അനുരാഗത്തിന്റെ അനശ്വര ലഹരി
മലയാള കവിതയെ കാല്പനികതയുടെ (Romanticism) വസന്തതീരങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ച കാവ്യഗന്ധർവ്വനാണ് ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള. പ്രണയവും വിരഹവും സൗഹൃദവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളിൽ എപ്പോഴും ഒരു ലഹരിയായി പെയ്തിറങ്ങിയിരുന്നു. ചങ്ങമ്പുഴയുടെ പ്രണയതീവ്രതയും സൗന്ദര്യബോധവും ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ട കവിതകളിലൊന്നാണ് ‘കാമുകൻ വന്നാൽ!’.
ഈ കവിതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ളതും വിവരസമ്പന്നവുമായ ഒരു അവലോകനം താഴെ നൽകുന്നു:
1. കവിതയുടെ കാതൽ: പ്രണയവും പ്രതീക്ഷയും
‘കാമുകൻ വന്നാൽ!’ എന്ന കവിത പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ, പ്രണയിതാവിന്റെ വരവിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെയും ആഗമന വേളയിലെ പരമാനന്ദത്തിന്റെയും ആവിഷ്കാരമാണ്.
-
പ്രതീക്ഷയുടെ വസന്തം: കാമുകന്റെ വരവ് പ്രകൃതിയിലും മനസ്സിലും ഉണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ അതീവ മനോഹരമായി കവി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. വിരഹത്തിന്റെ കരിനിഴലുകൾ മാറി പ്രണയത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറയുന്ന നിമിഷങ്ങളാണവ.
-
തീവ്രാനുരാഗം: കേവലമൊരു ശാരീരിക ബന്ധത്തിനപ്പുറം, ആത്മാവുകൾ തമ്മിലുള്ള ലയനമാണ് ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്ക് പ്രണയം. ആ തീവ്രത കവിതയിലെ ഓരോ വരിയിലും നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്.
2. ചങ്ങമ്പുഴയുടെ കാല്പനിക ഭാവം (Romanticism)
മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ കാല്പനിക യുഗത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് ചങ്ങമ്പുഴ. ഈ കവിതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല്പനിക ഭാവം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ദർശിക്കാം:
-
പ്രകൃതിയും പ്രണയവും: ചങ്ങമ്പുഴ കവിതകളിൽ പ്രകൃതി വെറുമൊരു പശ്ചാത്തലമല്ല, മറിച്ച് വികാരങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമാണ്. കാമുകൻ വരുമ്പോൾ മലരുകളും കാറ്റും പുഴയും ആ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു.
-
സംഗീതാത്മകത: വരികളുടെ താളബോധവും ശബ്ദസൗന്ദര്യവുമാണ് ഈ കവിതയെ ജനപ്രിയമാക്കുന്നത്. വായിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിൽ ഒരു സംഗീതം ഉണർത്താൻ ചങ്ങമ്പുഴയുടെ പദവിന്യാസത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ട്.
-
വികാരങ്ങളുടെ അതിപ്രസരം: യുക്തിയേക്കാൾ വികാരങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന കാല്പനിക ശൈലി കവിതയിലുടനീളം കാണാം. പ്രണയത്തിന്റെ ആനന്ദക്കണ്ണീരും കാത്തിരിപ്പിന്റെ വ്യാകുലതകളും ഇതിൽ ഇഴചേർന്നിരിക്കുന്നു.
3. പ്രണയ-സൗഹൃദങ്ങൾക്ക് ചങ്ങമ്പുഴ നൽകിയ മഹത്വം
ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്ക് പ്രണയവും സൗഹൃദവും കേവലം ലൗകികമായ ബന്ധങ്ങളായിരുന്നില്ല; അവ ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ചാലകശക്തികളായിരുന്നു.
“പ്രണയമില്ലെങ്കിൽ പ്രപഞ്ചമില്ല” എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യദർശനം.
തന്റെ സുഹൃത്തായ ഇടപ്പള്ളി രാഘവൻ പിള്ളയോടുള്ള ആത്മബന്ധം ‘രമണൻ’ എന്ന കൃതിയിലൂടെ അനശ്വരമാക്കിയ കവിയാണ് അദ്ദേഹം. ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ ആഴം തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രണയകവിതകളിലും നാം കാണുന്നത്. സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത, സർവ്വം സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രണയ സങ്കല്പമാണ് ‘കാമുകൻ വന്നാൽ!’ എന്ന കവിതയിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. സുഹൃത്തായും കാമുകനായും വഴികാട്ടിയായും മാറുന്ന ഒരു പ്രണയസങ്കല്പം കവി ഇതിൽ പരോക്ഷമായി പങ്കുവെക്കുന്നു.
4. കവിതയുടെ ഘടനാപരമായ സവിശേഷതകൾ
| സവിശേഷത |
വിവരണം |
| ഭാഷാശൈലി |
ലളിതവും എന്നാൽ അതീവ സുന്ദരവുമായ പദാവലി. സാധാരണക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ശൈലി. |
| പ്രധാന ഭാവം |
ശൃംഗാരം, കരുണം, അത്ഭുതം എന്നിവയുടെ സമന്വയം (പ്രധാനമായും വിപ്രലംഭ ശൃംഗാരത്തിൽ നിന്ന് സംഭോഗ ശൃംഗാരത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം). |
| ദർശനം |
പ്രണയമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യവും മഹത്വവുമെന്ന ദർശനം. |
ചങ്ങമ്പുഴയുടെ ‘കാമുകൻ വന്നാൽ!’ എന്ന കവിത വെറുമൊരു പ്രണയഗീതമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ വികാരവായ്പുകളുടെ ജീവസ്സുറ്റ ആവിഷ്കാരമാണ്. കാലം എത്ര കടന്നുപോയാലും, പുതിയ തലമുറകൾക്ക് പോലും ഈ കവിത ഹൃദ്യമാകുന്നത് അതിലെ ഭാവതീവ്രത കൊണ്ടാണ്. പ്രണയത്തെയും സൗഹൃദത്തെയും ഇത്രമേൽ ചായം ചാലിച്ച് ആദരിച്ച മറ്റൊരു കവി മലയാളത്തിലുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്. പ്രണയിക്കുന്നവരുടെയും പ്രണയം കൊതിക്കുന്നവരുടെയും മനസ്സിൽ ഈ വരികൾ എന്നെന്നും പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. കവിത വായിക്കുക:
“നിന്നാത്മനായകനിന്നു രാവില്
വന്നിടും വന്നാല് നീയെന്തു ചെയ്യും?”
“കോണിലെങ്ങാനു മൊഴിഞ്ഞൊതുങ്ങി
ക്കാണാത്ത ഭാവത്തില് ഞാനിരിക്കും!”
നിന്റെ ആത്മ നായകൻ ഇന്നുവരും; വന്നുചേർന്നാൽ നീ എന്താ ചെയ്യുക?
ഞാനാ മൂലയിലേക്കെങ്ങാനും മാറി കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ ഇരിക്കും.
“ചാരുസ്മിതം തൂകിസ്സാദരം, നിന് –
ചാരത്തണഞ്ഞാല് പിന്നെന്തു ചെയ്യും?”
“ആനന്ദമെന്നുള്ളില് തിങ്ങിയാലും
ഞാനീര്ഷ്യഭാവിച്ചൊഴിഞ്ഞു മാറും!”
സുന്ദരമായ മന്ദഹാസത്തോടെ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നാൽ പിന്നെ നീ എന്താ ചെയ്യുക?
ആനന്ദമൊക്കെ ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും അല്പം കോപമൊക്കെ കാണിച്ച് ഞാൻ മിണ്ടാതെ നിൽക്കും.
“ആ മദനോപമനക്ഷണ, ‘മെ-
ന്നോമനേ!’-യെന്നു വിളിച്ചു മന്ദം
നിന് കൈ കടന്നു പിടിച്ചെടുത്താല്
സങ്കോചം കൊണ്ടു നീയെന്തു കാട്ടും?”
കാമദേവനെ പോലുള്ള അവൻ അപ്പോൾ “എന്റെ ഓമനേ..“ എന്നു പതുക്കെ വിളിച്ച് നിന്റെ കൈപിടിച്ചാൽ അല്പം ലജ്ജയൊക്കെ തോന്നുന്ന നീ എന്താ ചെയ്യുക?
“ഉല്ക്കടകോപം നടിച്ചുടന് ഞാന്
തല്ക്കരം ദൂരത്തു തട്ടിമാറ്റും!”
അതിയായ കോപം അഭിനയിച്ച് ഞാനാ കൈയ്യുകൾ ദൂരേക്ക് തട്ടിക്കളയും.
“ആ നയകോവിദന് പിന്മടങ്ങാ-
താ നിമേഷത്തില് നിന് പൂങ്കവിളില്
അന്പിലോരാനന്ദസാന്ദ്രമാകും-
ചുംബനം തന്നാല് നീയെന്തു ചെയ്യും?”
പ്രിയങ്കരനായ വിദ്വാൻ മാറിനിൽക്കാതെ നിന്റെപൂങ്കവിളിൽ ആനന്ദം പകരുന്ന രീതിയിൽ സുന്ദരമായി ഒന്നുമ്മ വെച്ചാൽ പിന്നെ നീ എന്താ ചെയ്യുക?
“രോമഹര്ഷത്തി,ലെന് ചിത്തഭൃംഗം
പ്രേമസംഗീതം മുഴക്കിയാലും
‘നാണമില്ലല്ലോ, ശകല!’-മെന്നായ്
ഞാനോതു, മല്പ്പം പരിഭവത്തില്!”
പുളകം കൊള്ളുന്ന എന്റെ മനസ്സാകുന്ന വണ്ട് പ്രേമസംഗീതം മൂളിയാൽ പോലും “ഈ മനുഷ്യനു അല്പംപോലും നാണമില്ലേ“ എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ പരിഭവം നടിക്കും.
“എന്നിട്ടു മെള്ളോളം കൂസലില്ലാ-
തന്നിലയില് തന്നെ നിന്നു, വേഗം
ഇന്നവന് കാമവികാരധീരന്
നിന്നെത്തന് മാറോടു ചേര്ത്തണച്ചാല്
കോമളപ്പോര്മുലപ്പൊന് കുടങ്ങള്
കോരിത്തരിക്കെ നീയെന്തു ചെയ്യും?”
എന്നിട്ടും എള്ളോളം പോലും കുലുക്കമില്ലാതെ അതേ നിലയിൽ തന്നെ നിന്ന് കാമവികാരത്താൽ ഉത്തേജിതനായി അവൻ നിന്നെ മാറോട് ചേർത്ത് കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ മാർദവമായ പോർ മുലകൾ കോരിത്തരിക്കുമല്ലോ… അപ്പോൾ നീ എന്തു ചെയ്യും? 🙂
“പോ തോഴി ! പോ; ഞാന് പിന്നെന്തു ചെയ്യാന് ?
പോരേ കളിപ്പിച്ചതെന്നെയൊട്ടും?
പിന്നെയിന്നെന്തു ഞാന് ചെയ്യുമെന്നോ?-
പിന്നെ നീയാണെങ്കിലെന്തുചെയ്യും?
പോ പെണ്ണേ… നീ പോ… ഞാൻ പിന്നെ എന്താ ചെയ്യുക? നിനക്കെന്നെ ഇത്രേം നേരം കളിപ്പിച്ചതൊന്നും പോരേ? ഞാൻ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യുമെന്ന് നിനക്കറിയണോ? അല്ലെങ്കിൽ നീയാണെങ്കിൽ അപ്പോൾ എന്താ ചെയ്യുക?
………….
കവിത: ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപ്പിള്ള – കാമുകന് വന്നാൽ
കാമുകന് വന്നാല് കള്ളനു കേള്ക്കാന്
കഥപറയാമോ കിളിമകളേ
കരളിലിരിക്കും കിളിമകളേ
ഒരു കഥപറയാമോ കിളിമകളേ
കരളിലിരിക്കും കിളിമകളേ
നാണം കൂട്ടിയ പൊന്നഴിക്കൂട്ടില്
നീയെന്തിനിയും മറയുന്നു
അവനായ്ക്കരുതിയ കതിര്മണിയിനിയും
ആത്മാവില് നീയൊളിക്കുന്നു?
ദേഹം പാതി കുളിരും രാവില്
ദേവന് കനിയാന് വൈകുന്നു
വിരലില് കനവില് പാടിയ കൈകള്
വീണയ്ക്കായി വിതുമ്പുന്നു..
കാമുകന് വന്നാല് കള്ളനു കേള്ക്കാന്
കഥപറയാമോ കിളിമകളേ
കരളിലിരിക്കും കിളിമകളേ
ഒരു കഥപറയാമോ കിളിമകളേ
കരളിലിരിക്കും കിളിമകളേ..!!
…….. ……….. ……….. …..
സിനിമ: ഡെയ്ഞ്ചർ ബിസ്കറ്റ് (1969)
പാടിയത്: എസ് ജാനകിയും സംഘവും.
വരികൾ: ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി
സംഗീതം: വി. ദക്ഷിണാമൂർത്തി.
