സനാതനം

Posted on March 7, 2026March 9, 2026 by Rajesh Odayanchal

“ഭൂതകാലം ഒരു വിളക്കായിരിക്കണം, നമുക്ക് വഴികാട്ടാൻ; അതൊരിക്കലും ഒരു ചങ്ങലയാകരുത്, നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ. പഴമയിലെ തിന്മകളെ വിശുദ്ധമെന്ന് വാഴ്ത്തുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം വേറെയില്ല.”

സനാതനചിന്തകൾ

പുരാണങ്ങളിലെ നൈതിക തകർച്ച

മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ശൈശവദിശയിൽ രൂപംകൊണ്ട പുരാണങ്ങൾ കേവലം അത്ഭുതകഥകളുടെ സമാഹാരമല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ആദിമ വാസനകളുടെയും അധികാര മോഹങ്ങളുടെയും ലൈംഗിക തൃഷ്ണകളുടെയും ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണ്. നന്മയുടെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും പ്രഭാവലയങ്ങൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും നാം കാണാതെ പോകുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയുടെ മൂടുപടമിട്ട് മറച്ചുവെക്കുന്നതോ ആയ അനേകം ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ അന്തർലീനമായിട്ടുണ്ട്. ‘ഇന്നിന്റെ കണ്ണിലൂടെ’ പുരാണങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുക എന്നത് ഭൂതകാലത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ അടയാളമാണ്.

ആധുനിക സാമൂഹിക നീതിയുടെയും ലിംഗസമത്വത്തിന്റെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും അളവുകോലുകൾ വെച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പുരാതന കാലത്ത് ‘ദൈവീകം’ അല്ലെങ്കിൽ ‘അലംഘനീയം’ എന്ന് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന പല സന്ദർഭങ്ങളും ഇന്ന് അവിശ്വസനീയമായ വൈകൃതങ്ങളായോ ക്രൂരതകളായോ അനുഭവപ്പെടുന്നു. സ്വന്തം മകളെ മോഹിച്ച സ്രഷ്ടാവും, വഞ്ചനയിലൂടെ സ്ത്രീകളെ സ്വന്തമാക്കിയ ദേവരാജാവും, വംശശുദ്ധിക്കായി ദാസിമാരെ ഇരയാക്കിയ രാജവംശങ്ങളും, പ്രകൃതിയെ ചതിയിലൂടെ ചുട്ടുകരിച്ച നായകന്മാരും പുരാണ താളുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

പുരാണങ്ങളിലെ ഇത്തരം സങ്കീർണ്ണമായ രതിക്രിയകളെയും, അധികാര ദുർവിനിയോഗങ്ങളെയും, ഹിംസയെയും ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയാണിവിടെ. ഭക്തിയുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളെയും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയെയും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയും തുറന്നു കാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ പുരാണങ്ങളെ ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ. പ്രകാശത്തിന് പിന്നിലെ നിഴലുകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഈ യാത്ര, മാറ്റമില്ലാത്ത ‘സനാതന’ സത്യങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ നടത്തിയ അധർമ്മങ്ങളുടെയും അതിക്രമങ്ങളുടെയും നേർച്ചിത്രമാണ്.

ഋഷിമാർക്കും അവർ പറയുന്ന ദേവന്മാർക്കും എന്തുമാവാം എന്നൊരു രീതി പല കഥകളിലുമുണ്ട്. മിക്കവാറും സന്ദർഭങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ വെറും ഉപഭോഗവസ്തുക്കളായോ ശാപമേൽക്കേണ്ടി വരുന്നവരായോ മാറുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെയോ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരുടെയോ ജീവൻ അധികാരത്തിന് വേണ്ടി ബലി നൽകാം. ഇങ്ങനെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്കു പുരാണേതിഹാസങ്ങളിൽ കാണാനാവും. ചുരുക്കം ചിലത് ചെറിയ വാക്കുകളിൽ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രന്റെ കാമവൈകൃതങ്ങളും അഹല്യാ മോക്ഷവും

ആര്യജനതയുടെ ചരിത്രത്തിലും വേദകാലഘട്ടത്തിലെ വിശ്വാസസംഹിതകളിലും ഏറ്റവും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തുള്ള ദൈവമാണ് ഇന്ദ്രൻ. കേവലം ഒരു ആരാധനാമൂർത്തി എന്നതിലുപരി, ആര്യന്മാരുടെ അധിനിവേശത്തിന്റെയും യുദ്ധവീര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായാണ് ഇന്ദ്രൻ പുരാണങ്ങളിലും ചരിത്രത്തിലും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രപരമായ വായനയിൽ, മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ആര്യന്മാരുടെ ഗോത്രത്തലവന്റെ ദൈവീക രൂപമായാണ് ഇന്ദ്രനെ കാണുന്നത്. ആര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രന്റെ സഹായം തേടിയിരുന്നു. ആര്യ ജനതയുടെ പടത്തലവനായിരുന്നു ഇന്ദ്രൻ.

ഇന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശേഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ‘പുരന്ദരൻ’. ‘പുരങ്ങൾ’ അഥവാ കോട്ടകൾ തകർക്കുന്നവൻ എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. സിന്ധുനദിതട സംസ്കാരത്തിലെ നഗരങ്ങളെയും അവിടുത്തെ കോട്ടകളെയും തകർത്ത് ആര്യന്മാർക്ക് വഴിയൊരുക്കിയത് ഇന്ദ്രനാണെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ (ഉദാഹരണത്തിന് മോർട്ടീമർ വീലർ) നിരീക്ഷിക്കുന്നു. തദ്ദേശവാസികളായ ‘ദസ്യുക്കളെ’ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ ആര്യന്മാരെ സഹായിച്ചു എന്ന് വേദങ്ങൾ പറയുന്നു.

ഇന്ദ്രൻ പലപ്പോഴും വെളുത്ത നിറമുള്ളവനായും സുവർണ്ണ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവനായും ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ആര്യന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നവനായി ഇന്ദ്രൻ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു. ഇത് അക്കാലത്തെ വംശീയമായ വകതിരിവുകളെയും (Racial distinction) സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ആര്യന്മാരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെയും അധിനിവേശത്തിന്റെയും വീര്യത്തിന്റെയും ഒരു രൂപകമാണ് ഇന്ദ്രൻ. ആര്യ-ദ്രാവിഡ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും പുരാണപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ എന്നത് കേവലം ഒരു ദേവനല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ അധിനിവേശത്തിന്റെ പടത്തലവനാണ്. സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണം ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ആര്യൻ അധിനിവേശമാണെന്ന് ചരിത്രകാരനായ മോർട്ടീമർ വീലറുടെ (Mortimer Wheeler) നിരവധി തെളിവുകളിലൂടെ സമർത്ഥിരുന്നുണ്ട്. അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ, നമുക്ക് ഇന്ദ്രനിൽ നിന്നും തുടങ്ങാം.

ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ പുരാണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഒരു ‘സീരിയൽ അഡൾട്ടറർ’ (Serial Adulterer) ആയാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഭൂമിയിലെ സുന്ദരികളെ പ്രാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ചതിയും വഞ്ചനയും നിറഞ്ഞതാണ്. ഗൗതമ മഹർഷിയുടെ പത്നിയായ അഹല്യയെ മോഹിച്ച ഇന്ദ്രൻ, മുനി ആശ്രമത്തിൽ ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം ധരിച്ച് അഹല്യയെ സമീപിക്കുന്നു. വന്നിരിക്കുന്നത് തന്റെ ഭർത്താവല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അഹല്യ വഴങ്ങിയെന്നും, അല്ല വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും രണ്ട് തരത്തിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് അഹല്യയായിരുന്നു. ഗൗതമൻ അവളെ ശപിക്കുകയും അവൾ കല്ലായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ സ്ത്രീ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങൾ (യോനികൾ) മുളച്ചു വരാൻ മുനി ശപിച്ചു (പിന്നീട് ഇത് ആയിരം കണ്ണുകളായി മാറ്റി).

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘റേപ്പ് ബൈ ഡിസെപ്ഷൻ’ (Rape by Deception) അഥവാ വഞ്ചനയിലൂടെയുള്ള ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. ഒരാളുടെ സമ്മതം (Consent) വാങ്ങുന്നത് മറ്റൊരു വ്യക്തിയുടെ വേഷം ധരിച്ചാണെങ്കിൽ അത് നിയമപരമായി ബലാത്സംഗമാണ്. കൂടാതെ, തെറ്റ് ചെയ്ത പുരുഷനേക്കാൾ (ഇന്ദ്രൻ) കൂടുതൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീയാണ് (അഹല്യ) എന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെ ഉദാഹരണമായി പഠനങ്ങളിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം. ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസ്സുകളെ ആസ്വദിച്ചിട്ടും തൃപ്തി വരാതെ ഭൂമിയിലെ സ്ത്രീകളെ വേട്ടയാടുന്നത് അധികാരഗർവ്വിന്റെ അടയാളമാണ്.

പുരുഷത്വം നഷ്ടപ്പെടൽ (വൃഷണ നാശം): വാത്മീകി രാമായണത്തിൽ ഗൗതമൻ ഇന്ദ്രനെ ശപിക്കുന്നത് അവന്റെ വൃഷണങ്ങൾ (Testicles) അറ്റുപോയി നപുംസകമായി മാറട്ടെ എന്നാണ്. പിന്നീട് ദേവന്മാർ ഇടപെട്ട് ഒരു ആടിന്റെ വൃഷണം (മേഘവൃഷണം) ഇന്ദ്രനിൽ തുന്നിച്ചേർത്താണ് ആ കുറവ് പരിഹരിച്ചത് എന്ന് രാമായണം പറയുന്നു. അധികാരമുള്ള ഒരു പുരുഷന് തന്റെ തെറ്റിൽ നിന്ന് എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുന്നത് എന്ന് ഈ കഥ കാണിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരത്തിലെ വലിയൊരു ‘അപമാനം’ (യോനികൾ), പിന്നീട് സർവ്വവ്യാപിയായ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ ‘അലങ്കാരമായി’ (ആയിരം കണ്ണുകൾ) മാറ്റപ്പെടുന്നു. സഹസ്രാക്ഷൻ എന്നത് പിന്നീട് ഇന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിശേഷണമായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ചതിയിലൂടെ ലൈംഗികമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട അഹല്യയ്ക്ക് കല്ലായി മാറാനോ (പുരാണങ്ങളിൽ), ഭക്ഷണം പോലുമില്ലാതെ കാറ്റും വെയിലും ഏറ്റ് അദൃശ്യയായി കിടക്കാനോ (വാത്മീകി രാമായണത്തിൽ) ആണ് ശാപം ലഭിച്ചത്. കുറ്റക്കാരനായ ഇന്ദ്രൻ ആയിരം കണ്ണുകളോടെ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗരാജാവായി വാഴുമ്പോൾ, ഇരയായ അഹല്യ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇന്ദ്രന്റെ ഈ ശാപകഥ നീതിയുടെ വിജയമല്ല, മറിച്ച് പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ നിയമങ്ങൾ അധികാരമുള്ളവർക്കും ഇരകൾക്കും എങ്ങനെ രണ്ട് രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

ഇനി ചില പ്രധാനപ്പെട്ട താഴെ ചുരുക്കി വിവരിക്കുന്നതു കാണുക:

ബ്രഹ്മാവും സരസ്വതിയും: സ്രഷ്ടാവിന്റെ കാമതൃഷ്ണയും അധികാര ദുർവിനിയോഗവും

പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വിവാദപരമായ കഥകളിലൊന്നാണ് സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന് സ്വന്തം പുത്രിയായ സരസ്വതിയോട് (ചിലയിടങ്ങളിൽ ശതരൂപ) തോന്നിയ അനുരാഗം. ഈ കഥയെ ഇന്നത്തെ ‘ഇൻസെസ്റ്റ്’ (Incest) അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തിനകത്തെ ലൈംഗിക അതിക്രമം എന്ന നിലയിൽ വിശകലനം ചെയ്യാം.

ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മാനസപുത്രിയായി സരസ്വതിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഭ്രമിച്ച ബ്രഹ്മാവ് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സരസ്വതി നാലു ദിശകളിലേക്കും ഓടുമ്പോൾ, അവളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതിരിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് നാലു മുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ അഞ്ചാമതൊരു തല കൂടി മുളപ്പിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ സരസ്വതിക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരുന്നു എന്നാണ് ചില പുരാണ പാഠങ്ങൾ പറയുന്നത്.

ഇന്ന് നാം ഇതിനെ കാണുന്നത് അധികാര സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ തന്നിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ട വ്യക്തിയെ ലൈംഗികമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒന്നായാണ് (Grooming and Sexual Abuse). പിതാവ്-മകൾ എന്ന പവിത്രമായ ബന്ധത്തെ തകർക്കുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി, പുരാണങ്ങളിൽ പോലും വലിയ വിമർശനത്തിന് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്. ഈ അധർമ്മം പ്രവർത്തിച്ചതിനാലാണ് ബ്രഹ്മാവിന് ഭൂമിയിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളോ ആരാധനയോ ഇല്ലാത്തതെന്ന് പുരാണങ്ങൾ തന്നെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ഒരു പഠനമെന്ന നിലയിൽ, പ്രകൃതിയിലെ സൃഷ്ടിപരമായ ഊർജ്ജത്തെ ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പുരാതന ഗോത്ര ചിന്താഗതികളുടെ പ്രതിഫലനമായി ഇതിനെ കാണാം.

അഗസ്ത്യനും ലോപാമുദ്രയും: ജനിതക എൻജിനീയറിംഗും ശൈശവ വിവാഹവും

അഗസ്ത്യ മുനി തന്റെ ഭാര്യയായ ലോപാമുദ്രയെ സ്വയം ‘നിർമ്മിച്ച’ കഥ ശാസ്ത്രീയമായും ധാർമ്മികമായും ഇന്നത്തെ കാലത്ത് വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന ഒന്നാണ്.

തനിക്ക് തുല്യയായ ഒരു ഭാര്യയെ ലോകത്തെങ്ങും കാണാതിരുന്ന അഗസ്ത്യൻ, വിവിധ ജീവികളുടെയും സസ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തമമായ ഭാഗങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ നിർമ്മിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ വിദർഭ രാജാവിന് വളർത്താൻ നൽകുന്നു. അവൾക്ക് ‘ലോപാമുദ്ര’ എന്ന് പേരിട്ടു. അവൾക്ക് വിവാഹപ്രായമായപ്പോൾ (ചിലയിടങ്ങളിൽ 9 വയസ്സ് എന്ന് പരാമർശം) അഗസ്ത്യൻ ചെന്ന് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ഇതിന് പകരമായി വൻതുക രാജാവിന് നൽകേണ്ടതായും വന്നു.

ഇന്നത്തെ നിയമസംഹിത പ്രകാരം ഇതിനെ ‘ശൈശവ വിവാഹം’ (Child Marriage), ‘സ്ത്രീധനം’ എന്നതിന് വിപരീതമായ ‘പെൺപണം’ (Bride Price) നൽകൽ എന്നിങ്ങനെ നിർവ്വചിക്കാം. സ്വന്തം ആവശ്യത്തിനായി ഒരു വ്യക്തിയെ ഡിസൈൻ ചെയ്ത് വളർത്തിയെടുക്കുക എന്നത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്. “തനിക്ക് അനുസരണയുള്ള ഒരു ഇണയെ മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്ത് നിർമ്മിക്കുക” എന്ന പുരുഷാധിപത്യ ചിന്താഗതിയുടെ പാരമ്യമാണിത്. വംശശുദ്ധി നിലനിർത്താനും തപസ്സ് തുടരാനും സ്ത്രീ ഒരു ഉപകരണം മാത്രമായി ഇവിടെ മാറുന്നു.

പാണ്ഡവരുടെ ജനനവും ‘നിയോഗ’ സമ്പ്രദായവും

കുന്തിയുടെ പുത്രന്മാരുടെ ജനനം കേവലം ഭക്തിപരമായ ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ശാരീരിക ബന്ധത്തിലൂടെയുള്ള ‘നിയോഗം’ എന്ന ആചാരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് മഹാഭാരതം പറയുന്നത്. പാണ്ഡുവിന് സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാൽ മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന ശാപമുണ്ടായിരുന്നു. വംശനിലനിർത്താനായി പാണ്ഡുവിന്റെ അനുവാദത്തോടെ കുന്തി തന്റെ പക്കലുള്ള മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദേവന്മാരെ ആവാഹിക്കുന്നു. യമധർമ്മൻ, വായു, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരുമായി ശാരീരിക ബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടാണ് യുധിഷ്ഠിരൻ, ഭീമൻ, അർജ്ജുനൻ എന്നിവർ ജനിക്കുന്നത്. മാദ്രിക്ക് അശ്വിനീ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് നകുലനും സഹദേവനും ജനിക്കുന്നു.

ഇതിനെ ഇന്നത്തെ ‘സെറോഗസി’ (Surrogacy) അല്ലെങ്കിൽ ‘സ്പേം ഡൊണേഷൻ’ (Sperm Donation) എന്നിവയുടെ പ്രാകൃത രൂപമായി കാണാം. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്; ഇത് നേരിട്ടുള്ള ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലൂടെയാണ് നടക്കുന്നത്. ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മറ്റൊരു പുരുഷനെ പ്രാപിക്കുന്നത് അന്നത്തെ കാലത്ത് വംശം നിലനിർത്താനുള്ള ഒരു ‘സാങ്കേതിക വിദ്യ’ (Niyoga Dharma) മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ധാർമ്മികതയിൽ ഇത് വിവാഹേതര ബന്ധമായി (Extramarital Affair) മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടേക്കാം. ഒരു രാജവംശത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനായി സ്ത്രീയുടെ ശരീരം ഒരു പ്രജനന യന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ചരിത്രമാണിത്.

മേനകയും വിശ്വാമിത്രനും: ഹണി ട്രാപ്പിന്റെ പുരാണ രൂപം

വിശ്വാമിത്രന്റെ തപസ്സ് ഇളക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ മേനകയെ അയക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘ഹണി ട്രാപ്പ്’ (Honey Trap) തന്ത്രങ്ങൾക്ക് സമാനമാണ്. ശക്തമായ തപസ്സിലൂടെ ഇന്ദ്രപദവി വിശ്വാമിത്രൻ കൈക്കലാക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന ഇന്ദ്രൻ, ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ അപ്സരസ്സ് മേനകയെ ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കുന്നു. വായുദേവൻ അവളുടെ വസ്ത്രം നീക്കിയതും വിശ്വാമിത്രൻ കാമപരവശനാവുകയും വർഷങ്ങളോളം അവളുമായി രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിൽ ശകുന്തള ജനിക്കുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ തപസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അദ്ദേഹം മേനകയെയും കുഞ്ഞിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് കടന്നുകളയുന്നു.

തന്റെ പദവി നിലനിർത്താൻ ഒരു സ്ത്രീയെ ലൈംഗിക ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമാണിത്. ബന്ധങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാതെ ഓടിപ്പോകുന്ന പുരുഷ മേധാവിത്വത്തിന്റെ മുഖം വിശ്വാമിത്രനിൽ കാണാം. ലൈംഗികതയെ ഒരു ‘വീഴ്ച’യായോ ‘അശുദ്ധി’യായോ കാണുന്ന താപസ സംസ്കാരം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്. ഒരു കുട്ടി ജനിച്ച ശേഷം അതിനെ വഴിയാധാരമാക്കി തന്റെ ‘ആത്മീയ ലക്ഷ്യം’ തേടിപ്പോകുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ് (Abandonment of family).

യയാതിയുടെ കാമതൃഷ്ണയും മകന്റെ യൗവനവും: തലമുറകളിലൂടെയുള്ള ചൂഷണം

പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ‘ജനറേഷൻ ഗ്യാപ്പ്’ കഥയാണിത്. ചന്ദ്രവംശ രാജാവായ യയാതിക്ക് ശുക്രാചാര്യരുടെ ശാപം മൂലം അകാലത്തിൽ വാർദ്ധക്യം ബാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ ലൈംഗിക ആഗ്രഹങ്ങൾ തീർക്കാൻ തനിക്ക് ഇനിയും സാധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ യയാതി, തന്റെ വാർദ്ധക്യം ഏറ്റെടുത്ത് പകരം യൗവനം നൽകാൻ അഞ്ച് പുത്രന്മാരോടും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ആദ്യത്തെ നാല് പുത്രന്മാരും പിതാവിന്റെ ഈ അസ്വാഭാവികമായ ആവശ്യം നിരസിക്കുന്നു. സ്വന്തം പിതാവിന്റെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണകൾക്കായി തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഹോമിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. എന്നാൽ ഏറ്റവും ഇളയ മകനായ പുരു, പിതാവിനോടുള്ള ഭക്തി മൂലം തന്റെ യൗവനം നൽകാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. ആയിരം വർഷത്തോളം പുരുവിന്റെ യൗവനത്തിൽ യയാതി കാമസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. ഒടുവിൽ, “കാമം എന്നത് നെയ്യൊഴിച്ച തീ പോലെയാണ്, അത് ഒരിക്കലും അടങ്ങില്ല” എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാണ് അദ്ദേഹം മകന് യൗവനം തിരിച്ചുനൽകിയത്.

ഇതൊരു വലിയ ‘സൈക്കോളജിക്കൽ അബ്യൂസ്’ (Psychological Abuse) ആണ്. മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാൻ മക്കളെ ഉപകരണമാക്കുന്നതിന്റെ തീവ്രമായ രൂപമാണിത്. ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതി പ്രകാരം, ഒരാളുടെ ശാരീരിക സ്വത്വവും (Physical identity) യൗവനവും മറ്റൊരാൾക്ക് കൈമാറാൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നത് മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണ്. പിതാവിന്റെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണയ്ക്ക് വേണ്ടി മകൻ വന്ധ്യംകരിക്കപ്പെടുന്നതിനോ അല്ലെങ്കിൽ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നതിനോ തുല്യമാണിത്. പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞകൾ എത്രത്തോളം ക്രൂരമായാലും അത് അനുസരിക്കപ്പെടണം എന്ന തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് ഈ കഥ നൽകുന്നത്.

ചന്ദ്രനും താരയും: ഗുരുപത്നി ഗമനവും അധികാര ബലപ്രയോഗവും

ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവവായ ബൃഹസ്പതിയുടെ പത്നിയാണ് താര. തന്റെ ശിഷ്യനായ ചന്ദ്രൻ താരയെ മോഹിക്കുകയും അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ബലാൽക്കാരമായി കൂടെ താമസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ബൃഹസ്പതി തന്റെ പത്നിയെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചെങ്കിലും ചന്ദ്രൻ വഴങ്ങിയില്ല. ഇത് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു യുദ്ധത്തിലേക്ക് (താരകാമയം) നയിച്ചു. ഒടുവിൽ ബ്രഹ്മാവ് ഇടപെട്ട് താരയെ ബൃഹസ്പതിക്ക് തിരിച്ചു നൽകിച്ചു. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും താര ഗർഭിണിയായിരുന്നു. ചന്ദ്രനിൽ താരയ്ക്കുണ്ടായ ആ മകനാണ് ബുധൻ. ബുധനെ തന്റെ മകനായി സ്വീകരിക്കാൻ ബൃഹസ്പതി നിർബന്ധിതനാവുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘അബ്ഡക്ഷൻ’ (Abduction) അഥവാ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലും ലൈംഗിക അടിമത്തവുമാണ്. ഗുരുവിന്റെ പത്നിയെ സ്വന്തമാക്കുക എന്നത് പുരാതന കാലത്ത് വലിയ പാപമായിരുന്നെങ്കിലും, ഇവിടെ സ്ത്രീയുടെ (താരയുടെ) സമ്മതമോ താല്പര്യമോ എവിടെയും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവൾ ഒരു യുദ്ധത്തിന് കാരണമാകുന്ന ‘വസ്തു’വായി മാത്രം മാറുന്നു. ഇന്നത്തെ നിയമവ്യവസ്ഥയിൽ ഇത് ബലാത്സംഗവും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലുമാണ്. കൂടാതെ, അവിഹിത ബന്ധത്തിലൂടെ ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ ഭർത്താവ് നിർബന്ധിതനാകുന്ന സാഹചര്യം ഇന്നത്തെ കുടുംബ നിയമങ്ങളിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിമാറുന്ന ഒന്നാണ്. സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന് മേലുള്ള പുരുഷന്മാരുടെ അധികാര വടംവലിയുടെ നേർച്ചിത്രമാണിത്.

മോഹിനിയും ശിവനും: ലിംഗമാറ്റവും കാമഭ്രാന്തും

അമൃത് വിതരണം ചെയ്യാനായി വിഷ്ണു എടുത്ത പെൺരൂപമാണ് മോഹിനി. എന്നാൽ അസുരന്മാരെ വഞ്ചിക്കാൻ എടുത്ത ഈ രൂപത്തിൽ സാക്ഷാൽ ശിവഭഗവാൻ പോലും ആകൃഷ്ടനായി എന്നതാണ് കഥ. വിഷ്ണുവിന്റെ മോഹിനീരൂപം കണ്ട് കാമപരവശനായ ശിവൻ, പാർവ്വതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും അവളെ പിന്തുടരുകയും ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഈ ലയനത്തിൽ നിന്നാണ് ധർമ്മശാസ്താവ് (അയ്യപ്പൻ) ജനിക്കുന്നത്. രണ്ട് പുരുഷ ചൈതന്യങ്ങൾ ചേർന്നുള്ള ഈ ബന്ധം പുരാണങ്ങളിലെ സങ്കീർണ്ണമായ ലൈംഗികതയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഇതിനെ ഇന്നത്തെ ‘ക്വിയർ’ (Queer) അല്ലെങ്കിൽ ‘ട്രാൻസ്-ലൈംഗികത’യുടെ (Trans-sexuality) പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കാം. വിഷ്ണു ഒരു പുരുഷനാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ (അല്ലെങ്കിൽ രൂപം മാറിയ വിഷ്ണുവിനോട്) ശിവൻ കാമം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘ഹോമോ-ഇറോട്ടിക്കൽ’ (Homo-erotic) വശങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നു. എന്നാൽ, തന്റെ പത്നിയായ പാർവ്വതി നോക്കിനിൽക്കെ മറ്റൊരു രൂപത്തിന് പിന്നാലെ ഓടുന്ന ശിവന്റെ പ്രവൃത്തി ‘പബ്ലിക് ഇൻഡീസെൻസി’ (Public Indecency) ആയോ അല്ലെങ്കിൽ പങ്കാളിയോടുള്ള അവഗണനയായോ ഇന്നു വിലയിരുത്തപ്പെടാം. ദൈവങ്ങൾ പോലും തങ്ങളുടെ കാമത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവരാണെന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ ഒരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

പാണ്ഡുവും മാദ്രിയും: മരണകരമായ രതിമൂർച്ഛ

പാണ്ഡു രാജാവിന് കിന്ദമൻ എന്ന മുനിയുടെ ശാപം ഉണ്ടായിരുന്നു—ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയുമായി ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടാൽ ആ നിമിഷം മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന്. ഈ ശാപം കാരണം വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹം കാമത്തെ അടക്കിനിർത്തി വനത്തിൽ കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഒരു വസന്തകാലത്ത്, മാദ്രിയുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ പാണ്ഡു ശാപത്തെ മറന്നുകൊണ്ട് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. മാദ്രി അദ്ദേഹത്തെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാമഭ്രാന്തനായ പാണ്ഡു അത് കേട്ടില്ല. ശാരീരിക ബന്ധത്തിനിടയിൽ തന്നെ പാണ്ഡു മരിച്ചു വീഴുന്നു. തുടർന്ന് മാദ്രി സതി അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘സൂയിസൈഡൽ സെക്സ്’ (Suicidal Sex) ആയി കാണാം. സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും പങ്കാളിയുടെ വിസമ്മതം വകവെക്കാതെ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു തരം മാനസിക വൈകല്യമായാണ് ഇന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, തന്റെ പ്രവൃത്തി മൂലം മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നിട്ടും പങ്കാളിയെ അതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നത് (മാദ്രിക്ക് ഇത് വലിയ ട്രോമ നൽകുന്നു) ക്രൂരതയാണ്. തന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായ മാദ്രി പിന്നീട് ചിതയിൽ ചാടി മരിക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് പുരുഷന്റെ പിഴവുകൾക്ക് സ്ത്രീ ബലിയാടാവേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

പരാശരനും സത്യവതിയും: മഞ്ഞു മറച്ച ലൈംഗിക അതിക്രമം

യമുനാ നദിയിൽ തോണി തുഴയുന്ന മീൻപിടുത്തക്കാരിയായ സത്യവതിയെ (മത്സ്യഗന്ധിയെ) കണ്ട് പരാശര മുനിക്ക് കാമം തോന്നുന്നു. സൂര്യൻ നോക്കിനിൽക്കെ ബന്ധപ്പെടാൻ സത്യവതിക്ക് മടിയായിരുന്നു. ഉടൻ തന്നെ മുനി തന്റെ തപശക്തിയാൽ അവിടെ കൃത്രിമമായി മഞ്ഞ് (Fog) സൃഷ്ടിക്കുകയും പകലിനെ രാത്രിയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. കന്യകാത്വം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് പേടിച്ച അവൾക്ക് ‘ബന്ധത്തിന് ശേഷവും കന്യകയായിരിക്കും’ എന്ന വരം നൽകി അദ്ദേഹം അവളെ പ്രാപിച്ചു. ഇതിലൂടെയാണ് വ്യാസൻ ജനിക്കുന്നത്. ഉടൻ തന്നെ മുനി അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ക്ലാസിക് ‘പവർ ഇംബാലൻസ്’ (Power Imbalance) ആണ്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാരനും അറിവുള്ളവനുമായ ഒരു മുനി, താഴ്ന്ന ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വഴിയിൽ വച്ച് കണ്ട് പ്രാപിക്കുന്നത് ശുദ്ധമായ ചൂഷണമാണ്. മഞ്ഞ് സൃഷ്ടിച്ച് ചുറ്റുമുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ‘ഡിസെപ്ഷൻ’ (Deception) എന്ന കുറ്റകൃത്യമാണ്. തന്റെ ലക്ഷ്യം കഴിഞ്ഞാലുടൻ സ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘യൂസ് ആൻഡ് ത്രോ’ സംസ്കാരത്തിന് തുല്യമാണ്. പവിത്രമായി കരുതപ്പെടുന്ന ഋഷിമാർ പോലും ലൈംഗികതയുടെ കാര്യത്തിൽ എത്രത്തോളം അവസരവാദികളായിരുന്നു എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

വിദുരന്റെ ജനനവും ദാസിമാരുടെ ലൈംഗിക ചൂഷണവും

മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും ജ്ഞാനിയായ കഥാപാത്രമായി വിദുരനെ കണക്കാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനത്തിന് പിന്നിൽ അക്കാലത്തെ ദാസിമാർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന കടുത്ത ലൈംഗിക ചൂഷണത്തിന്റെ കഥയുണ്ട്.

വിചിത്രവീര്യന്റെ മരണശേഷം വംശം നിലനിർത്താനായി സത്യവതി തന്റെ ആദ്യപുത്രനായ വ്യാസനെ വിളിക്കുന്നു. അംബികയെയും അംബാലികയെയും വ്യാസൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ ഭയം മൂലം അവർക്ക് യഥാക്രമം ധൃതരാഷ്ട്രരും പാണ്ഡുവും ജനിച്ചു (ഒരാൾ അന്ധനും മറ്റൊരാൾ വിളറിയവനും). ശാരീരിക വൈകല്യമില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടി വേണമെന്ന ആഗ്രഹത്താൽ മൂന്നാമതും വ്യാസനെ അയക്കാൻ സത്യവതി തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ വ്യാസന്റെ രൂപം കണ്ട് ഭയന്ന രാജകുമാരിമാർ തങ്ങൾക്ക് പകരം ഒരു ദാസിയെ വ്യാസന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. ആ ദാസിയിൽ വ്യാസന് ജനിച്ച പുത്രനാണ് വിദുരൻ.

ഇതൊരു ‘പ്രോക്സി സെക്സ്’ (Proxy Sex) ആണ്. രാജകുമാരിമാരുടെ ഭയം മാറ്റാൻ ഒരു ദാസിയെ നിർബന്ധപൂർവ്വം മറ്റൊരാളുടെ അടുത്തേക്ക് അയക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം മനുഷ്യക്കടത്തിനും (Human Trafficking) ബലാത്സംഗത്തിനും തുല്യമാണ്. ദാസിക്ക് അവിടെ ‘സമ്മതം’ (Consent) പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവകാശമില്ല. ഉടമസ്ഥർ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥയായ ഒരു സ്ത്രീയെ ലൈംഗിക ആവശ്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമായ അടിമത്തമാണ്. വിദുരൻ എത്ര ജ്ഞാനിയായിട്ടും ‘ദാസീപുത്രൻ’ എന്ന പേരിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടത്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് കണ്ടിരുന്നത് എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

അംബയുടെ ദുരന്തം: യുദ്ധത്തടവുകാരിയും ലൈംഗിക രാഷ്ട്രീയവും

കാശിരാജാവിന്റെ പുത്രിമാരായ അംബ, അംബിക, അംബാലിക എന്നിവരെ ഭീഷ്മർ സ്വയംവരത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ബലമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ യുദ്ധനീതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.

തന്റെ സഹോദരനായ വിചിത്രവീര്യന് വേണ്ടി ഭീഷ്മർ ഇവരെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ അംബ തനിക്ക് ശാല്വരാജാവുമായി പ്രണയമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭീഷ്മർ അവളെ വിട്ടയച്ചു. പക്ഷേ, മറ്റൊരു പുരുഷൻ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയ സ്ത്രീയെ സ്വീകരിക്കാൻ ശാല്വൻ തയ്യാറായില്ല. തിരിച്ച് ഭീഷ്മരുടെ അടുത്തെത്തിയ അംബയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായതുമില്ല (ബ്രഹ്മചര്യ വ്രതം കാരണം). ഒടുവിൽ ആർക്കും വേണ്ടാത്തവളായി മാറിയ അംബ, തന്റെ ജീവിതം തകർത്ത ഭീഷ്മരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ശിഖണ്ഡിയായി പുനർജനിക്കുന്നു.

ഇതൊരു ‘അബ്ഡക്ഷൻ’ (Abduction) കുറ്റകൃത്യമാണ്. സ്ത്രീകളെ യുദ്ധമുതലായി (War Booty) കാണുന്ന പുരുഷാധിപത്യ മനോഭാവമാണിത്. ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയും പിന്നീട് അവൾക്ക് ‘സാമൂഹികമായ അശുദ്ധി’ (Social Stigma) കൽപ്പിച്ച് മാറ്റിനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് കടുത്ത അനീതിയാണ്. ഭീഷ്മരുടെ ‘വ്രതം’ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തേക്കാൾ വലുതാണെന്ന പുരാണവാദം ഇന്നത്തെ ലിംഗനീതിക്ക് (Gender Justice) നിരക്കാത്തതാണ്. സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിത്വത്തേക്കാൾ അവളുടെ ‘ശുദ്ധി’ക്ക് സമൂഹം നൽകുന്ന അനാവശ്യ പ്രാധാന്യം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്.

ദ്രൗപദിയുടെ വസ്ത്രാക്ഷേപം: പൊതുവിടത്തിലെ ലൈംഗികാതിക്രമം

ചൂതുകളിയിൽ തോറ്റപ്പോൾ സ്വന്തം പത്നിയെ പണയവസ്തുവാക്കി മാറ്റുന്ന ധർമ്മപുത്രന്റെ പ്രവൃത്തി ഇന്നത്തെ ഏതൊരു സാമൂഹിക നിയമപ്രകാരവും ക്രിമിനൽ കുറ്റമാണ്.

രാജസഭയിൽ നൂറുകണക്കിന് പുരുഷന്മാർ നോക്കിനിൽക്കെ ദുശ്ശാസനൻ ദ്രൗപദിയെ വസ്ത്രാക്ഷേപം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. ആർത്തവകാലത്ത് ഏകവസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്ന അവരെ സഭയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് അങ്ങേയറ്റം മൃഗീയമായാണ്. ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും അടക്കമുള്ള ‘ധർമ്മിഷ്ഠർ’ ഇത് കണ്ടുനിന്നു. സ്ത്രീ ഒരു സ്വത്താണെന്നും (Property), അത് ചൂതുകളിയിൽ തോൽപ്പിക്കാവുന്നതാണെന്നുമുള്ള ചിന്താഗതിയാണ് ഇവിടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.

ഇതൊരു ‘പബ്ലിക് ഡിസ്രോബിംഗ്’ (Public Disrobing) അഥവാ പരസ്യമായ ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. പത്നി ഭർത്താവിന്റെ സ്വത്താണെന്ന പ്രാകൃത ബോധമാണ് യുധിഷ്ഠിരനെ ഇതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ഇത് ഗാർഹിക പീഡനവും (Domestic Violence), സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന കുറ്റവുമാണ്. നീതി നടപ്പാക്കേണ്ട സഭ തന്നെ അതിക്രമത്തിന് കൂട്ടുനിൽക്കുന്നത് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമാണ്. അധികാരവും പണവും നിലനിർത്താൻ സ്ത്രീയുടെ അഭിമാനത്തെ ബലികൊടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണിത്.

ഉർവ്വശിയും അർജ്ജുനനും: സമ്മതമില്ലാത്ത ലൈംഗികതയും ശാപവും

സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസ്സായ ഉർവ്വശി അർജ്ജുനനെ മോഹിച്ചെത്തിയപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ അവളെ നിരസിക്കുന്നു. തന്റെ പിതാവായ ഇന്ദ്രന്റെ പത്നിയായി (അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയായി) അവളെ കാണുന്നു എന്നാണ് അർജ്ജുനൻ പറഞ്ഞത്.

തന്റെ ആഗ്രഹം നിരസിച്ചതിൽ ക്രുദ്ധയായ ഉർവ്വശി അർജ്ജുനനെ ‘നപുംസകമായി’ (പേടിത്തൊണ്ടനായി) പോകട്ടെ എന്ന് ശപിച്ചു. ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ ആഗ്രഹം പറയുമ്പോൾ അത് കേൾക്കാത്ത പുരുഷൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്ന വാശിയാണ് ഉർവ്വശി കാണിക്കുന്നത്. ഒരു വർഷക്കാലം അർജ്ജുനന് ബൃഹന്നളയായി കഴിയേണ്ടി വന്നത് ഈ ശാപം മൂലമാണ്.

ഇവിടെ ‘സമ്മതം’ (Consent) എന്ന വിഷയം പുരുഷന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നാണ് വരുന്നത്. ലൈംഗിക താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരാളെ നിർബന്ധിക്കുന്നതും അതിന് വഴങ്ങാത്തപ്പോൾ അയാളെ ശാരീരികമായി ശപിക്കുന്നതും ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ലൈംഗിക പീഡനത്തിന്റെ (Sexual Harassment) പരിധിയിൽ വരും. ലിംഗഭേദമില്ലാതെ ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും തനിക്ക് താല്പര്യമില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങൾ നിരസിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ശാപം എന്നത് ഇവിടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പീഡനത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറുന്നു.

ജമദഗ്നിയും രേണുകയും: സംശയവും ശിരഛേദവും

പരശുരാമന്റെ പിതാവായ ജമദഗ്നി മുനിയുടെ പത്നിയായിരുന്നു രേണുക. പുഴയിൽ വെള്ളം എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഗന്ധർവ്വന്മാരുടെ ജലക്രീഡ കണ്ട് ഒരു നിമിഷം അവളിൽ മോഹം ഉദിച്ചു. ഭാര്യയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പുരുഷനെക്കുറിച്ച് ചിന്ത വന്നുവെന്ന് ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ അറിഞ്ഞ ജമദഗ്നി, ഉടൻ തന്നെ മക്കളോട് അവളുടെ തല വെട്ടാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. മറ്റു മക്കൾ വിസമ്മതിച്ചപ്പോൾ പരശുരാമൻ തന്റെ മഴുവെടുത്ത് സ്വന്തം അമ്മയുടെ തല വെട്ടിമാറ്റി. പിന്നീട് പിതാവ് പ്രീതനായപ്പോൾ വരം ചോദിക്കുകയും അമ്മയെ പുനർജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘ഓണർ കില്ലിംഗ്’ (Honor Killing) ആണ്. കേവലം ഒരു ചിന്തയുടെ പേരിൽ (ശാരീരികമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും) പത്നിയെ കൊല്ലാൻ ഉത്തരവിടുന്നത് അങ്ങേയറ്റം സ്ത്രീവിരുദ്ധമാണ്. സ്ത്രീയുടെ മനസ്സ് പോലും പുരുഷന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം എന്ന വാശിയാണിത്. അമ്മയെ കൊല്ലാൻ മടിയില്ലാത്ത മകൻ എന്നത് ഇന്നത്തെ മനഃശാസ്ത്ര പ്രകാരം കടുത്ത കുറ്റവാളിയാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കാക്കാൻ സ്ത്രീകളെ കൊലപ്പെടുത്തുന്ന ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന ദുരാചാരങ്ങളുടെ വേരുകൾ ഇത്തരം പുരാണ കഥകളിലുണ്ട്.

അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ രാത്രികുരുതി: ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരോടുള്ള കൂട്ടക്കൊല

മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, തന്റെ പിതാവായ ദ്രോണരുടെ വധത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ അശ്വത്ഥാമാവ് നടത്തുന്ന ക്രൂരത പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ‘മാസ് മർഡർ’ (Mass Murder) ആയി കണക്കാക്കാം.

യുദ്ധം അവസാനിച്ച രാത്രിയിൽ, പാണ്ഡവപ്പട ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ അശ്വത്ഥാമാവ് കൃപരോടും കൃതവർമ്മാവിനോടും ചേർന്ന് പാളയത്തിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറുന്നു. യുദ്ധം നിർത്തി വിശ്രമിക്കുന്നവരെ കൊല്ലരുത് എന്ന സാമാന്യ നിയമത്തെ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറക്കത്തിൽ ആയുധമില്ലാതെ കിടന്ന ദൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ, ശിഖണ്ഡി തുടങ്ങിയ പ്രമുഖരെയും ദ്രൗപദിയുടെ അഞ്ച് പുത്രന്മാരെയും (ഉപപാണ്ഡവർ) അശ്വത്ഥാമാവ് അതിക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. വെളിച്ചമില്ലാത്ത രാത്രിയിൽ നടത്തിയ ഈ വേട്ടയാടൽ പുരാണങ്ങളിലെ കറുത്ത അധ്യായമാണ്.

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘കോൾഡ് ബ്ലഡഡ് മർഡർ’ (Cold-blooded Murder) ആണ്. ഇന്നത്തെ യുദ്ധനിയമപ്രകാരം യുദ്ധം നടക്കാത്ത സമയത്തോ, പരിക്കേറ്റവരോ ഉറങ്ങുന്നവരോ ആയ സൈനികരെ കൊല്ലുന്നത് തൂക്കുമരമോ ജീവപര്യന്തമോ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റമാണ്. പ്രതികാരം തീർക്കാൻ പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ (ഉപപാണ്ഡവർ) കൊലപ്പെടുത്തിയത് ഇന്നത്തെ ‘ടെററിസ്റ്റ് അറ്റാക്ക്’ (Terrorist Attack) എന്ന ഗണത്തിൽ വരും. നീതിക്കും ധർമ്മത്തിനും വേണ്ടി നടന്ന യുദ്ധം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മഹാഭാരതത്തിൽ പോലും ഇത്തരം മൃഗീയതകൾ അരങ്ങേറി എന്നത് അധികാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അഭിമന്യു വധം: നിരായുധനെ വളഞ്ഞിട്ടുള്ള ആക്രമണം

പതിനാറു വയസ്സുമാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലനെ, മഹാരഥന്മാരായ ഏഴു പേർ ചേർന്ന് വളഞ്ഞിട്ട് ആക്രമിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തുന്ന സന്ദർഭം. ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട അഭിമന്യുവിന്റെ രഥവും വില്ലും തകർത്ത ശേഷം, ആയുധമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന അവനെ കർണ്ണൻ, ദ്രോണർ, കൃപർ തുടങ്ങിയവർ ചേർന്ന് വളയുന്നു. യുദ്ധനിയമപ്രകാരം ഒരാളെ ഒരാൾ മാത്രമേ നേരിടാവൂ എന്നും, നിരായുധനെ വധിക്കരുതെന്നും നിയമമുണ്ടായിരിക്കെ, എല്ലാ മര്യാദകളും ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അവനെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ഒടുവിൽ ഗദയുമായി പോരാടിയ അഭിമന്യുവിനെ തലക്കടിച്ചു വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു.

ഇതൊരു ‘ഗ്യാങ് ലിഞ്ചിംഗ്’ (Gang Lynching) ആണ്. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു കുട്ടിയെ (Child Soldier) ആയുധമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ക്രൂരമായി കൊല്ലുന്നത് ഇന്നത്തെ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിൽ ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. ധർമ്മയുദ്ധം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നിൽ പോലും നിയമങ്ങൾ സൗകര്യപൂർവ്വം ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് അധികാര വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെയാണ് (Double Standards) കാണിക്കുന്നത്. നിയമങ്ങൾ ദുർബലർക്ക് മാത്രമാണെന്നും ശക്തിയുള്ളവർ അത് ലംഘിക്കുമെന്നുമുള്ള ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക അവസ്ഥയ്ക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ടെന്ന് ഈ കഥ തെളിയിക്കുന്നു.

ശിശുവിനെതിരെയുള്ള ബ്രഹ്മാസ്ത്രം: ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ വധിക്കാനുള്ള ശ്രമം

അശ്വത്ഥാമാവ് പാണ്ഡവ വംശത്തെ മുഴുവനായി നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പ്രയോഗിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പാണ്ഡവരുടെ ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ളതായിരുന്നു.

അർജ്ജുനന്റെ മകനായ അഭിമന്യുവിന്റെ പത്നി ഉത്തര ഗർഭിണിയായിരുന്നു. ആ കുട്ടി ജനിച്ചാൽ പാണ്ഡവ വംശം തുടരും എന്നറിഞ്ഞ അശ്വത്ഥാമാവ്, ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ നശിപ്പിക്കാനായി അത്യന്തം മാരകമായ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ഇടപെടൽ മൂലമാണ് ആ കുട്ടി (പരീക്ഷിത്ത്) പിന്നീട് ജീവനോടെ ജനിച്ചത്.

ഇതൊരു ‘ഫെറ്റിസൈഡ്’ (Foeticide) അഥവാ ഭ്രൂണഹത്യക്കുള്ള ശ്രമമാണ്. യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കാത്ത സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ യുദ്ധനിയമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റമാണ്. ഒരു കുട്ടി ജനിക്കുന്നതിന് മുൻപേ അതിനെ കൊന്നു കളയുക എന്ന ക്രൂരമായ മനോഭാവം യുദ്ധവെറിയുടെ പാരമ്യമാണ്. ഇത് ഇന്നത്തെ കാലത്തെ രാസായുധ പ്രയോഗത്തിനോ (Chemical Warfare) അല്ലെങ്കിൽ ആണവായുധം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു തലമുറയെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനോ തുല്യമായി കാണാം.

ജയദ്രഥന്റെ തടഞ്ഞുവെക്കലും സ്ത്രീപീഡന ശ്രമവും

വനവാസകാലത്ത് പാണ്ഡവർ ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി ദ്രൗപദിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ജയദ്രഥൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പാണ്ഡവരുടെ സാന്നിധ്യമില്ലാത്ത സമയം നോക്കി ആശ്രമത്തിലെത്തിയ ജയദ്രഥൻ ദ്രൗപദിയെ മോഹിക്കുകയും അവളെ ബലമായി തന്റെ രഥത്തിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് പാണ്ഡവർ പിന്തുടർന്ന് വന്ന് ജയദ്രഥനെ തോൽപ്പിക്കുകയും ദ്രൗപദിയെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭീമൻ അവനെ കൊല്ലാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും ദുശ്ശളയുടെ ഭർത്താവായതിനാൽ തല മുണ്ഡനം ചെയ്ത് വിട്ടയക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

ഇതൊരു ‘കിഡ്നാപ്പിംഗ്’ (Kidnapping) ആണ്. ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് അങ്ങേയറ്റം ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഭീഷണിയാകുന്ന ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ പുരാണങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ചു വരുന്നത് അക്കാലത്തെ സ്ത്രീകൾ എത്രത്തോളം അരക്ഷിതരായിരുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. പ്രതികാരമായി തല മുണ്ഡനം ചെയ്യുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരാളെ പരസ്യമായി അപമാനിക്കുന്ന (Public Shaming) രീതിയാണ്. ഇത് നിയമം കൈയ്യിലെടുക്കുന്ന പ്രവണതയാണ്.

ഗന്ധാരിയുടെ ശാപം: നിസ്സഹായതയുടെയും ക്രോധത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയം

കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന് ശേഷം തന്റെ നൂറു പുത്രന്മാരും മരിച്ചതറിഞ്ഞ ഗന്ധാരി കൃഷ്ണനെ ശപിക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ വംശം നശിച്ചതുപോലെ കൃഷ്ണന്റെ യാദവ വംശവും പരസ്പരം തല്ലിച്ചത്തു പോകട്ടെ എന്നായിരുന്നു ശാപം.

യുദ്ധം തടയാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അതിന് ശ്രമിക്കാതെ പാണ്ഡവർക്ക് കൂട്ടുനിന്ന കൃഷ്ണനാണ് ഈ നാശത്തിന് ഉത്തരവാദിയെന്ന് ഗന്ധാരി വിശ്വസിച്ചു. മുപ്പത്തിയാറു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം യാദവർ മദ്യപിച്ച് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു പരസ്പരം കൊന്നൊടുങ്ങുകയും കൃഷ്ണൻ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പേറ്റ് മരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘മാസ് ഡെസ്ട്രക്ഷൻ’ (Mass Destruction) ആണ്. ഒരാളുടെ പിഴവിന് അയാളുടെ വംശത്തെ മുഴുവൻ ശിക്ഷിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നീതിക്ക് നിരക്കാത്തതാണ്. ഒരു വംശഹത്യയെ (Genocide) ദൈവികമായ ശാപമായി പുരാണങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. മദ്യപാനവും ആഭ്യന്തര കലഹവും മൂലം ഒരു വലിയ സംസ്കാരം തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക തകർച്ചയുടെ (Social Decay) വലിയൊരു ഉദാഹരണമായി പഠനങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കാം.

സൗഭരി മുനിയും 50 രാജകുമാരിമാരും: മാന്ത്രികമായ ബഹുഭാര്യത്വവും കാമഭ്രാന്തും

സൗഭരി മുനി വർഷങ്ങളോളം വെള്ളത്തിനടിയിൽ തപസ്സു ചെയ്തിരുന്ന ആളായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് മീനുകൾ തമ്മിലുള്ള പ്രണയവും സന്തോഷവും കണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പെട്ടെന്ന് സംസാരജീവിതത്തോടും ലൈംഗികതയോടും മോഹം ജനിച്ചു.

തന്റെ തപസ്സുപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹം മാന്ധാതാവ് രാജാവിന്റെ അടുത്തെത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രിമാരിൽ ഒരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചുതരണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. വൃദ്ധനായ മുനിക്ക് മകളെ നൽകാൻ രാജാവിന് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ മുനി ശപിക്കുമെന്ന് പേടിച്ച്, “ആർക്കാണോ നിങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവൾക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാം” എന്ന് രാജാവ് നിബന്ധന വെച്ചു. ഉടൻ തന്നെ മുനി തന്റെ തപശ്ശക്തിയാൽ സുന്ദരരൂപം പ്രാപിക്കുകയും രാജാവിന്റെ 50 പുത്രിമാരും അദ്ദേഹത്തെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ മത്സരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരെയെല്ലാം വിവാഹം കഴിച്ച മുനി, 50 കൊട്ടാരങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും ഓരോ ഭാര്യയോടൊപ്പവും ഇരിക്കാൻ 50 രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘മാനിപുലേറ്റീവ് പോളിഗാമി’ (Manipulative Polygamy) ആണ്. തപശ്ശക്തി അഥവാ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് പ്രായത്തിന് നിരക്കാത്ത രീതിയിൽ അമ്പത് സ്ത്രീകളെ ഒരേസമയം സ്വന്തമാക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ സ്ത്രീസമത്വത്തിന് (Gender Equality) വിരുദ്ധമാണ്. സൗഭരിയുടെ ഈ പ്രവൃത്തി ഒരു തരം ലൈംഗിക അമിതതാൽപര്യമായി (Hypersexuality) കാണാം. ഒടുവിൽ ഇത്രയേറെ അനുഭവിച്ചിട്ടും തനിക്ക് തൃപ്തി വന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എത്രത്തോളം അനിയന്ത്രിതമാണെന്നും അത് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നുവെന്നും ഈ കഥ കാണിക്കുന്നു.

കണ്ഠു മുനിയും പ്രമ്ലോചയും: സമയബോധമില്ലാത്ത കാമജീവിതം

ഋഷിമാർ കാമത്തിന് അടിമപ്പെടുമ്പോൾ അവർക്ക് സ്വന്തം കടമകളോ സമയമോ പോലും നഷ്ടമാകുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ് കണ്ഠു മുനിയുടെ കഥ.

കണ്ഠു മുനിയുടെ തപസ്സ് ഇളക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ പ്രമ്ലോച എന്ന അപ്സരസ്സിനെ അയച്ചു. മുനി അവളിൽ അനുരക്തനായി. പുരാണമനുസരിച്ച് അദ്ദേഹം അവളോടൊപ്പം 907 വർഷങ്ങളും 6 മാസവും 3 ദിവസവും ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ അവൾക്ക് മടങ്ങിപ്പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഇത്രയും കാലം താൻ അവളുടെ കൂടെയായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നത്. ഒരു ദിവസം പോലെയാണ് തനിക്ക് ഈ കാലയളവ് തോന്നിയതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇതൊരു ‘ലോസ്റ്റ് സെൽഫ്-കൺട്രോൾ’ (Lost Self-control) അവസ്ഥയാണ്. ലൈംഗിക ആസക്തി മൂലം ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ സാമൂഹികവും വ്യക്തിപരവുമായ ബോധം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇത്തരം പ്രവണതകളെ ഒരു തരം അഡിക്ഷൻ (Addiction) ആയി മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ കാണുന്നു. പ്രമ്ലോച ഇവിടെ ഒരു ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിനായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ തന്ത്രവും ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

കൃഷ്ണനും 16,100 കന്യകമാരും: പുനരധിവാസവും അധികാരവും

നരകാസുരനെ വധിച്ച ശേഷം കൃഷ്ണൻ അവന്റെ തടവിലായിരുന്ന പതിനാറായിരത്തോളം സ്ത്രീകളെ മോചിപ്പിക്കുകയും അവരെയെല്ലാം വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.

മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ തടവിൽ കഴിഞ്ഞ സ്ത്രീകളെ സമൂഹം സ്വീകരിക്കില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവർക്ക് സാമൂഹികമായ അന്തസ്സ് നൽകാനാണ് താൻ അവരെ വിവാഹം കഴിച്ചതെന്നാണ് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നത്. എങ്കിലും, ഭഗവാൻ ഓരോ സ്ത്രീക്കും ഓരോ രൂപം പൂണ്ട് അവരോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു എന്നത് ശാരീരികമായ ഒരു ബന്ധത്തെക്കൂടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതൊരു ‘റിലീഫ് ആൻഡ് റീഹാബിലിറ്റേഷൻ’ (Relief and Rehabilitation) പ്രവർത്തനമായി ഭക്തിപരമായി കാണാമെങ്കിലും, സാമൂഹിക നീതിയുടെ കണ്ണിൽ ഇത് സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഒരു സ്ത്രീക്ക് രക്ഷ കിട്ടണമെങ്കിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ‘ഭാര്യ’ എന്ന ലേബൽ വേണം എന്ന ചിന്ത സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതാണ്. ഇത്രയേറെ സ്ത്രീകളെ ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ അന്തഃപുരത്തിൽ താമസിപ്പിക്കുന്നത് ‘ഹാരെം’ (Harem) സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇത് പുരുഷന്റെ പരമാധികാരത്തെയും സ്ത്രീകളുടെ പരോക്ഷമായ അടിമത്തത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

മണ്ഡോദരിയും വിഭീഷണനും: യുദ്ധാനന്തരമുള്ള ദാമ്പത്യം

രാവണന്റെ വധത്തിന് ശേഷം രാവണന്റെ പത്നിയായ മണ്ഡോദരിയെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ വിഭീഷണൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചില രാമായണ പാഠങ്ങളിൽ (പ്രത്യേകിച്ച് അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം) പരാമർശമുണ്ട്.

ലങ്കയുടെ ഭരണം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ രാജ്യത്തെയും രാജ്ഞിയെയും സംരക്ഷിക്കുക എന്ന ചുമതലയുടെ ഭാഗമായാണ് വിഭീഷണൻ ഇത് ചെയ്തത്. ഹനുമാന്റെയും രാമന്റെയും ഉപദേശപ്രകാരമാണ് മണ്ഡോദരി ഇതിന് സമ്മതിച്ചതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.

ഇതൊരു ‘ലിവറേറ്റ് മാരേജ്’ (Levirate Marriage) എന്ന ആചാരമാണ്. തന്റെ സഹോദരന്റെ പത്നിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതി പ്രകാരം അസ്വാഭാവികമായി തോന്നാം. പ്രത്യേകിച്ചും തന്റെ ഭർത്താവിനെ കൊല്ലാൻ സഹായിച്ച ആളോടൊപ്പം തന്നെ ആ സ്ത്രീക്ക് കഴിയേണ്ടി വരുന്നത് മാനസികമായി വലിയൊരു പീഡനമാണ്. സ്ത്രീ വെറുമൊരു ‘സിംഹാസനത്തിന്റെ ഭാഗം’ മാത്രമാണെന്ന ചിന്താഗതിയാണ് ഇതിന് പിന്നിലുള്ളത്.

ബൃഹസ്പതിയും മമതയും: നിർബന്ധിത ലൈംഗികത (Marital Rape / Violation)

ബൃഹസ്പതി തന്റെ സഹോദരനായ ഉതഥ്യന്റെ ഭാര്യ മമതയെ ഗർഭിണിയായിരിക്കുമ്പോൾ പ്രാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കഥ പുരാണങ്ങളിലുണ്ട്. മമത തന്നെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ബൃഹസ്പതി അത് കേട്ടില്ല. മമതയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ശിശു ഇത് തടയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി ആ കുട്ടിയെ ശപിച്ചു. ആ ശാപം മൂലമാണ് ‘ദീർഘതമസ്സ്’ എന്ന അന്ധനായ മുനി ജനിക്കുന്നത്. പിന്നീട് ബൃഹസ്പതിയുടെ ബീജത്തിൽ നിന്ന് ‘ഭരദ്വാജൻ’ ജനിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘സെക്ഷ്വൽ അസ്സൾട്ട്’ (Sexual Assault) ആണ്. ഗർഭിണിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ പ്രാപിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം അതിക്രൂരമായ കുറ്റമാണ്. സ്വന്തം സഹോദരന്റെ പത്നിയോടുള്ള ഈ പ്രവൃത്തി ഇൻസെസ്റ്റിന്റെയും (Incest) ബലാത്സംഗത്തിന്റെയും പരിധിയിൽ വരുന്നു. ഒരു ദൈവജ്ഞനോ ഗുരുവോ ആയ വ്യക്തി ഇത്തരം ക്രിമിനൽ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്നതായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

അഞ്ജനയും വായുഭഗവാനും: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട സമ്മതവും ദൈവീക ഇടപെടലും

ഹനുമാന്റെ മാതാവായ അഞ്ജനയുടെ കഥ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അല്ലെങ്കിൽ അവളെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തുന്ന ലൈംഗിക ഇടപെടലിന്റെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്.

അഞ്ജന ഒരു വനത്തിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ വായുഭഗവാൻ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി. അഞ്ജന അറിയാതെ തന്നെ വായുഭഗവാൻ അവളെ സ്പർശിക്കുകയും അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേക്ക് തന്റെ ചൈതന്യം നിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്തു. താൻ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അഞ്ജന ഭയപ്പെടുകയും ക്രുദ്ധയാവുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ഇത് ലോകനന്മയ്ക്കായി ഒരു വീരപുത്രൻ ജനിക്കാനാണെന്ന ‘ദൈവീക ന്യായീകരണം’ നൽകി അവളെ ശാന്തയാക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്. ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് ഹനുമാൻ ജനിക്കുന്നത്.

ഇതൊരു ‘നോൺ-കൺസെൻഷ്വൽ’ (Non-consensual) ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. ഒരാളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അവരുടെ ശരീരത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നതും ഗർഭിണിയാക്കുന്നതും ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം കടുത്ത കുറ്റകൃത്യമാണ്. ‘ലോകനന്മ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘വിധി’ എന്ന പേരിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന് മേൽ നടത്തുന്ന ഇത്തരം കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ അവളുടെ സ്വയംഭരണാധികാരത്തെ (Bodily Autonomy) നിഷേധിക്കുന്നതാണ്. ഒരു കുട്ടി ജനിക്കണം എന്നത് സ്ത്രീയുടെ താല്പര്യമാകണം എന്ന ഇന്നത്തെ ധാരണയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായി, പുരുഷദേവന്മാരുടെ താല്പര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഒരു മാധ്യമം മാത്രമായി ഇവിടെ സ്ത്രീ മാറുന്നു.

സുലോചനയുടെ ദുരന്തം: യുദ്ധത്തിന്റെ ഇരയാക്കപ്പെട്ട പത്നി

രാവണപുത്രനായ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ (മേഘനാദൻ) പത്നിയാണ് സുലോചന. രാമായണ യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് വധിക്കപ്പെട്ട ശേഷം അവൾ നേരിട്ട അവസ്ഥ യുദ്ധകാലത്തെ സ്ത്രീകളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മൃതദേഹം രാമന്റെ പാളയത്തിലായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മൃതദേഹം തിരിച്ചു ചോദിക്കാൻ സുലോചന രാമന്റെ അടുത്തെത്തുന്നു. എന്നാൽ അവിടെയുള്ള വാനരന്മാരും മറ്റും അവളെ പരിഹസിക്കുകയും സംശയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ലക്ഷ്മണൻ വധിച്ച തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ചിതയിൽ ചാടി അവൾ സതി അനുഷ്ഠിച്ചു. ഭർത്താവ് മരിച്ചാൽ പത്നിക്കും ജീവിതമില്ലെന്ന അന്നത്തെ സാമൂഹിക നിയമം അവളെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.

ഇതൊരു ‘നിർബന്ധിത ആത്മഹത്യ’ (Forced Suicide) അല്ലെങ്കിൽ സതി എന്ന ദുരാചാരത്തിന്റെ ഇരയാക്കപ്പെടലാണ്. യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് പുരുഷന്മാരാണെങ്കിലും അതിന്റെ ആഘാതം അനുഭവിക്കുന്നത് സ്ത്രീകളാണ്. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മൃതദേഹം അന്തസ്സോടെ സംസ്കരിക്കാൻ പോലും ശത്രുപക്ഷത്തോട് യാചിക്കേണ്ടി വരുന്നത് മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണ്. ഭർത്താവിനോടൊപ്പം മരിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു പുണ്യമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ സ്ത്രീയുടെ സ്വതന്ത്രമായ ജീവിതം എന്ന ആശയത്തെ പുരാണം പാടെ തള്ളിക്കളയുന്നു.

ദാക്ഷായണിയും (സതി) ദക്ഷയാഗവും: പിതൃമേധാവിത്വവും ആത്മഹത്യയും

ശിവന്റെ ആദ്യ പത്നിയായ സതി, തന്റെ പിതാവായ ദക്ഷൻ ഭർത്താവിനെ അപമാനിച്ചതിൽ മനംനൊന്ത് യാഗാഗ്നിയിൽ ചാടി മരിക്കുന്ന കഥയാണിത്.

തന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി ശിവനെ വിവാഹം കഴിച്ചു എന്ന കാരണത്താൽ ദക്ഷൻ മകളെയും മരുമകനെയും വെറുത്തിരുന്നു. ഒരു വലിയ യാഗം നടത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം മകളെയും ശിവനെയും ക്ഷണിച്ചില്ല. ക്ഷണമില്ലാതെ അവിടെയെത്തിയ സതിയെ പിതാവ് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അപമാനിച്ചു. ആ അപമാനം സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ അഗ്നിയിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ചു.

ഇതൊരു ‘ഹോണർ സൂയിസൈഡ്’ (Honor Suicide) ആണ്. പിതാവിന്റെയും ഭർത്താവിന്റെയും ഈഗോകൾക്കിടയിൽ പെട്ട് ഒരു സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു. മകളുടെ വികാരങ്ങളേക്കാൾ തന്റെ കുലമഹിമയ്ക്കും വാശിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന പിതാവ് ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതി പ്രകാരം ഒരു മാനസിക പീഡകനാണ്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സ് അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥാനമാനങ്ങളുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന തെറ്റായ ചിന്തയാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്.

ശന്തനുവും ഗംഗയും: നിബന്ധനകളിലെ ക്രൂരത

മഹാഭാരതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ശന്തനു രാജാവ് ഗംഗാദേവിയെ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു നിബന്ധന വെക്കുന്നു—താൻ എന്തു ചെയ്താലും ശന്തനു തടയാൻ പാടില്ല.

ഗംഗ തനിക്ക് ജനിച്ച ഏഴു കുട്ടികളെയും നദിയിൽ എറിഞ്ഞു കൊന്നു. എട്ടാമത്തെ കുട്ടിയെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ശന്തനു തടഞ്ഞു. ഉടൻ തന്നെ ഗംഗ അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. ശപിക്കപ്പെട്ട വസുക്കളായ ആ കുട്ടികളെ മോചിപ്പിക്കാനാണ് താൻ ഇത് ചെയ്തതെന്ന ന്യായീകരണമാണ് നൽകുന്നത്.

ഇതൊരു ‘ഇൻഫാന്റിസൈഡ്’ (Infanticide) അഥവാ ശിശുഹത്യയാണ്. ഏതു വലിയ ആത്മീയ ന്യായീകരണം ഉണ്ടെങ്കിലും, നവജാത ശിശുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം കൊടുംകുറ്റമാണ്. ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ കുട്ടികളെ കൊല്ലുന്നത് തടയാൻ പിതാവിനോട് അനുവാദം വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നതും, അത്തരം ക്രൂരമായ നിബന്ധനകൾ വെച്ച് വിവാഹം കഴിക്കുന്നതും മനുഷ്യത്വത്തിന് നിരക്കാത്തതാണ്. പുരാണങ്ങളിലെ പല കഥകളും വിചിത്രമായ നിബന്ധനകളാൽ (Oaths) കെട്ടിയിടപ്പെട്ടവയാണ്, ഇത് പലപ്പോഴും വലിയ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുന്നു.

ബാലി, സുഗ്രീവൻ, താര: സഹോദരഭാര്യയെ പങ്കുവെക്കൽ

ബാലി മരിച്ചുവെന്ന് കരുതി സുഗ്രീവൻ വാനരരാജ്യം ഭരിക്കുകയും ബാലിയുടെ പത്നിയായ താരയെ സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ബാലി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ സുഗ്രീവനെ തുരത്തി സുഗ്രീവന്റെ പത്നിയായ രുമയെ ബാലി പിടിച്ചെടുത്തു. ഒടുവിൽ ബാലി വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സുഗ്രീവൻ വീണ്ടും താരയെ പത്നിയായി സ്വീകരിച്ചു.

ഇവിടെ രണ്ട് സഹോദരന്മാരും പരസ്പരം പത്നിമാരെ യുദ്ധമുതലായി കൈമാറുന്നത് കാണാം. താരയാകട്ടെ, തന്റെ ഭർത്താവിനെ കൊല്ലാൻ സഹായിച്ച സുഗ്രീവനോടൊപ്പം വീണ്ടും കഴിയേണ്ടി വരുന്നു.

ഇതൊരു ‘ഒബ്ജക്റ്റിഫിക്കേഷൻ’ (Objectification) ആണ്. സ്ത്രീകളെ വെറും സ്വത്തായി (Commodity) കാണുന്ന രീതിയാണിത്. രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ചെടുക്കാം എന്ന പ്രാകൃത ബോധം. താര എന്ന അതിബുദ്ധിമതിയായ സ്ത്രീക്ക് പോലും തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കാൻ അവകാശമില്ലാതെ വരുന്നു.

ശംബൂക വധം: ജാതിവ്യവസ്ഥയും ജ്ഞാനത്തിന്മേലുള്ള വിലക്കും

രാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന ശംബൂകന്റെ കഥ, അറിവ് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനെ ഭരണകൂടം എങ്ങനെ നേരിടുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.

ശ്രീരാമന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഒരു ബ്രാഹ്മണ കുമാരൻ അകാലത്തിൽ മരണപ്പെടുന്നു. രാജ്യത്ത് അധർമ്മം നടക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഒരു മുനി രാമനെ അറിയിക്കുന്നു. അന്വേഷണത്തിൽ ശംബൂകൻ എന്ന ശൂദ്രൻ തപസ്സുചെയ്യുന്നത് രാമൻ കണ്ടെത്തുന്നു. അന്നത്തെ ശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് ശൂദ്രർക്ക് തപസ്സുചെയ്യാനോ വേദം അഭ്യസിക്കാനോ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. ‘ധർമ്മം’ സംരക്ഷിക്കാനായി രാമൻ ശംബൂകന്റെ ശിരസ്സറുക്കുന്നു. ഉടൻ തന്നെ മരിച്ച ബ്രാഹ്മണ കുമാരൻ പുനർജീവിക്കുന്നു എന്നാണ് കഥ.

ഇതൊരു ‘കാസ്റ്റ് ബേസ്ഡ് വയലൻസ്’ (Cast-based Violence) അഥവാ ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ പാരമ്യമാണ്. പഠിക്കാനും ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുമുള്ള ഒരാളുടെ മൗലികാവകാശത്തെ തടയുകയും അതിന്റെ പേരിൽ വധശിക്ഷ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നത് ഇന്നത്തെ ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ ജീവന് പകരം മറ്റൊരാളെ കൊല്ലുക എന്നത് ക്രൂരമായ നരബലിക്ക് (Human Sacrifice) തുല്യമാണ്. അറിവ് എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയായിരിക്കണം എന്ന പുരാതനമായ പുരുഷാധിപത്യ-ബ്രാഹ്മണ്യ ചിന്താഗതിയാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്.

ഏകലവ്യന്റെ വിരലും ദ്രോണരും: വിവേചനത്തിന്റെ ഗുരുദക്ഷിണ

മഹാഭാരതത്തിലെ വിഖ്യാതമായ ഈ കഥ, കഴിവുള്ളവനെ തകർക്കാൻ അധികാരം ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

കാട്ടാളനായ ഏകലവ്യൻ ദ്രോണരുടെ പ്രതിമയുണ്ടാക്കി സ്വയം അസ്ത്രവിദ്യ പഠിക്കുന്നു. അർജ്ജുനനേക്കാൾ വലിയ വീരനായി ഏകലവ്യൻ വളരുന്നത് കണ്ട ദ്രോണർ ഭയപ്പെടുന്നു. തന്റെ പ്രിയ ശിഷ്യനായ അർജ്ജുനനെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലാളിയാക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നു. ഏകലവ്യൻ ദ്രോണരെ ഗുരുവായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ദ്രോണർ ഗുരുദക്ഷിണയായി ഏകലവ്യന്റെ വലതു കൈയ്യിലെ പെരുവിരൽ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിരൽ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ ഏകലവ്യന്റെ ആയോധന ജീവിതം അവസാനിച്ചു.

ഇതൊരു ‘അക്കാദമിക് ആൻഡ് സോഷ്യൽ സബോട്ടേജ്’ (Academic and Social Sabotage) ആണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ കരിയർ നശിപ്പിക്കാൻ അധ്യാപകൻ തന്നെ ശ്രമിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം അധാർമ്മികമാണ്. ജാതിയും പദവിയും നോക്കി വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്ന രീതിയും, കഴിവുള്ളവരെ അടിച്ചമർത്തുന്നതും ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതിക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. അർജ്ജുനൻ എന്ന രാജകുമാരന്റെ അധികാരമുറപ്പിക്കാൻ ഏകലവ്യൻ എന്ന ദളിത്/ഗോത്ര വിഭാഗക്കാരൻ ഇരയാക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

മഹിഷാസുര മർദ്ദനവും ലിംഗ രാഷ്ട്രീയവും: വഞ്ചനയിലൂടെയുള്ള വിജയം

ദേവി മഹിഷാസുരനെ വധിക്കുന്നത് തിന്മയുടെ മേലുള്ള നന്മയുടെ വിജയമായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വഞ്ചനയുടെയും ലിംഗപരമായ തന്ത്രങ്ങളുടെയും ഒരു വശമുണ്ട്.

മഹിഷാസുരന് ഒരു പുരുഷനാലും തന്നെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല എന്ന വരമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് മറികടക്കാൻ ദേവന്മാർ ചേർന്ന് ദുർഗ്ഗയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മഹിഷാസുരനെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ട്, കാമം ഉണർത്തി അവനെ വശീകരിച്ച് ചതിയിലൂടെയാണ് ദേവി വധിക്കുന്നത് എന്നാണ് ചില പുരാണങ്ങളിലെ വ്യാഖ്യാനം. ദ്രാവിഡ സംസ്കാരങ്ങളിൽ മഹിഷാസുരനെ ഒരു നീതിമാനായ രാജാവായും, അവനെ വധിക്കാൻ പെണ്ണിനെ ആയുധമാക്കി ദേവന്മാർ നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനയായും ചില പഠനങ്ങൾ ഇതിനെ കാണുന്നു.

ഇതൊരു ‘സെക്ഷ്വൽ ട്രാപ്പിംഗ്’ (Sexual Trapping) ആണ്. ഒരാളുടെ ബലഹീനതയെ (കാമത്തെ) മുതലെടുത്ത് കൊലപാതകം നടത്തുന്നത് ഇന്നത്തെ യുദ്ധനീതിയിൽ പോലും ചർച്ചയാകുന്ന ഒന്നാണ്. കൂടാതെ, ഒരു സ്ത്രീയെ ആയുധമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ദേവന്മാരുടെ പുരുഷാധിപത്യ മനോഭാവവും ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഇതിനെ ആര്യ-ദ്രാവിഡ വംശീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ രൂപകമായും ഇന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ വിശകലനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

ശിഖണ്ഡിയും ഭീഷ്മരും: ലിംഗഭേദവും യുദ്ധനീതിയും

മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിൽ ഭീഷ്മരെ വീഴ്ത്താൻ പാണ്ഡവർ ശിഖണ്ഡിയെ ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദർഭം ലിംഗപരമായ മുൻവിധികളുടെ (Gender Prejudices) ആവിഷ്കാരമാണ്.

സ്ത്രീയുടെ നേർക്ക് ആയുധം പിടിക്കില്ല എന്ന് ഭീഷ്മർ വ്രതമെടുത്തിരുന്നു. ശിഖണ്ഡി മുൻജന്മത്തിൽ അംബ എന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു. ഈ ജന്മത്തിൽ അവൾ ലിംഗമാറ്റം നടത്തി പുരുഷനായി മാറിയ ആളാണ് (Trans-man). ഇത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ, ഭീഷ്മർ അവനെ ഒരു സ്ത്രീയായി മാത്രം കണ്ട് ആയുധം താഴെ വെച്ചു. ആ മറവിൽ നിന്നാണ് അർജ്ജുനൻ ഭീഷ്മരെ അമ്പെയ്ത് വീഴ്ത്തിയത്.

ഇവിടെ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. ഒന്ന്, ഒരു ട്രാൻസ്-വ്യക്തിയെ (Transgender/Trans-man) അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വത്വത്തിൽ അംഗീകരിക്കാതെ ‘അശുദ്ധി’യായോ ‘സ്ത്രീ’യായോ മാത്രം കാണുന്ന ഭീഷ്മരുടെ മനോഭാവം. രണ്ട്, യുദ്ധം ജയിക്കാൻ ഒരാളുടെ ലിംഗസ്വത്വത്തെ ഒരു ‘മറ’യായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പാണ്ഡവരുടെ തന്ത്രം. ഇന്നത്തെ ‘ക്വിയർ സ്റ്റഡീസ്’ (Queer Studies) പ്രകാരം, ശിഖണ്ഡി ഇവിടെ അപമാനിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. യുദ്ധത്തിലെ ‘ധർമ്മം’ എന്നത് ജയിക്കാൻ വേണ്ടി ഏത് തരം താഴ്ന്ന രീതിയും സ്വീകരിക്കാമെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുന്നു.

കർണ്ണനും കവചകുണ്ഡലങ്ങളും: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ദാനശീലം

കർണ്ണൻ തന്റെ സഹജമായ കവചകുണ്ഡലങ്ങളുമായി ജനിച്ചവനാണ്. അത് ഉള്ളിടത്തോളം കാലം അവനെ ആർക്കും കൊല്ലാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

അർജ്ജുനന്റെ പിതാവായ ഇന്ദ്രൻ, ബ്രാഹ്മണ വേഷം ധരിച്ച് കർണ്ണന്റെ അടുത്തെത്തി ദാനമായി അവന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കർണ്ണൻ അത് ദാനമായി നൽകിയാൽ അവൻ മരിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഇന്ദ്രൻ അത് ചോദിച്ചു. തന്റെ മകന്റെ വിജയത്തിനായി മറ്റൊരുവനെ നിരായുധനാക്കി മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവീഴ്ത്തുന്ന ദേവരാജാവിന്റെ പ്രവൃത്തി.

ഇതൊരു ‘ഫ്രോഡ്’ (Fraud) അല്ലെങ്കിൽ വഞ്ചനയാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ സുരക്ഷാ കവചം ചതിയിലൂടെ തട്ടിയെടുക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ക്രിമിനൽ കുറ്റമാണ്. അധികാര വർഗ്ഗവും ദൈവങ്ങളും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ നിയമങ്ങളെയും നീതിയെയും എങ്ങനെ കാറ്റിൽ പറത്തുന്നു എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണിത്. കർണ്ണൻ എന്ന ‘സൂതപുത്രൻ’ ഇവിടെ നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവനായി മാറുന്നു.

ഖാണ്ഡവ വനം ദഹിപ്പിക്കൽ: പരിസ്ഥിതി വംശഹത്യയും വംശനാശവും

മഹാഭാരതത്തിലെ ആദിപർവ്വത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ഖാണ്ഡവ ദഹനം, ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു ഭീകരമായ ‘ഇക്കോസൈഡ്’ (Ecocide) അഥവാ പരിസ്ഥിതി കൂട്ടക്കൊലയായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ. അർജ്ജുനനും കൃഷ്ണനും ചേർന്ന് അഗ്നിദേവന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ ഒരു വനം മുഴുവൻ ചുട്ടുകരിച്ച കഥയാണിത്.

അഗ്നിദേവന് അജീർണ്ണം ബാധിച്ചപ്പോൾ ഖാണ്ഡവ വനം ഭക്ഷിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ആ വനത്തിൽ ഇന്ദ്രന്റെ സുഹൃത്തായ തക്ഷകൻ എന്ന പാമ്പ് താമസിച്ചിരുന്നതിനാൽ, അഗ്നി ജ്വലിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ച് അത് കെടുത്തിയിരുന്നു. ഇതിന് പരിഹാരമായി അർജ്ജുനനും കൃഷ്ണനും ചേർന്ന് വനത്തിന് ചുറ്റും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഒരു ശരകൂടം തീർത്തു, ഒരു തുള്ളി മഴ പോലും താഴെ വീഴാത്ത വണ്ണം. തുടർന്ന് വനത്തിന് തീയിട്ടു. വനത്തിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, സർപ്പങ്ങൾ, ആദിവാസികൾ (നാഗന്മാർ) എന്നിവർ പുറത്തേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അർജ്ജുനൻ അവരെയെല്ലാം അമ്പെയ്ത് തീയിലേക്ക് തന്നെ തള്ളിയിട്ടു. കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി പറക്കാൻ ശ്രമിച്ച പക്ഷികളെപ്പോലും അദ്ദേഹം വെറുതെവിട്ടില്ല. മയൻ എന്ന ശില്പിയും കുറച്ച് സർപ്പങ്ങളും ഒഴികെ ആ വനത്തിലെ സകല ജീവജാലങ്ങളും വെന്തുമരിച്ചു.

ഇതൊരു ‘എൻവയൺമെന്റൽ ക്രൈം’ (Environmental Crime) ആണ്. ഒരു പുതിയ രാജ്യം (ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം) പണിയാൻ വേണ്ടി പ്രകൃതിയെയും അതിലെ അസംഖ്യം ജീവജാലങ്ങളെയും നിഷ്ക്കരുണം കൊന്നൊടുക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമങ്ങൾക്കും (Wildlife Protection Act) മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമാണ്. വികസനത്തിന് വേണ്ടി പരിസ്ഥിതിയെ ബലികൊടുക്കുന്ന ഇന്നത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് ചിന്താഗതിയുടെ പുരാതന രൂപമാണിത്. നിസ്സഹായരായ ജീവികളെയും വനവാസികളെയും ചുട്ടുകൊല്ലുന്നത് ‘യുദ്ധക്കുറ്റ’ത്തിന് (War Crime) തുല്യമാണ്. കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകി എന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ നായക സങ്കല്പങ്ങൾ പോലും എത്രത്തോളം ക്രൂരമാകാം എന്ന് കാണിക്കുന്നു.

ബലിചടങ്ങുകളിലെ ക്രൂരത: അശ്വമേധവും നരബലിയും

യാഗങ്ങളുടെയും ഹോമങ്ങളുടെയും പേരിൽ പുരാണങ്ങളിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്ന മൃഗബലികളും അപൂർവ്വമായി കാണുന്ന നരബലികളും ഇന്നത്തെ ധാർമ്മികതയ്ക്ക് (Ethical standards) നിരക്കാത്തവയാണ്.

അശ്വമേധ യാഗം പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വലിയ അധികാര പ്രകടനമാണ്. ഒരു കുതിരയെ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ അലയാൻ വിടുകയും, അതിനെ ആരും തടഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ രാജാവിന്റെ അധികാരം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു. യാഗത്തിന്റെ അവസാനം ആ കുതിരയെ അതിക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ചില പാഠഭേദങ്ങളിൽ, കുതിരയുടെ ശവത്തോടൊപ്പം പട്ടമഹിഷി (മുഖ്യ പത്നി) ഒരു രാത്രി ശയിക്കണം എന്ന വിചിത്രമായ ആചാരവും (Horse Sacrifice Ritual) പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് ലൈംഗികവും ശാരീരികവുമായ വലിയൊരു വൈകൃതമായാണ് ഇന്നു കാണപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, സുനശ്ശേഫന്റെ കഥയിൽ സ്വന്തം മകന് പകരം മറ്റൊരു കുട്ടിയെ വാങ്ങി ബലി നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പിതാവിനെയും നാം കാണുന്നു.

ഇതൊരു ‘അനിമൽ ക്രൂരത’ (Animal Cruelty) ആണ്. മൃഗങ്ങളെ ദൈവപ്രീതിക്കായി അല്ലെങ്കിൽ അധികാര പ്രദർശനത്തിനായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമാണ്. കുതിരയുടെ ശവത്തോടൊപ്പം രാജ്ഞി കഴിയണം എന്ന ആചാരം സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെയും ലൈംഗിക വൈകൃതത്തിന്റെയും അങ്ങേയറ്റമാണ്. ഭക്തിയുടെ പേരിൽ നടത്തുന്ന ഇത്തരം ‘ബ്ലഡ് റിച്വലുകൾ’ (Blood Rituals) മനുഷ്യനിലെ ഹിംസയെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വന്തം മകനെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളുടെ മകനെ ബലി നൽകാൻ തയ്യാറാകുന്നത് ‘ഹ്യൂമൻ സാക്രിഫൈസ്’ (Human Sacrifice) അഥവാ കൊലപാതകമായി മാത്രമേ ഇന്ന് കാണാൻ കഴിയൂ.

ദക്ഷന്റെ യാഗത്തിലെ പശുഹിംസ

ദക്ഷയാഗത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവിടെ നടന്ന ഹിംസകളെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ശിവനെ അപമാനിക്കാൻ വേണ്ടി നടത്തിയ ആ യാഗത്തിൽ അസംഖ്യം മൃഗങ്ങൾ ബലി നൽകപ്പെട്ടതായാണ് പരാമർശം.

യാഗം എന്നത് രക്തരഹിതമായ ഒരു കർമ്മമാണെന്ന് ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾ പിന്നീട് വാദിച്ചെങ്കിലും, പുരാതന പുരാണങ്ങളിൽ രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു. ദക്ഷൻ തന്റെ അഹങ്കാരത്തിനായി നടത്തിയ യാഗത്തിൽ മൃഗങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ശിവൻ ക്രുദ്ധനായി എന്നാണ് ഒരു വ്യാഖ്യാനം. ഒടുവിൽ വീരഭദ്രൻ വന്ന് ദക്ഷന്റെ തല വെട്ടി യാഗാഗ്നിയിൽ എറിഞ്ഞു. പിന്നീട് ഒരു ആടിന്റെ തല വെച്ച് ദക്ഷനെ പുനർജീവിപ്പിച്ചു.

ദൈവപ്രീതിക്കായി മറ്റു ജീവനുകളെ ബലികൊടുക്കുന്ന ഈ രീതിയെ ‘റിലീജിയസ് വയലൻസ്’ (Religious Violence) എന്ന് വിളിക്കാം. തന്റെ ശത്രുവിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ മൃഗങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കുന്നത് അധികാര വർഗ്ഗത്തിന്റെ വിനോദമായിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉടലിൽ മൃഗത്തിന്റെ തല വെച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നത് (Organ Transplant പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും) പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്കെതിരായ വൈകൃതമായാണ് ഇന്നു കാണുന്നത്.

ഗരുഡപുരാണത്തിലെ ശിക്ഷാവിധികൾ: പീഡനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ്

ഗരുഡപുരാണം എന്നത് മരണാനന്തര ശിക്ഷകളെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇതിൽ വിവരിക്കുന്ന ശിക്ഷാരീതികൾ ഇന്നത്തെ ‘ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ്’ (Human Rights) ലംഘനങ്ങളുടെ പാരമ്യമാണ്.

കള്ളം പറയുന്നവന്റെ നാവ് അറുക്കുക, പരസ്ത്രീ ഗമനം നടത്തുന്നവനെ ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പ് പ്രതിമയെ ആലിംഗനം ചെയ്യിക്കുക (തപ്ത കുംഭം), എണ്ണയിലിട്ട് വറുക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിവരണങ്ങൾ ഭീതിജനകമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകളുടെ പാതിവ്രത്യം ലംഘിക്കപ്പെട്ടാൽ അവർക്ക് നൽകുന്ന ശിക്ഷകൾ പുരുഷന്മാരുടേതിനേക്കാൾ കഠിനമാണ്.

ഇതൊരു ‘സാഡിസ്റ്റിക് പണിഷ്മെന്റ്’ (Sadistic Punishment) രീതിയാണ്. തെറ്റ് തിരുത്താനല്ല, മറിച്ച് വേദന നൽകാനാണ് ഈ ശിക്ഷകൾ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇത്തരം ശിക്ഷാ രീതികൾ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ (Torture Laws) പ്രകാരം നിരോധിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. ഭയം ഉപയോഗിച്ച് ഭരിക്കുക എന്ന സ്വേച്ഛാധിപത്യ ശൈലിയാണ് ഗരുഡപുരാണം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത്.

മറ്റുള്ളവ

പറഞ്ഞാൽ തീരാത്തത്ര കഥകൾ ഇനിയുമുണ്ട്. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ ഒരു 50 എണ്ണം കൂടി താഴെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. സനാതനമായ കഥാസമുദ്രങ്ങളിലൂടെ നാം നടത്തിയ ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നത് കേവലം ഭക്തിയുടെ തീരത്തല്ല, മറിച്ച് കടുത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ മുനമ്പിലാണ്. പുരാണങ്ങൾ എന്നത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാമൂഹിക ബോധത്തെയും ഭാവനകളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണാടിയാണ്. അതിൽ തെളിയുന്ന നായകബിംബങ്ങൾക്കും ദൈവീക അവതാരങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ മനുഷ്യസഹജമായ ബലഹീനതകളുടെയും, അതിക്രമങ്ങളുടെയും, അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും കറുത്ത പാടുകളുണ്ട്. ഈ പഠനത്തിലൂടെ നാം കണ്ടത്, സ്ത്രീയുടെ ശരീരവും മനസ്സും പുരുഷന്റെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും ആവശ്യങ്ങൾക്കായി എങ്ങനെ ചരക്കുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും, യുദ്ധത്തിന്റെ പേരിലും തപസ്സിന്റെ പേരിലും നൈതികത എങ്ങനെ കാറ്റിൽപ്പറത്തപ്പെട്ടുവെന്നുമാണ്.

“സനാതനം” എന്നാൽ മാറ്റമില്ലാത്തത് എന്നാണർത്ഥം. എന്നാൽ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഇത്തരം സാമൂഹിക വൈകൃതങ്ങളെയും വിവേചനങ്ങളെയും ‘സനാതന ധർമ്മം‘ എന്ന ലേബലിൽ ഇന്നും അന്ധമായി പുലർത്തണം എന്ന പിടിവാശി അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമാണ്. കാലഹരണപ്പെട്ട നിയമങ്ങളെയും സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ ആചാരങ്ങളെയും വർത്തമാനകാലത്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മനുഷ്യപുരോഗതിയെ പിന്നോട്ട് വലിക്കലാണ്. പുരാണങ്ങൾ നൽകുന്ന ധർമ്മബോധം കാലത്തിന് അനുസൃതമായി പരിഷ്കരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ഭൂതകാലത്തിലെ അക്രമങ്ങളെ ‘ലീലകൾ’ എന്ന പേരിൽ ന്യായീകരിക്കുന്നതും, വിവേചനങ്ങളെ ‘വിധി’ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതും ആധുനിക ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്കും മാനവികതയ്ക്കും നിരക്കാത്തതാണ്. ചരിത്രത്തിലെ പിഴവുകളെ തിരിച്ചറിയുകയും അവ ആവർത്തിക്കപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഒരു സമൂഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ സാംസ്കാരികമായി വളരുന്നത്. പുരാണങ്ങളിലെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുന്നത് അവയെ നശിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ആ കഥകൾക്കുള്ളിലെ പച്ചയായ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാനും, ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് സ്നേഹത്തിലും നീതിയിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ ധർമ്മസംഹിത കെട്ടിപ്പടുക്കാനും വേണ്ടിയാണ്.

ജനന വൈകൃതങ്ങളും വംശീയ രാഷ്ട്രീയവും

1. ഭാരദ്വാജനും ഘൃതാചിയും: ദ്രോണരുടെ അസാധാരണ ജനനം

പുരാണങ്ങളിലെ മിക്ക ജനനങ്ങളും സ്വാഭാവികമായ ഗർഭധാരണത്തിലൂടെയല്ല നടക്കുന്നത്. ഭാരദ്വാജ മഹർഷി ഗംഗാനദിയിൽ കുളിക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ അപ്സരസ്സായ ഘൃതാചിയെ കാണുന്നു. അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ മോഹിതനായ മുനിക്ക് സ്ഖലനം സംഭവിക്കുകയും അദ്ദേഹം ആ ബീജം ‘ദ്രോണം’ എന്ന പാത്രത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിൽ നിന്നാണ് ദ്രോണർ ജനിക്കുന്നത്.
വിശകലനം: ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇതിനെ ‘ടെസ്റ്റ് ട്യൂബ് ബേബി’ എന്നോ ‘കൃത്രിമ ബീജസങ്കലനം’ എന്നോ വിളിക്കാമെങ്കിലും, ഇതിന് പിന്നിലെ പുരുഷാധിപത്യ ചിന്താഗതി ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഗർഭപാത്രമില്ലാതെ തന്നെ പുരുഷബീജത്തിന് നിലനിൽപ്പും ജനനവും സാധ്യമാണെന്ന വാദം സ്ത്രീയുടെ ജൈവികമായ പ്രാധാന്യത്തെ കുറച്ചുകാണിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. കൂടാതെ, ഒരു മുനി തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ ഋഷിസങ്കല്പങ്ങളുടെ മാനുഷികമായ ബലഹീനതയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

2. കൃഷ്ണനും കുബ്ജയും: ശാരീരിക വൈകല്യവും ലൈംഗികതയും

മധുരയിലെ കംസന്റെ ദാസിയായിരുന്നു കുബ്ജ. അവൾക്ക് നട്ടെല്ലിന് മൂന്ന് വളവുകളുള്ള വിരൂപമായ ശരീരമായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവളുടെ വൈകല്യം മാറ്റുകയും അവൾ സുന്ദരിയായി മാറുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് അവൾ കൃഷ്ണനെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയും അവനോടൊപ്പം രമിക്കുകയും ചെയ്തു.
വിശകലനം: ശാരീരിക വൈകല്യമുള്ളവരോടുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ഇവിടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. സുന്ദരിയായി മാറിയാൽ മാത്രമേ ഒരാൾ പ്രണയത്തിനോ ലൈംഗികതയ്ക്കോ അർഹയാകൂ എന്ന സങ്കല്പം ഇന്നത്തെ ‘ബോഡി പോസിറ്റിവിറ്റി’ (Body Positivity) ആശയങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. കൂടാതെ, ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ വൈകല്യത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നത് അവളുമായി ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലേർപ്പെടാനുള്ള ഒരു അവകാശമായി മാറുന്നു എന്നതും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്.

3. മാന്ധാതാവിന്റെ ജനനം: ലിംഗഭേദം മറികടക്കുന്ന പ്രസവം

യുവനാശ്വൻ എന്ന രാജാവിന് കുട്ടികളില്ലാത്തതിനാൽ മുനിമാർ ഒരു യാഗം നടത്തി മന്ത്രം ചൊല്ലിയ വെള്ളം അവിടെ വെച്ചു. രാത്രി ദാഹിച്ച രാജാവ് അറിയാതെ ആ വെള്ളം കുടിച്ചു. തന്മൂലം രാജാവ് ഗർഭിണിയാവുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വയർ കീറി മാന്ധാതാവ് ജനിക്കുകയും ചെയ്തു.
വിശകലനം: പുരുഷൻ ഗർഭം ധരിക്കുക എന്ന സങ്കല്പം ഇന്നത്തെ ട്രാൻസ്‌ജെൻഡർ (Transgender) ചർച്ചകളിൽ പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ പുരാണത്തിൽ ഇത് ഒരു ‘അബദ്ധം’ ആയാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ശരീരം കീറി ഒരു ജീവൻ പുറത്തുവരുന്നത് അങ്ങേയറ്റം വേദനാജനകമായ പ്രക്രിയയാണ്. പ്രകൃതി നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ ഇത്തരം ജനനങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ദൈവീകമായ ഇടപെടലുകളായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.

4. ഋഷ്യശൃംഗനും വശീകരണവും: നിഷ്കളങ്കതയുടെ ചൂഷണം

സ്ത്രീകളെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഋഷ്യശൃംഗ മുനിയെ രാജ്യത്തെത്തിച്ചാൽ മഴ പെയ്യുമെന്ന് കരുതിയ രാജാവ്, വാരനാരികളെ (വേശ്യകളെ) അയച്ച് അദ്ദേഹത്തെ വശീകരിക്കുന്നു. ലൗകിക സുഖങ്ങൾ എന്തെന്നറിയാത്ത മുനിയെ ചതിയിലൂടെയാണ് അവർ കൊട്ടാരത്തിലെത്തിക്കുന്നത്.
വിശകലനം: ഇതൊരു ‘ഹണി ട്രാപ്പ്’ (Honey Trap) ആണ്. ഒരാളുടെ നിഷ്കളങ്കതയെയും അറിവില്ലായ്മയെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണ്. മുനിയെ വശീകരിക്കാൻ സ്ത്രീകളെ ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രാജാവിന്റെ മനോഭാവം സ്ത്രീവിരുദ്ധവുമാണ്.

5. വ്യാസനും ശുകമഹർഷിയും: കൃത്രിമമായ പിതൃത്വം

ഘൃതാചി എന്ന അപ്സരസ്സ് ഒരു കിളിയുടെ രൂപം പൂണ്ട് വ്യാസന് മുന്നിലെത്തുന്നു. കാമപരവശനായ വ്യാസന്റെ ബീജം തീകൂട്ടുവാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന രണ്ട് മരക്കഷ്ണങ്ങളിൽ (അരണി) വീഴുകയും അതിൽ നിന്ന് ശുകമഹർഷി ജനിക്കുകയും ചെയ്തു.
വിശകലനം: മൃഗരൂപങ്ങളോട് പോലും മുനിമാർക്ക് തോന്നുന്ന കാമം പുരാണങ്ങളിലെ ലൈംഗിക അരാജകത്വത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയിലെ ഊർജ്ജവും (തീ) മനുഷ്യബീജവും തമ്മിലുള്ള ലയനം പ്രതീകാത്മകമാണെങ്കിലും, ഇത് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ പവിത്രതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്.

സ്ത്രീത്വവും അധികാര കൈമാറ്റങ്ങളും

6. യയാതിയും മാധവിയും: മകളെ വിൽക്കുന്ന പിതാവ്

തന്റെ ശിഷ്യനായ ഗാലവന് ഗുരുദക്ഷിണ നൽകാനായി രാജാവായ യയാതി സ്വന്തം മകളെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. ഗാലവൻ അവളെ ഓരോ രാജാവിനും ഓരോ വർഷത്തേക്ക് നൽകി പകരമായി അപൂർവ്വ കുതിരകളെ വാങ്ങുന്നു. ഓരോ പ്രസവത്തിന് ശേഷവും അവൾ കന്യകയായി മാറാനുള്ള വരം മുനി നൽകിയിരുന്നു.
വിശകലനം: സ്ത്രീയെ വെറും കച്ചവടവസ്തുവാക്കി (Commodity) മാറ്റുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ഉദാഹരണമാണിത്. സ്വന്തം പിതാവും ഗുരുവും ചേർന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ലൈംഗിക അടിമത്തത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. ഓരോ തവണയും അവൾ ‘കന്യക’യായി മാറുന്നു എന്നത് പുരുഷന്റെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക വിദ്യ മാത്രമാണ്.

7. തിലോത്തമയുടെ സൃഷ്ടി: വധിക്കാനുള്ള ഉപകരണം

സുന്ദരന്മാരായ രണ്ട് അസുരന്മാരെ (സുന്ദൻ, ഉപസുന്ദൻ) തമ്മിൽ തല്ലിച്ച് കൊല്ലാൻ ബ്രഹ്മാവ് നിർമ്മിച്ച രൂപമാണ് തിലോത്തമ. സകല സുന്ദരവസ്തുക്കളുടെയും ഒരു അംശം വീതം ചേർത്താണ് അവളെ ഉണ്ടാക്കിയത്.
വിശകലനം: സ്ത്രീ ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് പുരുഷന്മാരുടെ നാശത്തിനായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഒരു ‘കെണി’ (Trap) ആണെന്ന ബോധമാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. ഒരു സുന്ദരിയെ കണ്ടാൽ പുരുഷന്മാർ പരസ്പരം കൊല്ലും എന്ന മുൻവിധി പുരുഷന്മാരുടെ വിവേകമില്ലായ്മയെയും സ്ത്രീയുടെ വെറും ശാരീരിക രൂപത്തെയും ഒരേപോലെ പരിഹസിക്കുന്നു.

8. വസിഷ്ഠനും അക്ഷമാലയും: ജാതിയും വിവാഹവും

അത്യന്തം താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട അക്ഷമാല എന്ന സ്ത്രീയെ വസിഷ്ഠ മഹർഷി വിവാഹം കഴിക്കുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് അവൾ അരുന്ധതിയായി മാറിയെന്നാണ് കഥ.
വിശകലനം: ഇതൊരു വിപ്ലവാത്മകമായ നീക്കമായി തോന്നാമെങ്കിലും, അവളെ ‘ശുദ്ധീകരിച്ച്’ ഉയർന്ന ജാതിയിലേക്ക് മാറ്റിയാൽ മാത്രമേ സ്വീകാര്യമാകൂ എന്ന ചിന്താഗതി ഇതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. അന്തർജാതി വിവാഹങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ വിരളമാണെങ്കിലും, അവിടെയും പുരുഷന്റെ പദവിയാണ് സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വം നിശ്ചയിക്കുന്നത്.

9. ഉലൂപിയും അർജ്ജുനനും: തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട പുരുഷൻ

ഗംഗാനദിയിൽ കുളിക്കാനിറങ്ങിയ അർജ്ജുനനെ നാഗരാജകുമാരിയായ ഉലൂപി ബലമായി പിടിച്ചു പാതാളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് അവൾ നിർബന്ധിച്ചു.
വിശകലനം: ലൈംഗികമായ സമ്മർദ്ദം പുരുഷന്മാർക്ക് നേരെയും ഉണ്ടാകാം എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണിത്. അർജ്ജുനന്റെ ബ്രഹ്മചര്യ വ്രതം ലംഘിക്കാൻ ഉലൂപി നിർബന്ധിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ലൈംഗിക അതിക്രമത്തിന്റെ പരിധിയിൽ വരും. എന്നാൽ പുരാണത്തിൽ ഇത് നർമ്മമായിട്ടാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.

10. ചിത്രലേഖയും അനിരുദ്ധനും: ഉറക്കത്തിലെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ

ഉഷ എന്ന രാജകുമാരി സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട പുരുഷനെ (അനിരുദ്ധൻ) സ്വന്തമാക്കാൻ അവളുടെ സുഹൃത്തായ ചിത്രലേഖ വിദേശത്തുനിന്ന് അവനെ ഉറക്കത്തിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടുവരുന്നു.
വിശകലനം: സമ്മതമില്ലാതെ ഒരാളെ തന്റെ കിടപ്പറയിലെത്തിക്കുന്നത് ക്രിമിനൽ കുറ്റമാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ നടത്തുന്ന ഇത്തരം ‘അബ്ഡക്ഷൻ’ (Abduction) രീതികൾ പുരാണങ്ങളിൽ പലയിടത്തും കാണാം. ഇത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്.

തപസ്സും ലൈംഗിക പ്രലോഭനങ്ങളും

11. അംബരീഷനും ദുർവ്വാസാവുവും: ഭക്തിയുടെ പേരിൽ പീഡനം

അംബരീഷൻ എന്ന രാജാവ് ഏകാദശി വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന സമയം ദുർവ്വാസാവു മഹർഷി എത്തുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വൈകിയെന്ന കാരണത്താൽ മുനി ക്രുദ്ധനാവുകയും രാജാവിനെ വധിക്കാൻ ഒരു കൃത്യയെ (രാക്ഷസി) സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിശകലനം: വ്രതം പോലുള്ള വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസങ്ങളെപ്പോലും അംഗീകരിക്കാത്ത മുനിയുടെ അഹങ്കാരം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്. ഒരു ചെറിയ തെറ്റിന് മരണശിക്ഷ നൽകുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘ക്രൂരവും അസ്വാഭാവികവുമായ ശിക്ഷ’ (Cruel and unusual punishment) എന്ന ഗണത്തിൽ വരും. അധികാരവും തപശ്ശക്തിയും ദുർബലരെ പീഡിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണിത്.

12. സൗദാസനും നരഭോജനവും: ശാപം മാംസഭുക്കായി മാറുമ്പോൾ

വസിഷ്ഠന്റെ ശാപം മൂലം സൗദാസൻ എന്ന രാജാവ് നരഭോജിയായി മാറുന്നു. വിശപ്പ് അടക്കാൻ കഴിയാതെ സ്വന്തം പത്നിയെപ്പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് അദ്ദേഹം മാറുന്നു.
വിശകലനം: മാനസിക രോഗത്തെയോ (Cannibalism) അല്ലെങ്കിൽ നിയന്ത്രണാതീതമായ വാസനകളെയോ ശാപമായി പുരാണം ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് ഭീഷണിയാകുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കടുത്ത മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നമായാണ് കാണുന്നത്. ശാപം വഴി ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വം ഇല്ലാതാക്കുന്നത് നൈതികമല്ല.

13. ഗാലവനും 800 കുതിരകളും: സ്ത്രീയുടെ കന്യകാത്വം ഒരു കച്ചവട വസ്തു

വിശ്വമിത്രന് ഗുരുദക്ഷിണ നൽകാൻ 800 ശ്യാമകർണ്ണ കുതിരകളെ തേടിയ ഗാലവൻ, യയാതിയുടെ മകൾ മാധവിയെ ഓരോ രാജാവിനും വിൽക്കുന്നു. ഓരോ പ്രസവത്തിന് ശേഷവും അവൾ കന്യകയായി മാറുന്ന വരം ഉപയോഗിച്ചാണ് ഈ കച്ചവടം നടന്നത്.
വിശകലനം: സ്ത്രീയുടെ ശരീരം കേവലം ഒരു ‘റീഫില്ലബിൾ’ (Refillable) വസ്തുവായി കാണുന്ന രീതിയാണിത്. കന്യകാത്വം (Virginity) എന്ന സങ്കല്പത്തെ പുരുഷന്റെ തൃഷ്ണയ്ക്കായി എത്ര തവണ വേണമെങ്കിലും ‘റീസെറ്റ്’ ചെയ്യാമെന്ന വരം സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെ പരകോടിയാണ്.

14. അഗ്നിയും മണ്ഡപാലനും: വംശവർദ്ധനവിനായി പക്ഷിരൂപം

മണ്ഡപാലൻ എന്ന മുനി മരിച്ചപ്പോൾ വംശമില്ലാത്തതിനാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശനം കിട്ടിയില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു പക്ഷിയായി ജനിച്ച് ജരിത എന്ന പക്ഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കി.
വിശകലനം: വംശം നിലനിർത്താൻ ഏത് രൂപം സ്വീകരിച്ചും ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലേർപ്പെടണമെന്ന നിർബന്ധ ബുദ്ധി പുരാണങ്ങളിലെ പ്രജനന രാഷ്ട്രീയത്തെ (Reproductive politics) കാണിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്ക് സന്തതികൾ വേണമെന്ന വാദം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്.

15. മഹിബലിയുടെ പത്നി വിന്ധ്യാവലി: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട നീതി

വാമനൻ ബലിയെ പാതാളത്തിലേക്ക് ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുമ്പോൾ പത്നിയായ വിന്ധ്യാവലി വാമനനെ പരിഹസിക്കുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ഔദാര്യത്തെ മുതലെടുത്ത് അദ്ദേഹത്തെ നശിപ്പിച്ച ദൈവത്തിന്റെ നീതിയെ അവൾ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
വിശകലനം: പുരാണങ്ങളിലെ പല സ്ത്രീകളും നിശബ്ദരല്ല. വഞ്ചനയെ ‘ലീല’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് നീതി ചോദിക്കുന്ന വിന്ധ്യാവലി ഇന്നത്തെ ‘കൗണ്ടർ നറേറ്റീവ്’ (Counter-narrative) ശബ്ദമാണ്.

മാന്ത്രിക ഗർഭധാരണങ്ങളും ചതികളും

16. മണിഗ്രീവനും നളകൂബരനും: നഗ്നതയും ശിക്ഷയും

കുബേര പുത്രന്മാർ ഗംഗയിൽ നഗ്നരായി സ്തീകളോടൊപ്പം ജലക്രീഡ നടത്തുന്നത് കണ്ട് നാരദൻ അവരെ മരങ്ങളാക്കി ശപിക്കുന്നു. കൃഷ്ണനാണ് പിന്നീട് അവർക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നത്.
വിശകലനം: സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണിത് (Violation of privacy). നഗ്നതയെ പാപമായി കണ്ട് അതിന് കഠിനമായ ശാപം നൽകുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘മോറൽ പൊലീസിംഗിന്’ (Moral Policing) തുല്യമാണ്.

17. വൃക്ഷകന്യകയുടെ ജനനം: സസ്യങ്ങളും മനുഷ്യരും തമ്മിലുള്ള ലയനം
കണ്ഡു മുനിയുടെ വീര്യത്തിൽ നിന്ന് വൃക്ഷങ്ങൾ വളർത്തുന്ന ഒരു കന്യക (മാരീഷ) ജനിക്കുന്നു. സോമൻ (ചന്ദ്രൻ) അവളെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു.
വിശകലനം: പ്രകൃതിയിലെ മൂലകങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ജനനം പുരാണങ്ങളിലെ ഒരു പ്രധാന രീതിയാണ്. സസ്യലോകത്തെയും മനുഷ്യലോകത്തെയും ലൈംഗികതയിലൂടെ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഇവിടെ ശ്രമിക്കുന്നു.

18. കലിപുരുഷനും പുഷ്കരനും: ചൂതുകളിയും ചതിയും

നളനെ നശിപ്പിക്കാൻ കലിപുരുഷൻ അക്ഷരൂപത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. പുഷ്കരൻ വഴി നളനെ ചതിച്ച് രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.
വിശകലനം: ലഹരിയോ ചൂതുകളിയോ പോലെ ഒരാളെ അടിമപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളെ ‘കലി’ എന്ന ബാഹ്യശക്തിയായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ചതിയിലൂടെ ജയിക്കുന്നത് പുരാണങ്ങളിൽ പോലും അധർമ്മമായി കാണുന്നു.

19. രാവണനും മായയും: ബലാത്സംഗത്തിനുള്ള ശാപം

രംഭയെ ബലാൽക്കാരമായി പ്രാപിച്ച രാവണന് ബ്രഹ്മാവ് ശാപം നൽകുന്നു—ഇനി ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയെ അവളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ പ്രാപിച്ചാൽ രാവണന്റെ തല പത്തായി ചിതറിത്തെറിക്കുമെന്ന്.
വിശകലനം: ഇതൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട പോയിന്റാണ്. ‘സമ്മതം’ (Consent) എന്ന വാക്കിന് പുരാണത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന വലിയൊരു അംഗീകാരമാണിത്. രാവണൻ സീതയെ തൊടാതിരുന്നത് ഈ ഭയം മൂലമാണ്.

20. വിഷ്ണുവും ശംഖചൂഡനും: തുളസിയുടെ പാതിവ്രത്യ ഭംഗം

ജലന്ധരന്റെ മറ്റൊരു രൂപമായ ശംഖചൂഡനെ കൊല്ലാൻ അവന്റെ പത്നിയായ തുളസിയുടെ പാതിവ്രത്യം തകർക്കണമായിരുന്നു. വിഷ്ണു ഭർത്താവിന്റെ വേഷത്തിൽ ചെന്ന് അവളുമായി രമിക്കുന്നു.
വിശകലനം: ഇതിനെ ‘റേപ്പ് ബൈ ഡിസെപ്ഷൻ’ എന്ന് വിളിക്കാം. ഒരു സ്ത്രീയെ ചതിയിലൂടെ ലൈംഗികമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് യുദ്ധതന്ത്രമായി കാണുന്നത് അങ്ങേയറ്റം സ്ത്രീവിരുദ്ധമാണ്.

വൈകൃതങ്ങളും പ്രതികാരങ്ങളും

21. മഹീഷിയും മണികണ്ഠനും: പ്രതികാരത്തിന്റെ കാമം

മഹിഷാസുരന്റെ സഹോദരിയായ മഹീഷി, തന്റെ സഹോദരനെ കൊന്ന ദേവന്മാരോട് പക തീർക്കാൻ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നു. അവൾ അയ്യപ്പനോട് (മണികണ്ഠൻ) പ്രണയാഭ്യർത്ഥന നടത്തുന്നത് പകയുടെ ഭാഗമായാണ്.
വിശകലനം: ലൈംഗികതയെ ഒരു ആയുധമായോ പ്രതികാരമായോ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയാണിത്. കാമത്തെക്കാൾ അവിടെ രാഷ്ട്രീയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

22. ലക്ഷ്മണനും ഉർമ്മിളയും: നിദ്രയുടെ പങ്കുവെക്കൽ

ലക്ഷ്മണൻ വനവാസത്തിന് പോകുമ്പോൾ പത്നിയായ ഉർമ്മിള 14 വർഷം ഉറങ്ങുന്നു. ലക്ഷ്മണന്റെ ഉറക്കം കൂടി അവൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.
വിശകലനം: സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം പുരുഷന്റെ സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടി ഹോമിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണിത്. പത്നി എന്നത് ഭർത്താവിന്റെ ശാരീരിക ബാധ്യതകൾ ഏറ്റെടുക്കേണ്ടവൾ മാത്രമായി മാറുന്നു.

23. രുക്മിണിയും ശിശുപാലനും: ഒളിച്ചോട്ടം (Elopement)

തന്റെ താല്പര്യമില്ലാതെ നിശ്ചയിച്ച വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് രുക്മിണി കൃഷ്ണന് കത്തെഴുതി അയക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവളെ അപഹരിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു.
വിശകലനം: ഇതൊരു ‘ഏജൻസി’ (Agency) പ്രകടനമാണ്. തന്റെ പങ്കാളിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്ത്രീയുടെ അവകാശത്തെ ഇവിടെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു.

24. സാംബനും ദുര്യോധന പുത്രിയും: ശത്രുവിന്റെ മകളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ

കൃഷ്ണന്റെ മകൻ സാംബൻ ദുര്യോധനന്റെ മകളായ ലക്ഷ്മണയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഇത് വലിയൊരു യുദ്ധത്തിന് കാരണമായി.
വിശകലനം: പെണ്ണിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് അക്കാലത്ത് ഒരു വീരകൃത്യമായി (രാക്ഷസ വിവാഹം) കണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത് സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്.

25. അഹല്യയും ചന്ദ്രനും: കൂട്ടുപ്രതിയും ശിക്ഷയും

ഇന്ദ്രൻ അഹല്യയെ പ്രാപിക്കാൻ വരുമ്പോൾ സമയം അറിയിച്ചും മറ്റും സഹായിച്ചത് ചന്ദ്രനായിരുന്നു. അതിനാൽ ചന്ദ്രനും ശാപം ലഭിച്ചു.
വിശകലനം: ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കുന്നവർക്കും തുല്യമായ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ടെന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ശാപങ്ങളും ശിക്ഷാവിധികളും

26. ജരയും ജരാസന്ധനും: വിഭജിക്കപ്പെട്ട ശരീരം

രണ്ട് കഷണങ്ങളായി ജനിച്ച കുട്ടിയെ ജര എന്ന രാക്ഷസി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. അതുകൊണ്ടാണ് ജരാസന്ധൻ എന്ന പേര് വന്നത്.
വിശകലനം: ശാരീരികമായ വൈകല്യങ്ങളെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങളായി പുരാണം മാറ്റുന്നു. ഒരു രാക്ഷസി ഇവിടെ ജീവൻ നൽകുന്നവളായി മാറുന്നു.

27. കാലകനും മൗലികനും: സ്ത്രീപീഡകരായ അസുരന്മാർ

സ്ത്രീകളെ ഉപദ്രവിച്ചും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയും നടന്ന അസുരന്മാരെ വധിക്കാൻ ദേവന്മാർ പാടുപെട്ടു.
വിശകലനം: സ്ത്രീപീഡനം എന്നത് പുരാണങ്ങളിൽ അസുരത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമായാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ പല ദേവന്മാരും സമാനമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

28. ഉദ്ദാലകനും ശ്വേതകേതുവും: വിവാഹ നിയമത്തിന്റെ ഉത്ഭവം

ഒരിക്കൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ശ്വേതകേതുവിന്റെ മാതാവിനെ ബലമായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഇതിൽ ക്രുദ്ധനായ ശ്വേതകേതുവാണ് സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു പുരുഷനിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങണമെന്ന നിയമമുണ്ടാക്കിയത്.
വിശകലനം: സ്ത്രീകളുടെ ലൈംഗിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പുരുഷന്മാരുണ്ടാക്കിയ നിയമമാണ് വിവാഹം എന്ന സാമൂഹിക വശമാണ് ഇവിടെയുള്ളത്.

29. നഹുഷനും അഗസ്ത്യനും: അധികാര ഭ്രാന്തും വീഴ്ചയും

സ്വർഗ്ഗരാജാവായപ്പോൾ നഹുഷൻ അഗസ്ത്യ മുനിയെ പല്ലക്കു ചുമപ്പിച്ചു. ‘സർപ്പ സർപ്പ’ (വേഗത്തിൽ നടക്കുക) എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ മുനി അവനെ പാമ്പായി ശപിച്ചു.
വിശകലനം: അറിവുള്ളവരെ (Intellectuals) അധികാരികൾ അപമാനിക്കുന്നതിന്റെ പ്രത്യാഘാതമാണിത്.

30. കാമധേനുവും വിശ്വാമിത്രനും: പശു എന്ന സ്വത്ത്

രാജാവായ വിശ്വാമിത്രൻ വസിഷ്ഠന്റെ പശുവിനെ ബലമായി കൊണ്ടുപോവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇത് വലിയൊരു സൈനിക പോരാട്ടമായി മാറുന്നു.
വിശകലനം: പ്രകൃതിസമ്പത്തിനെ (Natural resources) അധികാര വർഗ്ഗം ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിന്റെ ചിത്രമാണിത്.

വിചിത്രമായ ശപഥങ്ങളും ബലികളും

31. ഗൗതമനും ഗംഗയും: പാപപരിഹാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം

പശുവിനെ കൊന്ന പാപം മാറ്റാനാണ് ഗൗതമൻ ഗംഗയെ ഭൂമിയിലെത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.
വിശകലനം: പരിസ്ഥിതിയെയും പുഴയെയും പവിത്രമായി കാണുന്നതിലൂടെ പാപമുക്തി നേടാം എന്ന വിശ്വാസമാണിത്.

32. സത്യവതിയും ഭീഷ്മ ശപഥവും: പിതാവിന്റെ കാമം, മകന്റെ ബലി

അച്ഛനായ ശന്തനുവിന് സത്യവതിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ വേണ്ടി ഭീഷ്മർ നിത്യബ്രഹ്മചര്യം സ്വീകരിക്കുന്നു.
വിശകലനം: മുതിർന്നവരുടെ ശാരീരിക ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി യുവാക്കളുടെ ജീവിതം ഹോമിക്കപ്പെടുന്നത് അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമാണ്.

33. അർജ്ജുനനും ചിത്രാംഗദയും: ഉപാധികളോടെയുള്ള വിവാഹം

മണിപ്പൂരിലെ രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ, ജനിക്കുന്ന മകൻ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കണമെന്ന് അർജ്ജുനൻ സമ്മതിക്കുന്നു.
വിശകലനം: ഇന്നത്തെ ‘പ്രീ-നപ്ഷ്യൽ അഗ്രീമെന്റ്’ (Pre-nuptial agreement) പോലെയാണിത്. കുടുംബസ്വത്തുക്കൾ സംരക്ഷിക്കാൻ സ്ത്രീകൾ വെക്കുന്ന നിബന്ധനകൾ ഇവിടെ കാണാം.

34. പുരൂരവസും അപ്സരസ്സും: ഉടമ്പടികൾ തകരുമ്പോൾ

രണ്ട് ആടുകളെ നോക്കണം എന്നതടക്കമുള്ള നിബന്ധനകൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഉർവ്വശി പുരൂരവസിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു.
വിശകലനം: ബന്ധങ്ങളിൽ പാലിക്കേണ്ട പരസ്പര ധാരണകളെയും (Mutual understanding) അവ ലംഘിക്കുമ്പോഴുള്ള പിരിഞ്ഞുപോകലിനെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

35. ഭൃഗുവും പുലോമയും: ഗർഭാവസ്ഥയിലെ ഭയം

പുലോമയെ ഒരു രാക്ഷസൻ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ ഭയം മൂലം കുട്ടി ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു (ച്യവനൻ).
വിശകലനം: ഗർഭിണികൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസികാഘാതം കുട്ടികളെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പുരാണ വിവരണമാണിത്.

മോഹങ്ങളും വിരക്തിയും

36. കാളിന്ദിയും കൃഷ്ണനും: നദിയും ദൈവവും

സൂര്യപുത്രിയായ യമുന (കാളിന്ദി) കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി കിട്ടാൻ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നു. അവൾ കൃഷ്ണന്റെ എട്ടു പത്നിമാരിൽ ഒരാളായി.
വിശകലനം: പ്രകൃതിശക്തികളെ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ കണ്ട് അവരോട് പ്രണയം തോന്നുന്നത് മനുഷ്യകേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടാണ് (Anthropomorphism).

37. മായാസീതയുടെ അഗ്നിപ്രവേശം: പകരക്കാരിയുടെ ദുരന്തം

യഥാർത്ഥ സീതയെ രക്ഷിക്കാൻ അഗ്നി പകരമായി വെച്ച രൂപമാണ് മായാസീത. അവളാണ് ലങ്കയിൽ കഴിഞ്ഞത്.
വിശകലനം: സ്ത്രീയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് പകരക്കാരിയെ വെക്കുന്നത് പോലും ശാരീരികമായ ശുദ്ധി എന്ന സങ്കല്പത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. ഇത് സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനേക്കാൾ അവളുടെ ‘പരിശുദ്ധി’ക്ക് നൽകുന്ന അനാവശ്യ പ്രാധാന്യത്തെ കാണിക്കുന്നു.

38. വാമനനും ബലിയും: ആൾമാറാട്ടത്തിലൂടെയുള്ള ഭരണം
രൂപം മാറിയെത്തിയ ദൈവം ബലിയെ ചതിച്ചു. ഇത് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു അട്ടിമറിയായാണ് (Political Coup) ഇന്നു വായിക്കപ്പെടുന്നത്.

39. ധ്രുവനും സുരുചിയും: രണ്ടാനമ്മയുടെ വിവേചനം

സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ യോഗ്യനല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് രണ്ടാനമ്മ ധ്രുവനെ അപമാനിക്കുന്നു.
വിശകലനം: കുടുംബത്തിനകത്ത് കുട്ടികൾ അനുഭവിക്കുന്ന വിവേചനവും മാനസിക പീഡനവുമാണിത്.

40. ബൃഹസ്പതിയും ഇന്ദ്രാണിയും: അഭയം തേടൽ

ഭർത്താവായ ഇന്ദ്രനെ കാണാതായപ്പോൾ ഇന്ദ്രാണി ദേവഗുരുവിനോട് ഉപദേശം തേടുന്നു. നഹുഷനിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവർ പല തന്ത്രങ്ങളും പ്രയോഗിക്കുന്നു.
വിശകലനം: സ്ത്രീ തന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ബുദ്ധിപൂർവ്വം നീങ്ങുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണിത്.

പ്രണയവും പ്രതിസന്ധികളും

41. മന്ദപാലനും ജരിതയും: ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുടുംബം

പക്ഷിയായി ജീവിച്ച മുനി തന്റെ പത്നിയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. പിന്നീട് വനദഹന സമയത്ത് അവരെ രക്ഷിക്കാൻ വരുന്നു.
വിശകലനം: കുടുംബപരമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടുന്ന പുരുഷന്മാരുടെ പ്രതീകമാണിത്.

42. ഭീമനും ഹിഡംബിയും: വംശീയമായ വേർതിരിവ്

രാക്ഷസിയായ ഹിഡംബിയെ വിവാഹം കഴിച്ചെങ്കിലും അവളോടൊപ്പം താമസിക്കാൻ ഭീമൻ തയ്യാറായില്ല. കുട്ടി ജനിച്ചതോടെ അവൻ പാണ്ഡവർക്കൊപ്പം ചേർന്നു.
വിശകലനം: താഴ്ന്ന ജാതിയെന്നോ രാക്ഷസരെന്നോ കരുതപ്പെടുന്നവരുമായി ശാരീരിക ബന്ധമാവാം, പക്ഷേ കുടുംബമായി കഴിയാനാവില്ല എന്ന വംശീയ ബോധമാണിത്.

43. ഘാതകനും സുദർശനയും: അതിഥി സൽക്കാരത്തിന്റെ പേരിൽ ചൂഷണം

അതിഥികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ പത്നിയെ ലൈംഗികമായി വിട്ടുനൽകിയ ഭർത്താവ്.
വിശകലനം: സ്ത്രീയുടെ സമ്മതം ചോദിക്കാതെ അവളെ കൈമാറുന്നത് പവിത്രമായ ആചാരമായി കാണുന്നത് ക്രൂരമാണ്. ഇത് സ്ത്രീയുടെ സ്വയംഭരണാധികാരത്തെ പാടെ നിഷേധിക്കുന്നു.

44. ശിശുപാലന്റെ ജനനം: ശാരീരിക വൈകല്യങ്ങൾ

മൂന്ന് കണ്ണും നാല് കൈയുമായി ജനിച്ച കുട്ടി. കൃഷ്ണൻ എടുത്തപ്പോൾ അവ സാധാരണമായി.
വിശകലനം: വൈകല്യങ്ങളെ അത്ഭുതങ്ങളായി മാറ്റുന്നതിലൂടെ ഭക്തി വളർത്താനുള്ള ശ്രമം.

45. മത്സ്യഗന്ധിയും സുഗന്ധവും: ജൈവികമായ വശീകരണം

പരാശരൻ സത്യവതിയുടെ ശരീരത്തിലെ മത്സ്യഗന്ധം മാറ്റി സുഗന്ധമാക്കി.
വിശകലനം: സ്ത്രീയെ പുരുഷന്റെ മൂക്കിന് ഇണങ്ങുന്ന രീതിയിൽ പരിഷ്കരിക്കുന്നത് ഒരു തരം ‘കോസ്മെറ്റിക്’ മാറ്റമാണ്.

അന്ത്യവും അപമാനങ്ങളും

46. ദമയന്തിയും വ്യാധനും: സ്ത്രീയുടെ ആത്മരക്ഷ

കാട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ദമയന്തിയെ വേട്ടക്കാരൻ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവളുടെ പാതിവ്രത്യ ശക്തിയാൽ അവൻ ഭസ്മമാകുന്നു.
വിശകലനം: സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ദൈവീകമായ ഒരു ശക്തി വേണമെന്ന് സമൂഹം കരുതുന്നത് അവർ അത്രത്തോളം അരക്ഷിതരായതിനാലാണ്.

47. കുന്തിയും പാണ്ടുവും: മരണസാക്ഷിയായ പത്നി

മാദ്രിയെ പുണരുന്നതിനിടെ പാണ്ഡു മരിക്കുന്നത് നോക്കിനിൽക്കേണ്ടി വന്ന കുന്തിയുടെ മാനസികാവസ്ഥ.
വിശകലനം: ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ വികാരപരമായ വീഴ്ചകൾക്ക് സാക്ഷിയാകേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ വേദനയാണിത്.

48. കർണ്ണനും കുന്തിയും: യുദ്ധമുഖത്തെ യാചന

പാണ്ഡവരെ കൊല്ലരുത് എന്ന് പറയാൻ കർണ്ണനെ കാണാൻ പോകുന്ന അമ്മ.
വിശകലനം: മക്കളുടെ ജീവന് വേണ്ടി അമ്മമാർ നടത്തുന്ന വിലപേശലുകൾ രാഷ്ട്രീയത്തേക്കാൾ വലുതാണ്.

49. ദ്രൗപദിയും കീചകനും: ജോലിസ്ഥലത്തെ പീഡനം

സൈരന്ധ്രിയായി വേഷം മാറി ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ കീചകൻ അവളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു. രാജസഭയിൽ വെച്ച് അവളെ ചവിട്ടുന്നു.
വിശകലനം: ഇത് ‘Workplace harassment’ ആണ്. അധികാരികൾ സ്ത്രീകളെ എപ്പോഴും ഇരകളായി കാണുന്നതിന്റെ നേർച്ചിത്രം.

50. അശ്വത്ഥാമാവും മണിദാനവും: നിത്യമായ വേദന ശിക്ഷയായി

നെറ്റിയിലെ മണി പിഴുതെടുത്ത് 3000 വർഷം രോഗിയായി അലയാൻ കൃഷ്ണൻ ശപിച്ചു.
വിശകലനം: മരണം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ശിക്ഷയാണ് ജീവിച്ചിരിക്കെ അനുഭവിക്കുന്ന പീഡനം എന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ ദേവാദിദേവനായ ഇന്ദ്രന്റെ അപചയത്തിനു കാരണമെന്ത്?

വേദകാലത്തെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ദൈവമായിരുന്ന ഇന്ദ്രൻ പിൽക്കാലത്ത് (പുരാണകാലത്ത്) തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുകയും, പകരം ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികൾക്ക് പരമാധികാരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരികവും മതപരവുമായ പരിവർത്തനങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ കേവലം മതപരമായ കാരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അതിശക്തമായ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളുമുണ്ട്.

1. സാംസ്കാരിക സമന്വയവും തദ്ദേശീയ ദൈവങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും (Cultural Assimilation)

ആര്യന്മാർ സിന്ധുനദീതടത്തിൽ നിന്ന് ഗംഗാസമതലത്തിലേക്കും ഇന്ത്യയുടെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അവർക്ക് വികസിതമായ സംസ്കാരമുള്ള ശക്തരായ തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങളുമായി ഇടപഴകേണ്ടി വന്നു. തദ്ദേശീയർക്ക് അവരുടേതായ ശക്തരായ ദൈവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു (ഉദാഹരണത്തിന്, സിന്ധുനദീതടത്തിലെ ‘പശുപതി’ എന്ന പ്രാഗ്-ശിവ രൂപം, പ്രകൃതി/മാതൃ ദൈവങ്ങൾ).

ഈ പുതിയ ജനവിഭാഗങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാക്കാൻ, അവരുടെ ദൈവങ്ങളെ വൈദികമതം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. അങ്ങനെ തദ്ദേശീയരുടെ ദൈവമായ ശിവനും, നാരായണൻ/വാസുദേവൻ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക വീരനായകന്മാരെ ഉൾക്കൊണ്ട് വിഷ്ണുവും പരമോന്നത ദൈവങ്ങളായി വളർന്നു. ഇന്ദ്രൻ കേവലം ആര്യന്മാരുടെ മാത്രം യുദ്ധദേവനായിരുന്നതിനാൽ, പുതിയ വിശാലമായ സമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞു.

2. നാടോടി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് കാർഷിക സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം (Shift to Agrarian Society)

വേദകാലത്തെ ആര്യന്മാർ പ്രധാനമായും കാലികളെ മേയ്ച്ചു നടക്കുന്ന നാടോടികളും പോരാളികളുമായിരുന്നു. ശത്രുക്കളുടെ കോട്ടകൾ തകർക്കാനും (പുരന്ദരൻ), യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാനും അവർക്ക് ഒരു ‘യുദ്ധദേവന്റെ’ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു—അതാണ് ഇന്ദ്രൻ.

എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ ഉൾഭാഗങ്ങളിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയതോടെ അവർ ഒരു കാർഷിക സമൂഹമായി മാറി (Agrarian Society). യുദ്ധങ്ങളേക്കാൾ അവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് നിലനിൽപ്പും സമാധാനവും സംരക്ഷണവുമായിരുന്നു. ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ വിഷ്ണുവിനും, കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെ സംഹാര-പുനഃസൃഷ്ടി പ്രതീകമായി ശിവനും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു. സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം എന്നിവയ്ക്ക് ത്രിമൂർത്തികൾ ഉണ്ടായി.

3. യജ്ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭക്തിയിലേക്കുള്ള മാറ്റം (Rise of Bhakti Movement)

വൈദികമതം പൂർണ്ണമായും മൃഗബലികളും സങ്കീർണ്ണമായ യാഗങ്ങളും (യജ്ഞങ്ങൾ) നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രം ആധിപത്യമുണ്ടായിരുന്ന ഇത് സാധാരണക്കാർക്ക് അപ്രാപ്യവും ചെലവേറിയതുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് സ്നേഹിക്കാനും ഭജിക്കാനും കഴിയുന്ന ലളിതമായ ഒരു ആരാധനാ രീതി ആവശ്യമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങളായ കൃഷ്ണനും രാമനും, അതുപോലെ ശിവനും സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന, ‘ഭക്തിയിലൂടെ’ പ്രീതിപ്പെടുന്ന ദൈവങ്ങളായി മാറി. ഇന്ദ്രനാകട്ടെ യാഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രീതിപ്പെടുന്ന, അഹങ്കാരിയായ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ഇമേജിൽ ഒതുങ്ങി. കൃഷ്ണൻ ഗോവർദ്ധന പർവ്വതം ഉയർത്തി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുന്ന കഥ ഈ സാംസ്കാരിക മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീകമാണ്.

4. ഉപനിഷത്തുകളുടെ ദാർശനിക വളർച്ച (Philosophical Evolution)

ഉപനിഷത്തുകളുടെ കാലഘട്ടമായപ്പോഴേക്കും വൈദിക ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ദാർശനികമായി. അവർ പ്രകൃതിശക്തികളായ ഇന്ദ്രനെയും അഗ്നിയെയും പ്രകീർത്തിക്കുന്നതിന് പകരം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമമായ സത്യത്തെ (നിർഗുണ പരബ്രഹ്മം) അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പുരാണങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈ അമൂർത്തമായ ‘പരബ്രഹ്മത്തെ’ സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചതാണ് ത്രിമൂർത്തികൾ. ഇന്ദ്രൻ എന്നത് പരമോന്നത ദൈവമെന്നതിൽ നിന്ന് മാറി, സ്വർഗ്ഗം ഭരിക്കുന്ന വെറുമൊരു ‘പദവി’ (Post) മാത്രമായി തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ആർക്കും തപസ്സിലൂടെ ഇന്ദ്രപദവിയിലെത്താം എന്നായി പുരാണങ്ങൾ.

5. ബൗദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ വെല്ലുവിളി

ഹിംസ നിറഞ്ഞ വൈദിക യാഗങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായ വെല്ലുവിളിയുയർത്തിയാണ് ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾ വളർന്നുവന്നത്. അവരെ നേരിടാനും ജനങ്ങളെ തിരികെ ആകർഷിക്കാനും അഹിംസയിലൂന്നിയ, ക്ഷേത്രാരാധനയുള്ള ഒരു പുതിയ മതവ്യവസ്ഥ ബ്രാഹ്മണമതത്തിന് ആവശ്യമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള അമിത മദ്യപാനിയായ (സോമരസ പ്രിയൻ), യുദ്ധക്കൊതിയനായ ദൈവത്തെ മുൻനിർത്തി ഇത് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ കരുണാമയനായ വിഷ്ണുവിനെയും സർവ്വവ്യാപിയായ ശിവനെയും മുൻനിർത്തി വൈദികമതം സ്വയം നവീകരിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ: ഇന്ദ്രന്റെ പതനവും ത്രിമൂർത്തികളുടെ ഉദയവും കേവലം ഒരു മതപരമായ മാറ്റമായിരുന്നില്ല. അത് ഇന്ത്യ എന്ന ഭൂപ്രദേശത്തെ വൈവിധ്യമാർന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും സമന്വയിപ്പിച്ച്, ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക ഐക്യവും (Cultural Hegemony) അധികാര ഘടനയും സൃഷ്ടിക്കാൻ അക്കാലത്തെ സമൂഹം നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ ഒരു പരിണാമമായിരുന്നു.

സംബന്ധമൂർത്തി

Posted on October 27, 2025October 27, 2025 by Rajesh Odayanchal

തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിലെ ശീർകാഴി (Sirkaazhi) ദേശത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ശൈവ കവി-സന്യാസിയാണ് സംബന്ധമൂർത്തി അഥവാ തിരുജ്ഞാന സംബന്ധർ (തിരുജ്ഞാനസംബന്ധർ). ക്രി.വ. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നത്. 63 നായനാർമാരിൽ (ശിവഭക്തരായ സന്യാസിമാർ) പ്രമുഖനായ മൂവരിൽ (മുത്തവർ) ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം. സംബന്ധമൂർത്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പറയപ്പെടുന്ന, 8000-ത്തിലധികം ജൈന സന്യാസിമാരെ ശൂലത്തിൽ തറച്ച കഥ തമിഴ് ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഐതിഹ്യമാണ്. ഇത് ‘സമണർ കഴുവേട്രം’ (Samanar Kazhuvetram) എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ സംഭവത്തിന്റെ കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ പ്രധാനമായും ശേഖിഴാർ എഴുതിയ ‘പെരിയപുരാണം’ (Periya Puranam) എന്ന തമിഴ് ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ജൈനരോടുള്ള സമീപനം, പ്രധാനമായും ശൈവമതത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു.

ശൈവമതം

ജന്മസ്ഥലം: തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ശീർകാഴി (ചോളമണ്ഡലം).
മാതാപിതാക്കൾ: ശിവഭക്തരായ ബ്രാഹ്മണരായിരുന്ന ശിവപാദ ഹൃദയരും ഭാര്യ ഭഗവതിയാരും.
ദിവ്യമായ ജ്ഞാനം: ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, മൂന്നാം വയസ്സിൽ അച്ഛനോടൊപ്പം ക്ഷേത്രക്കുളത്തിൽ പോയപ്പോൾ, വിശന്നുകരഞ്ഞ കുട്ടിക്ക് ശിവനും പാർവതിയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, പാർവതി ദേവി ജ്ഞാനം കലർത്തിയ പാൽ ഒരു സ്വർണ്ണപ്പാത്രത്തിൽ നൽകി.
ആദ്യ ഗീതം: വായിൽ പാൽക്കറ കണ്ട അച്ഛൻ ആരാണ് പാൽ തന്നതെന്നന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, കുട്ടി ആകാശത്തേക്ക് ചൂണ്ടി, ശിവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് ‘தோயுடைய செவியன்’ (തോടുടയ ചെവിയൻ) എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗീതം ആലപിച്ചു. ഈ സംഭവത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് തിരുജ്ഞാന സംബന്ധർ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.
മതപരമായ മത്സരം: ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ, ശക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്ന ജൈനമതത്തെ (സമണർ) അദ്ദേഹം ശൈവമതത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളിയായി കണ്ടു.
ശൈവമത പുനരുജ്ജീവനം: പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ ശൈവമതം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, രാജാവിനെ തിരികെ ശൈവമതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക വഴി, ശൈവമതത്തിന്റെ പ്രതാപം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം.
വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ (സംവാദം): ജൈന ആചാര്യന്മാരുമായി അദ്ദേഹം പരസ്യമായ സംവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. മധുരയിൽ വെച്ച് നടന്ന ഈ സംവാദങ്ങൾ അഗ്നി പരീക്ഷ (തീയിലിടൽ), ജല പരീക്ഷ (നദിയിൽ ഒഴുക്കൽ) എന്നിവയിലൂടെയാണ് പ്രശസ്തമായത്.
ശമണർ കഴുവേട്രം (ശൂലത്തിൽ തറയ്ക്കൽ): ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് എതിരെ നടന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന ഈ അതിക്രൂരമായ ശിക്ഷാ നടപടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപനം ഏറ്റവും വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. (ഐതിഹ്യപ്രകാരം: വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ഏകദേശം 8000 ജൈന സന്യാസിമാർ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയാണ് ‘കഴുവേട്രം’ എന്നും, രാജാവായ കൂൻ പാണ്ഡ്യൻ (നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ) അത് നടപ്പിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തതെന്നും ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങൾ പറയുന്നു. സംബന്ധമൂർത്തി ഈ നടപടിക്ക് ഉത്തരവിട്ടതായി നേരിട്ട് പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് ഇത് നടന്നത്. ഈ സംഭവം സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ കടുത്ത മതപരമായ അസഹിഷ്ണുത അല്ലെങ്കിൽ ശൈവമതത്തോടുള്ള അമിതമായ പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നു എന്ന് വിമർശകർ വാദിക്കുന്നു.)
സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വമില്ലായ്മ: ജൈനമതത്തെ കേവലം ഒരു എതിരാളിയായി കാണുകയല്ല, മറിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കേണ്ട ഒരു ശക്തിയായി കണക്കാക്കിയ ഒരു സമീപനമാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചത്.
സ്തുതിഗീതങ്ങളിലെ വിമർശനം: അദ്ദേഹത്തിന്റെ തേവാര ഗീതങ്ങളിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ ജൈന-ബുദ്ധ മതങ്ങളെ നേരിട്ട് വിമർശിക്കുന്ന വരികൾ കാണാം.

പ്രധാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ

ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം: സംബന്ധർ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ശൈവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
തേവാരം: ശിവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പതിനായിരത്തിലധികം ഗീതങ്ങൾ രചിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയിൽ 4,181 ശ്ലോകങ്ങളുള്ള 383 (അല്ലെങ്കിൽ 384) ഗീതങ്ങൾ ‘തേവാരം’ എന്ന പേരിൽ തിരുമുറൈയുടെ (തമിഴ് ശൈവ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ canonical കൃതികൾ) ഒന്നും, രണ്ടും, മൂന്നും വാല്യങ്ങളായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
തീർത്ഥാടനം: നിരവധി ശിവക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച് അദ്ദേഹം ഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ തിരുനീലകണ്ഠ യാഴ്പ്പാണർ എന്ന സംഗീതജ്ഞനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത്ഭുതങ്ങൾ: തന്റെ ഗീതങ്ങളിലൂടെ പല അത്ഭുതങ്ങളും അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, പൂമ്പാവൈ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ ഭസ്മത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്.
വൈഷ്ണവ-ജൈന മതങ്ങളെ എതിർക്കൽ: അക്കാലത്ത് തമിഴ്നാട്ടിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ജൈനമതത്തെയും, വൈഷ്ണവത്തെയും അദ്ദേഹം ശക്തമായി എതിർത്തു.
കൂൻ പാണ്ഡ്യനെ ശൈവ മതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യൽ: പാണ്ഡ്യരാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായ മധുരയിലെ രാജാവായിരുന്ന കൂൻ പാണ്ഡ്യന് (പിന്നീട് നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു) അസുഖം മാറ്റി ശൈവ മതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. തുടർന്ന് ജൈന പണ്ഡിതരുമായി അദ്ദേഹം വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.

മോക്ഷപ്രാപ്തി

വിവാഹം: തന്റെ പതിനാറാം വയസ്സിൽ തിരുനല്ലൂർ പെരുമണത്തെ നമ്പാണ്ടാർ നമ്പിയുടെ മകളുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചു.
മോക്ഷം: വിവാഹത്തിന് ശേഷം, വധുവിന്റെ കൈയും പിടിച്ച് അഗ്നിയെ വലംവെക്കുന്നതിനിടയിൽ, സംബന്ധരും വധുവും അവിടെ കൂടിയ ഭക്തജനങ്ങളും ചേർന്ന് ശിവജ്യോതിയിൽ (ശിവന്റെ പ്രകാശത്തിൽ) ലയിച്ച് മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. ഇത് തമിഴ് വൈകാശി മാസത്തിലെ വിശാഖം നക്ഷത്രത്തിലായിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

ഈ വിവരങ്ങൾ പ്രധാനമായും പെരിയപുരാണം (ശേഖിഴാർ രചിച്ചത്) പോലുള്ള തമിഴ് ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

സമണർ കഴുവേട്രം

സംബന്ധമൂർത്തി ജീവിച്ചിരുന്ന ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, പാണ്ഡ്യ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന മധുരയിൽ ജൈനമതം ശക്തമായ സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു. അവിടുത്തെ രാജാവായിരുന്ന കൂൻ പാണ്ഡ്യൻ (പിന്നീട് നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു) ജൈന മതാനുയായി ആയിരുന്നു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായിരുന്ന മങ്കൈയർക്കരശിയും മന്ത്രി കുലച്ചിറൈയാരും ശിവഭക്തരായിരുന്നു. മധുരയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തായി ഉണ്ടായിരുന്ന 8 ഓളം മലകളിൽ നിന്നും ജൈന ഭിക്ഷുക്കളെ പാണ്ഡ്യരാജകിങ്കരന്മാരെ അയച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന് ശൂലത്തിൽ കോർത്തു കൊന്ന കഥ വളരെ നാടകീയമായ ചേരുവകളോടെ വൈദിക പ്രമുഖർ പാടിനടന്നിരുന്നു. ജൈനരും വൈദികരും തമ്മിൽ മതത്തെ സംബന്ധിച്ച് തർക്കം നടന്നുവെന്നും തർക്കത്തിൽ സംബന്ധൻ തോറ്റുവെന്നും എന്നാൽ രാജാവും രാജ്ഞിയും രാജകിങ്കരന്മാരുമായുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ ചില ചെപ്പടിവിദൂകൾ കാണിച്ചു ജൈനഭിക്ഷുക്കൾ തോറ്റതായി പിന്നീടു തീർച്ചപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ഈ നിർദ്ദയകൊലപാതക പരമ്പരയെ പറ്റി തമിഴിലുള്ള ‘തേവാരം‘ എന്ന പ്രധാന ശൈവമത ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ ഭാഗമായ സംബന്ധൻ്റെ കൃതിയിൽ പെട്ട ‘ആലവായിപതികം‘ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പദ്യങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഭയാനകമായ ഈ ചിത്രവദത്തിൻ്റെ സ്മാരകമായി, വൈദികബ്രാഹ്മണർ ഒത്തുചേർന്ന് വർഷം തോറും മധുരയിൽ വെച്ച് ‘കഴിവേറ്റി തിരുവിഴാ‘ എന്ന പേരിൽ ഒരുത്സവം ഇന്നും കൊണ്ടാടുന്നു. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രചരിച്ച കഥകളിൽ പ്രധാനമായ വൈദികകഥകൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

1. സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ക്ഷണം

രാജാവിന് കടുത്ത രോഗം ബാധിക്കുകയും ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് അത് മാറ്റാൻ കഴിയാതെ വരികയും ചെയ്തപ്പോൾ, രാജ്ഞിയും മന്ത്രിയും ചേർന്ന് സംബന്ധമൂർത്തിയെ മധുരയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ശൈവമതത്തിന്റെ പ്രചാരകനായ സംബന്ധർ വരുന്നതിൽ ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരത് യക്തിയുക്തം എതിർത്തു. ഇവിടെ ഒരു നെഗറ്റീവ് ചായ്വ് വന്നത് ജൈന ഭിക്ഷിക്കൾക്കാണ്.

2. വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ

സംബന്ധമൂർത്തി മധുരയിൽ എത്തി രാജാവിന്റെ രോഗം ഭസ്മം (തിരുനീറ്) പൂശി മാറ്റിയതോടെ, ജൈന സന്യാസിമാർ അദ്ദേഹത്തെ വാദപ്രതിവാദത്തിന് വെല്ലുവിളിച്ചു. സംവാദത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ:

അഗ്നി പരീക്ഷ (തീയിലിടൽ): സംബന്ധമൂർത്തിയും ജൈനരും തങ്ങളുടെ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തീയിലിട്ടു. സംബന്ധരുടെ തേവാര ഗ്രന്ഥം കത്താതെയിരിക്കുകയും, ജൈനരുടെ ഗ്രന്ഥം കത്തിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. ജൈനരുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകൾ എല്ലാം തന്നെ അഗ്നിക്കിരയായെന്നും ദൈദികമത സംബന്ധിയായവ പെരും തീയിൽ നശിക്കാതെ നിന്നുവെന്നും ആണിതു പറയുന്നത്.
ജല പരീക്ഷ (വെള്ളത്തിൽ ഒഴുക്കൽ): ഇരുവരും തങ്ങളുടെ താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വൈഗൈ നദിയിൽ ഒഴുക്കി. സംബന്ധരുടെ ഗ്രന്ഥം ഒഴുക്കിനെതിരെ നീങ്ങുകയും, ജൈനരുടെ ഗ്രന്ഥം ഒഴുക്കിൽ താഴുകയും ചെയ്തു.

3. കഴുവേട്രം (ശൂലത്തിൽ തറയ്ക്കൽ)

വാദം തോറ്റാൽ സ്വയം ശിക്ഷ ഏൽക്കണമെന്നതായിരുന്നു ജൈന സന്യാസിമാർ തന്നെ മുന്നോട്ട് വെച്ച നിബന്ധന. ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതന്മാർക്കല്ല നെഗറ്റീവ് ചായ്വ് കാണാനാവുന്നത്. എല്ലാം ജൈനർ തന്നെ!!

വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടതോടെ, ഏകദേശം 8000 ജൈന സന്യാസിമാർ (ചില രേഖകളിൽ 8000 പേർ എന്ന് കൃത്യമായി പറയുന്നു) തങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയായ ‘കഴുവേട്രം’ (ശൂലത്തിൽ കയറ്റുക) ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറായി.
രാജാവായ നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവരെ ശൂലത്തിൽ തറച്ചു കൊന്നു.
ചില വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ, ഈ കശാപ്പിന് രാജാവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് സംബന്ധമൂർത്തിയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ മറ്റുചിലർ ഇത് വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ജൈന സന്യാസിമാർ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയാണെന്നും, രാജാവ് അത് നടപ്പിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തതെന്നുമാണ് വാദിക്കുന്നത്. പെരിയപുരാണത്തിന്റെ നിഗമനമനുസരിച്ച്, സംബന്ധരുടെ ഇടപെടലില്ലാതെ പരാജയപ്പെട്ട സന്യാസിമാർ സ്വയം ശൂലത്തിൽ കയറി മരിക്കുകയായിരുന്നു.

സംബന്ധൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ മധുരയിൽ വൈഗനദി തീരത്ത് ശൂലങ്ങൾ നാട്ടി, ഈ എണ്ണായിരത്തിൽ അധികം ജൈനരെ ശൂലത്തിൽ തളച്ചു കൊന്നുതള്ളി. മധുരയിൽ വെച്ചു നടന്ന ഈ കൂട്ടകൊലയ്ക്ക് ശേഷം ഇതിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനും, എന്നാൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു വന്ന ചിന്താധാരയെ കൈവിടാൻ തയ്യാറാവാത്തതുമായ ഒരു കൂട്ടം ജൈനർ, പാണ്ഡ്യരോടൊപ്പം കേരളത്തിലേക്ക് അഭയം പ്രാപിച്ചു. സഹ്യപർവ്വത വിടവുപാതയിലൂടെ പന്തളത്തിലേക്ക് എത്തിയ പന്തളരാജവംശം ആ പഴയ പാണ്ഡ്യരാജവംശത്തിലെ പിന്മുറക്കാർ തന്നെയാണ്. ഇതേപറ്റി പിന്നീടു പറയാം.

ചരിത്രപരമായ വീക്ഷണങ്ങൾ

ഐതിഹ്യം മാത്രമോ?: ഈ സംഭവം ചരിത്രപരമായ വസ്തുതയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഇത് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശൈവമതവും ജൈനമതവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന വൈരം എടുത്തു കാണിക്കുന്ന ഒരു ഐതിഹ്യപരമായ വിവരണമാണ്. വൈദികരും ബുദ്ധജൈനവിശ്വാസികളും തമ്മിൽ പരസ്പരം ശത്രുതയുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല, വൈദികർ നന്നായിട്ടുതന്നെ ബുദ്ധരേയും ജൈനരേയും കൊന്നിട്ടും ഉണ്ട്.
മതപരമായ വൈരം: സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ജീവചരിത്രം വിവരിക്കുന്ന പെരിയപുരാണം പോലുള്ള ശൈവ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ശൈവമതത്തിന്റെ ഉന്നതിയും മറ്റ് മതങ്ങളുടെ പരാജയവും വ്യക്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഇത്തരം അതിശയോക്തി കലർന്ന വിവരണങ്ങൾ നൽകുന്നത്.
ബുദ്ധസന്യാസി vs. ജൈനസന്യാസി: ചോദ്യത്തിൽ ബുദ്ധസന്യാസിമാർ എന്നാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും, ഈ ഐതിഹ്യം ജൈന സന്യാസിമാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് പ്രശസ്തമായിട്ടുള്ളത്. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൈനമതമാണ് പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ ശക്തമായിരുന്നത്.

ഈ കഥ തമിഴ് ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിൽ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്, കൂടാതെ ചില ദ്രാവിഡ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആര്യജനത ദ്രാവിഡരോടു ചെയ്ത ക്രൂരതയുടെ ഉദാഹരണമായി ഈ കഥ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

മുത്തവർ

സംബന്ധമൂർത്തിയെ കൂടാതെ ‘പ്രമുഖരായ മൂവർ’ അഥവാ ‘മുത്തവർ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മറ്റ് രണ്ട് ശൈവ കവി-സന്യാസിമാർ ഇവരാണ്:

അപ്പർ (തിരുനാവക്കരശ്):
- സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ സമകാലികനും അദ്ദേഹത്തെക്കാൾ മുതിർന്നയാളുമായിരുന്നു.
- ശൈവമതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതിനു മുൻപ് ജൈനമതത്തിൽ ചേർന്നിരുന്നു.
- അദ്ദേഹം രചിച്ച ഗീതങ്ങളാണ് തേവാരത്തിലെ 4, 5, 6 വാല്യങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
സുന്ദരർ (സുന്ദരമൂർത്തി നായനാർ):
- ഈ മൂവരിൽ ഏറ്റവും അവസാനം ജീവിച്ചിരുന്ന കവിയാണ്.
- സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ ശിവനെ കണ്ടുമുട്ടി, ‘തോഴർ’ (സുഹൃത്ത്) എന്ന ഭാവത്തിൽ ഭക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചു.
- അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗീതങ്ങളാണ് തേവാരത്തിലെ 7-ആം വാല്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഈ മൂന്ന് കവികളുടെയും (സംബന്ധർ, അപ്പർ, സുന്ദരർ) ഗീതങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് ശൈവമതത്തിലെ പരമപ്രധാനമായ canonical കൃതിയായ ‘തേവാരം’. ഇവരെല്ലാം ചേർന്നാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ശൈവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന് ശക്തി നൽകിയത്.

കേരളത്തിലെ ബുദ്ധചിന്തകൾ

Posted on March 2, 2017April 3, 2017 by Rajesh Odayanchal

ഇന്നത്തെ ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തില്‍ പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന ബുദ്ധ സംഹിതയ്ക്കുള്ള സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്‌. ദ്രാവിഡ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഔന്നിത്യത്തില്‍ സവര്‍ണ്ണരും അവര്‍ണ്ണരുമില്ലാതെ, ദുഷിച്ച ജാതി-വ്യവസ്ഥകളില്ലാതെ ഒത്തൊരുമയോടെ ഓണാഘോഷം നടത്തിയ ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു നമുക്ക്. ഇന്ന് മതങ്ങൾ പലതുണ്ട്; അവർ പരസ്പരം തലകൾ കൊയ്യുന്നുമുണ്ട്. ഇത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല – ചരിത്രം പലരൂപത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയ കാലം മുതലിങ്ങോളമുള്ളത് നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാവുന്നു. മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യം തന്നെ. അതെപ്രകാരം തിരിച്ചറിയുന്നു എന്നതിലാണു പ്രാധാന്യം. ഹിന്ദുവംശരും കൃസ്ത്യാനികളും മുസ്ലീങ്ങളും കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന പരാക്രമങ്ങളും അവയ്ക്കുവേണ്ടി ജനതതി കൂട്ടം ചേർന്നു പാടിനടക്കുന്ന പാവനഗീതങ്ങളും നമുക്കിന്ന് അന്യമല്ലല്ലോ. പ്രാചീനകാലങ്ങളിൽ ദ്രാവിഡവംശത്തിലേക്ക് പടന്നു കയറി കേരളം പരക്കെ വ്യാപിച്ച വിശ്വാസസംഹിതയായിരുന്നു ബുദ്ധമതം. ഇന്നതിനെ ഹിന്ദുമതം ആക്രമിച്ചുകീഴടിക്കി ഇല്ലാതാക്കിയെങ്കിലും അവർ കൊണ്ടുവന്ന സാംസ്കാരികസ്വാധീനം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കൃസ്തുവിനും മുമ്പ് ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലായിരുന്നു ബുദ്ധസന്യാസികൾ കേരളനാട്ടിൽ എത്തിയതായി ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ ലഭ്യമായിരിക്കുന്നത്. അശോകചക്രവർത്തിയുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരവും ഇന്നത്തെ ശ്രീലങ്കയിൽ നിന്നും ഒക്കെയാണ് കേരളത്തിലേക്ക് ഇവരെത്തിയത്. പ്രസിദ്ധ സംഘകാല മഹാകാവ്യമായ മണിമേഖല

Rise and fall of Buddhism in Kerala, Budha Statue — ബുദ്ധൻ

ബൗദ്ധകൃതിയാണ്, ചിലപ്പതികാരത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണിത്. ചിലപ്പതികാരം ജൈനമതസിദ്ധാന്തങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്ന കാവ്യമാണെങ്കിൽ മണിമേഖല ബുദ്ധമതതത്വങ്ങളെയാണ്‌ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. രചയിതാവ് കൂലവാനികൻ ചാത്തനാർ ആണ്. ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ, ഇളങ്കോവടികൾ എന്നിവരുടെ സമകാലികനായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ചാത്തൻ ശബ്ദം, ശാസ്തനായും ശാസ്താവായും മാരിയതും ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്നതും നമുക്കിടയിൽ ഇന്നുമുണ്ടല്ലോ. ജാതിവ്യവസ്ഥകളെന്തെന്നറിയാത്ത അഹിംസാവാദികളായിരുന്നു നമ്മുടെയൊക്കെ പൂർവ്വികർ എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ തന്നെ ഇപ്പോൾ ആശ്വാസം തരുന്നുണ്ട്… അതിനും മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ദ്രാവിഡസംസ്കാരം അവിടെ നിൽക്കട്ടെ. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ബുദ്ധമതത്തിൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കാം. മതമെന്നു വിളിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ഒന്നല്ല ബുദ്ധിസം. മതമെന്ന് ആധുനികകാല നിർവ്വചനത്തിൽ പറയുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ. അതൊരു സംസ്കാരമായി ലോകത്ത് പലസ്ഥലങ്ങളിലേക്കും അന്ന് വ്യാപിച്ചതായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു പ്രാധാന്യം നൽകി നാടൊട്ടുക്ക് വിവിധ ബുദ്ധവിഹാരങ്ങൾ പണിതവരായിരുന്നു അവർ.

ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ശോഷണം 8-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നന്നായി തുടങ്ങി. എഴാം നുറ്റാണ്ടോടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങി എന്നു ചൈനക്കാരായ സഞ്ചാരികളുടെ വിവരണങ്ങളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. 9 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ശങ്കരാചാര്യരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അദ്വൈത വേദാന്തികൾ മുഖേന ഹിന്ദുമതത്തിന് വൻ പ്രചാരം ലഭിച്ചതു ബുദ്ധമതത്തെ നന്നായി ബാധിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്തൊക്കെയും ഹൈന്ദവരാജാക്കന്മാർ പോലും പഴയ ബൗദ്ധികപാരമ്പര്യം വെച്ച് സംസ്കാരപൂർണരായിത്തന്നെ നല്ല സഹിഷ്ണുതയോടെ ബുദ്ധസങ്കേതങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുവന്നുരുന്നെങ്കിലും, ശങ്കരാചാര്യരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സവർണഹിന്ദൂയിസം ബുദ്ധിസത്തെ തുടച്ചു നീക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങി. ബ്രാഹ്മണ മതത്തിന്റെ തിരിച്ചു വരവ് മൂലം മെല്ലെ രാജാക്കന്മാർ ബുദ്ധ മതത്തിനെതിരായി തിരിഞ്ഞു; ഭീഷണിയും അക്രമവും തന്നെയായിരുന്നു ബൗദ്ധർക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. തൻമൂലം പടിപടിയായി ബുദ്ധമതത്തിന്റെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. വൈഷ്ണവ കുലശേഖരയുടെ കാലത്ത്, 11- ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബുദ്ധമതം ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായി . പ്രസിദ്ധമായ പല ബുദ്ധ വിഹാരങ്ങളും (പള്ളികൾ) ക്ഷേത്രങ്ങൾ ആയി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ബുദ്ധമതത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പല ജനവിഭാഗങ്ങളും പിന്നീട് ഹിന്ദുമതത്തിലെ താഴ്ന്ന ജാതികളിലേക്ക് ചേർക്കപ്പെട്ടു. ചാതുർവർണ്യം നിലവിൽ വന്നത് 11 ആം നൂറ്റോണ്ടോടെയായിരുന്നു. ചാതുര്‍വര്‍ണ്യം അഥവാ ജാതി വ്യവസ്ഥ നടപ്പിലാക്കാന്‍ ഹൈന്ദവര്‍ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ തടസമായി നിന്നത് ഇവിടെ വേരുറച്ചുപോയ ബുദ്ധമതമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്ന രീതിയിലുള്ള ഹിംസയാണ് ഇവിടെ അന്ന് അരങ്ങേറിയത്.. ക്രൂരമായിരുന്നു ശിക്ഷണ രീതികൾ. തകർന്നുപോയ ബൗദ്ധകൽപ്രതിമകളൊക്കെ അതിന്റെ കേവലോദാഹരണങ്ങൾ മാത്രം. ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ ഓരോ തരിമണ്ണിനും പറയാനുള്ളത് ഇവിടെ ബുദ്ധിസത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ കഥകളാണ്; ഇന്ത്യ മൊത്തം ഇതുതന്നെ പറയും. സംഘകാലത്തിന്റെ അവസാനമായും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് 12 ആം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ്. ഏറ്റവും പഴയ ദ്രാവിഡ സാഹിത്യം സംഘകാല കാവ്യങ്ങളാണ്. ബുദ്ധമതശോഷണം മുഴുമിപ്പിച്ചതും ചാതുര്‍ വര്‍ണ്ണ്യത്തിന്റെ വിഷവിത്തുകള്‍ ദ്രാവിഡ സംസ്‌കാരത്തില്‍ പാകി മുളപ്പിച്ചതും ഇതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ. ദ്രാവിഡരുടെ ഇടയിൽ സ്നേഹാംശമായി അലിഞ്ഞുചേർന്ന വികാരമായിരുന്നു പണ്ട് ബൗദ്ധിസം.

പ്രകൃതി ശക്തികളെ പൂജിക്കുക എന്ന അന്ധവിശ്വാസ പ്രചാരണത്തിലൂടെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ പ്രീതി പിടിച്ചു പറ്റി, ഹിന്ദുത്വവാദവും ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളും വളര്‍ത്തുകയായിരുന്നു ആര്യന്മാര്‍ ആദ്യം ചെയ്തത്. പലകഥകളും അവരതിനായി സൃഷ്ടിച്ചു; ഉള്ളവയ്ക്ക് പുത്തൻ നിർവ്വചനങ്ങൾ നൽകി. പല്ലവര്‍, ചാലൂക്യര്‍, രാഷ്ട്രകൂടര്‍ എന്നീ ദ്രാവിഡ രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് അന്നത്തെ ദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന ശക്തിയും സ്വാധീനവും ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ വേരോട്ടത്തിന് ശക്തി കൂട്ടി; പിന്നീട് ബൗദ്ധവിഹാരങ്ങളെ തകർത്തെറിയാനുള്ള സഹായമായും ഇതുഭവിച്ചു. ക്രമേണ ചാതുർവർണ്യം വന്നപ്പോൾ ശൂദ്രരേയും അധകൃതരും ജനിച്ചു. രാജ്യഭരണ സഹായത്തിനും മാര്‍ഗദർശനത്തിനു, ആയുള്ള പുരോഹിതന്മാരായി ബ്രാഹ്മണര്‍ ഉന്നതകുലജാതരായി മാറി. ബൈദ്ധിസം കൊണ്ടുവന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തെ അവർ തച്ചുടച്ചു. വിദ്യപഠിക്കുന്നവന്റെ ചെവിയിൽ ഈയം ഉരുക്കിയൊഴിക്കുന്ന കാഴ്ചകൾക്കുവരെ ശേഷം കേരളം സാക്ഷിയായി. ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യയുടെ പ്രോത്സാഹകർ എന്ന നിലയിലാണ് പല്ലവർ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവരുടെ പ്രോത്സാഹനത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ശില്പങ്ങൾ ഇന്നും മഹാബലിപുരത്ത് കാണാം. ഭീമാകാരമായ ശില്പങ്ങളും അമ്പലങ്ങളും നിർമ്മിച്ച പല്ലവർ തനത് ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യയുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ നിർവ്വചിച്ചു. പല്ലവ ഭരണകാലത്ത് ചീന സഞാരിയായ ഹുവാൻ സാങ്ങ് കാഞ്ചിപുരം സന്ദർശിച്ചു. ഹുവാൻ സാങ്ങ് തന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പല്ലവ ഭരണത്തിന്റെ മഹിമയെ വാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു സംസ്കാരത്തിലേക്കായിരുന്നു സവർണത നിറച്ച ബീജാണുവുമായി ആര്യവംശം കടന്നുവന്നത്.

കലപ്പയുടെ ഉപയോഗം, ആയൂർവേദം, കൃഷിരീതി, വിദ്യാലയങ്ങളിൽ വിദ്യ ആദ്യമായി പഠിപ്പിച്ചത്, വാസ്തുശില്പവിദ്യ കേരളത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചത് ഒക്കെയും ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളാണ്. ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളായ വെടിക്കെട്ട്, കതിന, പറയെടുപ്പ്, പടയണി, പൂരം, കെട്ടുകാഴ്ച, രഥോത്സവമെന്നിവയും ഓണാഘോഷത്തിന്റെ പൂർണ്ണതവരെ വരെയും ബൗദ്ധ സംഭാവനയാണ്. ഓണാഘോഷത്തിന്റെ ചരിത്രം അങ്ങ് ദ്രാവിഡമഹിമവരെയുണ്ടെങ്കിലും അതൊരു നല്ല കലാപരിപാടിയാക്കിയത് ബൗദ്ധർ തന്നെ. (പിന്നീട് സവർണകാലത്ത് വിഷ്ണുപൂജ പച്ചപിടിച്ചുവന്നപ്പോൾ വിഷ്ണു മഹാബലിയെ പാതാളത്തിലേയ്‍ക്കു ചവിട്ടിത്താഴ്‍ത്തിയതായി കഥ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയതൊക്കെ ബ്രാഹ്മണേതിഹാസങ്ങൾ മാത്രം). പൂജ്യം കണ്ടുപിടിച്ചത് ഭാരതത്തിലായിരുന്നല്ലോ. ആര്യഭടൻ ആണതു കണ്ടുപിടിച്ചത് എന്നൊരു വാദമുണ്ട്; (അതു കൃസ്തുവിനു മുമ്പേ പിംഗളൻ കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നൊരു ഭാധ്യവും നിലനിൽക്കുന്നു – ബി സി 4ആം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് ജീവിതകാലഘട്ടം എന്നും കരുതുന്നു). ആര്യഭടൻ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ വസിച്ചിരുന്ന ബുദ്ധമതാനുയായിയായിരുന്നു എന്ന് ചൈനീസ് സഞ്ചാരിയായിരുന്ന ഹുയാങ് സാങ് പറയുന്നു. 5 – 6 നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ബുദ്ധ പണ്ഡിതനായിരുന്നു ആര്യദേവൻ അഥവാ ആര്യഭടൻ. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും അറിയപ്പെടുന്നത് എല്ലാ ആയോധന കലകളുടെയും മാതാവാണു കളരിപ്പയറ്റ് എന്നാണ്. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ചൈനയടക്കമുള്ള വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ കളരി പയറ്റ് നിരന്തര മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ആറാട്ട്, ഉത്സവാഘോഷങ്ങൾ, ദേവീ വിഗ്രഹങ്ങൾ, അയ്യപ്പൻ, ശാസ്താവ്, ചാക്യാർ കൂത്ത് ഇങ്ങനെ ഒട്ടനവധി സംഗതികളിൽ നമുക്ക് ബൗദ്ധികബീജം കണ്ടെത്താനാവുന്നു. കോഴിക്കോട്, മാവേലിക്കര, കരുമാടി, കരുനാഗപ്പള്ളി, മരുതൂർകുളങ്ങര, ഭരണിക്കാവ്, പള്ളിക്കൽ, കോട്ടപ്പുറം ഇവിടെ നിന്നൊക്കെയും ബദ്ധപ്രതിമകൾ കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ശബരിമല, കിളിരൂർ, കുട്ടംപേരൂർ, കൊടുങ്ങല്ലൂർ, അർത്തുങ്കൽ തുടങ്ങി അനേകം പേരുകേട്ട അമ്പലങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലും ബുദ്ധമത സ്വാധീനം കാണാം. ഇതയും പറഞ്ഞത് ഒരു തുടക്കമെന്ന നിലയിൽ മാത്രമാണ്. പറയാനുദ്ദേശിക്കുന്നത് ശബരിമലയിലെ അയ്യപ്പനെ പറ്റിതന്നെയാണ്. പറ്റൊരു കാര്യം മലനാടിന്റെ മുഖമുദ്രയായ കളരിപ്പയറ്റാണ്. അതുപോലെതന്നെ ആയൂർവേദവും. കേരളത്തിലും ശ്രീലങ്കയിലും വാഗ്‌ഭടന്റെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം, അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളും മറ്റുംആയൂർവേധരംഗത്ത് കൂടുതൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടെന്നോർക്കുക. ബ്രാഹ്മണമതം പിന്നീടതിനെ ബ്രഹ്മാവ്‌ ഉണ്ടാക്കി മകനായ ദക്ഷപ്രജാപതിക്കും പ്രജാപതി അശ്വനീകുമാരന്മാർക്കും അങ്ങനെയങ്ങനെ വിവിധങ്ങളായ മഹർഷിവര്യന്മാരിലേക്കും അതെത്തിച്ചേർന്നുവെന്നൊക്കെ കഥകളുണ്ടാക്കി; അഞ്ചാം വേദവും ആക്കിമാറ്റി. തനിക്കാക്കി വെടക്കാക്കുന്ന പരിപാടി തന്നെ മുഖ്യം. എങ്കിലും കാവും കുളവും വിഗ്രഹങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും എല്ലാം ബുദ്ധമതത്തിന്റെ കൈയൊപ്പ് പതിഞ്ഞതാണെന്ന് നിസംശയം പറയാൻ സാധിക്കും. എ. ഡി. 5-ആം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പാടലീപുത്രത്തില്‍ കാണപ്പെട്ടിരുന്ന ബുദ്ധ മഹോത്സവങ്ങളുമായി കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നടത്തുന്ന ഉത്സവങ്ങള്‍ക്കും കെട്ടുകാഴ്ചകളും സാമ്യമുളളതായി ചീനാ സഞ്ചാരിയായ ഫാഹിയാന്‍ രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ശബരിമല, അച്ചന്‍കോവില്‍ തുടങ്ങിയ പുരാതന അയ്യപ്പക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ദ്രാവിഡബിംബങ്ങളും പിന്നീട് ബുദ്ധ വിഹാരകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്തുവെന്ന് നവീന പ്രാചീന ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ഒരുപോലെ വിലയിരുത്തുന്നു. ഹിന്ദു മതവിശ്വാസികള്‍ മണ്ഡലകാലത്ത് അനുഷ്ഠിക്കുന്ന അഹിംസാ – സസ്യാഹാര വ്രതത്തിന് ബുദ്ധമതാചാരങ്ങളുമായി അനിഷേധ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്.

കളരിപ്പയറ്റിനെ പറ്റി മുകളിൽ പറഞ്ഞു. കേരളത്തിന്റെ തനത് ആയോധനകലയാണ് കളരിപ്പയറ്റ്. ഇന്ന് കേരളമെന്നു പറയുമെങ്കിലും പഴയ കേരളം ഏറെ വിശാലമായിരുന്നു; ദ്രാവിഡാധിപത്യം കാണിക്കുന്ന ഭൂപടം നോക്കുക. കഥകളി, കോൽകളി, വേലകളി, തച്ചോളികളി, തുടങ്ങിയ കേരളത്തിലെ പല പരമ്പരാഗത കലാരൂപങ്ങളും കളരിപ്പയറ്റിൽ നിന്ന് പലതും കടം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. കേരളമുണ്ടാക്കിയെന്നു കഥകളിൽ പറയപ്പെടുന്ന പരശുരാമനാണ് കളരിപ്പയറ്റ് കണ്ടുപിടിച്ചതെന്ന കഥയുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണേതിഹാസങ്ങളൊക്കെ വരുന്നതിനു മുമ്പേ ഉള്ള സംവിധാനമാണ് സത്യത്തിൽ കളരിപ്പയറ്റ്. സംഘകാലത്ത്‌ നിലവിലിരുന്ന ആചാരങ്ങളും വീരക്കൽ ആരാധനയും കണക്കിലെടുത്ത്‌ ചിലർ അക്കാലത്തേ കളരി നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഹാന്‍ ചൈനീസ് ഷാവോലിന്‍ ഫിസ്ടിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്ന ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ ചൈനയില്‍ എത്തിയത് തന്നില്‍ നിക്ഷിപ്തമായ ബുദ്ധ മത പ്രചാരണം എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലോ/ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലോ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ഒരു ബുദ്ധ സന്യാസിയായിരുന്നു ബോധിധർമ്മൻ. പല്ലവ രാജവംശത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ രാജകുമാരനായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. കേരളത്തിലെ ബുദ്ധ മതത്തിന്‍റെ സുവര്‍ണ്ണ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്, കളരി പയറ്റു പോലെയുള്ള ആയോധനകളുടെ ആചാര്യന്‍ എന്ന നിലയില്‍ പ്രശസ്തനായത്തിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം തന്‍റെ കടമ നിര്‍വഹിക്കുവാനായി പുറപ്പെട്ടത്. യി ജിന്‍ ജിംഗ്, ബ്രൂസ് ലി വികസിപ്പിച്ച കുങ് ഫു വിന്‍റെ പിതാവായും ബോധി ധർമ്മനെയാണ് കാണുന്നത്, കങ് ഫു വിനു കളരി പയറ്റുമായുള്ള സാമ്യവും ബോധി ധർമ്മനെ കുറിച്ചുള്ള അറിവുമാകണം തനിക്കു കളരി പഠിക്കുവാനുള്ള ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് ബ്രൂസ് ലീ യെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ചത്. ആത്മീയവും ശാരീരിക പരിശീലനവും തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഒരു രീതിയാണ് ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കാം. ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ ദക്ഷിണേന്ത്യയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന കാര്യം എല്ലാ ചരിത്ര ഗവേഷകരും സമ്മതിക്കുന്നു എന്നാല്‍ അതെവിടെയായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തില്‍ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഉണ്ട്, എന്നാല്‍ അത് തമിഴ് നാടല്ലെന്നും സഹ്യ പര്‍വ്വത്തിനുപ്പറമുള്ള കേരളത്തിലാണെന്നും വിശ്വസിക്കാനുള്ള ഒരു പാട് കാരണങ്ങള്‍ നിലവിലുണ്ട്, ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ തമിഴ് നാട്ടില്‍ ബുദ്ധ മതം അധികം പ്രചാരം നേടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് വസ്തുത മാത്രവുമല്ല അക്കാലങ്ങളില്‍ കേരളത്തില്‍ അത് പ്രബലവുമായിരുന്നു. കേരളം എന്ന വാക്ക് ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ബുദ്ധ മത സ്തൂപങ്ങളിലൊന്നിലാണ്, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ കേരളത്തിലെ ബുദ്ധ മത സ്വാധീനം ഇത് വിവരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ എന്നാല്‍ ബുദ്ധ മതം സ്വീകരിച്ചതോടെ ജാതീയമായ കെട്ട് പാടുകളില്‍ നിന്നും അദ്ദേഹം മുക്തനായി, ധര്‍മ്മന്‍ എന്ന പേര് അക്കാലങ്ങളില്‍ കേരളത്തിലെ വിവിധ ബുദ്ധ മത പ്രചാരകര്‍ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു, അത് കൊണ്ട് തന്നെ ബുദ്ധ മതം സ്വീകരിക്കും മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് മറ്റൊന്നായിരുന്നിരിക്കാം, പ്രമുഖ ബുദ്ധ വിഹാരമായിരുന്ന ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്തുള്ള ഏതോ സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന അനുമാനം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടെക്കാം. കാലം സുവര്‍ണ്ണ ലിപികളാല്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു നാമമാണ് ബോധി ധര്‍മ്മന്‍. അടുത്ത കാലത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയ തമിഴ് സിനിമയായ ഏഴാം അറിവ് ബോധി ധർമ്മനെ പറ്റിയുള്ളതുതന്നെയാണ്. ഇന്നത്തെ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ കാഞ്ചീപുരമാണു ജന്മദേശം എന്നൊരു പ്രബലവാദമുണ്ടെങ്കിലും നമുക്കഭിമാനിക്കാൻ പറ്റുന്ന കേരളീയനാണ് ബോധിധർമ്മനെന്നു നിസംശയം പറയാനാവുന്നതാണ് പലതെളിവുകളും കൂടെ തന്നെയുണ്ട്. അതിൽ പ്രധാനമാണ് കളരിപ്പയറ്റിലെ മെയ്‌വഴക്കം.

ബുദ്ധിസത്തെ പറ്റി വിശാലമായി മലയാളം വിക്കിപീഡിയയിൽ വായിക്കാം

ചായില്യം

arya destiny