“മോനേ, ആ ചെക്ക് ഞാനവള്ക്ക് കൊടുക്കട്ടേ? അവളിന്നും വന്നിരുന്നു..”
ഞാനെന്തു പറയാന്, “ഓക്കേ, കൊടുത്തോ, ഈ പൈസ തിരിച്ചു കിട്ടാന് പോവുന്നില്ല എന്നറിയാല്ലോ അമ്മയ്ക്ക്!” Continue reading
Author: Rajesh Odayanchal
കുടുംബകലഹം സ്പെഷ്യല്
അമ്മയുടെ പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു അവര്ക്ക്. ചാലിങ്കാലെത്തിയപ്പോള് അവരുടെ കൂടെയിരുന്ന പെണ്കുട്ടി എണീറ്റുപോയി. നാഷണല് ഹൈവേയിലെ കുഴികളില് മാറിമാറി വീണുകൊണ്ടാ പ്രൈവറ്റ് ബസ്സ് പായുകയാണ്. തൊട്ടടുത്തുനില്ക്കുന്ന പുരുഷപ്രജകളാരും തന്നെ അവിടെ ഇരിക്കുന്നില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോള് ഞാന് മെല്ലെ ആ സീറ്റില് സ്ഥലം പിടിച്ചു. തടുച്ചുകൊഴുത്ത കുലീനത തുളുമ്പുന്ന മുഖമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. അവരെന്നെ ഒന്നു നോക്കി. പിന്നെ യാതൊരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ എനിക്കിരിക്കാന് പാകത്തിന് ഒന്ന് ഒതുങ്ങിയിരുന്നുതന്നു. മുമ്പില് അമ്മയുണ്ട്. അമ്മയ്ക്ക് സീറ്റ് കിട്ടിയിരുന്നില്ല. അമ്മയൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാല് വിളിച്ചിവിടെ ഇരുത്താം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, റോഡിലെ കുഴികളില് വീണ് ചാഞ്ചാടുന്ന ബസ്സില് അടിതെറ്റാതിരിക്കാന് അടുത്തുള്ള സീറ്റില് ചാരി ശ്രദ്ധയോടെ നില്ക്കുകയാണമ്മ.
ബസ്സില് കുറച്ചുപേര് നില്ക്കുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല് വലിയ തെരക്കില്ലായിരുന്നു. റോഡിന്റെ ശോചനീയാവസ്ഥയെകുറിച്ചും ഒരിക്കലെങ്കിലും മുഖ്യമന്ത്രി അച്ചുമ്മവന് ഈ വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യേണ്ട അവസരം വരുന്ന ഏതാനും മാസത്തിനുള്ളില് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്നും ഒക്കെയുള്ള വിഫലചിന്തകളില് ഊളിയിട്ട് ആ സ്ത്രീയോടൊപ്പം ഞാനിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അവരും ചിന്തിക്കുന്നത് ഈ റോഡിനെക്കുറിച്ചാവാം. കണ്ണൂര് ബോര്ഡ് വെച്ച ഒരു കെ. എസ്. ആര്. ടി. സി ബസ്സ് ഞങ്ങളെ കടന്ന് ആ കുഴികള്ക്കു മുകളിലൂടെ പറന്നുപോയി. ഞങ്ങളിരുന്ന ബസ്സ് പൊടിയാല് അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവര് മുഖം തിരിച്ച് മൂക്കുപൊത്തിയപ്പോള് മൂക്കില് ഒരു സ്വര്ണമൂക്കുത്തി തിളങ്ങുന്നതു ഞാന് കണ്ടു.
പുല്ലൂര്-പെരിയ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിനടുത്തുള്ള എഞ്ചിനീയര് കുഞ്ഞമ്പുവേട്ടന്റെ ഓഫീസില് പോയതായിരുന്നു അമ്മയും ഞാനും. സമയം വൈകുന്നേരം മൂന്നുമണിയോടടുത്തിരുന്നു. ചാലിങ്കാല് ഇറക്കം ഇറങ്ങിയപ്പോള് മുതല് വളരെ യാദൃശ്ചികമായി ഞാന് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. മുമ്പില്, ബസ്സിന്റെ ഡോറിനു പിന്നെലെ രണ്ടാമത്തെ സീറ്റിലിരുന്ന വളരേ ആഢ്യനായിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധന് കൂടെ കൂടെ എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. എഞ്ചിനീയര് കുഞ്ഞമ്പുവേട്ടനേക്കാള് ഇയാള്ക്ക് പ്രായമുണ്ടെന്ന് ഞാന് കണ്ടു പിടിച്ചു! ആരായിരിക്കും ഇയ്യാള്? ഇയാളെന്തിനായിരിക്കും എന്നെ നോക്കുന്നത്? എന്നെ അറിയുന്ന ആരെങ്കിലും? അല്ല, ആണെങ്കില് ഒന്നു ചിരിച്ചു കാണിക്കില്ലേ… ഇനി, തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ ഭര്ത്താവായിരിക്കുമോ? ആയിരിക്കുമോ?? എന്റെ സിരകളിലൂടെ ഒരു മിന്നല് പിണര് പാഞ്ഞുപോയി…
ആല്ല, ആവാന് വഴിയില്ല. അയാള്ക്ക് നല്ല പ്രായമുണ്ട്. അടുത്തിരിക്കുന്ന ചേച്ചിക്ക് ഒരു ചേരുന്നതല്ല, അച്ഛനായിരിക്കുമോ ഇനി? മകളുടെ അടുത്ത് ഒരുത്തന് നാണമില്ലാതെ കേറിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അയാള് പ്രകോപിതനായി എണീറ്റു വന്നാല് എന്തു ചെയ്യും? ഞാന് രണ്ടു കൈയും പൊക്കി മുമ്പിലെ സീറ്റിന്റെ പുറകിലെ കമ്പിയില് എല്ലാവരും കാണ്കെ തന്നെ വെച്ചു, ഇനി വയസ്സന്മൂപ്പര് ഹാലിളകി വന്നാല് എന്റെ കൈകള് ഒരു കുരുത്തക്കേടിനും കൂട്ടുനിന്നിട്ടില്ലെന്ന് പറയാന് ചുറ്റുവട്ടത്ത് നില്ക്കുന്നവരെങ്കിലും കൂടുമായിരിക്കില്ലേ…
ബസ്സ് മാവുങ്കാലെത്തി. വയോവൃദ്ധന് കഷ്ടപ്പെട്ട് എണീക്കുന്നു. ഇപ്പോള് ഈ ചേച്ചിയും ഇറങ്ങുമായിരിക്കും. ഞാന് അവര്ക്കിറങ്ങാന് പാകത്തിന് സ്ഥലം ഒരുക്കി റെഡിയാക്കി വെച്ചു. പക്ഷേ, അവര്ക്കിറങ്ങാനുള്ള ഭാവമില്ല. ഓ! അയാളുടെ ആരുമാവില്ല ഇവര്. എന്തൊക്കെ പൊട്ടത്തരങ്ങളാണ് ഞാന് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത്. പാവം വൃദ്ധന്! എന്തൊക്കെയോ തെറ്റിദ്ധരിച്ചുപോയി. പ്രായത്തെ ബഹുമാനിക്കണമായിരുന്നു. ഞാന് മനസ്സുകൊണ്ട് അയാളോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു.
ഇന്നിനി തിരിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിനു പോകേണ്ടതാണ്. കാസര്ഗോഡ് നിന്നാണു ബസ്സ്. എന്റെ ചിന്തകള് മറ്റേതൊക്കെയോ മേഖലകളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. ദൂരെ, അവള് ഇപ്പോള് എന്തെടുക്കുകയാവും? ചുറ്റും ടെസ്റ്റ്യൂബുകളില് നിറയെ ബാക്റ്റീരിയകളും വൈറസുമൊക്കെയായിട്ട്… ഈ പെണ്ണിന് വേറെ വല്ല ജോലിക്കും പോകാന് പാടില്ലയിരുന്നോ! എത്ര അപകടകരമാണ് ഇത്തരം ജോലികള്! ഒന്നു തെറ്റിയാല്, അറിയാതെ ഒരു സൂചി തറച്ചു കയറിയാല്!! ഞാന് മൊബൈല് എടുത്ത് കലണ്ടര് തുറന്നുവെച്ചു. അവള് കാണാം എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദിവസത്തേക്ക് ഇനിയും പത്തിരുപതു ദിവസങ്ങള് കാത്തിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആരോ ശക്തിയായി എന്റെ ചുമലില് വന്ന് ചാരിയപ്പോള് ഞാന് ഓര്മ്മകളുടെ പിടിവിട്ട് ഞെട്ടിയറിഞ്ഞു. ദേ, ആ വയോവൃദ്ധന് എന്റെ തൊട്ടരികില്!
ഇയാളപ്പോള് മാവുങ്കാലില് ഇറങ്ങിയില്ലേ! വെളുത്ത മുണ്ടും വെള്ള ഷര്ട്ടും വിലകൂടിയ കണ്ണടയും ഒക്കെ ഉള്ള അയാള് ഒരു പക്കാ മാന്യന് തന്നെ. അയാളുടെ ആ ചാരല് എനിക്കത്ര ദഹിച്ചില്ല. ഞാന് ഈര്ഷ്യയോടെ അയാളെ ഒന്നമര്ത്തി നോക്കി. അയാള് അപ്പുറത്തെ സീറ്റിന്റെ കമ്പിയേലേക്കു ചാരാന് തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്കിടെ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ഞാനിരിക്കുന്ന സീറ്റിലേക്കു നോക്കും. വെളുത്ത് സുന്ദരമായ ആ മുഖം വല്ലാതെ ചുളുക്കി വികൃതമാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അയാള്ക്കവിടെ നില്ക്കാന് പറ്റുന്നില്ല. മനസ്സില് അയാളെന്നെ ആഞ്ഞടിക്കുന്നതും പുളിച്ച തെറിപറയുന്നതും ഞാന് അറിഞ്ഞു. ഞാന് പക്ഷേ ഒന്നുമറിയാത്ത പാവത്തെ പോലെ ചേച്ചിയോട് ചേര്ന്നിരുന്നു. ബസ്സില് രണ്ടുപേര് മാത്രമേ ഇപ്പോള് നില്ക്കുന്നുള്ളൂ. കിഴക്കുംകര സ്റ്റോപ്പില് എത്തിയപ്പോള് സ്ത്രീ റിസര്വേഷന് സീറ്റുകള് ഏകദേശം കാലിയായി. അയാള് ആ സ്ത്രീയെ വല്ലാത്ത ശക്തിയില് തോണ്ടി വിളിച്ചു. ഒരു സ്വപ്നത്തില് നിന്നെന്ന പോലെ അവര് ഞെട്ടിയറിഞ്ഞു.
“ദാ ലേഡീസ് സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവിടെ പോയി ഇരുന്നോ…”
“ഇനി അത്രല്ലേ ഉള്ളൂ, സാരമില്ല”
അയാള് വീണ്ടും അതേ വാക്യം ആവര്ത്തിച്ചു. അവരും അതേ ഉത്തരം വീണ്ടും ആവര്ത്തിച്ചു. അവര് പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. കിഴക്കുംകരയില് നിന്നും കാഞ്ഞങ്ങാടേക്ക് ഒരു കിലോമീറ്റര് പോലും ദൂരമില്ല. പിന്നെ ഇയാള്ക്കിതെന്തിന്റെ കേട്? ഇന്നൊരു കുടുംബകലഹം ഉറപ്പ്! ബസ്സ് കാഞ്ഞങ്ങാടെത്തി. അയാള് ആദ്യം ഇറങ്ങി, ബസ്സിന്റെ മുമ്പിലേക്ക് മാറി നിന്നു. ഞാന് തൊട്ടുപിന്നലെ ഇറങ്ങി. അയാള് എന്നെ നോക്കി. മുഖാമുഖം! ഞാന് ഒന്നു ചിരിച്ചു. ഒരു കൊച്ചു കുസൃതിയോടെ ഒന്നു കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ച് നേരെ നടന്നു. അമ്മ പിന്നാലെ ഓടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
മംഗല്യം തന്തുനാനേന…
ഞാന് ആലോചിക്കുകയാണ്. 24 വയസ്സുവരെ പെണ്ണിനെ കണ്ണിലുണ്ണിയെ പോലെ വളര്ത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും അവിടെ ഉണ്ട്. ആദ്യത്തെ കുട്ടിയായ അവളുടെ വിവാഹ കാര്യത്തില് അവര്ക്ക് ഒത്തിരി പ്രതീക്ഷകള് കാണില്ലേ! സ്വപ്നങ്ങള് ഉണ്ടാവില്ലേ!! ആ പ്രതീക്ഷകള്ക്കും സ്വപ്നങ്ങള്ക്കുമിടയില് നിന്നുവേണം എനിക്കവളെ പറിച്ചെടുക്കേണ്ടത്… ആ സങ്കടപ്പുഴയില് നിത്യേന കുളിച്ചിട്ടാവണം ജീവിതകാലം മുഴുവന് അവളെന്നോടൊപ്പം കഴിയേണ്ടത്. അവര് എന്നിട്ടും മകളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. “എന്തു കൈവിഷമാണ് നിനക്കവന് കലക്കിത്തന്നത്? അത്രയ്ക്കു പഞ്ചാരയാണോ അവന്” എന്നാണവര് ചോദിച്ചത്.. (ഇവിടുത്തെ പഞ്ചാരയ്ക്ക് മധുരതരമായത് എന്ന അര്ത്ഥം മാത്രം കൊടുത്താല് മതി). അവരറിയുന്നുണ്ടോ ഈ മകളെ പ്രാരംഭം മുതലേ പിന്തിരിപ്പിക്കാന് ഞാന് പെട്ട പാട്!
ഏട്ടന് പറഞ്ഞത്രേ “മോളേ പ്രേമിക്കുന്നതില് തെറ്റില്ല; പക്ഷേ, നീ ഓര്ക്കണം നമ്മുടെ കുടുംബത്തില് ആരുമിങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടില്ല..” എന്ന്. അവരെയൊക്കെ ഭരിക്കുന്നത് ഈ ചീഞ്ഞുനാറിയ ജാതീയതയാണ്. കുലീനമാണെന്ന് സ്വയം അങ്ങ് കല്പിച്ച് മൂഢസ്വര്ഗത്തിലെ തമ്പുരാന്മാരായി കഴിയുകയാണവര്… അവരിലേക്ക് എത്രമാത്രം കമ്യൂണിസം ഓതിക്കൊടുത്താലും കേറില്ല. ഈ കോവിലകത്ത് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊരു വിപ്ലവകാരി ഉണ്ടായി എന്നെനിക്കറിയില്ല. ജാതീയത എന്ന ദുര്ഭൂതത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി തീണ്ടാപാടകലെ നിര്ത്താന് ഇനി എന്നാണു നമുക്കാവുക? നിയമം ഇത്തരം വിവാഹങ്ങള്ക്കു പച്ചക്കൊടി കാണിക്കുമായിരിക്കും – അതിലല്ലല്ലോ കാര്യം. എല്ലാവരുടേയും സന്തോഷത്തോടെ നടന്നാലല്ലേ അതൊരു മംഗളകാര്യമാവുകയുള്ളൂ.
അവള് അച്ഛനോടൊഴിച്ച് എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു… അമ്മ പറഞ്ഞത്രേ നീ രണ്ടു ശവങ്ങള് കാണേണ്ടി വരും എന്ന്. ഇതു നടന്നില്ലെങ്കില് ഒരു ശവം നിങ്ങളും (എന്തോ ഭാഗ്യം അതില് അവളെന്നെ ഉള്പ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല) കാണേണ്ടി വരുമെന്ന് അവള് അതേ നാണയത്തില് തിരിച്ചടിച്ചു… അമ്മയ്ക്ക് അത്ഭുതമായി! ഇന്നുവരെ മറുത്തൊരുവാക്കു പറയാത്ത പെണ്ണു ഒരു സുപ്രഭാതത്തില് വായില്കൊള്ളാത്ത വാക്കുകള് പറയുന്നതുകേട്ടവര് തേങ്ങി… അവള് ചിന്തിക്കാന് ശേഷിയുള്ള ഒരു പെണ്ണായി മാറിയത് അവര് അറിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കാര്യത്തില് യുക്തമായ തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള പ്രാപ്തിയെങ്കിലും അവള്ക്കായി എന്നവര് സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുന്നില്ല. അവര്ക്കിന്നും അവള് കളിക്കൊഞ്ചല് വിട്ടുമാറാത്ത കുഞ്ഞാണ്. വൈകുന്നേരം വിളിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുത്തില്ലെങ്കില് അമ്മയ്ക്കുറക്കം വരില്ലത്രേ! പക്ഷേ, അതിനു ശേഷം മറ്റൊരാള്ക്കു കൂടി അവള് മുത്തം കൊടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവര്ക്കറിയില്ലല്ലോ…
അച്ഛനൊരിക്കല് പറഞ്ഞത്രേ “ജാതിയൊക്കെ രണ്ടാമത്, ആണിന്റേയും പെണ്ണിന്റേയും ഇഷ്ടം തന്നെയാണു മുഖ്യം” എന്ന്. അതു പക്ഷേ, അകന്ന ബന്ധുവായ മറ്റൊരു പെണ്കുട്ടിയുടെ കാര്യത്തിലാണ്. സ്വന്തം കാര്യം വരുമ്പോള് സംഗതി എന്താവുമോ എന്നതു കണ്ടറിയണം. അച്ഛനങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള് അവള് അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.. അമ്മ കണ്ണുരുട്ടി!! എന്നിട്ടച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: “പിള്ളേരുടെ മുമ്പില് നിന്നും ഓരോ വിടുവായിത്തം പറഞ്ഞോ – അവസാനം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും” എന്ന്.
എന്തോ ആ അമ്മയുടെ മനസ്സമാധാനം പോയിരിക്കുകയാണ്. ഒരു കൊച്ചു തമാശ എന്ന രീതിയില് വേണം കാര്യങ്ങള് വീട്ടില് അവതരിപ്പിക്കാന് എന്നു ഞാനവളോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. അവള് തുടങ്ങിയതും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നുവത്രേ.. പക്ഷേ, സെക്കന്റുകള്ക്കകം സംഭവം പക്കാ സീരിയസ് ആയി – കരച്ചിലായി പിഴിച്ചിലായി ഉപവാസമായി! സഹോദരിപ്പെണ്ണിനോട് ന്യൂട്ടറില് കാര്യങ്ങള് അവതരിപ്പിച്ച് അവളുടെ സപ്പോര്ട്ട് വാങ്ങിച്ചാല് വീട്ടിലെ രഹസ്യനീക്കങ്ങള് അറിയാനാവുമമെന്ന് ഞാനവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. സീരിയലിലും സിനിമയിലുമൊക്കെ കാണുന്നതുപോലെ വളരെ ഈസിയായി കാര്യം നടത്താമെന്ന് അവള് കരുതിവശായി എന്നു തോന്നുന്നു.
ആലോചനകള് തകൃതിയായി നടക്കാന് അധികസമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ദിവസം മൂന്നും നാലും വെച്ചു വന്നുപോയി. ഗള്ഫ്, അമേരിക്ക, സൗത്താഫ്രിക്ക, യൂണിവേഴ്സിറ്റി, പട്ടാളം, പ്ലസ്ടു ലിസ്റ്റിങ്ങനെ നീളുന്നു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടവര് തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു. മറ്റു ചില വിരുതന്മാര് പെണ്ണ് പോകുന്നിടങ്ങളില് കൂട്ടുകാരുമായി വന്ന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ടൗണില്, അമ്പലത്തില്, … ലീലാവിലാസങ്ങള് ഇങ്ങനെ അരങ്ങേറുമ്പോള് അവളുടെ നിശബ്ദയാമങ്ങളില് അവളെന്നോട് സല്ലപിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു…
പ്രണയം എനിക്കു പുത്തരിയല്ല. പ്രണയത്തിന്റെ പലമുഖങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുമുണ്ട്. എട്ടാം ക്ലാസില് പഠിക്കുമ്പോള് കൂടെ പഠിക്കുന്ന പെണ്ണിന് പാട്ടുപുസ്തകം കൊടുത്ത് തുടങ്ങിയതാണെന്റെ പ്രണയം. തുടര്ന്നിങ്ങോട്ടുള്ള കാലം എനിക്കു ചാകര തന്നെയായിരുന്നു. പ്രേമിച്ച പല പെണ്കുട്ടികളേയും ഭംഗിയായി തന്നെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചയച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അവരൊക്കെ നല്ല നിലയില് ജീവിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പ്രണയം, വിവാഹം എന്നതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ ഒരു സാമാന്യസങ്കല്പം എനിക്കുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ മണ്ടൂസാവട്ടെ ആദ്യപ്രണനയത്തിന്റെ ത്രില്ലിലാണ്. സ്നേഹം ഒരാള്ക്കുമാത്രം കൊടുക്കാനുള്ളതാണെന്നവള് പറയുന്നു. ഇനിയൊരാള്ക്കതു ഷെയര് ചെയ്യാനവള്ക്കു വയ്യത്രേ! അതൊക്കെ അവിടെ നില്ക്കട്ടെ. ഇത്രേം പ്രായമായ (24 വയസ്സ്) ഒരു പെണ്കുട്ടി ആദ്യമായാണ് എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് അടുത്തത്. കല്യാണക്കാര്യവുമായി അമ്മ നടന്നപ്പോഴൊക്കെ കിട്ടിയതാവട്ടെ പ്ലസ്റ്റു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പതിനേഴുകാരികളെ ആയിരുന്നു. അതുവെച്ചു നോക്കുമ്പോള് എനിക്കു യോജിച്ചവള് ഇവള് തന്നെയാണ്. എന്നിട്ടും അവളോട് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് പിന്തിരിപ്പിക്കാന് പലയാവര്ത്തി ശ്രമിച്ചതായിരുന്നു. എന്റെ ഉപദേശങ്ങള് അവളിലെ എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൂട്ടുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള് ഞാനാ പരിപാടി നിര്ത്തി…
ഒരു കവിതാശകലം
പരനിന്ദവീശുന്ന വാളിനാല് ചൂളിപ്പോകാ
പരകോടിയില് ചെന്ന പാവന ദിവ്യസ്നേഹം
മാംഗല്യമെന്നത് ഒരു ചരടിനാല് മാത്രം തീരുന്ന ഒന്നാണോ? ആ ചരടില് കോര്ത്തിണങ്ങുന്നത് രണ്ടു കുടുംബങ്ങള് കൂടിയല്ലേ. അണുകുടുംബത്തിലേക്കു ചുരുങ്ങിയ ഇക്കാലത്ത് അതിനൊന്നും പ്രസക്തിയില്ലെന്നാണോ? ജതികോമരങ്ങളുടെ വിലക്കുകളൊന്നും വില പോവില്ല. ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ് ബന്ധുക്കളുടേയും ജാതിക്കരുടേയും ഇടയിലുണ്ടാവുന്ന നാണക്കേടാണ് അച്ഛനമ്മമാരെ ഇതില് നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ചോറുണ്ട് കൈയും കഴുകി ഏമ്പക്കം വിട്ടുപോകുന്ന ആ പാര്ട്ടീസിന്റെ വാക്കുകളല്ല മകളുടെ സന്തോഷമാണു വലുതെന്ന് ഇവര് മനസ്സിലാക്കുമോ എന്തോ? എന്തായാലും എനിക്കിപ്പോള് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞേ പറ്റൂ, മംഗല്യം തന്തുനാനേന… അതു രജിസ്ട്രാര് തരുന്നതാവട്ടെ, അമ്പലത്തിലെ പൂജാരി തരുന്നതാവട്ടെ, ലോക്കല് കമ്മിറ്റി സെക്രട്ടറി തരുന്നതാവട്ടെ… വേറെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നെങ്കിൽ നല്ലൊരു ജീവിതം ഇവൾക്ക് കിട്ടണം എന്നേ ആഗ്രഹമയി ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. തന്നിലുറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കലാബോധത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ പറ്റുന്ന നല്ലൊരു ജീവിതം ഇവൾക്കും ഭാവിയിൽ കിട്ടണം – ഒരാഗ്രഹമാണത്.
ഒരു പിന് കുറിപ്പുകൂടി:
ഇതു വായിക്കുന്ന നല്ലവരായ എന്റെ കൂട്ടുകാര് നല്ല ശോകഗാനങ്ങള് ഉണ്ടെങ്കില് ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യണമെന്ന് അഭ്യര്ത്ഥിക്കുന്നു. കാലക്കേടിനിതെങ്ങാനും പൊട്ടിപ്പോയാല് ഒന്നു രണ്ടാഴ്ചയെങ്കിലും ഇരുന്നു കേള്ക്കേണ്ടേ! ഇല്ലെങ്കില് നിങ്ങള് ചോദിക്കില്ലെ എന്തു കോപ്പിലെ പ്രണയമാണെടാ ഇതെന്ന്!!ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഗൂഗിള് ബസ്സില് നടന്ന ചര്ച്ചാവിശേഷങ്ങളിലേക്കുകൂടി നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു! ലിങ്കിവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. (ഗൂഗിൾ ബസ്സ് പ്ലാറ്റ്ഫോം ഇടയ്ക്കവർ നിർത്തിയതിനാൽ ലിങ്ക് ആക്റ്റീവല്ല ഇപ്പോൾ)
💫 പൊരുത്തമാണ് ജീവിതം
പ്രണയിക്കാനും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഒന്നു കൂടിച്ചേരാനും ഒരു ആണും ഒരു പെണ്ണും മാത്രം മതി. എന്നാൽ, വിവാഹം അങ്ങനെയല്ല. അത് രണ്ട് സംസ്കാരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കൂടിച്ചേരലാണ്, രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തമാണ്. ആ പൊരുത്തമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തുറകളിലും നമുക്ക് വേണ്ടത്. ജീവിതം ഒരു നീണ്ടകഥ തന്നെയാണ്, സാന്ദർഭികമായി പലപല കടമ്പകളും ഇടയ്ക്കു വന്നേക്കും. കൂടെ നിൽക്കാൻ കുടുംബം തന്നെയുണ്ടെന്നുള്ള കാര്യം ഏറെ ഗുണകരമാവുന്നു.
ഞങ്ങൾ പ്രണയിച്ചു; പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളും സംസ്കാരങ്ങളും തമ്മിൽ പൊരുത്തമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ആ സങ്കടപ്പുഴ അന്ന് അങ്ങനെ ഒഴുകിയത്. എല്ലാവരുടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ആശീർവാദത്തോടെയും നടന്നാലേ അതൊരു മംഗളകാര്യമാവുകയുള്ളൂ. എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ വിജയങ്ങൾപോലും അന്നത്തെ കുടുംബത്തിന്റെ ചിന്താഗതികളെ മാറ്റുമായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും ഉറപ്പില്ല. എന്തുതന്നെയായാലും അവളന്നു വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചു; ഇപ്പോൾ രണ്ടു കുട്ടികളുടെ അമ്മയുമാണ്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ സുഖാന്വേഷണങ്ങൾ തിരക്കി അവളെത്താറുണ്ട്. അവൾക്ക്, എനിക്കും ആ പ്രണയം ഇന്നും മനസ്സിൽ അതേപോലെ ഉണ്ടെന്നറിയുക.
അതുകൊണ്ട്, പ്രണയം എത്ര തീവ്രമായാലും, ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കുടുംബങ്ങളുടെയും രണ്ടു കൂട്ടായ്മയുടേയും ചേർച്ച കൂടിയേ തീരൂ. ഈ തിരിച്ചറിവാണ്, എന്റെ ഈ വിഷാദകഥ വായിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും ലഭിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ഗുണപാഠം എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.
ദി വ്യാജന്
ഇന്നലെ രാത്രിയായി വീട്ടിലെത്താന്.
നിറയേ ഗട്ടറുള്ള റോഡും നല്ല മഴയും കാരണം ബാംഗ്ലൂര് – കാസര്ഗോഡ് ബസ്സ് ഒന്നരമണിക്കൂറോളം വൈകി.
“ഇന്നു ഞാന് കാണും കിനാക്കളെല്ലാം …. ” എന്ന കവിതയും മൂളിപ്പോയ ഞാന് Continue reading
തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങള്
“ടേയ് രാജേഷ്, ഉന്നുടെ മലയാളത്തിലേ മൊത്തം എവുളു എഴുത്തുക്കള് ഇരുക്ക്ഡാ?”
മലയാളത്തില് മൊത്തം എത്ര അക്ഷരങ്ങള് ഉണ്ട്? എന്ന്! ഇന്നലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് സ്നാക്സ് കഴിക്കുന്നതിനിടയില് അപ്രതീക്ഷിതമായി തമിഴന് ഗുണശേഖരന് എന്നോടു ചോദിച്ചു… ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി! ഇവനിതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണ്? ശരിക്കും അറിയാന് വേണ്ടി ചോദിച്ചതാവുമോ അതോ വേറെ വല്ല ഗൂഢലക്ഷ്യവുമുണ്ടോ? എന്താണൊരുത്തരം പറയുക? സാധാരണ കുനുഷ്ടുപിടിച്ച ചോദ്യങ്ങള് ഉണ്ടാവുന്ന സമയമാണ് ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള സ്നാക്ടൈം. ഞാനൊന്നാലോചിച്ചു നോക്കി.
അതിനിടയില് വീണ്ടും വന്നു ചോദ്യം:
“നീ എം.എ. മലയാളം താനേ!”
അതേ! എം. എ മലയാളം തന്നെ! എന്നുവെച്ച് യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പും കൂടാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിച്ചാല് എന്താണൊരുത്തരം പറയുക?. ശരിക്കും എത്ര അക്ഷരങ്ങള് ഉണ്ട്? ലക്ഷേപലക്ഷം മസ്തിഷ്കതരംഗങ്ങള് തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി സേര്ച്ചു തുടങ്ങി. ഋ-ന്റെ ദീര്ഘവും നകാരത്തിന്റെ ദ്വന്ദ്വഭാവവും സംവൃതോകാരവും ഒക്കെ എന്റെ മസ്തിഷ്കമണ്ഡലത്തില് വട്ടം ചുറ്റുന്നു. തൊട്ടടുത്തു നിന്ന് ഌകാരം പല്ലിളിച്ചു കാണിക്കുന്നു! ഇതിനേക്കുറിച്ചൊക്കെ നിലനില്ക്കുന്ന ആയിരമായിരം ചര്ച്ചകള് എന്റെ കാതുകളില് വന്നലയ്ക്കുന്നു… തനിയേ നില്ക്കുന്ന സ്വരങ്ങളും സ്വരക്കൂട്ടുമായി നില്ക്കുന്ന വ്യഞ്ജനങ്ങളും അര്ദ്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും സ്വരസഹായമില്ലാതെ നില്ക്കുന്നവയും എല്ലാം ചുറ്റും നിരന്നുനിന്ന് ആര്ത്തു ചിരിക്കുന്നു… എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞേ പറ്റൂ…
“എന്തിനാണു നിനക്കതിപ്പോള്?” ഒരു തല്ക്കാല ആശ്വാസത്തിനായി ഞാനൊരു നമ്പറിട്ടു…
“ടേയ്! സൊല്ലെടാ, ഉനക്ക് തെരിയുമാ? തെരിയാതാ?”
തമിഴന് വിടുന്ന ഭാവമില്ല. കൈവിരലിലെണ്ണാവുന്ന പത്തിരുപത്ത് അക്ഷരങ്ങളും വെച്ച് ഇവനെന്തിനാ മറ്റവന്റെ നെഞ്ചത്തുകേറാന് വരുന്നത്! ഇവനറിയുമായിരിക്കുമോ മലയാളത്തിലെ എണ്ണത്തില് വഴങ്ങാത്ത അക്ഷരങ്ങളുടെ പകിടകളി? തമിഴന്മാര് മുടിഞ്ഞ ഭാഷാസ്നേഹികളാണത്രേ! സിനിമയ്ക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് പേരിടനമെങ്കില് എക്സ്ട്രാ നികുതി വാങ്ങുന്നവരാണത്രേ തമിഴന്മാര്! പോരെങ്കില് അടുത്തിടെ കോയമ്പത്തൂരില് വെച്ച് ലോക ക്ലാസിക്കല് തമിഴ് സമ്മേളനം (ചെമ്മൊഴി മാനാട്) നടത്തി വിജയിപ്പിച്ചതിന്റെ ഹാങ്ഓവര് ഇതുവരെ വിട്ടുമാറിയിട്ടുമില്ല… ഹേയ്! അതൊന്നുമായിരിക്കില്ല! ചിലപ്പോള് വെറുതേ അറിഞ്ഞിരിക്കാന് വേണ്ടി ചോദിച്ചതാവും…
കോയമ്പത്തൂരു നടന്നത് ഡി.എം.കെ നടത്തിയ പാര്ട്ടി സ്റ്റണ്ടാണെന്നാണു തമിഴന് മോഹനന് പറയുന്നത്. മധുരയിലും ട്രിച്ചിയിലും ഡി.എം.കെ.യ്ക്കു നല്ല സ്വാധീനമുണ്ട്. കോയമ്പത്തൂരില് അതല്പം പിന്നോട്ടാണ്. അപ്പോള് അതൊന്നു മിനുക്കിയെടുക്കാന് തമിഴ്മക്കള്ക്കിടയില് ചെലവാകുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ആയുധം – അവന്റെ പൈതൃകത്തില് കേറിപ്പിടിക്കുക തന്നെ… ഈ ഒരു സമ്മേളനത്തിനു വേണ്ടി 760 കോടിരൂപ ചെലവാക്കിയത്രേ! ഭയാനകം!! സംമ്മേളനനഗരിയിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാന് പുതിയ റോഡുകള്, പുതിയ ബസ്സ്റ്റാന്ഡ് എന്നുവേണ്ട പലതരത്തിലുള്ള നിര്മ്മാണങ്ങള്. എല്ലായിടത്തും ഡി.എം.കെ കാരന്റെ കൊടി പാറിപ്പറന്നു. അവിടെ നടന്നത് പഴയ അണ്ണാച്ചിസിനിമയിലെ പാട്ടുകളും അതുപോലെ കൊച്ചുകൊച്ചു പരിപാടികളുമായിരുന്നത്രേ. എങ്ങനെ കംമ്പ്യൂട്ടറില് തമിഴ് അക്ഷരങ്ങള് വരുന്നു തുടങ്ങിയതിനേകുറിച്ചുള്ള ക്ലാസുകള് അങ്ങനെ പോകുന്നു മോഹനന്റെ കണ്ടെത്തലുകള്…
പക്ഷേ എന്റെ പ്രശ്നം അതല്ലല്ലോ! മലയാളത്തില് എത്ര അക്ഷരങ്ങളുണ്ട്? എന്താണു പറയേണ്ടതെന്ന് ഒരെത്തും പിടിയുമില്ല. 49 എന്നു പറഞ്ഞാലോ, അതോ 51 വേണോ? 56 അക്ഷരങ്ങള് ഉണ്ടെന്നും കേള്ക്കുന്നു. വിക്കിപീഡിയയില് എവിടേയോ വായിച്ചതോര്ത്തു – അത് 53 ആയിരുന്നു എന്നാണോര്മ്മ! ഏതു പറഞ്ഞാലും ഇക്കാര്യത്തില് ഒരുത്തന് തര്ക്കിച്ചു നില്ക്കാന് പറ്റും എന്നതിനാല് ചെറിയൊരാശ്വാസം തോന്നി. പക്ഷേ, അങ്ങനെ തര്ക്കിച്ചു പിടിച്ചു നില്ക്കാന് ഉള്ള കഴിവെനിക്കില്ല താനും. 49, 51, 53, 56 ഇതില് ഏതു പറയണമെന്ന ആശങ്കയായി പിന്നീട്…
പൊടുന്നനേ മഴമംഗലത്തിന്റെ ഭാഷാനൈഷധം ചമ്പുവിലെ വരികള് മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി:
അമ്പത്തൊന്നക്ഷരാളീ കലിതതനുലതേ! വേദമാകുന്ന ശാഖി-
ക്കൊമ്പത്തന്പോടു പൂക്കും കുസുമതതിയിലേന്തുന്ന പൂന്തേന്കുഴമ്പേ!
ചെമ്പൊല്ത്താര്ബാണഡംഭപ്രശമനസുകൃതോപാത്തസൗഭാഗ്യലക്ഷ്മീ –
സമ്പത്തേ! കുമ്പിടുന്നേന് കഴലിണ വലയാധീശ്വരീ വിശ്വനാഥേ!
ക്കൊമ്പത്തന്പോടു പൂക്കും കുസുമതതിയിലേന്തുന്ന പൂന്തേന്കുഴമ്പേ!
ചെമ്പൊല്ത്താര്ബാണഡംഭപ്രശമനസുകൃതോപാത്തസൗഭാഗ്യലക്ഷ്മീ –
സമ്പത്തേ! കുമ്പിടുന്നേന് കഴലിണ വലയാധീശ്വരീ വിശ്വനാഥേ!
അതേ ശ്ലോകം തന്നെ! മണ്ഡലവിളക്കു കാലമാവുമ്പോള് ചക്കിട്ടടുക്കം ഭജനമഠത്തില് നിന്നും എല്ലാ ശനിയാഴ്ചകളിലും കേള്ക്കാറുള്ള മൈക്കുഴി വിജയന്മാഷിന്റെ ശബ്ദസൗകുമാര്യത്താല് സ്ഫുടം ചെയ്തെടുത്ത ശ്ലോകം! സ്രഗ്ദ്ധര വൃത്തം പഠിക്കുമ്പോള് എന്നോ ബൈഹാര്ട്ടാക്കിയ അതേ ശ്ലോകം!
അമ്പത്തൊന്നു പറഞ്ഞാലോ? വേദമാകുന്ന വടവൃക്ഷത്തിന്റെ കൊമ്പില് പൂത്ത പൂവില്നിന്നും ഊര്ന്നുവന്ന തേനാണോ ശരിക്കും മലയാളഭാഷ? അതിന്റെ ഒറിജിന് ഇപ്പറഞ്ഞ ആദിദ്രാവിഡന്റെ തമിഴുതന്നെയല്ലേ! വെറുതേ സംസ്കൃതത്തിന്റെ തൊഴുത്തിലേക്കു കൊണ്ടു പോകേണ്ടതുണ്ടോ! ഗുണശേഖരന് ഇനി അതില് കേറിപിടിക്കുമോ? ഹേയ്! ഈ പൊട്ടനിതൊന്നുമറിയില്ലായിരിക്കും…
ക മുതല് മ വരെ ഉള്ള വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ കാര്യത്തില് സംശയം ഇല്ല 25 എണ്ണം, മധ്യമങ്ങള് നാലെണ്ണം – യ, ര, ല, വ. ഊഷ്മാക്കള് മൂന്നെണ്ണം – ശ, ഷ, സ. ഹ എന്ന ഘോഷി. ദ്രാവിഡമധ്യമങ്ങളായ ള, ഴ, റ എന്നിവ മൂന്നെണ്ണം. മൊത്തം 36 എണ്ണം. സ്വരങ്ങളാണു പ്രശ്നക്കാര്. അം – ഉണ്ട്, അഃ ഉണ്ട്. ഋ – ന്റെ ദീര്ഘമായ ൠകാരമുണ്ട് . ഌകാരമുണ്ട്; ൡകാരമുണ്ട്. ഇതിനൊക്കെ പുറമേ സ്വരസഹായമൊന്നുമില്ലാതെ നില്ക്കാന് ചങ്കുറപ്പുകാണിച്ച ല്, ന്, ണ്, ര്, ള് എന്നീ ചില്ലക്ഷരങ്ങള് അഞ്ചെണ്ണമുണ്ട്; ചന്ദ്രക്കല എന്ന സംവൃതോകാരമുണ്ട്… വേണ്ട ഇതൊക്കെ കൂട്ടിയാല് അമ്പത്താറിലും നില്ക്കില്ല. അക്ഷരങ്ങളുടെ ഈ അസ്ഥിരതകൂടി പരിഹരിക്കാന് പറ്റാത്തവരാണല്ലോ മലയാളത്തിനു ക്ലാസിക്കല്ഭാഷാപദവി വേണമെന്നു പറഞ്ഞ് അലമുറയിടുന്നത് എന്നോര്ത്ത് സങ്കടം തോന്നി. സംഘകാല കൃതികളുടെ 30 ശതമാനം മലയാളിക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണത്രേ! തമിഴന്റെ തല്ലു വാങ്ങിക്കാനുള്ള പുറപ്പാടു തന്നെ! അതവിടെ നില്ക്കട്ടെ…
ഞാന് പറഞ്ഞു:”അമ്പത്തൊന്ന്!” എന്നിട്ടവനെ ഒളിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി. ആ മുഖത്ത് വല്ല ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടോ? മുഖം ചുളിച്ചവന് വല്ലതും പറയാന് തുടങ്ങുന്നുണ്ടോ? ആദിദ്രാവിഡന്റെ ഗംഭീരമാര്ന്ന ഭാഷാസ്നേഹശൗര്യത്താല് ഈ അഭിനവദ്രാവിഡന് എന്റെ പാഴ്വാക്കുകളെ തല്ലിത്തകര്ക്കുമോ! ഇല്ല!! അവന്റെ മുഖം അത്ഭുതം കൊണ്ടു വിടരുന്നു!
“ടേയ്!! നിജമാണ്ടാ!!”
“ഞാനെന്തിനു കള്ളം പറയണം? സത്യം – പരമസത്യം!” ഹാവൂ അപകടമൊന്നുമില്ല! ആശ്വാസം! എന്നാലും ഈ ഇത്തിരി സമയം കൊണ്ടെന്റെ മനസ്സെവിടെയൊക്കെ പോയി!!
ഇവനോടാരോ പറഞ്ഞത്രേ മലയാളത്തില് 31 അക്ഷരങ്ങളാണുള്ളതെന്ന്. അതൊന്നു കണ്ഫേം ചെയ്യുക എന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഗുണശേഖരന്. അമ്പത്തൊന്നെന്ന് കേട്ടപ്പോള് അവന്റെ അത്ഭുതം വര്ദ്ധിച്ചതാതാണ്. അവന് മലയാളത്തെ സ്തുതിച്ചു…
പിന്നെ അവിടെ നടന്നതൊരു കൊലപാതകമായിരുന്നു… കിട്ടിയ അവസരം വിടാതെ മലയാളത്തിന്റെ ഗുണഗണങ്ങള് ഞാനവനു മുന്നില് നിരത്തി. ഏതക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളേയും അനായാസം പറയുന്ന മലയാളിയുടെ മിടുക്കിനെ പൊലിമയോടെ വര്ണ്ണിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ ഏതുകോണില് പോയാലും തട്ടുകടവെച്ചിരിക്കുന്ന മലയാള മെയ്വഴക്കത്തെ പ്രകീര്ത്തിച്ചു. എല്ലാം കേട്ട് തമിഴന് കണ്ണുമിഴിച്ച് വിഴുങ്ങസ്യാ എന്നു നിന്നു. എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സില് ആ ചോദ്യം ചോദ്യമായി തന്നെ അവശേഷിച്ചു…
“ടേയ് രാജേഷ്, ഉന്നുടെ മലയാളത്തിലേ മൊത്തം എവുളു എഴുത്തുക്കള് ഇരുക്ക്ഡാ?”
—————- * —————- * —————-
അല്പം അക്ഷരവിചാരം
മലയാളത്തെ മറന്നവര്ക്കും മറന്നെന്നു നടിക്കുന്നവര്ക്കും ഒന്നോര്മ്മ പുതുക്കാന് അക്ഷരമാലയെ ഇവിടെ എടുത്തെഴുതുന്നു. ഒഴിവാക്കേണ്ടതിനെ ഒഴിവാക്കുക. എടുക്കേണ്ടതിനെ എടുത്തുകൊള്ളുക. എനിക്കിഷടമല്ലാത്തവയെ ആണ് ചുവന്ന നിറത്തില് കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സ്വരാക്ഷരങ്ങള് – ഉച്ചരിക്കാന് മറ്റു ശബ്ദങ്ങളുടെ സഹായമാവശ്യമില്ലാത്തവ
- അ
- ആ
- ഇ
- ഈ
- ഉ
- ഊ
- ഋ
- ൠ
- ഌ
- ൡ
- എ
- ഏ
- ഐ
- ഒ
- ഓ
- ഔ
- അം
- അഃ
- മൊത്തം 19 എണ്ണം
വ്യഞ്ജനങ്ങള് – സ്വരാക്ഷരങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ മാത്രം ഉച്ചരിക്കാന് പറ്റുന്ന ശബ്ദങ്ങള്.
ഉദാഹരണം: ക = ക് + അ, ച = ച് + അ
- ഖരം
- അതിഖരം
- മൃദു
- ഘോഷം
- അനുനാസികം
- വര്ഗ്ഗം
- ക
- ഖ
- ഗ
- ഘ
- ങ
- കണ്ഠ്യം (കവര്ഗ്ഗം)
- ച
- ഛ
- ജ
- ഝ
- ഞ
- താലവ്യം (ചവര്ഗ്ഗം)
- ട
- ഠ
- ഡ
- ഢ
- ണ
- മൂര്ധന്യം (ടവര്ഗ്ഗം)
- ത
- ഥ
- ദ
- ധ
- ന
- ദന്ത്യം (തവര്ഗ്ഗം)
- പ
- ഫ
- ബ
- ഭ
- മ
- ഓഷ്ഠ്യം (പവര്ഗ്ഗം)
- മൊത്തം 25 എണ്ണം
- യ
- ര
- ല
- വ
- മധ്യമം അഥവാ അന്തസ്ഥങ്ങള്
- നാലെണ്ണം
- ശ
- ഷ
- സ
- ഊഷ്മാക്കള്
- മൂന്നെണ്ണം
- ള
- ഴ
- റ
- ദ്രാവിഡമധ്യമം
- മൂന്നെണ്ണം
- ഹ
- ഘോഷി
- ഒരെണ്ണം
- ല്
- ന്
- ണ്
- ര്
- ള്
- ചില്ലക്ഷരങ്ങള്
- അഞ്ചെണ്ണം
- ം
- വിസര്ഗം
- ഃ
- അനുസ്വാരം
- ്
- വിരാമം
- ാ
- ി
- ീ
- ു
- ൂ
- ൃ
- െ
- േ
- ൈ
- ൊ
- ോ
- ൌ
- ്
- ൗ
- ചിഹ്നങ്ങള്
ഇനിയൊന്ന് എണ്ണി നോക്കുക! അറുപതെണ്ണമായിരിക്കുന്നു. ഐ എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലാന്നും പറഞ്ഞ് ചിലര് രംഗത്തു വന്നിരുന്നു. കാരണം, ‘ഐ’ എന്ന പ്രത്യേക ചിഹ്നമില്ലാതെതന്നെ ‘അയി’ എന്നെഴുതിയാല് തീരാവുന്നതേ ഉള്ളൂ അതെന്നായിരുന്നു അവരുടെ വാദം. ‘ഫ’ എന്ന അക്ഷരത്തേയും രണ്ടുതരത്തില് ഉച്ചാരിക്കുന്നുണ്ട് നമ്മള്. ആ രണ്ടാമത്തെ ഉച്ചാരണത്തിന് ഇനിയും അക്ഷരരൂപം കൈവന്നിട്ടില്ല. നകാരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഉച്ചാരണത്തിനേയും ഇവിടെ പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല; ഇനിയും അക്ഷരങ്ങള്, അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള് കൂടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മുകളിലെ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു ചിലര് പറയുന്നു. അത്തരം അക്ഷരങ്ങള് ഉള്ള പുസ്തകങ്ങളേ പറ്റി പറയേണ്ടിവരുമ്പോള് അതല്ലെങ്കില് അവ മറ്റൊരു മാധ്യമത്തിലേക്കു പകര്ത്തി എഴുതുമ്പോള് ഇത്തരം അക്ഷരങ്ങള് ഇല്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. വേറെന്തക്ഷരം വെച്ചു മാറ്റിയാലും അതാവില്ലല്ലോ.
കൂട്ടിവായിക്കാൻ
സൗഹൃദം
പെണ്ണിന്റെ സൗഹൃദം!
ഒരു രാത്രിയില് അവള് വീട്ടിലേക്കു വന്നില്ല;
അതിരാവിലെ എത്തിയ അവളോട് അവന് ചോദിച്ചു “ഇന്നലെ നീഎവിടെ പോയി?“
“ഓ! ഞാനിന്നലെ ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ വീട്ടില് പോയിരുന്നു – അവിടെ ഉറങ്ങിപ്പോയി!”
അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത പത്തു കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചവന് അന്വേഷിച്ചു…
ആര്ക്കും അതിനേക്കുറിച്ചറിയില്ലായിരുന്നു…!
ആണിന്റെ സൗഹൃദം!
ഒരു രാത്രിയില് അവന് വീട്ടിലേക്കു വന്നില്ല;
അതിരാവിലെ എത്തിയ അവനോട് അവള് ചോദിച്ചു “ഇന്നലെ രാത്രിയില് എവിടെ പോയി?“
“ഓ! ഞാനിന്നലെ ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ വീട്ടില് പോയിരുന്നു – അവിടെ ഉറങ്ങിപ്പോയി!“
അവന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത പത്തു കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചവള് അന്വേഷിച്ചു…
പത്തില് എട്ടുപേരും പറഞ്ഞു ‘അവനിന്നലെ എന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു‘ എന്ന്! രണ്ടുപേര് പറഞ്ഞത് ‘അവനിപ്പോഴും വീട്ടില് തന്നെ ഉണ്ട് – എണീറ്റിട്ടില്ല‘ എന്നും!!
ജിമെയില് html സിഗ്നേച്ചര്
യാഹുമെയിലില് html signature കൊടുക്കാനുള്ള സൗകര്യം മുമ്പുതന്നെ ഉണ്ട്. ഏതെങ്കിലും html editor-ല് ഒരു കുഞ്ഞു സിഗ്നേച്ചറുണ്ടാക്കി കോപ്പി എടുത്ത് അവിടെ പേസ്റ്റ് ചെയ്താല് മതിയാവും. എന്നാല് ജിമെയില് പോലുള്ള പല മെയില് സര്വീസുകളിലും ആ ഒരു സൗകര്യം നിലവില്ലില്ല. html ഉപയോഗിച്ച് അത്യാവശ്യം കളികള് കളിക്കുന്നവരെ നിരാശരാക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണത്. എന്നാല് വൈസ്സ്റ്റാമ്പെന്ന ഒരു മോസില്ല ആഡ്ഓണ് ഉപയോഗിച്ച് നമുക്കിത് ഭംഗിയായി ചെയ്യാവുന്നതാണ്. എന്റെ ജീമെയില് കിട്ടിയ പലരും, അതിലെ സിഗ്നേച്ചര് കണ്ടിട്ട് അതെങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയെന്നു ചോദിക്കുകയുണ്ടായി. (ദാ ഇവിടെ ഉണ്ട് ആ സിഗ്നേച്ചര്!)അന്നേ തോന്നിയ ഒരാശയമായിരുന്നു, ജിമെയില് സിഗ്നേച്ചറിനെ കുറിച്ചൊരു പോസ്റ്റ്. ഇതു കൊണ്ട് ജീമെയിലില് മാത്രമല്ല, മറ്റു പല മെയില്സര്വീസുകളിലും നമുക്ക് സിഗ്നേച്ചര് ഉണ്ടാക്കാവുന്നതാണ്.
സിഗ്നേച്ചര്
മെയിലിനു കീഴെ അല്പം ഭംഗിയില് പേരും അഡ്രസ്സും ഫോണ് നമ്പറും അതുപോലെ അത്യാവശ്യം ചിലകാര്യങ്ങളും html കോഡുപയോഗിച്ച് എഴുതുക എന്നേ സിഗ്നേച്ചര് എന്നതുകൊണ്ട് ഇവിടെ അര്ത്ഥമാക്കുന്നുള്ളൂ. അതിനായ് വേണമെങ്കില് ഇമേജുകളും ഉപയോഗിക്കാം. പിന്നീട് മെയില് കംമ്പോസുചെയ്യുമ്പോള് അതു താഴെ അറ്റാച്ച്ഡായി വരുന്നതു കാണാം. ഇമേജുകള് ഉപയോഗിക്കുന്നവര്, ആ ഇമേജുകള് ഓണ്ലൈനില് എന്നും സൂക്ഷിക്കാന് ഒരിടം(പിക്കാസ വെബ്ആര്ബം, നിങ്ങളുടെ വെബ്സ്പേസ്, ഇതുപോലെ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന്) കണ്ടെത്തുകയും അവിടെ ആ ഇമേജുകള് ആദ്യം തന്നെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതുമാണ്.
ഡൗണ്ലോഡുചെയ്യുക
മോസില്ലയില് ഈ ആഡ്ഓണ് ഇന്സ്റ്റാള് ചെയ്യുക. ഇതു ഡൗണ്ലോഡ് ചെയ്തശേഷം തുറന്നു വെച്ച മോസില്ല ബ്രൗസറിലേക്ക് ഡ്രാഗ് ചെയ്തുകൊണ്ടിട്ടാല് മതി. അപ്പോള് ഇന്സ്റ്റാള് ചെയ്യാനുള്ള ഓപ്ഷന് കിട്ടും. സാധാരണ ആഡ്ഓണ്സ് ഇന്സ്റ്റാള് ചെയ്യുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്. ആഡ്ഓണ് ഇന്സ്റ്റാള് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാന് ബ്രൗസര് ഒന്നു റീസ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്യാന് പറയും. ഇതിനായി ബ്രൗസര് ക്ലോസ് ചെയ്ത ശേഷം വീണ്ടും ഓപ്പണ് ചെയ്താല് മതിയാവും. ഇനി മോസില്ലയുടെ മുകളിലെ മെനുവില് ടൂള്സ് ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് അതിലെ ആഡ്ഓണ്സ് (Add-Ons) ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ആഡ്ഓണ്സിന്റെ ഒരു വിന്ഡോ ഓപ്പണ് ചെയ്തു വരുന്നതു കാണാം. അതില് എക്സ്റ്റന്ഷന്സ് (extensions) എന്നൊരു ടാബുണ്ടാവും. അതു ക്ലിക്കുചെയ്ത് താഴെ വൈസ്സ്റ്റാമ്പ് എന്നൊരു എക്സ്റ്റന്ഷന് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തിട്ടുണ്ടോ എന്നു നോക്കുക: ചിത്രം നോക്കിയാല് കൂടുതല് മനസിലാവും.
ഇതില് വന്നാല് നിങ്ങളുടെ ആഡ്ഓണ് കൃത്യമായിതന്നെ ഇന്സ്റ്റാള്ഡ് ആണെന്നര്ത്ഥം.
സിഗ്നേച്ചര് ഉണ്ടാക്കുക
വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചുചെയ്യേണ്ട ഒരു കാര്യമാണിത്. നിങ്ങള്ക്ക് ഏതെങ്കിലും html എഡിറ്റര് ഉപയോഗിച്ച് നല്ലൊരു സിഗ്നേച്ചര് ഉണ്ടാക്കാവുന്നതാണ്. (ഞാന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അഡോബിന്റെ ഡ്രീംവീവറാണ്) സ്റ്റൈല്സ് ഒക്കെ ഇന്ലൈന് ആയിത്തന്നെ കൊടുക്കണം. ഇമേജുകള് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില് മുകളില് പറഞ്ഞത് ഓര്മ്മയുണ്ടല്ലോ അവ ഓണ്ലൈനില് എന്നും ഉണ്ടാവുന്ന വിധം ഏതെങ്കിലും ഒരു സെര്വറില് വേണം സൂക്ഷിക്കാന്. ഇനി ഇതൊന്നുമറിയാത്തവര്ക്ക് ഞാന് ഉപയോഗിക്കുന്ന സിഗ്നേച്ചറിന്റെ കോഡുതരാം, അതിലെ കണ്ടറ്റുപാര്ട്ടില് നിങ്ങള്ക്കു വേണ്ടുന്ന മാറ്റങ്ങള് വരുത്തിയാല് മതി. അതില് കാണുന്ന ഇമേജ്സ് ഒക്കെ ഓണ്ലൈനില് തന്നെ ഉള്ളതിനാല് അതിനേകുറിച്ചും വേവലാതി വേണ്ട.
എന്റെ സിഗ്നേച്ചറിന്റെ കോഡ്.
<div style=”padding: 5px 5px 5px 15px; background: none repeat scroll 0% 0% rgb(255, 255, 255); border-top: 1px solid rgb(238, 238, 238); border-bottom: 1px solid rgb(238, 238, 238); -moz-border-radius: 3px 3px 3px 3px; height: 110px; margin: 0pt;”> <img style=”width: 70px; height: 70px; float: left; border: medium none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/rajesh-k-odayanchal.png”>
<div style=”font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 16px; color: rgb(187, 187, 187); font-weight: bold; margin-bottom: 3px;”>Rajesh K</div>
<div style=”font-size: 12px; color: rgb(136, 136, 136); line-height: 15px;”><span style=”font-size: 12px; color: rgb(0, 51, 102); padding-right: 5px; margin-top: 2px;”>Tel:</span>+91 – 9980591900</div>
<div style=”font-size: 12px; color: rgb(136, 136, 136); line-height: 15px;”><span style=”font-size: 12px; color: rgb(0, 51, 102); padding-right: 5px; margin-top: 2px;”>Email:</span><a href=”#” style=”font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px; color: rgb(91, 153, 254); text-decoration: none;”>rajeshodayanchal@gmail.com</a></div>
<div style=”font-size: 12px; color: rgb(136, 136, 136); line-height: 15px; margin-bottom: 9px;”><span style=”font-size: 12px; color: rgb(0, 51, 102); padding-right: 5px; margin-top: 2px;”>Website:</span><a href=”https://chayilyam.com/stories” target=”_blank” style=”font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px; color: rgb(91, 153, 254); text-decoration: none;”>https://chayilyam.com/stories</a></div>
<div style=”display: block; float: left;”>
<ul style=”margin: 0pt; padding: 0pt; list-style: none outside none; width: auto;”>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My LinkedIn Profile” href=”http://in.linkedin.com/in/rajeshodayanchal”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/linkedin.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Twitter Account” href=”http://www.twitter.com/odayanchal/”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/twitter.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Facebook Account” href=”http://www.facebook.com/#%21/odayanchal”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/facebook.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Orkut Profile” href=”http://www.orkut.co.in/Main#Profile?uid=2307759227150664180″><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/orkut.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Delicious Bookmarks” href=”http://delicious.com/rajeshodayanchal/”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/delicious.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Stumbled Sites” href=”http://www.stumbleupon.com/stumbler/rajeshodayanchal/”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/stumble.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Youtube Videos” href=”http://www.youtube.com/user/rajeshodayanchal”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/youtube.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Picasa Web albums” href=”http://picasaweb.google.com/rajeshodayanchal/”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/picasa.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Flickr Web albums” href=”http://www.flickr.com/photos/90118566@N00/”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/flickr.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Myspace Account” href=”http://www.myspace.com/328788045″><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/myspace.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Google Profile” href=”http://www.google.com/profiles/rajeshodayanchal”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/google.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Yahoo Profile” href=”http://profiles.yahoo.com/u/LX5WYYFN6J3ZWSY2DPB257GRUE”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/yahoo.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My WordPress Account” href=”http://en.wordpress.com/odayanchal/#my-blogs”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/wordpress.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My Blog” href=”http://www.moorkhan.blogspot.com/”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/blog.png”></a> </li>
<li style=”float: left; list-style: none outside none; display: inline; width: 32px; margin: 0pt; padding: 0pt; outline: medium none; border: medium none;”><a style=”height: 32px; width: 32px; display: block;” target=”_blank” title=”My RSS Feeds” href=”http://feeds.feedburner.com/Chayilyam”><img style=”margin: 0pt; padding: 0pt; border: medium none; outline: medium none; text-decoration: none;” src=”https://chayilyam.com/stories/signature/rss.png”></a> </li>
</ul>
</div>
</div>
ഈ കോഡിന്റെ പ്രിവ്യു ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഈ കോഡ് ഇതുപോലെ കോപ്പി എടുക്കുക.
ഈ കോഡില് തിരുത്തലുകള് വരുത്താന് പ്രയാസം തോന്നിയതായി പലരു പറഞ്ഞതിനാല് കോഡ് എഡിറ്റിംങിനെ കുറിച്ച് അല്പം കൂടി വിശദമായി ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. (click here >> ). അതുകൂടി കാണുക.
- ഒരു നോട്പാഡില് അതു പേസ്റ്റ് ചെയ്യുക – ഒരു html എഡിറ്റാറാണെങ്കില് വളരേ നല്ലത്.
- പേര്, നമ്പര് എന്നിവ മാറ്റുക,
- സോഷ്യല് നെറ്റ്വര്ക്കിലെ നിങ്ങളുടെ പ്രൊഫൈല് ലിങ്ക് കണ്ടുപിടിച്ച് വളരെ ശ്രദ്ധാപൂര്വം മാറ്റുക,
- ഇനി ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന സോഷ്യല് നെറ്റ്വര്ക്ക് ലിങ്കില് ഏതെങ്കിലും ഒന്നില് നിങ്ങള്ക്ക് പ്രൊഫൈല് ഇല്ലെന്നു കരുതുക. അതപ്പോള് ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണല്ലോ. അതിന് ആ ലിങ്ക് ഉള്പ്പെട്ട <li> ടാഗ് ( <li> style=”float:…. മുതല് </li> വരെ ഉള്ള ഭാഗം) എടുത്തു കളഞ്ഞാല് മതി.
- ഇതില് ഇല്ലാത്തൊരു ലിങ്ക് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കാന് അല്പം പാടാണ്.
ഇനി ചെയ്യേണ്ടത്
ഇനി, മോസില്ല ഓപ്പണ് ചെയ്യുക. നേരത്തേ പറഞ്ഞ ആഡോണ് എടുക്കക ( click: tools -> Add-ons then Extensions) അതില് Options എന്നൊരു ബട്ടണ് ഇടതുവശത്തുണ്ടാവും അതു ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ഇപ്പോള് വരുന്ന വിന്ഡോ ഒന്നു നന്നായി നോക്കുക. അതില് Choose your Signature: എന്നുണ്ട്; Your Details: എന്നൊരു സെക്ഷന് ഉണ്ട് – അതില് തന്നെ HTML എന്നൊരു ബട്ടണ് ഉണ്ട്. അതില് ക്ലിക്ക് ചെയ്താല് വിഷ്വല് (Visual) എന്നായി അതിന്റെ പേരു മാറുന്നതു കാണാം. അതിനു താഴെ വലിയൊരു ടെക്സ്റ്റ്ബോക്സും കാണാം. HTML എന്നു പേരുള്ള ബട്ടണ് ക്ലിക്ക് ചെയ്താല് വരുന്ന ഈ ബോക്സില് നമ്മള് നേരത്തേ നോട്പാഡില് തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന html code പേസ്റ്റ് ചെയ്താല് മതി. ഇനി വേണമെങ്കില് ഏറ്റവും താഴെ ഉള്ള Preview എന്ന ബട്ടണ് ക്ലിക്ക് ചെയ്താല് അതെങ്ങനെ വരുമെന്നു കാണാനുമാവും. ഇനി എല്ലാം OK കൊടുത്തു ക്ലോസ് ചെയ്യുക.
ഇനി നിങ്ങളുടെ ജിമെയില് ഓപ്പണ് ചെയ്യുക. അവിടെ സെറ്റിംങ്സില് ജെനറല് പാര്ട്ടില് താഴെ സിഗ്നേച്ചര് എന്ന ഭാഗം നോക്കുക. അവിടെ താഴെ കാണുന്നതു പോലെ വന്നു കാണും.
അത്യാവശ്യം വേണ്ട എഡിറ്റിംങുകള് ഇവിടേയും നടത്താം. രണ്ട് സിഗ്നേച്ചര് വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കില് ഒന്ന് ഇവിടെവെച്ചു തന്നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തേക്ക്. സിഗ്നേച്ചര് ബോക്സില് സിഗ്നേച്ചര് വന്നു കഴിഞ്ഞാല് വീണ്ടും മോസില്ലയുടെ ടൂള്സില് ആഡോണ്സില് പോയി ആ ആഡോണിനെ എടുക്കുക. അതിനി വേണ്ട. അതവിടെ കിടന്നാല് മെയില് സിഗ്നേച്ചറില് ഇനി രണ്ട് സിഗ്നേച്ചര് വനുകൊണ്ടിരിക്കും. അവിടെ നിന്നു തന്നെ Uninstall ചെയ്തു കളഞ്ഞേക്ക്… അല്ലെങ്കില് ഡിസേബിള് ചെയ്തു വെച്ചേക്ക്. (ഡൗണ്ലോഡുചെയ്യുക എന്ന മുകളിലെ ഹെഡിംങിനു കീഴിലുള്ള ചിത്രം നോക്കുക. uninstall ചെയ്യാനും disable ചെയ്യാനും ഉള്ള ബട്ടണുകള് കാണാവുന്നതാണ്.)
വളരെ എളുപ്പമാണിത്. കോഡ് എഡിറ്റുചെയ്യുമ്പോള് നല്ല ശ്രദ്ധ വേണം. എന്റെ ജീമെയില് സിഗ്നേച്ചറിന്റെ ഗുട്ടന്സ് പിടികിട്ടിക്കാണുമെന്നു കരുതുന്നു. സ്വന്തമായി ഇതിനുവേണ്ട കോഡ് എഴുതുമ്പോള് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം അതിന്റെ സ്റ്റൈല് ഇന്ലൈനായി തന്നെ എഴുതണം എന്നതാണ്. പുതിയൊരു സിഗ്നേച്ചര് ഉണ്ടാക്കി തരണമെന്ന് ആരും പറഞ്ഞേക്കരുത് 🙂 പലര്ക്കും പല ഐഡിയ ആണല്ലോ ശ്രമിച്ചു നോക്കുക. വിജയിച്ചാല് ഒരു മെയില് എനിക്കും അയക്കാന് മറക്കരുത്!
ഓജോബോര്ഡ് റീലോഡഡ്!
എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭമുണ്ടെന്ന്. ആദ്യമായി ഓജോബോര്ഡിനെ കുറിച്ച് ഞാന് കേള്ക്കുന്നത് Continue reading
ചേലിയക്കാരന്റെ പ്രേതം
ഭൂത, പ്രേത, പിശാചുകളെ എനിക്ക് എന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലും, വടവൃക്ഷങ്ങളായ കരിമ്പനകളിലും പാലമരത്തിലും എന്തിനേറെ, കുടുസ്സുമുറികളിലും, തട്ടിന്പുറങ്ങളിലും രക്തദാഹികളായ ഇവറ്റകള് സസുഖം വാണിരുന്നുവത്രേ!. മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലെവിടെയോ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന എന്റെയീ കടുംവര്ണ്ണകാമനകള് എന്നും കൗതുകം ജനിപ്പിച്ചിരുന്നു. ബല്യകാലം ചെലവഴിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിഗ്രാമത്തിന്റെ ശക്തമായ സ്വാധീനത്തില് ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങളിലെ യുക്തിരാഹിത്യവും അപകടവും തിരിച്ചറിയാന് ചെറുപ്പത്തിലേ സാധിച്ചിരുന്നു. യുക്തിയുടെ ശക്തമായ തടവറയില് ഗതികിട്ടാതെ ഈ ദുരാത്മാക്കള് ശ്വാസം മുട്ടിവന്നു. പ്രേതങ്ങള് വിഹരിക്കുന്ന കാവിലും ഇടവഴികളിലും ഇരുള്നിറഞ്ഞ വനമേഖലയിലും ശവക്കോട്ടയിലും സന്ധ്യാനേരങ്ങളില് നടന്നു ഞാന് പേടി മാറ്റി. അവരെന്നെ വിട്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി വിടപറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു; കൂടെ ദൈവവിശ്വാസവും. ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ടുവശങ്ങളായിരുന്നു എനിക്ക് ദൈവവും ഈ പറഞ്ഞ ദുരാത്മാക്കളും. ഗുഡ്ബൈ പറഞ്ഞവരൊഴിഞ്ഞു പോയപ്പോള് പിന്നീടുകണ്ട പല ആചാരങ്ങളും ഒരു ചെറുചിരിയോടെ കണ്ടു നില്ക്കാനായി. എങ്കിലും ഒരാചാരത്തേയും ഞാന് എതിര്ക്കുന്നില്ല.
ഇതൊരു ബാക്ഗ്രൗണ്ട് വിവരണം. അതവിടെ നില്ക്കട്ടെ. നമുക്ക് നമ്മുടെ തീമിലേക്ക് വരാം. ഇതൊരു പ്രേതകഥയല്ല, ചില പ്രേതങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള കഥയാണ്. ജിജി ജോര്ജെന്ന വട്ടന് സയന്റിസ്റ്റും ഞാനും കോളേജിന്റെ വകയിലുള്ള ഒരു പ്രേതഭവനത്തില് പാര്ത്തുവന്നിരുന്ന കാലം. അഞ്ചാറേക്കറോളം വരുന്ന കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ഒത്ത നടുക്കായിരുന്നു ആ വലിയ വീട്. വിശാലമായ മച്ചകവും വലിയ മുറ്റവും സൈഡില് തന്നെ വലിയൊരു കിണറും – പഴയ ഒരു ഹിന്ദു ഭവനം.
പ്രതികാരദാഹിയായ ചേലിയക്കാരന്
പണ്ടേതോ ചേലിയക്കാരന്മാരുടേതായിരുന്നു ആ വീട്. ഒരു കാരണവര് അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കു താമസിച്ചു വന്നിരുന്നു. ഒരിക്കല്, ആ കാരണവരെ വീടിനു പുറകിലുള്ള വഴിയില് വെച്ചാരോ അതി ദാരുണമായി വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തി! രക്തം വാര്ന്നുവാര്ന്ന് അയാള് മരിച്ചു!! മാസങ്ങള്ക്കുശേഷം പ്രതികാരദാഹിയായി അയാള് ഉയര്ത്തെണീറ്റു… കറുത്ത കരിമ്പടം പുതച്ച്, രാത്രിയുടെ നിഗൂഡയാമങ്ങളില് അയാള് ദേളിയിലൂടെ അലഞ്ഞു നടക്കാന് തുടങ്ങി. നിശബ്ദരാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അയാളുടെ ദീനരോധനം പലരുടേയും ഉറക്കം കെടുത്തി. പലരും പ്രേതത്തെ കണ്ടു ഭയന്നു. ഇടവഴികളില് നിന്നയാള് ചരല്മണ്ണു വാരിയെറിയും. ഭയത്തിന്റെ കറുത്ത പുക ഗ്രാമാന്തരങ്ങള് താണ്ടി. ചേലിയക്കാരന്മാരുടെ പ്രേതത്തിന് കാഠിന്യമേറുമത്രേ! അങ്ങനെ ആ സ്ഥലവും വീടും ഒറ്റപ്പെട്ടു. നാട്ടുകൂട്ടങ്ങളാലോചിച്ചു. കണ്ണൂരിലെ പിലാത്തറയില് നിന്നും സുള്യത്തുനിന്നും ഉപ്പളയില്നിന്നും മംഗലാപുരത്തു നിന്നും മന്ത്രവാദികള് വന്നു. പഠിച്ച വിദ്യകളൊക്കെ നോക്കിയിട്ടും പരേതാത്മാവു വഴങ്ങിയില്ല. പൂജകള് പലതു കഴിഞ്ഞു. ഹവ്യഗ്രവ്യങ്ങളാല് പ്രേതം പൂര്വാധികം ശക്തനായി മാറി. രാത്രിഞ്ചരന്മാരെ ഉപദ്രവിക്കാന് കൂടി തുടങ്ങിയപ്പോള് രാത്രി സഞ്ചാരം എന്നെന്നേക്കുമായി നിലച്ചു. ആരോ പറഞ്ഞതറിഞ്ഞ് കര്ണാടകയിലെ ചിക്കമാംഗ്ലൂരില് നിന്നും ഒരു ഉഗ്രന് മന്ത്രവാദിയെ നാട്ടുകാര് കൊണ്ടു വന്നു. ഉഗ്രപ്രതാപിയായി ആ മന്ത്രവാദി മരണം നടന്ന ഈ വീട്ടില് താമസമാക്കി. മാന്ത്രിക കളങ്ങള് തലങ്ങും വിലങ്ങും വരച്ചു. മൂന്നു ദിവസത്തെ ഉഗ്രമായ ഉച്ചാടനത്തിനൊടുവില് പ്രേതം മാന്ത്രികന്റെ കാല്ക്കീഴിലമര്ന്നു. അദ്ദേഹം അതിനെ ഒരു കുഞ്ഞു കുടത്തിലേക്കാവാഹിച്ചു, ചുവന്ന പട്ടിട്ടു മൂടി. കരിമ്പടം കീറിമുറിച്ച് ഭദ്രമായി കെട്ടി. മൂന്നാം നാള് പുലര്ച്ചെ ആദ്യയാമത്തില് ചെമ്പരിക്ക കടല്ത്തീരത്തേക്കു പോയി, മന്ത്രധ്വനികളോടെ കടലില് നിമഗ്നം ചെയ്തു. കടുത്തപ്രയോഗങ്ങള് നടത്തിയ മാന്ത്രികന് നന്നേ ക്ഷീണിതനായി കാണപ്പെട്ടു. നാടുകാര് ബഹുമാനാദരങ്ങള് നല്കി അദ്ദേഹത്തെ യാത്രയാക്കി. മൂന്നാം നാള് ആ മഹാമന്ത്രികന് തന്റെ മാന്ത്രികകളത്തില് മരിച്ചു വീണു… ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യമായി അതവിടെ കിടക്കട്ടെ, എന്തായാലും ചേലിയക്കാരന്റെ ശല്യം പിന്നീട് ദേളീ നിവാസികള്ക്കുണ്ടായിട്ടില്ല.
സുരസുന്ദരിയായ പതിനേഴുകാരി
വര്ഷങ്ങള് കടന്നു. കഥകള് കടങ്കഥകളായി തലമുറകള് കൈമാറി. ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പലരിലൂടെയും കൈമറിഞ്ഞു. ഈ കഥ നടക്കുമ്പോള് അവിടെ സുന്ദരിയായൊരു മധുരപതിനേഴുകാരിയുണ്ട്. പ്രഭാതപൂജയ്ക്കു ശേഷം നടയിറങ്ങിവരുന്ന ലക്ഷ്മീദേവിയെ പോലെയുള്ള അവളുടെ പ്രസരിപ്പില് വിശാലമായ ആ പുരയിടം കോരിത്തരിച്ചു. ചെറുവാല്യക്കാര് മനക്കോട്ടകളില് അവളെ ചേര്ത്തുവെച്ചൊരു ജീവിതക്രമം ത്വരിതപ്പെടുത്തി. അവരുടെ സങ്കല്പഭോഗങ്ങളിലെ നിത്യ സന്ദര്ശകയായി ആ സുരസുന്ദരി.
കടക്കണ്ണേറിനാല് അവളെല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു വന്നു. ഒരു നാള് നാടിനെ നടുക്കിക്കൊണ്ടവള് ആ വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറേ മുറിയില് തൂങ്ങി മരിച്ചിരിക്കുന്നു! എന്തോ നിസാരമായ മോഹഭംഗമെന്ന് വീട്ടുകാര്. ദുര്നിമിത്തങ്ങളുടെ അകമ്പടിയില് ആ കുടുംബം വീടും പറമ്പും വിറ്റെങ്ങോ പോയി.
പുതിയ താമസക്കാര്
ആരേയും കാത്തുനില്ക്കാതെ വര്ഷങ്ങള് പിന്നേയും കടന്നു. സ്ഥലം കോളേജിന്റെ കൈയിലായി; ഞങ്ങളവിടുത്തെ താമസക്കാരായി! ഭൂതപ്രേതാദികളിലൊന്നും തീരെ വിശ്വാസമില്ലാത്തയാളായിരുന്നു ജിജി ജോര്ജും. അവന് വീട്ടില് പോകുമ്പോള് ഞാനും ഞാന് വീട്ടില് പോകുമ്പോള് അവനും തനിച്ചായി. യാതൊരുവിധ ശല്യങ്ങളും ഞങ്ങളെ തേടിയെത്തിയിരുന്നില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ ജിജി സി.പി.സി.ആര്. ഐ-ലേക്കു മാറി. താമസം അവിടെ ക്വാര്ട്ടേസിലായി; ഞാനിവിടെ തനിച്ചു. പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും എത്തുന്ന സന്ദര്ശകനായി ജിജി. അങ്ങനെ വരുന്ന ദിവസങ്ങളില് ഒത്തിരി സമയം വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുക പതിവായിരുന്നു. ജിജി പോയപ്പോള് അവന്റെ റൂമിലേക്ക് ഞാന് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു. എന്റെ റൂമിലെ കട്ടിലും അതേ റൂമില് തന്നെ എടുത്തു വെച്ച് വളരെ വിശാലമായിട്ടായിരുന്നു എന്റെ ശയനം.
രാവിലെ ചായ കുടിക്കാന് പോകുമ്പോള് അഹമ്മദിക്ക ചോദിക്കും “സാറേ, അവിടെ ഇപ്പോ ശല്യങ്ങളൊന്നുമില്ലല്ലോ? അല്ലാ, ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ താമസം!”. ചായക്കടക്കാരന് അഹമ്മദിക്കയില് നിന്നുമാണ് മുകളിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞങ്ങള് അറിഞ്ഞത്. ചൊവ്വയും വ്യാഴവുമാണത്രേ പ്രേതങ്ങളുടെ വിഹാരരാവുകള് (കാസര്ഗോഡ് മുസ്ലീങ്ങള്ക്കിടയില് പ്രേതമിറങ്ങുന്നത് വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയാണ്!). ഞാനവിടെ ഒറ്റയ്ക്കു താമസിക്കുന്നതില് വലിയ വേവലാതിയായിരുന്നു മൂപ്പര്ക്ക്.
മ്യൂട്ടേഷന്
ഒരുനാള് ബയോടെക്നോളജിയിലെ പുതിയ അദ്ധ്യാപകനായി ജിജിയുടെ ക്ലാസ്മേറ്റ് മുസ്തഫ വരികയുണ്ടായി. അണുമാത്രജീവാംശങ്ങളെക്കുറിച്ച് സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു പഠിച്ചിരിക്കുന്ന മുസ്തഫ ഒരു കൊച്ചു പുലിയാണെന്നു ജിജി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. കണ്ണൂരില് നിന്നും എന്നും ട്രൈനില് വരുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് എന്റെ കൂടെ താമസിക്കുന്നെങ്കില് താമസിച്ചോളൂ എന്നൊരിക്കല് ഞാന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ മൂപ്പര് എന്റെ കൂടെ കൂടാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ ഒരു നാള് വന്നു. വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള് ഞാന് വീടിനെ കുറിച്ച് ചെറിയൊരു ചിത്രം നല്കിയിരുന്നു. മുസ്തഫ പക്ഷേ വാചാലനായി, ബാഗ്ലൂരില് ആദ്യത്തെ പ്രോജക്റ്റ് ചെയ്യാന് പോയപ്പോള് താമസിച്ച വീട്ടിലെ ഭീകരാന്തരീക്ഷവും ഫൈനല് പ്രോജക്റ്റിന് തിരുവനന്തപുരത്ത് പോയപ്പോള് താമസിച്ചവീട്ടിലെ അഭൗമപ്രതിഭാസത്തെ പറ്റിയും അവിടെ പത്തിവിടര്ത്തിയാടിയ പാമ്പിനേ പറ്റിയും അവന് പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞതു കേട്ടപ്പോള് അത്രയ്ക്കു ഭീകരതയോ സംഭവബഹുലതയോ ഒന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത വീടായിരുന്നു ഇത്.
എന്റെ റൂമില് നിന്നും ഒരു കട്ടില് പിടിച്ച് മറ്റേ റൂമില് കൊണ്ടുപോയിട്ടു. റൂമൊക്കെ ഒന്നു വൃത്തിയാക്കിയെടുത്തു. വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള് അഹമ്മദിക്കയുടെ ഹോട്ടലിലേക്ക് ചായ കുടിക്കാന് പോയി. മുസ്തഫയെ കണ്ട അഹമ്മദിക്ക പണ്ടേത്തെ കഥകള് ആവര്ത്തിച്ചു. എന്റെ ധൈര്യത്തെ പ്രകീര്ത്തിച്ചു. എനിക്കൊരു കൂട്ടുകിട്ടിയതില് ആ പാവം മനുഷ്യന് ആശ്വാസം കൊണ്ടു. ശാത്രത്തിന്റെയും മനഃശാസ്ത്രത്തിന്റേയും കൂട്ടു പിടിച്ച് മുസ്തഫയും തകര്ത്തു കയറി. രണ്ടുപേരുടേയും വാഗ്വാദങ്ങള്ക്കൊടുവില് ഞങ്ങള് വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയ മുസ്തഫ വീടിന്റെ എല്ലാ മൂലയും നടന്നു കണ്ടു. പുറത്തിറങ്ങി ചുറ്റുപാടുകളൊക്കെ നോക്കി. കിണറും അടുത്തുള്ള കുളവും കണ്ടു. തട്ടിന്പുറത്തു കേറിയപ്പോള് എലികള് നാലുപാടും ചിതറി ഓടുന്നതുകണ്ട് തിരിച്ചിറങ്ങി. രാത്രിയില് മൂപ്പനെന്റെ അടുത്തു വന്നു:
“മാഷേ, മാഷിന്റെ കയ്യില് പായയുണ്ടോ?”
ഞാന്: “പായയോ, കട്ടിലുമുണ്ട്, ബഡ്ഡുമുണ്ട് എന്തിനാണു പായ?” – പായ ഒന്നെന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും ആവശ്യമറിയണമല്ലോ.
മുസ്തഫ: “അല്ല, ഞാനും മാഷിനോടൊപ്പം ഈ മുറിയില് കിടന്നോളാം… താഴെ നിലത്ത്”
എനിക്കു ചിരിവന്നു, ആ കട്ടില് തന്നെ എടുത്തുകൊണ്ടുവരാമെന്നു ഞാന് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും കൂടി വൈകുന്നേരം അങ്ങോട്ടു മാറ്റിയ കട്ടില് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവെച്ചു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില് മുസ്തഫ വല്ലാതെ അസ്വസ്തനായിരുന്നു. ഞാന് കാര്യങ്ങളതേപടി ജിജിയോടു പറഞ്ഞു; സത്താര്ജിയോടു പറഞ്ഞു.
ഒരിക്കല് ജിജി വന്നപ്പോള് രാത്രിയില്, ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള സാധരണ സംഭാഷണമെന്ന നിലയില് അവിടെ നടന്നതെന്ന രീതിയില് ഒരു പ്രേതകഥ അതീവ തന്മയത്വത്തോടെ പറയുകയുണ്ടായി. സിറ്റൗട്ടിലിരുന്നു പിറ്റേ ദിവസത്തേക്കു പഠിപ്പിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള് പ്രിപ്പെയര് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു മുസ്തഫ. ഞങ്ങളുടെ കഥ പറച്ചില് പുരോഗമിച്ചു. പണ്ട് ജിജിയുടെ കഴുത്തില് കുരിശുമാലയുണ്ടായതു കൊണ്ടാണ് ശല്യമുണ്ടാവാതിരുന്നത് എന്നും, എന്റെ കൈയിലുള്ള ആദ്ധ്യാത്മരാമായണവും ഭഗവത്ഗീതയും കിടക്കുമ്പോള് സമീപത്തു തന്നെ വെക്കണമെന്നും ജിജി ഉപദേശിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് മുസ്തഫ വന്നപ്പോള് ഞങ്ങള് കഥ പറച്ചില് നിര്ത്തി. പിന്നെ ഇതിന്റെ റിസള്ട്ടറിയാന് ജിജി എന്നെ എന്നും വിളിക്കുമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമുണ്ടാവാതെ മൂന്നുനാലു ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം വളരെ യാദൃശ്ചികമായി മുസ്തഫ അതിനേപറ്റി ചോദിച്ചു. ഉള്ളില് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനാ കള്ളക്കഥ വീണ്ടും ആവര്ത്തിച്ചു.
പരിസമാപ്തി
അന്നു തന്നെ മുസ്തഫ കോളേജിന്റെ സമീപത്ത് അല്പം അകലെയായി മറ്റൊരു വീടു കണ്ടെത്തി. അങ്ങോട്ട് മാറാമെന്ന് എന്നെ ഒത്തിരി നിര്ബന്ധിച്ചു. ഞാന് പോയില്ല. പക്ഷേ, മുസ്തഫ ഒരു കടുംങ്കൈ ചെയ്തു. അവന് അന്നു തന്നെ കട്ടയും പടവും മടക്കി. പിന്നെ എന്നും രാവിലെ കണ്ണൂരില് നിന്നും കാസര്ഗോഡ് വരെ ട്രൈനില് വരും വൈകുന്നേരം തിരിച്ചു പോവും. രണ്ടുമൂന്നു മാസം ഇങ്ങനെ പോയിവന്ന മുസ്തഫ അവസാനം ആ പരിപാടിയങ്ങ് ഉപേക്ഷിച്ചു. ജിജിയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു – മുസ്തഫയുടേയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞു, വിവാഹത്തിന് ജിജിയും സബിതയും പോയിരുന്നുവത്രേ. ഈ കഥയൊക്കെ അറിയുന്ന മറ്റൊരാള് ഇപ്പോള് അമേരിക്കയിലുള്ള സത്താര്ജിയാണ്.
മുസ്തഫയാണ് എന്നോട് ഓജോബോര്ഡിനെ പറ്റിയും അതിന്റെ നിര്മ്മാണം പ്രവര്ത്തനം എന്നിവയെ കുറിച്ച് ആദ്യമായി പറഞ്ഞത്! പക്ഷേ, അതൊന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാനും മരിച്ചുപോയ ആ പതിനേഴുകാരിയോട് സംസാരിക്കാനുമായി ഞാനവന്റെ കാലുപിടിച്ചതായിരുന്നു. സമ്മതിച്ചില്ല. എന്നാല് പിന്നീട് ഞാന് ഓജോ ബോര്ഡിനെ അടുത്തറിഞ്ഞു – അതങ്ങ് ഏറ്റുമാനൂരില് നിന്ന്! അക്കഥ ദാ ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.!!
പശുവും ഭക്തിയും പിന്നെ മലയാളിയും
ഇങ്ങനേയും ഒരു ഭക്തിയോ!
ഒരാഴ്ചയായി കമ്പനി മാറിയിട്ട്. ജക്കസാന്ദ്രയിലേക്ക് രണ്ടു ബസ്സുകയറേണ്ട ഗതികേടിലാണിപ്പോള്. സമീപപ്രദേശത്ത് ഒരു വീടിനായി പലരോടും പറഞ്ഞു. പലരേയും വിളിച്ചു. ഇന്നു രാവിലെ റൂംമേറ്റായ ഷൈന് വര്ഗീസിന്റെ കൂടെ Continue reading
