കേവലം ഒരു ആരാധനാമൂർത്തി എന്നതിലുപരി, ആര്യന്മാരുടെ അധിനിവേശത്തിന്റെയും യുദ്ധവീര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായാണ് ഇന്ദ്രൻ പുരാണങ്ങളിലും ചരിത്രത്തിലും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രപരമായ വായനയിൽ, മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ആര്യന്മാരുടെ ഗോത്രത്തലവന്റെ ദൈവീക രൂപമായാണ് ഇന്ദ്രനെ കാണുന്നത്. ആര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രന്റെ സഹായം തേടിയിരുന്നു. ആര്യ ജനതയുടെ പടത്തലവനായിരുന്നു ഇന്ദ്രൻ.

ഇന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശേഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ‘പുരന്ദരൻ’. ‘പുരങ്ങൾ’ അഥവാ കോട്ടകൾ തകർക്കുന്നവൻ എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. സിന്ധുനദിതട സംസ്കാരത്തിലെ നഗരങ്ങളെയും അവിടുത്തെ കോട്ടകളെയും തകർത്ത് ആര്യന്മാർക്ക് വഴിയൊരുക്കിയത് ഇന്ദ്രനാണെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ (ഉദാഹരണത്തിന് മോർട്ടീമർ വീലർ) നിരീക്ഷിക്കുന്നു. തദ്ദേശവാസികളായ ‘ദസ്യുക്കളെ’ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ ആര്യന്മാരെ സഹായിച്ചു എന്ന് വേദങ്ങൾ പറയുന്നു.

ഇന്ദ്രൻ പലപ്പോഴും വെളുത്ത നിറമുള്ളവനായും സുവർണ്ണ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവനായും ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ആര്യന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നവനായി ഇന്ദ്രൻ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു. ഇത് അക്കാലത്തെ വംശീയമായ വകതിരിവുകളെയും (Racial distinction) സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ആര്യന്മാരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെയും അധിനിവേശത്തിന്റെയും വീര്യത്തിന്റെയും ഒരു രൂപകമാണ് ഇന്ദ്രൻ. ആര്യ-ദ്രാവിഡ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും പുരാണപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ എന്നത് കേവലം ഒരു ദേവനല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ അധിനിവേശത്തിന്റെ പടത്തലവനാണ്. സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണം ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ആര്യൻ അധിനിവേശമാണെന്ന് ചരിത്രകാരനായ മോർട്ടീമർ വീലറുടെ (Mortimer Wheeler) നിരവധി തെളിവുകളിലൂടെ സമർത്ഥിരുന്നുണ്ട്. അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ, നമുക്ക് ഇന്ദ്രനിൽ നിന്നും തുടങ്ങാം.

ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ പുരാണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഒരു ‘സീരിയൽ അഡൾട്ടറർ’ (Serial Adulterer) ആയാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഭൂമിയിലെ സുന്ദരികളെ പ്രാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ചതിയും വഞ്ചനയും നിറഞ്ഞതാണ്. ഗൗതമ മഹർഷിയുടെ പത്നിയായ അഹല്യയെ മോഹിച്ച ഇന്ദ്രൻ, മുനി ആശ്രമത്തിൽ ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം ധരിച്ച് അഹല്യയെ സമീപിക്കുന്നു. വന്നിരിക്കുന്നത് തന്റെ ഭർത്താവല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അഹല്യ വഴങ്ങിയെന്നും, അല്ല വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും രണ്ട് തരത്തിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് അഹല്യയായിരുന്നു. ഗൗതമൻ അവളെ ശപിക്കുകയും അവൾ കല്ലായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ സ്ത്രീ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങൾ (യോനികൾ) മുളച്ചു വരാൻ മുനി ശപിച്ചു (പിന്നീട് ഇത് ആയിരം കണ്ണുകളായി മാറ്റി).

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘റേപ്പ് ബൈ ഡിസെപ്ഷൻ’ (Rape by Deception) അഥവാ വഞ്ചനയിലൂടെയുള്ള ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. ഒരാളുടെ സമ്മതം (Consent) വാങ്ങുന്നത് മറ്റൊരു വ്യക്തിയുടെ വേഷം ധരിച്ചാണെങ്കിൽ അത് നിയമപരമായി ബലാത്സംഗമാണ്. കൂടാതെ, തെറ്റ് ചെയ്ത പുരുഷനേക്കാൾ (ഇന്ദ്രൻ) കൂടുതൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീയാണ് (അഹല്യ) എന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെ ഉദാഹരണമായി പഠനങ്ങളിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം. ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസ്സുകളെ ആസ്വദിച്ചിട്ടും തൃപ്തി വരാതെ ഭൂമിയിലെ സ്ത്രീകളെ വേട്ടയാടുന്നത് അധികാരഗർവ്വിന്റെ അടയാളമാണ്.

പുരുഷത്വം നഷ്ടപ്പെടൽ (വൃഷണ നാശം): വാത്മീകി രാമായണത്തിൽ ഗൗതമൻ ഇന്ദ്രനെ ശപിക്കുന്നത് അവന്റെ വൃഷണങ്ങൾ (Testicles) അറ്റുപോയി നപുംസകമായി മാറട്ടെ എന്നാണ്. പിന്നീട് ദേവന്മാർ ഇടപെട്ട് ഒരു ആടിന്റെ വൃഷണം (മേഘവൃഷണം) ഇന്ദ്രനിൽ തുന്നിച്ചേർത്താണ് ആ കുറവ് പരിഹരിച്ചത് എന്ന് രാമായണം പറയുന്നു. അധികാരമുള്ള ഒരു പുരുഷന് തന്റെ തെറ്റിൽ നിന്ന് എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുന്നത് എന്ന് ഈ കഥ കാണിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരത്തിലെ വലിയൊരു ‘അപമാനം’ (യോനികൾ), പിന്നീട് സർവ്വവ്യാപിയായ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ ‘അലങ്കാരമായി’ (ആയിരം കണ്ണുകൾ) മാറ്റപ്പെടുന്നു. സഹസ്രാക്ഷൻ എന്നത് പിന്നീട് ഇന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിശേഷണമായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ചതിയിലൂടെ ലൈംഗികമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട അഹല്യയ്ക്ക് കല്ലായി മാറാനോ (പുരാണങ്ങളിൽ), ഭക്ഷണം പോലുമില്ലാതെ കാറ്റും വെയിലും ഏറ്റ് അദൃശ്യയായി കിടക്കാനോ (വാത്മീകി രാമായണത്തിൽ) ആണ് ശാപം ലഭിച്ചത്. കുറ്റക്കാരനായ ഇന്ദ്രൻ ആയിരം കണ്ണുകളോടെ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗരാജാവായി വാഴുമ്പോൾ, ഇരയായ അഹല്യ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇന്ദ്രന്റെ ഈ ശാപകഥ നീതിയുടെ വിജയമല്ല, മറിച്ച് പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ നിയമങ്ങൾ അധികാരമുള്ളവർക്കും ഇരകൾക്കും എങ്ങനെ രണ്ട് രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

ഇനി ചില പ്രധാനപ്പെട്ട താഴെ ചുരുക്കി വിവരിക്കുന്നതു കാണുക:

ബ്രഹ്മാവും സരസ്വതിയും: സ്രഷ്ടാവിന്റെ കാമതൃഷ്ണയും അധികാര ദുർവിനിയോഗവും

പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വിവാദപരമായ കഥകളിലൊന്നാണ് സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന് സ്വന്തം പുത്രിയായ സരസ്വതിയോട് (ചിലയിടങ്ങളിൽ ശതരൂപ) തോന്നിയ അനുരാഗം. ഈ കഥയെ ഇന്നത്തെ ‘ഇൻസെസ്റ്റ്’ (Incest) അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തിനകത്തെ ലൈംഗിക അതിക്രമം എന്ന നിലയിൽ വിശകലനം ചെയ്യാം.

ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മാനസപുത്രിയായി സരസ്വതിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഭ്രമിച്ച ബ്രഹ്മാവ് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സരസ്വതി നാലു ദിശകളിലേക്കും ഓടുമ്പോൾ, അവളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതിരിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് നാലു മുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ അഞ്ചാമതൊരു തല കൂടി മുളപ്പിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ സരസ്വതിക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരുന്നു എന്നാണ് ചില പുരാണ പാഠങ്ങൾ പറയുന്നത്.

ഇന്ന് നാം ഇതിനെ കാണുന്നത് അധികാര സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ തന്നിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ട വ്യക്തിയെ ലൈംഗികമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒന്നായാണ് (Grooming and Sexual Abuse). പിതാവ്-മകൾ എന്ന പവിത്രമായ ബന്ധത്തെ തകർക്കുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി, പുരാണങ്ങളിൽ പോലും വലിയ വിമർശനത്തിന് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്. ഈ അധർമ്മം പ്രവർത്തിച്ചതിനാലാണ് ബ്രഹ്മാവിന് ഭൂമിയിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളോ ആരാധനയോ ഇല്ലാത്തതെന്ന് പുരാണങ്ങൾ തന്നെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ഒരു പഠനമെന്ന നിലയിൽ, പ്രകൃതിയിലെ സൃഷ്ടിപരമായ ഊർജ്ജത്തെ ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പുരാതന ഗോത്ര ചിന്താഗതികളുടെ പ്രതിഫലനമായി ഇതിനെ കാണാം.

ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ ദേവാദിദേവനായ ഇന്ദ്രന്റെ അപചയത്തിനു കാരണമെന്ത്?

വേദകാലത്തെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ദൈവമായിരുന്ന ഇന്ദ്രൻ പിൽക്കാലത്ത് (പുരാണകാലത്ത്) തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുകയും, പകരം ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികൾക്ക് പരമാധികാരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരികവും മതപരവുമായ പരിവർത്തനങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ കേവലം മതപരമായ കാരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അതിശക്തമായ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളുമുണ്ട്.

1. സാംസ്കാരിക സമന്വയവും തദ്ദേശീയ ദൈവങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും (Cultural Assimilation)

ആര്യന്മാർ സിന്ധുനദീതടത്തിൽ നിന്ന് ഗംഗാസമതലത്തിലേക്കും ഇന്ത്യയുടെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അവർക്ക് വികസിതമായ സംസ്കാരമുള്ള ശക്തരായ തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങളുമായി ഇടപഴകേണ്ടി വന്നു. തദ്ദേശീയർക്ക് അവരുടേതായ ശക്തരായ ദൈവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു (ഉദാഹരണത്തിന്, സിന്ധുനദീതടത്തിലെ ‘പശുപതി’ എന്ന പ്രാഗ്-ശിവ രൂപം, പ്രകൃതി/മാതൃ ദൈവങ്ങൾ).

ഈ പുതിയ ജനവിഭാഗങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാക്കാൻ, അവരുടെ ദൈവങ്ങളെ വൈദികമതം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. അങ്ങനെ തദ്ദേശീയരുടെ ദൈവമായ ശിവനും, നാരായണൻ/വാസുദേവൻ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക വീരനായകന്മാരെ ഉൾക്കൊണ്ട് വിഷ്ണുവും പരമോന്നത ദൈവങ്ങളായി വളർന്നു. ഇന്ദ്രൻ കേവലം ആര്യന്മാരുടെ മാത്രം യുദ്ധദേവനായിരുന്നതിനാൽ, പുതിയ വിശാലമായ സമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞു.

2. നാടോടി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് കാർഷിക സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം (Shift to Agrarian Society)

വേദകാലത്തെ ആര്യന്മാർ പ്രധാനമായും കാലികളെ മേയ്ച്ചു നടക്കുന്ന നാടോടികളും പോരാളികളുമായിരുന്നു. ശത്രുക്കളുടെ കോട്ടകൾ തകർക്കാനും (പുരന്ദരൻ), യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാനും അവർക്ക് ഒരു ‘യുദ്ധദേവന്റെ’ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു—അതാണ് ഇന്ദ്രൻ.

എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ ഉൾഭാഗങ്ങളിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയതോടെ അവർ ഒരു കാർഷിക സമൂഹമായി മാറി (Agrarian Society). യുദ്ധങ്ങളേക്കാൾ അവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് നിലനിൽപ്പും സമാധാനവും സംരക്ഷണവുമായിരുന്നു. ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ വിഷ്ണുവിനും, കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെ സംഹാര-പുനഃസൃഷ്ടി പ്രതീകമായി ശിവനും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു. സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം എന്നിവയ്ക്ക് ത്രിമൂർത്തികൾ ഉണ്ടായി.

3. യജ്ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭക്തിയിലേക്കുള്ള മാറ്റം (Rise of Bhakti Movement)

വൈദികമതം പൂർണ്ണമായും മൃഗബലികളും സങ്കീർണ്ണമായ യാഗങ്ങളും (യജ്ഞങ്ങൾ) നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രം ആധിപത്യമുണ്ടായിരുന്ന ഇത് സാധാരണക്കാർക്ക് അപ്രാപ്യവും ചെലവേറിയതുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് സ്നേഹിക്കാനും ഭജിക്കാനും കഴിയുന്ന ലളിതമായ ഒരു ആരാധനാ രീതി ആവശ്യമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങളായ കൃഷ്ണനും രാമനും, അതുപോലെ ശിവനും സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന, ‘ഭക്തിയിലൂടെ’ പ്രീതിപ്പെടുന്ന ദൈവങ്ങളായി മാറി. ഇന്ദ്രനാകട്ടെ യാഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രീതിപ്പെടുന്ന, അഹങ്കാരിയായ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ഇമേജിൽ ഒതുങ്ങി. കൃഷ്ണൻ ഗോവർദ്ധന പർവ്വതം ഉയർത്തി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുന്ന കഥ ഈ സാംസ്കാരിക മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീകമാണ്.

4. ഉപനിഷത്തുകളുടെ ദാർശനിക വളർച്ച (Philosophical Evolution)

ഉപനിഷത്തുകളുടെ കാലഘട്ടമായപ്പോഴേക്കും വൈദിക ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ദാർശനികമായി. അവർ പ്രകൃതിശക്തികളായ ഇന്ദ്രനെയും അഗ്നിയെയും പ്രകീർത്തിക്കുന്നതിന് പകരം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമമായ സത്യത്തെ (നിർഗുണ പരബ്രഹ്മം) അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പുരാണങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈ അമൂർത്തമായ ‘പരബ്രഹ്മത്തെ’ സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചതാണ് ത്രിമൂർത്തികൾ. ഇന്ദ്രൻ എന്നത് പരമോന്നത ദൈവമെന്നതിൽ നിന്ന് മാറി, സ്വർഗ്ഗം ഭരിക്കുന്ന വെറുമൊരു ‘പദവി’ (Post) മാത്രമായി തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ആർക്കും തപസ്സിലൂടെ ഇന്ദ്രപദവിയിലെത്താം എന്നായി പുരാണങ്ങൾ.

5. ബൗദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ വെല്ലുവിളി

ഹിംസ നിറഞ്ഞ വൈദിക യാഗങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായ വെല്ലുവിളിയുയർത്തിയാണ് ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾ വളർന്നുവന്നത്. അവരെ നേരിടാനും ജനങ്ങളെ തിരികെ ആകർഷിക്കാനും അഹിംസയിലൂന്നിയ, ക്ഷേത്രാരാധനയുള്ള ഒരു പുതിയ മതവ്യവസ്ഥ ബ്രാഹ്മണമതത്തിന് ആവശ്യമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള അമിത മദ്യപാനിയായ (സോമരസ പ്രിയൻ), യുദ്ധക്കൊതിയനായ ദൈവത്തെ മുൻനിർത്തി ഇത് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ കരുണാമയനായ വിഷ്ണുവിനെയും സർവ്വവ്യാപിയായ ശിവനെയും മുൻനിർത്തി വൈദികമതം സ്വയം നവീകരിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ: ഇന്ദ്രന്റെ പതനവും ത്രിമൂർത്തികളുടെ ഉദയവും കേവലം ഒരു മതപരമായ മാറ്റമായിരുന്നില്ല. അത് ഇന്ത്യ എന്ന ഭൂപ്രദേശത്തെ വൈവിധ്യമാർന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും സമന്വയിപ്പിച്ച്, ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക ഐക്യവും (Cultural Hegemony) അധികാര ഘടനയും സൃഷ്ടിക്കാൻ അക്കാലത്തെ സമൂഹം നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ ഒരു പരിണാമമായിരുന്നു.

ദേവദാസികൾ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ദേവദാസി, അഥവാ ‘ദൈവത്തിൻ്റെ ദാസി’. ഈ പദത്തിന് പിന്നിൽ ഒരുകാലത്ത് ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിൻ്റെയും കലയുടെയും അത്യുന്നതങ്ങളിൽ വിളങ്ങിയ സ്ത്രീരത്നങ്ങളുടെ നൃത്തചുവടുകളുണ്ട്; ഒപ്പം, പിൽക്കാലത്ത് നിഷ്കരുണം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട ആയിരക്കണക്കിന് ജീവിതങ്ങളുടെ കണ്ണീർപ്പൂക്കളുമുണ്ട്. ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങളുടെ നിഴലിൽ, ഭക്തിയുടെയും കലയുടെയും മറവിൽ, അവർ ജീവിച്ചതും, മരിച്ചതും, ഒടുവിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതും ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ഏടുകളിലൊന്നാണ്.ഉണ്ണിനീലി - ദേവദാസി ഇന്ത്യയിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ സാമൂഹിക-മതപരമായ ആചാരമാണ്. ‘ദൈവത്തിന്റെ ദാസി’ (‘ദേവ’ – ദൈവം, ‘ദാസി’ – ദാസി/സേവിക) എന്നർത്ഥം വരുന്ന ഈ സമ്പ്രദായത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രമുണ്ട്.

ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ കൃത്യമായ ഉത്ഭവം അവ്യക്തമാണെങ്കിലും, സംഘകാല സാഹിത്യത്തിലും അതിനുശേഷമുള്ള ലിഖിതങ്ങളിലും ക്ഷേത്രങ്ങളെയും രാജസദസ്സുകളെയും ആശ്രയിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്ന നർത്തകിമാർ, ഗണികമാർ എന്നിവരെക്കുറിച്ച് സൂചനകളുണ്ട്. ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിൻ്റെ ഉത്ഭവം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, അത് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ മൂർത്തമായ ഭക്തിയുമായി അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നു. പുരാതന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ ‘ചിലപ്പതികാര’ ത്തിലെ നർത്തകിമാരായ ഗണികമാർ (ഉദാഹരണത്തിന്: മാധവി) സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതമായ പദവി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് സംഗീതത്തിലും നൃത്തത്തിലും ആഴത്തിലുള്ള അറിവുണ്ടായിരുന്നു.

  • ദൈവവിവാഹിതർ (നിത്യസുമംഗലികൾ): ദേവദാസികൾ ‘ദൈവത്തെ’ (പ്രതിഷ്ഠാമൂർത്തിയെ) വിവാഹം കഴിച്ചതിനാൽ, അവർക്ക് നിത്യസുമംഗലി എന്ന മഹത്തായ പദവി ലഭിച്ചു. സാധാരണ സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവ് മരിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന വൈധവ്യത്തിൻ്റെ ദുരിതം അവർക്ക് പേറേണ്ടി വന്നില്ല. ഈ പദവി അവരെ സാമൂഹികമായ ചടങ്ങുകളിൽ ബഹുമാന്യരാക്കി. സംഗീതവും നൃത്തവും ആയിരുന്നു അവർക്കന്നു പ്രധാനം.
  • ചോള കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രഭാവം: 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചോള രാജാക്കന്മാരുടെ ലിഖിതങ്ങളിൽ, തഞ്ചാവൂരിലെ ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ മാത്രം നാനൂറിലധികം ദേവദാസിമാർക്ക് രാജകീയമായ സംരക്ഷണവും ഭൂമിയും ധനവും നൽകിയിരുന്നതായി കാണാം. ഇവർ ‘ദേവർ അടിയാർ’ (ദൈവത്തിൻ്റെ ദാസിമാർ) എന്നറിയപ്പെട്ടു. ക്ഷേത്രത്തെ കേവലം ഒരു ആരാധനാലയം എന്നതിലുപരി, കലയുടെയും ഭരണനിർവഹണത്തിന്റെയും സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായും നിലനിർത്തി. UNESCO ലോക പൈതൃക കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഇടം നേടിയ ഈ ക്ഷേത്രം, ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള ക്ഷേത്ര നിർമ്മാണത്തിൻ്റെ അനശ്വരമായ മാതൃകയായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

പുരാതന നിയമന രീതികളനുസരിച്ച് ദേവദാസികളെ ഏഴ് തരത്തിൽ തരം തിരിച്ചിരുന്നു: സ്വയം ക്ഷേത്രത്തിന് സമർപ്പിച്ച ദത്ത മുതൽ, രാജാക്കന്മാരാൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട അലങ്കാര വരെ. ഇതിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്, ഈ സമ്പ്രദായം നിഷ്കളങ്കമായ ഭക്തി മുതൽ പിന്നീടു വന്ന വ്യാപാരപരമായ അടിമത്തം വരെ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നുവെന്നതാണ്.

🎭 പൈതൃകം: ക്ലാസിക്കൽ കലകളുടെ ജീവവാഹിനികൾ

ഇന്ത്യൻ ക്ലാസിക്കൽ നൃത്തങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭരതനാട്യം, മോഹിനിയാട്ടം, കുച്ചിപ്പുടി, ഒഡീസി എന്നിവയുടെ ജീവനാഡിയും പ്രധാന പോഷകരും ദേവദാസിമാരായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഉൾമുറിയിലെ ‘സദിർ ആട്ടം’ എന്നറിയപ്പെട്ട നൃത്ത രൂപമാണ് പിൽക്കാലത്ത് ഭരതനാട്യമായി പരിണമിച്ചത്.

അവർ കേവലം നർത്തകിമാർ മാത്രമായിരുന്നില്ല; നട്ട്വനാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗുരുക്കന്മാരുടെ ശിക്ഷണത്തിൽ സംഗീതം, സാഹിത്യം, പുരാണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം നേടിയിരുന്നു. അറിവും സൗന്ദര്യവും കലയും സമന്വയിച്ച ഒരു സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഓരോ ദേവദാസി സമൂഹവും.

🌑 ഇരുളടഞ്ഞ കാലം: അധഃപതനവും ചൂഷണത്തിൻ്റെ താലി കെട്ടുംdevadasi

ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ തകരുകയും, സാമൂഹിക ക്രമം ശിഥിലമാവുകയും ചെയ്തതോടെ, ദേവദാസി സമ്പ്രദായം ദുർബലമാവുകയും ചൂഷണത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്തു. ഭക്തിയുടെ പരിശുദ്ധിക്ക് പകരം, ലൈംഗികമായ അടിമത്തം അതിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. തികഞ്ഞ വേശ്യാവൃത്തിയിലേക്ക് ഈ സാമുദായികക്രമം മാറ്റപ്പെട്ടു.

പുരോഹിതന്മാർ ദൈവത്തിൻ്റെ പേരിൽ ദേവദാസികളുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി, അവരെ ക്ഷേത്രാങ്കണങ്ങളിലെ പൊതുസമ്പത്തായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇവിടെ, ‘ദേവദാസി’ എന്ന പദവി, വേശ്യാവൃത്തിക്ക് മറയായി മാറി. മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾക്കും സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനും ഒരു വിലയും കൽപ്പിക്കാതെ, ഈ സ്ത്രീകൾ കാമസമ്പൂർത്തിക്കുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. വടക്കൻ കർണാടകയിലെ സൗന്ദത്തി പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ ‘രഹസ്യമായി’ ഇന്നും തുടരുന്ന ഈ ദുരാചാരം, ദാരിദ്ര്യവും അജ്ഞതയും ചൂഷണത്തിൻ്റെ ആധുനിക റാക്കറ്റുകളുമായി കൈകോർക്കുന്നതിൻ്റെ ഭീകരമായ ഉദാഹരണമാണ്.

അഞ്ചിലധികം നൂറ്റാണ്ടുകളോളം സുസംഘടിതമായ അക്ഷീണ പരിശ്രമത്തിനൊടുവിലാണ് ബുദ്ധമതത്തെ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും വൈദികബ്രാഹ്മണർ തുടച്ചു നീക്കിയത്. മാനവിക മൂല്യങ്ങൾക്കു യാതൊരുവിധ പരിഗണനയും കൊടുക്കാതെ സ്ത്രീപുരുഷ ഭേദമന്യേ ആയിരക്കണക്കിനു കൂട്ടക്കൊലകൾ വൈദികബ്രാഹ്മണ്യം അന്നു നടത്തിയിരുന്നു. അനേകായിരം ഭിക്ഷുണികളെ ബലമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യിപ്പിച്ച് വൈദികന്മാരായ തങ്ങളുടെ കാമസമ്പൂർത്തി വരുത്തുന്നതിനായി അമ്പലങ്ങളിൽ പാർപ്പിച്ചിരുന്നു. ‘ദേവദാസി’ ബിരുദം ചാർത്തിക്കൊടുത്ത് പൊതുസമ്പത്തെന്ന നിലയിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നടകെട്ടിയിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠാമൂർത്തികളുടെ പേരിൽ ക്ഷേത്രപുരോഹിതന്മാർ ഇവരുടെ കണ്ഠത്തിൽ താലി കെട്ടിക്കൊടുക്കുകയും അങ്ങനെ ഇവരെ വേശ്യാവൃത്തിക്ക് അണിയിച്ചൊരുക്കി നിർത്തിവരികയും ചെയ്യുന്ന ശീലമായിരുന്നു ഇക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ദേവതയെ വിവാഹം കഴിച്ച അവർ നിത്യ-സുമംഗലികളായി – ഒരിക്കലും വിധവകളാകാൻ കഴിയാത്ത പദവി ലഭിച്ചതിനാൽ വളരെ വന്ദ്യമായ ഒരു സാമൂഹിക പദവി അന്നും ലഭിച്ചിരുന്നു.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ ആദ്യപാദം വരെ ഒരു പാരമ്പര്യമെന്ന നിലയിൽ തെക്കേ ഇന്ത്യയിൽ പല ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ഇതുണ്ടായിരുന്നു. ഉത്തര കർണാടകയിൽ ഇപ്പോഴും രഹസ്യമായി തുടരുന്നുണ്ടത്രേ. ബൽഗാമിലെ സോന്തത്തി, കൊക്തനൂർ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമാണെന്ന് വാർത്തകൾ വന്നിരുന്നു. പെൺകുട്ടികളെ ക്ഷിതാക്കൾ കറുത്ത രുദ്രാക്ഷ മാല ധരിപ്പിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിനു സമർപ്പിക്കുന്നു. വിവിധ പൂജകൾക്ക് ശേഷം അവൾ ദേവദാസിയായിമാറുന്നു. 2012 ഇൽ ധാർവാഡിൽ വെച്ച് 13 കാരിയെ ദോവദാസിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ പൊലീസി പിടികൂടിയിരുന്നു. ദേവദാസികൾക്കായി എല്ലാ വർഷവും ‘ജത്രാസ്‘ എന്നാരപരിപാടി നടക്കാറുണ്ട്. ദേവദാസികളായ പെൺകുട്ടികളെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനായി മുംബൈ, ഗോവ പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽും സെക്സ് റാക്കറ്റുകൾ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. 1934-ൽ ബോംബെ ദേവദാസി സംരക്ഷണ നിയമത്തോടെ ആരംഭിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് ദേവദാസി സമ്പ്രദായം നിരോധിക്കപ്പെട്ടു . ദേവദാസികളെയും മതേതര തെരുവ് നർത്തകരിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ സർക്കാരിന് കഴിയാത്തതിനാൽ ദേവദാസി ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൊളോണിയൽ വീക്ഷണം ഇപ്പോഴും ചർച്ചാവിഷയമാണ്.

പുരാതന ഹിന്ദു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അനുസരിച്ച് 7 തരം ദേവദാസികൾ  ഉണ്ട്:–

(1) ദത്ത – ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന് സ്വയം സമ്മാനമായി നൽകുന്നവൻ;

(2) വികൃത – അതേ ലക്ഷ്യത്തിനായി തന്നെത്തന്നെ വിൽക്കുന്നവൻ;

(3) ഭൃത്യ – കുടുംബത്തിന്റെ അഭിവൃദ്ധിക്കായി ക്ഷേത്ര സേവകയായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നവൾ;

(4) ഭക്തൻ – ഭക്തിയോടെ ദേവദാസികളോടൊപ്പം ചേരുന്നവൻ;

(5) ഹൃത – നിയമനക്കാരാൽ വശീകരിക്കപ്പെടുന്നവൻ;

(6) അലങ്കാര – തന്റെ തൊഴിലിൽ നല്ല പരിശീലനം നേടിയ, സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും ക്ഷേത്രത്തിൽ സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ;

(7) രുദ്രഗണിക അല്ലെങ്കിൽ ഗോപിക – ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് പതിവായി വേതനം വാങ്ങുന്ന, പാട്ടും നൃത്തവും ചെയ്യാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തി.

കേരളത്തിലെ മൃദുത്വം: മറ്റു പ്രദേശങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കേരളത്തിൽ ഈ സമ്പ്രദായത്തിന് ചെറിയൊരു ‘മൃദുത്വം’ ഉണ്ടായിരുന്നതായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും, ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതൻ്റെ താലി ചാർത്തൽ പോലുള്ള ആചാരങ്ങൾ 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ പകുതി വരെ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നത്, കേരളീയ സമൂഹത്തിലും ഈ അനാചാരത്തിൻ്റെ നിഴൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു എന്നതിൻ്റെ സൂചനയാണ്. ഇന്നത്തെ സൗത്തിന്ത്യ മൊത്തം ഈ ആചാരരൂപം നിലനിന്നിരുന്നു. അല്പം വൈകി വൈദികബ്രാഹ്മണ്യം ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ എത്തിയതിനാലാവാം ചെറിയൊരു മൃദുത്വം കേരളത്തിൽ കാണാനാവുന്നത്. കല്യാണം കഴിക്കും മുമ്പ് ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതനെ കൊണ്ട് പെൺകുട്ടിയുടെ കഴിത്തിൽ ആദ്യം താലി ചാർത്തുന്ന ചടങ്ങ് നിലനിന്നിരുന്നു. 20 ആം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ പകുതിയോളം ഇതു നിലനിന്നിരുന്നു. ഈ പതിവ് തങ്ങളുടെ സമുദായത്തിന് അപമാനമാണെന്ന് സമുദായ നേതൃത്വത്തിന് തോന്നിയതിനാലാായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ അക്കൂട്ടർ ഈ ആചാരം നിർത്തലാക്കിയത്. പിൽക്കാലത്തെ നമ്പൂതിരി-നായർ ബന്ധങ്ങൾ, ‘കെട്ടുകല്യാണം’ പോലുള്ള ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ചില വശങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് പഠിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

എന്നാൽ, എൻ്റെ നാട്ടിൽ ഈയിടെ ഒരു നായർ വീട്ടിൽ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞു പെണ്ണെത്തിയപ്പോൾ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ വൈകുന്നേരം, നാട്ടിൽ ഉള്ള മനയ്ക്കലെത്തി തന്ത്രിയുടെ കാൽതൊട്ടു വന്ദിച്ച് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിച്ച് വന്ന ആചാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനിതേപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ചു. ചോദിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യം ആ നായർ വീട്ടിൽ പണ്ടുമുതലേ ഉള്ള ആചാരമാണത്രേ അതെന്നായിരുന്നു. നാടിനും സമുദായത്തിനും അപമാനകരമായ ഈ വൃത്തികെട്ട സമ്പ്രദായത്തെ, പലതരം രൂപാന്തരങ്ങളാൽ മാറ്റം വരുത്തി തുടർന്നു കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട് എന്നു വേണം കരുതാൻ.

ദേവദാസി സമ്പ്രദായം കലയുടെയും ഭക്തിയുടെയും പേരിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു പുരാതന സമ്പ്രദായമായി തുടങ്ങി, കാലക്രമേണ ഭീകരമായ ചൂഷണത്തിലേക്കും അടിമത്തത്തിലേക്കും അധഃപതിച്ചതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. നിയമപരമായ നിരോധനം ഉണ്ടായിട്ടും, സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ കാരണം ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇത് ഇപ്പോഴും തുടരുന്നത് ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ചൂഷണത്തിനെതിരെ പോരാടിയ പരിഷ്കർത്താക്കൾ

സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അധഃപതനത്തോടെ അത് ലൈംഗിക ചൂഷണത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറിയപ്പോൾ, അതിനെതിരെ പോരാടിയ പ്രമുഖരിൽ പലരും ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ദേവദാസി കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നോ ഉള്ളവരായിരുന്നു.

 

എ. ഡോ. മുത്തുലക്ഷ്മി റെഡ്ഡി (1886-1968)

  • പശ്ചാത്തലം: ഒരു ദേവദാസി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ആദ്യത്തെ വനിതാ ഡോക്ടറും, ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാ നിയമനിർമ്മാണ സഭാംഗവും (മദ്രാസ് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ) ആയിരുന്നു ഡോ. മുത്തുലക്ഷ്മി റെഡ്ഡി.
  • സംഭാവന: ദേവദാസി സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കാനുള്ള പ്രസ്ഥാനത്തിന് അവർ നേതൃത്വം നൽകി.
  • പ്രധാന നിയമം: അവരുടെ അക്ഷീണമായ പരിശ്രമങ്ങളുടെ ഫലമായി, 1947-ൽ ‘മദ്രാസ് ദേവദാസി (നിരോധനം) നിയമം’ (Madras Devadasi (Prevention of Dedication) Act, 1947) പാസാക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ഈ സമ്പ്രദായത്തെ നിയമപരമായി ഇല്ലാതാക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

 

ബി. പെരിയാർ ഇ.വി. രാമസ്വാമി

  • പങ്ക്: തമിഴ്‌നാട്ടിലെ സാമൂഹ്യ പരിഷ്കർത്താവായ പെരിയാർ, ദേവദാസി സമ്പ്രദായം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാമൂഹ്യ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ സ്വയം മര്യാദ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ (Self-Respect Movement) ശക്തമായി നിലകൊണ്ടു. ഈ സമ്പ്രദായം സ്ത്രീകളെ അടിമത്തത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

ദേവദാസി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വന്ന പ്രശസ്ത കലാകാരികൾ

ദേവദാസി സമ്പ്രദായം നിരോധിക്കപ്പെടുകയും കലകൾ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് പൊതുവേദികളിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഈ പാരമ്പര്യത്തിലെ നിരവധി വനിതകൾ ക്ലാസിക്കൽ നൃത്തത്തെ ലോകോത്തര നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി.

എ. ബാലസരസ്വതി (ടി. ബാലസരസ്വതി – 1918–1984)

  • പ്രശസ്തി: 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഭരതനാട്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വക്താക്കളിൽ ഒരാളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
  • പാരമ്പര്യം: അവർ പ്രശസ്തമായ തഞ്ചാവൂർ ബാലസരസ്വതി നട്ട്വനാർ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു. ദേവദാസി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് നൃത്തം പൊതുവേദിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചവരിൽ പ്രമുഖയായിരുന്നു അവർ. ഭരതനാട്യത്തിന്റെ ആധികാരികത നിലനിർത്തുന്നതിൽ അവർ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.

ബി. രമണി റാംനാഥ് (മദ്രാസ് രുക്മിണി)

  • പശ്ചാത്തലം: ദേവദാസി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഇവർ, ഈ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വന്ന് ചലച്ചിത്ര മേഖലയിലും നൃത്ത രംഗത്തും ശ്രദ്ധേയയായി.

 

സി. ആർ. മുത്തുക്കണ്ണമ്മാൾ (R. Muthukannammal – 1928-2021)

  • പശ്ചാത്തലം: പുതുക്കോട്ടയിലെ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലെ അവസാനത്തെ ദേവദാസികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു ഇവർ.
  • സംഭാവന: സദിർ നൃത്തത്തിന്റെ ആധികാരിക രൂപം അടുത്തറിയുന്ന അപൂർവ്വം വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. സദിർ (ഭരതനാട്യത്തിന്റെ പഴയ രൂപം) പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ ഗവേഷകർക്ക് ഇവർ വലിയ സഹായം നൽകി. 2022-ൽ ഇവർക്ക് രാജ്യം പത്മശ്രീ നൽകി ആദരിച്ചു.

 

കെട്ടുകല്യാണം: ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പ്രാധാന്യം

കെട്ടുകല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് പ്രധാനമായും അറിയേണ്ട വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

1. 🕰️ ചടങ്ങിന്റെ സ്വഭാവം

  • അനുഷ്ഠാനപരമായ വിവാഹം: ഈ ചടങ്ങ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വിവാഹം ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പെൺകുട്ടി കൗമാരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുന്നോടിയായി നടത്തുന്ന ഒരു സാമൂഹികമായ പ്രഖ്യാപനവും അനുഷ്ഠാനവുമായിരുന്നു. പെൺകുട്ടിക്ക് ഏഴോ, ഒമ്പതോ, പതിനൊന്നോ വയസ്സ് ആകുമ്പോഴാണ് സാധാരണയായി ഇത് നടത്തിയിരുന്നത്.
  • താലി കെട്ട്: അരഞ്ഞാൺ, താലി എന്നിവ ചാർത്തിക്കൊണ്ടാണ് ചടങ്ങ് നടത്തിയിരുന്നത്. ഈ താലി ചാർത്തിക്കൊടുക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ‘കെട്ടുകാരൻ’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു.
  • കെട്ടുകാരൻ: കെട്ടുകാരൻ ചിലപ്പോൾ ഉയർന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട ഒരു പുരുഷനായിരിക്കും (പലപ്പോഴും ബ്രാഹ്മണൻ), അല്ലെങ്കിൽ സമുദായത്തിലെ തന്നെ മറ്റൊരു പുരുഷനായിരിക്കും. ഈ കെട്ടുകാരന് ചടങ്ങോടെ പെൺകുട്ടിയുമായിട്ടുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അവസാനിക്കും.

2. 🎯 ലക്ഷ്യവും പ്രാധാന്യവും

  • ജാതി ശുദ്ധി: കെട്ടുകല്യാണം നടത്തിയിരുന്ന സമുദായങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇത് പെൺകുട്ടിയുടെ ജാതി ശുദ്ധി ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനും, അവളെ വിവാഹജീവിതത്തിന് യോഗ്യയാക്കി മാറ്റുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു നിർബന്ധിത ആചാരമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു.
  • മാതൃമേധാവിത്വവും മരുമക്കത്തായവും: മരുമക്കത്തായം നിലനിന്നിരുന്ന നായർ പോലുള്ള സമുദായങ്ങളിൽ, ഈ ചടങ്ങ് പൈതൃകപരമോ നിയമപരമോ ആയ ഒരു ബന്ധത്തിനും വഴിവെച്ചിരുന്നില്ല. ചടങ്ങിന് ശേഷം കെട്ടുകാരൻ പെൺകുട്ടിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയിരുന്നു.

3. 📉 സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അവസാനം

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെയും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിലുമായി സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെയും ഫലമായി ഈ ആചാരം വിമർശിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

  • ഈ ആചാരം അനാവശ്യമായ ധൂർത്തും സാമൂഹിക അപമാനവുമാണ് എന്ന് സമുദായ നേതൃത്വത്തിന് ബോധ്യപ്പെട്ടതിൻ്റെ ഫലമായി കേരളത്തിൽ ഈ സമ്പ്രദായം ക്രമേണ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി.
ശ്രദ്ധിക്കുക: പിൻകാല ദേവദാസി സമ്പ്രദായവുമായി (താലി കെട്ടി വേശ്യാവൃത്തിക്ക് വിടുന്നത്) ഇതിന് ചില രൂപസാദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, കെട്ടുകല്യാണം പ്രധാനമായും സാമൂഹിക പദവിയും ജാതി ശുദ്ധിയും ഉറപ്പുവരുത്താൻ വേണ്ടി മാത്രം നടത്തിയിരുന്ന ഒരു അനുഷ്ഠാനപരമായ ചടങ്ങായിട്ടാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത്. യഥാർത്ഥ ലൈംഗികബന്ധം ഈ ചടങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതിന് തെളിവുകളില്ല.

ദക്ഷിണഭാരതത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ദർപ്പണം: പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഭാരതീയ സാഹിത്യത്തിലെ അനശ്വരമായ ഒരദ്ധ്യായമാണ് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രാചീന ഭൂമി. ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആരംഭിച്ച് പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യം വരെ നീണ്ടുനിന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ പിറവിയെടുത്ത പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക, മതപരമായ ജീവിതചിത്രങ്ങളെ അതേപടി പകർത്തിവച്ചുകൊണ്ട് ഇന്നും കാലാതിവർത്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ചിലപ്പതികാരം, മണിമേഖലൈ, ചിന്താമണി, കുണ്ഡലകോശി, വളയാപതി എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു രത്നങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഈ കാവ്യസമുച്ചയം, ഓരോന്നും അതിന്റെ യുഗത്തിലെ മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളതയും, ആചാരങ്ങളുടെ പൊരുളും, നൈതിക മൂല്യങ്ങളുടെ തിളക്കവും, ധാർമ്മിക പ്രബോധങ്ങളുടെ ദീപ്തിയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ സമഗ്രമായ പഠനത്തിൽ, ഓരോ കാവ്യത്തിന്റെയും സൃഷ്ടിപരമായ പരിസരവും, സ്രഷ്ടാവിന്റെ പശ്ചാത്തലവും, ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥാസന്ദർഭങ്ങളും, അന്നത്തെ സാമൂഹിക-മതപരമായ സ്വാധീനങ്ങളും, ആഴത്തിലുള്ള ഭാവാനുഭവങ്ങളും വിശദമായി വിശകലനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ജൈന-ബുദ്ധ ആശയങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനം, ബ്രാഹ്മണിക വൈദിക ധാരയുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ, ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രകാശോർജ്ജസ്വലമായ ഉയർച്ച എന്നിവയുടെയെല്ലാം കാലക്രമപരമായ വികാസവും, സാംസ്കാരികപരമായ പ്രതിഫലനങ്ങളും ഇവിടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു.

പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ എന്ന സാഹിത്യവിസ്മയം മാത്രമല്ല, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാംസ്കാരിക സംഗമഭൂമിയായിരുന്ന കൊടുങ്ങല്ലൂർ (വഞ്ചിമാനഗരം) പോലുള്ള കേന്ദ്രങ്ങൾ, ഭരണകൂടങ്ങളുമായുള്ള രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഘടനയുടെ സങ്കീർണ്ണതകൾ എന്നിവയും ഈ പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഓരോ വാക്കും, ഓരോ ആശയവിനിമയവും, കഥയുടെ ഓരോ ഉറവിടവും സമ്മേളിക്കുമ്പോൾ തമിഴ്–കേരള സാംസ്കാരിക ഐക്യത്തിന്റെ ദീപ്തമായ വെളിച്ചം ഈ കാവ്യങ്ങളിൽ പ്രഭ ചൊരിയുന്നതായി കാണാം.

ചരിത്രപരമായ അന്വേഷണങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മതയും, സാഹിത്യവിശകലനത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും, സാമൂഹ്യ-മതപരമായ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ സമന്വയവും ഉൾക്കൊണ്ട ഈ പ്രബന്ധം, ഒരു സമഗ്രവായനയുടെ ഉദാത്ത മാതൃകയാണ്. പ്രാചീന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെയും, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിന്റെയും, മതപരവും സാമൂഹികവുമായ ഘടനകളുടെയും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ദൃശ്യാവലോകനം വായനക്കാർക്ക് സമ്മാനിക്കാൻ ഈ പഠനം ഉപകരിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു.

1) ചിലപ്പതികാരം: ചിലമ്പിൻ്റെ പ്രതിധ്വനി 🎶

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സാഹിത്യ വിസ്മയങ്ങളുടെ മകുടമാണ് ചിലപ്പതികാരം (Cilappatikaram). ഈടുറ്റ കൃതികളിൽ ഏറ്റവും ആദ്യത്തേതും, പ്രശസ്തിയിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ളതുമാണ് ഈ മഹാകാവ്യം. ചേര രാജകുമാരനായ ഇളങ്കോവടികൾ (Ilango Adigal) ആണ് ഇതിന്റെ അനശ്വരനായ രചയിതാവ് എന്ന കാര്യത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാർ ഏകാഭിപ്രായക്കാരാണ്. “ചിലമ്പ്” (കാലിൽ അണിയുന്ന മംഗലക്കോൽ) എന്നും “പ്രതികാരം” (നീതി നേടൽ) എന്നും രണ്ട് വാക്കുകൾ സംയോജിക്കുമ്പോൾ “ചിലപ്പതികാരം” എന്ന നാമം പിറവിയെടുക്കുന്നു — അർത്ഥം: ചിലമ്പിന്റെ പ്രതികാരം.

 

നീതിയുടെ അഗ്നിജ്വാല 🔥

കാവ്യത്തിൻ്റെ ആത്മാവ് കുടികൊള്ളുന്നത് കണ്ണകി, കോവലൻ എന്ന ദമ്പതികളുടെ ജീവിത ദുരന്തത്തിലാണ്. പാണ്ട്യരാജ്യത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായ മധുരാനഗരത്തിൽ, ഒരു കള്ളക്കേസിൽപ്പെട്ട് അന്യായമായി കൊല്ലപ്പെട്ട കോവലൻ എന്ന ഭർത്താവിനു നീതി നേടിക്കൊടുക്കാനായി, ദുഃഖവും രോഷവും കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് കണ്ണകി നടത്തിയ ധീരമായ പോരാട്ടമാണ് ഇതിലെ മുഖ്യ പ്രമേയം. കണ്ണകിയുടെ പരിശുദ്ധമായ സങ്കടം, ദിവ്യമായ ശക്തിയായി പരിണമിക്കുകയും, ആ ശക്തിയാൽ മധുരാനഗരം മുഴുവൻ ചുട്ടെരിയുകയും ചെയ്യുന്ന നീതിയുടെ ദൈവിക പര്യവസാനം ഈ കൃതിയുടെ ഹൃദയമാണ്. പിന്നീട്, ചേരരാജാവായ ചെങ്കുട്ടുവൻ കണ്ണകിയെ ദേവിയായി പ്രതിഷ്ഠിച്ച് പാട്ടിണി ദേവീ ആരാധന സ്ഥാപിക്കുന്നതോടെ കഥ പൂർണ്ണമാകുന്നു.

 

ചരിത്രവും സംസ്‌കാരവും 📜

ചിലപ്പതികാരം വെറുമൊരു മഹാകാവ്യം മാത്രമല്ല; അത് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ സാമൂഹ്യരേഖയും ചരിത്രസാക്ഷ്യവും കൂടിയാണ്. വഞ്ചിമാനഗരം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ), പുഹാർ, മധുര തുടങ്ങിയ അന്നത്തെ പ്രധാന നഗരങ്ങളുടെ വാണിജ്യ ജീവിതം, സമൂഹത്തിലെ വർഗ്ഗവ്യവസ്ഥ, സ്ത്രീകൾക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനം, വിവിധ മതാചാരങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ വ്യക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഇത് ഒരു ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികപരവുമായ അമൂല്യരേഖ എന്ന നിലയിൽ വിലമതിക്കപ്പെടുന്നു.

കാവ്യത്തിൻ്റെ ഭാഷാശൈലിയും വിഷയസന്ദർഭങ്ങളും ഇത് പല്ലവരുടെ കാലഘട്ടത്തിനു മുൻപ് രചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് സൂചന നൽകുന്നു. വഞ്ചികാണ്ഡത്തിലെ കേരള സാമൂഹ്യസൂചനകൾ കാരണം, ഈ കൃതി ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ പ്രദേശത്തുവെച്ചാണ് എഴുതപ്പെട്ടതെന്ന് പണ്ഡിതർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ, ചിലപ്പതികാരം ഇന്നും തമിഴ്-കേരള സാംസ്കാരിക ഐക്യത്തിൻ്റെ തിളങ്ങുന്ന അടയാളമായും, നീതിയുടെയും സ്ത്രീശക്തിയുടെയും പ്രതീകമായും, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാഹിത്യത്തിൻ്റെ മഹാശില്പമായും അമരത്വം പുലർത്തുന്നു.

2) മണിമേഖല: കരുണയുടെയും മോക്ഷത്തിൻ്റെയും പാത 🪷

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ നിരയിലെ രണ്ടാമത്തെ രത്നമാണ് മണിമേഖല (Manimekalai). ഇത് കേവലമൊരു കാവ്യമല്ല, മറിച്ച് ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ ആത്മീയമായ തുടർച്ച വഹിക്കുന്ന മഹത്തായ ഒരു കൃതിയാണ്. സാത്തനാർ (Sathanar) എന്ന വിഖ്യാതനായ ബൗദ്ധചിന്തകനാണ് ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ സ്രഷ്ടാവ്. ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായകനായിരുന്ന കോവലനു നർത്തകിയായ മാധവിയിൽ ജനിച്ച മകളാണ് മണിമേഖല. അങ്ങനെ, സാമൂഹിക നാടകമായിരുന്ന ചിലപ്പതികാരത്തിനു ധാർമ്മികതയുടെയും മോക്ഷത്തിൻ്റെയും തലത്തിലുള്ള ഒരു തുടർച്ച നൽകാൻ ഈ കൃതിക്ക് സാധിച്ചു.

 

അമൃതസുരഭിയും അന്നദാനവും 🍚

മണിമേഖലയുടെ കഥ ബൗദ്ധസന്യാസ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള അവളുടെ പരിവർത്തനത്തെയാണ് അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. ലോകത്തിലെ സുഖഭോഗങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, കരുണയുടെയും ധാർമ്മികതയുടെയും വഴിയിലൂടെ അവൾ മോക്ഷമാർഗ്ഗം തേടുന്നു. ഈ യാത്രയിൽ അവൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന അത്ഭുതപാത്രമാണ് “അമൃതസുരഭി”. അനന്തമായ അന്നം നൽകുന്ന ഈ ദൈവിക പാത്രം ഉപയോഗിച്ച്, മണിമേഖല ദരിദ്രർക്കും വിശപ്പുമൂലം വലയുന്നവർക്കും ഭക്ഷണം നൽകി അവരുടെ ദുരിതം അകറ്റുന്നു. ഇതിലൂടെ, മനുഷ്യസ്നേഹത്തിൻ്റെയും സമത്വബോധത്തിൻ്റെയും ഉദാത്തമായ സന്ദേശം കൃതിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.

 

ദാർശനികമായ പ്രഘോഷണം 🕉️

മണിമേഖല ഒരു കാവ്യം എന്നതിലുപരി, ബൗദ്ധധർമ്മത്തിൻ്റെ തത്വചിന്താപരമായ പ്രഘോഷണമാണ്. ലോകമോഹങ്ങളെ ത്യജിച്ച്, കരുണയും അഹിംസയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ബൗദ്ധസന്ദേശം ഇതിലെ പ്രധാന പ്രമേയമാണ്. അന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീയുടെ നിലപാട്, ധർമ്മത്തോടുള്ള സമീപനം, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആത്മീയ തേട്ടങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിലൂടെ വ്യക്തമായി പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്നു.

ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കണ്ട രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹ്യഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, മണിമേഖലയിൽ ദാർശനികവും മതപരവുമായ ആശയങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ കൃതി, ബൗദ്ധസാഹിത്യത്തിൻ്റെ തമിഴ് പ്രതിനിധി, മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ ആന്തരസന്ദേശം വഹിക്കുന്ന കാവ്യം, ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ ആത്മീയ പുനർജന്മം എന്ന നിലയിൽ സാഹിത്യ ലോകത്ത് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

3) ചിന്താമണി: ഭോഗത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിലേക്ക് 🕊️

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ മധ്യസ്ഥാനത്ത്, ചിന്താമണി (Chintamani) എന്ന മഹാകാവ്യം തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു കൃതിയല്ല, മറിച്ച് ജൈനമതത്തിൻ്റെ തത്വചിന്തയെയും ആധ്യാത്മികതയെയും തമിഴ് കാവ്യലോകത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ച ഉദാത്തമായ ദർപ്പണമാണ്. തിരുതക്കതേവർ (Thirutakkathevar) എന്ന വിവേകിയായ ജൈനസന്യാസിയാണ് ഈ അനശ്വരമായ കാവ്യത്തിൻ്റെ രചയിതാവ്. ഈ കൃതിയുടെ ഉത്ഭവം ക്രി.വ. 9-ാം നൂറ്റാണ്ടിനടുത്ത് ആണെന്ന് പണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

 

ജീവകൻ്റെ ജീവിതയാത്ര 👑

കാവ്യത്തിന്റെ കാതൽ, ജീവകചിന്താമണി എന്ന മഹാശൂരനും ധീരനുമായ രാജകുമാരൻ്റെ സങ്കീർണ്ണമായ ജീവിതവൃത്താന്തമാണ്. അവൻ്റെ അനേകം പ്രണയാനുഭവങ്ങൾ, ത്രസിപ്പിക്കുന്ന യുദ്ധവിജയങ്ങൾ, ഉറച്ച ധാർമ്മികബോധം, ഒടുവിൽ ലോകത്തെ ത്യജിച്ചുള്ള ലോകവിരക്തി എന്നിവയാണ് ഇതിലെ മുഖ്യ പ്രമേയങ്ങൾ. ജീവിതത്തിൻ്റെ ആനന്ദഭോഗങ്ങളിൽ നിന്നും ആത്യന്തികമായ ആത്മമോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിവർത്തനമാണ് ഈ കൃതിയുടെ ആഴമേറിയ കാമ്പ്.

 

കാവ്യസൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ സിംഹാസനം ✨

സാഹിത്യപരമായി, ചിന്താമണി അത്യധികം സമ്പന്നമായ ഭാഷാശൈലി, ഉജ്ജ്വലമായ വർണ്ണനകൾ, സംഗീതാത്മകമായ താളം എന്നിവകൊണ്ട് പ്രശസ്തമാണ്. വിശിഷ്ടമായ ശ്ലോകങ്ങൾ, പ്രതീകസമ്പുഷ്ടമായ ആവിഷ്കാരം, അലങ്കാരങ്ങളുടെ മേളനം എന്നിവ ഈ കൃതിയെ തമിഴ് കവിതയുടെ ഉന്നത സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്തി. ഇത് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ ഒരു സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായ പുനരുജ്ജീവനം കൊണ്ടുവന്ന കൃതിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ധാർമ്മികമായി, ജൈനമതത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങളാണ് ഇതിന് ആധാരം. അഹിംസ, സത്യം, സന്മാർഗ്ഗം, ലോകവിരക്തി തുടങ്ങിയ ജൈനതത്വങ്ങൾ ഇതിൽ പ്രസക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ജീവകൻ്റെ ജീവിതം ഭൗതികമായ ലൗകികഭോഗങ്ങളിൽ നിന്നും പരമശാന്തിയിലേക്കുള്ള ഒരു ആധ്യാത്മിക യാത്രയായിട്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

ചിന്താമണി പിൽക്കാലത്തെ തമിഴ് കാവ്യസമ്പ്രദായത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുകയും, അനേകം കവികൾക്ക് അതിൻ്റെ കാവ്യശൈലിയും തത്വചിന്തയും മാതൃകയാവുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ ഇത് ഒരു ജൈനമഹാകാവ്യമായിരുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ, തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ ഭാവനാശക്തിയും ആത്മീയതയും സമന്വയിപ്പിച്ച അമരകൃതി എന്ന നിലയിലാണ് എന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

 

4) കുണ്ഡലകോശി: സത്യാന്വേഷണത്തിൻ്റെ ചുരുളഴിയൽ 🦋

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ നിരയിൽ നാലാമതായി ശോഭിക്കുന്ന കൃതിയാണ് കുണ്ഡലകോശി (Kundalakesi). ബൗദ്ധമതത്തിൻ്റെ ആഴമേറിയ തത്വചിന്തയും നൈതികബോധവും കാവ്യാത്മകമായി സമന്വയിപ്പിച്ച ഒരു മഹാകാവ്യമാണിത്. നാതകുത്തനാർ (Nathakuthanar) എന്ന വിഖ്യാതനായ ബൗദ്ധകവിയാണ് ഇതിൻ്റെ രചയിതാവായി കരുതപ്പെടുന്നത്. കൃതിയുടെ ഭാഷാശൈലിയും ആശയഘടനയും ഇത് ക്രി.വ. 5-ആം മുതൽ 6-ആം നൂറ്റാണ്ടിനിടയ്ക്ക് രചിക്കപ്പെട്ടതാകാം എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

 

നായികയുടെ വിപ്ലവം 💔

കാവ്യത്തിന് പേര് നൽകിയ കുണ്ഡലകോശി എന്ന നായിക, ഒരു ധനിക കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച സുന്ദരിയും സ്വാഭിമാനിനിയും ആയിരുന്നു. വിധി അവളെ ഒരു കള്ളനുമായി പ്രണയത്തിലാക്കി, എന്നാൽ അവൻ അവളെ വഞ്ചിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ, ധാർമ്മികപ്രബോധം ഉണർന്ന അവൾ അവനെ വധിക്കാൻ നിർബന്ധിതയായി. ഈ ദുരന്തം അവളുടെ മനസ്സിൽ ലോകവിരക്തിയും ആത്മാന്വേഷണവും ജനിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് അവൾ ബൗദ്ധസംഘത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ഒരു സന്യാസിനിയായി മാറുന്നതാണ് കാവ്യത്തിൻ്റെ ഇതിവൃത്തം.

 

മധ്യമമാർഗ്ഗത്തിൻ്റെ സന്ദേശം 🧘‍♀️

സത്യാന്വേഷണവും ആത്മമോക്ഷവുമാണ് ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ മുഖ്യസന്ദേശം. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ അനിത്യത, ഭോഗവിരക്തി, സത്യധർമ്മം, കരുണ എന്നിവയെല്ലാം കാവ്യത്തിൻ്റെ മുഖ്യരേഖകളിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്നു. നായികയുടെ തീവ്രമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ, ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ മധ്യമമാർഗ്ഗം (മിതമായ ജീവിതരീതി) അത്യന്തം ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരു ദുരന്തമെന്നോണം, കുണ്ഡലകോശിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, നിലവിൽ ലഭ്യമായ ചില ഭാഗങ്ങൾ പോലും മതപരമായും സാഹിത്യപരമായും അമൂല്യമായ മൂല്യം വഹിക്കുന്നു.

സ്ത്രീയുടെ ആത്മമോക്ഷാവകാശത്തെ തുറന്നുപറയുന്ന ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ആദ്യ കൃതികളിലൊന്നായാണ് കുണ്ഡലകോശി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത് സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെയും ആത്മീയബോധത്തിൻ്റെയും പ്രാചീന പ്രതീകം, കൂടാതെ ബൗദ്ധനൈതികതയുടെ കവിതാത്മക അവതരണം എന്ന നിലയിലും തമിഴ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ സുപ്രധാനമായ സ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്നു.

5) വളയാപതി: നഷ്ടപ്പെട്ട ജൈനരത്നം 💎

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിലെ അഞ്ചാമത്തെയും, ഇന്ന് പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ ലഭ്യമല്ലാത്തതുമായ ഒരു ദുഃഖസ്മരണയാണ് വളയാപതി (Valayapathi). ഈ മഹാകാവ്യത്തിൻ്റെ രചയിതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ വിവരങ്ങൾ കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, കൃതിയുടെ ഭാഷാശൈലിയുടെയും ആശയരൂപത്തിന്റെയും പിൻബലത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ ജൈനമതപരമായ ഒരു കൃതിയായി കണക്കാക്കുന്നു. ഇതിൻ്റെ രചന ക്രി.വ. 9-ആം നൂറ്റാണ്ടിലോ 10-ആം നൂറ്റാണ്ടിലോ ആയിരിക്കാം എന്ന് പൊതുവായി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

 

ആത്മബോധത്തിൻ്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ 📜

വളയാപതിയുടെ പൂർണ്ണമായ പ്രമേയം അജ്ഞാതമായി തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവശേഷിക്കുന്ന 32 വരികളിൽ നിന്നും ചില പുരാതന ഉദ്ധരണികളിൽ നിന്നും അതിൻ്റെ ആന്തരിക താൽപര്യം ഗ്രഹിക്കാൻ സാധിക്കും. ധർമ്മം, അഹിംസ, ലോകവിരക്തി, ആത്മബോധം എന്നീ ജൈനസിദ്ധാന്തങ്ങളാണ് ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ അടിത്തറയായി വർത്തിച്ചിരുന്നത്. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ധാർമ്മികസംഘർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു കൃതിയായിട്ടാണ് ഇതിനെ കാണുന്നത്.

ചീവകചിന്താമണി പോലുള്ള പുരാതന ജൈനഗ്രന്ഥങ്ങളുമായി ഈ കൃതിയുടെ ഭാഷാശൈലിക്ക് ശക്തമായ സാമ്യമുണ്ട്. ഈ സമാനത ഇരുവരും ഒരേ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ പരിസരത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചവരാകാം എന്നതിന് തെളിവാണ്. കൂടാതെ, തമിഴ് ഭാഷാശൈലിയുടെ പരിണാമഘട്ടങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന വിലപ്പെട്ട തെളിവുകൾ വളയാപതിയുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്.

 

മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള പ്രതീകം ✨

മറ്റു പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, വളയാപതി ഒരു വിലപ്പെട്ട മത-ദാർശനിക രേഖയായിരുന്നു. എങ്കിലും, സമയത്തിൻ്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അതിൻ്റെ പൂർണ്ണമായ സൗന്ദര്യം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇന്ന് ഇത് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൻ്റെ “നഷ്ടപ്പെട്ട അമൂല്യരത്നം” എന്ന നിലയിലാണ് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്.

വളയാപതി എന്ന പേരിൻ്റെ അർത്ഥം പോലും “വളയം ധരിക്കുന്നവൻ്റെ കഥ” എന്നാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് — അതായത്, ഭൗതികമായ ലോകബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മനുഷ്യയാത്രയുടെ പ്രതീകാത്മകമായ രൂപം. അതിനാൽ വളയാപതി ഒരു കാവ്യകൃതിയെന്നതിലുപരി ആത്മീയമോക്ഷത്തിൻ്റെ പ്രതീകാത്മക രൂപം എന്ന നിലയിലാണ് പണ്ഡിതന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത്.

ഇളങ്കോവടികൾ: രാജപദവി ത്യജിച്ച കവിശ്രേഷ്ഠൻ 👑➡️🧘

തമിഴ് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ അനശ്വരമായ ഒരദ്ധ്യായം എഴുതിച്ചേർത്ത വ്യക്തിയാണ് ഇളങ്കോവടികൾ (Ilango Adigal). ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ചേര രാജവംശത്തിലെ രാജകുമാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. വഞ്ചിമാനഗരം (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ) തലസ്ഥാനമാക്കിയ ചേരലാതൻ രാജാവിന്റെ ഇളയ മകനായും, പ്രസിദ്ധനായ ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ പ്രിയ സഹോദരനായും ഇളങ്കോവടികൾ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.

 

അധികാരം വേണ്ടെന്നുവെച്ച ആത്മീയ യാത്ര 🌟

ലോകീയാധികാരത്തിന്റെ സിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ വ്യക്തിയാണ് ഇളങ്കോവടികൾ. ‘വടികൾ’ (അഥവാ അദികൾ – സന്യാസി) എന്ന വിശേഷണം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത് സന്ന്യാസവ്രതം സ്വീകരിച്ചതിനാലാണ്.

ഇളങ്കോവടികൾ സന്യാസിയായി മാറിയതിനു പിന്നിൽ ഒരു ജ്യോതിഷ പ്രവചനം ഉണ്ടായിരുന്നു:

ഒരു ദിവസം രാജസദസ്സിലെത്തിയ ജ്യോതിഷി ഇളങ്കോവടികൾ രാജാവാകുമെന്നും, സഹോദരനായ ചെങ്കുട്ടുവൻ രാജാവാകില്ലെന്നും പ്രവചിച്ചു. എന്നാൽ, സിംഹാസനം സഹോദരൻ ചെങ്കുട്ടുവന് അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ച ഇളങ്കോവടികൾ, ജ്യോതിഷ പ്രവചനം തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കുവാനും, സഹോദരനുവേണ്ടി രാജപദവി പൂർണ്ണമായി ത്യജിക്കുവാനുമായി ഉടൻ തന്നെ സന്ന്യാസവ്രതം സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റേയും, ലോകവിരക്തിയുടേയും പ്രതീകമായി ഈ ത്യാഗം മാറി. അങ്ങനെ ലോകീയാധികാരങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറി അദ്ദേഹം കവിതയുടെയും ദർശനത്തിന്റെയും വഴിയിലൂടെ അമരത്വം നേടി.

 

ചിലപ്പതികാരം: സാംസ്‌കാരിക പാലം 🌉

ഇളങ്കോവടികളുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ സംഭാവന, തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളിലൊന്നായ വിഖ്യാത കൃതി ചിലപ്പതികാരമാണ്. കേരളത്തെയും തമിഴ്നാടിനെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അനശ്വരമായ ഒരു സാംസ്കാരിക പാലമായി ഈ കൃതി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ചിലപ്പതികാരം രചിക്കപ്പെട്ടത് ഏകദേശം ക്രി.വ. 2-ാം നൂറ്റാണ്ടിലോ 3-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലോ ആകാനാണ് സാധ്യതയെന്ന് പണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഇതിൽ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്ന സാമൂഹ്യരീതികളും വാണിജ്യബന്ധങ്ങളും അന്നത്തെ വഞ്ചിമാനഗരം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ) ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ പ്രധാന തുറമുഖമായിരുന്നതിനും തെളിവാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ചിലപ്പതികാരം കൊടുങ്ങല്ലൂരിലോ അതിനോട് ചേർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലോ ആണ് രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന നിഗമനം ഉറച്ച ചരിത്ര തെളിവുകളോടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

കൃതിയിൽ പല്ലവരെക്കുറിച്ചോ അവരുടെ ഭരണകാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരു പരാമർശവും ഇല്ലാത്തതിനാൽ, പല്ലവരുടെ കാലത്തിനു മുൻപ് തന്നെയാണ് ചിലപ്പതികാരം രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ചരിത്രശാസ്ത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കാവ്യത്തിലെ വഞ്ചികാണ്ഡം ഭാഗം കേരള ചരിത്രവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി സാംസ്കാരിക സൂചനകൾ നൽകുന്നു. ഈ കൃതി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹ്യരേഖകളും വാണിജ്യജീവിതവും കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന അമൂല്യമായൊരു കാലദർപ്പണമാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

ചേരലാതൻ: വാണിജ്യവും വിജ്ഞാനവും സംഗമിച്ച ഭരണാധികാരി 👑⛵

ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പുരാതന ചേരരാജവംശത്തിൻ്റെ സിംഹാസനം അലങ്കരിച്ച പ്രധാന ഭരണാധികാരികളിലൊരാളായിരുന്നു ചേരലാതൻ (Chera Lathan). വഞ്ചിമാനഗരം (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ) തലസ്ഥാനമാക്കി അദ്ദേഹം ഭരണം നടത്തി. ചരിത്രപരമായ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലോ മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ തുടക്കത്തിലോ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭരണകാലം വ്യാപിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. തമിഴ് സാംസ്കാരിക പരിസരത്തെയും കേരളീയ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളില്ലാതെ ഏകീകരിച്ച ഒരു സമന്വയ ഭരണാധികാരിയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

 

രാജകുടുംബത്തിലെ ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ തേജസ്സ് ✨

ചേരലാതനു രണ്ട് പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു—മൂത്ത മകൻ ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ (യുദ്ധശൗര്യത്തിലും ഭരണനീതിയിലും) പ്രസിദ്ധനായ ഭരണാധികാരി ആയിരുന്നു. ഇളയ മകൻ ഇളങ്കോവടികൾ ആകട്ടെ,  ലൗകീകാധികാരം ത്യജിച്ച് ആത്മീയവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ചിലപ്പതികാരം എന്ന മഹാകാവ്യത്തിലൂടെ അമരത്വം നേടി. ഈ വിധത്തിൽ, ചേരലാതൻ്റെ കുടുംബം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ ഭൗതികശക്തിയുടെയും ആത്മീയശക്തിയുടെയും ഉദാത്തമായ പ്രതീകമായി നിലകൊണ്ടു.

 

മുചിരിയുടെ വാണിജ്യപ്രഭാവം ⚓

ചേരലാതൻ്റെ ഭരണകാലഘട്ടം വഞ്ചിമാനഗരം ഒരു മഹത്തായ വാണിജ്യകേന്ദ്രമായി മാറിയ കാലമായിരുന്നു. റോമൻ സാമ്രാജ്യവുമായി നേരിട്ടുള്ള വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ പുലർത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹം, അറബിക്കടൽ വഴിയുള്ള വിദേശവ്യാപാരം വഴി രാജ്യത്തിന് വൻ സാമ്പത്തിക പുരോഗതി നേടി. അക്കാലത്ത് കേരളഭൂമി “മുചിരി പട്ടണം” എന്നും “വഞ്ചി” എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതായി പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

 

സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഉണർവ്വ് 📖

ചേരലാതൻ്റെ കാലഘട്ടം സാഹിത്യത്തിലും സംസ്കാരത്തിലും ഒരു വലിയ ഉണർവിൻ്റെ കാലമായിരുന്നു. തമിഴ്-സംസ്കൃത സംസ്കാരങ്ങൾ പരസ്പരം ഇടകലർന്നതും, ദേവാരാധനാരീതികളും യാഗശാലകളും വളർന്നതും ഈ സുവർണ്ണകാലത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകളായിരുന്നു. ഈ ഭരണകാലം പല്ലവരുടെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് മുൻപുള്ള ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സൗഭാഗ്യകാലമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ചേരലാതൻ കേരളചരിത്രത്തിലും തമിഴ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിലും സമന്വയത്തിൻ്റെയും വാണിജ്യത്തിൻ്റെയും പ്രതീകമായ ഭരണാധികാരിയായി എന്നെന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ: ചെങ്കൊടി ഉയർത്തിയ നീതിയുടെ രാജാവ് 🚩

ചേരരാജവംശത്തിലെ ഭരണാധികാരികളിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനും ധീരനുമായ രാജാവാണ് ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭരണകാലം ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാന ഭാഗത്തോ മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ ആരംഭത്തിലോ ആയിരുന്നെന്ന് പണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. “ചെൻകുട്ടുവൻ” എന്ന നാമത്തിൻ്റെ അർത്ഥം പോലും “ചെങ്കൊടി ഉയർത്തിയവൻ” എന്നാണ് — അതായത്, യുദ്ധവിജയങ്ങളുടെ തീവ്രമായ പ്രതീകമായി അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടു.

 

കവിതയിൽ അനശ്വരനായ സഹോദരസ്നേഹം 🫂

സഹോദരനായ ഇളങ്കോവടികളോട് അളവറ്റ സ്നേഹം പുലർത്തിയ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു ചെങ്കുട്ടുവൻ. രാജപദവി ത്യജിച്ച് സന്യാസിയായ ഇളങ്കോവടികൾ, തൻ്റെ വിശ്വവിഖ്യാത കാവ്യമായ ചിലപ്പതികാരത്തിലൂടെ ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ ധീരതയും നീതിബോധവും അനശ്വരമാക്കി. കണ്ണകിയുടെ ദിവ്യഗാഥയെ അനുസ്മരിക്കുന്ന “വഞ്ചികാണ്ഡം” എന്ന ഭാഗം ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ വാഴ്ത്തലുകളും വിജയശ്രീയായി നടത്തിയ ഭരണവും വർണ്ണിക്കുന്നു.

ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായികയായ കണ്ണകിയെ ദേവതയായി സ്ഥാപിച്ച് ക്ഷേത്രനിർമ്മാണം നടത്തിയത് ചെങ്കുട്ടുവൻ തന്നെയാണെന്ന ചരിത്രപരമായ വിശ്വാസം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒന്നാണ്.

 

വാണിജ്യത്തിൻ്റെ ഉന്നതശൃംഗം ⛰️

ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ, ചേരരാജ്യം വ്യാപാരത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർന്നു. കൊടുങ്ങല്ലൂർ (വഞ്ചി) തലസ്ഥാനമാക്കി, പടിഞ്ഞാറൻ കടലോരവ്യവസായത്തെയും കിഴക്കൻ മലനിരകളിലെ ധാതുസമ്പത്തിനെയും തൻ്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെ അടിത്തറയാക്കി അദ്ദേഹം. തമിഴ് സാംസ്കാരിക മേഖലയും കേരളഭൂമിയും ഒന്നിച്ച് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക ഐക്യമായി വളർന്നത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ദൂരവീക്ഷണമുള്ള നേതൃത്വത്തിലാണ്.

ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ കാലഘട്ടം തമിഴ്-കേരള സംസ്‌കാരങ്ങളുടെ സുവർണ്ണകാലമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നീതിപ്രതിബദ്ധനായ, മതസഹിഷ്ണുത പുലർത്തിയ, വാണിജ്യവികസനത്തിന് പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകിയ ഭരണാധികാരിയായി അദ്ദേഹത്തെ ചരിത്രം ആദരവോടെ ഓർക്കുന്നു. ചെങ്കുട്ടുവൻ ആവിഷ്കരിച്ച “കണ്ണകി ആരാധന” കേരളത്തിലെ ദേവീഭക്തിസംപ്രദായത്തിന്റെയും സ്ത്രീശക്തിപൂജയുടെയും ആരംഭസൂചനയായി പണ്ഡിതർ വിലയിരുത്തുന്നു.

 

ചിലപ്പതികാരം: വഞ്ചിമാനഗരത്തിൽ പിറന്ന മഹാകാവ്യം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ ബന്ധം) 🏰

 

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാഹിത്യത്തിലെ കിരീടം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ചിലപ്പതികാരം, അതിന്റെ ജന്മഭൂമി തേടുമ്പോൾ എത്തിച്ചേരുന്നത് കേരളത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ഹൃദയഭൂമിയിലാണ് — അതായത്, പുരാതന വഞ്ചിമാനഗരം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ). ഈ നിഗമനത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന  ശക്തമായ ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികപരവുമായ തെളിവുകൾ താഴെ നൽകുന്നു:

 

1. വഞ്ചിമാനഗരത്തിൻ്റെ അനശ്വര പരാമർശം

ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ മൂന്നാം ഭാഗമായ വഞ്ചികാണ്ഡം, “വഞ്ചി” എന്ന നഗരത്തെ ഭരണകേന്ദ്രമായും സാംസ്കാരിക സിരാകേന്ദ്രമായും നിരന്തരം വാഴ്ത്തുന്നു. ചേരരാജവംശത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ഈ വഞ്ചി, ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനോട് ചേർന്ന പ്രദേശമാണെന്ന് പുരാവസ്തുശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളും സംസ്‌കാരപഠനങ്ങളും ഐകകണ്‌ഠേന സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കാവ്യത്തിൻ്റെ ഹൃദയം തുടിച്ചത് ഈ മണ്ണിലാണെന്നതിന് ഇതിലും വലിയൊരു സാക്ഷ്യം ആവശ്യമില്ല.

 

2. മുചിരിയുടെയും വാണിജ്യത്തിൻ്റെയും ഭൂമിശാസ്ത്ര സത്യങ്ങൾ

കാവ്യത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന നദീതടങ്ങൾ, സജീവമായ തുറമുഖങ്ങൾ, കടൽമാർഗങ്ങൾ, സമ്പന്നമായ വ്യാപാരസ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം പെരിയാർ നദീതടത്തെയും കൊടുങ്ങല്ലൂർ തുറമുഖ പ്രദേശങ്ങളെയും വ്യക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കൃതിയിൽ പറയുന്ന “മുചിരിപ്പട്ടണം”, “വഞ്ചിപ്പട്ടണം” എന്നീ പേരുകൾ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൻ്റെയും സമീപപ്രദേശങ്ങളുടെയും പുരാതന നാമങ്ങളാണ്. ക്രി.വ. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകോത്തര റോമൻ വ്യാപാരികൾ എത്തിച്ചേർന്നിരുന്ന തുറമുഖം ഈ മുചിരി തന്നെയായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത, ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ ചരിത്രപരമായ കൃത്യത ഉറപ്പിക്കുന്നു.

 

3. ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ: ഭരണത്തിന്റെ ഹൃദയം 👑

കാവ്യത്തിൻ്റെ അന്ത്യത്തിൽ, കണ്ണകിയെ ദേവിയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന പട്ടാഭിഷേക ദൃശ്യത്തിൽ ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവനാണ് മുഖ്യപങ്ക് വഹിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ ഭരണചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ചേരരാജാവാണ്. അതിനാൽ, ഈ മഹാകാവ്യം രചിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് കൊടുങ്ങല്ലൂർ ചേരഭരണകൂടത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ഹൃദയമായിരുന്നു എന്ന നിഗമനം അവിതർക്കമാണ്.

 

4. ഭാഷയുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും സംഗമം 🫂

ചിലപ്പതികാരത്തിലെ ഭാഷാഘടന പ്രധാനമായും തമിഴാണെങ്കിലും, അതിൽ കേരളീയ പദപ്രയോഗങ്ങളും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ധാരാളമായി കാണാം. വഞ്ചി, പാട്ടിണി ദേവി, നീരാട്ട്, പൂജാചാരങ്ങൾ, അരങ്ങേറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ കേരളത്തിലെ പ്രാചീന ദേവാരാധനാരീതികളുമായി അതിശയകരമായ സാമ്യം പുലർത്തുന്നു. ഇത് ചിലപ്പതികാരം ഒരു തമിഴ്-കേരള സംസ്‌കാരസന്ധിയിലെ ആത്മബന്ധത്തിൻ്റെ ഉൽപ്പന്നമാണ് എന്ന നിരീക്ഷണത്തിന് ബലം നൽകുന്നു.

 

5. പല്ലവരാഹിത്യം: കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ തെളിവ് ⏳

ക്രി.വ. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷമാണ് പല്ലവരുടെ ഭരണം ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ചിലപ്പതികാരത്തിൽ പല്ലവരെക്കുറിച്ചോ അവരുടെ തലസ്ഥാനമായ കാഞ്ചിപുരത്തെക്കുറിച്ചോ യാതൊരു പരാമർശവുമില്ല. ഈ മൗനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഈ കൃതി പല്ലവർക്ക് മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ, അതായത് ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭരണകാലത്ത്, സംഘകാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ് രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണ്.

 

6. പത്തിനി ദേവി ആരാധനയുടെ ചരിത്രപരമായ തുടർച്ച 🪔

ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കണ്ണകിയെ ദേവിയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന രംഗം, കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ പത്തിനി ദേവി ആരാധനയുടെ (ജൈനരുടെ പത്തിനി – പത്മാവതീദേവി) ആരംഭസൂചനയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിനായി അദ്ദേഹം നഗരത്തിൽ കണ്ണകിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ഒരു കണ്ണകിക്കോട്ടം പണിതിരുന്നു. പിന്നീട് ഈ രൂപം കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതീക്ഷേത്രത്തിലെ ദേവാരാധനയിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു. ഈ മതപരമായ തുടർച്ചയും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ അഭേദ്യമായ ബന്ധവും തന്നെ, ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ രചനാ സ്ഥലം കൊടുങ്ങല്ലൂരാണെന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ സാംസ്കാരിക തെളിവായി നിലകൊള്ളുന്നു.

 

7. പറവൂർ ചരിതം

ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ ദിഗ്വിജയം കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ പറൈയൂർ (പറവൂർ) വാസിയായ ഒരു ചാക്കൈയ്യൻ്റെ (ചാക്കിയാർ – ചാക്യാർ?) ആടൽ കണ്ട് രസിക്കുന്നതായും ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കാണുന്നു. യവനരുമായി നെടുംചേരലാതൻ നടത്തിയ യുദ്ധങ്ങളേയും ഈ കാവ്യത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്.

 

8. ഇളങ്കോവടികളുടെ പശ്ചാത്തലം

ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ രചയിതാവായ ഇളങ്കോവടികൾ വഞ്ചിമാനഗരം ആസ്ഥാനമാക്കിയ ചേര രാജകുമാരനായിരുന്നു. രാജപദവി ത്യജിച്ച് സന്യാസിയായി മാറിയ അദ്ദേഹം, സ്വാഭാവികമായും താൻ ജീവിച്ചുവളർന്ന ഭരണപരവും സാംസ്കാരികവുമായ ചേര തലസ്ഥാനത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരിക്കും കാവ്യം രചിക്കുക. രചയിതാവിൻ്റെ പശ്ചാത്തലം ഈ നിഗമനത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുന്നു.

 

10. ചേരരാജ്യത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക വിവരണങ്ങൾ

കാവ്യത്തിൽ ചേരരാജ്യത്തെ മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങളേക്കാളും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും വർണ്ണിക്കുന്നു. മലനിരകൾ, നദികൾ, ചേരന്മാരുടെ ജീവിതരീതികൾ, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ എന്നിവയുടെയെല്ലാം സൂക്ഷ്മവും വിശദവുമായ വിവരണം നൽകുന്നത്, രചയിതാവ് ചേരനാടിനോട് ഉണ്ടായിരുന്ന ആഴമായ വൈകാരിക ബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

 

11. ബ്രാഹ്മണികമല്ലാത്ത ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളുടെ പ്രാമുഖ്യം

ചിലപ്പതികാരത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആരാധനാ സമ്പ്രദായങ്ങളിൽ പത്തിനി  ദേവി പോലുള്ള ബ്രാഹ്മണികമല്ലാത്ത പ്രാദേശിക ദൈവങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും (ഉദാഹരണത്തിന് മുതുവഴികൾ) പ്രധാന സ്ഥാനം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഈ ആചാരങ്ങൾ അക്കാലത്തെ കേരളീയ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ പ്രബലമായിരുന്ന പ്രാദേശിക ഭക്തി സമ്പ്രദായങ്ങളോട് അതിരൂക്ഷമായ സാമ്യം പുലർത്തുന്നു. ഇത് കൃതിയുടെ രചനാപരിസരം ചേരതലസ്ഥാനമായ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനോട് ചേർന്നതാണെന്നതിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്.

ദക്ഷിണഭാരതത്തിലെ മതസംഘർഷങ്ങളും നവീകരണവും: പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ 🕉️☸️

തമിഴ് ഭൂമിയുടെ (ചേര, ചോഴ, പാണ്ഡ്യ രാജ്യങ്ങൾ) ആദ്യകാല സാമൂഹിക ചിത്രം മതപരമായ ആശയങ്ങളുടെയും ദാർശനിക സംഘർഷങ്ങളുടെയും കത്തലുകളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു. പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ ഈ വിശ്വാസപരമായ പരിവർത്തനങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കാലകണ്ണാടിയായി വർത്തിക്കുന്നു.

 

1. ബ്രാഹ്മണിക വൈദികമതം: സാംസ്കാരിക സ്ഥാനമാറ്റത്തിൻ്റെ ആരംഭം 🌅

ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് തമിഴ് ഭൂമിയിൽ നാടോടി, ദ്രാവിഡ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യമാണ് ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്നത്. അയ്യൻ, കാത്രവൾ, മായോൻ, വല്ലിവെള്ളാളൻ തുടങ്ങിയ ദേശീയ ദേവതാരാധനകൾ ജനജീവിതത്തിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യ ചേരൻ കാലഘട്ടം (ക്രി.വ. 1 മുതൽ 3 വരെ) ആയപ്പോഴേക്കും ആര്യ-വൈദികമതത്തിൻ്റെ ശക്തമായ സ്വാധീനം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുതുടങ്ങി. ബ്രാഹ്മണർ ഈ ഭൂമികയിലേക്ക് കുടിയേറി, യാഗശാലകൾ, വേദപാഠശാലകൾ, അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ സ്ഥാപിച്ച് വൈദികാചാരങ്ങൾക്ക് വേരൂന്നി.

ചിലപ്പതികാരം ഈ സംസ്‌കാര സംഗമത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. മധുരയിലെ കാവൽക്കളിയും കണ്ണകി ദേവിയായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന വിധവും ബ്രാഹ്മണിക ആചാരങ്ങളുമായി മിശ്രിതമാണ്. കാവ്യത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വേദാഗമങ്ങളെയും, ദേവതാരാധനകളെയും, ഹോമങ്ങളെയും പരാമർശിക്കുന്നത്, ജൈന-ബുദ്ധ സ്വാധീനത്തിനൊപ്പം ബ്രാഹ്മണിക മതവും സാമൂഹ്യരംഗത്ത് സ്വാധീനം ഉറപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയെന്നതിൻ്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ്.

 

2. ജൈന–ബുദ്ധ സ്വാധീനവും വൈദിക പ്രതിരോധവും ⚔️

പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളിൽ മൂന്ന് കൃതികൾ (ചിലപ്പതികാരം, മണിമേഖലൈ, കുണ്ഡലകേശി) ജൈന–ബുദ്ധ ദർശനങ്ങളുടെ ഉൾക്കാഴ്ച വഹിക്കുന്നവയാണ്. അഹിംസയും കരുണയും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ഈ കൃതികളിൽ, വൈദിക ആചാരങ്ങളിലെ അനാവശ്യ യാഗങ്ങളെയും, അഹിംസാ വിരുദ്ധമായ ബലികർമ്മങ്ങളെയും, സ്ത്രീകളോടും സാധാരണക്കാരോടുമുള്ള അനീതികളെയും ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്ന സ്വരം കേൾക്കാം.

ഈ ദാർശനിക വിമർശനങ്ങളോടുള്ള മറുപടിയായി, ബ്രാഹ്മണിക മതം തങ്ങളുടെ സ്മൃതികളും ആചാരങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു ശക്തമായ തിരിച്ചുവരവ് നടത്തി. ഇതിൻ്റെ ഫലമായി ശൈവവും വൈഷ്ണവവുമായ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വളർന്നു വികസിച്ചു. നായന്മാരുടെയും ആഴ്വാറുകളുടെയും (ക്രി.വ. 6 മുതൽ 9 വരെ) ഭക്തിപ്രസ്ഥാന കാലഘട്ടം ഈ വൈദിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ സാംസ്കാരികപരമായ പ്രതിഫലനമാണ്.

  • അഹിംസാ പ്രധാനം: ബുദ്ധ–ജൈന ദർശനങ്ങളുടെ മുഖ്യസങ്കേതം അഹിംസാ, അതായത് ജീവജാലങ്ങളെ കേടാക്കാതിരിക്കുക, ആയിരുന്നു. ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കൊവ്വൽ കൊലപ്പെടുത്തലുകൾക്കെതിരെ പ്രകടമായ വിമർശനമാണ് ഉള്ളത്.

  • സ്ത്രീ നിലപാട്: കുന്നകി, മണിമേഖല എന്നീ നായികമാർ ആത്മധർമ്മപരമായ ശക്തിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും പ്രത്യക്ഷപെടുത്തി. ബുദ്ധ–ജൈന മതം സ്ത്രീയുടെയും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെയും ആത്മീയ അവകാശം ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള ഉപാധിയായി പ്രവർത്തിച്ചു.

  • സാമൂഹ്യ നീതി: സാമൂഹിക അനീതി, ഉത്തമൻ–അവസാനയാത്രകളിലെ പീഡനങ്ങൾ എന്നിവക്കെതിരെ ബോധവൽക്കരണം.

  • ആത്മീയ–സാമൂഹ്യ അനുകൂലീകരണം: ലോകഭോഗത്തിൽ നിന്നും മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉള്ള ശ്രമം, കാവ്യങ്ങളുടെ മുഖ്യപങ്കായി എത്തി.

ഇങ്ങനെ, ആദ്യഘട്ടം മനുഷ്യന്റെ നൈതിക–ആത്മീയ ചിന്തന കാവ്യ രൂപത്തിലൂടെ വ്യാപിച്ചു.

 

3. സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ പരിണാമം 🔄

വൈദിക മതം സമൂഹത്തിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ദക്ഷിണഭാരതത്തിലെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു:

    • വർണ്ണവ്യവസ്ഥയും ജാതിക്രമവും കൂടുതൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തപ്പെട്ടു. സാമൂഹ്യവും മതപരവുമായ നിയന്ത്രണം ഉറപ്പാക്കി. ബ്രാഹ്മണർ സുപ്രധാന സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
    • യാഗങ്ങൾ, പുണ്യശീലങ്ങൾ, നിശ്ചിത ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ സാധാരണ ജീവിതത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായി മാറി. വേദപാഠങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ എന്നിവ ശക്തിപ്പെട്ടു.
    • സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനം: ചിലപ്പതികാരത്തിലെ കണ്ണകിയെപ്പോലെ ശക്തമായ സ്ത്രീരൂപങ്ങൾ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടെങ്കിലും, പിന്നീട് സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യവും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളും ചുരുങ്ങുന്ന പ്രവണത കണ്ടു.
    • ആത്മീയ മൂല്യങ്ങൾ: ബുദ്ധ-ജൈന ആചാരങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ (ശൈവ–വൈഷ്ണവ ഭക്തി) സമൂഹത്തിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെയും സമർപ്പണത്തിൻ്റെയും പുതിയ ആത്മീയ മൂല്യങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.

    • ധാരാള്യ–അഭിജാതവ്യവസ്ഥ: യജ്ഞകർത്താക്കളായ ബ്രാഹ്മണർ രാജ്യഭരണത്തിലും സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണത്തിലും പങ്കാളികളായി.

ബുദ്ധ–ജൈന വിമർശനം: ബുദ്ധ–ജൈന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വിമർശനങ്ങളെ സമീപകാല ലേഖനങ്ങളിലും കാവ്യങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണിക അഭിപ്രായങ്ങൾ മറുപടി നൽകി.

ഈ ഘട്ടം പൗരാണിക–ധാർമ്മിക അന്തരീക്ഷം ദൃഢമാക്കുകയും സമൂഹത്തിൽ ഓർത്തഡോക്‌സി നിലപാട് സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.

4. ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉദയം (AD 8–10 നൂറ്റാണ്ടുകൾ)

വൈദിക പ്രതികരണത്തിനുശേഷം ശൈവ–വൈഷ്ണവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർന്നു.

  • ഭക്തി കേന്ദ്രങ്ങൾ: ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ദേവീ–ദൈവ ആരാധന, ഹോമ–യാഗം എന്നിവ ജനജീവിതത്തിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു.

  • ആത്മീയ–സാമൂഹിക സംയോജനം: ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം ദാരിദ്ര്യ–വർഗ്ഗഭേദം മറികടക്കുകയും, സ്ത്രീകൾക്കും സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കും ആരാധനാ അവകാശം നൽകുകയും ചെയ്തു.

  • സാഹിത്യ പ്രതിഫലനം: ഭക്തികവിതകൾ, സ്റ്റോറിയുകൾ, കീർത്തനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ സമൂഹം നേരിടുന്ന ധാരാള്യ പ്രശ്നങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു.

  • മനുഷ്യത്വ–ആത്മീയ സംവേദന: ജൈന–ബുദ്ധത്തിന്റെ ശാന്തമായ ധാർമ്മിക സന്ദേശവും ബ്രാഹ്മണിക യാഗവൈദികങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ട പുതിയ ആരാധനാരീതികളും സംയോജിച്ചു.

ഇങ്ങനെ, പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായി പള്ളിവിധികൾ, ക്ഷേത്രപദ്ധതികൾ, ജനസാമൂഹിക അവബോധം എന്നിവ മാറി, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഭക്തി–സാംസ്കാരിക സംയോജനം സൃഷ്ടിച്ചു.

5. ദക്ഷിണഭാരത സംസ്കാരത്തിൻ്റെ വിത്ത് 🌱

അതുകൊണ്ട്, തമിഴ് പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ കേവലം സാഹിത്യസൃഷ്ടികളല്ല, മറിച്ച് ബ്രാഹ്മണിക മതത്തിൻ്റെ ഉയർച്ചയും, ജൈന–ബുദ്ധ മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും തമ്മിലുള്ള തീവ്രമായ ദാർശനിക സംഘർഷത്തിൻ്റെ കാലഘട്ടത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ മതസംഘർഷം തന്നെയാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പിന്നീട് ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു നൂതന സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനം രൂപപ്പെടാനുള്ള വിത്തായി മാറിയതും.