കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി

gen z politics youth resistance indiaഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ, രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത, ഭരണകൂടത്തോടുള്ള വിയോജിപ്പ് എന്നിവയ്ക്കെതിരെ ഉയർന്നുവന്ന ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യപരമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാണ് കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി (CJP). ജെൻ-സി (Gen-Z) തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവും പുതിയ ചെറുത്തുനിൽപ്പും പ്രകടമാക്കുന്ന ശക്തമായ മാധ്യമമായിത് മാറുകയായിരുന്നു. 2026 മെയ് 16-ന് ആം ആദ്മി പാർട്ടിയുടെ മുൻ സോഷ്യൽ മീഡിയ സ്ട്രാറ്റജിസ്റ്റ് ആയിരുന്ന അഭിജീത് ദിപ്കെയാണ് (Abhijeet Dipke) ഈ പ്രസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചത്. 2026 മെയ് 15-ന് സുപ്രീം കോടതിയിൽ നടന്ന ഒരു വാദത്തിനിടെ, ഇന്ത്യയുടെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്ത് തൊഴിലില്ലാത്ത യുവാക്കളെ “പാറ്റകളോട്” (cockroaches) ഉപമിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തിയ പരാമർശം വൻ പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണമായിരുന്നു. ഈ പരാമർശത്തിനുള്ള മറുപടിയായാണ് അഭിജീത് ദിപ്കെ ‘കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി‘ എന്ന ആശയവുമായി രംഗത്തെത്തിയത്. “അലസരുടെയും തൊഴിലില്ലാത്തവരുടെയും ശബ്ദം” (Voice of the Lazy & Unemployed) എന്നതാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം. സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ യുഗത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. പഴയകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തന ശൈലികളോടും ആശയപരമായ ജീർണ്ണതയോടും പുതിയ തലമുറ (Gen-Z) കാണിക്കുന്ന വിയോജിപ്പുകൾ ലോകമെമ്പാടും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നുണ്ട്.

എന്താണ് CJP? നിലവിൽ വരാൻ കാരണം എന്ത്?

മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് പുറത്ത്, പൗരാവകാശങ്ങൾ, നീതി, സമാധാനം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാൻ വേണ്ടി രൂപംകൊണ്ട സ്വതന്ത്ര കൂട്ടായ്മകളെയാണ് ഈ വിശേഷണം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

നിലവിൽ വരാനുള്ള പ്രധാന കാരണങ്ങൾ:

  • ആശയപരമായ സ്തംഭനാവസ്ഥ (Ideological Stagnation): പഴയകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പലതും കാലാനുസൃതമായി മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമായ നേതൃത്വവും അഴിമതിയും യുവാക്കളെ ഈ പാർട്ടികളിൽ നിന്ന് അകറ്റി.

  • തൊഴിലില്ലായ്മയും സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥയും: പഠിച്ചിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കൃത്യമായ തൊഴിൽ ലഭിക്കാത്തതും, സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതും ഭരണകൂടങ്ങളോടുള്ള എതിർപ്പ് വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

  • ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും വിവരങ്ങളുടെ ലഭ്യതയും: ഇന്റർനെറ്റിന്റെ വരവോടെ ലോകത്തെവിടെ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭ്യമായി. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ നൽകുന്ന തെറ്റായ വിവരങ്ങളെ (Propaganda) ഫാക്ട്-ചെക്ക് (Fact-check) ചെയ്യാൻ ഇന്നത്തെ യുവതയ്ക്ക് എളുപ്പം സാധിക്കുന്നു.

പഴയകാല പ്രസ്ഥാനങ്ങളോടുള്ള ജെൻ-സി (Gen-Z) തലമുറയുടെ അവിശ്വാസം

പഴയകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ വിശ്വാസമില്ലാതെ വന്നതും അവിടെ നടക്കുന്ന അപചയങ്ങളും തന്നെയാണ് ജെൻ-സി തലമുറയെ പുതിയ രീതിയിൽ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

  • ഹൈരാർക്കിക്കൽ ഘടനയോടുള്ള എതിർപ്പ്: പഴയ പാർട്ടികളിൽ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് മുകൾത്തട്ടിലുള്ള ചുരുക്കം ചിലരാണ്. എന്നാൽ Gen-Z വിശ്വസിക്കുന്നത് വികേന്ദ്രീകൃതമായ (Decentralized) തീരുമാനങ്ങളിലാണ്.

  • പ്രായോഗികതയും പരിസ്ഥിതി ബോധവും: മതം, ജാതി തുടങ്ങിയ വൈകാരിക വിഷയങ്ങളേക്കാൾ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, മനുഷ്യാവകാശം, സ്വകാര്യത, ലിംഗസമത്വം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾക്കാണ് യുവതലമുറ മുൻഗണന നൽകുന്നത്. പഴയ പാർട്ടികൾ പലപ്പോഴും ഈ വിഷയങ്ങളെ ഗൗരവമായി കാണുന്നില്ല.

  • ഹിപ്പോക്രസി (Hypocrisy) തിരിച്ചറിയൽ: നേതാക്കളുടെ വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ വേഗത്തിൽ തുറന്നുകാട്ടപ്പെടുന്നു.

നിലവിലെ സാഹചര്യത്തിൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൻ്റെ നിലനിൽപ്പ്

ഇത്തരം സ്വതന്ത്ര യുവജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ് ഇന്ന് വളരെ നിർണ്ണായകമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ്.

  • വെല്ലുവിളികൾ: സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകളുടെ അഭാവം, ഭരണകൂടങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിലെ അൽഗോരിതം നിയന്ത്രണങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ വലിയ വെല്ലുവിളികളാണ്.

  • അനുകൂല ഘടകങ്ങൾ: സാങ്കേതികവിദ്യയിലുള്ള നൈപുണ്യം ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് കരുത്തേകുന്നു. വാട്സ്ആപ്പ്, ടെലിഗ്രാം, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം തുടങ്ങിയവ വഴി വളരെ വേഗത്തിൽ സംഘടിക്കാനും ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും ഇവർക്ക് കഴിയുന്നു. പരമ്പരാഗത സംഘടനാ ചട്ടക്കൂടുകൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഇവരെ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കുക എന്നത് ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് അസാധ്യമാണ്.

ഭരണകൂടങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും ഈ മൂവ്മെന്റുകളെ ഭയക്കാൻ കാരണം എന്താണ്?

  1. നേതാവില്ലാത്ത സ്വഭാവം (Leaderless Movement): പഴയകാല പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്താൽ സമരം അവസാനിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ജെൻ-സി സമരങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക നേതാവില്ലാതെ, കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. ഇത് ഭരണകൂടങ്ങളെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു.

  2. പ്രവചനാതീതമായ തന്ത്രങ്ങൾ (Unpredictability): ഫ്ലാഷ് മോബുകൾ, ഹാഷ്‌ടാഗ് ക്യാമ്പയിനുകൾ, മീമുകൾ (Memes) എന്നിവയിലൂടെ ഇവർ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഘാതം പ്രവചനാതീതമാണ്. കോടിക്കണക്കിന് രൂപ മുടക്കി ഐടി സെല്ലുകൾ (IT Cells) ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രൊപ്പഗണ്ടകളെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് പൊളിച്ചടുക്കാൻ ഈ യുവതയ്ക്ക് കഴിയുന്നു.

  3. ആഗോള ശ്രദ്ധ (Global Attention): വളരെ വേഗത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളുടെയും മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയുന്നു. ഇത് ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് വലിയ നാണക്കേടും നയതന്ത്ര തലത്തിൽ തിരിച്ചടിയും ഉണ്ടാക്കുന്നു.

സമാനമായി മറ്റു ലോക രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുടെ കൂട്ടായ്മകൾ

ലോകമെമ്പാടും ജെൻ-സി തലമുറയുടെ സമാനമായ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവുകൾ കാണാൻ സാധിക്കും. ഇത് ഒരു ആഗോള പ്രതിഭാസമാണ് (Global Phenomenon):

രാജ്യം പ്രക്ഷോഭം / പ്രസ്ഥാനം കാരണങ്ങൾ / ഫലം
കെനിയ (2024) Gen-Z Anti-Tax Protests പുതിയ നികുതി നിയമങ്ങൾക്കെതിരെ ടിക്-ടോക്ക് പോലെയുള്ള പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ ഉപയോഗിച്ച് സംഘടിച്ചു. ഗവൺമെന്റിന് ബിൽ പിൻവലിക്കേണ്ടി വന്നു.
ബംഗ്ലാദേശ് (2024) Anti-Discrimination Student Movement സർക്കാർ ജോലികളിലെ ക്വാട്ട സിസ്റ്റത്തിനെതിരെ വിദ്യാർത്ഥികൾ സംഘടിച്ചു. ഇത് വലിയ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങൾക്കും ഭരണകൂടത്തിന്റെ പതനത്തിനും കാരണമായി.
തായ്‌ലൻഡ് Pro-Democracy Youth Protests രാജവാഴ്ചയ്ക്കും സൈനിക ഭരണത്തിനുമെതിരെ സ്കൂൾ-കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികൾ നടത്തിയ വികേന്ദ്രീകൃത സമരങ്ങൾ.
ആഗോള തലം Fridays for Future ഗ്രെറ്റ ട്യൂൺബർഗിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിനെതിരെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ നടത്തുന്ന സമരം.

ഇന്ത്യയിൽ ഈ സന്നദ്ധ ചെറുത്തുനിൽപ്പിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന മുൻനിര വ്യക്തിത്വങ്ങൾ

gen z politics youth resistance indiaഇന്ത്യയിൽ, ഇത്തരം സ്വതന്ത്രവും പൗരാവകാശങ്ങളെ മുൻനിർത്തിയുമുള്ള കൂട്ടായ്മകൾക്ക് വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്നും പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. (രാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമായി ചിന്തിക്കുന്ന വ്യക്തികളെയാണ് ഇവിടെ പരാമർശിക്കുന്നത്):

  • സ്വതന്ത്ര മാധ്യമപ്രവർത്തകർ & യൂട്യൂബർമാർ: ധ്രുവ് രാഠി (Dhruv Rathee), രവീഷ് കുമാർ, ആകാശ് ബാനർജി (The Deshbhakt) തുടങ്ങിയവർ യുവതലമുറയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ശബ്ദം നൽകുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

  • സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരും ചിന്തകരും: അരുന്ധതി റോയ്, രാമചന്ദ്ര ഗുഹ, ഹർഷ മന്ദർ, ശശി തരൂർ, മഹുവ മൊയ്ത്ര, കീർത്തി ആസാദ് തുടങ്ങിയ അക്കാദമിക് പണ്ഡിതരും ചിന്തകരും യുവതയുടെ ജനാധിപത്യ പോരാട്ടങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരാണ്.

  • നിയമവിദഗ്ദ്ധർ: പ്രശാന്ത് ഭൂഷൺ, കപിൽ സിബൽ തുടങ്ങിയ മുതിർന്ന അഭിഭാഷകർ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും ആക്ടിവിസ്റ്റുകൾക്കും നിയമപരമായ പരിരക്ഷ നൽകാൻ പലപ്പോഴും മുന്നോട്ട് വരാറുണ്ട്.

  • കലാകാരന്മാർ & ഇൻഫ്ലുവൻസേഴ്സ്: മുഖ്യധാരാ സിനിമകൾക്ക് പുറത്തുള്ള സ്വതന്ത്ര സംഗീതജ്ഞർ (Rappers), സ്റ്റാൻഡ്-അപ്പ് കൊമേഡിയന്മാർ (ഉദാ: കുനാൽ കമ്ര), ആർട്ടിസ്റ്റുകൾ എന്നിവർ തങ്ങളുടെ കലയിലൂടെ ഈ മൂവ്മെന്റുകൾക്ക് വലിയ ജനകീയത നൽകുന്നു.

ഈ മൂവ്മെന്റിന്റെ ഭാവി എന്തായിരിക്കും? (Predictions)

നിലവിലെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പഠനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭാവി താഴെ പറയുന്ന രീതികളിൽ പരിണമിക്കാം:

  1. പ്രഷർ ഗ്രൂപ്പുകളായി (Pressure Groups) തുടരും: ഇവ പെട്ടെന്നൊരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയായി മാറാൻ സാധ്യത കുറവാണ്. പകരം, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിയുന്ന പ്രഷർ ഗ്രൂപ്പുകളായി ഇവർ മാറും. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് ഇവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പ്രകടനപത്രികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ നിർബന്ധിതരാകും.

  2. ഹൈബ്രിഡ് രാഷ്ട്രീയ മോഡൽ (Hybrid Political Model): പഴയകാല പാർട്ടികളിലെ യുവ നേതാക്കൾ ഇത്തരം മൂവ്മെന്റുകളുടെ ആശയങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട്, തങ്ങളുടെ പാർട്ടികൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ തിരുത്തൽ ശക്തികളായി മാറിയേക്കാം.

  3. പുതിയ ഡിജിറ്റൽ ജനാധിപത്യം: വോട്ടിംഗ് ശതമാനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കാതെ, പോളിസി മേക്കിങ്ങിൽ (Policy Making) നേരിട്ട് ഇടപെടാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളെ ഇവർ ഉപയോഗപ്പെടുത്തും.

ഡിജിറ്റൽ യുദ്ധഭൂമിയും ബദൽ ആഖ്യാനങ്ങളും (The Digital Battlefield)

പഴയകാലത്ത് പത്രങ്ങളും ടെലിവിഷനുമായിരുന്നു വിവരങ്ങളുടെ പ്രധാന സ്രോതസ്സ്. ഇവയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ യുവത വാർത്തകൾക്കായി പരമ്പരാഗത മാധ്യമങ്ങളെ (Mainstream Media) ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. ഈ മാറ്റം അസാധാരണമായ ചില പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

  • അൽഗോരിതങ്ങളെ ഹാക്ക് ചെയ്യൽ (Algorithmic Resistance): ഭരണകൂടങ്ങൾ സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ വഴി സെൻസർഷിപ്പ് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അതിനെ മറികടക്കാൻ യുവത പുതിയ ഭാഷകൾ (Slangs, Code words) കണ്ടെത്തുന്നു. ഷാഡോ ബാനിങ്ങിനെ (Shadow Banning) മറികടക്കാൻ അവർ പോസ്റ്റുകളുടെ രൂപരേഖ മാറ്റുന്നു.

  • മീം കൾച്ചർ (Meme Culture) ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി: മുൻകാലങ്ങളിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ ജനങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്ന സ്ഥാനത്ത്, ഇന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കാര്യം മനസ്സിലാകുന്ന മീമുകളും, 30 സെക്കൻഡ് മാത്രം ദൈർഘ്യമുള്ള ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസുകളും (Reels) വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾക്ക് തിരികൊളുത്തുന്നു. ഇത് ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പ്രൊപ്പഗണ്ടകളെ പരിഹാസത്തിലൂടെ പൊളിച്ചടുക്കുന്നു.

  • ഓപ്പൺ സോഴ്സ് ഇന്റലിജൻസ് (OSINT): വ്യാജ വാർത്തകൾ പ്രചരിക്കുമ്പോൾ, യാഥാർത്ഥ്യം കണ്ടെത്താൻ യുവത OSINT ടൂളുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഗൂഗിൾ എർത്ത്, റിവേഴ്സ് ഇമേജ് സെർച്ച് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് അവർ തന്നെ സ്വയം ‘ഫാക്ട് ചെക്കർമാരായി’ (Fact Checkers) മാറുന്നു.

നിയമപരമായ വെല്ലുവിളികളും ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതിരോധവും (State Retaliation & Legal Challenges)

ഈ പുതിയ മുന്നേറ്റങ്ങളെ നേരിടാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾ നിയമങ്ങളെയും സാങ്കേതികവിദ്യയെയും വലിയ തോതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്ന യുവത നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ഇതാണ്.

  • ഇന്റർനെറ്റ് റദ്ദാക്കലുകൾ (Internet Shutdowns): ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ തവണ ഇന്റർനെറ്റ് വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യ. പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനുള്ള ആദ്യത്തെ ആയുധമായി ഭരണകൂടം ഇതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

  • കർശന നിയമങ്ങളുടെ പ്രയോഗം (UAPA & Sedition): ആശയങ്ങളെ നേരിടാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, വിദ്യാർത്ഥികളെയും ആക്ടിവിസ്റ്റുകളെയും രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം (Sedition), UAPA (Unlawful Activities Prevention Act) തുടങ്ങിയ കർശന നിയമങ്ങൾ ചുമത്തി ജയിലിലടക്കുന്നു. ഇത് മറ്റുള്ളവരിൽ ഭയം ജനിപ്പിക്കാൻ (Chilling Effect) ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണ്.

  • ഡിജിറ്റൽ നിരീക്ഷണം (Mass Surveillance): ആക്ടിവിസ്റ്റുകളുടെ ഫോണുകളിൽ പെഗാസസ് (Pegasus) പോലെയുള്ള സ്പൈവെയറുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങൾ, സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റം എന്നിവ വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. പുതിയ IT നിയമങ്ങളും ഡാറ്റാ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ബില്ലുകളും പരോക്ഷമായി ഭരണകൂടത്തിന് കൂടുതൽ അധികാരങ്ങൾ നൽകുന്നു.

സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥ എന്ന ഉത്തേജകം (Economic Existential Crisis)

ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പുകൾ കേവലം ആശയപരം മാത്രമല്ല, അടിസ്ഥാനപരമായ നിലനിൽപ്പിന്റെ പ്രശ്നം കൂടിയാണ്.

  • ഗിഗ് എക്കണോമിയും (Gig Economy) തൊഴിലില്ലായ്മയും: സ്ഥിരവരുമാനമോ പെൻഷനോ ഇല്ലാത്ത സ്വിഗ്ഗി, സൊമാറ്റോ, ഊബർ തുടങ്ങിയ ജോലികളിലേക്ക് യുവത തള്ളപ്പെടുകയാണ്. ബിരുദാനന്തര ബിരുദമുള്ളവർ പോലും ഇത്തരം ജോലികൾ ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു.

  • സമ്പത്തിന്റെ അസമത്വം: കോർപ്പറേറ്റുകൾ വലിയ തോതിൽ വളരുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതച്ചെലവ് അനിയന്ത്രിതമായി വർദ്ധിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസ വായ്പകളുടെ ഭാരവും സ്വന്തമായി ഒരു വീട് എന്ന സ്വപ്നം അപ്രാപ്യമാകുന്നതും അവരിൽ കടുത്ത നൈരാശ്യവും സിസ്റ്റത്തോടുള്ള ദേഷ്യവും ഉണ്ടാക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയവും പുതിയ രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം

എന്തുകൊണ്ടാണ് നിലവിലെ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് ഈ ജനവിഭാഗത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്തത് എന്ന് താഴെ പറയുന്ന പട്ടിക വ്യക്തമാക്കുന്നു:

ഘടകം പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയം (Traditional Politics) ജെൻ-സി / പുതിയ കൂട്ടായ്മകൾ (Gen-Z Movements)
നേതൃത്വം വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതം (High Command / Charismatic Leader) വികേന്ദ്രീകൃതം (Decentralized & Leaderless)
പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ മതം, ജാതി, പ്രാദേശികവാദം, ചരിത്രം കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, മനുഷ്യാവകാശം, തൊഴിൽ, സ്വകാര്യത
തീരുമാനമെടുക്കൽ രഹസ്യ സ്വഭാവമുള്ള യോഗങ്ങൾ, കുറച്ച് നേതാക്കൾ മാത്രം ക്രൗഡ്-സോഴ്സ്ഡ് (Crowd-sourced), തുറന്ന ചർച്ചകൾ
പ്രചരണ രീതി പോസ്റ്ററുകൾ, വലിയ റാലികൾ, പത്രപ്പരസ്യങ്ങൾ ഹാഷ്‌ടാഗുകൾ, ഡിജിറ്റൽ ആർട്ട്, ഫ്ലാഷ് മോബുകൾ
പ്രതിഷേധം ഹർത്താൽ, ബന്ദ് (സാധാരണക്കാരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്) ഓൺലൈൻ ക്യാമ്പയിനുകൾ, ഉപരോധങ്ങൾ, സമാധാനപരമായ ഒത്തുചേരലുകൾ

. ജെൻ-സി (Gen-Z) തലമുറയുടെ ഈ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ് ഇന്ത്യയിലെ പരമ്പരാഗത തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ (Electoral Politics) വലിയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ പോവുകയാണ്. ഇത് കേവലം വോട്ടിംഗ് യന്ത്രത്തിലെ ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ നയരൂപീകരണത്തെയും നിലനിൽപ്പിനെയും തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

വരും വർഷങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വരാൻ പോകുന്ന പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് വിഷയാധിഷ്ഠിത രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് (Shift from Identity to Issue-Based Politics)

ഇന്ത്യയിലെ ഭൂരിഭാഗം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും കാലാകാലങ്ങളായി ജാതി, മതം, പ്രാദേശികവാദം എന്നീ സ്വത്വങ്ങളെ (Identity) അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നടക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ ഇതിനെ ഒരു വൈകാരിക ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

  • മാറ്റം: പുതിയ തലമുറ ഇത്തരം വൈകാരിക വിഷയങ്ങളേക്കാൾ, തങ്ങളെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്കാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. തൊഴിലില്ലായ്മ, മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ സ്വകാര്യത (Data Privacy), കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് വ്യക്തമായ നയങ്ങൾ (Policies) ഉണ്ടാകണമെന്ന് അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പഴയകാലത്തെപ്പോലെ നേതാക്കളുടെ വൈകാരിക പ്രസംഗങ്ങൾ ഇവരെ സ്വാധീനിക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ല.

‘വോട്ട് ബാങ്ക്’ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തകർച്ച (Decline of Vote Bank Politics)

മുൻകാലങ്ങളിൽ സമുദായ നേതാക്കളോ കുടുംബ കാരണവർമാരോ പറയുന്ന പാർട്ടികൾക്ക് ഒന്നടങ്കം വോട്ട് ചെയ്യുന്ന രീതി (En bloc voting) ഉണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം ഒരാളുടെ വോട്ടിനെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.

  • മാറ്റം: ജെൻ-സി തികച്ചും സ്വതന്ത്രമായാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. ഒരേ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുതന്നെ വ്യത്യസ്ത പാർട്ടികൾക്കോ ചിന്താഗതികൾക്കോ വോട്ട് ചെയ്യുന്ന പ്രവണത വർദ്ധിക്കുന്നു. ജാതിയോ സമുദായമോ നോക്കി സ്ഥാനാർത്ഥികളെ നിർത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ പരമ്പരാഗത കണക്കുകൂട്ടലുകൾ (Caste Equations) ഭാവിയിൽ അപ്രസക്തമാകും.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിലെ സാങ്കേതിക പൊളിച്ചെഴുത്ത് (Technological Shift in Campaigns)

കൂറ്റൻ റാലികളും, ഫ്ലെക്സ് ബോർഡുകളും, അനൗൺസ്മെന്റ് വാഹനങ്ങളും ഇനി വോട്ടായി മാറില്ല. പാർട്ടികൾക്ക് ഡിജിറ്റൽ സ്പേസിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും മാറേണ്ടി വരും.

  • മാറ്റം: കോടിക്കണക്കിന് രൂപ മുടക്കി ഐടി സെല്ലുകൾ (IT Cells) സൃഷ്ടിക്കുന്ന വ്യാജവാർത്തകളും പ്രൊപ്പഗണ്ടകളും പഴയ തലമുറയെ എളുപ്പത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ വിവരങ്ങൾ വേഗത്തിൽ വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭിക്കുന്ന, ഡാറ്റയെയും അൽഗോരിതങ്ങളെയും കുറിച്ച് സാമാന്യ ധാരണയുള്ള പുതിയ തലമുറ ഇതിനെ വേഗത്തിൽ ഫാക്ട്-ചെക്ക് (Fact-check) ചെയ്ത് പൊളിച്ചടുക്കുന്നു. അതിനാൽ, നുണകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഡിജിറ്റൽ പ്രചാരണങ്ങൾ ഭാവിയിൽ പാർട്ടികൾക്ക് തന്നെ തിരിച്ചടിയായി മാറും (Backfire).

NOTA-യുടെ സ്വാധീനവും തന്ത്രപരമായ വോട്ടിംഗും (Tactical Voting & NOTA)

നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിൽ ഒന്നിലും വിശ്വസമില്ലെങ്കിൽ മുൻകാലങ്ങളിൽ പലരും വോട്ട് ചെയ്യാൻ പോകാതിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്.

  • മാറ്റം: ഇന്ന് വോട്ട് ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിന് പകരം ‘നോട്ട’ (NOTA – None of the Above) ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളുടെ വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്താൻ യുവതയ്ക്ക് മടിയില്ല. കൂടാതെ, ഏറ്റവും മോശപ്പെട്ട സ്ഥാനാർത്ഥിയെയോ പാർട്ടിയെയോ തോൽപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം, സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ചായ്‌വ് മാറ്റിവെച്ച് തന്ത്രപരമായി വോട്ട് ചെയ്യുന്ന (Tactical Voting) രീതിയും യുവവോട്ടർമാർക്കിടയിൽ കൂടിവരുന്നുണ്ട്.

പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ബദലുകളുടെ ഉദയം (Rise of Alternative Political Platforms)

മുഖ്യധാരാ പാർട്ടികളിലെ ഉൾപ്പാർട്ടി ജനാധിപത്യമില്ലായ്മയും, സീനിയർ നേതാക്കളുടെ കുത്തകയും പുതിയ തലമുറയെ മടുപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

  • മാറ്റം: ഇതിന്റെ ഫലമായി വിദ്യാസമ്പന്നരായ ചെറുപ്പക്കാർ സ്വതന്ത്ര സ്ഥാനാർത്ഥികളായോ അല്ലെങ്കിൽ സുതാര്യതയുള്ള ചെറിയ കൂട്ടായ്മകളായോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടാൻ തുടങ്ങും. ഇതിന്റെ ആദ്യ പടിയായി ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകളിലും മുനിസിപ്പാലിറ്റികളിലും ഇത്തരം സ്വതന്ത്ര കൂട്ടായ്മകൾ (ഉദാഹരണത്തിന് ട്വന്റി-20 പോലെയുള്ളവ) ഇതിനോടകം തന്നെ ജനപ്രീതി നേടുന്നുണ്ട്.

വോട്ടർമാരെ വികാരങ്ങൾ കൊണ്ട് എളുപ്പത്തിൽ കബളിപ്പിക്കാമെന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ ധാരണ തിരുത്തപ്പെടാൻ പോവുകയാണ്. ഉത്തരം പറയേണ്ടിവരുന്ന, ജനങ്ങളോട് കൂടുതൽ അക്കൗണ്ടബിലിറ്റി (Accountability) ഉള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥിതിയിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ നയിക്കാൻ ഈ തലമുറയുടെ മാറ്റങ്ങൾക്ക് സാധിക്കും.

ചുരുക്കത്തിൽ:

ജെൻ-സി തലമുറയുടെ ഈ രാഷ്ട്രീയ ഉണർവ് കേവലം ഒരു താൽക്കാലിക പ്രതിഭാസമല്ല. ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പരിണാമത്തിലെ ഒരു പുതിയ ഘട്ടമാണ്. തെറ്റുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും, സുതാര്യത ആവശ്യപ്പെടാനുമുള്ള ഇവരുടെ ധൈര്യം ഭാവിയിലെ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥിതിയെ കൂടുതൽ ജനകീയവും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതുമാക്കി മാറ്റും. പഴയ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥിതി ഒരു “ബ്രോഡ്കാസ്റ്റ് (Broadcast)” മോഡൽ ആയിരുന്നു—നേതാക്കൾ സംസാരിക്കുന്നു, അണികൾ കേൾക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ജനറേഷൻ ഒരു “നെറ്റ്‌വർക്ക് (Network)” മോഡലാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്—എല്ലാവർക്കും സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന, തുല്യ പങ്കാളിത്തമുള്ള ഒരു സംവിധാനം.

ഭരണകൂടങ്ങൾ എത്രത്തോളം അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം നൂതനമായ (Innovative) വഴികളിലൂടെ ഈ യുവത പുറത്തുവരും. അവരെ ഒരു പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ചട്ടക്കൂടിലേക്ക് ഒതുക്കുക അസാധ്യമാണ്. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ വക്കിലാണ്, ഇന്ത്യയും അതിൽ നിന്ന് ഒട്ടും പിന്നിലല്ല.

പട്ടടക്കൽ

കർണാടകയിലെ ബാഗൽകോട്ട് ജില്ലയിൽ മലപ്രഭാ നദിയുടെ തീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ലോകപൈതൃക കേന്ദ്രമാണ് പട്ടടക്കൽ (Pattadakal). പൗരാണിക ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഈറ്റില്ലമായി അറിയപ്പെടുന്ന ഈ ക്ഷേത്രസമുച്ചയം എ.ഡി 7, 8 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന ബാദാമി ചാലൂക്യന്മാരുടെ നിർമ്മിതികളാണ്. ഉത്തര-ദക്ഷിണ ഭാരതീയ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലികളുടെ അപൂർവ്വ സംഗമമാണ് ഇവിടെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. ദ്രാവിഡ ശൈലിയും (തെക്കേ ഇന്ത്യൻ) നാഗര ശൈലിയും (വടക്കേ ഇന്ത്യൻ) സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ പട്ടടക്കലിനെ വാസ്തുവിദ്യയുടെ വിദ്യാലയമാക്കി മാറ്റുന്നു.

പട്ടടക്കല്ലിലെ ക്ഷേത്ര സമുച്ചയംപട്ടടക്കൽ നിവാസികളുടെയും ചാലൂക്യ ഭരണാധികാരികളുടെയും ദൈവസങ്കല്പങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടത് പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളും വൈദിക-പുരാണ ആചാരങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു സംയോജനത്തിലൂടെയാണ്. ആദ്യകാല ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ വിഷ്ണു ഭക്തരായിരുന്നു. എന്നാൽ പിൽക്കാലത്ത് ശിവൻ അവരുടെ മുഖ്യ ആരാധനാമൂർത്തിയായി മാറി. പട്ടടക്കലിലെ ഭൂരിഭാഗം ക്ഷേത്രങ്ങളും ശിവപ്രതിഷ്ഠകളാണ്. മലപ്രഭാ നദി വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്ന (ഉത്തരവാഹിനി) ഭാഗത്താണ് പട്ടടക്കൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഗംഗാ നദി വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്ന കാശിയോട് സാമ്യമുള്ളതുകൊണ്ട് ഈ സ്ഥലത്തെ അതിപുണ്യമായി അവർ കരുതിയിരുന്നു. ശിവന്റെ വാസസ്ഥലമായ കൈലാസത്തോടുള്ള ബഹുമാനമായാണ് നദിയുടെ ഈ ഒഴുക്കിനെ അവർ കാണുന്നത്.

പട്ടടക്കൽ ഒരു വെറും ആരാധനാലയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രാജാക്കന്മാരുടെ പട്ടാഭിഷേകവും ഉത്സവങ്ങളും നടക്കുന്ന സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായിരുന്നു. രാമായണം, മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം എന്നിവയിലെ കഥകൾ ശില്പങ്ങളായി ആവിഷ്കരിച്ചത് മതത്തെ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനായിരുന്നു. ഇതിൽ പഞ്ചതന്ത്രം കഥകൾ പോലുള്ള ലൗകികമായ വിഷയങ്ങൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തിയത് മതപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ പ്രാദേശികമായ സാമൂഹിക സന്ദേശങ്ങൾക്ക് അവർ നൽകിയ പ്രാധാന്യത്തെ കാണിക്കുന്നു. പട്ടടക്കൽ നിവാസികൾ പൂർണ്ണമായും വൈദിക ആചാരങ്ങളിലേക്ക് മാറിയവരല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യമായ പ്രകൃതി ആരാധനയെയും പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളെയും പുരാണങ്ങളിലെ ദൈവസങ്കല്പങ്ങളുമായി ഇണക്കിനിർത്തുകയായിരുന്നു.

നദീതീര ആരാധന: നദികൾക്കും പ്രകൃതിക്കും നൽകിയിരുന്ന പ്രാധാന്യം ഒരു പ്രാചീന ദ്രാവിഡ ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ലക്ഷണമാണ്. പ്രകൃതിശക്തികളെ ദൈവമായിക്കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള ആരാധന ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ശില്പകലയിലെ നാടോടിത്തം: ക്ഷേത്രച്ചുവരുകളിലെ ശില്പങ്ങളിൽ കാണുന്ന ജീവിതശൈലി, വസ്ത്രധാരണം, മിഥുന ജോഡികൾ എന്നിവ പ്രാദേശികമായ ജനജീവിതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. ഇത് ഉയർന്ന വൈദിക സമ്പ്രദായത്തോടൊപ്പം തന്നെ നാട്ടറിവുകളിലെ ആരാധനാ രീതികളും ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നതിന് തെളിവാണ്. ദേവതകളുടെ സങ്കല്പം: അർദ്ധനാരീശ്വരൻ, നടരാജൻ, ഹരിഹരൻ തുടങ്ങിയ സങ്കല്പങ്ങൾ വൈദികമായ ശിവ-വിഷ്ണു സങ്കല്പങ്ങളാണെങ്കിലും, ഇതിന്റെ ശില്പ രൂപീകരണം പ്രാദേശികമായ ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള നൃത്തസങ്കല്പങ്ങളുമായും മറ്റും ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. നാഗാര ആരാധന: പാപനാഥ ക്ഷേത്രം പോലുള്ളവയിൽ കാണുന്ന ലളിതമായ നിർമ്മാണരീതികളും ചില ശില്പങ്ങളുടെ ശൈലിയും ദ്രാവിഡ ജനതയുടെ തനത് കലാരൂപങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു.

പട്ടടക്കൽ ക്ഷേത്രസമുച്ചയത്തിലെ പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങൾ

പട്ടടക്കൽ ക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിൽ കാണുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. യുനെസ്കോയുടെ ലോകപൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടംപിടിച്ച ഈ ക്ഷേത്രസമുച്ചയം ആണിത്. ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാരുടെ കിരീടധാരണ ചടങ്ങുകൾക്ക് വേദിയായ ഈ പുണ്യഭൂമി, ശിലകളിൽ കൊത്തിയെടുത്ത പുരാണ കഥകളിലൂടെയും സങ്കീർണ്ണമായ ശില്പകലയിലൂടെയും ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിന്റെ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തെ ഇന്നും സജീവമായി നിലനിർത്തുന്നു.

1. വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രം (Virupaksha Temple)

വിരൂപാക്ഷാ ക്ഷേത്രം പട്ടടക്കൽപട്ടടക്കൽ ക്ഷേത്രസമുച്ചയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയതും വാസ്തുവിദ്യാപരമായി ഏറ്റവും മികച്ചതുമായ ക്ഷേത്രമാണിത്.

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 740 (എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട്).

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ലോകമഹാദേവി (Lokamahadevi) – ചാലൂക്യ രാജാവായ വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമന്റെ പ്രധാന പത്നി.

  • ശൈലി: ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലി (Dravidian Architecture).

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

പല്ലവർക്കെതിരെ (കാഞ്ചിപുരം) തന്റെ ഭർത്താവായ വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമൻ നേടിയ ഉജ്ജ്വലമായ മൂന്ന് വിജയങ്ങളുടെ സ്മരണയ്ക്കായാണ് രാജ്ഞി ലോകമഹാദേവി ഈ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചത്. അതിനാൽ ആദ്യകാലത്ത് ഈ ക്ഷേത്രം ‘ലോകേശ്വര ക്ഷേത്രം’ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ശിവനാണ് മുഖ്യപ്രതിഷ്ഠ. കാഞ്ചിയിലെ പ്രസിദ്ധമായ കൈലാസനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മാതൃകയിലാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ എല്ലോറയിലുള്ള പ്രശസ്തമായ കൈലാസനാഥ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിക്കാൻ രാഷ്ട്രകൂടന്മാർക്ക് പ്രചോദനമായത് പട്ടടക്കലിലെ ഈ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രമാണ്.

രാമായണം, മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം എന്നിവയിലെ കഥാസന്ദർഭങ്ങൾ ക്ഷേത്രച്ചുവരുകളിലും തൂണുകളിലും അതിമനോഹരമായി കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. രാവണൻ ജടായുവിനെ ആക്രമിക്കുന്നത്, ഭീഷ്മർ ശരശയ്യയിൽ കിടക്കുന്നത്, ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഗോവർദ്ധന ഗിരി ഉയർത്തുന്നത് തുടങ്ങിയ പുരാണ മുഹൂർത്തങ്ങൾ കല്ലിൽ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ശില്പങ്ങളായി ഇവിടെ കാണാം. നാഗരാജാക്കന്മാരുടെയും അർദ്ധനാരീശ്വരന്റെയും നടരാജന്റെയും പ്രതിമകൾ ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അലങ്കാരമാണ്.

2. സംഗമേശ്വര ക്ഷേത്രം (Sangameshwara Temple)

Sangameshwara Temple Pattadakalപട്ടടക്കലിലെ ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന ക്ഷേത്രമാണിത്.

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 697 – 733 കാലഘട്ടം (എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം).

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: വിജയാദിത്യൻ (Vijayaditya) – ചാലൂക്യ രാജാവ്.

  • ശൈലി: ദ്രാവിഡ ശൈലി.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

രാജാവായ വിജയാദിത്യനാണ് ഈ ക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചത്. അതിനാൽ ക്ഷേത്രത്തിന് ‘വിജയേശ്വര ക്ഷേത്രം’ എന്നും പേരുണ്ടായിരുന്നു. നിർമ്മാണത്തിനിടയിൽ എ.ഡി 734-ൽ രാജാവ് അന്തരിച്ചതിനാൽ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളുടെ പണി പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് വന്ന ഭരണാധികാരികൾ പണി തുടരുകയായിരുന്നു. ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ നടത്തിയ ഉദ്ഖനനങ്ങളിൽ മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മറ്റൊരു ഇഷ്ടിക ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് വളരെ മുൻപ് തന്നെ ഇതൊരു പുണ്യഭൂമിയായിരുന്നു എന്നാണ്. അന്ധകാസുരനെ വധിക്കുന്ന അഷ്ടഭുജങ്ങളുള്ള ശിവന്റെ ഭയാനകവും എന്നാൽ മനോഹരവുമായ രൂപം ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന ആകർഷണമാണ്.

3. മല്ലികാർജ്ജുന ക്ഷേത്രം (Mallikarjuna Temple)

Mallikarjuna Temple Pattadakalവിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചെറിയൊരു പതിപ്പായി കണക്കാക്കാവുന്ന ക്ഷേത്രമാണിത്.

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 740 (എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട്).

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ത്രൈലോക്യമഹാദേവി (Trailokyamahadevi) – വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമന്റെ രണ്ടാമത്തെ പത്നി (ലോകമഹാദേവിയുടെ സഹോദരി).

  • ശൈലി: ദ്രാവിഡ ശൈലി.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

തന്റെ സഹോദരി ലോകമഹാദേവിയെപ്പോലെ തന്നെ, കാഞ്ചിയിലെ പല്ലവർക്കെതിരെയുള്ള ഭർത്താവിന്റെ വിജയത്തിന് നന്ദിസൂചകമായാണ് ത്രൈലോക്യമഹാദേവിയും ഈ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചത്. ‘ത്രൈലോക്യേശ്വര ക്ഷേത്രം’ എന്നായിരുന്നു ആദ്യ നാമം. വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രത്തിന് സമാനമായ രൂപകല്പനയാണെങ്കിലും ഇതിന്റെ മേൽക്കൂര (Vimana) വൃത്താകൃതിയിലാണുള്ളത്. നടരാജൻ, ശിവൻ, പാർവതി, പഞ്ചതന്ത്രം കഥകൾ എന്നിവയുടെ ശില്പങ്ങൾ ഈ ക്ഷേത്രത്തെ കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കുന്നു.

4. പാപനാഥ ക്ഷേത്രം (Papanatha Temple)

Papanatha Temple-Pattadakalഉത്തര-ദക്ഷിണ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലികൾ ഒരുമിച്ചു ചേരുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു നിർമ്മിതി.

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 680 (ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം).

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ആദ്യകാല ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ (കൃത്യമായ ഒരു വ്യക്തിയുടെ പേര് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല, എങ്കിലും നിർമ്മാണത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലും പലരും പങ്കുവഹിച്ചു).

  • ശൈലി: നാഗര ശൈലിയിൽ തുടങ്ങി ദ്രാവിഡ ശൈലിയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കിയത്.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും: തുടക്കത്തിൽ ഒരു നാഗര ശൈലിയിലുള്ള ക്ഷേത്രമായി പണിയാൻ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും പണി പൂർത്തിയാകുമ്പോഴേക്കും ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഘടകങ്ങൾ ഇതിൽ കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമായ മുഖമണ്ഡപത്തിന്റെ നിർമ്മാണം ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. ശിവൻ ഗംഗാധരനായി നിൽക്കുന്ന രൂപവും രാമായണത്തിലെ സീതാപഹരണവും ഹനുമാൻ ലങ്ക ദഹിപ്പിക്കുന്നതുമായ രംഗങ്ങളും ക്ഷേത്രച്ചുവരുകളിൽ വളരെ വിശദമായി കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു.

5. ഗലഗനാഥ ക്ഷേത്രം (Galaganatha Temple)

Galaganatha Temple Pattadakal

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 750 (എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം).

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ വാസ്തുശില്പികൾ.

  • ശൈലി: നാഗര ശൈലി (രേഖാ-നാഗര ശൈലിയിലുള്ള ഉയർന്ന ഗോപുരം).

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും: വടക്കേ ഇന്ത്യൻ ശൈലിയിലുള്ള (Nagara) കൂർത്ത ഉയർന്ന ശിഖരമാണ് (Shikhara) ഇതിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷത. അന്ധകാസുരനെ വധിക്കുന്ന ശിവന്റെ എട്ട് കൈകളുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ ശില്പം ഇവിടെ കാണാം. ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം പുറംചുവരുകളും കാലപ്പഴക്കത്താൽ തകർന്നുപോയെങ്കിലും, അവശേഷിക്കുന്ന പ്രധാന ഗോപുരവും ഗർഭഗൃഹവും ചാലൂക്യ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ചാരുത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

6. കാടസിദ്ധേശ്വര ക്ഷേത്രം (Kadasiddheshwara Temple)

Kadasiddeshwar Temple Pattadakkal

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം.

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ആദ്യകാല ബാദാമി ചാലൂക്യർ.

  • ശൈലി: നാഗര ശൈലി.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

പട്ടടക്കൽ സമുച്ചയത്തിലെ ചെറിയ ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്നാണിത്. ഗർഭഗൃഹവും അതിനു മുകളിൽ ലളിതമായ നാഗര ശൈലിയിലുള്ള ശിഖരവുമുള്ള ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രധാന വാതിലിനു മുകളിലായി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ശിവന്റെയും പാർവതിയുടെയും ശില്പം കാണാം. ഹരിഹരൻ, അർദ്ധനാരീശ്വരൻ എന്നിവരുടെ കൊത്തുപണികൾ ക്ഷേത്രച്ചുവരുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

7. ജംബുലിംഗേശ്വര ക്ഷേത്രം (Jambulingeshwara Temple)

Jambulingeshwara Temple pattadakal

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം.

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ആദ്യകാല ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ.

  • ശൈലി: നാഗര ശൈലി.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

കാടസിദ്ധേശ്വര ക്ഷേത്രത്തോട് സമാനമായ നിർമ്മിതിയാണിത്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുറംചുവരുകളിൽ വിഷ്ണുവിന്റെയും സൂര്യഭഗവാന്റെയും ശിവന്റെയും പ്രതിമകൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. കിഴക്കോട്ട് ദർശനമായിരിക്കുന്ന ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നിർമ്മാണരീതി വടക്കേ ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയുടെ സ്വാധീനം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

8. കാശിവിശ്വനാഥ ക്ഷേത്രം (Kashivishveshwara Temple)

Kashi Vishweshwara Temple pattadakal The Kashi Vishwanatha Temple in Pattadakal is an 8th-century, UNESCO-listed Shiva temple located in Karnataka, India. Built by the Rashtrakuta dynasty in the Nagara style, it is known for its intricate stone carvings, including Ganga/Yamuna figures and mythological scenes, representing the final phase of temple construction at the site

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 8-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം.

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ചാലൂക്യ വാസ്തുശില്പികൾ.

  • ശൈലി: നാഗര ശൈലി.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

ഈ സമുച്ചയത്തിൽ ഏറ്റവും അവസാനം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രമാണിതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. രാവണൻ കൈലാസ പർവ്വതം ഉയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രസിദ്ധമായ ശില്പം (Ravananugraha) ഇതിന്റെ ചുവരുകളിൽ അതിമനോഹരമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗർഭഗൃഹത്തിലേക്കുള്ള വാതിലിൽ ഗംഗയുടെയും യമുനയുടെയും സ്ത്രീരൂപങ്ങൾ കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്.

9. ചന്ദ്രശേഖര ക്ഷേത്രം (Chandrashekhara Temple)

Chandrashekhara Temple Pattadakal The Chandrashekhara Temple is a small, relatively plain, east-facing shrine located in the UNESCO-listed Group of Monuments at Pattadakal in Karnataka. Unlike the neighboring Chalukyan structures, this 8th-century Rashtrakuta-era temple lacks a tower (shikhara) but features a distinct garbha griha and a stone Nandi facing the entrance

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 8-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം.

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ.

  • ശൈലി: ലളിതമായ പ്രാദേശിക ശൈലി (ഗോപുരമില്ല).

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

വളരെ ലളിതമായ ഒരു നിർമ്മിതിയാണിത്. ഇതിന് പ്രധാന ഗോപുരമോ ശിഖരമോ ഇല്ല. ഗർഭഗൃഹത്തിൽ ശിവലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു. വലിയ അലങ്കാരങ്ങളില്ലാത്ത ഈ ക്ഷേത്രം, ക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നിരിക്കാം.

10. ജൈന നാരായണ ക്ഷേത്രം (Jain Narayana Temple)

The Jain Narayana Temple Pattadakkal The Jain Narayana Temple is the only Jain monument in the UNESCO-listed Pattadakal Group of Monuments in Karnataka. Built in the 9th century by the Rashtrakuta Dynasty, it stands out for its simpler, more symmetrical Dravidian architecture compared to the neighboring Hindu shrines

പട്ടടക്കലിലെ പ്രധാന സമുച്ചയത്തിൽ നിന്നും അല്പം മാറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഏക ജൈന ക്ഷേത്രമാണിത്.

  • നിർമ്മിച്ച വർഷം/കാലഘട്ടം: എ.ഡി 9-ാം നൂറ്റാണ്ട് (ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തിന് ശേഷം).

  • നിർമ്മിച്ച വ്യക്തി: അമോഘവർഷൻ ഒന്നാമൻ (Amoghavarsha I) അല്ലെങ്കിൽ കൃഷ്ണൻ രണ്ടാമൻ (Krishna II) എന്ന രാഷ്ട്രകൂട രാജാവ്.

  • ശൈലി: ദ്രാവിഡ ശൈലി.

ചരിത്രവും ഇതിഹാസങ്ങളും:

ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പട്ടടക്കലിൽ, പിൽക്കാലത്ത് വന്ന രാഷ്ട്രകൂട രാജാക്കന്മാർ നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ ജൈന ക്ഷേത്രം. ജൈനമതത്തിലെ 23-ാമത്തെ തീർത്ഥങ്കരനായ പാർശ്വനാഥനാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രതിഷ്ഠ. ചാലൂക്യ ശൈലിയിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രകൂട ശൈലിയിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കൊത്തുപണികളിൽ ദൃശ്യമാണ്.

പട്ടടക്കൽ‘ എന്ന വാക്കിനർത്ഥം “കിരീടധാരണത്തിനുള്ള കല്ല്” (Stone of Coronation) എന്നാണ്. ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാരുടെ കിരീടധാരണ ചടങ്ങുകൾ നടന്നിരുന്നത് ഈ പുണ്യഭൂമിയിലായിരുന്നു. ഇതിനു മുൻപ് ‘കിസുവൊലാൽ‘ (ചുവന്ന മണ്ണിന്റെ താഴ്വര) എന്നും ‘രക്തപുര‘ എന്നും ഈ പ്രദേശം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. നദികൾ വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്ന (ഉത്തരവാഹിനി) പ്രദേശങ്ങൾ ഹൈന്ദവ വിശ്വാസപ്രകാരം പുണ്യസ്ഥലങ്ങളായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. കാശിക്ക് സമാനമായി, മലപ്രഭാ നദി വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്ന ഈ തീരത്താണ് ചാലൂക്യർ തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വാസ്തുവിദ്യാ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയത്. ഒരേ സമുച്ചയത്തിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ശൈലിയും ഉത്തരേന്ത്യൻ ശൈലിയും എങ്ങനെ സമന്വയിപ്പിക്കാം എന്നതിൻ്റെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ഇന്നീ കാണുന്ന പട്ടടക്കൽ.

കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ പലതും മാഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, മലപ്രഭാ നദിയുടെ തീരത്ത് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന പട്ടടക്കൽ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഇന്നും ചാലൂക്യ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ജീവനുള്ള സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. വെറും കല്ലുകളിലല്ല, മറിച്ച് ശില്പികളുടേയും രാജാക്കന്മാരുടേയും ആത്മസമർപ്പണത്തിലാണ് ഈ ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നത്. ഭാരതീയ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഈ അമൂല്യശേഖരം കേവലം ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക വേരുകളിലേക്കുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനം കൂടിയാണ്. പട്ടടക്കലിന്റെ ഈ പൈതൃകം വരുംതലമുറയ്ക്കായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

വാസ്തുവിദ്യയും വിശ്വാസവും ചരിത്രവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന പട്ടടക്കൽ, അറിവിന്റെയും വിസ്മയത്തിന്റെയും അനന്തമായ ലോകമാണ്. മലപ്രഭാ തീരത്തെ ഈ കല്ലുകൾക്ക് മൗനമായി പറയാൻ ഒരുപാട് ചരിത്രമുണ്ട്. ഓരോ ശില്പവും ഓരോ കഥകൾ പറയുന്ന ഈ മണ്ണിലൂടെയുള്ള യാത്ര, ചരിത്രത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവമായിരിക്കും. അടുത്ത തവണ കർണാടക യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്യുമ്പോൾ, ചരിത്രം ഉറങ്ങുന്ന ഈ മണ്ണിലേക്ക് തീർച്ചയായും ഒരു സന്ദർശനം പ്ലാൻ ചെയ്യുക. കാരണം, പട്ടടക്കൽ എന്നത് കണ്ടറിയേണ്ട ഒരു വിസ്മയമാണ്. നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും പട്ടടക്കൽ സന്ദർശിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ താഴെ കമന്റ് ബോക്സിൽ പങ്കുവെക്കുമല്ലോ.

ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യം

ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ ഉദയവും ചരിത്രവും (Origin of Chalukya Dynasty)

ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെയും മധ്യേന്ത്യയുടെയും രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക ഭൂപടത്തെ മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം (ക്രിസ്തുവർഷം 6 മുതൽ 8-ാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ) മാറ്റിമറിച്ച മഹാസാമ്രാജ്യമാണ് ബദാമി ചാലൂക്യർ (Badami Chalukyas). ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗുപ്തസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം നർമ്മദാ നദിക്ക് തെക്ക് രൂപപ്പെട്ട ഏറ്റവും ശക്തമായ കേന്ദ്രീകൃത ഭരണകൂടമായിരുന്നു ഇത്. കന്നഡ ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും അടിത്തറ പാകിയ ചാലൂക്യർ, വൈദിക-ദ്രാവിഡ സങ്കൽപ്പങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച് ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. കന്നഡ, സംസ്കൃതം, ചരിത്രരേഖകൾ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സകല വശങ്ങളും പ്രതിപാദിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ചരിത്ര സമാഹാരം താഴെ വായിക്കാം.

ജൈന ടെമ്പിൾ പട്ടടക്കൽ

വംശാവലിയുടെ ഉത്ഭവം: ഐതിഹ്യങ്ങളും ചരിത്രവും

ചാലൂക്യരുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിലും പുരാതന ശിലാരേഖകളിൽ വിഭിന്നമായ വാദങ്ങളുണ്ട്.

  • പുരാണ ഐതിഹ്യങ്ങൾ: പിൽക്കാലത്തെ ചാലൂക്യ രേഖകളും ബിൽഹണന്റെ വിക്രമാങ്കദേവചരിതവും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ബ്രഹ്മാവ് സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്റെ ‘ചുലുകത്തിൽ’ (കൈക്കുമ്പിളിലെ വെള്ളത്തിൽ) നിന്ന് വീരനായ ഒരു യോദ്ധാവ് ജനിച്ചുവെന്നാണ്. ഇതാണ് പിന്നീട് ‘ചാലൂക്യ’ ആയി മാറിയത്. ഹാരിതി മുനിയുടെ പരമ്പരയിൽ പെട്ടവരാണെന്നും അയോധ്യയിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയവരാണെന്നും ഇവർ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്.

  • ചരിത്രപരമായ വസ്‌തുത: ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരുടെ നിഗമനപ്രകാരം ചാലൂക്യർ കർണാടകത്തിലെ തദ്ദേശീയരായ (Indigenous കന്നഡ വംശജർ) ജനവിഭാഗമായിരുന്നു. ഇവർ പ്രശസ്തരായ കടംബ രാജാക്കന്മാരുടെ കീഴിൽ സൈനിക മേധാവികളോ ഗവർണർമാരോ (സാമന്തന്മാർ) ആയി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നവരാണ്. കടംബ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച മുതലെടുത്ത് ഇവർ സ്വതന്ത്ര ഭരണകൂടം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു.

ഐഹോളിൽ നിന്നും വാതാപിയിലേക്ക്

ചാലൂക്യരുടെ ആദ്യകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം മലപ്രഭാ നദീതീരത്തുള്ള ഐഹോൾ (Aihole) ആയിരുന്നു. എന്നാൽ സാമ്രാജ്യത്വ വികസനത്തിന് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു കേന്ദ്രം ആവശ്യമാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.

ക്രിസ്തുവർഷം 543-ൽ ജയസിംഹന്റെ പേരക്കുട്ടിയായ പുലകേശി ഒന്നാമൻ ഐഹോളിൽ നിന്ന് വാതാപിയിലേക്ക് (ഇന്നത്തെ ബദാമി) തലസ്ഥാനം മാറ്റി. കുത്തനെയുള്ള ചുവന്ന മണൽക്കൽ പാറകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വാതാപിയുടെ പ്രകൃതിദത്തമായ ഘടന ശത്രുക്കൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ആക്രമിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. പുലകേശി ഒന്നാമൻ ഇവിടെ ശക്തമായ ഒരു കോട്ട നിർമ്മിക്കുകയും മലമുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന വെള്ളത്തെ സംഭരിച്ച് അഗസ്ത്യ തടാകം പണികഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെയാണ് ‘ബദാമി ചാലൂക്യർ’ എന്ന പേരിൽ ഈ വംശം ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്.


പ്രമുഖ ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ (Famous Chalukya Kings)

ബദാമി ചാലൂക്യ വംശത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ മഹാശക്തിയാക്കി മാറ്റിയത് യുദ്ധവീരന്മാരും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളവരുമായ ഭരണാധികാരികളാണ്:

1. പുലകേശി ഒന്നാമൻ (ക്രി.വർഷം 543 – 566)

ചാലൂക്യ വംശത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാപകൻ. വാതാപി തലസ്ഥാനമാക്കിയ അദ്ദേഹം ‘സത്യാശ്രയ’, ‘രണവിക്രം’ എന്നീ പദവികൾ സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ പരമാധികാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം അശ്വമേധ യാഗം നടത്തുകയും തദ്ദേശീയരായ കൊങ്കണികളെയും കദമ്പരെയും പരാജയപ്പെടുത്തി സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

2. കീർത്തിവർമ്മൻ ഒന്നാമൻ (ക്രി.വർഷം 566 – 597)

പുലകേശി ഒന്നാമന്റെ മകൻ. ‘വാതാപി നിർമ്മാതാവ്’ എന്ന് ഇദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. ബദാമി നഗരത്തെ മനോഹരമായ കെട്ടിടങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്. കൊങ്കൺ തീരത്തെ മൗര്യന്മാരെയും ബനാവാസിയിലെ കദമ്പരെയും അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി. ബദാമിയിലെ ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളുടെ നിർമ്മാണത്തിന് അടിത്തറയിട്ടത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലത്താണ്.

3. മംഗളേശൻ (ക്രി.വർഷം 597 – 609)

കീർത്തിവർമ്മന്റെ സഹോദരൻ. കീർത്തിവർമ്മൻ മരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനായ പുലകേശി രണ്ടാമൻ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തതിനാൽ മംഗളേശൻ രാജപ്രതിനിധിയായി ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു. അദ്ദേഹം മികച്ചൊരു സൈനികനായിരുന്നു. ഉത്തര കർണാടകവും ഗോവയും അദ്ദേഹം സാമ്രാജ്യത്തോട് ചേർത്തു. ബദാമിയിലെ പ്രശസ്തമായ മൂന്നാം ഗുഹ (വിഷ്ണു ഗുഹ) ക്രി.വർഷം 578-ൽ പൂർത്തിയാക്കി സമർപ്പിച്ചത് മംഗളേശനാണ്. എന്നാൽ ഭരണകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ സ്വന്തം മകന് അധികാരം നൽകാൻ മംഗളേശൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പ്രായപൂർത്തിയായ പുലകേശി രണ്ടാമൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലൂടെ മംഗളേശനെ വധിച്ച് അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു.


പുലകേശി രണ്ടാമനും ഹർഷവർദ്ധനനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം (Battle of Narmada)

ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനും ദക്ഷിണേന്ത്യ കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ യുദ്ധവീരന്മാരിൽ ഒരാളുമായിരുന്നു പുലകേശി രണ്ടാമൻ (ക്രി.വർഷം 610 – 642). അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്തി ഏഷ്യയിലുടനീളം വ്യാപിച്ചിരുന്നു. സിംഹാസനത്തിൽ ഏറുമ്പോൾ ആഭ്യന്തര യുദ്ധം കാരണം തകർന്നുപോയ സാമ്രാജ്യത്തെ അദ്ദേഹം വീണ്ടെടുത്തു.

  • ദിഗ്വിജയങ്ങൾ: അദ്ദേഹം വെങ്കിയിലെ കിഴക്കൻ തീരങ്ങൾ കീഴടക്കി തന്റെ സഹോദരനായ വിഷ്ണുവർദ്ധനനെ അവിടെ ഗവർണറാക്കി (ഇതാണ് പിന്നീട് ‘കിഴക്കൻ ചാലൂക്യർ’ അഥവാ Eastern Chalukyas ആയി മാറിയത്). പടിഞ്ഞാറൻ ഗംഗർ, ആലൂപർ എന്നിവരെ അദ്ദേഹം സാമന്തന്മാരാക്കി.

  • നർമ്മദാ യുദ്ധം: ഉത്തരാപഥേശ്വരൻ എന്ന പദവി ചൂടിയ ഹർഷവർദ്ധനൻ മഹാരാജാവ് ദക്ഷിണേന്ത്യ ലക്ഷ്യമാക്കി വലിയ സൈന്യവുമായി വന്നു. ക്രി.വർഷം 618-ൽ നർമ്മദാ നദീതീരത്ത് വെച്ച് നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ യുദ്ധത്തിൽ പുലകേശി രണ്ടാമൻ ഹർഷവർദ്ധനനെ നിർണ്ണായകമായി പരാജയപ്പെടുത്തി. ഇതോടെ പുലകേശി ‘ദക്ഷിണാപഥേശ്വരൻ’ (ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ നാഥൻ) എന്ന പദവി സ്വന്തമാക്കി.

  • വിദേശബന്ധങ്ങൾ: പേർഷ്യൻ രാജാവായിരുന്ന ഖുസ്രു രണ്ടാമനുമായി പുലകേശി രണ്ടാമൻ നയതന്ത്രബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നു. പേർഷ്യൻ സഭയിലേക്ക് പുലകേശി ദൂതന്മാരെ അയച്ചതായും, തിരിച്ച് പേർഷ്യൻ ദൂതന്മാർ ചാലൂക്യ സഭയിൽ എത്തിയതായും ചരിത്രരേഖകളുണ്ട്. അജന്തയിലെ ഒന്നാം ഗുഹയിലെ ചുവർചിത്രങ്ങളിൽ ഈ പേർഷ്യൻ ദൂതന്മാരുടെ ചിത്രം കാണാം.


വലിയ യുദ്ധങ്ങളും സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയും (Wars & Conflicts)

ചാലൂക്യ ചരിത്രം എന്നത് തെന്നിന്ത്യയിലെ മറ്റ് രണ്ട് വൻശക്തികളായ പല്ലവരുമായും രാഷ്ട്രകൂടരുമായും ഉള്ള നിരന്തരമായ സംഘട്ടനങ്ങളുടെ കഥ കൂടിയാണ്.

ചാലൂക്യ – പല്ലവ സംഘർഷം (Battle of Vatapi)

ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നീണ്ട സൈനിക ശത്രുതയായിരുന്നു ചാലൂക്യരും കാഞ്ചീപുരത്തെ പല്ലവരും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്നത്. കൃഷ്ണാ-തുംഗഭദ്രാ നദീതടങ്ങളുടെ ഫലഭൂയിഷ്ഠതയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഇവർ പ്രധാനമായും പോരാടിയത്.

  • ബദാമിയുടെ തകർച്ച (ക്രി.വർഷം 642): പുലകേശി രണ്ടാമൻ പല്ലവ തലസ്ഥാനമായ കാഞ്ചീപുരം ആക്രമിച്ചുകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. പല്ലവ രാജാവായ മഹേന്ദ്രവർമ്മൻ ഒന്നാമനെ അദ്ദേഹം പരാജയപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ മഹേന്ദ്രവർമ്മന്റെ മകനായ നരസിംഹവർമ്മൻ ഒന്നാമൻ ഇതിന് കഠിനമായി പ്രതികാരം ചെയ്തു. പെരിയപാലം, മണിമംഗലം യുദ്ധങ്ങളിൽ ചാലൂക്യരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയ പല്ലവ സൈന്യം നേരെ ചാലൂക്യ തലസ്ഥാനമായ ബദാമിയിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു. ക്രി.വർഷം 642-ൽ നടന്ന ഘോരയുദ്ധത്തിൽ പുലകേശി രണ്ടാമൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പല്ലവ സൈന്യം ബദാമി നഗരവും കോട്ടയും പൂർണ്ണമായി കൊള്ളയടിക്കുകയും തീയിട്ടു നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വിജയത്തോടെ നരസിംഹവർമ്മൻ ‘വാതാപികൊണ്ടാൻ’ എന്ന പദവി സ്വീകരിച്ചു. അടുത്ത 13 വർഷം ബദാമി പല്ലവരുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിലായിരുന്നു.

ചാലൂക്യരുടെ പുനരുത്ഥാനം

  • വിക്രമാദിത്യൻ ഒന്നാമൻ (ക്രി.വർഷം 655 – 680): പുലകേശി രണ്ടാമന്റെ മരണശേഷം സാമ്രാജ്യം തകർച്ചയിലായെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനായ വിക്രമാദിത്യൻ ഒന്നാമൻ സൈന്യത്തെ പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു. ക്രി.വർഷം 655-ൽ അദ്ദേഹം പല്ലവരെ ബദാമിയിൽ നിന്നും തുരത്തി ഭരണം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. മാത്രമല്ല, പല്ലവ തലസ്ഥാനമായ കാഞ്ചി ആക്രമിക്കുകയും പല്ലവ രാജാക്കന്മാരെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

  • വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമൻ (ക്രി.വർഷം 733 – 744): ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലം ചാലൂക്യരുടെ സാംസ്കാരിക ഉന്നതിയുടെ കാലമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മൂന്ന് തവണ പല്ലവ രാജാവായ നന്ദിവർമ്മൻ രണ്ടാമനെ പരാജയപ്പെടുത്തി കാഞ്ചി പിടിച്ചടക്കി. എന്നാൽ മുൻപ് പല്ലവർ ബദാമി തകർത്തതുപോലെ അദ്ദേഹം കാഞ്ചി നശിപ്പിച്ചില്ല. അവിടുത്തെ രാജസിംഹേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഭംഗിയിൽ ആകൃഷ്ടനായ അദ്ദേഹം, ആ ക്ഷേത്രത്തിന് വലിയ തോതിൽ സ്വർണ്ണവും ദാനധർമ്മങ്ങളും നൽകി. അവിടുത്തെ ശില്പികളെ ബദാമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും അവർ വഴിയാണ് പട്ടടക്കലിലെ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത്.

സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്തിമ തകർച്ച

വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമന് ശേഷം വന്ന കീർത്തിവർമ്മൻ രണ്ടാമൻ (ക്രി.വർഷം 744-753) ദുർബലനായ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു. ഇക്കാലത്ത് ചാലൂക്യരുടെ കീഴിലായിരുന്ന ഗവർണർമാർ ശക്തരായി മാറി. ക്രി.വർഷം 753-ൽ ചാലൂക്യരുടെ സാമന്തനായിരുന്ന ദന്തിദുർഗ്ഗൻ എന്ന രാഷ്ട്രീയകൂട (Rashtrakuta) നേതാവ് കീർത്തിവർമ്മൻ രണ്ടാമനെ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തി. ഇതോടെ ബദാമി ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യം പൂർണ്ണമായും അസ്തമിക്കുകയും ദക്ഷിണേന്ത്യ രാഷ്ട്രകൂടരുടെ കൈകളിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തു.


മതവിശ്വാസവും സാംസ്കാരിക മാറ്റങ്ങളും (Religion and Culture)

ചാലൂക്യ കാലഘട്ടം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ മതചരിത്രത്തിലെ ഒരു വലിയ പരിവർത്തന ഘട്ടമായിരുന്നു. പ്രാദേശികമായ ദ്രാവിഡ ആചാരങ്ങളും ഉത്തവേദിക സമ്പ്രദായങ്ങളും പരസ്പരം കലർന്ന് ഇന്നത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഹൈന്ദവ ധർമ്മം രൂപപ്പെട്ടത് ഈ മണ്ണിലാണ്.

വൈദിക മതത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനവും യാഗങ്ങളും

ഗുപ്തന്മാർക്ക് ശേഷം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വൈദിക ബ്രാഹ്മണ മതത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ രാജകീയ സംരക്ഷണം നൽകിയത് ചാലൂക്യരാണ്. രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളെ ‘പരമമാഹേശ്വരൻ’, ‘പരമഭാഗവതൻ’ എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചുപോന്നു. ഭരണാധികാരികൾ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ശുദ്ധിക്കും രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തിനുമായി വൻതോതിൽ ദാനധർമ്മങ്ങളും ഭൂമിദാനങ്ങളും ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകി. യജ്ഞങ്ങൾക്കും യാഗങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.

ശൈവ-വൈഷ്ണവ സമന്വയം

അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലുടനീളം നിലനിന്നിരുന്ന ശൈവ-വൈഷ്ണവ വിഭാഗീയതകൾ ഒഴിവാക്കാൻ ചാലൂക്യർ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചു.

  • ബദാമിയിലെ ഒന്നാം ഗുഹ ശൈവന്മാർക്കും രണ്ടും മൂന്നും ഗുഹകൾ വൈഷ്ണവർക്കും വേണ്ടിയാണ് അവർ നിർമ്മിച്ചത്.

  • ഒരേ ശരീരത്തിൽ ശിവനും വിഷ്ണുവും പകുതി വീതം പങ്കിടുന്ന ‘ഹരിഹരൻ’, പുരുഷ-പ്രകൃതി സമന്വയമായ ‘അർദ്ധനാരീശ്വരൻ’ എന്നീ ശില്പസങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് അവർ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ വലിയ സ്ഥാനം നൽകി.

ദ്രാവിഡ മാതൃദൈവമായ ലജ്ജാഗൗരി (Lajja Gauri)

ഉത്തരേന്ത്യൻ വൈദിക സമ്പ്രദായങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തങ്ങളുടെ മണ്ണിലെ പുരാതന ദ്രാവിഡ ഗോത്ര ആചാരങ്ങളെ ചാലൂക്യർ കൈവിട്ടില്ല. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ് ലജ്ജാഗൗരി (Lajja Gauri) ആരാധന.

  • തലയ്ക്ക് പകരം വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന താമരപ്പൂവുള്ള, മലർന്നു കിടക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള നഗ്നയായ ഈ മാതൃദൈവം സമൃദ്ധിയുടെയും സുഖപ്രസവത്തിന്റെയും കാർഷിക വിളവെടുപ്പിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു.

  • ചാലൂക്യർ ഈ ദ്രാവിഡ ദേവിയെ തങ്ങളുടെ പ്രധാന ആരാധനാ കേന്ദ്രങ്ങളായ ബദാമിയിലും മഹാകൂടത്തിലും പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. വൈദിക ദേവനായ ശിവന്റെ ഭാര്യയായ പാർവ്വതിയുടെ മറ്റൊരു ഭാവമായി ഈ ദ്രാവിഡ ദേവിയെ അവർ പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ചു.

ജൈന-ബുദ്ധ മതങ്ങളോടുള്ള സമീപനം

ചാലൂക്യർ ഹിന്ദുമത വിശ്വാസികളായിരുന്നെങ്കിലും ജൈന, ബുദ്ധ മതങ്ങളെ അവർ അടിച്ചമർത്തിയില്ല. ബദാമിയിലെ നാലാം ഗുഹ പൂർണ്ണമായും ജൈന തീർത്ഥങ്കരന്മാർക്കായി (മഹാവീരൻ, പാർശ്വനാഥൻ, ബാഹുബലി) നിർമ്മിച്ചതാണ്. ഐഹോളിലെ മേഗുതി ജൈന ക്ഷേത്രം ചാലൂക്യ രാജകീയ പിന്തുണയോടെയാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്.

ചൈനീസ് യാത്രികനായ ഹുയാൻ സാങ് (Hiuen Tsang) ക്രി.വർഷം 641-ൽ പുലകേശി രണ്ടാമന്റെ സഭ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ബദാമിയിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും നിരവധി ബുദ്ധവിഹാരങ്ങളും ആയിരക്കണക്കിന് ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളും സമാധാനപരമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.


ചാലൂക്യ വാസ്തുവിദ്യയും വെസര ശൈലിയും (Chalukya Architecture)

ഭാരതീയ വാസ്തുവിദ്യയ്ക്ക് ചാലൂക്യർ നൽകിയ സംഭാവനകൾ സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. റോക്ക്-കട്ട് (പാറകളിൽ കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയ) ഗുഹകളിൽ നിന്നും കല്ലുകൾ ചേർത്തുവെച്ചുള്ള സ്വതന്ത്ര ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്കുള്ള പരിണാമം ചാലൂക്യരുടെ കാലത്താണ് പൂർണ്ണമായത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഐഹോളിനെ “ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയുടെ തൊട്ടിൽ” (Cradle of Indian Temple Architecture) എന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

‘വെസര’ ശൈലിയുടെ (Vesara Style) ജനനം

ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗുപ്ത ശൈലിയിലുള്ള നാഗര (Nagara) രീതിയും, തെന്നിന്ത്യൻ പല്ലവ ശൈലിയിലുള്ള ദ്രാവിഡ (Dravidian) രീതിയും സമന്വയിപ്പിച്ച് ചാലൂക്യർ ഒരു പുതിയ മിശ്രശൈലി രൂപപ്പെടുത്തി. ഇതാണ് ‘വെസര’ ശൈലി.

  • പട്ടടക്കലിലെ ക്ഷേത്ര സмуച്ചയത്തിൽ ഒരേ വളപ്പിൽ നാഗര ശൈലിയിലുള്ള പിരമിഡ് ശിഖരങ്ങളും, ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള തട്ടുകളായുള്ള ഗോപുരങ്ങളും അടുത്തടുത്ത് കാണാൻ സാധിക്കും.

  • പട്ടടക്കൽ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രം: പട്ടടക്കലിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്ഷേത്രമാണിത്. ഇതിന്റെ ചുവരുകളിൽ രാമായണത്തിലെയും മഹാഭാരതത്തിലെയും കഥകൾ അതിസൂക്ഷ്മമായി കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. യുനെസ്കോയുടെ (UNESCO) ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഈ സമുച്ചയം ഇടംപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.


സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയും വാണിജ്യവും (Society & Trade)

സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനം

ചാലൂക്യ സമൂഹത്തിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആദരവും ലഭിച്ചിരുന്നു. രാജകീയ കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ ഭരണകാര്യങ്ങളിലും കലകളിലും സജീവമായി പങ്കെടുത്തു.

  • വിക്രമാദിത്യൻ ഒന്നാമന്റെ സഹോദരന്റെ ഭാര്യയായ വിജയ ഭട്ടാരിക (വിജ്ജിക) മികച്ചൊരു കവയിത്രിയും പ്രവിശ്യാ ഗവർണറുമായിരുന്നു.

  • വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമന്റെ രാജ്ഞിമാരായ ലോകമഹാദേവിയും ത്രൈലോക്യമഹാദേവിയും സ്വന്തം പേരിൽ വലിയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും ഭരണം നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഐഹോൾ 500: ചാലൂക്യ കാലത്തെ കച്ചവട സംഘങ്ങൾ

ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ശക്തമായ അന്താരാഷ്ട്ര കച്ചവട കൂട്ടായ്മയായിരുന്നു ഐഹോൾ കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ‘അയ്യവോളെ 500’ (Ayyavole 500) അഥവാ ‘അൈനൂറ്റവർ’. ഇവർക്ക് സ്വന്തമായി സൈന്യവും കപ്പലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പടിഞ്ഞാറൻ കൊങ്കൺ തീരത്തെ കല്യാൺ, ഗോവ എന്നീ തുറമുഖങ്ങൾ വഴി ചാലൂക്യർ പേർഷ്യ, അറേബ്യ, ചൈന, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ എന്നിവയുമായി വലിയ തോതിൽ കടൽമാർഗ്ഗം കച്ചവടം നടത്തി. അറബ് കുതിരകളെ വൻതോതിൽ ഇറക്കുമതി ചെയ്താണ് ചാലൂക്യർ തങ്ങളുടെ അശ്വസൈന്യത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയത്.


വാതാപി ഗണപതിയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം (Story of Vatapi Ganapati)

കേരളത്തിലെയും തമിഴ്‌നാട്ടിലെയും കർണാടക സംഗീത കച്ചേരികളിൽ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത പ്രശസ്തമായ ഒരു കീർത്തനമാണ് മുത്തുസ്വാമി ദീക്ഷിതർ രചിച്ച “വാതാപി ഗണപതിം ഭജേഹം…” എന്നത്. ഈ പാട്ടിന് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ യുദ്ധചരിത്രമുണ്ട്.

ക്രി.വർഷം 642-ൽ പല്ലവ രാജാവായ നരസിംഹവർമ്മൻ വാതാപി (ബദാമി) ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യാധിപനായ പരഞ്ജോതി ബദാമിയിലെ ലോവർ ശിവാലയത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രശസ്തമായ ഗണപതി വിഗ്രഹം കൈക്കലാക്കി തന്റെ ജന്മനാടായ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തിരുച്ചെൻകാട്ടാങ്കുടിയിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം മുത്തുസ്വാമി ദീക്ഷിതർ ഈ വിഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞാണ് പ്രസിദ്ധമായ കീർത്തനം രചിക്കുന്നത്. ഇന്ന് നാം കാണുന്ന ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഗണപതി വിഗ്രഹങ്ങളുടെ രൂപഘടനയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചത് ബദാമിയിലെ ചാലൂക്യൻ ശില്പികളായിരുന്നു.


പ്രധാന ചരിത്രരേഖകളും തെളിവുകളും (Historical Sources)

ചാലൂക്യ ചരിത്രം കൃത്യതയോടെ മനസ്സിലാക്കാൻ ചരിത്രകാരന്മാരെ സഹായിച്ചത് പ്രധാനമായും മൂന്ന് തെളിവുകളാണ്:

  1. ഐഹോൾ ശിലാരേഖ (Aihole Inscription): മേഗുതി ജൈന ക്ഷേത്രത്തിലെ ചുവരിലുള്ള ഈ രേഖയാണ് പുലകേശി രണ്ടാമന്റെ വിജയങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഹർഷവർദ്ധനനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതിനെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നത്. രവികീർത്തി എന്ന കവിയാണ് ക്ലാസിക്കൽ സംസ്കൃതത്തിൽ ഇത് രചിച്ചത്.

  2. ബദാമി ശിലാരേഖകൾ: ക്രി.വർഷം 578-ലെ മംഗളേശന്റെ ശിലാരേഖ ചാലൂക്യരുടെ ആദ്യകാല കാലഗണന കൃത്യമായി നിർണ്ണയിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

  3. വിദേശ യാത്രാവിവരണങ്ങൾ: ചൈനീസ് ബുദ്ധഭിക്ഷുവായ ഹുയാൻ സാങ്ങിന്റെ വിവരണങ്ങൾ ചാലൂക്യരുടെ സാമൂഹിക ജീവിതം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ബദാമി ചാലൂക്യരുടെ ചരിത്രം കേവലം രാജാക്കന്മാരുടെ യുദ്ധങ്ങളുടെ മാത്രം കഥയല്ല. അത് ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകിയ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടമാണ്. ഉത്തരേന്ത്യൻ ചിന്തകളെയും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ കലകളെയും ഒന്നിച്ച് ചേർത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് അവർ നിർമ്മിച്ച കല്ലിലെ അത്ഭുതങ്ങൾ ഇന്നും ഭാരതത്തിന്റെ അഭിമാനമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആഭ്യന്തര വാണിജ്യത്തിലൂടെയും വിദേശ കപ്പൽ വ്യൂഹങ്ങളിലൂടെയും സാമ്പത്തികമായി ദക്ഷിണേന്ത്യയെ ഉന്നതിയിൽ എത്തിച്ച ചാലൂക്യർ, കന്നഡ ഭാഷയ്ക്കും ദ്രാവിഡ ശില്പകലയ്ക്കും നൽകിയ സംഭാവനകൾ വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്.

 

കല്ലുകളിൽ വിരിഞ്ഞ ചാലൂക്യചരിതം

കർണാടകയിലെ ബാഗൽകോട്ട് ജില്ലയിൽ, മലപ്രഭാ നദീതടത്തിലെ ചുവന്ന മണൽക്കൽ (Red Sandstone) പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രനഗരമാണ് ബദാമി. ഒരുകാലത്ത് ദക്ഷിണേന്ത്യയും മധ്യേന്ത്യയും അടക്കിഭരിച്ചിരുന്ന പ്രബലരായ ബദാമി ചാലൂക്യരുടെ (Badami Chalukyas) തലസ്ഥാനമായിരുന്നു ഈ പ്രദേശം. ‘വാതാപി‘ എന്നായിരുന്നു ഇതിന്റെ പഴയ പേര്. പ്രകൃതിദത്തമായ പാറക്കൂട്ടങ്ങളാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഈ പ്രദേശം സൈനികപരമായും സാംസ്കാരികമായും ചാലൂക്യരുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കേന്ദ്രമായിരുന്നു.ആഗസ്ത്യ തടാകം ബദാമി

ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ ആദ്യകാല കേന്ദ്രം ബദാമിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഐഹോളെ (Aihole) ആയിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഇവർ കാദമ്പരാജാക്കന്മാരുടെ സാമന്തന്മാരായി (Feudatories) കഴിഞ്ഞിരുന്നവരാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവർഷം 543-ൽ രാജവംശത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാപകനായ പുലകേശി ഒന്നാമൻ ഐഹോളെയിൽ നിന്നും തന്ത്രപ്രധാനമായ വാതാപിയിലേക്ക് തലസ്ഥാനം മാറ്റി. കുത്തനെയുള്ള വലിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വാതാപി ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് പ്രതിരോധിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അവിടെ അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ കോട്ട നിർമ്മിക്കുകയും, അഗസ്ത്യ മുനിയുടെ പേരിൽ ഒരു കൃത്രിമ തടാകം (അഗസ്ത്യ തടാകം) പണികഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ വാതാപി ചാലൂക്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗമായി മാറി.

ആറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യപകുതി വരെയാണ് (ഏകദേശം ക്രിസ്തുവർഷം 543 – 753) ബദാമി ചാലൂക്യരുടെ ഭരണം നിലനിന്നിരുന്നത്. ചാലൂക്യരുടെ വരവിനു മുൻപ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പ്രാദേശികമായ ദ്രാവിഡ ആരാധനാക്രമങ്ങളും മാതൃദൈവ സങ്കല്പങ്ങളുമായിരുന്നു ശക്തമായിരുന്നത്.  പ്രകൃതിശക്തികളെയും കൃഷിയെയും മുൻനിർത്തിയുള്ള പൂജകളായിരുന്നു ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.  അക്കാലത്ത് ദ്രാവിഡാരാധനപ്രകാരം അവർ ആരാധിച്ചിരുന്ന ലജ്ജാഗൗരിയെ പറ്റി താഴെ പറയുന്നുണ്ട്.

വൈദിക സ്വാധീനം

ചാലൂക്യരുടെ ഭരണകാലം ഉത്തരേന്ത്യൻ ചിന്തകളും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരവും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു കൂട്ടിച്ചേർക്കലിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. വൈദിക കാലത്തെ പ്രകൃതി ആരാധനയിൽ നിന്നും മാറി, പുരാണങ്ങളിലെ ത്രിമൂർത്തികളായ ശിവൻ, വിഷ്ണു എന്നിവർക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന രീതിയിലേക്ക് മതം മാറിയ കാലമായിരുന്നു അത്. ചാലൂക്യർ ഇതിനെ ദ്രാവിഡ ശൈലിയുമായി കൂട്ടിയിണക്കി. ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഗുപ്തസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ശക്തമായ വൈദിക (ബ്രാഹ്മണ) മതരീതികൾ ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാരെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. തങ്ങളുടെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായി അവർ വൈദിക യാഗങ്ങളായ അശ്വമേധ യാഗം, വാജപേയ യാഗം എന്നിവ നടത്താൻ ആരംഭിച്ചു. പുരാണങ്ങളിലെ ത്രിമൂർത്തികളായ ശിവൻ, വിഷ്ണു എന്നിവർക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ‘പുരാണ ഹൈന്ദവമതം‘ ഇതോടെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വേരൂന്നി. ബദാമിയിലെ ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് ഗുഹകൾ ഈ ശൈവ-വൈഷ്ണവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഈ ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളെ പറ്റി താഴെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തി ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായി ഉത്തരേന്ത്യൻ വൈദിക രീതികളായ അശ്വമേധ യാഗം, വാജപേയ യാഗം, ഹിരണ്യഗർഭ യാഗം എന്നിവ വലിയ തോതിൽ നടത്തിയിരുന്നു. ബദാമി കോട്ടയിലെ ശിലാരേഖകളിൽ പുലകേശി ഒന്നാമൻ അശ്വമേധ യാഗം നടത്തിയതായി വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്.

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ പ്രാദേശികമായ ദ്രാവിഡ ആചാരങ്ങളും ഉത്തരേന്ത്യയിൽ നിന്ന് വന്ന വൈദിക (ബ്രാഹ്മണ) മതരീതികളും തമ്മിൽ സമന്വയിപ്പിച്ചതിൽ ഏറ്റവും വലിയ പങ്കുവഹിച്ച രാജവംശമാണ് ബദാമി ചാലൂക്യർ. ആറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് വരെയുള്ള അവരുടെ ഭരണകാലം കേവലം രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു മാറ്റം മാത്രമല്ല, വലിയൊരു സാംസ്കാരിക കൂട്ടിച്ചേർക്കലിന്റെ കാലം കൂടിയായിരുന്നു.

ജൈന സ്വാധീനം

ബദാമിയിലെ ജൈനക്ഷേത്രംഇതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ കർണാടകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ജൈനമതം ശക്തമായി സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു. രാജസഭയിലെ പല പ്രമുഖരും കച്ചവടക്കാരും ജൈനമതക്കാരായിരുന്നു. ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ എല്ലാ മതങ്ങളോടും സഹിഷ്ണുത കാണിച്ചവരായിരുന്നു. പുലകേശി രണ്ടാമന്റെ സഭയിലെ പ്രശസ്ത കവിയായിരുന്ന രവികീർത്തി ഒരു ജൈനമതസ്ഥനായിരുന്നു. ഈ സ്വാധീനത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ബദാമിയിലെ നാലാമത്തെ ഗുഹ പൂർണ്ണമായും ജൈന തീർത്ഥങ്കരന്മാർക്കായി കൊത്തിയെടുക്കപ്പെട്ടത്.

ഈ മതങ്ങൾ കേവലം വിശ്വാസത്തിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല; അവ ചാലൂക്യരുടെ കലയെയും വാസ്തുവിദ്യയെയും മാറ്റിമറിച്ചു. പാറകൾ കുഴിച്ച് ഗുഹകളുണ്ടാക്കാനും (Rock-cut caves), കല്ലുകൾ ഒന്നിനുമീതെ ഒന്നുവെച്ച് വലിയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ (Structural temples) നിർമ്മിക്കാനും രാജാക്കന്മാർക്ക് പ്രചോദനമായത് ഈ മതപരമായ ഉണർവാണ്. ഉത്തരേന്ത്യൻ ‘നാഗര’ ശൈലിയും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ‘ദ്രാവിഡ’ ശൈലിയും ഒത്തുചേർന്ന ‘വെസര’ (Vesara) എന്ന പുതിയൊരു വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലി രൂപപ്പെടാൻ ഇത് കാരണമായി. ഇതേ രാജാക്കന്മാർ തന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പുരാതന ദ്രാവിഡ മാതൃദൈവ ആരാധനകളെയും നെഞ്ചോടു ചേർത്തു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് മുൻപ് സൂചിപ്പിച്ച ലജ്ജാഗൗരി ആരാധന. കൃഷിക്കും ഉത്പാദനശേഷിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന പുരാതന ദ്രാവിഡ സങ്കല്പമായ മാതൃദൈവത്തെ (Mother Goddess) ചാലൂക്യർ തങ്ങളുടെ പ്രമുഖ ക്ഷേത്രങ്ങളായ ബദാമിയിലും മഹാകൂടത്തിലും പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ആരാധിച്ചു.

ബദാമിയുടെ ചരിത്രം യുദ്ധങ്ങളുടെയും വീര്യത്തിന്റെയും കഥകൾ നിറഞ്ഞതാണ്.

  • പല്ലവരുമായുള്ള യുദ്ധം (ക്രിസ്തുവർഷം 642): ചാലൂക്യരിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ രാജാവായിരുന്നു പുലകേശി രണ്ടാമൻ (ഹർഷവർദ്ധനനെ തോൽപ്പിച്ച രാജാവ്). എന്നാൽ കാഞ്ചീപുരത്തെ പല്ലവ രാജാവായ നരസിംഹവർമ്മൻ ഒന്നാമൻ ബദാമി ആക്രമിക്കുകയും പുലകേശി രണ്ടാമനെ യുദ്ധത്തിൽ വധിക്കുകയും ചെയ്തു. പല്ലവ സൈന്യം ബദാമി നഗരം പൂർണ്ണമായി തകർത്തു. ഈ വിജയത്തോടെ നരസിംഹവർമ്മൻ ‘വാതാപികൊണ്ടാൻ’ (വാതാപി പിടിച്ചടക്കിയവൻ) എന്ന പദവി സ്വീകരിച്ചു. ഈ യുദ്ധകാലത്താണ് പ്രസിദ്ധമായ ‘വാതാപി ഗണപതി’ വിഗ്രഹം പല്ലവർ തമിഴ്‌നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

  • ചാലൂക്യരുടെ തിരിച്ചുവരവ്: ഏകദേശം 13 വർഷത്തെ പല്ലവ ഭരണത്തിന് ശേഷം, പുലകേശി രണ്ടാമന്റെ മകനായ വിക്രമാദിത്യൻ ഒന്നാമൻ പല്ലവരെ തുരത്തി ബദാമി വീണ്ടെടുത്തു. പിന്നീട് വന്ന വിക്രമാദിത്യൻ രണ്ടാമന്റെ കാലത്താണ് പട്ടടക്കലിലെ ലോകപ്രശസ്തമായ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.

  • സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അസ്തമയം (ക്രിസ്തുവർഷം 753): എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ ചാലൂക്യരുടെ ഭരണം ദുർബലമായി. അവസാന ചാലൂക്യ രാജാവായിരുന്ന കീർത്തിവർമ്മൻ രണ്ടാമനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ സാമന്തനായിരുന്ന ദന്തിദുർഗ്ഗൻ എന്ന രാഷ്ട്രകൂട (Rashtrakuta) രാജാവ് പരാജയപ്പെടുത്തി. ഇതോടെ ബദാമി ചാലൂക്യ വംശത്തിന് അന്ത്യമാവുകയും ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ അധികാരം രാഷ്ട്രകൂടരിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തു.


ഒന്നാം ഗുഹാക്ഷേത്രം

ബദാമി ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഒന്നാമത്തെ ഗുഹ (Cave 1) ശൈവ ആരാധനാലയമാണ്. ഇതിന്റെ ചരിത്രവും സവിശേഷതകളും വിശദമായി താഴെ നൽകുന്നു:

  • കാലഘട്ടം: ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലാണ് (ഏകദേശം ക്രിസ്തുവർഷം 550-579) ഈ ഗുഹ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്.

  • രാജവംശം: ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പ്രശസ്തരായ ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ (Chalukya Dynasty) കാലത്താണ് ഇത് കൊത്തിയെടുക്കപ്പെട്ടത്. ബദാമി (പഴയ വാതാപി) അവരുടെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു.

  • നിർമ്മാതാക്കൾ: ചാലൂക്യ രാജാവായിരുന്ന പുലകേശി ഒന്നാമന്റെ മകൻ കീർത്തിവർമ്മൻ ഒന്നാമന്റെ ഭരണകാലത്താണ് ഇതിന്റെ നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ചതെന്നും, പിന്നീട് വന്ന മംഗളേശന്റെ കാലത്ത് പൂർത്തിയായെന്നുമാണ് ചരിത്രരേഖകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ബദാമിയിലെ ഗുഹകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയത് ഒന്നാം ഗുഹയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.


വാസ്തുവിദ്യയും ഘടനയും (Architecture)

ചുവന്ന മണൽക്കല്ലിൽ (Red Sandstone) കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയ ഈ ഗുഹാക്ഷേത്രം നിർമ്മാണ മികവിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഇതിന് പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളുണ്ട്:

  1. മുഖമണ്ഡപം (Verandah): ഗുഹയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം കാണുന്ന നിരയൊപ്പിച്ച തൂണുകളുള്ള ഭാഗം.

  2. മഹാമണ്ഡപം (Main Hall): ധാരാളം ശില്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വലിയ ഹാൾ.

  3. ഗർഭഗൃഹം (Sanctum Sanctorum): ഏറ്റവും ഉള്ളിലായി കാണുന്ന വിശുദ്ധമായ മുറി. ഇവിടെ ഒരു ശിവലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു.


പ്രധാന ശില്പങ്ങളും സവിശേഷതകളും

Badami Cave templeഒന്നാം ഗുഹയിലെ ശില്പങ്ങൾ ശൈവപുരാണങ്ങളിലെ പ്രധാന കഥകളെയും സങ്കല്പങ്ങളെയും ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നവയാണ്. അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • പതിനെട്ടു കൈകളുള്ള നടരാജൻ (18-Armed Nataraja): ഗുഹയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ വലതുവശത്തായി കാണുന്ന ഈ ശില്പം ലോകപ്രശസ്തമാണ്. താണ്ഡവനൃത്തം ആടുന്ന ശിവന്റെ ഈ രൂപത്തിന് 18 കൈകളുണ്ട്. ഈ കൈകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭരതനാട്യത്തിലെ 81 നൃത്തമുദ്രകൾ (ലളിതഹസ്തങ്ങൾ) ആവിഷ്കരിക്കാൻ സാധിക്കും വിധമാണ് ഇത് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത് എന്നത് ചാലൂക്യൻ ശില്പകലയുടെ അത്യപൂർവ്വമായ മികവാണ്. ശിവന്റെ കൂടെ ഗണപതിയെയും നന്ദിയെയും ചെറിയ രൂപത്തിൽ ഇവിടെ കാണാം.

  • ഹരിഹരൻ (Harihara): ഒരേ ശരീരത്തിൽ വലതുഭാഗം ശിവനായും (ശൈവ സങ്കല്പം) ഇടതുഭാഗം വിഷ്ണുവുമായും (വൈഷ്ണവ സങ്കല്പം) ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ ശില്പം. ശിവന്റെ ഭാഗത്ത് മഴുവും പാമ്പും, വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാഗത്ത് ശംഖും കാണാം. അക്കാലത്ത് ശൈവ-വൈഷ്ണവ വിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ഐക്യത്തെയാണ് ഈ ശില്പം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

  • അർദ്ധനാരീശ്വരൻ (Ardhanarishvara): ശിവന്റെയും പാർവ്വതിയുടെയും പകുതി വീതം ചേർന്ന രൂപം. പുരുഷ-പ്രകൃതി ശക്തികളുടെ സമന്വയത്തെ ഇത് കാണിക്കുന്നു. ഈ ശില്പത്തിന് സമീപം കാളയും (നന്ദി) പാർവ്വതിയുടെ തോഴിയും നിൽക്കുന്നത് കാണാം.

  • മറ്റു രൂപങ്ങൾ: ഗുഹയുടെ മേൽക്കൂരയിലും തൂണുകളിലുമായി മഹിഷാസുരമർദ്ദിനി (ദുർഗ്ഗ), വിഘ്നേശ്വരൻ, കാർത്തികേയൻ, പുരാണങ്ങളിലെ സമുദ്രമഥനം പോലുള്ള രംഗങ്ങൾ, പ്രേമമിഥുനങ്ങൾ (Couples) എന്നിവ വളരെ മനോഹരമായി കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. നാഗരാജാവായ അനന്തന്റെ മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള മേൽക്കൂരയിലെ ശില്പവും ശ്രദ്ധേയമാണ്.


സാംസ്കാരിക പ്രാധാന്യം

റോക്ക്-കട്ട് (Rock-cut) വാസ്തുവിദ്യയിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ശൈലിയും (Dravidian) ഉത്തരേന്ത്യൻ ശൈലിയും (Nagari) സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ‘വെസര’ (Vesara) ശൈലിയുടെ പ്രാരംഭ രൂപങ്ങൾ ഇവിടെ കാണാം. പിൽക്കാലത്ത് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലുണ്ടായ മഹാക്ഷേത്രങ്ങളുടെ നിർമ്മാണത്തിന് അടിത്തറയിട്ടത് ബദാമിയിലെ ഇത്തരം ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പരീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു.

 

രണ്ടാം ഗുഹാക്ഷേത്രം

ബദാമി ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളിലെ രണ്ടാമത്തെ ഗുഹ (Cave 2) പ്രധാനമായും വൈഷ്ണവ ആരാധനാലയമാണ് (വിഷ്ണുഭഗവാന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടത്). ഒന്നാം ഗുഹയ്ക്ക് സമാനമായ നിർമ്മാണരീതിയാണെങ്കിലും വലിപ്പത്തിൽ ഇത് അല്പം ചെറുതാണ്. ഈ ഗുഹയുടെ ചരിത്രവും സവിശേഷതകളും താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു:

  • കാലഘട്ടം: ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ (ഏകദേശം ക്രിസ്തുവർഷം 6-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിൽ) തന്നെയാണ് ഇതും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്. ഒന്നാം ഗുഹ നിർമ്മിച്ച് അധികം വൈകാതെ തന്നെ ഇതിന്റെ പണികളും നടന്നിരിക്കണം.

  • രാജവംശം: ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ കാലത്തുതന്നെയാണ് ഇതും കുഴിച്ചെടുത്തത്. വിഷ്ണുഭക്തരായിരുന്ന ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ മതസൗഹാർദ്ദവും വൈഷ്ണവ സംസ്കാരത്തോടുള്ള ആഭിമുഖ്യവും പ്രകടിപ്പിക്കാനാണ് ഒന്നാം ഗുഹയ്ക്ക് ശേഷം ഈ വൈഷ്ണവ ഗുഹ നിർമ്മിച്ചത്.


വാസ്തുവിദ്യയും ഘടനയും (Architecture)

ഘടനയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് ഒന്നാം ഗുഹയോട് ഏറെ സാദൃശ്യം പുലർത്തുന്നു. ചുവന്ന മണൽക്കല്ലിൽ തന്നെയാണ് ഇതും കൊത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്.

  • വടക്കോട്ട് ദർശനമായിട്ടാണ് ഈ ഗുഹ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

  • ഇതിനും ഒരു മുഖമണ്ഡപം (Verandah), നാല് തൂണുകളുള്ള ഒരു മഹാമണ്ഡപം (Main Hall), ഉള്ളിലായി ഒരു ഗർഭഗൃഹം (Sanctum) എന്നിവയുണ്ട്.

  • ഗുഹയുടെ മുൻഭാഗത്തേക്ക് കയറാൻ ഏതാനും പടികളുണ്ട്. ഈ പടികളുടെ ഇരുവശത്തുമായി കാവൽക്കാരായ ദ്വാരപാലകരുടെ ശില്പങ്ങളും, താഴെയായി കുറിയ രൂപത്തിലുള്ള ‘ഗണങ്ങൾ’ (Ganas) വിവിധ ഭാവങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നതും കാണാം.


പ്രധാന ശില്പങ്ങളും സവിശേഷതകളും

രണ്ടാം ഗുഹയിലെ ശില്പങ്ങൾ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ പുരാണകഥകളെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവതാരങ്ങളെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളവയാണ്:

  • വരാഹ മൂർത്തി (Varaha Avatar): വിഷ്ണുവിന്റെ വരാഹ (പന്നി) അവതാരത്തിന്റെ കൂറ്റൻ ശില്പമാണിത്. പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ഭൂമീദേവിയെ തന്റെ കൊമ്പിലുയർത്തി രക്ഷിക്കുന്ന വരാഹമൂർത്തിയെ ഇവിടെ കാണാം. പ്രപഞ്ചത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന ശേഷനാഗത്തിന് മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ഈ ശില്പം കൊത്തിയിരിക്കുന്നത്.

  • ത്രിവിക്രമ രൂപം (Trivikrama/Vamana): മഹാബലിയെ പാതാളത്തിലേക്ക് ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുന്ന വാമനന്റെ വിശ്വരൂപമായ ത്രിവിക്രമന്റെ ഭീമാകാരമായ ശില്പമാണിത്. ഒരു കാൽ ഭൂമിയിലും മറ്റേ കാൽ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തി പ്രപഞ്ചം അളക്കുന്നതുമായ രൂപത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ ഇവിടെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. കൂടെ വാമനൻ ഭിക്ഷ സ്വീകരിക്കുന്നതും, മഹാബലിയും, ശുക്രാചാര്യരും അടങ്ങുന്ന പുരാണ രംഗങ്ങളും കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

  • മേൽക്കൂരയിലെയും തൂണുകളിലെയും കലാവേലകൾ: ഗുഹയുടെ അകത്തെ മേൽക്കൂരയിൽ (Ceiling) മനോഹരമായ കൊത്തുപണികളുണ്ട്. പതിനാറ് ആരുകളുള്ള ഒരു ചക്രവും (Swastika/Wheel), അതിന്റെ നടുവിലായി മത്സ്യങ്ങളുടെ രൂപങ്ങളും കൊത്തിയ ഒരു വൃത്തം കാണാം. കൂടാതെ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നിവരുടെ ചിത്രങ്ങളും, പുരാണങ്ങളിലെ സമുദ്രമഥന ദൃശ്യങ്ങളും ഇവിടെയുണ്ട്. തൂണുകളിൽ പ്രണയമിഥുനങ്ങളുടെയും (Couples) പുഷ്പാലങ്കാരങ്ങളുടെയും സൂക്ഷ്മമായ ശില്പങ്ങൾ കാണാം.

  • കൃഷ്ണലീലകൾ: ഈ ഗുഹയിലെ തൂണുകളുടെ മുകൾഭാഗത്തായി (Friezes) ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജനനം, പൂതനാമോക്ഷം, കാളിയമർദ്ദനം, ഗോവർദ്ധനോധാരണം തുടങ്ങിയ കൃഷ്ണലീലകൾ വളരെ ചെറിയ രൂപത്തിൽ നിരയായി കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.


പ്രാധാന്യം

ഒന്നാം ഗുഹയിലെ ശൈവസംസ്കാരത്തിൽ നിന്നും മൂന്നാം ഗുഹയിലെ വിപുലമായ വൈഷ്ണവ ശില്പകലയിലേക്കുമുള്ള ഒരു പരിവർത്തന ഘട്ടമായാണ് രണ്ടാം ഗുഹയെ ചരിത്രകാരന്മാർ കാണുന്നത്. വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങളെ ഇത്രയും തന്മയത്വത്തോടെ പാറകളിൽ കൊത്തിയെടുക്കാനുള്ള ചാലൂക്യൻ ശില്പികളുടെ കഴിവ് ഇതിൽ വ്യക്തമായി കാണാം.

മൂന്നാം ഗുഹാക്ഷേത്രം

ബദാമി ഗുഹാക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലുതും, ഏറ്റവും മനോഹരവും, ചരിത്രപരമായി ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ ഗുഹയാണ് മൂന്നാമത്തെ ഗുഹ (Cave 3). ഇതും മഹാവിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു വൈഷ്ണവ ഗുഹയാണ്. ഈ ഗുഹയുടെ ചരിത്രവും പ്രത്യേകതകളും താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു:

  • കൃത്യമായ കാലഘട്ടം: ബദാമിയിലെ മറ്റു ഗുഹകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഈ ഗുഹ നിർമ്മിച്ച കൃത്യമായ വർഷം ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് അറിയാം. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ഒരു തൂണിൽ കന്നഡ ലിപിയിലുള്ള ക്രിസ്തുവർഷം 578-ലെ (ശകവർഷം 500) ഒരു ശിലാരേഖയുണ്ട്.

  • നിർമ്മാതാവ്: ചാലൂക്യ രാജാവായിരുന്ന കീർത്തിവർമ്മൻ ഒന്നാമന്റെ സഹോദരനും ഭരണാധികാരിയുമായിരുന്ന മംഗളേശൻ (Mangalesha) ആണ് ഈ ഗുഹ നിർമ്മിച്ചത്. തന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഭരണകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുണ്യത്തിനായി (വിഷ്ണുഗൃഹം) ഇത് സമർപ്പിച്ചു എന്ന് ഈ ശിലാരേഖയിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.


Aatmeya at Badami

വാസ്തുവിദ്യയും ഘടനയും (Architecture)

ബദാമിയിലെ റോക്ക്-കട്ട് (Rock-cut) വാസ്തുവിദ്യയുടെ പരകോടിയാണ് മൂന്നാം ഗുഹ. മുൻപത്തെ രണ്ട് ഗുഹകളെക്കാൾ വിസ്താരമേറിയതാണ് ഇതിന്റെ ഘടന.

  • ചുവന്ന മണൽക്കല്ലിൽ തന്നെയാണ് ഇതും കൊത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്. വടക്കോട്ട് ദർശനമായാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

  • ഗുഹയ്ക്ക് മുന്നിലായി വിശാലമായ ഒരു പീഠവും (Plinth) അതിൽ മൃഗങ്ങളുടെയും സിംഹങ്ങളുടെയും രൂപങ്ങളും കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

  • ഇതിന്റെ മുഖമണ്ഡപത്തിലേക്ക് കയറാൻ വലിയ പടികളുണ്ട്. വലിയ തൂണുകളാൽ അലങ്കരിച്ച മഹാമണ്ഡപവും, അതിനപ്പുറം വലിയൊരു ഗർഭഗൃഹവും ഇതിനുണ്ട്.


പ്രധാന ശില്പങ്ങളും സവിശേഷതകളും

അസാധാരണമായ വലിപ്പത്തിലും ജീവൻതുടിക്കുന്ന ഭാവത്തിലും കൊത്തിയെടുത്ത വൈഷ്ണവ ശില്പങ്ങളാണ് ഇവിടെയുള്ളത്:

  • മഹാവിഷ്ണു (Sitting Vishnu): ആദിശേഷന്റെ (അനന്തൻ) മുകളിൽ ലക്ഷ്മീസമേതനായി ശാന്തഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ കൂറ്റൻ ശില്പം ഈ ഗുഹയിലെ പ്രധാന ആകർഷണമാണ്. നാലുകൈകളുള്ള വിഷ്ണു ഭഗവാന്റെ ഈ രൂപം ചാലൂക്യൻ ശില്പകലയുടെ അത്യുത്തമ ഉദാഹരണമാണ്.

  • ഭൂവരാഹ മൂർത്തി (Varaha): രണ്ടാം ഗുഹയിലേതിനേക്കാൾ വലുതും കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മവുമായ കൊത്തുപണികളോടു കൂടിയ വരാഹ രൂപം ഇവിടെ കാണാം.

  • നരസിംഹ മൂർത്തി (Narasimha): ശാന്തവും ഗാംഭീര്യവുമുള്ള ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യശരീരവും സിംഹത്തലയുമുള്ള നരസിംഹമൂർത്തിയുടെ ഭീമാകാരമായ ശില്പം.

  • ത്രിവിക്രമ രൂപം (Trivikrama): പ്രപഞ്ചം അളക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ വിശ്വരൂപം അതിമനോഹരമായി ഇവിടെയും പുനഃസൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

  • ഹരിഹരൻ (Harihara): ശിവനും വിഷ്ണുവും ചേർന്ന രൂപം ഒന്നാം ഗുഹയിലേതുപോലെ ഇവിടെയും വലിയ രീതിയിൽ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചുവർചിത്രങ്ങൾ (Frescoes/Paintings)

ഇന്ത്യൻ ചിത്രകലയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അജന്ത കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഹൈന്ദവ ചുവർചിത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നത് ഈ മൂന്നാം ഗുഹയുടെ മേൽക്കൂരയിലാണ്. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് പലതും നശിച്ചുപോയെങ്കിലും, ശിവ-പാർവ്വതി കല്യാണം, ഇന്ദ്രന്റെ സദസ്സ് തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ കാണാം.


പ്രാധാന്യം

ബദാമി ഗുഹകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഞ്ചാരികളെ ആകർഷിക്കുന്നതും ഈ മൂന്നാം ഗുഹയാണ്. കൃത്യമായ നിർമ്മാണ തീയതി രേഖപ്പെടുത്തിയ ശിലാരേഖയുള്ളതിനാൽ, ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ കലയുടെയും ചരിത്രത്തിന്റെയും കൃത്യമായ നാഴികക്കല്ലായി (Benchmark) ചരിത്രകാരന്മാർ ഈ ഗുഹയെ കണക്കാക്കുന്നു.

നാലാം ഗുഹാക്ഷേത്രം

Bhutanatha Group of Templesബദാമി ഗുഹാക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിലെ അവസാനത്തെ ഗുഹയായ നാലാമത്തെ ഗുഹ (Cave 4) മുന്നത്തെ മൂന്ന് ഗുഹകളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ഗുഹകളും ഹൈന്ദവ (ശൈവ-വൈഷ്ണവ) ആരാധനാലയങ്ങൾ ആയിരുന്നെങ്കിൽ, നാലാം ഗുഹ ഒരു ജൈന ഗുഹയാണ് (Jain Cave). ഈ ഗുഹയുടെ ചരിത്രവും സവിശേഷതകളും താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു:

  • കാലഘട്ടം: ബദാമിയിലെ ഗുഹകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഒടുവിലായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത് ഇതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ നിർമ്മാണം ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലോ മധ്യത്തിലോ (ഏകദേശം ക്രിസ്തുവർഷം 600 – 650) നടന്നതായാണ് ചരിത്രകാരന്മാരുടെ നിഗമനം.

  • രാജവംശം: ഇതും ചാലൂക്യ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തുതന്നെയാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്. ചാലൂക്യ ഭരണാധികാരികൾക്ക് ജൈനമതത്തോടുണ്ടായിരുന്ന ആദരവും സഹിഷ്ണുതയുമാണ് ഈ ഗുഹയുടെ നിർമ്മാണത്തിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നത്. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ഒരു കന്നഡ ശിലാരേഖയിൽ ചാലൂക്യ രാജാവായ പുലകേശി രണ്ടാമന്റെ ഭരണകാലത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശമുണ്ട്.


വാസ്തുവിദ്യയും ഘടനയും (Architecture)

മറ്റു മൂന്ന് ഗുഹകളെ അപേക്ഷിച്ച് വലിപ്പത്തിൽ ഇത് ചെറുതാണ്. എന്നാൽ ഉയരമുള്ള ഒരു പാറയുടെ മുകളിലാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവിടെ നിന്നുള്ള ബദാമി അഗസ്ത്യ തടാകത്തിന്റെ (Agastya Lake) കാഴ്ച അതിമനോഹരമാണ്.

  • മുൻപത്തെ ഗുഹകളെപ്പോലെ തന്നെ ഇതിനും ഒരു മുഖമണ്ഡപം (Verandah), തൂണുകളുള്ള ഒരു ഹാൾ (Main Hall), ഉള്ളിലായി ഒരു ഗർഭഗൃഹം (Sanctum) എന്നിവയുണ്ട്.

  • ഇതിലെ തൂണുകളിൽ കൊത്തിയിരിക്കുന്ന ശില്പങ്ങൾ വളരെ നേർത്തതും മനോഹരവുമായ കൊത്തുപണികളാൽ സമൃദ്ധമാണ്.


A-cave-temple-at-badami

പ്രധാന ശില്പങ്ങളും സവിശേഷതകളും

ജൈന തീർത്ഥങ്കരന്മാരുടെ വിപുലമായ ശില്പങ്ങളാണ് ഈ ഗുഹയിലുടനീളം കാണാൻ സാധിക്കുക:

  • മഹാവീരൻ (Mahavira): ഗുഹയുടെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലെ ഗർഭഗൃഹത്തിൽ (Sanctum) ജൈനമതത്തിലെ 24-ാമത്തെ തീർത്ഥങ്കരനായ വർത്തമാന മഹാവീരന്റെ വലിയൊരു ശില്പമുണ്ട്. ഒരു സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന (പദ്മാസനസ്ഥനായ) രീതിയിലാണ് ഈ രൂപം കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.

  • ബാഹുബലി / ഗോമടേശ്വരൻ (Bahubali): ഗുഹയുടെ വലതുവശത്തെ ചുവരിൽ ബാഹുബലിയുടെ നഗ്നമായ വലിയൊരു ശില്പമുണ്ട്. കഠിനമായ തപസ്സിലായിരിക്കുന്ന ബാഹുബലിയുടെ കാലുകളിലും കൈകളിലും വള്ളിച്ചെടികൾ പടർന്നു കയറുന്നതായും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ പാമ്പുകൾ നിൽക്കുന്നതായും വളരെ തന്മയത്വത്തോടെ ഇതിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ബാഹുബലിയുടെ സഹോദരിമാരായ ബ്രാഹ്മിയും സുന്ദരിയും അരികിൽ നിൽക്കുന്നതും കാണാം.

  • പാർശ്വനാഥൻ (Parshvanatha): 23-ാമത്തെ തീർത്ഥങ്കരനായ പാർശ്വനാഥന്റെ കൂറ്റൻ ശില്പം ഗുഹയുടെ ഇടതുവശത്തുണ്ട്. അഞ്ചോ ഏഴോ തലകളുള്ള ഒരു വലിയ നാഗം (ഫണം വിടർത്തി നിൽക്കുന്ന പാമ്പ്) അദ്ദേഹത്തിന് മുകളിൽ കുടപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ഈ ശില്പം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്.

  • മറ്റു തീർത്ഥങ്കരന്മാർ: ഗുഹയ്ക്കകത്തെ തൂണുകളിലും ചുവരുകളിലുമായി മറ്റ് നിരവധി ജൈന തീർത്ഥങ്കരന്മാരുടെ ചെറിയ രൂപങ്ങൾ ധ്യാനനിരതരായി നിൽക്കുന്നതും ഇരിക്കുന്നതുമായ ഭാവങ്ങളിൽ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

  • യക്ഷനും യക്ഷിയും: ജൈന പുരാണങ്ങളിലെ കാവൽക്കാരായ മാതംഗ യക്ഷന്റെയും സിദ്ധായിനി യക്ഷിയുടെയും ശില്പങ്ങളും ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.


പ്രാധാന്യം

Pattadukkal-temple-badami

ബദാമി ചാലൂക്യന്മാർ കേവലം ഒരു മതത്തെ മാത്രമല്ല, തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തുണ്ടായിരുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന വിശ്വാസങ്ങളെ ഒരുപോലെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ് ഈ നാലാം ഗുഹ. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ജൈന വാസ്തുവിദ്യയുടെയും ശില്പകലയുടെയും ആദ്യകാല ഉദാഹരണങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഈ ഗുഹ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.


അഗസ്ത്യ തടാകം (Agastya Lake)

ബദാമിയിലെ ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് അഭിമുഖമായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മനോഹരമായ കൃത്രിമ തടാകമാണ് അഗസ്ത്യ തടാകം (Agastya Lake). ഇതിന്റെ തീരത്തും തടാകത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്ക് മുകളിലുമായി ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ നിരവധി അമ്പലങ്ങൾ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അവയും അവയുടെ പ്രത്യേകതകളും താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. ഭൂതനാഥ ക്ഷേത്രസമുച്ചയം (Bhutanatha Group of Temples)

അഗസ്ത്യ തടാകത്തിന്റെ കിഴക്കേ അറ്റത്ത്, വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന രീതിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ ക്ഷേത്രമാണ് ബദാമിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ചകളിൽ ഒന്ന്.

  • പ്രത്യേകതകൾ: ശിവനെ ‘ഭൂതനാഥൻ’ (ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥൻ) ആയിട്ടാണ് ഇവിടെ ആരാധിക്കുന്നത്. ഈ സമുച്ചയത്തിൽ പ്രധാനമായും രണ്ട് ഗ്രൂപ്പ് അമ്പലങ്ങളുണ്ട്.

  • നിർമ്മാണം: ഇതിന്റെ പ്രധാന ഭാഗം 7-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബദാമി ചാലൂക്യന്മാരും, മുന്നിലെ മണ്ഡപം പിന്നീട് 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കല്യാണി ചാലൂക്യന്മാരും നിർമ്മിച്ചതാണ്.

  • ശില്പ ഭംഗി: ചുവന്ന മണൽക്കല്ലിൽ നിർമ്മിച്ച ഈ ക്ഷേത്രത്തിന് പിന്നിലെ പാറകളിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന ശിവന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും മറ്റ് അവതാരങ്ങളുടെയും ശില്പങ്ങൾ പ്രശസ്തമാണ്. തടാകക്കരയിലെ കൽപ്പടവുകളും (Ghats) വൈകുന്നേരത്തെ സൂര്യാസ്തമയ സമയത്ത് തടാകത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചയും സഞ്ചാരികളെ ഏറെ ആകർഷിക്കുന്നു.

2. മല്ലികാർജ്ജുന ക്ഷേത്രസമുച്ചയം (Mallikarjuna Group of Temples)

ഭൂതനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന് തൊട്ടടുത്തായി, തടാകത്തിന്റെ വടക്കുകിഴക്കൻ തീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു കൂട്ടം ചെറിയ അമ്പലങ്ങളാണിത്.

  • പ്രത്യേകതകൾ: ഇതും ശിവ ആരാധനാലയമാണ്. കല്യാണി ചാലൂക്യന്മാരുടെ കാലത്താണ് (11-ാം നൂറ്റാണ്ട്) ഇവ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്.

  • വാസ്തുവിദ്യ: ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മേൽക്കൂരകൾ ‘ഫാംസന’ (Phamsana Style) അഥവാ പിരമിഡ് ആകൃതിയിൽ തട്ടുകളായിട്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവയുടെ പുറംചുവരുകൾ കൊത്തുപണികളില്ലാതെ തികച്ചും ലളിതമാണ്.

3. മാലേഗിത്തി ശിവാലയം (Malegitti Shivalaya)

അഗസ്ത്യ തടാകത്തിന്റെ വടക്ക് ഭാഗത്തുള്ള വലിയ പാറക്കൂട്ടത്തിന് (Northern Hill/Badami Fort) മുകളിലാണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. തടാകത്തിന് വടക്കുഭാഗത്തുള്ള കുന്നിൻമുകളിലാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ബദാമി കോട്ട (Badami Fort) സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യ ഭരിച്ചിരുന്ന ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ സൈനിക ശക്തിയുടെയും വാസ്തുവിദ്യാ മികവിന്റെയും പ്രതീകമാണിത്.

  • ചരിത്രം: ക്രിസ്തുവർഷം 650-നോടടുത്ത് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഈ ക്ഷേത്രം, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലിയിൽ ഇന്നേവരെ കേടുപാടുകൾ കൂടാതെ അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ നാഴികക്കല്ലുകളിൽ ഒന്നാണ്.

  • പേരിന് പിന്നിൽ: ‘മാലേഗിത്തി’ എന്നാൽ മാല കോർക്കുന്നവൾ (Garland maker) എന്നാണ് അർത്ഥം. വിനയാദിത്യ മഹാരാജാവിന്റെ കാലത്ത് ഒരു മാലാകാരൻ (മാല ഉണ്ടാക്കുന്നയാൾ) നിർമ്മിച്ച അമ്പലമായതിനാലാണ് ഈ പേര് വന്നതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ചുവരുകളിൽ കാവൽക്കാരുടെയും പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും മനോഹരമായ ശില്പങ്ങളുണ്ട്.

4. അപ്പർ ശിവാലയം (Upper Shivalaya)

വടക്കേ കുന്നിന്റെ (Northern Hill) ഏറ്റവും മുകളിലായി, ബദാമി കോട്ടയ്ക്കകത്താണ് ഈ ക്ഷേത്രമുള്ളത്.

  • പ്രത്യേകതകൾ: 7-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഈ ക്ഷേത്രം ഇന്ന് ശിവാലയം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് മഹാവിഷ്ണുവിന് വേണ്ടി നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു എന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ പറയുന്നത്. ഇതിന്റെ ചുവരുകളിൽ കൃഷ്ണലീലകളും, ഗോവർദ്ധന പർവ്വതമുയർത്തുന്ന കൃഷ്ണന്റെയും, കാളിയമർദ്ദനത്തിന്റെയും ശില്പങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ നിന്നാൽ അഗസ്ത്യ തടാകത്തിന്റെയും ബദാമി നഗരത്തിന്റെയും പൂർണ്ണമായ ദൃശ്യം (Panoramic View) ലഭിക്കും.

5. ലോവർ ശിവാലയം (Lower Shivalaya)

അപ്പർ ശിവാലയത്തിന് അല്പം താഴെയായി കോട്ടയിലേക്കുള്ള വഴിയിലാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

  • പ്രത്യേകതകൾ: പണ്ടുകാലത്ത് ഗണപതിക്ക് വേണ്ടി നിർമ്മിച്ച ക്ഷേത്രമായിരുന്നു ഇത്. 16-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന യുദ്ധങ്ങളിൽ ഇതിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും തകർക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ന് ഇതിന്റെ ഗർഭഗൃഹത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. ചാലൂക്യന്മാരുടെ ആദ്യകാല ദ്രാവിഡ നിർമ്മാണ രീതി ഇതിൽ കാണാം. തടാകക്കരയിലെ ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് ബദാമിക്ക് ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകുന്നു. ലോവർ ശിവാലയത്തിലാണ് ഒരുകാലത്ത് പ്രശസ്തമായ ‘വാതാപി ഗണപതി‘ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്നത്. പല്ലവർ ബദാമി ആക്രമിച്ചപ്പോൾ ഈ വിഗ്രഹം ഇവിടെ നിന്നും തമിഴ്‌നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി (ഇതാണ് പ്രശസ്തമായ ‘വാതാപി ഗണപതിം ഭജേ…‘ എന്ന കീർത്തനത്തിന് ആധാരമായ വിഗ്രഹം).

കോട്ടയിലെ പള്ളി (Malik Karim Dargah):

ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ ഭരണകാലത്ത് കോട്ടയ്ക്കകത്ത് നിർമ്മിച്ച ഒരു പള്ളിയും ഇതിനോട് ചേർന്നുണ്ട്.

ബദാമികോട്ടയുടെ ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം

നാലാമത്-ഗുഹാക്ഷേത്രം-ബദാമി

  • നിർമ്മാണം: ക്രിസ്തുവർഷം 543-ൽ ചാലൂക്യ രാജവംശത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ പുലകേശി ഒന്നാമനാണ് ഈ കോട്ട നിർമ്മിച്ചത്. പ്രകൃതിദത്തമായിത്തന്നെ കുത്തനെയുള്ള പാറക്കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഈ കുന്ന് തന്ത്രപ്രധാനമായ ഒരു കോട്ട പണിയാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.

  • തലസ്ഥാനം: ഈ കോട്ട നിർമ്മിച്ചതിനു ശേഷമാണ് ചാലൂക്യന്മാർ തങ്ങളുടെ തലസ്ഥാനം ഐഹോളിൽ (Aihole) നിന്നും വാതാപിയിലേക്ക് (ഇന്നത്തെ ബദാമി) മാറ്റിയത്.

  • യുദ്ധങ്ങൾ: പല്ലവ രാജാവായ നരസിംഹവർമ്മൻ ഒന്നാമൻ ക്രിസ്തുവർഷം 642-ൽ ചാലൂക്യരെ പരാജയപ്പെടുത്തി ബദാമി കോട്ട പിടിച്ചെടുക്കുകയും നഗരം തകർക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ചാലൂക്യർ ഇത് തിരിച്ചുപിടിച്ചു. കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം വിജയനഗര രാജാക്കന്മാരും, ടിപ്പു സുൽത്താനും ഈ കോട്ടയിൽ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തുകയും തങ്ങളുടെ സൈനിക കേന്ദ്രമാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.


കോട്ടയുടെ ഘടനയും സവിശേഷതകളും

കോട്ടയിലേക്ക് കയറുന്നത് മുതൽ മുകളിൽ എത്തുന്നതുവരെ ചരിത്രപരമായ നിരവധി കാഴ്ചകൾ കാണാം:

  • പ്രകൃതിദത്തമായ പ്രതിരോധം: വലിയ ചുവരുകൾ കെട്ടുന്നതിന് പകരം, അവിടുത്തെ കൂറ്റൻ മണൽക്കൽ പാറകളെത്തന്നെയാണ് കോട്ടയുടെ മതിലുകളായി ചാലൂക്യർ ഉപയോഗിച്ചത്. ശത്രുക്കൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കയറാൻ കഴിയാത്ത വിധം കുത്തനെയുള്ള മലയിടുക്കുകളിലൂടെയാണ് കോട്ടയിലേക്കുള്ള വഴി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്.

  • വലിയ പ്രവേശന കവാടങ്ങൾ: കോട്ടയ്ക്ക് കാവലായി പാറകളിൽ കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയ വലിയ കവാടങ്ങളും വാതിലുകളും കാവൽപ്പുരകളും കാണാം.

  • ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ പീരങ്കി (The Cannon): കോട്ടയുടെ ഏറ്റവും മുകളിലായി ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കാലത്തുള്ള ഒരു വലിയ പീരങ്കി ഇപ്പോഴും സംരക്ഷിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ നിന്നാൽ ബദാമി നഗരത്തിന്റെ മുഴുവൻ ദൃശ്യവും കാണാൻ സാധിക്കും.

  • ഭൂഗർഭ അറകളും ഖജനാവും: സൈന്യത്തിന് ഒളിച്ചിരിക്കാനുള്ള അറകൾ, ആയുധപ്പുരകൾ (Granaries), രാജാവിന്റെ ഖജനാവ് എന്നിവയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കോട്ടയ്ക്കകത്തുണ്ട്.

ബദാമിയിലെ ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങൾ കാണാൻ എത്തുന്നവർ തീർച്ചയായും സന്ദർശിക്കേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ കോട്ട. മലമുകളിലേക്കുള്ള കയറ്റവും ചരിത്രശേഷിപ്പുകളും സഞ്ചാരികൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭവം നൽകും.

ലജ്ജാഗൗരി (Lajja Gauri)

ലജ്ജാഗൗരി (Lajja Gauri) എന്നത് ഭാരതീയ പുരാണങ്ങളിലും ശില്പകലയിലും കാണപ്പെടുന്ന, സമൃദ്ധി, പ്രജനനം (Fertility), പ്രകൃതിശക്തി എന്നിവയുടെ പ്രതീകമായ ഒരു പുരാതന ദേവി സങ്കല്പമാണ്. ബദാമിയിലെയും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലെയും ചാലൂക്യൻ ശില്പങ്ങളിൽ ഈ ദേവീരൂപം വളരെ പ്രാധാന്യത്തോടെ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ലജ്ജാഗൗരിയുടെ പ്രധാന സവിശേഷതകളും ചരിത്രവും താഴെ പറയുന്നവയാണ്. ലജ്ജാഗൗരി ശില്പങ്ങൾ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന പ്രത്യേക ഘടനയുള്ളവയാണ്:

  • താമരപ്പൂവ് കൊണ്ടുള്ള തല: ഈ ദേവി രൂപങ്ങൾക്ക് മനുഷ്യന്റെ തലയ്ക്ക് പകരം വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു താമരപ്പൂവാണ് (Lotus) ഉണ്ടാകാറുള്ളത്. താമര പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വികാസത്തെയും ശുദ്ധിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

  • രൂപം: ദേവി മലർന്നു കിടക്കുന്ന രീതിയിലോ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രസവത്തിന് സമാനമായ ഭാവത്തിൽ കാലുകൾ ഇരുവശത്തേക്കും അകത്തി മടക്കി ഇരിക്കുന്ന (Squatting/Birth-giving posture) രീതിയിലോ ആണ് ചിത്രീകരിക്കാറുള്ളത്.

  • നഗ്നത: പൂർണ്ണ നഗ്നയായ രൂപമാണെങ്കിലും ദേവിയുടെ കൈകളിൽ വളകളും കഴുത്തിൽ മാലകളും കാണാം. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉത്പാദന ശേഷിയെയും (Fertility) പ്രകൃതിയുടെ ജീവൻ നൽകാനുള്ള കഴിവിനെയുമാണ് ഈ നഗ്നതയിലൂടെയും ഭാവത്തിലൂടെയും പുരാതന ശില്പികൾ ആവിഷ്കരിച്ചത്.

പേരിന് പിന്നിൽ

‘ലജ്ജ’ എന്നാൽ നാണം എന്നും ‘ഗൗരി’ എന്നാൽ പാർവ്വതി എന്നുമാണ് അർത്ഥം. നഗ്നയായ രൂപമായതിനാലും മുഖമില്ലാത്തതിനാലും ചരിത്രകാരന്മാരാണ് ഈ ദേവിക്ക് ‘ലജ്ജാഗൗരി’ എന്ന പേര് നൽകിയത്. എന്നാൽ പുരാണങ്ങളിൽ അദിതി, രേണുക, യെല്ലമ്മ, കോട്ടവി എന്നീ പേരുകളിലും ഈ സങ്കല്പം അറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ആരാധനയും പ്രാധാന്യവും

  • പ്രജനനത്തിന്റെ ദേവി (Goddess of Fertility): പുരാതന കാലത്ത് കൃഷി നന്നായി ഉണ്ടാകാനും, സ്ത്രീകൾക്ക് സുഖപ്രസവത്തിനും, ദമ്പതികൾക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാകാനും വേണ്ടിയാണ് ലജ്ജാഗൗരിയെ പ്രധാനമായും ആരാധിച്ചിരുന്നത്.

  • ചരിത്രം: സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെ കാലം മുതൽക്കേ ഇത്തരം മാതൃദൈവ (Mother Goddess) ആരാധനകൾ ഇന്ത്യയിലുണ്ടായിരുന്നു. ആറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് വരെയുള്ള ചാലൂക്യൻ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ലജ്ജാഗൗരി ശില്പങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്.

ബദാമിയിലെ ഗുഹകളിലും (പ്രത്യേകിച്ച് കവാടങ്ങളിലും തൂണുകളുടെ അടിഭാഗത്തും), ബദാമി കോട്ടയിലെ മ്യൂസിയത്തിലും വളരെ വ്യക്തമായി കൊത്തിയെടുത്ത ലജ്ജാഗൗരി ശില്പങ്ങൾ കാണാം. ബദാമിക്ക് അടുത്തുള്ള മഹാകൂട (Mahakuta) ക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിലും വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ലജ്ജാഗൗരി വിഗ്രഹമുണ്ട്. ഇന്നും മഹാരാഷ്ട്രയിലെയും കർണാടകയിലെയും ചില ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ കുട്ടികളുണ്ടാകാനും കൃഷി അഭിവൃദ്ധിപ്പെടാനും ഈ ദേവിയെ ആരാധിക്കുന്ന ചടങ്ങുകളുണ്ട്.


ഇന്ന് ബദാമി ശാന്തമായ ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമാണ്. എങ്കിലും അവിടുത്തെ നാല് ഗുഹാക്ഷേത്രങ്ങളും, തടാകക്കരയിലെ ഭൂതനാഥ ക്ഷേത്രവും, മലമുകളിലെ കോട്ടയും ഇന്നും വിളിച്ചോതുന്നത് ഒന്നരനൂറ്റാണ്ടിലധികം ദക്ഷിണേന്ത്യയെ വിറപ്പിച്ച ഒരു മഹാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സംസ്കാരവും, മതസൗഹാർദ്ദവും, കല്ലുകളിൽ വിരിഞ്ഞ അത്യപൂർവ്വ കലാവൈഭവവുമാണ്.

ഉടൽ കൊണ്ട് എഴുതുന്ന വിപ്ലവം

തെയ്യം എന്നത് വെറുമൊരു അനുഷ്ഠാനമല്ല; അതൊരു ആക്രോശമാണ്. നാലുകെട്ടുകൾക്കുള്ളിലെ പൂജാമുറികളിൽ ചന്ദനഗന്ധത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ശാന്തതയല്ല തെയ്യത്തിനുള്ളത്. പകരം, കത്തുന്ന കനലുകളുടെ ചൂടും, അടിച്ചുകയറുന്ന ചെണ്ടമേളത്തിന്റെ വന്യതയുമാണത്. വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ (ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ) ചിട്ടവട്ടങ്ങൾക്കും ശുദ്ധിസങ്കല്പങ്ങൾക്കും പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയാത്തത്ര വന്യവും തീവ്രവുമാണത്. ബ്രാഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ‘പുണ്യാഹം’ എന്നത് അശുദ്ധിയെ നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള കർമ്മമാണ്. അവിടെ പാലും നെയ്‌വിളക്കും ചന്ദനഗന്ധവും ശാന്തതയും നിർബന്ധമാണ്. എന്നാൽ തെയ്യം നിലകൊള്ളുന്നത് കാവുകളിലും തറവാട്ടു മുറ്റങ്ങളിലുമാണ്. അവിടെ ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കുന്നത് കള്ളും (മദ്യം) ഇറച്ചിയും കോഴിയറുത്ത ചോരയുമാണ്. വരേണ്യവർഗ്ഗം ‘അശുദ്ധി’ എന്ന് മുദ്രകുത്തിയവയെല്ലാം തെയ്യത്തിൽ ‘വിശുദ്ധമായ’ വഴിപാടുകളായി മാറുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഒരു പുണ്യാഹം തളിച്ചും തീർക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴമുള്ളതാണ് തെയ്യത്തിന്റെ തനിമ. തെയ്യം എന്നത് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ കണ്ണാടി ബിംബമല്ല, മറിച്ച് സാധാരണക്കാരന്റെ ആത്മാവിന്റെ അഗ്നിയാണ്. ആ അഗ്നിയെ അണയ്ക്കാനോ മെരുക്കാനോ ഒരു ആചാരത്തിനും സാധ്യമല്ല.Theyyam as a form of resistance

പാലും നെയ്യും ഉപയോഗിച്ചു ശുദ്ധി വരുത്തുന്ന സങ്കല്പങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം, തെയ്യം അതിന്റെ കരുത്ത് കണ്ടെത്തുന്നത് രക്തത്തിലും വിയർപ്പിലുമാണ്. അനീതിക്കെതിരെ പോരാടി മരിച്ചവരും, ചതിക്കപ്പെട്ടവരും, കാടിന്റെ കരുത്തായ വന്യമൂർത്തികളുമാണ് ഇവിടെ ദൈവങ്ങളായി മാറുന്നത്. അവിടെ ‘പുണ്യാഹം’ എന്ന ശുദ്ധി കല്പനയ്ക്ക് സ്ഥാനമില്ല; കാരണം തെയ്യം അശുദ്ധിയെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവന്റെ പോരാട്ടവീര്യമാണ്. സാധാരണയായി സമൂഹത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ള ജാതിവിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ടവരാണ് തെയ്യം കെട്ടുന്നത്. വർഷത്തിൽ ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്നവൻ, തെയ്യം കെട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ നാട്ടുപ്രമാണിക്കും മേലാളനും മുകളിൽ ‘ദൈവമായി’ മാറുന്നു. പ്രമാണിമാർ ആ കലാകാരന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നു. ഇതൊരു സാമൂഹികമായ അട്ടിമറിയാണ്. ഈ അധികാരക്കൈമാറ്റം താൽക്കാലികമാണെങ്കിലും അത് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന് നൽകുന്ന സന്ദേശം വളരെ വലുതാണ്.

തീവിളികളും ചടുലതയും

ചിലമ്പൊലികൾ വെറും സംഗീതമല്ല, അവ പടപ്പുറപ്പാടിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്. ‘തീച്ചാമുണ്ഡി’ കനലിലേക്ക് എടുത്തുചാടുമ്പോഴോ, ‘മുത്തപ്പൻ’ സാധാരണക്കാരനോട് തോളിൽ കയ്യിട്ട് സംസാരിക്കുമ്പോഴോ തകർന്നു വീഴുന്നത് ആഭിജാത്യത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകളാണ്. തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ ചലനവും (ചടുലത) പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സംഹാരതാളത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അത് ഭക്തനെ തലോടുകയല്ല, മറിച്ച് അവനിലെ ഭയത്തെയും അടിമത്തത്തെയും എരിച്ചുകളയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ ചുവടും ഒരു സംഹാരമൂർത്തിയുടേതാണ്. മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളിലൂടെ ദൈവത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് തീച്ചമ്മട്ടിയും (Torch of fire) ചെണ്ടമേളവും കൊണ്ട് ദൈവത്തെ ഉണർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

  • പാമ്പ് കടിച്ചു മരിച്ചവനും, യുദ്ധത്തിൽ ചതിക്കപ്പെട്ടവനും ദൈവമായി പുനർജനിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഉള്ളിലെ പകയും വേദനയും തീയായി പുറത്തുവരുന്നു. തെയ്യങ്ങളിൽ പലതും ഉയർന്ന ജാതിക്കാരാൽ ചതിക്കപ്പെട്ടോ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടോ കൊല്ലപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ വീരരൂപങ്ങളും ഏറെയുണ്ട്. തീച്ചാമുണ്ഡി കനലിൽ ചാടുന്നത് ഭക്തനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടതകളുടെയും നീതികേടിന്റെയും തീക്ഷ്ണത ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനാണ്. ശങ്കരാചാര്യരുടെ അദ്വൈതത്തെ ജാതിയുടെ പേരിൽ ചോദ്യം ചെയ്ത ചണ്ഡാലന്റെ രൂപമാണ്. “നീങ്കളെ കൊത്ത്യാലും ഒന്നല്ലേ ചോര, നാങ്കളെ കൊത്ത്യാലും ഒന്നല്ലേ ചോര..?” എന്ന് ആ തെയ്യം ഉറഞ്ഞുതുള്ളി ചോദിക്കുമ്പോൾ അവിടെ തകരുന്നത് ജാതിക്കോമരങ്ങളുടെ അഹന്തയാണ്. ഈ തെയ്യത്തിന് ‘പൊട്ടൻ‘ എന്ന് പേര് വന്നതുതന്നെ വരേണ്യവർഗ്ഗത്തോടുള്ള ഒരുതരം പരിഹാസമാണ്. അറിവില്ലാത്തവൻ എന്ന് മറ്റുള്ളവർ കരുതുന്നവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അത്യുന്നതമായ അദ്വൈത ദർശനം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു. തന്റെ ബുദ്ധിശൂന്യതയല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ അന്ധമായ ജാതിവിശ്വാസമാണ് യഥാർത്ഥ ‘പൊട്ടത്തരം’ എന്ന് തെയ്യം സമർത്ഥിക്കുന്നു. പല തെയ്യങ്ങളും സംഹാരമൂർത്തികളാണ്. പക്ഷേ, ആ സംഹാരം നാശത്തിനല്ല, മറിച്ച് പുനസൃഷ്ടിക്കുള്ളതാണ്. അധർമ്മത്തെ തകർക്കാൻ ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്ന ആ കോലങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ ജാതിയുടെയോ പദവിയുടെയോ വലിയേട്ടൻഭാവങ്ങൾ  അപ്രസക്തമാകുന്നു. രക്തചാമുണ്ഡിയും, വേട്ടയ്ക്കൊരുമകനും, കതിവനൂർ വീരനും വെറും മിത്തുകളല്ല; അവർ ഈ മണ്ണിലെ അധികാരത്തോടും അനീതിയോടും കലഹിച്ചു ദൈവമായവരാണ്.

പ്രകൃതിയുടെ വന്യമായ സത്യം

തെയ്യം പ്രകൃതിയെപ്പോലെയാണ്. പ്രകൃതി എപ്പോഴും ശാന്തമല്ല; അത് പ്രളയമായും കൊടുങ്കാറ്റായും മാറാറുണ്ട്. തെയ്യവും അങ്ങനെ തന്നെ. ആ ചുവന്ന ഉടയാടകളും, മുഖത്തെഴുത്തും, കത്തുന്ന പന്തങ്ങളും മനുഷ്യനുള്ളിലെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഊർജ്ജത്തിന്റെ ബഹിർസ്ഫുരണമാണ്. അത് ശീതീകരിച്ച ക്ഷേത്രമുറികളിലല്ല, മറിച്ച് ആൽത്തറകളിലും കാവുകളിലും കത്തുന്ന പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ വിശ്വരൂപം കൊള്ളുന്നു. തെയ്യം എന്നത് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ആരാധനാക്രമങ്ങളോട് കലഹിച്ചു നിൽക്കുന്ന, സാധാരണക്കാരന്റെ കത്തുന്ന ജീവിതസത്യമാണ്. അത് ‘പുണ്യാഹം’ കൊണ്ട് കഴുകി വൃത്തിയാക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര തീവ്രമായ, മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ഒരു ദൈവാനുഭവമാണ്. തെയ്യത്തിന്റെ വേഷവിധാനങ്ങൾ നോക്കുക — കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ചുവപ്പ്, ഭീമാകാരമായ മുടികൾ, രൗദ്രമായ മുഖത്തെഴുത്ത്. ഇത് പാലും തേനും ഒഴുകുന്ന ശാന്തതയെയല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ വന്യമായ സത്യങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ‘പുണ്യാഹം’ കൊണ്ടോ മന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടോ ഈ വന്യതയെ മെരുക്കാൻ കഴിയില്ല. കാരണം അത് പച്ചമനുഷ്യന്റെ വേദനയിൽ നിന്നും പോരാട്ടത്തിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതാണ്.

അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ദൈവം

തെയ്യങ്ങളിൽ പലതും ഉയർന്ന ജാതിക്കാരാൽ ചതിക്കപ്പെട്ടോ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടോ കൊല്ലപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ വീരരൂപങ്ങളാണ്.

  • പൊട്ടൻ തെയ്യം: ശങ്കരാചാര്യരുടെ അദ്വൈതത്തെ ജാതിയുടെ പേരിൽ ചോദ്യം ചെയ്ത ചണ്ഡാലന്റെ രൂപമാണ്. “നിങ്ങൾ മുറിഞ്ഞാലും ചോര, ഞങ്ങൾ മുറിഞ്ഞാലും ചോര” എന്ന് ആ തെയ്യം ഉറഞ്ഞുതുള്ളി ചോദിക്കുമ്പോൾ അവിടെ തകരുന്നത് ജാതിക്കോമരങ്ങളുടെ അഹന്തയാണ്.

  • മുത്തപ്പൻ: സവർണ്ണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജനിച്ച്, താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്കൊപ്പം കള്ളും മാംസവും കഴിച്ച് ജീവിച്ച ഒരു ‘കലാപകാരി’യായ ദൈവമാണ് മുത്തപ്പൻ.

തോറ്റംപാട്ടുകൾ

തെയ്യത്തിന്റെ ആത്മാവ് കുടികൊള്ളുന്നത് തോറ്റം പാട്ടുകളിലാണ്. രൂപം കൊണ്ട് തെയ്യം ദൃശ്യവിരുന്നാണെങ്കിൽ, ഭാവം കൊണ്ട് അത് തോറ്റം പാട്ടുകളാണ്. ‘തോറ്റം’ എന്ന വാക്കിന് ‘തോന്നിക്കുക’ അല്ലെങ്കിൽ ‘സൃഷ്ടിക്കുക’ (ഉണ്ടാക്കുക) എന്നൊക്കെയാണ് അർത്ഥം. ഭക്തന്റെ മനസ്സിലും കോലധാരിയുടെ ഉടലിലും ദൈവത്തെ ഉണർത്തുന്ന മന്ത്രങ്ങളാണിവ. ഓരോ തെയ്യത്തിനും അതിന്റേതായ തോറ്റം പാട്ടുകളുണ്ട്. ഒരു മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ദൈവമായി മാറി എന്നതിന്റെ ജീവിത ചരിത്രമാണത്.

  • ആ തെയ്യം എവിടെ ജനിച്ചു?

  • എങ്ങനെയൊക്കെ സഞ്ചരിച്ചു?

  • എന്തൊക്കെ പ്രതിസന്ധികൾ നേരിട്ടു?

  • എങ്ങനെ മരിച്ചു (അല്ലെങ്കിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി)? തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ തോറ്റം പാട്ടുകളിൽ വിശദമായി വിവരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രാദേശിക ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു വാമൊഴി സാഹിത്യം കൂടിയാണിത്.

ഭാഷാപരമായ പ്രത്യേകത

തോറ്റം പാട്ടുകളുടെ ഭാഷ പഴയ മലയാളത്തിന്റെയും തമിഴിന്റെയും സങ്കരമാണ്. ഇതിനെ ‘മലയാണ്മ’ എന്ന് വിളിക്കാം. വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ സംസ്കൃതജടിലമായ ഭാഷയിൽ നിന്ന് മാറി, സാധാരണക്കാരന്റെ സംസാരഭാഷയും തമിഴ് ശൈലികളും ചേർന്ന വരികളാണിവ. ഉദാഹരണത്തിന്: “നാങ്കളെ കൊത്ത്യാലും ഒന്നല്ലേ ചോര…” എന്ന പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ തോറ്റത്തിലെ വരികൾ ഏറ്റവും ലളിതമായ ഭാഷയിൽ ഉന്നതമായ ദർശനം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നവയാണ്.

അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ

തോറ്റം പാട്ടുകൾ പാടുന്നത് മൂന്ന് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളിലായാണ്:

  • തോറ്റം (ആവാഹനം): മുറ്റത്ത് പീഠം ഇട്ട് ഇരുന്നുകൊണ്ട് പാടുന്ന ആദ്യ ഘട്ടം. ഇവിടെ വേഷവിധാനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായിരിക്കില്ല. ദൈവത്തെ വിളിച്ചു വരുത്തുന്ന ഘട്ടമാണിത്.

  • വെള്ളാട്ടം: തെയ്യത്തിന്റെ പകുതി വേഷം കെട്ടി നൃത്തത്തോടും പാട്ടോടും കൂടി ചെയ്യുന്ന ഭാഗം.

  • തെയ്യം (ഉറച്ച രൂപം): പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ തെയ്യം ഉറഞ്ഞുതുള്ളുമ്പോൾ പാടുന്ന വരികൾ.

താളവും സംഗീതവും

തോറ്റം പാട്ടുകൾക്ക് പ്രത്യേകമായ ഈണവും താളവുമുണ്ട്. ഇത് പാടുന്നത് ചെണ്ട, ഇലത്താളം, തുടി തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെയാണ്.

  • കരുത്തുറ്റ ശബ്ദത്തിലാണ് തോറ്റം പാടുന്നത്.

  • ഈ വരികൾ പാടിക്കഴിയുമ്പോഴേക്കും തെയ്യം കെട്ടുന്ന കലാകാരൻ ‘ഉറച്ച ഭാവത്തിലേക്ക്’ (Trans) മാറുന്നു. ഭക്തനും കലാകാരനും തമ്മിലുള്ള അകലം ഇല്ലാതാകുന്ന നിമിഷമാണിത്.

അധികാരത്തോടുള്ള കലഹം തോറ്റങ്ങളിൽ

തോറ്റം പാട്ടുകൾ കേവലം സ്തുതിഗീതങ്ങളല്ല; പലപ്പോഴും അവ നീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള മുറവിളികളാണ്. കതിവനൂർ വീരന്റെയോ, നീലേശ്വരം പടവീരന്റെയോ തോറ്റങ്ങൾ കേട്ടാൽ അതിൽ പോരാട്ടത്തിന്റെ വീര്യം അനുഭവിക്കാം. വരേണ്യവർഗ്ഗം തഴഞ്ഞവരുടെ വേദനയും രോഷവും ഈ പാട്ടുകളിലൂടെ പുറത്തുവരുന്നു. എഴുതപ്പെടാത്ത ചരിത്രത്തെയും, സാധാരണക്കാരന്റെ ദർശനങ്ങളെയും വരുംതലമുറയ്ക്കായി കൈമാറുന്ന ജീവനുള്ള താളിയോലകളാണ് തോറ്റം പാട്ടുകൾ.

മുഖത്തെഴുത്ത്: ഉടലിലെ പ്രപഞ്ചം

തെയ്യം എന്ന അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആകർഷകമായ വശമാണ് മുഖത്തെഴുത്ത്. ഇത് വെറുമൊരു ചായം പൂശലല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യമുഖത്തെ ദൈവത്തിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്ന ഒരു രൂപാന്തരീകരണമാണ് (Transformation).

  • പ്രകൃതിദത്തമായ ചായങ്ങൾ: മഞ്ഞൾ, മനയോല, കരി, ചായില്യം തുടങ്ങിയ പ്രകൃതിദത്തമായ നിറങ്ങളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

  • വിവിധ ശൈലികൾ:

    • പ്രാക്കെഴുത്ത്: പക്ഷികളുടെയും മറ്റും ചിറകുകൾ പോലെ വരയ്ക്കുന്നത്.

    • കറ്റേഴുത്ത്: കാളയുടെ കൊമ്പ് പോലുള്ള വരകൾ.

    • മഞ്ഞക്കുറി: ശാന്ത സ്വഭാവമുള്ള തെയ്യങ്ങൾക്ക്.

  • ജ്യാമിതി (Geometry): തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ വരയ്ക്കും കൃത്യമായ അളവുണ്ട്. കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള വൃത്തങ്ങളും കവിളിലെ വക്രതകളും ആ തെയ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ (രൗദ്രം/ശാന്തം) പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. മുഖത്തെഴുത്ത് പൂർത്തിയാക്കി തെയ്യം ‘കണ്ണാടി കാണുന്നതോടെ’ (Mirror looking ritual) ആണ് മനുഷ്യൻ ദൈവമായി മാറുന്നത് എന്നാണ് സങ്കല്പം.

    ഓരോ തെയ്യത്തിന്റെയും വേഷവിധാനങ്ങൾ (Costumes) നൂറ്റാണ്ടുകളായി മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നവയാണ്. ഇവ പ്രകൃതിദത്തമായ വസ്തുക്കൾ കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്.

    • ചുറ്റും തോടയും: ചെവികളിൽ അണിയുന്ന വലിയ വട്ടത്തിലുള്ള അലങ്കാരങ്ങളാണ് ഇവ. നിങ്ങൾ അയച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ ‘പാംബല തെയ്യത്തിന്റെ’ കാതുകളിൽ കണ്ട ആ വലിയ ചുവന്ന ചക്രങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുമല്ലോ.

    • അരച്ചമയം: അരയിൽ അണിയുന്ന ഉടുപ്പുകൾ പ്രധാനമായും ചുവന്ന പട്ടുതുണികളും കുരുത്തോലകളും കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്. ‘ഒലയുടുപ്പ്’ ധരിച്ച തെയ്യങ്ങൾ ആടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം പ്രകൃതിയുടെ താളം പോലെയാണ്.

    • തലപ്പാളി: നെറ്റിയിൽ അണിയുന്ന ലോഹനിർമ്മിതമായ അലങ്കാരം. ഇത് തെയ്യത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

അഗ്നി പ്രവേശം: കനലിലെ ദൈവക്കരു

തെയ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും തീവ്രമായ ഭാവമാണിത്. ഇത് വെറുമൊരു അഭ്യാസപ്രകടനമല്ല, മറിച്ച് ഭക്തിയുടെയും ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും അത്യുച്ചാവസ്ഥയാണ്.

  • മേലേരി: തെയ്യം കെട്ടുന്ന കാവിനു മുന്നിൽ വലിയ തോതിൽ വിറകുകൾ കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിക്കുന്നതിനെയാണ് ‘മേലേരി’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇത് കത്തിയമർന്ന് ചുവന്നു തുടുക്കുന്ന കനൽക്കൂമ്പാരമായി മാറുന്നു.

  • തീച്ചാമുണ്ഡി (ഒറ്റക്കോലം): അഗ്നിപ്രവേശം നടത്തുന്ന ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ തെയ്യമാണിത്. നൂറുകണക്കിന് തവണയാണ് ഈ തെയ്യം കനലിലേക്ക് എടുത്തുചാടുന്നത്. വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ആചാരങ്ങൾ അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തുമ്പോൾ, ഇവിടെ അഗ്നി തന്നെ ദൈവമായി മാറുന്നു.

  • അനുഭവം: കത്തുന്ന കനലിൽ വീഴുമ്പോഴും തെയ്യം കെട്ടിയ കലാകാരന് പൊള്ളലേൽക്കാത്തത് അയാളിലെ ദൈവക്കരുവിന്റേയും കഠിനമായ വ്രതശുദ്ധിയുടേയും ഫലമാണെന്നാണ് വിശ്വാസം.

ആചാരങ്ങളിലെ തീവ്രതയും ‘പച്ചമാംസവും’

ചില തെയ്യങ്ങൾ കോഴിയെ അറുക്കുന്നതും അതിന്റെ രക്തം സ്വീകരിക്കുന്നതും ‘സംഹാരമൂർത്തി’ എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

  • രക്തബലി: പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഊർജ്ജത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ രക്തം നൽകണം എന്ന പുരാതനമായ ഗോത്രവിശ്വാസത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണിത്.

  • അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് തെയ്യം പുണ്യാഹം കൊണ്ട് കഴുകി വൃത്തിയാക്കാൻ പറ്റാത്ത അത്രയും ‘തീവ്രമാണ്’ എന്ന് പറയുന്നത്. അത് ജീവിതത്തെയും മരണത്തെയും ഒരേപോലെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു.

കാവുകൾ: പ്രകൃതിയുടെ ശ്രീകോവിലുകൾ

തെയ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രംഗവേദി നാലുകെട്ടുകളോ സിമന്റ് മതിലുകളോ ഉള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളല്ല, മറിച്ച് കാവുകളാണ്. വടക്കൻ മലബാറിലെ തനതായ ജൈവവൈവിധ്യ കലവറകളാണിവ.

  • മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും ഒന്നാകുന്ന ഇടം: മരങ്ങളും വള്ളികളും നിറഞ്ഞ കാവുകളിൽ പ്രകൃതി തന്നെയാണ് ദൈവം. ഈ കാവുകൾ വെട്ടാൻ പാടില്ലെന്ന വിശ്വാസം നൂറ്റാണ്ടുകളായി നമ്മുടെ പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിച്ചുപോരുന്നു.

  • വരേണ്യ സങ്കല്പങ്ങളില്ലാത്ത ഇടം: മിക്കവാറും കാവുകളിൽ വലിയ പ്രതിഷ്ഠകളോ ബ്രാഹ്മണ പൂജകളോ ഇല്ല. അവിടെ ആൽത്തറകളും കല്ലുകളും മരച്ചുവടുകളുമാണ് ആരാധനാ കേന്ദ്രങ്ങൾ.

  • അന്തരീക്ഷം: കാവിലെ ഇരുട്ടും അവിടെ കത്തുന്ന പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചവും തെയ്യത്തിന്റെ രൗദ്രതയെയും നിഗൂഢതയെയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് പുണ്യാഹം കൊണ്ട് കഴുകിയ വെളുത്ത സിമന്റ് ഭിത്തികളേക്കാൾ കൂടുതൽ ‘മണ്ണിന്റെ മണം’ നൽകുന്ന ഇടമാണ്.


വ്രതശുദ്ധി: മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് ദൈവത്തിലേക്കുള്ള പരിണാമം

ഒരു കലാകാരൻ തെയ്യക്കോലം ധരിക്കുന്നതിന് മുൻപായി കടന്നുപോകുന്ന കഠിനമായ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ തയ്യാറെടുപ്പുകളെയാണ് വ്രതം എന്ന് പറയുന്നത്.

  • ഭക്ഷണനിയന്ത്രണം: തെയ്യം തുടങ്ങുന്നതിന് ദിവസങ്ങൾക്കോ ആഴ്ചകൾക്കോ മുൻപ് തന്നെ മാംസാഹാരവും മറ്റു ലഹരികളും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി പാകം ചെയ്ത ലളിതമായ ഭക്ഷണം മാത്രമേ ഇവർ കഴിക്കൂ.

  • ബ്രഹ്മచర్യം: ശാരീരികമായ സുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഇത് മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കാനും തെയ്യത്തിന്റെ ഉഗ്രഭാവം ഉൾക്കൊള്ളാനും സഹായിക്കുന്നു.

  • ഒറ്റപ്പെടൽ: പലപ്പോഴും കലാകാരൻ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും മാറി ഏകാന്തമായി കഴിയുന്നു. താൻ കെട്ടാൻ പോകുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുരാവൃത്തങ്ങളും തോറ്റങ്ങളും മനനം ചെയ്യുന്ന സമയമാണിത്.

  • ഉറച്ച ഭാവം (The Transformation): ഈ വ്രതത്തിന്റെ തീവ്രതയിലാണ് കലാകാരൻ തന്റെ വ്യക്തിത്വം മറന്ന് ‘ദൈവമായി’ മാറുന്നത്. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്ക് വേദനയോ ഭയമോ തോന്നാറില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് തീച്ചാമുണ്ഡി കനലിൽ ചാടുമ്പോഴോ, പാംബല തെയ്യം നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ രൗദ്രതയോടെ കോഴിയെ കടിച്ചു തിന്നുമ്പോഴോ അവർക്ക് പരിക്കോ അസ്വസ്ഥതയോ ഉണ്ടാകാത്തത്.


തെയ്യവും പരിസ്ഥിതിയും

തെയ്യം പ്രകൃതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന കണ്ണിയാണ്. കാവുകൾ നിലനിൽക്കുന്നത് തെയ്യങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

  • ഓരോ തെയ്യത്തിനും ഓരോ ചെടിയോ മരമോ വിശുദ്ധമായിട്ടുണ്ടാകാം (ഉദാഹരണത്തിന്: കതിവനൂർ വീരന് കണിക്കൊന്ന, ചില ഭഗവതിമാർക്ക് ചെമ്പകം).

  • തെയ്യം എന്ന അനുഷ്ഠാനം പ്രകൃതിയുടെ ‘സംഹാര’ ഭാവത്തെയും ‘സംരക്ഷണ’ ഭാവത്തെയും ഒരേപോലെ ആഘോഷിക്കുന്നു.

തെയ്യം എന്നത് വരേണ്യവർഗ്ഗം മെരുക്കിയെടുത്ത ഒരു ദൈവമല്ല. അത് കാവുകളിലെ മരങ്ങളെയും ചെടികളെയും പോലെ വന്യമാണ്. ആ വന്യതയെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആത്മീയവും ശാരീരികവുമായ കഠിനപ്രയത്നം ആവശ്യമാണ്.

ഉടൽ വഴക്കവും മെയ്യഭ്യാസവും

ഒരു തെയ്യം കലാകാരന്റെ ശരീരം ഒരു കളരി അഭ്യാസിയുടേതിന് സമാനമാണ്. തെയ്യത്തിന്റെ ഭാരമേറിയ അണിയലുകളും കിരീടങ്ങളും (മുടി) ധരിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം ഉറഞ്ഞുതുള്ളാൻ അസാമാന്യമായ ശാരീരിക ശേഷി വേണം.

  • മെയ്യഴക്: തെയ്യത്തിലെ ‘ചുവടുകൾ’ പലതും കളരിയിലെ ‘അങ്കച്ചുവടുകളെ’ ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതാണ്.

  • പരിശീലനം: പല തെയ്യം കലാകാരന്മാരും കുട്ടിക്കാലം മുതലേ കളരിപ്പയറ്റും അഭ്യസിക്കാറുണ്ട്. ഈ വഴക്കമാണ് തെയ്യക്കോലം കെട്ടുമ്പോൾ അവർക്ക് വായുവിൽ ഉയർന്നുചാടാനും ചടുലമായ നീക്കങ്ങൾ നടത്താനും കരുത്ത് നൽകുന്നത്.

അങ്കം വെട്ടുന്ന ദൈവങ്ങൾ

പല തെയ്യങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കളരി അഭ്യാസികളോ വീരനായകന്മാരോ ആണ്. യുദ്ധക്കളത്തിൽ വീരമൃത്യു വരിച്ചവർ പിന്നീട് ദൈവങ്ങളായി പുനർജനിക്കുന്നു.

  • കതിവനൂർ വീരൻ: ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. 64 കളരിപ്പയറ്റ് അടവുകളും ഒത്തുചേർന്ന ‘അങ്കച്ചുവടുകൾ’ ഈ തെയ്യത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യം കെട്ടുന്ന കലാകാരൻ ചുരികയും പരിചയും ഏന്തി യുദ്ധക്കളത്തിലെന്നപോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്.

  • പടവീരൻ തെയ്യങ്ങൾ: നീലേശ്വരം പടവീരൻ, വടക്കൻ പടവീരൻ തുടങ്ങിയ തെയ്യങ്ങളെല്ലാം കളരിയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമുള്ളവരാണ്.

വടക്കൻ പാട്ടുകളും തെയ്യവും

മലബാറിലെ വീരഗാഥകളായ വടക്കൻ പാട്ടുകളിൽ വിവരിക്കുന്ന പല സംഭവങ്ങളും തെയ്യങ്ങളുടെ തോറ്റം പാട്ടുകളിൽ കാണാം. ചതിയും പ്രണയവും പോരാട്ടവും നിറഞ്ഞ ആ വരികൾ കളരിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. തെയ്യം ആ പാട്ടുകൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്ന ദൃശ്യരൂപമായി മാറുന്നു.

ആയുധങ്ങളുടെ പവിത്രത

കളരിയിലെ ആയുധപൂജയും തെയ്യത്തിലെ ആയുധം സ്വീകരിക്കലും തമ്മിൽ സാമ്യമുണ്ട്.

  • ചുരിക: കതിവനൂർ വീരന്റെ പ്രധാന ആയുധമാണ് ചുരിക. ഇത് തെയ്യത്തിന് കൈമാറുന്നത് ഒരു പ്രധാന ചടങ്ങാണ്.

  • വാളും പരിചയും: ഭഗവതി തെയ്യങ്ങൾ വാളും പരിചയും ഏന്തി ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്നത് തിന്മയെ സംഹരിക്കുന്ന പോരാളിയുടെ ഭാവത്തിലാണ്.

കളരിപ്പയറ്റ് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെയും സാധാരണക്കാരന്റെയും ഒരുപോലെ സ്വത്തായിരുന്നെങ്കിലും, തെയ്യത്തിലൂടെ ആ വീര്യം സാധാരണക്കാരന്റെ (Subaltern) കൈകളിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. കളരിയിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർ തെയ്യത്തിലൂടെ ‘പോരാളികളായ ദൈവങ്ങളായി’ മാറി അധികാരത്തോടും അനീതിയോടും പോരാടി.

നാലുകെട്ടുകളുടെ ശാന്തതയിലോ, മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളുടെ മിനുസത്തിലോ മെരുക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രപഞ്ചസത്യമാണ് തെയ്യം. നെയ്യും പാലും ചന്ദനവും തളിച്ച് പുണ്യാഹം വരുത്തുന്ന വരേണ്യ ആരാധനാക്രമങ്ങളോട് കലഹിച്ചുകൊണ്ട്, കത്തുന്ന കനലിലും ചോരയിലും വിയർപ്പിലും ഉയിർകൊണ്ട മണ്ണിലെ ദൈവങ്ങൾ! ഇത് വെറുമൊരു അനുഷ്ഠാനമല്ല; അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവന്റെ ആക്രോശവും, ചതിക്കപ്പെട്ടവന്റെ നീതിതേടലും, പ്രകൃതിയുടെ വന്യമായ ആത്മപ്രകാശനവുമാണ്. ഉത്തരമലബാറിലെ കാവുകളിൽ പന്തങ്ങൾ തെളിയുമ്പോൾ അവിടെ തകരുന്നത് ജാതിയുടെ വേലിക്കെട്ടുകളാണ്; അവിടെ ഉണരുന്നത് ചരിത്രം തോറ്റുപോയ മനുഷ്യരുടെ വീരഗാഥകളാണ്.

പന്തങ്ങൾ അണയുമ്പോഴും ചിലമ്പൊലികൾ നിലയ്ക്കുമ്പോഴും തെയ്യം അവസാനിക്കുന്നില്ല. അത് സാധാരണക്കാരന്റെ സിരകളിൽ നീറിനിൽക്കുന്ന അണയാത്ത കനലായി മാറുന്നു. വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ശുദ്ധിവാദങ്ങൾക്ക് കഴുകിക്കളയാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിൽ ഈ മണ്ണും തെയ്യവും തമ്മിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തെയ്യം ഒരു ദൈവമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും നീതിയും ഒന്നാകുന്ന നിഗൂഢമായ ഒരു അനുഭവം മാത്രമാണ്. ഉടലിൽ അണിഞ്ഞ ചായങ്ങൾ അഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോഴും, ആ കോലധാരി നൽകിയ ‘ചോദിക്കലും പറയലും’ സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിക്കുമേൽ ഒരു തീപ്പൊരിയായി അവശേഷിക്കുന്നു. കാരണം, പുണ്യാഹം കൊണ്ട് കഴുകിയെടുക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര തീവ്രമായ ജീവിതസത്യമാണ് തെയ്യം!

തോറയുടെ ചരിത്രം

ലോകചരിത്രത്തെയും മനുഷ്യന്റെ ധാർമ്മിക ബോധത്തെയും ഇത്രമേൽ സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം ഉണ്ടാകില്ല. ജൂതമതത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പായ തോറ (Torah), കേവലം ഒരു മതഗ്രന്ഥം എന്നതിലുപരി ഒരു ജനതയുടെ ഭരണഘടനയും സംസ്കാരവും ജീവിതരീതിയുമാണ്. ഹീബ്രു ഭാഷയിൽ ‘തോറ’ എന്ന വാക്കിന് ‘ഉപദേശം’ (Instruction) അല്ലെങ്കിൽ ‘നിയമം’ (Law) എന്നാണ് അർത്ഥം.

തോറയുടെ ഘടന: അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങൾ (The Pentateuch)

ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ ‘പെന്ററ്റ്യൂക്ക്’ (അഞ്ചു ചുരുളുകൾ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന തോറയിൽ അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങളാണ് ഉൾപ്പെടുന്നത്. ഇവയെ ‘മോശയുടെ അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങൾ’ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

  1. ഉല്പത്തി (Genesis – Bereshit): പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടി, ആദാം-ഹവ്വമാരുടെ കഥ, നോഹയുടെ പേടകം, അബ്രഹാം, ഇസഹാക്ക്, യാക്കോബ് തുടങ്ങിയ പൂർവ്വപിതാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം എന്നിവ ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.

  2. പുറപ്പാട് (Exodus – Shemot): ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇസ്രായേൽ ജനതയുടെ മോചനം, ചെങ്കടൽ മുറിച്ചുകടക്കൽ, സീനായ് പർവ്വതത്തിൽ വെച്ച് ലഭിച്ച പത്തു കൽപ്പനകൾ എന്നിവയാണ് ഇതിലെ പ്രധാന പ്രമേയങ്ങൾ.

  3. ലേവ്യർ (Leviticus – Vayikra): ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ബലികൾ, വിശുദ്ധി നിയമങ്ങൾ, പുരോഹിതന്മാരുടെ ചുമതലകൾ എന്നിവ ഇതിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു.

  4. സംഖ്യ (Numbers – Bamidbar): ഇസ്രായേൽ ജനതയുടെ 40 വർഷത്തെ മരുഭൂമി യാത്രയുടെയും ഗോത്രങ്ങളുടെയും കണക്കുകൾ ഇതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

  5. ആവർത്തനം (Deuteronomy – Devarim): വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മോശ നൽകുന്ന അവസാന പ്രഭാഷണങ്ങളും നിയമങ്ങളുടെ പുനരവലോകനവുമാണിത്.


രചയിതാവും ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകളും: ഒരു ശാസ്ത്രീയ കാഴ്ചപ്പാട്

പരമ്പരാഗത വിശ്വാസമനുസരിച്ച്, ബി.സി. 1312-ൽ സീനായ് പർവ്വതത്തിൽ വെച്ച് ദൈവം മോശയ്ക്ക് നൽകിയ വെളിപാടാണ് തോറ. എന്നാൽ ആധുനിക ചരിത്രഗവേഷണവും (Historical-Critical Method) പുരാവസ്തു ഗവേഷണവും (Archaeology) വ്യത്യസ്തമായ ചില സൂചനകൾ നൽകുന്നുണ്ട്.

ഡോക്യുമെന്ററി ഹൈപ്പോതിസിസ് (Documentary Hypothesis)

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൂലിയസ് വെൽഹൗസൻ മുന്നോട്ടുവെച്ച ഈ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം, തോറ ഒരൊറ്റ വ്യക്തി എഴുതിയതല്ല. മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് വിവിധ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്ന് ക്രോഡീകരിച്ചതാണ്. പ്രധാനമായും നാല് സ്രോതസ്സുകൾ ഇതിൽ കാണാം:

  • J (Jahwist): ദൈവത്തെ ‘യഹോവ’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ (ബി.സി. 950 കാലഘട്ടം).

  • E (Elohist): ദൈവത്തെ ‘എലോഹിം’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ (ബി.സി. 850 കാലഘട്ടം).

  • D (Deuteronomist): ആവർത്തന പുസ്തകത്തിലെ നിയമങ്ങൾ (ബി.സി. 600 കാലഘട്ടം).

  • P (Priestly): ആരാധനാക്രമങ്ങളും വംശാവലികളും (ബി.സി. 500-450 കാലഘട്ടം).

ബാബിലോണിയൻ പ്രവാസത്തിന് ശേഷമാണ് (ബി.സി. 5-ാം നൂറ്റാണ്ട്) എസ്രാ (Ezra) എന്ന പുരോഹിതന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇവ ഇന്നത്തെ രൂപത്തിൽ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണ് ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ നിഗമനം.


തോറ ചുരുളുകൾ (Sefer Torah)

ജൂതമതത്തിൽ തോറയ്ക്ക് നൽകുന്ന ആദരവ് സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. തോറ ഒരു പുസ്തകമായല്ല, മറിച്ച് ‘സെഫർ തോറ’ എന്ന പേരിൽ മൃഗത്തോലിൽ കൈകൊണ്ടെഴുതിയ ചുരുളുകളായാണ് പള്ളികളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത്.

  • നിർമ്മാണം: ‘സോഫർ’ (Sofer) എന്നറിയപ്പെടുന്ന വിദഗ്ദ്ധരായ എഴുത്തുകാർ പ്രത്യേക മഷിയുപയോഗിച്ച് മാസങ്ങൾ എടുത്താണ് ഇത് എഴുതുന്നത്. ഒരു അക്ഷരം പോലും തെറ്റാൻ പാടില്ല.

  • യാദ് (Yad): തോറയിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ കൈ തൊടുന്നത് അശുദ്ധിയായി കരുതുന്നു. അതിനാൽ വായനയ്ക്കായി വെള്ളി കൊണ്ടോ മരം കൊണ്ടോ നിർമ്മിച്ച കൈരൂപത്തിലുള്ള ‘യാദ്’ എന്ന ചൂണ്ടുപലക ഉപയോഗിക്കുന്നു.

  • ആരാധന: ഓരോ ശബ്ബത്തിലും (ശനിയാഴ്ച) സിനഗോഗുകളിൽ തോറയുടെ നിശ്ചിത ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കുന്നു. ഒരു വർഷം കൊണ്ട് തോറ വായന പൂർത്തിയാകും.


മറ്റു മതഗ്രന്ഥങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം

തോറ കേവലം ജൂതന്മാരുടെ മാത്രമല്ല, ലോകത്തെ മൂന്ന് പ്രധാന ഏകദൈവ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും (Abrahamic Religions) അടിസ്ഥാനമാണ്.

  • തനാഖ് (Tanakh): ജൂത ബൈബിൾ. ഇതിലെ ആദ്യ ഭാഗമാണ് തോറ. (T-Torah, N-Nevi’im/Prophets, K-Ketuvim/Writings).

  • ബൈബിൾ: ക്രിസ്ത്യൻ ബൈബിളിലെ പഴയനിയമത്തിന്റെ തുടക്കം തോറയാണ്. യേശുക്രിസ്തു തോറയിലെ നിയമങ്ങളെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ചു.

  • ഖുർആൻ: ഖുർആൻ തോറയെ ‘തൗറാത്ത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മൂസാ നബിക്ക് അല്ലാഹു നൽകിയ വെളിച്ചവും മാർഗ്ഗദർശനവുമാണിതെന്ന് ഇസ്ലാം മതം വിശ്വസിക്കുന്നു.


മിത്‌സ്‌വോട്ട് (Mitzvot): 613 നിയമങ്ങൾ

തോറയിൽ പത്തു കൽപ്പനകൾ കൂടാതെ ആകെ 613 നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നാണ് ജൂത പണ്ഡിതനായ മൈമോനിഡിസ് (Maimonides) വർഗ്ഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

  • പോസിറ്റീവ് നിയമങ്ങൾ (ചെയ്യേണ്ടവ): 248.

  • നെഗറ്റീവ് നിയമങ്ങൾ (ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തവ): 365. ഇവയിൽ ആഹാരക്രമങ്ങൾ (Kosher), കൃഷി, സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾ, വ്യക്തിശുദ്ധി എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.

പത്തു കൽപ്പനകൾ (The Ten Commandments)

തോറയുടെ അന്തസ്സത്തയായി അറിയപ്പെടുന്നത് ‘പത്തു കൽപ്പനകൾ’ (Aseret HaDibrot) ആണ്. ഇവ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന് ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ സാർവ്വത്രിക ധാർമ്മിക നിയമമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ട് വേർഷനുകൾ

പുറപ്പാട് 20-ലും ആവർത്തനം 5-ലും പത്തു കൽപ്പനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ദൈവത്തോടുള്ള കടമകളും (ആദ്യത്തെ 4 എണ്ണം) സഹജീവികളോടുള്ള കടമകളും (അടുത്ത 6 എണ്ണം) വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ശാസ്ത്രീയവും നിയമപരവുമായ സ്വാധീനം

ആധുനിക നിയമവ്യവസ്ഥയിലെ പല തത്വങ്ങളും പത്തു കൽപ്പനകളിൽ നിന്ന് കടംകൊണ്ടതാണ്.

  • കൊലപാതകം, മോഷണം: ഇവ ഇന്ന് ലോകത്തെല്ലായിടത്തും ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങളാണ്.

  • കള്ളസാക്ഷ്യം: കോടതികളിൽ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്ന രീതിയുടെ മൂലരൂപം ഇതിൽ കാണാം.

  • ശബത്ത്: ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം വിശ്രമം എന്നത് തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ പ്രാഗ്‌രൂപമാണ്.

പുറപ്പാട് പുസ്തകത്തിലും ആവർത്തന പുസ്തകത്തിലും നൽകിയിരിക്കുന്ന പത്തു പ്രധാന പ്രമാണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

തോറയിലെ പത്തു കൽപ്പനകളും, യഹൂദ നിയമസംഹിതയിലെ 613 മിത്‌സ്‌വോട്ട് (Mitzvot) എന്നറിയപ്പെടുന്ന കല്പനകളുടെ വർഗ്ഗീകരണവും താഴെ നൽകുന്നു.

  1. ഏകദൈവ വിശ്വാസം: ഞാൻ നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവാകുന്നു; ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊരു ദൈവം നിനക്കുണ്ടാകരുത്.

  2. വിഗ്രഹാരാധന നിരോധനം: വിഗ്രഹങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കുകയോ അവയെ ആരാധിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.

  3. ദൈവനാമം ദുരുപയോഗം ചെയ്യരുത്: നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിന്റെ നാമം വൃഥാ പ്രയോഗിക്കരുത്.

  4. ശബത്ത് ആചരണം: ശബത്ത് ദിവസം വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കാൻ ഓർക്കുക.

  5. മാതാപിതാക്കളെ ബഹുമാനിക്കൽ: നിന്റെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും ബഹുമാനിക്കുക.

  6. കൊലപാതകം പാടില്ല: കൊല ചെയ്യരുത്.

  7. വ്യഭിചാരം പാടില്ല: വ്യഭിചാരം ചെയ്യരുത്.

  8. മോഷണം പാടില്ല: മോഷ്ടിക്കരുത്.

  9. കള്ളസാക്ഷ്യം പാടില്ല: കൂട്ടുകാരനെതിരായി കള്ളസാക്ഷ്യം പറയരുത്.

  10. അസൂയ/മോഹം പാടില്ല: കൂട്ടുകാരന്റെ വസ്തുക്കളെയോ ഭാര്യയെയോ മോഹിക്കരുത്.


248 പോസിറ്റീവ് നിയമങ്ങൾ (Mandatory Commandments – ചെയ്യാൻ കല്പിച്ചവ)

മനുഷ്യശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിന് (പുരാതന സങ്കല്പമനുസരിച്ച്) തുല്യമായാണ് 248 പോസിറ്റീവ് നിയമങ്ങളെ കണക്കാക്കുന്നത്. ഇവയെ പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം:

1-10: ദൈവത്തിന്റെ ഏകത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുക, അവനെ സ്നേഹിക്കുക, ഭയപ്പെടുക. 11-20: തോറ പഠിക്കുക, അതിനെ ബഹുമാനിക്കുക. 21-30: പുരോഹിതന്മാരെയും വിശുദ്ധ വസ്തുക്കളെയും സംബന്ധിച്ച നിയമങ്ങൾ. 31-50: ദൈവാലയത്തിലെ ബലികളും ആരാധന ക്രമങ്ങളും. 51-80: ഭക്ഷണശുദ്ധി (കോഷർ), ദശാംശം നൽകൽ (Tithing) എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ. 81-120: ദരിദ്രരെ സഹായിക്കുക, കടങ്ങൾ ഇളച്ചുനൽകുക. 121-150: വിവാഹം, കുടുംബം, പരിച്ഛേദന (Circumcision) എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ. 151-200: ശബത്ത്, പെസഹ തുടങ്ങിയ പെരുന്നാളുകൾ ആഘോഷിക്കുക. 201-248: നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥ, കോടതികൾ, സാക്ഷികൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങൾ.

(കുറിപ്പ്: 248 നിയമങ്ങളും ഓരോന്നായി ഇവിടെ എഴുതുന്നത് ദൈർഘ്യമേറിയതാണ്. ഇവ പ്രധാനമായും ആരാധന, ദാനം, വിശുദ്ധി എന്നിവയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്.)


365 നെഗറ്റീവ് നിയമങ്ങൾ (Prohibitions – ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തവ)

വർഷത്തിലെ ദിവസങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിന് (365) തുല്യമായാണ് ഇവ കണക്കാക്കുന്നത്. നിത്യജീവിതത്തിൽ ചെയ്യരുതാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ഇതിൽ വരുന്നത്.

1-50: അന്യദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കരുത്, മാന്ത്രികവിദ്യകളിൽ ഏർപ്പെടരുത്. 51-100: ദൈവാലയത്തിന് അപമാനം വരുത്തുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യരുത്. 101-150: നിഷിദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ (പന്നിമാംസം, രക്തം കലർന്ന മാംസം തുടങ്ങിയവ) കഴിക്കരുത്. 151-200: വഞ്ചന, കളവ്, അമിത പലിശ ഈടാക്കൽ എന്നിവ പാടില്ല. 201-250: അവിഹിത ബന്ധങ്ങൾ (Incest, Adultery) പാടില്ല. 251-300: നീതി നിഷേധിക്കരുത്, പക്ഷപാതം കാണിക്കരുത്. 301-365: ശബത്ത് ലംഘിക്കരുത്, മറ്റ് മതപരമായ വിലക്കുകൾ പാലിക്കുക.


ശാസ്ത്രീയവും ദാർശനികവുമായ തരംതിരിക്കൽ

പ്രശസ്ത ജൂത പണ്ഡിതനായ മോശെ ബെൻ മൈമോൻ (Maimonides) ബി.സി. 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ‘മിഷ്ന തോറ’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ് ഈ 613 നിയമങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി ക്രോഡീകരിച്ചത്.

ഈ നിയമങ്ങൾ മൂന്ന് തലങ്ങളിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്:

  1. മനുഷ്യനും ദൈവവും തമ്മിൽ: ആരാധന, പ്രാർത്ഥന, ഏകദൈവ വിശ്വാസം.

  2. മനുഷ്യനും മനുഷ്യനും തമ്മിൽ: ദാനം, നീതി, കുടുംബം, കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തടയൽ.

  3. മനുഷ്യനും സ്വന്തം ശരീരവും തമ്മിൽ: ആഹാരക്രമം, ശുചിത്വം, ധാർമ്മികത.

ഇന്നും യാഥാസ്ഥിതിക ജൂതമത വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഈ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിൽ ഭൂരിഭാഗം നിയമങ്ങളും (പ്രത്യേകിച്ച് ബലികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ) ജെറുസലേം ദൈവാലയം നിലനിന്നിരുന്ന കാലത്താണ് പ്രസക്തമായിരുന്നത്.

തോറ എന്നത് വെറുമൊരു പുരാതന ലിഖിതമല്ല. അത് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ഒരു ജനതയെ നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയാണ്. ശാസ്ത്രീയമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പ്രാചീന മെസപ്പൊട്ടേമിയൻ നിയമങ്ങളായ ‘ഹമുറാബിയുടെ നിയമങ്ങളുമായി’ (Code of Hammurabi) ഇതിന് ചില സാമ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താമെങ്കിലും, ധാർമ്മികതയ്ക്കും നീതിക്കും തോറ നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം അതിനെ അതുല്യമാക്കുന്നു.

മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ, ജനാധിപത്യം, സാമൂഹ്യനീതി എന്നിവയുടെ ആധുനിക സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് വിത്തുപാകിയത് തോറയിലെ നിയമങ്ങളാണെന്ന് ചരിത്രപരമായി കാണാൻ സാധിക്കും.

സനാതനം

“ഭൂതകാലം ഒരു വിളക്കായിരിക്കണം, നമുക്ക് വഴികാട്ടാൻ; അതൊരിക്കലും ഒരു ചങ്ങലയാകരുത്, നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ. പഴമയിലെ തിന്മകളെ വിശുദ്ധമെന്ന് വാഴ്ത്തുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം വേറെയില്ല.”

സനാതനചിന്തകൾ

പുരാണങ്ങളിലെ നൈതിക തകർച്ച

മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ശൈശവദിശയിൽ രൂപംകൊണ്ട പുരാണങ്ങൾ കേവലം അത്ഭുതകഥകളുടെ സമാഹാരമല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ആദിമ വാസനകളുടെയും അധികാര മോഹങ്ങളുടെയും ലൈംഗിക തൃഷ്ണകളുടെയും ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണ്. നന്മയുടെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും പ്രഭാവലയങ്ങൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും നാം കാണാതെ പോകുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയുടെ മൂടുപടമിട്ട് മറച്ചുവെക്കുന്നതോ ആയ അനേകം ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ പുരാണങ്ങളിൽ അന്തർലീനമായിട്ടുണ്ട്. ‘ഇന്നിന്റെ കണ്ണിലൂടെ’ പുരാണങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുക എന്നത് ഭൂതകാലത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ അടയാളമാണ്.

ആധുനിക സാമൂഹിക നീതിയുടെയും ലിംഗസമത്വത്തിന്റെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും അളവുകോലുകൾ വെച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പുരാതന കാലത്ത് ‘ദൈവീകം’ അല്ലെങ്കിൽ ‘അലംഘനീയം’ എന്ന് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന പല സന്ദർഭങ്ങളും ഇന്ന് അവിശ്വസനീയമായ വൈകൃതങ്ങളായോ ക്രൂരതകളായോ അനുഭവപ്പെടുന്നു. സ്വന്തം മകളെ മോഹിച്ച സ്രഷ്ടാവും, വഞ്ചനയിലൂടെ സ്ത്രീകളെ സ്വന്തമാക്കിയ ദേവരാജാവും, വംശശുദ്ധിക്കായി ദാസിമാരെ ഇരയാക്കിയ രാജവംശങ്ങളും, പ്രകൃതിയെ ചതിയിലൂടെ ചുട്ടുകരിച്ച നായകന്മാരും പുരാണ താളുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

പുരാണങ്ങളിലെ ഇത്തരം സങ്കീർണ്ണമായ രതിക്രിയകളെയും, അധികാര ദുർവിനിയോഗങ്ങളെയും, ഹിംസയെയും ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയാണിവിടെ. ഭക്തിയുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ലംഘനങ്ങളെയും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയെയും ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകളെയും തുറന്നു കാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ പുരാണങ്ങളെ ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ. പ്രകാശത്തിന് പിന്നിലെ നിഴലുകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഈ യാത്ര, മാറ്റമില്ലാത്ത ‘സനാതന’ സത്യങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ നടത്തിയ അധർമ്മങ്ങളുടെയും അതിക്രമങ്ങളുടെയും നേർച്ചിത്രമാണ്.

ഋഷിമാർക്കും അവർ പറയുന്ന ദേവന്മാർക്കും എന്തുമാവാം എന്നൊരു രീതി പല കഥകളിലുമുണ്ട്. മിക്കവാറും സന്ദർഭങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ വെറും ഉപഭോഗവസ്തുക്കളായോ ശാപമേൽക്കേണ്ടി വരുന്നവരായോ മാറുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെയോ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരുടെയോ ജീവൻ അധികാരത്തിന് വേണ്ടി ബലി നൽകാം. ഇങ്ങനെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്കു പുരാണേതിഹാസങ്ങളിൽ കാണാനാവും. ചുരുക്കം ചിലത് ചെറിയ വാക്കുകളിൽ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രന്റെ കാമവൈകൃതങ്ങളും അഹല്യാ മോക്ഷവും

ആര്യജനതയുടെ ചരിത്രത്തിലും വേദകാലഘട്ടത്തിലെ വിശ്വാസസംഹിതകളിലും ഏറ്റവും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തുള്ള ദൈവമാണ് ഇന്ദ്രൻ. കേവലം ഒരു ആരാധനാമൂർത്തി എന്നതിലുപരി, ആര്യന്മാരുടെ അധിനിവേശത്തിന്റെയും യുദ്ധവീര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായാണ് ഇന്ദ്രൻ പുരാണങ്ങളിലും ചരിത്രത്തിലും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രപരമായ വായനയിൽ, മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ആര്യന്മാരുടെ ഗോത്രത്തലവന്റെ ദൈവീക രൂപമായാണ് ഇന്ദ്രനെ കാണുന്നത്. ആര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രന്റെ സഹായം തേടിയിരുന്നു. ആര്യ ജനതയുടെ പടത്തലവനായിരുന്നു ഇന്ദ്രൻ.

ഇന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശേഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ‘പുരന്ദരൻ’. ‘പുരങ്ങൾ’ അഥവാ കോട്ടകൾ തകർക്കുന്നവൻ എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. സിന്ധുനദിതട സംസ്കാരത്തിലെ നഗരങ്ങളെയും അവിടുത്തെ കോട്ടകളെയും തകർത്ത് ആര്യന്മാർക്ക് വഴിയൊരുക്കിയത് ഇന്ദ്രനാണെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ (ഉദാഹരണത്തിന് മോർട്ടീമർ വീലർ) നിരീക്ഷിക്കുന്നു. തദ്ദേശവാസികളായ ‘ദസ്യുക്കളെ’ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ ആര്യന്മാരെ സഹായിച്ചു എന്ന് വേദങ്ങൾ പറയുന്നു.

ഇന്ദ്രൻ പലപ്പോഴും വെളുത്ത നിറമുള്ളവനായും സുവർണ്ണ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവനായും ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ആര്യന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നവനായി ഇന്ദ്രൻ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു. ഇത് അക്കാലത്തെ വംശീയമായ വകതിരിവുകളെയും (Racial distinction) സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ആര്യന്മാരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെയും അധിനിവേശത്തിന്റെയും വീര്യത്തിന്റെയും ഒരു രൂപകമാണ് ഇന്ദ്രൻ. ആര്യ-ദ്രാവിഡ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും പുരാണപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ എന്നത് കേവലം ഒരു ദേവനല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ അധിനിവേശത്തിന്റെ പടത്തലവനാണ്. സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണം ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ആര്യൻ അധിനിവേശമാണെന്ന് ചരിത്രകാരനായ മോർട്ടീമർ വീലറുടെ (Mortimer Wheeler) നിരവധി തെളിവുകളിലൂടെ സമർത്ഥിരുന്നുണ്ട്. അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ, നമുക്ക് ഇന്ദ്രനിൽ നിന്നും തുടങ്ങാം.

ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ പുരാണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഒരു ‘സീരിയൽ അഡൾട്ടറർ’ (Serial Adulterer) ആയാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഭൂമിയിലെ സുന്ദരികളെ പ്രാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ചതിയും വഞ്ചനയും നിറഞ്ഞതാണ്. ഗൗതമ മഹർഷിയുടെ പത്നിയായ അഹല്യയെ മോഹിച്ച ഇന്ദ്രൻ, മുനി ആശ്രമത്തിൽ ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം ധരിച്ച് അഹല്യയെ സമീപിക്കുന്നു. വന്നിരിക്കുന്നത് തന്റെ ഭർത്താവല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അഹല്യ വഴങ്ങിയെന്നും, അല്ല വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും രണ്ട് തരത്തിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് അഹല്യയായിരുന്നു. ഗൗതമൻ അവളെ ശപിക്കുകയും അവൾ കല്ലായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ സ്ത്രീ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങൾ (യോനികൾ) മുളച്ചു വരാൻ മുനി ശപിച്ചു (പിന്നീട് ഇത് ആയിരം കണ്ണുകളായി മാറ്റി).

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘റേപ്പ് ബൈ ഡിസെപ്ഷൻ’ (Rape by Deception) അഥവാ വഞ്ചനയിലൂടെയുള്ള ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. ഒരാളുടെ സമ്മതം (Consent) വാങ്ങുന്നത് മറ്റൊരു വ്യക്തിയുടെ വേഷം ധരിച്ചാണെങ്കിൽ അത് നിയമപരമായി ബലാത്സംഗമാണ്. കൂടാതെ, തെറ്റ് ചെയ്ത പുരുഷനേക്കാൾ (ഇന്ദ്രൻ) കൂടുതൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീയാണ് (അഹല്യ) എന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെ ഉദാഹരണമായി പഠനങ്ങളിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം. ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസ്സുകളെ ആസ്വദിച്ചിട്ടും തൃപ്തി വരാതെ ഭൂമിയിലെ സ്ത്രീകളെ വേട്ടയാടുന്നത് അധികാരഗർവ്വിന്റെ അടയാളമാണ്.

പുരുഷത്വം നഷ്ടപ്പെടൽ (വൃഷണ നാശം): വാത്മീകി രാമായണത്തിൽ ഗൗതമൻ ഇന്ദ്രനെ ശപിക്കുന്നത് അവന്റെ വൃഷണങ്ങൾ (Testicles) അറ്റുപോയി നപുംസകമായി മാറട്ടെ എന്നാണ്. പിന്നീട് ദേവന്മാർ ഇടപെട്ട് ഒരു ആടിന്റെ വൃഷണം (മേഘവൃഷണം) ഇന്ദ്രനിൽ തുന്നിച്ചേർത്താണ് ആ കുറവ് പരിഹരിച്ചത് എന്ന് രാമായണം പറയുന്നു. അധികാരമുള്ള ഒരു പുരുഷന് തന്റെ തെറ്റിൽ നിന്ന് എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുന്നത് എന്ന് ഈ കഥ കാണിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരത്തിലെ വലിയൊരു ‘അപമാനം’ (യോനികൾ), പിന്നീട് സർവ്വവ്യാപിയായ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ ‘അലങ്കാരമായി’ (ആയിരം കണ്ണുകൾ) മാറ്റപ്പെടുന്നു. സഹസ്രാക്ഷൻ എന്നത് പിന്നീട് ഇന്ദ്രന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിശേഷണമായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ചതിയിലൂടെ ലൈംഗികമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട അഹല്യയ്ക്ക് കല്ലായി മാറാനോ (പുരാണങ്ങളിൽ), ഭക്ഷണം പോലുമില്ലാതെ കാറ്റും വെയിലും ഏറ്റ് അദൃശ്യയായി കിടക്കാനോ (വാത്മീകി രാമായണത്തിൽ) ആണ് ശാപം ലഭിച്ചത്. കുറ്റക്കാരനായ ഇന്ദ്രൻ ആയിരം കണ്ണുകളോടെ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗരാജാവായി വാഴുമ്പോൾ, ഇരയായ അഹല്യ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇന്ദ്രന്റെ ഈ ശാപകഥ നീതിയുടെ വിജയമല്ല, മറിച്ച് പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ നിയമങ്ങൾ അധികാരമുള്ളവർക്കും ഇരകൾക്കും എങ്ങനെ രണ്ട് രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

ഇനി ചില പ്രധാനപ്പെട്ട താഴെ ചുരുക്കി വിവരിക്കുന്നതു കാണുക:


ബ്രഹ്മാവും സരസ്വതിയും: സ്രഷ്ടാവിന്റെ കാമതൃഷ്ണയും അധികാര ദുർവിനിയോഗവും

പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വിവാദപരമായ കഥകളിലൊന്നാണ് സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന് സ്വന്തം പുത്രിയായ സരസ്വതിയോട് (ചിലയിടങ്ങളിൽ ശതരൂപ) തോന്നിയ അനുരാഗം. ഈ കഥയെ ഇന്നത്തെ ‘ഇൻസെസ്റ്റ്’ (Incest) അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തിനകത്തെ ലൈംഗിക അതിക്രമം എന്ന നിലയിൽ വിശകലനം ചെയ്യാം.

ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മാനസപുത്രിയായി സരസ്വതിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഭ്രമിച്ച ബ്രഹ്മാവ് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സരസ്വതി നാലു ദിശകളിലേക്കും ഓടുമ്പോൾ, അവളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതിരിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് നാലു മുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ അഞ്ചാമതൊരു തല കൂടി മുളപ്പിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ സരസ്വതിക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരുന്നു എന്നാണ് ചില പുരാണ പാഠങ്ങൾ പറയുന്നത്.

ഇന്ന് നാം ഇതിനെ കാണുന്നത് അധികാര സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ തന്നിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ട വ്യക്തിയെ ലൈംഗികമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒന്നായാണ് (Grooming and Sexual Abuse). പിതാവ്-മകൾ എന്ന പവിത്രമായ ബന്ധത്തെ തകർക്കുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി, പുരാണങ്ങളിൽ പോലും വലിയ വിമർശനത്തിന് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്. ഈ അധർമ്മം പ്രവർത്തിച്ചതിനാലാണ് ബ്രഹ്മാവിന് ഭൂമിയിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളോ ആരാധനയോ ഇല്ലാത്തതെന്ന് പുരാണങ്ങൾ തന്നെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ഒരു പഠനമെന്ന നിലയിൽ, പ്രകൃതിയിലെ സൃഷ്ടിപരമായ ഊർജ്ജത്തെ ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പുരാതന ഗോത്ര ചിന്താഗതികളുടെ പ്രതിഫലനമായി ഇതിനെ കാണാം.


ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ ദേവാദിദേവനായ ഇന്ദ്രന്റെ അപചയത്തിനു കാരണമെന്ത്?

വേദകാലത്തെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ദൈവമായിരുന്ന ഇന്ദ്രൻ പിൽക്കാലത്ത് (പുരാണകാലത്ത്) തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുകയും, പകരം ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികൾക്ക് പരമാധികാരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരികവും മതപരവുമായ പരിവർത്തനങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ കേവലം മതപരമായ കാരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അതിശക്തമായ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളുമുണ്ട്.

1. സാംസ്കാരിക സമന്വയവും തദ്ദേശീയ ദൈവങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും (Cultural Assimilation)

ആര്യന്മാർ സിന്ധുനദീതടത്തിൽ നിന്ന് ഗംഗാസമതലത്തിലേക്കും ഇന്ത്യയുടെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അവർക്ക് വികസിതമായ സംസ്കാരമുള്ള ശക്തരായ തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങളുമായി ഇടപഴകേണ്ടി വന്നു. തദ്ദേശീയർക്ക് അവരുടേതായ ശക്തരായ ദൈവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു (ഉദാഹരണത്തിന്, സിന്ധുനദീതടത്തിലെ ‘പശുപതി’ എന്ന പ്രാഗ്-ശിവ രൂപം, പ്രകൃതി/മാതൃ ദൈവങ്ങൾ).

ഈ പുതിയ ജനവിഭാഗങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാക്കാൻ, അവരുടെ ദൈവങ്ങളെ വൈദികമതം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. അങ്ങനെ തദ്ദേശീയരുടെ ദൈവമായ ശിവനും, നാരായണൻ/വാസുദേവൻ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക വീരനായകന്മാരെ ഉൾക്കൊണ്ട് വിഷ്ണുവും പരമോന്നത ദൈവങ്ങളായി വളർന്നു. ഇന്ദ്രൻ കേവലം ആര്യന്മാരുടെ മാത്രം യുദ്ധദേവനായിരുന്നതിനാൽ, പുതിയ വിശാലമായ സമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞു.

2. നാടോടി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് കാർഷിക സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം (Shift to Agrarian Society)

വേദകാലത്തെ ആര്യന്മാർ പ്രധാനമായും കാലികളെ മേയ്ച്ചു നടക്കുന്ന നാടോടികളും പോരാളികളുമായിരുന്നു. ശത്രുക്കളുടെ കോട്ടകൾ തകർക്കാനും (പുരന്ദരൻ), യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാനും അവർക്ക് ഒരു ‘യുദ്ധദേവന്റെ’ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു—അതാണ് ഇന്ദ്രൻ.

എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ ഉൾഭാഗങ്ങളിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയതോടെ അവർ ഒരു കാർഷിക സമൂഹമായി മാറി (Agrarian Society). യുദ്ധങ്ങളേക്കാൾ അവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് നിലനിൽപ്പും സമാധാനവും സംരക്ഷണവുമായിരുന്നു. ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ വിഷ്ണുവിനും, കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെ സംഹാര-പുനഃസൃഷ്ടി പ്രതീകമായി ശിവനും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു. സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം എന്നിവയ്ക്ക് ത്രിമൂർത്തികൾ ഉണ്ടായി.

3. യജ്ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭക്തിയിലേക്കുള്ള മാറ്റം (Rise of Bhakti Movement)

വൈദികമതം പൂർണ്ണമായും മൃഗബലികളും സങ്കീർണ്ണമായ യാഗങ്ങളും (യജ്ഞങ്ങൾ) നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രം ആധിപത്യമുണ്ടായിരുന്ന ഇത് സാധാരണക്കാർക്ക് അപ്രാപ്യവും ചെലവേറിയതുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് സ്നേഹിക്കാനും ഭജിക്കാനും കഴിയുന്ന ലളിതമായ ഒരു ആരാധനാ രീതി ആവശ്യമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങളായ കൃഷ്ണനും രാമനും, അതുപോലെ ശിവനും സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന, ‘ഭക്തിയിലൂടെ’ പ്രീതിപ്പെടുന്ന ദൈവങ്ങളായി മാറി. ഇന്ദ്രനാകട്ടെ യാഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രീതിപ്പെടുന്ന, അഹങ്കാരിയായ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ഇമേജിൽ ഒതുങ്ങി. കൃഷ്ണൻ ഗോവർദ്ധന പർവ്വതം ഉയർത്തി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുന്ന കഥ ഈ സാംസ്കാരിക മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീകമാണ്.

4. ഉപനിഷത്തുകളുടെ ദാർശനിക വളർച്ച (Philosophical Evolution)

ഉപനിഷത്തുകളുടെ കാലഘട്ടമായപ്പോഴേക്കും വൈദിക ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ദാർശനികമായി. അവർ പ്രകൃതിശക്തികളായ ഇന്ദ്രനെയും അഗ്നിയെയും പ്രകീർത്തിക്കുന്നതിന് പകരം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമമായ സത്യത്തെ (നിർഗുണ പരബ്രഹ്മം) അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പുരാണങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈ അമൂർത്തമായ ‘പരബ്രഹ്മത്തെ’ സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചതാണ് ത്രിമൂർത്തികൾ. ഇന്ദ്രൻ എന്നത് പരമോന്നത ദൈവമെന്നതിൽ നിന്ന് മാറി, സ്വർഗ്ഗം ഭരിക്കുന്ന വെറുമൊരു ‘പദവി’ (Post) മാത്രമായി തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ആർക്കും തപസ്സിലൂടെ ഇന്ദ്രപദവിയിലെത്താം എന്നായി പുരാണങ്ങൾ.

5. ബൗദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളുടെ വെല്ലുവിളി

ഹിംസ നിറഞ്ഞ വൈദിക യാഗങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായ വെല്ലുവിളിയുയർത്തിയാണ് ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾ വളർന്നുവന്നത്. അവരെ നേരിടാനും ജനങ്ങളെ തിരികെ ആകർഷിക്കാനും അഹിംസയിലൂന്നിയ, ക്ഷേത്രാരാധനയുള്ള ഒരു പുതിയ മതവ്യവസ്ഥ ബ്രാഹ്മണമതത്തിന് ആവശ്യമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള അമിത മദ്യപാനിയായ (സോമരസ പ്രിയൻ), യുദ്ധക്കൊതിയനായ ദൈവത്തെ മുൻനിർത്തി ഇത് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ കരുണാമയനായ വിഷ്ണുവിനെയും സർവ്വവ്യാപിയായ ശിവനെയും മുൻനിർത്തി വൈദികമതം സ്വയം നവീകരിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ: ഇന്ദ്രന്റെ പതനവും ത്രിമൂർത്തികളുടെ ഉദയവും കേവലം ഒരു മതപരമായ മാറ്റമായിരുന്നില്ല. അത് ഇന്ത്യ എന്ന ഭൂപ്രദേശത്തെ വൈവിധ്യമാർന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും സമന്വയിപ്പിച്ച്, ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക ഐക്യവും (Cultural Hegemony) അധികാര ഘടനയും സൃഷ്ടിക്കാൻ അക്കാലത്തെ സമൂഹം നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ ഒരു പരിണാമമായിരുന്നു.

ജനാധിപത്യവും മതഭരണവും

Ali-khameneiഇറാനുമായി അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും യുദ്ധം ചെയ്യുകയാണിപ്പോൾ. മറ്റൊരു രാജ്യം ഒരു രാജ്യത്തുകേറിവന്ന് പ്രധാനിയെ കൊന്നുകളയുന്നത് നല്ലതന്നെന്നും പറഞ്ഞ് ഇന്ത്യയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തി പല ചർച്ചകൾ കണ്ടു. ഭാരതം ഒരു സെക്കുലർ ഡെമോക്രസി ആണ്. ഇവിടെ നിയമം നിർമ്മിക്കുന്നത് ജനപ്രതിനിധികളാണ്, അല്ലാതെ മതഗ്രന്ഥങ്ങളല്ല. എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരേ അവകാശങ്ങൾ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്നു. മറുവശത്ത്, ഇറാൻ ഒരു ഇസ്‌ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക് ആണ്. അവിടെ പരമാധികാരം ‘സുപ്രീം ലീഡർ‘ എന്ന മതമേധാവിക്കാണ്. മതനിയമങ്ങൾ (ശരിയത്ത്) പൗരന്മാരുടെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഹിജാബ് പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഈ മതപരമായ അടിച്ചമർത്തലിനെതിരെയുള്ള ജനങ്ങളുടെ രോഷമാണ്.

വൈവിധ്യമാണ് നമ്മുടെ കരുത്ത്. വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് തടസ്സമായി നാം കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് പാഴ്സികളെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷത്തിന് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക രംഗം ഭരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. ഇറാനിൽ, അവിടെ ഏകശിലാത്മകമായ (Monolithic) ഒരു വിശ്വാസ സംഹിത നിലനിർത്താനാണ് ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നത്. ഷിയാ ഇസ്‌ലാമിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്നവരെയും, വസ്ത്രധാരണത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നവരെയും രാജ്യദ്രോഹികളായി കാണുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഭൂപടത്തിൽ നിന്നും തുടച്ചുനീക്കപ്പെടും എന്നു നിത്യേന പറയുന്നയാളായിരുന്നു പ്രധാനി.

ഒരുപക്ഷേ നാളെ യോഗിയോ മറ്റോ നമ്മുടെ പ്രധാനിയായാൽ വൈദിക-സംഘി ഭരണത്തിലേക്ക് ഇറാനെപ്പോലെ ഇന്ത്യയും മാറിയേക്കും എന്ന ഭയപ്പാടുണ്ടെനിക്ക്. ഏതൊരു ദേശത്തും ആത്മീയതയിൽ ജനാധിപത്യം അനിവാര്യമാണ്. “ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് മാത്രമേ മറ്റുള്ളവരും വിശ്വസിക്കാവൂ” എന്ന കടുംപിടുത്തം സംഘർഷത്തിലേക്കേ നയിക്കൂ. ഇറാനിലെ കത്തിയെരിയുന്ന തെരുവുകൾ നൽകുന്ന പാഠം ഇതാണ്. ആത്മീയതയിൽ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ ഒടുവിൽ സ്വയം തകർച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങും.

രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധങ്ങളെ കേവലം ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. ചരിത്രപരമായ മുറിവുകൾ, സാംസ്കാരികമായ അധിനിവേശങ്ങൾ, മതപരമായ വിഭാഗീയത എന്നിവയുടെയെല്ലാം തുടർച്ചയായിട്ടാണതു വരുന്നത്. ചരിത്രത്തിൽ ഒരു ജനത അനുഭവിച്ച വിവേചനങ്ങളോ സാംസ്കാരികമായ തകർച്ചയോ തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടാറുണ്ട്. പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യം ഇസ്‌ലാമികവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവിടുത്തെ തനത് സംസ്കാരം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു. ഇത്തരം ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങൾ ആ ജനതയുടെ ഉപബോധമനസ്സിൽ ഒരു ‘പ്രതിരോധം‘ എപ്പോഴും ബാക്കിവെക്കുന്നു.

ഇറാനെതിരെയുള്ള നീക്കങ്ങളെ കേവലം “നന്മയും തിന്മയും” തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമായി കാണുന്നത് ലളിതവൽക്കരണമാകും. ഇതിന് പിന്നിൽ സങ്കീർണ്ണമായ പല കാരണങ്ങളുണ്ട്. സുന്നി ഭൂരിപക്ഷമുള്ള രാജ്യങ്ങളും ഷിയാ ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഇറാനും തമ്മിലുള്ള ശത്രുതയ്ക്ക് മതപരമായ അടിത്തറയുണ്ട്. മക്കയുടെയും മദീനയുടെയും സംരക്ഷണം തങ്ങൾക്കാണെന്ന് ഷിയാക്കൾ കരുതുമ്പോൾ സുന്നി വിഭാഗം അതിനെ എതിർക്കുന്നു. അതിനാൽ പല യുദ്ധങ്ങളും ഒരു വിഭാഗം മറ്റൊന്നിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളാണ്.

ഇറാന്റെ ആണവപദ്ധതികളും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സ്വാധീനവും തടയാൻ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇത് പലപ്പോഴും “ജനാധിപത്യ സംരക്ഷണം” അല്ലെങ്കിൽ “മനുഷ്യാവകാശ സംരക്ഷണം” എന്ന ലേബലിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇറാനിലെ സ്ത്രീകൾ നടത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങളും ഹിജാബ് വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും അവിടുത്തെ മതമൗലികവാദ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെയുള്ളതാണ്. ഇതിനെ തനത് പേർഷ്യൻ സംസ്കാരത്തിലേക്കുള്ള മടങ്ങിപ്പോക്കായി ചില നിരീക്ഷകർ കാണുന്നു.

ഏതൊരു യുദ്ധത്തിലും “തിന്മ” എന്നത് ആപേക്ഷികമാണ്. തങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് അധിനിവേശക്കാർ തിന്മയാണ്. സ്ത്രീസമത്വത്തിനും ജനാധിപത്യത്തിനും വേണ്ടി പോരാടുന്നവർക്ക് മതമൗലികവാദം തിന്മയാണ്. ഇറാനിൽ ഇന്ന് നടക്കുന്ന അശാന്തി കേവലം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല; മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ആ മണ്ണിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട അസഹിഷ്ണുതയുടെയും, സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യങ്ങളെ തച്ചുടച്ചതിന്റെയും സ്വാഭാവികമായ പ്രതിഫലനമാണ്. തനത് വേരുകൾ അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ സ്വത്വം വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവിടെ സംഘർഷങ്ങൾ അനിവാര്യമായി മാറുന്നു.

ബൗദ്ധചിന്തകളുടെ ശേഷപത്രമായി എല്ലാം ഒന്നെന്ന നൈതികതയിലായിരുന്നു ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ ചിന്താഗതി ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും, മുസ്ലീങ്ങൾക്കും, പാഴ്സികൾക്കും, ജൂതന്മാർക്കും ഭാരതത്തിൽ തനത് സ്വത്വം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ ജീവിക്കാൻ സാധിച്ചത്.

എന്നാൽ ഇറാനിൽ സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്. അവിടെ ഇസ്‌ലാമിക പടയോട്ടം നടന്നപ്പോൾ, നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സൗരാഷ്ട്രീയ (Zoroastrian) സംസ്കാരത്തെ പൂർണ്ണമായും നിഷ്കാസനം ചെയ്യാനാണ് ശ്രമമുണ്ടായത്. ഒരു സംസ്‌കാരത്തെ അതിന്റെ വേരുകളിൽ നിന്ന് അറുത്തുമാറ്റി മറ്റൊരു വിദേശ ചിന്താഗതി പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആഭ്യന്തര സംഘർഷങ്ങൾ വിട്ടുമാറാതെ നിലനിൽക്കുന്നു. (സൗരാഷ്ട്രർ ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ ശക്തിപ്രാപിച്ച സംഘിമതത്തിന്റെ പൂർവ്വരൂപമായ വൈദികമതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ടും ഒന്നിന്റെ ശാഖകൾന്നെ. അഗ്നിദേവനെ ആരാധിക്കുന്നവരാണു സൗരാഷ്ട്രർ). ‘പ്രതിരോധത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട്‘ എന്ന ഇറാന്റെ യുദ്ധതന്ത്രം ​പശ്ചിമേഷ്യയുടെ ഭൂപടത്തിൽ സ്വന്തം അതിർത്തികൾക്ക് പുറത്ത് ഇറാൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത സായുധ സാമ്രാജ്യമാണ് ‘ആക്സിസ് ഓഫ് റെസിസ്റ്റൻസ്’ (Axis of Resistance). ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രം എന്നതിലുപരി, മേഖലയിലുടനീളം സമാന്തര സൈന്യങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന ഇറാന്റെ ഈ നീക്കം ആഗോളതലത്തിൽ വലിയ സുരക്ഷാ ഭീഷണിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്. സ്വന്തം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഉപരോധങ്ങളിൽ തകർന്നു നിൽക്കുമ്പോഴും, ഈ ‘നിഴൽ സൈന്യങ്ങൾക്കായി’ ശതകോടിക്കണക്കിന് ഡോളറാണ് ഇറാൻ വർഷം തോറും ഒഴുക്കുന്നത്.

ഹിസ്ബുള്ള

Map of Lebanonഇറാന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരും കരുത്തരുമായ പ്രോക്സി ഗ്രൂപ്പാണ് ലെബനനിലെ ഹിസ്ബുള്ള. 1982-ൽ ഇസ്രായേൽ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിനായി ഇറാന്റെ റെവല്യൂഷണറി ഗാർഡ് (IRGC) രൂപീകരിച്ച ഈ സംഘടന ഇന്ന് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക സൈന്യത്തേക്കാൾ ശക്തിയാർജ്ജിച്ചിരിക്കുന്നു. .ലെബനൻ ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്രമുഖ ഷിയാ മുസ്ലിം രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയും അതേസമയം തന്നെ അതിശക്തമായ ഒരു സായുധ സംഘടനയുമാണ് ഹിസ്ബുള്ള (Hezbollah). ‘ദൈവത്തിന്റെ പാർട്ടി‘ എന്നാണ് ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം. ഇസ്‌ലാമിക ചരിത്രത്തിലെയും പശ്ചിമേഷ്യയിലെയും ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിൽ (Geopolitics) ഈ സംഘടനയ്ക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. . ഇറാന്റെ ഇസ്‌ലാമിക വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ സ്വാധീനത്തിലും ഇറാന്റെ നേരിട്ടുള്ള സാമ്പത്തിക-സൈനിക സഹായത്തിലുമാണ് ഈ സംഘടന വളർന്നത്. ഇറാന്റെയും സിറിയയുടെയും സഹായത്തോടെ അത്യാധുനിക മിസൈലുകളും ആയുധങ്ങളും കൈവശമുള്ള ഒരു സമാന്തര സൈന്യമായി ഇവർ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പല രാജ്യങ്ങളും ഹിസ്ബുള്ളയെ തീവ്രവാദ സംഘടനയായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏകദേശം 1,00,000 പോരാളികളും ഇസ്രായേലിന്റെ ഏതു ഭാഗത്തും കൃത്യമായി പതിപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒന്നര ലക്ഷത്തിലധികം അത്യാധുനിക മിസൈലുകളും ഇവരുടെ പക്കലുണ്ട്. ​ അന്താരാഷ്ട്ര റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം പ്രതിവർഷം 700 മില്യൺ ഡോളറിലധികം ഇറാൻ ഇവർക്കായി ചിലവഴിക്കുന്നു.

ഹമാസ്

പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി സുന്നി വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണെങ്കിലും ഇസ്രായേൽ വിരുദ്ധത എന്ന പൊതുലക്ഷ്യത്തിൽ ഇറാൻ ഇവരെ സാമ്പത്തികമായും സൈനികമായും വഴിവിട്ട് സഹായിക്കുന്നു. ഹമാസ് (Hamas – Harakat al-Muqawama al-Islamiya) 1987-ൽ, ഇസ്രായേൽ അധിനിവേശത്തിനെതിരായ പാലസ്തീനികളുടെ ഒന്നാം ഇൻതിഫാദയുടെ (ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്) സമയത്താണ് രൂപം കൊണ്ടത്. മുസ്ലിം ബ്രദർഹുഡ് എന്ന സുന്നി ഇസ്‌ലാമിക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പാലസ്തീൻ ശാഖയായിട്ടാണ് ഇതിന്റെ തുടക്കം..   ഇസ്രായേലിനെ ഇല്ലാതാക്കി ഒരു സ്വതന്ത്ര പാലസ്തീൻ രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുക എന്നതാണ് ഇവരുടെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം. യെമനിലെ വടക്കൻ മേഖലയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സായുധ സംഘമാണു ഹൂതികൾ. ഷിയാ വിഭാഗത്തിലെ ‘സൈദി’ എന്ന ഉപവിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണിവർ. യെമനിൽ തങ്ങളുടെ ഭരണം ഉറപ്പിക്കുക, അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും സ്വാധീനം മേഖലയിൽ ഇല്ലാതാക്കുക. സൗദി അറേബ്യയെ നിയന്ത്രിച്ചു നിർത്തുക എന്നതാണിവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇവർ തീവ്രവാദസംഘടനല്ലേ? ആണ്… നല്ല കാര്യങ്ങൾ ഇവർ ചെയ്തത് എന്തുണ്ട്? ഇത്തരം മേൽ കാണിച്ച എല്ലാ സംഘടനകളുടെയും പ്രധാന സ്പോൺസർ ഇറാൻ ആണ്. ഇറാൻ നേതൃത്വം നൽകുന്ന “ആക്സിസ് ഓഫ് റെസിസ്റ്റൻസ്” (Axis of Resistance) അഥവാ പ്രതിരോധത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട് എന്ന സഖ്യത്തിലെ പ്രധാനികളാണിവർ. ഹിസ്ബുള്ളയും ഹമാസും വ്യത്യസ്തമായ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും പ്രവർത്തനമേഖലകളും ഉള്ളവരാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഹിസ്ബുള്ളയും ഹമാസും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങളിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നവരാണ്. ഇവർ തമ്മിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, ഇസ്രായേൽ വിരുദ്ധത എന്ന പൊതു ലക്ഷ്യത്തിലും ഇറാന്റെയും മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളുടെയും സഹായത്തിലും ഇവർ പലപ്പോഴും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നു. പ്രതിവർഷം 100 മില്യൺ ഡോളറിലധികം ഗാസയിലെ സായുധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഇറാൻ നൽകുന്നു. ഗാസയിലെ പടുകൂറ്റൻ തുരങ്ക ശൃംഖലകൾക്കും മിസൈൽ നിർമ്മാണ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കും പിന്നിൽ ഇറാന്റെ വിദഗ്ദ്ധ പരിശീലനമുണ്ട്.

ഹൂതികൾ

യെമനിലെ വടക്കൻ മലനിരകളിൽ താമസിക്കുന്ന ഷിയാ മുസ്ലിം വിഭാഗത്തിലെ ‘സൈദി’ (Zaydi) ഉപവിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണിവർ. യെമനിലെ ജനസംഖ്യയുടെ ഏതാണ്ട് 35 ശതമാനത്തോളം വരുന്ന വിഭാഗമാണ് സൈദികൾ. 1990-കളിൽ സയിദ് ഹുസൈൻ അൽ-ഹൂതി എന്ന നേതാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രൂപം കൊണ്ടതിനാലാണ് ഇവർ ‘ഹൂതികൾ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. യെമൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അഴിമതിക്കും, രാജ്യത്ത് വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സൗദി അറേബ്യയുടെയും അമേരിക്കയുടെയും സ്വാധീനത്തിനുമെതിരെയാണ് ഇവർ സംഘടിച്ചത്. 2014-ൽ യെമനിലെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തെത്തുടർന്ന് ഇവർ തലസ്ഥാനമായ സന (Sanaa) പിടിച്ചെടുക്കുകയും അന്നത്തെ സർക്കാരിനെ പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു. നിലവിൽ യെമന്റെ വടക്കൻ ഭാഗവും പ്രധാന തുറമുഖങ്ങളും ഇവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ഹൂതികളുടെ പതാകയിലെ മുദ്രാവാക്യം (Sarkha) അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു: “അള്ളാഹു അക്ബർ, അമേരിക്കയ്ക്ക് മരണം, ഇസ്രായേലിന് മരണം, ജൂതന്മാർക്ക് ശാപം, ഇസ്‌ലാമിന് വിജയം.” യെമനിലെ വടക്കൻ മേഖലകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഹൂതികൾ ഇന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര വ്യാപാര പാതകളുടെ നിലനിൽപ്പിന് തന്നെ ഭീഷണിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ​ഇറാന്റെ സഹായത്തോടെ നിർമ്മിച്ച ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകളും ‘ഷാഹേദ്’ ഡ്രോണുകളും ഉപയോഗിച്ച് ചെങ്കടലിലെ കപ്പലുകളെ ആക്രമിക്കുന്നതിലൂടെ ലോക സാമ്പത്തിക ക്രമത്തെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുകയാണ് ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം. സൗദി അറേബ്യയെയും ഇസ്രായേലിനെയും ഒരുപോലെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ട് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ഇറാന്റെ ഷിയാ മേധാവിത്വം ഉറപ്പിക്കുക.

ഹിസ്ബുള്ളയെയും ഹമാസിനെയും പോലെ ഇറാന്റെ ‘ആക്സിസ് ഓഫ് റെസിസ്റ്റൻസ്’ (Axis of Resistance) എന്ന സഖ്യത്തിലെ പ്രധാനികളാണ് ഹൂതികളും. ഇറാനിൽ നിന്ന് അത്യാധുനിക ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകളും ആത്മഹത്യാ ഡ്രോണുകളും ഇവർക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. സൗദി അറേബ്യയുടെ ശത്രുക്കളായതിനാൽ, ഹൂതികളെ സഹായിക്കുന്നതിലൂടെ സൗദിയെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാൻ ഇറാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. യെമനിലെ ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗ പ്രസ്ഥാനമായി തുടങ്ങി, ഇന്ന് ഇറാന്റെ സഹായത്തോടെ ലോകശക്തികളെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു സൈനിക ശക്തിയായി ഹൂതികൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. മതപരമായ സ്വത്വവും രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും ഒരേപോലെ മുൻനിർത്തിയാണ് ഇവരുടെ പോരാട്ടം. ഇറാൻ ഇവർക്ക് അത്യാധുനിക മിസൈലുകൾ, ഡ്രോണുകൾ, സാമ്പത്തിക സഹായം, സൈനിക പരിശീലനം എന്നിവ നൽകുന്നു. പശ്ചിമേഷ്യയിൽ തങ്ങളുടെ ഷിയാ സ്വാധീനം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും ശത്രുരാജ്യമായ ഇസ്രായേലിനെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാനും ഇറാൻ ഈ സംഘടനകളെ ഉപയോ​ഗിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ സ്വാധീനമേഖലകളിൽ മതപരമായ നിയമങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഭരണം സ്ഥാപിക്കുക എന്നതല്ലേ ഇവരുടെ നയം? ഇതത്ര വലിയ കാര്യമായാണോ തോന്നുന്നത്? ഇന്ത്യ യോഗി ആദിത്യനാഥിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ ഒരു തീവ്രസംഘിരാജ്യമായി മാറണമെന്നാണോ ഇയാളുടെ ആഗ്രഹം? അതാണോ ജനകീയത? ജനാധിപത്യം?

ഇറാഖിലെ ഷിയാ മിലിഷ്യകൾ (PMF)

​ഇറാഖിലെ അമേരിക്കൻ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതാണ് ഇറാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഈ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ പ്രധാന ദൗത്യം. കതൈബ് ഹിസ്ബുള്ള, ഹരാകത്ത് അൽ-നുജബ എന്നിവ ഇതിൽ പ്രമുഖമാണ്. ഇറാഖ് ഔദ്യോഗിക സൈന്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും ഇവരെ നേരിട്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഇറാന്റെ ഖുദ്‌സ് ഫോഴ്‌സാണ്. സിറിയൻ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിൽ അസദ് ഭരണകൂടത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ നിന്നും പാകിസ്ഥാനിൽ നിന്നുമുള്ള ഷിയാ പോരാളികളെ ഇറാൻ വിന്യസിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ, ലിവാ ഫാത്തിമിയൂൺ (അഫ്ഗാൻ), ലിവാ സൈനബിയൂൺ (പാകിസ്ഥാൻ) എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടനവധി ചെറു ഗ്രൂപ്പുകൾ വേറെയും ഉണ്ട്. മതപരമായ വികാരങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്ത് രൂപീകരിച്ച ഈ സംഘങ്ങൾ സിറിയയിലെ ഇറാന്റെ സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ഇവരുടെ, ​സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ആഗോള ആശങ്കകളും ലോകരാഷ്ട്രങ്ങൾ നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട് എന്നു വേണം ഈ യുദ്ധത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ. ​സ്വന്തം മണ്ണിൽ യുദ്ധം വരാതെ അയൽരാജ്യങ്ങളുടെ അതിർത്തികളിൽ നിത്യയുദ്ധം നിലനിർത്തുക എന്നതാണ് ഇറാന്റെ പ്രധാന തന്ത്രം. കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകത്തിനിടെ ഏകദേശം 16 ബില്യൺ ഡോളറിലധികം ഇത്തരം സായുധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഇറാൻ ചിലവഴിച്ചതായാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇറാൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ മേഖലയിലെ സുന്നി രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ (പ്രത്യേകിച്ച് സൗദി അറേബ്യ) സ്വാധീനം കുറച്ച് ഷിയാ രാഷ്ട്രീയ മേധാവിത്വം ഉറപ്പിച്ചാൽ അവിടം ശുദ്ധമാവുമെന്നാണോ കരുതുന്നത്? ഇറാൻ ഇറാഖ് യുദ്ധം എന്തിനായിരുന്നു? ഷാറ്റ് അൽ അറബ് (അറബ്യൻ ഗൾഫിലെ നദീതീരം) നിയന്ത്രണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദീർഘകാല തർക്കമായിരുന്നു പ്രധാനം. 1975-ലെ അൽജീയർസ് ഉടമ്പടി ഇറാഖിന് അപമാനകരമായിരുന്നു; സദ്ദാം ഹുസൈൻ ഇത് റദ്ദാക്കി പ്രദേശങ്ങൾ തിരികെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. 979-ലെ ഇറാനിലെ ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവത്തോടെ ഷാഹിന്റെ ഭരണം തകർന്നു; പുതിയ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ദുർബലതയെ ഇറാഖ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തി. ഖുമൈനി ഇറാഖിലെ ഷിയാ-കുർദ് വിപ്ലവങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത് സദ്ദാമിനെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഇറാന്റെ എണ്ണസമ്പന്നമായ ഖുസിസ്താൻ പ്രവിശ്യ കീഴടക്കാനും അറബ് ലോകത്ത് നേതൃത്വം സ്ഥാപിക്കാനുമായിരുന്നു സദ്ദാമിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇത് ഇറാഖിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തി വർധിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഇതൊക്കെയായിരുന്നു പ്രധാനകാരണങ്ങൾ.

IRANസ്വന്തം രാജ്യങ്ങളിലെ പ്രാദേശിക വിഷയങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, ഇറാന്റെ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ശൃംഖലയുടെ ഭാഗമാണ് ഇറാന്റെ പാലുകുടിച്ചു തൊഴുക്കുന്ന ആ സകല വിഭാഗങ്ങളും എന്നാണു ഞാൻ കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ യുദ്ധം മുന്നോട്ട് പോയാൽ മുമ്പേത്തെ ഇറാഖിനേ പോലെ ഗാസയെ പോലെ തന്നെയാവില്ലേ ഇറാന്റെ അവസ്ഥയും? മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തെ വെറും മതത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണുന്നത് ശരിയല്ല എന്ന വാദത്തോട് യോജിക്കുന്നു. എന്നാൽ ചരിത്രപരമായ വസ്‌തുതകളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

​അമേരിക്കയും എണ്ണയും: മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ അമേരിക്കൻ ഇടപെടൽ എണ്ണയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന വാദം ഇന്ന് പ്രസക്തമല്ല. അമേരിക്ക നിലവിൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എണ്ണ ഉത്പാദകരും കയറ്റുമതിക്കാരുമാണ്. അവരുടെ താല്പര്യം എണ്ണയിലല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ സഖ്യകക്ഷിയായ ഇസ്രായേലിന്റെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിലും ആഗോള വ്യാപാര പാതകളിൽ (പ്രത്യേകിച്ച് ചെങ്കടൽ) മേധാവിത്വം നിലനിർത്തുന്നതിലുമാണ്.

​ഇറാനും തീവ്രവാദവും: ഐസിസിനും അൽഖ്വയ്ദയ്ക്കുമെതിരെ ഇറാൻ പോരാടി എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ, സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കാൻ ഹമാസ്, ഹിസ്ബുള്ള, ഹൂതികൾ തുടങ്ങിയ സായുധ ഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് ഇറാൻ നൽകുന്ന പരസ്യമായ സൈനിക-സാമ്പത്തിക സഹായത്തെ തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. സത്യമാണത്. ഇതിനെ ‘പ്രതിരോധം’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോഴും മേഖലയിലെ അസ്ഥിരതയ്ക്ക് ഇത് കാരണമാകുന്നുണ്ട്.

സയണിസവും ഹമാസും: ഇസ്രായേൽ കുടിയേറ്റവും പലസ്തീൻ ജനതയുടെ ദുരിതവും തർക്കമില്ലാത്ത വസ്‌തുതകളാണ്. എന്നാൽ ഗാസയിൽ ജനക്ഷേമ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഹമാസ് ഒക്ടോബർ 7-ന് നടത്തിയ കൂട്ടക്കൊലയെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം എന്നതിലുപരി ഒരു സായുധ മിലീഷ്യയായി അവർ മാറിയതാണ് പ്രശ്നം സങ്കീർണ്ണമാക്കിയത്.

​മതവും രാഷ്ട്രീയവും: ഇറാനിലെ 1979-ലെ വിപ്ലവം വെറുമൊരു രാഷ്ട്രീയ മാറ്റമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു തിയോക്രസി (മതഭരണം) സ്ഥാപിക്കലായിരുന്നു. ഇന്ന് ഇറാനിലെ സ്ത്രീകൾ തെരുവിലിറങ്ങുന്നത് ഈ മതപരമായ അടിച്ചമർത്തലിനെതിരെയാണ്. അതിനാൽ രാഷ്ട്രീയത്തിനൊപ്പം മതം അവിടെ വലിയൊരു ഘടകമാണ്.

​ചരിത്രപരമായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, സമാന്തര സൈനിക ഗ്രൂപ്പുകളെ വളർത്തുന്നതും (Proxy Warfare) മതനിയമങ്ങൾ പൗരന്മാരുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതും ആധുനിക ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്ക് നിരക്കാത്തതാണ്. ഭാരതത്തെപ്പോലെ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ മാതൃകയാണ് പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾക്കും ആവശ്യം. അതിനുവേണ്ടിയുള്ള പരിപാടിയായിതു കാണരുതോ?

ഇറാൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെ കണ്ണടച്ച് ന്യായീകരിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കുന്ന അല്ലെങ്കിൽ കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു നഗ്നസത്യമുണ്ട്. ടെഹ്‌റാനിലെ പാലസ്തീൻ സ്ക്വയറിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഭീമാകാരമായ ക്ലോക്ക് ആ സത്യത്തെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വിളിച്ചുപറയുന്നു.

മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ നാശം ആഘോഷമാക്കുന്ന ഒരു കലണ്ടർ

“نابودی اسرائیل تا ۲۵ سال آینده” — പേർഷ്യൻ ഭാഷയിലുള്ള ഈ വാചകത്തിന്റെ അർത്ഥം ഭീകരതയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്: “അടുത്ത 25 വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഇസ്രായേൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടും.” ഇതൊരു രഹസ്യരേഖയല്ല, മറിച്ച് ഇറാൻ തലസ്ഥാനത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് പരസ്യമായി പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇസ്രായേലികൾക്ക് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടി ഹീബ്രു ഭാഷയിലും ഇത് അവിടെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു രാജ്യം ഭൂമുഖത്തുനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകാൻ ഇനി എത്ര ദിവസങ്ങളും മണിക്കൂറുകളും സെക്കൻഡുകളും ബാക്കിയുണ്ട് എന്ന് കൃത്യമായി കാണിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ കൗണ്ട്ഡൗൺ ടൈമർ (Doomsday Clock) ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. 2040-ഓടെ ഇസ്രായേൽ ഇല്ലാതാകുമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് ഈ ക്ലോക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഖൊമേനിയുടെ പ്രഖ്യാപനവും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും

2015-ലാണ് ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവ് ആയത്തുള്ള അലി ഖൊമേനി ഈ വിവാദപരമായ പ്രഖ്യാപനം നടത്തിയത്. “ദൈവഹിതമനുസരിച്ച്, അടുത്ത 25 വർഷത്തിനുള്ളിൽ സയണിസ്റ്റ് ഭരണകൂടം എന്നൊന്ന് ഈ ഭൂമിയിൽ അവശേഷിക്കില്ല” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ആ ക്ലോക്കിന് സമീപം വലിയ ബോർഡുകളിൽ ഇന്നും പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ലോകത്ത് ഏതെങ്കിലും ഒരു രാജ്യം, മറ്റൊരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തെ നശിപ്പിക്കുമെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അതിന്റെ നാശത്തിനായി ക്ലോക്ക് സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഇറാന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മാത്രമായിരിക്കും.

പ്രതിരോധം അനിവാര്യമാകുന്ന സാഹചര്യം

ഇറാൻ ഇത് കേവലം വാക്കുകളിൽ മാത്രം ഒതുക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നതിനായി അവർ അണുബോംബ് നിർമ്മാണത്തിലേക്ക് അതിവേഗം നീങ്ങുകയും, ഇസ്രായേലിനെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞ് ആക്രമിക്കാൻ ഹമാസ്, ഹിസ്ബുള്ള, ഹൂതികൾ തുടങ്ങിയ സായുധ സംഘങ്ങൾക്ക് ആയുധവും പണവും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

തങ്ങളെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കുമെന്ന് പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ച് ആയുധമണിയുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന് മുന്നിൽ, ഇസ്രായേലിന് എങ്ങനെയാണ് വെറുതെ നോക്കിനിൽക്കാൻ കഴിയുക? സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനായി അവർ നടത്തുന്ന നീക്കങ്ങളെ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൂടി വേണം വിലയിരുത്താൻ. ഏതൊരു രാഷ്ട്രത്തിനും സ്വന്തം ജനതയെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്. മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നാശം ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഇത്തരം പ്രവണതകൾ ലോകസമാധാനത്തിന് എന്നും ഒരു ഭീഷണി തന്നെയാണ്. ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവ് ആയത്തുള്ള അലി ഖമേനിയുടെ കാലശേഷം, നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട ഈ സായുധ ഗ്രൂപ്പുകൾ ഒരേസമയം ആക്രമണം നടത്തിയാൽ മേഖല ഒരു മഹാദുരന്തത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമെന്ന് ലോകരാജ്യങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നു. വൈവിധ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത ഇത്തരം മതമൗലികവാദ സൈന്യങ്ങൾ ഒടുവിൽ സ്വയം തകർച്ചയിലേക്കും മേഖലയുടെ അസ്ഥിരതയിലേക്കും മാത്രമേ നയിക്കൂ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ഇറാനിലെ കത്തിയെരിയുന്ന തെരുവുകൾ നമുക്ക് നൽകുന്ന പാഠം.

പകയുടെ കനലുകൾ

സൗഹൃദം എന്ന വാക്കിന് നാം നൽകുന്ന പവിത്രത ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ കരിനിഴലിലാകാറുണ്ട്. അധ്യാപന ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ബാംഗ്ലൂർ ജീവിതം എന്ന പുതിയ ലോകത്തേക്ക് ചേക്കേറിയ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രണയത്തിൻ്റെ മറവിൽ പകയും വഞ്ചനയും കടന്നുവരുന്നതാണ് ഈ കഥ. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഭ്രാന്തമായ അഭിനിവേശം നിരസിച്ചതിൻ്റെ പേരിൽ, അവൾ നെയ്തെടുത്ത നുണക്കഥകൾ അയാളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങളെ തകർത്തു കളയുന്നു. കാലം കരുതിവെച്ച അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ ചതി ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ മനസ്സിൽ ഏൽപ്പിച്ച മുറിപ്പാടുകൾ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ പക എങ്ങനെ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു സൗഹൃദത്തിന് തിരശീലയിട്ടു എന്ന് ഈ കഥ വിവരിക്കുന്നു.

ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കൊടുവിൽ എൻ്റെ ഫ്ലാറ്റിൻ്റെ ബാൽക്കണിയിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് എൻ്റെ മനസ്സിലെ സങ്കടങ്ങളുടെ അതേ തണുപ്പും ഭാവവുമാണെന്ന് ചിലപ്പോളൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. താഴെ, നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ഒഴുകിനീങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാനാ പഴങ്കഥകൾ ഓർക്കും. വളരെ മനോഹരമായിരുന്ന, സ്നേഹവും ഇഷ്ടങ്ങളും ആ ഒരു കാലം. അവിടെ നിന്നാണ് എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടങ്ങളിലൊന്നിൻ്റെ തുടക്കവും. ആ സങ്കടക്കഥ പറയാം. ഈയിടെയാണു കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പോലും അറിഞ്ഞത്. കേവലമൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെയും പകയുടെയും പേരിൽ, എനിക്ക് ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന ഒരു സൗഹൃദം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതിൻ്റെ കഥയാണിത്.
the embers of hatred
ഞാനന്ന് നാട്ടിലെ ഒരു കോളേജിൽ അധ്യാപകനായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. കുട്ടികൾക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു അധ്യാപകൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അവരുടെ എല്ലാമെല്ലാമായ ഒരു ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെയായിരുന്നു. വലിയ ബഹുമാനവും അതിലേറെ ഇഷ്ടവുമായിരുന്നു അവർക്ക് എന്നോട്. അവർക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയിരുന്ന ഒരു സന്തോഷമുണ്ട്, അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലുതായിരുന്നു. അക്കാലത്താണ് ആ പെൺകുട്ടി എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു പരിചയക്കാരിയായി കടന്നുവരുന്നത്. എൻ്റെയടുത്ത് പഠിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു അവൾ. അവളന്ന് ഹൈദരാബാദിൽ പഠിക്കുകയാണ്. എൻ്റെ വിദ്യാർത്ഥികൾ വഴിയാണ് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പരിചയപ്പെടുന്നത്. വളരെ യാദൃശ്ചികമായി തുടങ്ങിയ ആ പരിചയം പിന്നീട് സൗഹൃദമായി മാറി. എൻ്റെ കുട്ടികളെപ്പോലെ തന്നെ, ഒരു അനിയത്തിയെപ്പോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ എൻ്റെയൊരു വിദ്യാർത്ഥിനിയെപ്പോലെയോ ആണ് ഞാൻ അവളെയും കണ്ടിരുന്നത്. ഞാനവളോട് സംസാരിച്ചിരുന്നതും ഇടയ്ക്ക് ചാറ്റ് ചെയ്തിരുന്നതുമെല്ലാം ആ ഒരു വാത്സല്യത്തോടെ മാത്രമായിരുന്നു.

കാലം പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. എൻ്റെ കരിയറിലും വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. അധ്യാപനത്തിൽ നിന്നും മാറി ഞാൻ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഫീൽഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. നാട്ടിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറുമ്പോഴും അവളുമായി ഫോണിലൂടെയും മറ്റും സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവളപ്പോൾ ഹൈദരാബാദിൽ ബിരുദവും ബിരുദാനന്തര ബിരുദവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് മറ്റേതോ ഒരു ഷോർട്ട് ടേം കോഴ്സ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ഞാൻ പതിയെ ഇഴുകിച്ചേർന്നു തുടങ്ങിയ കാലത്താണ് അവളുടെ സംസാരത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും വല്ലാത്ത മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അതൊരു സാധാരണ സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല. എനിക്കവളോട് തോന്നിയ ആ നിർമ്മലമായ വാത്സല്യത്തിന് പകരം, അവൾക്കെന്നോട് തോന്നിയത് വല്ലാത്തൊരു ഭ്രാന്തമായ പ്രണയമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ പ്രണയം എന്ന് പോലും അതിനെ വിളിക്കാൻ കഴിയില്ല, അതൊരുതരം അന്ധമായ അഭിനിവേശമായിരുന്നു. അവളുടെ ചിന്താരീതികളും വികാരപ്രകടനങ്ങളും സ്വഭാവസവിശേഷതകളും എനിക്ക് ഒട്ടും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നില്ല. എൻ്റെ സ്വകാര്യതകളിലേക്ക് അവൾ അനാവശ്യമായി കടന്നുകയറുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഇതൊട്ടും നല്ലതിനല്ലെന്നും, ഈ പോക്ക് ശരിയല്ലെന്നും, എനിക്കവളോട് അങ്ങനെയൊരു ഇഷ്ടം തോന്നാൻ കഴിയില്ലെന്നും ഞാൻ പലവട്ടം അവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ എൻ്റെ വാക്കുകളൊന്നും ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല അവൾ.

അവളുടെ ആ ഭ്രാന്തമായ ഇഷ്ടം എന്നെ ശരിക്കും ഭയപ്പെടുത്തിത്തുടങ്ങിയത് അവളുടെ ആദ്യത്തെ ബാംഗ്ലൂർ യാത്രയോടെയാണ്. എന്നോടൊപ്പം ശാരീരികമായി അടുക്കണം എന്ന ഒറ്റ ഉദ്ദേശത്തോടെ, വീട്ടിൽ പല കള്ളങ്ങളും പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിച്ച് അവൾ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. എനിക്കത് വലിയൊരു ഞെട്ടലായിരുന്നു. എൻ്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്ന അവളെക്കണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ പകച്ചുപോയി. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ സുരക്ഷിതമായി നാട്ടിലെത്തിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു എൻ്റെ ലക്ഷ്യം. അവൾക്കൊപ്പം നിൽക്കാൻ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. എൻ്റെ കയ്യിൽ ഒട്ടും പണമില്ലെന്നും, റൂമെടുക്കാൻ പോലും നിർവ്വാഹമില്ലെന്നും തുടങ്ങി പലതരം നുണകൾ പറഞ്ഞ്, ഒരുവിധത്തിൽ ഞാൻ അവളെ അന്ന് തിരികെ ബസ്സ് കയറ്റി വിട്ടു. ബസ്സ് കണ്ണിൽ നിന്നും മറയുന്നതുവരെ എൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. അന്ന് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതി സമാധാനിച്ചെങ്കിലും, അവൾ വീണ്ടും എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ കുഴപ്പങ്ങളുമായി കടന്നുവരുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.

കുറച്ചു കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ വീണ്ടും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വന്നു. ഇത്തവണ നോവലിസ്റ്റ് ശ്രീ അംബികസുതൻ മാങ്ങാടിൻ്റെഎന്മഗജെ‘ എന്ന നോവൽ എനിക്ക് തരാനുണ്ടെന്ന വ്യാജേനയായിരുന്നു അവളുടെ വരവ്. ഇത്തവണ എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ ഒഴിവാക്കണം എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു, “നീ ബസ്സിറങ്ങി അവിടെ നിന്നാൽ മതി, ഞാൻ മജസ്റ്റിക്കിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എനിക്ക് നിൻ്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല, ഞാൻ എൻ്റെയൊരു ഫ്രണ്ടിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്. അവളുടെ വീട് ജാലഹള്ളിയിലാണ്.”

പുകയുന്ന പകമജസ്റ്റിക്കിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഞെട്ടി. മുമ്പൊരിക്കൽ എനിക്ക് അവളെ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഇനി ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ബോധപൂർവ്വം തയ്യാറെടുത്തിരുന്നു. വളരെ ആകർഷകമായി, അല്പം സെക്സിയായിട്ടായിരുന്നു അവളുടെ വേഷവിധാനം. മുട്ടോളം എത്തുന്ന മുടിക്കെട്ടഴിച്ചിട്ട് പറത്തിക്കൊണ്ടായിരുന്നു നിൽപ്പ്. എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാനും തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനുമുള്ള അവളുടെ ശ്രമങ്ങൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ജാലഹള്ളിയിലേക്ക് പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു, “ജാലഹള്ളിയിൽ എൻ്റെ ഒരു റിലേറ്റീവ് ഉണ്ട്, ഞാനും അങ്ങോട്ട് വരട്ടെ?” അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എനിക്ക് മറ്റൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു യാത്ര തിരിച്ചു.

എ.സി ബസ്സിൽ അടുത്തടുത്തിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ അവൾ ഞാൻ പോകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. യാതൊരു ദുരുദ്ദേശവും ഇല്ലാതെ വളരെ നിഷ്കളങ്കമായിട്ടാണ് ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചതാണെന്നും, അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടെന്നും, അവളുടെ ഭർത്താവ് ബാംഗ്ലൂരിൽ തന്നെയാണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നതെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞു. ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എൻ്റെ ഫോണിലേക്കും സംസാരങ്ങളിലേക്കും അവൾ രഹസ്യമായി കണ്ണും കാതും തുറന്നു വെച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ പിന്നീടാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. എൻ്റെ പരിചയത്തിലുള്ള പല പെൺസുഹൃത്തുക്കളുടെയും വിവരങ്ങളും പേരുകളും അവൾ മനസ്സിലാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്ഥിരമായി വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ കൂടെ വർക്ക് ചെയ്യുന്ന പെൺകുട്ടികളെ കൊണ്ടും മറ്റും ഇവളോടു സംസാരിപ്പിച്ച്, എന്തിനാടോ ഒരു നാണവും ഇല്ലാതെ ഇവനെ ശല്യം ചെയ്യുന്നത് എന്നു ഞാൻ പറയിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് എന്നെ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, “അവർക്ക് സുഖമാണോ, ഇവർക്ക് സുഖമാണോ” എന്നൊക്കെ അവൾ ചോദിക്കുമായിരുന്നു.  ആ പേരുകൾ ഓരോന്നും അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. (ഇന്നും അതുണ്ട്!)

അവളുടെ ശല്യം അവിടെയും തീർന്നില്ല. ഒരിക്കൽ ഞാൻ നാട്ടിലില്ലാത്ത സമയത്ത്, അവൾ തൻ്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെയും കൂട്ടി നാട്ടിലെ എൻ്റെ വീട് അന്വേഷിച്ചു ചെന്നു. വളരെ ഉൾനാട്ടിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് എൻ്റെ വീട്. എന്നിട്ടും അവൾ അത് കണ്ടുപിടിച്ചു. എൻ്റെ ഒരു കസിൻ സിസ്റ്ററുടെ നമ്പറും അവൾ നാട്ടിൽ നിന്നാരോടോ വാങ്ങിച്ച് വിളിച്ചിരുന്നു എന്നും ഞാൻ ഈയിടെ അറിഞ്ഞിരുന്നു!!  വീട്ടിൽ ചെന്ന് എൻ്റെ അമ്മയോടും വല്യമ്മയോടും വളരെ സ്നേഹം അഭിനയിച്ച്, അവരെ സോപ്പിട്ട് കയ്യിലെടുത്തു. അവൾ എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആളാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാനുള്ള അവളുടെ നാടകമായിരുന്നു അത്. അന്ന് വൈകുന്നേരം അമ്മ എന്നെ വിളിച്ച് വീട്ടിൽ വന്ന കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് എൻ്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടത്. ഇനിയും മിണ്ടാതിരുന്നാൽ അത് എൻ്റെയും എൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെയും സമാധാനം കെടുത്തുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

അപ്പോൾത്തന്നെ ഞാൻ അവളുടെ അമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. ഇതുവരെ നടന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും, അവളുടെ ബാംഗ്ലൂർ യാത്രകളും, എൻ്റെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നതുമെല്ലാം ഞാൻ ഒട്ടും മറച്ചുവെക്കാതെ അവരോട് പറഞ്ഞു. “മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ആൺകുട്ടിയായിരുന്നെങ്കിൽ, ബാംഗ്ലൂർ പോലെ ഒരു നഗരത്തിൽ നിങ്ങളുടെ മകളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയാൽ അവളോട് ഇങ്ങനെ മാന്യമായി പെരുമാറി തിരികെ അയക്കുമായിരുന്നോ?” എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ പാവം അമ്മയ്ക്ക് ഉത്തരം മുട്ടിപ്പോയി. അവർ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അവളുടെ വീട്ടുകാർ അവളുടെ വിവാഹം നടത്തിക്കൊടുത്തു. അതോടെ അവളുടെ എല്ലാ നമ്പറുകളും ഞാൻ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു. എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ബാധ ഒഴിഞ്ഞുപോയതിൻ്റെ ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ.

പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ എനിക്കെതിരെ പുകയുന്ന പകയുടെ തീവ്രത ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തൻ്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങാത്തതിൻ്റെയും, വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടുത്തിയതിൻ്റെയും വൈരാഗ്യം അവൾ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്നു. ആ പകയും പേറിയാണ് അവൾ വിവാഹവേദിയിലേക്ക് പോയത്. അതിനുശേഷമാണ് എൻ്റെ ജീവിതലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടബോധം തോന്നിച്ച  ആ വലിയ ചതിയുടെ തുടക്കം.

അവൾക്കൊരു കളിക്കൂട്ടുകാരനുണ്ടായിരുന്നു. അവനുമായി അവൾക്ക് വളരെ അടുത്ത ബന്ധമായിരുന്നു. നിർഭാഗ്യവശാൽ, ജാലഹള്ളിയിലുള്ള എൻ്റെ സുഹൃത്തിൻ്റെ ഭർത്താവും ഈ പയ്യനും തമ്മിൽ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു; അവർ ഒന്നിച്ച് വർക്ക് ചെയ്യുന്നവരുമായിരുന്നു. അവരൊന്നിച്ച് കാറിൽ നാട്ടിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ബന്ധം മനസ്സിലാക്കിയ അവൾ, തൻ്റെ പക തീർക്കാനായി ആ പയ്യനെ കരുവാക്കി. അവനോട് അവൾ എന്നെക്കുറിച്ച് ഇല്ലാത്ത കഥകൾ മെനഞ്ഞുണ്ടാക്കി പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത സുഹൃത്താണെന്നും, എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു ‘ലൈൻ’ ഉണ്ടെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. ആ ലൈൻ മറ്റാരുമല്ല, അവൻ്റെ സുഹൃത്തിൻ്റെ ഭാര്യയാണെന്നും, അവളെ കാണാൻ ഞാൻ അവളുടെ വീട്ടിൽ സ്ഥിരമായി പോകാറുണ്ടെന്നും തുടങ്ങി കേട്ടാൽ അറയ്ക്കുന്ന കല്ലുവെച്ച നുണകൾ അവൾ ആ പയ്യനോട് പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിച്ചു.

ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായ ആ പയ്യൻ ഇത് കേട്ട് വിശ്വസിച്ചു. തൻ്റെ സുഹൃത്തിൻ്റെ കുടുംബത്തിൽ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണെന്നോർത്ത്, യാതൊരു വകതിരിവുമില്ലാതെ അവൻ ഈ വിവരങ്ങൾ ജാലഹള്ളിയിലുള്ള ആ ഭർത്താവിനെ അറിയിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു. ഏതുവിധമാണത് അവൻ പറഞ്ഞിരിക്കുക എന്നറിയില്ല. എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഭർത്താവിന് എന്നെ വളരെ നന്നായി അറിയാവുന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ സൗഹൃദത്തിലുമായിരുന്നു. എൻ്റെ കൂടെ പഠിച്ച കുട്ടിയുടെ ഭർത്താവ്, എന്നെ അവരുടെ  വീട്ടുകാർക്ക് തുല്യമായി കണ്ടിരുന്നവരാണ്. പക്ഷേ, ഒരു മൂന്നാമതൊരാൾ വന്ന് ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ ഇങ്ങനെയൊരു അപഖ്യാതി പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു സാധാ ഭർത്താവിനെപ്പോലെ അയാൾക്കും പതർച്ചയുണ്ടായി. സത്യം എന്താണെന്നറിയാതെ, ഒരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലാത്ത കള്ളം ഉയർന്നപ്പോൾ അത് അയാളെ വല്ലാതെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ തെറ്റിദ്ധാരണകൾക്കിടയിൽ എന്നോടതൊന്നു ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അല്പം ശമനമുണ്ടാകുമായിരുന്നു. അതുനടന്നില്ല.

അങ്ങനെ, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു സൗഹൃദം തകർന്നുപോയി. പക്ഷേ, ഞാനാണെങ്കിൽ സത്യം അറിഞ്ഞതുമില്ല. അവരാണെങ്കിൽ, മിണ്ടാതെയുമായി. എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്  അവസാനം വിളിച്ചിത് എന്തിനാണെന്നും അന്നവർ എവിടെ ആയിരുന്നെന്നും ഒക്കെ. എന്നെ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെയും കുടുംബത്തിൻ്റെയും മുമ്പിൽ, നിരപരാധിയായ ഞാൻ കള്ളനായി മാറി. അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ അവിശ്വാസം വിതച്ചു എന്നത് മാത്രമാണ് ആ പെൺകുട്ടി എന്നോട് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത. എൻ്റെ ഭാഗത്തു യാതൊരു തെറ്റുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, ഒരു നിർമ്മലമായ സൗഹൃദമാണ് അവിടെ നഷ്ടപ്പെട്ടത്. ഒരു കള്ളം എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ തീരാസങ്കടങ്ങളുടെ മുറിപ്പാടുകൾ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. ഒരിക്കലും അവൻ അവളെ സംശയിക്കില്ല; പകരം അവർ രണ്ടുപേരും എന്നെയാവും സംശയിക്കുന്നുണ്ടാവുക. ഞാൻ, ഇങ്ങനെ ഒരു ദുരുദ്ദേശം വെച്ചാണവരുടെ വീട്ടിൽ പോയതെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ ആ കൂട്ടുകാരിയെ പറ്റി അനാവശ്യം പറയുന്നു എന്നോ ഒക്കെ ആവണം അവർ കരുതുന്നുണ്ടാവുക. എന്തായാലും, ആ  പകമൂത്ത പെണ്ണു കാരണം, ഇവിടെ എൻ്റെ സൗഹൃദത്തിനു വിള്ളൽ വരുത്തിയതു പോലെത്തന്നെ ഒരു വിഷത്തീ ആയവൾ ആ കളിക്കൂട്ടുകാരൻ്റെ ജീവിതവും തകർത്തിട്ടുണ്ട്.അവൻ വേറെ വിവാഹം ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, ഈ കരിങ്കാളി കാരണം, ആ പെണ്ണും അവനെ ഡിവേർസ് ചെയ്തു പോയത്രേ.

എത്രയൊക്കെ നമ്മൾ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിച്ചാലും ബഹുമാനിച്ചാലും, ഒരാളുടെ പകയും ഒരു നുണക്കഥയും മതി ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നമ്മളിൽ നിന്നകറ്റാൻ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഞാൻ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ തിരിച്ചറിവിലാണ് എൻ്റെ ബാംഗ്ലൂർ ജീവിതം ഇന്നും തുടരുന്നത്. ഈ ഒറ്റപ്പെടലിനും സങ്കടങ്ങൾക്കുമിപ്പുറം ആ നല്ല സൗഹൃദം ഇനിയും തിരിച്ചുകിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയുണ്ടെനിക്ക്.


സൗഹൃദത്തിൻ്റെ പേരിൽ ഞാൻ ചേർത്തുപിടിച്ചവർ എന്നെ ശത്രുവിനെപ്പോലെ അകറ്റിനിർത്തിയത് എന്തിനാണെന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഒരു പൊതു സുഹൃത്തിലൂടെ അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി!. എൻ്റെ സുഹൃത്തിൻ്റെ ഭർത്താവിനെ എനിക്ക് വിശ്വാസമാണ്; ചീപ്പായ കഥകൾ കേട്ട് സംശയിക്കുന്ന പ്രകൃതമല്ല അവന്റേത്. പക്ഷേ, ഈ കള്ളങ്ങൾ ഞാനാണ് പ്രചരിപ്പിച്ചത് എന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു കാണില്ലേ എന്ന വേവലാതിയാണ് എനിക്കിപ്പോൾ. അവർ എന്നെ വെറുത്താലും വേണ്ടില്ല, അവരുടെ കുടുംബത്തിൽ അശാന്തി പടർത്തുന്ന ഒരു നിഴലായി മാറാൻ ഇനി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ ഹൈദരാബാദുകാരി എന്നെ വീണ്ടും വിളിച്ചു തുടങ്ങി. ഓരോതവണ വിളിക്കുമ്പോഴും എൻ്റെ പെൺസുഹൃത്തുക്കളുടെ പേരെടുത്ത് പറഞ്ഞവൾ സുഖമാണോ എന്നു തിരക്കും. അവരുടെ മക്കളുടെയും ഭർത്താക്കന്മാരുടെയും പേരുകൾ പോലും ഇന്നും അവളുടെ നാവിൻതുമ്പിലുണ്ട്. ആൺ സുഹൃത്തുക്കളെ കൊണ്ടും അവളുടെ കോൾ അന്നുഞാൻ അറ്റന്റ് ചെയ്യിപ്പിച്ച് വിലക്കിയതായിരുന്നു. റോണിയൊക്കെ അവളെ തെറിപറഞ്ഞതിനു കണക്കില്ലായിരുന്നു!! പക്ഷെ അവരെയൊന്നും ഇവൾ ഓർക്കുന്നില്ല. ഭാവിയിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ദുരന്തം സംഭവിക്കില്ലെന്ന വിശ്വാസവും ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചുറുചുറുക്കും കാരണം അന്നിതൊക്കെ ഒരു രസമായി മാത്രമേ തോന്നിയിരുന്നുള്ളു.

പക്ഷെ, ഇന്നും ഇവൾ ആ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഭർത്താവിന്റെയും മകന്റെയും പേരുവരെ ഓർത്തിരിക്കുന്നു!. ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ നീ എങ്ങനെ ഓർത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് അവൾ ആ ക്രൂരമായ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തിയത്. അവളുടെ കളിക്കൂട്ടുകാരൻ വഴി അവൾ പടച്ചുവിട്ട നുണകൾ എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിഷം പോലെ പടർന്നുവെന്നും, ഒടുവിൽ ആ പഴി എൻ്റെ മേൽ ചാരപ്പെട്ടുവെന്നും. ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയത് അങ്ങനെയാണ്. ഇവൾക്കാരണം തന്നെ ആ കളിക്കുട്ടുകാരന്റെ ഭാര്യയും അവനെ ഡൈവേഴ്‌സ് ചെയ്തു പോയി എന്നും അവൾ പറയുകയുണ്ടായി.

വയനാടൻ വനങ്ങളിലെ വിപ്ലവ സൂര്യന്മാർ

എടച്ചേന കുങ്കനും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും: പഴശ്ശി സമരത്തിലെ വീരഗാഥയും മതേതര ഐക്യവും

കേരളത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിൽ ചോരയും കണ്ണീരും കൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ട സുവർണ്ണ അധ്യായമാണ് കേരളവർമ്മ പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന വയനാടൻ വിപ്ലവം. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ അധിനിവേശത്തിനെതിരെയും അവരുടെ അടിച്ചമർത്തൽ നയങ്ങൾക്കെതിരെയും പോരാടിയ പഴശ്ശിരാജാവിന് കരുത്തായത് രണ്ടു വിശ്വസ്ത പോരാളികളായിരുന്നു: എടച്ചേന കുങ്കനും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും. ഇവരുടെ ആത്മബന്ധം കേവലം സൗഹൃദത്തിനപ്പുറം മാതൃഭൂമിയുടെ മോചനമെന്ന വലിയ ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പവിത്രമായ ഒന്നായിരുന്നു.

1. പടത്തലവന്മാരുടെ സംഗമവും സൈനിക വ്യൂഹവും

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ സൈന്യം വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നിട്ടും ബ്രിട്ടീഷുകാരെ പുറത്താക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ ഒരേ മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിച്ചു.

  • എടച്ചേന കുങ്കൻ: വയനാട്ടിലെ അതിപ്രബലമായ എടച്ചേന തറവാട്ടിലെ അംഗമായിരുന്നു കുങ്കൻ. പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലെ നായർ പടയെ നയിച്ചിരുന്നത് ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു. യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിലും പ്രാദേശിക പ്രഭുക്കന്മാരെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിലും അദ്ദേഹം അസാമാന്യമായ ബുദ്ധിശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

  • തലയ്ക്കൽ ചന്തു: വയനാട്ടിലെ ഗോത്രവിഭാഗമായ കുറിച്യരുടെ നേതാവായിരുന്നു ചന്തു. കാടിന്റെ മർമ്മമറിയുന്ന, അമ്പെയ്ത്തിൽ അസാമാന്യ പാടവമുള്ള കുറിച്യപ്പടയെ അദ്ദേഹം നയിച്ചു. പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ ഈ പടത്തലവനെക്കുറിച്ച് “ചന്തുവും കുറിച്യരും കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ബ്രിട്ടീഷുകാരെ തോൽപ്പിക്കാം” എന്ന് രാജാവ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

2. പനമരം കോട്ട ആക്രമണം: വിപ്ലവത്തിന്റെ അഗ്നിജ്വാല

Resistance movements in Malabar history

1802 ഒക്ടോബർ 11-ന് നടന്ന പനമരം കോട്ട ആക്രമണം ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് മലബാറിൽ ഏറ്റ ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ വയനാട്ടിലെ കർഷകർക്കുമേൽ അമിതമായ നികുതി ചുമത്തിയതും, നെല്ല് അളക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച കുറിച്യരെ ഉപദ്രവിച്ചതുമാണ് കലാപത്തിന് ഉടനടിയുള്ള കാരണമായത്.

എടച്ചേന കുങ്കന്റെ കൃത്യമായ ആസൂത്രണത്തോടെ 175 കുറിച്യ വില്ലാളികളുമായി ചന്തു പനമരം കോട്ട ആക്രമിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ തോക്കുകളെ നേരിടാൻ അവർ ഉപയോഗിച്ചത് വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകളായിരുന്നു. കോട്ടയിലുണ്ടായിരുന്ന ക്യാപ്റ്റൻ ഡിക്കിൻസൺ, ലഫ്റ്റനന്റ് മാക്സ്‌വെൽ എന്നിവരുൾപ്പെടെ എഴുപതോളം ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരെ അവർ വധിക്കുകയും കോട്ട പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വിജയം മലബാറിലുടനീളം ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെയുള്ള കലാപങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നു.

കോട്ട പിടിച്ചെടുത്തതിന് പിന്നാലെ കുങ്കൻ നടത്തിയ വിളംബരം കേട്ട് ഏകദേശം 3,000-ത്തോളം പടയാളികൾ ചുരങ്ങളിൽ അണിനിരന്നു. “എന്റെ ദേഹത്ത് ഒരു തുള്ളി ചോരയുള്ളിടത്തോളം കാലം നിങ്ങളെ ഈ മണ്ണിൽ വാഴാൻ സമ്മതിക്കില്ല” എന്ന ദൃഢനിശ്ചയമായിരുന്നു കുങ്കന്റെ കരുത്ത്. ഇവരുടെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ്ണ അധ്യായമാണ് പനമരം കോട്ട പിടിച്ചടക്കിയത്. 1802 ഒക്ടോബർ 11-ന് നടന്ന ഈ ആക്രമണം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തെ ഞെട്ടിച്ചു.

  • കാരണം: ബ്രിട്ടീഷുകാർ വയനാട്ടിലെ കർഷകരിൽ നിന്ന് നെല്ല് നിർബന്ധപൂർവ്വം പിടിച്ചെടുക്കാനും അമിതമായ നികുതി ചുമത്താനും ശ്രമിച്ചതായിരുന്നു ഉടനടിയുണ്ടായ പ്രകോപനം.

  • യുദ്ധം: കുങ്കന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ചന്തുവും 175-ഓളം വരുന്ന കുറിച്യ വില്ലാളികളും അർദ്ധരാത്രിയിൽ പനമരം കോട്ട വളഞ്ഞു. വെറും അമ്പും വില്ലും കഠാരയും ഉപയോഗിച്ച് തോക്കുകളേന്തിയ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തെ അവർ നേരിട്ടു.

  • ഫലം: ക്യാപ്റ്റൻ ഡിക്കിൻസണും ലഫ്റ്റനന്റ് മാക്സ്‌വെല്ലും ഉൾപ്പെടെ 70 ഓളം ഇംഗ്ലീഷ് സൈനികർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. കോട്ട പൂർണ്ണമായും തകർക്കുകയും അവിടുത്തെ ആയുധശേഖരം വിപ്ലവകാരികൾ കൈക്കലാക്കുകയും ചെയ്തു.

3. പഴശ്ശി സമരത്തിലെ ഹിന്ദു-മുസ്ലീം ഐക്യം

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ പോരാട്ട ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന അധ്യായമാണ് അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ഹിന്ദു-മുസ്ലീം ഐക്യം. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയിൽ പയറ്റിത്തെളിഞ്ഞ ‘ഭിന്നിപ്പിച്ചു ഭരിക്കൽ’ (Divide and Rule) തന്ത്രം പഴശ്ശിയുടെ മണ്ണിൽ പരാജയപ്പെടാൻ കാരണം ഈ ദൃഢമായ കൂട്ടുകെട്ടായിരുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ ശക്തമായിരുന്ന കാലത്താണ് ഒരു ക്ഷത്രിയ രാജാവും (പഴശ്ശി), ഒരു നായർ പ്രഭുവും (കുങ്കൻ), ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗ നേതാവും (ചന്തു) വിവിധ മാപ്പിള പോരാളികളും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒന്നിച്ചത്. ഇത് കേരള ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ ‘ജനകീയ പ്രതിരോധം’ ആയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഈ ഐക്യത്തെ വളരെയധികം ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യത്തിൽ ഹൈന്ദവരായ കുങ്കനും ചന്തുവിനുമൊപ്പം മാപ്പിള പോരാളികളെ നയിച്ചിരുന്നത് അത്തൻ കുരിക്കളും ഉണ്ണിമൂത്ത മൂപ്പനും ചെങ്ങുമ്മൽ മമ്മദുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ പഴശ്ശിയെ വേട്ടയാടിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് അഭയം നൽകിയത് ഏറനാട്ടിലെ മാപ്പിളമാരായിരുന്നു. വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി മാപ്പിള നേതാക്കളെ വശത്താക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും “രാജാവിനെ ചതിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം മരണമാണ്” എന്ന നിലപാടാണ് അവർ സ്വീകരിച്ചത്.

4. ഐക്യത്തിന് വിള്ളലേറ്റ കാരണങ്ങൾ

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ മരണശേഷം ബ്രിട്ടീഷുകാർ നടപ്പിലാക്കിയ തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് ആ പഴയ ഐക്യത്തിന് വിള്ളലേറ്റത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

  • പഴശ്ശിരാജയുടെ മരണം (1805): വിവിധ ജാതികളെയും മതവിഭാഗങ്ങളെയും ഒന്നിപ്പിച്ചു നിർത്തിയിരുന്ന പ്രധാന കണ്ണി രാജാവായിരുന്നു. നേതൃത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ സൈന്യം ചിതറിപ്പോയി.

  • ബ്രിട്ടീഷ് തന്ത്രങ്ങൾ: ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ പടയോട്ടക്കാലത്തെ ചില സംഭവങ്ങളെ മുൻനിർത്തി ഹിന്ദുക്കൾക്കും മുസ്ലീങ്ങൾക്കുമിടയിൽ ഭയം സൃഷ്ടിക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ബോധപൂർവം ശ്രമിച്ചു.

  • കാർഷിക ലഹളകളിലേക്കുള്ള മാറ്റം: രാഷ്ട്രീയ സമരമെന്ന നിലയിൽ നിന്ന് പോരാട്ടം പതുക്കെ ജന്മി-കുടിയാൻ പ്രശ്നങ്ങളായി മാറി. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ജന്മിമാരായ ഹിന്ദു പ്രമാണിമാരെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും, കുടിയാന്മാരായ മാപ്പിളമാരെ അടിച്ചമർത്തുകയും ചെയ്തത് സാമുദായിക വിദ്വേഷത്തിന് വിത്തിട്ടു.

5. വീരമൃത്യുവിന്റെ ഇതിഹാസം

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചതിപ്രയോഗത്തിലൂടെയാണ് തലയ്ക്കൽ ചന്തുവിനെ കുടുക്കിയത്. 1805 നവംബർ 15-ന് പനമരം കോട്ടയ്ക്ക് സമീപമുള്ള ഒരു കോളിമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തെ വധിച്ചു. ചന്തുവിന്റെ മരണം കുങ്കനെ വല്ലാതെ തളർത്തി.

1805 നവംബർ 30-ന് പഴശ്ശിരാജാവ് വീരമൃത്യു വരിച്ചെങ്കിലും കുങ്കൻ കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ വയനാട്ടിലെ പന്നിയറ എന്ന സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ശത്രുക്കൾ വളഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് കീഴടങ്ങാതെ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന കഠാര കൊണ്ട് സ്വയം കുത്തി അദ്ദേഹം വീരമൃത്യു വരിച്ചു.

6. അനശ്വരമായ സ്മരണകൾ

വയനാട്ടിലെ പനമരത്ത് കബനീ നദിക്കരയിൽ തലയ്ക്കൽ ചന്തുവിനായി കേരള സർക്കാർ ഇന്ന് ഒരു സ്മാരക മ്യൂസിയം പണികഴിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വയനാടൻ ഗോത്രവർഗക്കാരുടെ നാടൻ പാട്ടുകളിലും വാമൊഴികളിലും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും എടച്ചേന കുങ്കനും ഇന്നും അജയ്യരായ പോരാളികളായി ജീവിക്കുന്നു. കേരളത്തിന്റെ മതേതര പാരമ്പര്യത്തിൽ പഴശ്ശിയും അത്തൻ കുരിക്കളും തലയ്ക്കൽ ചന്തുവും ഒരുമിച്ചു നിന്ന ചരിത്രം ഇന്നും വലിയൊരു പാഠമാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകൾ പ്രകാരം, പഴശ്ശിരാജാവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ അവർ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നത് എടച്ചേന കുങ്കനെയായിരുന്നു. കാരണം, ജനങ്ങളെ ആവേശഭരിതരാക്കാനും യുദ്ധത്തിന് പ്രേരിപ്പിക്കാനും കുങ്കന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലയ്ക്കൽ ചന്തുവാകട്ടെ, ബ്രിട്ടീഷ് തോക്കുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അമ്പെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കുറിച്യപ്പടയുടെ ജീവനായിരുന്നു.

ഇന്ന് നാം കാണുന്ന വയനാടിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇവരുടെ പേരുകൾ സ്വർണ്ണലിപികളാൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. പനമരത്തെ തലയ്ക്കൽ ചന്തു സ്മാരകം സന്ദർശിച്ചാൽ ആ പഴയ കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും അവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങളുടെ മാതൃകകളും ഇന്നും കാണാൻ സാധിക്കും.

തലയ്ക്കൽ ചന്തു: വില്ലാളി വീരൻ

ബ്രിട്ടീഷ് രേഖകളിൽ ‘കുറിച്യ നേതാവ്’ എന്ന് ആദരവോടെ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട പോരാളിയാണ് ചന്തു. വയനാടൻ കാടുകളിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുമ്പോൾ പഴശ്ശിരാജാവിന് സംരക്ഷണമൊരുക്കിയത് തലയ്ക്കൽ ചന്തുവിന്റെ കുറിച്യപ്പടയായിരുന്നു. ചന്തുവിനോടും കുറിച്യരോടുമുള്ള സ്നേഹം കാരണം രാജാവ് അവരുടെ ആചാരങ്ങളെയും ഭക്ഷണരീതികളെയും ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. “എനിക്ക് ചന്തുവും അവന്റെ വില്ലാളികളും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് സാമ്രാജ്യത്തെയും നേരിടാം” എന്ന് രാജാവ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

  • വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകൾ: ചന്തുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കുറിച്യപ്പട ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് പ്രത്യേക തരം കാട്ടുചെടികളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുത്ത വിഷം പുരട്ടിയ അമ്പുകളായിരുന്നു. ഇത് ഏറ്റാൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം മരണം സംഭവിക്കുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്കാർക്ക് ഏറ്റവും പേടിയുണ്ടായിരുന്നതും ഈ അമ്പുകളെയായിരുന്നു.

  • പനമരം കോട്ടയിലെ പോരാട്ടം: 1802 ഒക്ടോബർ 11-ന് ചന്തുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 175 കുറിച്യർ കോട്ട ആക്രമിച്ചു. കോട്ടയിലെ കാവൽക്കാരെ നിശബ്ദമായി വകവരുത്തി അകത്തുകടന്ന അവർ, ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരെ ആക്രമിച്ച് കീഴടക്കി. കോട്ടയിലുണ്ടായിരുന്ന തോക്കുകളും വെടിമരുന്നും അവർ പഴശ്ശിയുടെ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റി.

  • ചതിയിലൂടെയുള്ള അന്ത്യം: ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചന്തുവിനെ പിടികൂടാൻ വലിയ ഇനാം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. ഒടുവിൽ വഞ്ചനയിലൂടെ പിടിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹം തൂക്കുമരത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ധീരത കൈവിട്ടിരുന്നില്ല. 1805 നവംബർ 15-ന് പനമരത്ത് വെച്ച് അദ്ദേഹത്തെ തൂക്കിലേറ്റി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്ത്യം കണ്ടുനിന്നവർ ഇന്നും വാമൊഴിയായി ആ കഥകൾ കൈമാറുന്നു. പനമരത്ത് കബനീ നദിക്കരയിൽ ഇന്ന് ചന്തുവിനായി ഒരു സ്മാരകമുണ്ട്.

എടച്ചേന കുങ്കൻ: വിപ്ലവത്തിന്റെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം

പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തന്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു എടച്ചേന കുങ്കൻ. വെറുമൊരു പടത്തലവൻ എന്നതിലുപരി, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം അസാമാന്യ കഴിവ് പ്രകടിപ്പിച്ചു.

  • കുടുംബ പശ്ചാത്തലം: വയനാട്ടിലെ എടച്ചേന തറവാട്ടിലെ അംഗമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കുങ്കന് പുറമെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാരും പഴശ്ശിപ്പടയിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു.

  • ഗറില്ലാ യുദ്ധമുറ: വയനാടൻ കാടുകളിലെ ഭൂപ്രകൃതിയെ എങ്ങനെ ബ്രിട്ടീഷ് തോക്കുകൾക്കെതിരെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് കുങ്കൻ പഠിപ്പിച്ചു. പാറക്കെട്ടുകൾക്കും മരങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് ആക്രമിക്കുന്ന ‘ഒളിപ്പോര്’ രീതി കമ്പനി സൈന്യത്തിന് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തി.

  • ഏകോപനം: നായർ പടയെയും കുറിച്യപ്പടയെയും മാപ്പിള പോരാളികളെയും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കുങ്കന് കഴിഞ്ഞു. 1802-ൽ പനമരം കോട്ട പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം അദ്ദേഹം നടത്തിയ വിളംബരം കേട്ട്, ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അയ്യായിരത്തോളം ആളുകൾ ആയുധങ്ങളുമായി എത്തിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. 1805 നവംബർ 30-ന് പഴശ്ശിരാജാവിന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞിട്ടും കുങ്കൻ പിൻവാങ്ങിയില്ല. എന്നാൽ ശത്രുക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ വളഞ്ഞപ്പോൾ, “ഒരു വിദേശിയുടെ കൈകൊണ്ട് ഞാൻ മരിക്കില്ല” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം കഠാര നെഞ്ചിൽ തറച്ച് അദ്ദേഹം മരണം വരിച്ചു.