പട്ടിണി ജാഥ (1936): മലബാറിലെ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ചരിത്രയാത്ര

1936-ൽ പഴയ മലബാർ ജില്ലയിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും കൊടിയ ദുരിതങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തുന്നതിനായി എ.കെ. ഗോപാലന്റെ (എ.കെ.ജി) നേതൃത്വത്തിൽ കണ്ണൂരിൽ നിന്നും മദ്രാസിലേക്ക് നടന്ന ഐതിഹാസികമായ കാൽനടയാത്രയാണ് ചരിത്രത്തിൽ ‘പട്ടിണി ജാഥ’ (Hunger March) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അക്കാലത്ത് മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന മലബാറിൽ രൂക്ഷമായിരുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മയും പട്ടിണിയും മദ്രാസ് ഗവൺമെന്റിനെ നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഈ യാത്രയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. മുപ്പത്തിരണ്ട് (32) തൊഴിൽരഹിതരായ സന്നദ്ധഭടന്മാർ അണിനിരന്ന ഈ ജാഥ, കേവലമൊരു സാമ്പത്തിക പ്രതിഷേധം എന്നതിലുപരി, കേരളത്തിലെ അസംഘടിതരായ തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും രാഷ്ട്രീയമായി ബോധവൽക്കരിച്ച വലിയൊരു പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു.¹ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ സാധാരണക്കാരെ പ്രാപ്തരാക്കിയ ഈ യാത്ര, കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ശക്തമായ അടിത്തറ പാകി.

ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം: ദാരിദ്ര്യവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും

1930-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് മലബാറിലെ കാർഷിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ അത്യന്തം പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. 1929-ൽ ആരംഭിച്ച ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം (Great Depression) മലബാറിലെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. നാളികേരം, കുരുമുളക് തുടങ്ങിയ നാണ്യവിളകളുടെ വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് വിലയില്ലാതായതോടെ ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ കർഷകർ കടുത്ത പട്ടിണിയിലായി.

എന്നാൽ, വിലയിടിവുണ്ടായിട്ടും മലബാറിലെ ജന്മിമാർ പാട്ടത്തുക കുറയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വിളവിന്റെ സിംഹഭാഗവും പാട്ടമായി നൽകേണ്ടി വന്ന കർഷകർ കടക്കെണിയിലായി. പാട്ടം തെറ്റിക്കുന്നവരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കാൻ (Eviction) ബ്രിട്ടീഷ് നിയമം ജന്മിമാർക്ക് അധികാരം നൽകിയിരുന്നു. ഇത് ഗ്രാമങ്ങളിൽ വൻതോതിലുള്ള ദാരിദ്ര്യത്തിന് കാരണമായി.

കാർഷിക മേഖലയിലെ തകർച്ച നഗരങ്ങളിലെ വ്യവസായങ്ങളെയും ബാധിച്ചു. കണ്ണൂർ, കോഴിക്കോട് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ പ്രധാന ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായിരുന്ന നെയ്ത്ത് വ്യവസായം, ബീഡി തെറുപ്പ്, കയർ നിർമ്മാണം എന്നിവ പ്രതിസന്ധിയിലായി. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. തൊഴിലില്ലായ്മയും പട്ടിണിയും പകർച്ചവ്യാധികളും മലബാറിനെ ഒരു വലിയ ശവപ്പറമ്പാക്കി മാറ്റി.² ജനങ്ങളുടെ ഈ ദുരിതങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാൻ മദ്രാസിലിരിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരോ തദ്ദേശീയരായ അധികാരികളോ തയ്യാറായില്ല.

കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ കടന്നുവരവ്

ഇക്കാലയളവിലാണ് മലബാറിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത്. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സിവിൽ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനം (Civil Disobedience Movement) നിർത്തിവെച്ചതിൽ നിരാശരായ യുവാക്കൾ പുതിയ സമരമാർഗ്ഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങി. ഇന്ത്യക്ക് കേവലം രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ലെന്നും, സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം കൂടി അനിവാര്യമാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.

ഈ ചിന്താഗതിയുടെ ഫലമായി 1934-ൽ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ‘കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി’ (CSP) രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരെ തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും വർഗ്ഗടിസ്ഥാനത്തിൽ സംഘടിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം.³ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷക സംഘങ്ങളും നഗരങ്ങളിൽ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ സി.എസ്.പി വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. തൊഴിലില്ലായ്മയ്ക്കെതിരെ ശക്തമായ ഒരു ബഹുജന പ്രക്ഷോഭം അനിവാര്യമാണെന്ന സി.എസ്.പിയുടെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നാണ് ‘പട്ടിണി ജാഥ’ എന്ന ആശയം ജനിക്കുന്നത്.

പട്ടിണി ജാഥയുടെ ആസൂത്രണം

തൊഴിലില്ലായ്മ പരിഹരിക്കുക, അടിയന്തര ദുരിതാശ്വാസം നൽകുക എന്നീ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച് താലൂക്ക് ഓഫീസുകളിലേക്കും കളക്ടറേറ്റുകളിലേക്കും നിരവധി മാർച്ചുകൾ നടത്തിയിട്ടും ഫലമില്ലാതെ വന്നപ്പോഴാണ് മദ്രാസിലേക്ക് ഒരു പട്ടിണി ജാഥ നയിക്കാൻ എ.കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തീരുമാനിക്കുന്നത്. അക്കാലത്ത് കണ്ണൂരിൽ നിന്ന് മദ്രാസിലേക്ക് കാൽനടയായി യാത്ര ചെയ്യുക എന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരവും സാഹസികവുമായ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു.

ജാഥയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ നൂറുകണക്കിന് യുവാക്കൾ മുന്നോട്ടുവന്നെങ്കിലും, കർശനമായ ആരോഗ്യപരിശോധനകൾക്കും അച്ചടക്ക നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ശേഷം കേവലം 32 പേരെ മാത്രമാണ് ജാഥാ അംഗങ്ങളായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. എ.കെ. ഗോപാലൻ ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റനായും, ചന്ദ്രോത്ത് കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ വൈസ് ക്യാപ്റ്റനായും ചുമതലയേറ്റു. ജാഥാംഗങ്ങൾക്കെല്ലാം ചുവന്ന ഷർട്ടും ഖാദി മുണ്ടുമായിരുന്നു വേഷം. ഇത് ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ തുടക്കം കൂടിയായിരുന്നു. ഗ്രാമങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരിൽ നിന്നും ‘പിടിയരി’ (ഒരു പിടി അരി) പിരിച്ചെടുത്തും ചെറിയ തുകകൾ സംഭാവനയായി സ്വീകരിച്ചുമാണ് ജാഥയ്ക്കുള്ള സാമ്പത്തിക ചെലവുകൾ കണ്ടെത്തിയത്.

സമരത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ

മദ്രാസ് സർക്കാരിന് മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കാനായി പട്ടിണി ജാഥ മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

1. തൊഴിലില്ലായ്മ വേതനം: ജോലിയില്ലാത്തവർക്ക് ജോലി നൽകുകയോ, അല്ലാത്തപക്ഷം ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ തൊഴിലില്ലായ്മ വേതനം അനുവദിക്കുകയോ ചെയ്യുക.

2. കർഷകരുടെ കടാശ്വാസം: സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ കർഷകരുടെ കടങ്ങൾ എഴുതിത്തള്ളുക.

3. കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നിരോധിക്കുക: പാട്ടം നൽകാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ പേരിൽ കർഷകരെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്ന നിയമം റദ്ദാക്കുക.

4. വ്യവസായ സംരക്ഷണം: തകർച്ച നേരിടുന്ന കൈത്തറി, ബീഡി വ്യവസായങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ സർക്കാർ അടിയന്തര സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുക.

5. സൗജന്യ റേഷൻ: പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് സൗജന്യമായി ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുക.

ഇതിഹാസ തുല്യമായ കാൽനടയാത്ര

1936 ജൂലൈ മാസത്തിൽ കണ്ണൂരിൽ നിന്നുമാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഈ ജാഥ ആരംഭിച്ചത്. പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും ഇ.എം.എസിന്റെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ പതിനായിരങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കിയാണ് ജാഥ പ്രയാണം തുടങ്ങിയത്. മലബാറിലെ ഇടവഴികളിലൂടെയും ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ് വിളികളോടെ, ചെങ്കൊടിയുമേന്തി അവർ നടന്നുനീങ്ങി. ദിവസവും ശരാശരി 20 മുതൽ 25 മൈൽ വരെ ജാഥാംഗങ്ങൾ നടന്നിരുന്നു.

യാത്രാമധ്യേ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വലിയ സ്വീകരണങ്ങളാണ് ജാഥയ്ക്ക് ലഭിച്ചത്. ഓരോ സ്വീകരണ കേന്ദ്രത്തിലും എ.കെ.ജി ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കൾ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ചൂഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജന്മിത്വത്തിന്റെ ക്രൂരതകളെക്കുറിച്ചും ജനങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു. തൊഴിലാളികളും കർഷകരും ജാഥയെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സമരമായി ഏറ്റെടുത്തു. ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസ് പലയിടത്തും ജാഥയെ തടയാനും അംഗങ്ങളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാനും ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ജനങ്ങളുടെ വമ്പിച്ച പിന്തുണ കണ്ടപ്പോൾ അവർ പിന്മാറാൻ നിർബന്ധിതരായി.⁴

മലബാർ അതിർത്തി കടന്ന് തമിഴ് പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോഴും ജാഥയ്ക്ക് ആവേശകരമായ സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചത്. കോയമ്പത്തൂർ, ഈറോഡ്, സേലം തുടങ്ങിയ വ്യാവസായിക നഗരങ്ങളിലെ തമിഴ് തൊഴിലാളികൾ മലബാറിലെ തങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങൾക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭാഷയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ ഭേദിച്ച് തൊഴിലാളിവർഗ്ഗം എന്ന ഒറ്റ വികാരത്തിൽ അവർ ഒന്നിച്ചു. അത്യുഷ്ണവും പെരുമഴയും വകവെക്കാതെ, പലപ്പോഴും പട്ടിണി കിടന്നുകൊണ്ട് 700-ലധികം മൈലുകൾ കാൽനടയായി താണ്ടിയാണ് അവർ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് നീങ്ങിയത്.

മദ്രാസിലെ വരവും പ്രത്യാഘാതങ്ങളും

ഏകദേശം രണ്ട് മാസത്തെ കാൽനടയാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ജാഥ മദ്രാസ് നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മദ്രാസിലെ തൊഴിലാളികളും വിദ്യാർത്ഥികളും വൻ വരവേൽപ്പാണ് ജാഥയ്ക്ക് നൽകിയത്. മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിക്ക് സമീപമുള്ള കടപ്പുറത്ത് നടന്ന വമ്പിച്ച പൊതുസമ്മേളനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ പങ്കെടുത്തു. തുടർന്ന് എ.കെ. ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പ്രതിനിധി സംഘം മദ്രാസ് പ്രീമിയറെയും ഗവർണ്ണറെയും കണ്ട് മലബാറിലെ ജനങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ വിവരിക്കുന്ന നിവേദനം സമർപ്പിച്ചു.

ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ തൊഴിലാളികളുടെ സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾ ഉടനടി പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും, പട്ടിണി ജാഥ സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രകമ്പനം വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഈ ജാഥയിലൂടെ മലബാറിലെ അസംഘടിതരായ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ സംഘടിത ശക്തി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് സമാനതകളില്ലാത്ത സ്ഥാനമാണുള്ളത്. ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

• വർഗ്ഗബോധത്തിന്റെ ഉദയം: വിധിയെ പഴിച്ച് നിശബ്ദരായിരുന്ന കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും തങ്ങളുടെ ദയനീയാവസ്ഥയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വവും നാടുവാഴിത്തവുമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഈ ജാഥയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഇത് കേരളത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു വർഗ്ഗബോധത്തിന് (Class Consciousness) അടിത്തറയിട്ടു.

• കർഷക-തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച: പട്ടിണി ജാഥ സൃഷ്ടിച്ച ആവേശമാണ് പിന്നീട് വള്ളുവനാട്ടിലും കാസർഗോഡും കണ്ണൂരുമൊക്കെ ശക്തമായ കർഷക സംഘങ്ങളും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും രൂപീകരിക്കാൻ കാരണമായത്.

• കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വേരോട്ടം: കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായി പരിണമിച്ചപ്പോൾ, ആ പാർട്ടിക്ക് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ശക്തമായ അടിത്തറയും വിശ്വാസ്യതയും നേടിക്കൊടുത്തത് പട്ടിണി ജാഥയെപ്പോലുള്ള ജനകീയ ഇടപെടലുകളായിരുന്നു.⁵

• ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം: കേവലം ഇടത്തരക്കാരുടെയും സമ്പന്നരുടെയും മാത്രം വേദിയായിരുന്ന ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സാധാരണക്കാരായ തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും മുന്നേറ്റമാക്കി മാറ്റാൻ ഈ സമരത്തിന് സാധിച്ചു.

ഉപസംഹാരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, 1936-ലെ പട്ടിണി ജാഥ വെറുമൊരു ദീർഘദൂര നടത്തമായിരുന്നില്ല; അത് കേരളത്തിലെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പായിരുന്നു. ആ 32 യുവാക്കൾ നടന്നുകയറിയത് മദ്രാസിലേക്കല്ല, മറിച്ച് ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിലേക്കാണ്.

കോഴിക്കോട് പട്ടിണി ജാഥ – 1936: മലബാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഹൃദയത്തിലെ ചുവന്ന വിപ്ലവം

1936-ലെ പട്ടിണി ജാഥയുടെ മാക്രോ (Macro) ചിത്രമാണ് നാം നേരത്തെ പരിശോധിച്ചത് എങ്കിൽ, കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ ആ ചരിത്രയാത്രയ്ക്ക് മലബാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനം അതിസൂക്ഷ്മമായ വിശകലനം അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണൂരിൽ നിന്നും തുടങ്ങി തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് നീങ്ങിയ ആ യാത്രയുടെ നട്ടെല്ല് തന്നെ കോഴിക്കോട് നഗരമായിരുന്നു. മലബാറിന്റെ വാണിജ്യ കേന്ദ്രവും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭരണസിരാകേന്ദ്രവുമായിരുന്ന കോഴിക്കോട്, അന്ന് തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ലബോറട്ടറിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പട്ടിണി ജാഥ കോഴിക്കോട്ട് എത്തിച്ചേർന്നതോടെ, അത് കേവലമൊരു പ്രതിഷേധ യാത്രയിൽ നിന്ന് മാറി, മലബാറിലെ നഗരവൽക്കൃത തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തെയും ഗ്രാമീണ കർഷകരെയും കോർത്തിണക്കുന്ന ഒരു ശക്തമായ ‘പൊളിറ്റിക്കൽ നെറ്റ്വർക്കിങ്’ ആയി പരിണമിച്ചു.

കോഴിക്കോട്: ഒരു നഗരത്തിന്റെ വ്യവസായ-രാഷ്ട്രീയ പരിസരം (1936)

പട്ടിണി ജാഥ കോഴിക്കോട്ടെത്തുമ്പോൾ നഗരം സവിശേഷമായ ഒരു സംഘർഷാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. കോമൺവെൽത്ത് ട്രസ്റ്റിന്റെ നെയ്ത്ത് ശാലകൾ, ഓട് കമ്പനികൾ, ബീഡി ഫാക്ടറികൾ, തുറമുഖത്തെ ചുമട്ടുതൊഴിലാളികൾ എന്നിവരായിരുന്നു നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ നട്ടെല്ല്. 1930-കളിലെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ കർഷകരുടെ നെല്ല് കവർന്നെങ്കിൽ, കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ അത് തൊഴിലാളികളുടെ അന്നം മുട്ടിച്ചു.

ഇവിടെയുള്ള തൊഴിലാളികൾ അസംഘടിതരായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ അവർക്ക് വ്യക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ദിശാബോധം അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കോൺഗ്രസിന്റെ മിതവാദ നേതൃത്വം നഗരത്തിലെ വ്യാപാരികൾക്കും മധ്യവർഗ്ഗത്തിനുമാണ് പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നത്. ഈ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് പട്ടിണി ജാഥ കടന്നുവന്നത്. കോഴിക്കോട്ടെ വ്യവസായ തൊഴിലാളികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടാൻ ഒരു വലിയ വേദി ലഭിച്ചു എന്നതാണ് ഈ ജാഥയുടെ നഗരകേന്ദ്രീകൃത പ്രാധാന്യം. ജാഥാ അംഗങ്ങൾ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ലഭിച്ച വരവേൽപ്പ്, കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെ വളർച്ചയിൽ നിർണ്ണായകമായ ഒരു വഴിത്തിരിവായി.

‘പ്രഭാതം’ – ആശയങ്ങളുടെ പ്രചരണവും കോഴിക്കോട് നഗരവും

പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ ലഭിച്ച സ്വീകാര്യതയിൽ ‘പ്രഭാതം’ എന്ന പത്രത്തിന് വലിയ പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. മലബാറിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളുടെ മുഖപത്രമായിരുന്ന പ്രഭാതം, ജാഥയുടെ ഓരോ ചുവടും കോഴിക്കോട്ടെ വായനക്കാരെ അറിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വായനശാലകളിലും ചായക്കടകളിലും നടന്ന ചർച്ചകൾക്ക് പട്ടിണി ജാഥയും അതിലെ ആവശ്യങ്ങളും വിഷയമായി.

കോഴിക്കോട്ടെ ബുദ്ധിജീവികളും വിദ്യാർത്ഥികളും പട്ടിണി ജാഥയെ ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രതിഷേധമായി മാത്രം കണ്ടില്ല. അതൊരു സാംസ്കാരിക മുന്നേറ്റം കൂടിയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജാഥയിൽ പങ്കെടുത്ത 32 യുവാക്കളുടെ ചുവന്ന ഷർട്ടുകൾ കോഴിക്കോട്ടെ തെരുവുകളിൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി മാറി. നഗരത്തിലെ യുവാക്കൾ ജാഥയ്ക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് തെരുവിലിറങ്ങിയത്, അന്നത്തെ കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തെ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. നഗരവും ഗ്രാമവും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയ്ക്കാൻ കോഴിക്കോട് വെച്ച് നടന്ന ഈ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ വലിയ തോതിൽ സഹായിച്ചു.

ജാഥയുടെ തന്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം കോഴിക്കോട്ട്

എന്തുകൊണ്ട് കോഴിക്കോട് ഇത്രയധികം തന്ത്രപരമായി പ്രധാനമായി? ഒന്നാമതായി, ബ്രിട്ടീഷ് കളക്ടർ താമസിച്ചിരുന്നതും ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായിരുന്നതും കോഴിക്കോടായിരുന്നു. കണ്ണൂരിൽ നിന്നാരംഭിച്ച പ്രക്ഷോഭം കോഴിക്കോട്ടെത്തി ഇവിടെയുള്ള അധികാര കേന്ദ്രത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുക എന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു അനിവാര്യതയായിരുന്നു. ജാഥാ അംഗങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ട് വെച്ച് മദ്രാസ് സർക്കാരിന് സമർപ്പിക്കാനുള്ള നിവേദനത്തിൽ അവസാനവട്ട തിരുത്തലുകൾ വരുത്തിയത് വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളികൾ ഈ നിവേദനത്തിന് നൽകിയ പിന്തുണ, അതിന് ലഭിച്ച ജനാധിപത്യപരമായ സാധുത വർദ്ധിപ്പിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ ഈ ജാഥയ്ക്കായി ഫണ്ട് പിരിച്ചുനൽകി എന്നത് അക്കാലത്തെ ചരിത്രരേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തെ കർഷക സമരത്തെ നഗരത്തിലെ വ്യവസായ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സമരമായി പ്രഖ്യാപിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി-കർഷക ഐക്യം (Worker-Peasant Alliance) എന്ന ആശയത്തിന്റെ തുടക്കം ഇവിടെനിന്നാണ്.

നഗരത്തിലെ പോലീസ് മർദ്ദനവും തൊഴിലാളികളുടെ പ്രതിരോധവും

കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ വെച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് പോലീസ് ജാഥയെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചത് വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. സമാധാനപരമായി നീങ്ങിയ ജാഥാ അംഗങ്ങളെ പോലീസ് തടഞ്ഞത് നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളികളെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടെ പ്രധാന വ്യാപാര കേന്ദ്രങ്ങളിലെ തൊഴിലാളികൾ ജോലി നിർത്തിവെച്ച് ജാഥയ്ക്ക് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചത് ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരികളെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

പോലീസിന്റെ ലാത്തിച്ചാർജ്ജും ഭീഷണികളും ജാഥയുടെ മനോവീര്യം കെടുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് കോഴിക്കോട്ടെ സാധാരണക്കാരെ സമരമുഖത്തേക്ക് നേരിട്ട് ഇറങ്ങാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അന്ന് കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ നടന്ന പൊതുസമ്മേളനങ്ങൾ കേവലം പ്രസംഗങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അതൊരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയായിരുന്നു. ജാഥയ്ക്ക് ശേഷം കോഴിക്കോട് നഗരത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചത് ഇതിന്റെ തെളിവാണ്.

സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക മാറ്റങ്ങൾ: കോഴിക്കോടിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ

പട്ടിണി ജാഥ കോഴിക്കോടിന്റെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി.

• സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം: കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ ജാഥയ്ക്ക് ഭക്ഷണവും സഹായവും നൽകുന്നതിൽ മുൻകൈ എടുത്തു. ഇത് സ്ത്രീകളെ പൊതുരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

• സാമൂഹിക വിവേചനത്തിനെതിരെയുള്ള നിലപാട്: ജാഥയിൽ ജാതിഭേദമന്യേയുള്ള യുവാക്കൾ ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതും നടന്നതും, അന്നത്തെ യാഥാസ്ഥിതിക കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന് ഒരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു.

• രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണം: സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ടെ സാധാരണക്കാരന്റെ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ ഈ ജാഥ കാരണമായി.

കോഴിക്കോട് പട്ടിണി ജാഥയുടെ ദീർഘകാല ഫലം: ഒരു വിശകലനം

കോഴിക്കോട് നഗരം പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് നൽകിയ പിന്തുണ വെറുതെയായില്ല. 1937-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും തുടർന്നുണ്ടായ പല തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലും കോഴിക്കോട് നഗരം ഒരു വിപ്ലവ കേന്ദ്രമായി നിലകൊണ്ടു. പട്ടിണി ജാഥയ്ക്ക് ശേഷം കോഴിക്കോട്ട് നടന്ന തൊഴിലാളി പണിമുടക്കുകൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ പലരും ഈ ജാഥയിൽ പങ്കെടുത്തവരോ അതിനെ പിന്തുണച്ചവരോ ആയിരുന്നു.

ഈ ജാഥയിലൂടെ കോഴിക്കോട് നഗരം തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വം വീണ്ടെടുത്തു. അക്കാലത്ത് കോഴിക്കോട് എന്നത് വെറുമൊരു കച്ചവട നഗരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മലബാറിലെ ജനാധിപത്യ സമരങ്ങളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു. പട്ടിണി ജാഥ ആ ഹൃദയമിടിപ്പിനെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി.

അനുബന്ധം: കോഴിക്കോട് കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള സമരചരിത്രം (1930-40)

പ്രധാന സമരങ്ങൾ:

1. കോമൺവെൽത്ത് തൊഴിലാളി സമരം (1935): നെയ്ത്ത് തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി നടന്ന ആദ്യകാല സമരം.

2. കോഴിക്കോട് മുൻസിപ്പൽ തൊഴിലാളി സമരം: കോഴിക്കോട് നഗരസഭയിലെ ശുചീകരണ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി നടന്ന സമരം.

3. ബീഡി തൊഴിലാളി പണിമുടക്കുകൾ (1938): കോഴിക്കോട്ടെ ബീഡി വ്യവസായത്തിൽ കൂലി വർദ്ധനവ് ആവശ്യപ്പെട്ട് നടന്ന സമരം.

പ്രധാന നേതാക്കൾ (കോഴിക്കോട് കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചവർ):

• പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.

• എ.വി. കുഞ്ഞമ്പു: ട്രേഡ് യൂണിയൻ സംഘാടനത്തിൽ കോഴിക്കോട്ടെ പ്രധാന നേതാവ്.

• കെ. ദാമോദരൻ: സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ട് പ്രചരിപ്പിച്ച ചിന്തകൻ.

• എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കോഴിക്കോട്ടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ദിശാബോധം നൽകി.

അനുബന്ധം (Appendices)

അനുബന്ധം 1: പട്ടിണി ജാഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന നേതാക്കൾ

• എ.കെ. ഗോപാലൻ (എ.കെ.ജി): പട്ടിണി ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റൻ. ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ അനിഷേധ്യ നേതാവായി ഉയർന്ന അദ്ദേഹം പിന്നീട് ലോക്സഭയിലെ ആദ്യത്തെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവായി (സി.പി.ഐ.എം പ്രതിനിധിയായി).

• ചന്ദ്രോത്ത് കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ: ജാഥയുടെ വൈസ് ക്യാപ്റ്റൻ. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളിൽ സജീവമായിരുന്ന ധീരനായ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവ്.

• പി. കൃഷ്ണപിള്ള: കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപകൻ. ജാഥയ്ക്ക് പിന്നിലെ പ്രധാന സംഘാടകനും ബുദ്ധികേന്ദ്രവും അദ്ദേഹമായിരുന്നു. യാത്രയിലുടനീളം ജാഥാംഗങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ ദിശാബോധം നൽകിയത് കൃഷ്ണപിള്ളയാണ്.

• ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട്: കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അഖിലേന്ത്യാ ജോയിന്റ് സെക്രട്ടറി എന്ന നിലയിൽ ജാഥയുടെ പ്രചാരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ രൂപീകരണത്തിനും സൈദ്ധാന്തിക നേതൃത്വം നൽകി.

അനുബന്ധം 2: കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റ് പ്രധാന കർഷക/തൊഴിലാളി ജാഥകളും സമരങ്ങളും

1. മലബാർ കർഷക ജാഥ (1938): കാർഷിക കടങ്ങൾ എഴുതിത്തള്ളണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് മലബാർ കർഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കാസർഗോഡ് നിന്നും കോഴിക്കോട്ടേക്ക് നടത്തിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മാർച്ച്.

2. മൊറാഴ സമരം (1940): വിലക്കയറ്റത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുമെതിരെ കണ്ണൂരിലെ മൊറാഴയിൽ നടന്ന കർഷക പ്രക്ഷോഭം.

3. കയ്യൂർ സമരം (1941): ജന്മിത്വത്തിനും പോലീസിനുമെതിരെ കയ്യൂരിലെ കർഷകർ നടത്തിയ ധീരോദാത്തമായ സമരം. നാല് കർഷകരെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തൂക്കിലിലേറ്റി.

4. കരിവെള്ളൂർ സമരം (1946): കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനും നെല്ല് കടത്തലിനുമെതിരെ എ.വി. കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കരിവെള്ളൂരിലെ കർഷകർ നടത്തിയ രക്തരൂക്ഷിത സമരം.

അവലംബം (References/Bibliography)

1. 1. ഗോപാലൻ, എ.കെ. (1959). എന്റെ ജീവിത കഥ. ദേശാഭിമാനി ബുക്ക് ഹൗസ്. (പട്ടിണി ജാഥയുടെ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന എ.കെ.ജിയുടെ ആത്മകഥ. ജാഥയുടെ നാൾവഴികളും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും ആധികാരികമായ പ്രാഥമിക രേഖ).

   2. കുറുപ്പ്, കെ.കെ.എൻ. (1989). Agrarian Struggles in Kerala. സി.ബി.എച്ച് പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം മലബാറിലെ കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും എങ്ങനെ ബാധിച്ചു എന്നതിന്റെ അക്കാദമിക് വിശകലനം).

   3. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ഇ.എം.എസ്. (1943). കേരളം: മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി. ദേശാഭിമാനി പബ്ലിക്കേഷൻസ്. (കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണവും പട്ടിണി ജാഥയുടെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും).

   4. കൃഷ്ണൻ, ടി.വി. (1971). കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് (സഖാവ് പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ജീവചരിത്രം). പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൗസ്. (സമരങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പി. കൃഷ്ണപിള്ള വഹിച്ച പങ്കിന്റെ വിവരണം).

   5. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1989). Against Lord and State: Religion and Peasant Uprisings in Malabar. ഒക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്. (മലബാറിലെ ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള പഠനം).

   6. രാമകൃഷ്ണൻ, ടി.കെ. (1985). കേരളത്തിലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രസ്ഥാനം: ചരിത്രവും വികാസവും. ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ്. (കോഴിക്കോട്ടെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളർച്ച സംബന്ധിച്ച വിശകലനം).

   7. പ്രഭാതം (1936). അന്നത്തെ പത്രറിപ്പോർട്ടുകളും ലേഖനങ്ങളും (ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രാഥമിക വിവരങ്ങൾ).

   8. പണിക്കർ, കെ.എൻ. (1995). Culture, Ideology, Hegemony: Intellectuals and Social Processes in Colonial India. (കൊളോണിയൽ നഗരങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അക്കാദമിക് പഠനം).