ചായില്യം

കവിത കേൾക്കുക ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഭൂമി! നിന്നാസന്ന-മൃതിയില്‍ നിനക്കാത്മശാന്തി!ഇത് നിന്റെ (എന്റെയും) ചരമശുശ്രൂഷയ്ക്ക്ഹൃദയത്തിലിന്നേ കുറിച്ച ഗീതം.മൃതിയുടെ കറുത്ത വിഷപുഷ്പം വിടര്‍ന്നതിന്‍-നിഴലില്‍ നീ നാളെ മരവിക്കേ,ഉയിരറ്റനിന്‍മുഖത്തശ്രു ബിന്ദുക്കളാല്‍ഉദകം പകര്‍ന്നു വിലപിക്കാന്‍ഇവിടെയവശേഷിക്കയില്ലാരു, മീ ഞാനും!ഇതു നിനക്കായ് ഞാന്‍ കുറിച്ചീടുന്നു ;ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഭൂമി ! നിന്നാസന്ന-മൃതിയില്‍ നിനക്കാത്മശാന്തി!പന്തിരുകുലം പെറ്റ പറയിക്കുമമ്മ നീഎണ്ണിയാല്‍ തീരാത്ത,തങ്ങളിലിണങ്ങാത്തസന്തതികളെ നൊന്തു പെറ്റു!ഒന്നു മറ്റൊന്നിനെ കൊന്നു തിന്നുന്നത്കണ്ണാലെ കണ്ടിട്ടുമൊരുവരും കാണാതെകണ്ണീരൊഴുക്കി നീ നിന്നൂ!പിന്നെ, നിന്നെത്തന്നെയല്പാല്പമായ്‌ത്തിന്നുഃതിന്നവര്‍ തിമിര്‍ക്കവേ ഏതും വിലക്കാതെനിന്നു നീ സര്‍വംസഹയായ്!ഹരിതമൃദുകഞ്ചുകം തെല്ലൊന്നു നീക്കി നീ-യരുളിയ മുലപ്പാല്‍ കുടിച്ചു തെഴുത്തവര്‍-ക്കൊരു ദാഹമുണ്ടായ് (ഒടുക്കത്തെ ദാഹം!)-തിരുഹൃദയ രക്തം കുടിക്കാന്‍!ഇഷ്ടവധുവാം നിന്നെ സൂര്യനണിയിച്ചൊരാ-ചിത്രപടകഞ്ചുകം ചീന്തിനിന്‍ നഗ്നമേനിയില്‍ നഖം താഴ്ത്തി മുറിവുകളില്‍-നിന്നുതിരും ഉതിരമവര്‍മോന്തിആടിത്തിമര്‍ക്കും തിമിര്‍പ്പുകളിലെങ്ങെങ്ങു-മാര്‍ത്തലക്കുന്നു മൃദുതാളം!അറിയാതെ ജനനിയെപ്പരിണയിച്ചൊരു യവന-തരുണന്റെ കഥയെത്ര പഴകീപുതിയ കഥയെഴുതുന്നു വസുധയുടെ മക്കളിവര്‍വസുധയുടെ വസ്ത്രമുരിയുന്നു!വിപണികളിലവ വിറ്റുമോന്തുന്നു, വിട നഖര-മഴുമുനകള്‍ കേളി തുടരുന്നു!കത്തുന്ന സൂര്യന്റെ കണ്ണുകളില്‍നിന്നഗ്നിവര്‍ഷിച്ചു രോഷമുണരുന്നു!ആടിമുകില്‍മാല കുടിനീര് തിരയുന്നു!ആതിരകള്‍ കുളിരു തിരയുന്നു.ആവണികളൊരു കുഞ്ഞുപൂവ് തിരയുന്നു!ആറുകളൊഴുക്ക് തിരയുന്നു!സര്‍ഗലയതാളങ്ങള്‍ തെറ്റുന്നു, ജീവരഥ-ചക്രങ്ങള്‍ ചാലിലുറയുന്നു!ബോധമാം നിറനിലാവൊരു തുള്ളിയെങ്കിലുംചേതനയില്‍ ശേഷിക്കുവോളംനിന്നില്‍ നിന്നുയിരാര്‍ന്നൊ-രെന്നില്‍ നിന്നോര്‍മകള്‍ മാത്രം! നീ, യെന്റെ രസനയില്‍ വയമ്പും നറും തേനു-മായ് വന്നൊരാദ്യാനുഭൂതി!നീ, എന്റെ തിരി കെടും നേരത്ത് തീര്‍ത്ഥകണ-മായലിയുമന്ത്യാനുഭൂതി!നിന്നില്‍ കുരുക്കുന്ന കറുകയുടെ നിറുകയിലെമഞ്ഞുനീര്‍ തുള്ളിയില്‍പ്പോലുംഒരു കുഞ്ഞു സൂര്യനുണ്ടതു കണ്ടുദിച്ചിതെന്‍-കരളിലൊരു വിസ്മയവിഭാതം!നിന്റെ തരുനിരകളുടെ തണലുകളില്‍ മേഞ്ഞുപോ-യെന്നുമെന്‍ കാമമാം ധേനു.നിന്റെ കടലിന്‍മീതെയേതോ പ്രവാചകര്‍വന്നപോല്‍ കാറ്റുകള്‍ നടന്നൂ.ആയിരമുണ്ണിക്കനികള്‍ക്കു തൊട്ടിലുംതാരാട്ടുമായ് നീയുണര്‍ന്നിരിക്കുന്നതുംആയിരം കാവുകളിലൂഞ്ഞാലിടുന്നതുംആലിലത്തുമ്പത്തിരുന്നു തുളളുന്നതുംഅഞ്ചിതല്‍ പൂക്കളായ് കൈയാട്ടി നില്‍പതുംഅമ്പലപ്രാവായി നീ കുറുകുന്നതുംആയിരം പുഴകളുടെയോളങ്ങളായെന്റെആത്മഹര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു താളം പിടിപ്പതുംപൂവാകയായ് പുത്തിലഞ്ഞിയായ് കൊന്നയായ്പുത്തനാം വര്‍ണ്ണകുടകള്‍ മാറുന്നതും.കൂമന്റെ മൂളലായ് പേടിപ്പെടുത്തി നീകുയിലിന്റെ കൂകയലായ് പേടിതീര്‍ക്കുന്നതുംഅന്തരംഗങ്ങളില്‍ കളമെഴുതുവാന്‍ നൂറുവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചെപ്പിലൊതുക്കി വെക്കുന്നതുംസായന്തനങ്ങളെ സ്വര്‍ണ്ണമാക്കുന്നതുംസന്ധ്യയെയെടുത്തു നീ കാട്ടില്‍ മറയുന്നതുംപിന്നെയൊരുഷസ്സിനെത്തോളിലേറ്റുന്നതുംഎന്നെയുമുണര്‍ത്തുവാ, നെന്നയമൃതൂട്ടുവാന്‍,കദളിവന ഹൃദയ നീഡത്തിലൊരു കിളിമുട്ടഅടവച്ചു കവിതയായ് നീ വിരിയിപ്പതുംജലകണികപോലവേ തരളമെന്‍ വാഴ്വിനൊരുനളിനദലമായി നീ താങ്ങായി നില്പതുംഅറിയുന്നു ഞാ, നെന്നില്‍ നിറയുന്നു നീ, യെന്റെഅമൃതമീ നിന്‍ സ്മൃതികള്‍ മാത്രം!ചിറകുകളില്‍ സംഗീതമുള്ള കളഹംസമേ!അരിയ നിന്‍ ചിറകിന്റെ-യൊരു തൂവലിന്‍ തുമ്പി-ലൊരു മാത്രയെങ്കിലൊരു മാത്ര, യെന്‍ വാഴ്വെന്നമധുരമാം സത്യം ജ്വലിപ്പൂ!അതു കെട്ടുപോകട്ടെ! -- നീയാകുമമൃതവുംമൃതിയുടെ ബലിക്കാക്ക കൊത്തീ...!മുണ്ഡിതശിരസ്കയായ് ഭ്രഷ്ടയായ്...