Featured

പൊലിയന്ദ്രം

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഐതിഹ്യത്തിൻ്റെ താളിയോലകളിൽ, പണ്ട് ആര്യവംശജനായ വാമനൻ ദ്രാവിഡരാജൻ ബലീന്ദ്രനെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുമ്പോൾ കൊടുത്തൊരു വരമുണ്ട്. വരദാനം ഒരു പ്രഹേളികയായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ആര്യശ്രേഷ്ഠർ ദ്രാവിഡാധിപത്യത്തെ മറികടന്നപ്പോൾ, ഒരിക്കലും നടക്കാത്തൊരു കാലം വാഗ്ദാനം ചെയ്തതാകാം:

“കല്ലുകൾ കായ്ക്കും കാലം, വെള്ളാരംകല്ല് പൂക്കും നേരം, ഉപ്പ് കർപ്പൂരമായി മാറും കാലം, ഉഴുന്ന് മദ്ദളമാകും നാളിൽ, കുന്നിക്കുരുവിൻ്റെ കറുത്ത കല മായും കാലം, മോരിൽ വെണ്ണ മുങ്ങും കാലം, മരംകൊത്തി കുടുമയിറക്കും കാലം— അപ്പോൾ, ഭൂമിപുത്രാ, ബലീന്ദ്രാ, അങ്ങേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന് നാട് ഭരിക്കാം!”

ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച ആ ‘അസാധ്യകാല’ത്തെ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിൻ്റെ ശക്തികൊണ്ട് സാധ്യമാക്കുകയാണ് തുളുനാട്ടുകാർ. ഓണം കേരളത്തിന് മഹാബലിയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലെങ്കിൽ, ഈ മണ്ണിൽ, ദീപാവലി ബലിരാജൻ്റെ പുനരാഗമനത്തിനുള്ള പുണ്യനാളുകളാണ്. (കാലം മാറുമ്പോൾ, ഓണാഘോഷം വാമനോത്സവമായി പരിണമിച്ചാലും, ഈ മണ്ണിൽ ബലി പൂജകൾ കെടാതെ സൂക്ഷിക്കും. വാമനശ്രേഷ്ഠർ ഇപ്പോൾ സൗത്തിന്ത്യയും കാശും അധികാരവും ഉപയോഗിച്ചു പിടിച്ചടക്കി വരികയല്ലേ ) 😊

ബലീന്ദ്രപൂജ - ഓണം
വടക്കേ മലബാറിൻ്റെ തുളുനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ, വിശേഷിച്ച് കാസർകോട് ജില്ലയിലും കുന്ദാപുരം ഉൾപ്പെടുന്ന പഴയ തുളുനാട്ടിലും, മാവേലി മന്നൻ്റെ എഴുന്നള്ളത്ത് ദീപാവലി നാളുകളിൽ ബലിരാജനെ പൂജ ചെയ്യാനായി മാറ്റിവെച്ചിരിക്കുന്നു. ‘ബലീന്ദ്ര പൂജ‘ അഥവാ ‘പൊലിയന്ദ്രം‘ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന ഈ തനത് ആചാരത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. തുലാം മാസത്തിലെ കറുത്തവാവ് അഥവാ ദീപാവലി ദിനം മുതൽ അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിലായാണ് ഭക്തിയും കാർഷിക സംസ്കാരവും ഇഴചേർന്ന ഈ അനുഷ്ഠാനം കൊണ്ടാടുന്നത്. ഈ ദിവസം, ഐതിഹ്യത്തിൻ്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും പ്രതീകമായ ഏഴിലംപാലയുടെ മൂന്നുവീതം ശിഖിരങ്ങളുള്ള കൊമ്പുകൾ ശേഖരിച്ച് വീടിൻ്റെ പ്രധാന ഇടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച പാലക്കൊമ്പുകൾ വീട്ടുമുറ്റത്തും കിണറ്റിൻകരയിലും തൊഴുത്തിലുമെല്ലാം ഇടംപിടിക്കും. ഈ പാലക്കൊമ്പിൻ്റെ കവരങ്ങളിൽ ചിരട്ടത്തുണ്ടുകൾ ഇറക്കിവെയ്ക്കുന്നു.
എൻ്റെ വീടിനടുത്ത് പൊടവടുക്കം ധർമ്മശാസ്താക്ഷേത്ര പരിസരത്തും പൊലിയന്ദ്രം ചടങ്ങു നടന്നിരുന്നു. പാലക്കുന്നു കഴകം പരിധിയിൽ വരുന്ന കീഴൂർ ശാസ്താക്ഷേത്രത്തിലും, പരപ്പ ശ്രീ തളീക്ഷേത്രത്തിലും ഈ ചടങ്ങു നിത്യേന നടക്കാറുണ്ട്. തൃക്കരിപ്പൂർ മുതൽ മാംഗ്ലൂരിലെ കുന്ദാപുരം വറ്റെയുള്ള ഇടങ്ങളിൽ വീടുകളിൽ പോലും ഈ ചടങ്ങ് ലളിതമായി നടന്നിരുന്നു; ഇന്നത് ശോഷിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്.

സന്ധ്യാനാമത്തിനുശേഷം, കുടുംബാംഗങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറ്റയിൽ നിന്നും നിലവിളക്കും അരിയും തിരിയും വെച്ച തളികയുമേന്തി വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് വരുന്നു. തിരിയെണ്ണയിൽ മുക്കി കത്തിച്ചതിന് ശേഷം ചിരട്ടയിൽ ഇറക്കിവച്ച്, മഹാബലിയെ വരവേൽക്കുന്ന മന്ത്രം പോലെ, “പൊലിയന്ത്രാ, പൊലിയന്ത്രാ അരിയോ അരി” എന്ന് മൂന്ന് തവണ ഉറക്കെ വിളിക്കും. കാഞ്ഞങ്ങാടിന് തെക്കുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ അരി വറുത്ത് കിഴികെട്ടി എണ്ണയിൽ മുക്കി ചിരട്ടയിൽ വെച്ച് കത്തിക്കുന്ന രീതിയും പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. വീടുകൾക്ക് പുറമെ, തെയ്യക്കാവുകളിലും കഴകങ്ങളിലും ശാസ്താക്ഷേത്രങ്ങളിലും മറ്റ് ആരാധാനാലയങ്ങളിലും പൊലിയന്ത്രം വിളി മുടങ്ങാതെ നടക്കുന്നു.

ശാസ്താക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഇത് വലിയ ഉത്സവമായി കൊണ്ടാടുന്നു. സന്ധ്യാനേരത്ത് 21 ദീപങ്ങൾ പാലമരത്തിൽ കൊളുത്തി ഗ്രാമം ഒന്നായിച്ചേർന്ന് ബലി മഹാരാജാവിന് അരിയെറിഞ്ഞ് ആർത്തുവിളിച്ച് ആദരപൂർവം സ്വീകരിക്കുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളിൽ പൊലിയന്ത്രം വിളി ആരംഭിക്കുന്നത് ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷമാണ് എന്നതും ഈ ആചാരത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യം വിളിച്ചോതുന്നു.

കന്നഡ സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ വിളി ‘ബലീന്ദ്രാ ബലീന്ദ്രാ’ എന്നുതന്നെയാണ്. മൂന്നാം ദിവസം വിളി പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, അടുത്ത വർഷം നേരത്തെ വരാനുള്ള അപേക്ഷയും മഹാബലിയോട് സമർപ്പിക്കും. തുളുഭാഷയിൽ ಪೊಸ ವರಪ್ಪಟ್ ಬೇಕ್ಕ ಬಲ್ಲ, ಬಲಿ ಮಾಯಾ ರಾಜನೆ, ಬೂದಿಪುಡ ದಿನೋ ಬಲ್ಲ! (Posa varappat beka balla, Bali maaya raajane, budipuda dino balla!) = പുതുവർഷത്തിൽ വേഗം വരിക ബലി മഹാരാജാവേ, ഭക്തരുടെ വീടുകൾ അനുഗ്രഹിക്കുക.

ചരിത്രത്തിൻ്റെ പിൻബലം

ദീപാവലി ദിവസം ഈ ചടങ്ങുകൾ നടക്കുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പ്രാചീനകാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ പരക്കെ ബലിപൂജ നടന്നതിന് തെളിവുകളുണ്ട്. വരാഹമിഹിരൻ്റെ ‘ബൃഹത് സംഹിത’യിൽ ദൈവങ്ങളുടെ പ്രതിമാ നിർമ്മാണത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുമ്പോൾ, ബലി പ്രതിമയെക്കുറിച്ച് പ്രാധാന്യത്തോടെ പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാരതത്തിൽ നിന്ന് ബലിപൂജ ഏറെയൊക്കെ തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും, കർണാടകയിലെ കുന്ദാപുരം മുതൽ കാസർകോട് ജില്ലയിലെ തൃക്കരിപ്പൂർ വരെയുള്ള തുളുനാടൻ പ്രദേശം ഇന്നും ഈ ബലിയാരാധന അതേപടി തുടരുന്നു എന്നത് വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന വസ്തുതയാണ്.

പാലമരത്തിൻ്റെ പങ്ക്

ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിലെ പ്രധാന ഘടകമാണ് പാലമരത്തിൻ്റെ സാന്നിധ്യം. പാലയും പനയുമെല്ലാം അദൃശ്യശക്തികളുടെ വാസകേന്ദ്രമാണെന്ന വിശ്വാസം ഇതിനു പിന്നിലുണ്ട് (യക്ഷികളുടെയൊക്കെ വിഹാരകേന്ദ്രം പാലമരമല്ലേ!!). തമിഴ്നാട്ടിലെ ‘ചൊക്കപ്പനൈ’ എന്ന അനുഷ്ഠാനത്തിലും ഇതിനോട് സാമ്യമുണ്ട്. അവിടെ വനമരം (പന) സാഘോഷം ഏറ്റിക്കൊണ്ട് വന്ന് ക്ഷേത്രത്തിനരികിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നത് ബലിപൂജയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

വോയേജർ: അനന്തതയിലേക്ക് ഒരു യാത്ര

Posted on by Rajesh Odayanchal

അനന്തതയിലേക്ക് നീണ്ട ഒരു യാത്രയുടെ, മനുഷ്യൻ്റെ ജിജ്ഞാസയുടെയും സ്വപ്നങ്ങളുടെയും പ്രതീകമാണ് വോയേജർ (Voyager). 1977-ൽ സൗരയൂഥത്തിൻ്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ അതിരുകൾ തേടി ഭൂമിയിൽ നിന്ന് യാത്ര തിരിച്ച ഈ ഇരട്ടപേടകങ്ങൾ (വോയേജർ 1 & 2), ഇന്ന് നമ്മുടെ അറിവിൻ്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച്, കൂരിരുട്ടിൻ്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും നക്ഷത്രാന്തരീയ പാതയിലൂടെ ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുകയാണ്.

1. സമയത്തിൻ്റെയും ദൂരത്തിൻ്റെയും അളവുകൾ

നമ്മുടെ സൗരയൂഥം എത്ര വലുതാണെന്ന് ചിന്തിച്ച് നമ്മൾ അമ്പരന്നു നിൽക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, വോയേജറിൻ്റെ യാത്ര ആ അമ്പരപ്പിന് പുതിയ മാനങ്ങൾ നൽകുന്നു.

 

പ്രകാശ ദിവസം: ഒരു ആത്മബന്ധത്തിൻ്റെ ദൂരം

വോയേജർ 1, 2026 നവംബർ 15-ന് ഒരു പ്രത്യേക നാഴികക്കല്ല് പിന്നിടാൻ പോകുകയാണ്—ഒരു പ്രകാശ ദിവസം ദൂരം!

ഇതിൻ്റെ അർത്ഥം ഇത്രമാത്രം: ഇന്ന് രാത്രി നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒരു ടോർച്ച് എടുത്ത് വോയേജറിന് നേരെ വെളിച്ചമടിച്ചാൽ, ആ വെളിച്ചം അവിടെ ചെന്നെത്താൻ കൃത്യം 24 മണിക്കൂർ എടുക്കും! അതായത്, നമ്മൾ അയക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശം (അല്ലെങ്കിൽ വെളിച്ചം) പേടകത്തിൽ എത്താനും, തിരിച്ച് പേടകത്തിൽ നിന്നുള്ള മറുപടി നമ്മളിൽ എത്താനും ദിവസങ്ങൾ കാത്തിരിക്കണം. ഭൂമിയുമായി ആ പേടകത്തിനുള്ള ബന്ധം, ഓരോ നിമിഷവും വിദൂരമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സ്നേഹബന്ധം പോലെ, സമയത്തിൻ്റെ ഭാരം പേറി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

 

പ്രകാശവർഷം: അനന്തതയുടെ കയറ്റം

വോയേജർ അതിവേഗത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതെങ്കിലും, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ‘വേഗത’ എന്ന വാക്കിന് അതിൻ്റേതായ പരിമിതികളുണ്ട്. പ്രകാശം ഒരു വർഷം കൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കുന്ന ദൂരമാണ് ഒരു പ്രകാശവർഷം.

നമ്മുടെ ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട യാത്രികൻ, നിലവിലെ വേഗതയിൽ മുന്നോട്ട് പോയാൽ പോലും, കേവലം ഒരു പ്രകാശവർഷം ദൂരം താണ്ടാൻ 18,000 വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വരും! നക്ഷത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലത്തെ അളക്കുന്ന ഈ ഭീമാകാരമായ ദൂരത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതം ഒരു കൊച്ചു മൺതരി പോലെ തോന്നാം.

2. സൗരയൂഥത്തിൻ്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ അതിർത്തി: ഊർട്ട് മേഘം

സൂര്യൻ്റെ ആകർഷണവലയം പൂർണ്ണമായി അവസാനിക്കുന്നിടം, കോടിക്കണക്കിന് വാൽനക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഉറവിടം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന, സൗരയൂഥത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ അതിർത്തിയാണ് ഊർട്ട് മേഘം (Oort Cloud). തണുത്തുറഞ്ഞ, കൂരിരുട്ട് മാത്രം നിറഞ്ഞ ഈ അതിരുകൾ നമ്മുടെ വോയേജർ 1 പിന്നിടണമെങ്കിൽ ഏകദേശം 30,000 വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും! അത്രയും കാലം സഞ്ചരിച്ചാൽ മാത്രമേ നമ്മുടെ ‘വീട്ടുമുറ്റം’ അവസാനിക്കുകയുള്ളൂ.

 

3. ഇരട്ട സഹോദരന്മാർ: കണ്ടെത്തലുകളുടെ കഥ

വോയേജർ പേടകങ്ങൾ വെറും യന്ത്രങ്ങളല്ല, അവ നമ്മുടെ കണ്ണുകളും കാതുകളുമായിരുന്നു.

പേടകം വിക്ഷേപണം പ്രധാന നേട്ടങ്ങൾ
വോയേജർ 1 1977 സെപ്റ്റംബർ 5 വ്യാഴം, ശനി എന്നിവയുടെ പഠനം. നക്ഷത്രാന്തരീയ ഇടത്തേക്ക് കടന്ന ആദ്യ പേടകം (2012).
വോയേജർ 2 1977 ഓഗസ്റ്റ് 20 വ്യാഴം, ശനി, യുറാനസ്, നെപ്റ്റ്യൂൺ എന്നീ നാല് ഗ്രഹങ്ങളെയും സന്ദർശിച്ച ഏക പേടകം. നക്ഷത്രാന്തരീയ ഇടത്തേക്ക് കടന്നു (2018).

 

  • അത്ഭുത ലോകങ്ങൾ: വ്യാഴത്തിൻ്റെ ഉപഗ്രഹമായ ഐയോയിൽ സജീവമായി പുകയുന്ന അഗ്നിപർവതങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ശനിയുടെ ഉപഗ്രഹമായ ടൈറ്റൻ്റെ കട്ടിയുള്ള അന്തരീക്ഷത്തെക്കുറിച്ചും വോയേജർ നമ്മളോട് പറഞ്ഞു.
  • നീല മഞ്ഞുഭീമന്മാർ: യുറാനസിൻ്റെയും നെപ്റ്റ്യൂണിൻ്റെയും സമീപ ദൃശ്യങ്ങൾ ആദ്യമായി ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചത് വോയേജർ 2 ആണ്.

വോയേജർ പേടകങ്ങൾ സൂര്യൻ്റെ കാന്തികമണ്ഡലത്തിൻ്റെ സ്വാധീനം അവസാനിക്കുന്ന ഹീലിയോസ്ഫിയർ എന്ന അതിർത്തി കടന്ന്, ഇനി നമ്മുടെ താരാപഥത്തിലെ (Milky Way) നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള വിശാലമായ ശൂന്യതയിലൂടെ (Interstellar Medium) സഞ്ചരിക്കുകയാണ്.

4. യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യവും, ഒരു സ്വർണ്ണ സന്ദേശവും

ഈ പേടകങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അമേരിക്കയിലെ നാസയുടെ ജെറ്റ് പ്രൊപ്പൽഷൻ ലബോറട്ടറിയിൽ (JPL) നിന്നാണ്. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഭീമാകാരമായ ആന്റിനകളുടെ ഒരു ശൃംഖലയായ ഡീപ് സ്പേസ് നെറ്റ്വർക്ക് (DSN) വഴിയാണ് അവയുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ഇതിനെ നേരിട്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ല.

 

എങ്ങോട്ടാണ് ഈ യാത്ര?

സൂര്യൻ്റെ സ്വാധീനമണ്ഡലം വിട്ട ഈ പേടകങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ക്ഷീരപഥത്തിലെ (Milky Way Galaxy) വിദൂര നക്ഷത്രങ്ങളെയാണ്. കാസ്സിയോപ്പിയ, സെൻ്റോറസ് രാശികളിലെ ഈ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ എത്താൻ പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളെടുക്കും. അവിടെ എത്തിച്ചേരുക എന്നതിലുപരി, നക്ഷത്രാന്തരീയ ഇടം പഠിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ദൗത്യത്തിൻ്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

 

ഗോൾഡൻ റെക്കോർഡ്: മനുഷ്യൻ്റെ ആത്മകഥ

ഓരോ വോയേജർ പേടകത്തിലും ഗോൾഡൻ റെക്കോർഡ് (Golden Record) എന്നൊരു പ്രത്യേക തകിട് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ ജീവൻ്റെയും, സംസ്കാരത്തിൻ്റെയും, സംഗീതത്തിൻ്റെയും, മനുഷ്യൻ്റെ ആശംസകളുടെയും (55 ഭാഷകളിലുള്ളത്) ശബ്ദങ്ങളും ചിത്രങ്ങളുമടങ്ങുന്ന ഒരു “സ്വർണ്ണ ലിഖിതം”.

നമ്മുടെ ഈ യാന്ത്രിക ദൂതന്മാർ ഒരു കാലത്ത് നിശബ്ദമാകും. ഏകദേശം 2025-ഓടെ അവയുടെ ഊർജ്ജസ്രോതസ്സുകൾ നിലച്ച്, ഭൂമിയുമായുള്ള ബന്ധം എന്നെന്നേക്കുമായി വിച്ഛേദിക്കപ്പെടും. എങ്കിലും, ഈ പേടകങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഒഴുകി നടക്കും. ഒരുപക്ഷേ, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അന്യഗ്രഹജീവികൾക്ക് അവയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ഈ ഗോൾഡൻ റെക്കോർഡ് മനുഷ്യൻ്റെ ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാനത്തെ കവിതയായി, ഒരു സ്വർണ്ണ സന്ദേശമായി അവിടെ നിലകൊള്ളും.

 

വോയേജർ, അത് വെറുമൊരു യാത്രയല്ല; അത് നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ എഴുതിയ ഏറ്റവും മഹത്തായ കവിതയാണ്. കാലത്തിൻ്റെ അപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന നമ്മുടെ സ്വപ്നത്തിൻ്റെ പ്രതിധ്വനിയാണത്.

തെയ്യങ്ങളെ കുറിച്ച്

Posted on by Rajesh Odayanchal

കേരളത്തിൻ്റെ വടക്കൻ മലബാറിൻ്റെ മണ്ണിൽ, കാവുകളിലും തറവാടുകളിലും അനുഷ്ഠിച്ച് വരുന്ന ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട അനുഷ്ഠാനരൂപമാണ് തെയ്യം. തെയ്യം എന്നത് കേവലം ഒരു കലാരൂപം മാത്രമല്ല, അത് ഒരു സംസ്കാരമാണ്, ചരിത്രമാണ്, ഒരു ജീവിതരീതിയാണ്. ഇത് വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ജീവിതത്തിൻ്റെയും ഭാഗമാണ്. കളിയാട്ടം എന്നും തിറയാട്ടം എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഈ അനുഷ്ഠാനകല, മത്സരങ്ങൾക്ക് പോയിൻ്റുകൾ നേടാനുള്ള ഒരു പ്രകടനമല്ല, മറിച്ച് തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ആചാരങ്ങളുടെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും പ്രതിഫലനമാണ്. കൃത്യമായ സമയങ്ങളിലും നിശ്ചിത സ്ഥലങ്ങളിലും, അനുവാദം ലഭിച്ചവർ മാത്രം ചെയ്യുന്ന ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണിത്. ഏകദേശം 1500-ൽ അധികം രൂപഭേദങ്ങളുള്ള തെയ്യം, ഓരോന്നിൻ്റെയും ഐതിഹ്യവും ആചാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്.

തെയ്യത്തിന്റെ ചരിത്രം, സാമൂഹിക പ്രാധാന്യം, പരിണാമം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി താഴെ കൊടുക്കുന്നു

തെയ്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവം

തെയ്യം എന്ന വാക്കിൻ്റെ ഉത്ഭവം “ദൈവം” എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ്. ദൈവത്തെ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനെയാണ് തെയ്യം എന്ന് പറയുന്നത്. പ്രാചീനകാലത്തെ ദ്രാവിഡ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ കലാരൂപം ഉടലെടുത്തത്. ഗോത്രവർഗ്ഗങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഇതിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നുന്നു. മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയെയും, വന്യമൃഗങ്ങളെയും, പ്രകൃതിയിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെയും ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ആ ഭയത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്ത ആചാരങ്ങളുടെ ശേഷിപ്പുകളാണ് പല തെയ്യങ്ങളും. തീയിട്ടും ചെണ്ടകൊട്ടിയും വന്യമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടിയും കാടിനെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ച ആദിമ ദ്രാവിഡൻ്റെ ലീലാവിലാസങ്ങളായിപ്പോലും ഇതിനെ ചില പണ്ഡിതന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു. ഓരോ ഗോത്രസമൂഹത്തിലും നിലനിന്നിരുന്ന ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും തെയ്യത്തിലൂടെയാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്. തെയ്യം എന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഓർമ്മകൾക്കും, ചരിത്രത്തിനും, വിശ്വാസങ്ങൾക്കും ഒരു ദൃശ്യരൂപം നൽകുന്നു.

ആരൊക്കെയാണ് തെയ്യങ്ങളായത്?

തെയ്യങ്ങൾ എന്നത് വെറും ഐതിഹ്യ കഥാപാത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സമൂഹത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരും, അവർ അനുഭവിച്ച ജീവിതാനുഭവങ്ങളും, അവരുടെ ത്യാഗങ്ങളുമാണ്. തെയ്യങ്ങളായി കെട്ടിയാടപ്പെടുന്ന വ്യക്തിത്വങ്ങളെ പ്രധാനമായും മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം:

  1. വീരപുരുഷന്മാരും വീരമാതാക്കളും: സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി പോരാടുകയും, നീതിക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുകയും, വീരമരണം വരിക്കുകയും ചെയ്ത വ്യക്തിത്വങ്ങളാണ് ഈ വിഭാഗത്തിൽ വരുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, നാടുവാഴികളുടെ പടയാളികളോ, നീതിക്കുവേണ്ടി രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചവരോ ആകാം ഇവർ. വയനാട്ടുകുലവൻ തെയ്യം ഒരു പ്രധാന ഉദാഹരണമാണ്. കാടിന്റെയും ഗോത്രവർഗ്ഗങ്ങളുടെയും രക്ഷകനായി കണക്കാക്കുന്ന ഈ തെയ്യം, വേട്ടയാടലിൻ്റെയും അതിജീവനത്തിൻ്റെയും കഥകൾ പറയുന്നു. അതുപോലെ, വീരശൂരപരാക്രമികളായ അമ്മമാരും വീരമാതാക്കളായി തെയ്യത്തിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.
  2. ദൈവങ്ങൾ: പ്രാചീനകാലം മുതൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവങ്ങളും തെയ്യങ്ങളായി കെട്ടിയാടപ്പെടുന്നു. മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതി ഈ വിഭാഗത്തിൽ വരുന്നു. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, യാതൊരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത ഒരു യുവതിയെ സമൂഹം പുറത്താക്കുകയും, അവൾ ദേവിയായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഈ തെയ്യം സ്ത്രീശക്തിയുടെയും നീതിയുടെയും പ്രതീകമാണ്. അതുപോലെ, ശിവന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും അവതാരങ്ങളും തെയ്യങ്ങളായി കെട്ടിയാടപ്പെടുന്നു.
  3. മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും: ചില തെയ്യങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയവരാണ്. ചിലപ്പോൾ അവരൊരു രോഗത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചവരോ, അറിവ് നൽകിയവരോ, സമൂഹത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നവരോ ആകാം. കൂടാതെ, മൃഗങ്ങളെയും തെയ്യങ്ങളായി ആരാധിക്കാറുണ്ട്. ഇത് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഗുളികൻ തെയ്യം ഉദാഹരണമാണ്. ശിവൻ്റെ കാവൽക്കാരനായ ഗുളികൻ, മരണത്തിൻ്റെയും ദുരന്തങ്ങളുടെയും തെയ്യമായി അറിയപ്പെടുന്നു.

രൂപ, ഭാവ, ആചാരങ്ങളിൽ കാലക്രമത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ

കാലം മാറിയപ്പോൾ, തെയ്യത്തിൻ്റെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും ആചാരങ്ങളിലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. പഴയ കാലത്ത് കടുത്തതും ക്രൂരവുമായ പല ആചാരങ്ങളും തെയ്യത്തിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക സമൂഹത്തിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കനുസരിച്ച് ഈ ആചാരങ്ങളിൽ പലതും മാറ്റിയെടുത്തു.

  • മൃഗബലി: പണ്ട് തെയ്യങ്ങൾക്ക് ജീവനുള്ള മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും ബലി നൽകിയിരുന്നു. ഇത് തെയ്യത്തിൻ്റെ ഭാഗമായ ഒരു പ്രധാന ചടങ്ങായിരുന്നു. എന്നാൽ മൃഗങ്ങളോടുള്ള ക്രൂരതയ്ക്കെതിരെയുള്ള പൊതുസമൂഹത്തിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറിയപ്പോൾ ഈ ആചാരങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. ഇന്ന് പല സ്ഥലങ്ങളിലും ജീവനുള്ള കോഴിയെ വെട്ടുന്നതിനു പകരം, കോഴിയിറച്ചി ഉപയോഗിക്കുന്നു. അതുപോലെ, വലിയ മൃഗങ്ങളെ ബലി നൽകുന്നത് അപൂർവ്വമായി.
  • വേട്ടയാടൽ: വയനാട്ടുകുലവൻ, കൈതചാമുണ്ഡി തുടങ്ങിയ തെയ്യങ്ങളിൽ വേട്ടയാടൽ ഒരു പ്രധാന ചടങ്ങായിരുന്നു. കാട്ടിൽ നിന്നും മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി കൊണ്ടുവന്ന് തെയ്യത്തിനു മുന്നിൽ അറുത്ത്, അതിൻ്റെ രക്തം സ്വീകരിക്കുന്ന രീതി നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ഈ ആചാരം പലയിടത്തും ഒഴിവാക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മൃഗത്തിൻ്റെ രൂപം ഉണ്ടാക്കി അതിനെ അമ്പ് എയ്തു വീഴ്ത്തുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരു നാടകമായി മാറി.
  • സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സ്വാധീനം: തെയ്യം ഇപ്പോഴും ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണ്. എന്നാൽ മൊബൈൽ ഫോണുകളും ക്യാമറകളും തെയ്യത്തെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ എത്തിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഇതോടെ തെയ്യം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആളുകൾക്ക് പരിചിതമായി. ഇത് തെയ്യത്തിന് കൂടുതൽ പ്രചാരം നേടിക്കൊടുത്തുവെങ്കിലും, പലപ്പോഴും ആചാരങ്ങളുടെ പവിത്രതയെ ഇത് ബാധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നുണ്ട്. മൊബൈൽ ക്യാമറകൾ നിരോധിച്ചിട്ടുള്ള പല തെയ്യക്കാവുകളും ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
  • വസ്ത്രങ്ങളിലും ചമയങ്ങളിലും വന്ന മാറ്റങ്ങൾ: പഴയകാലത്തെ തെയ്യങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ചമയങ്ങളും പ്രകൃതിദത്തമായ വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് കൂടുതൽ വർണ്ണശബളമായതും, എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാകുന്നതുമായ വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

നിലവിലെ അവസ്ഥ

ഇന്ന് തെയ്യം ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക പ്രതിഭാസമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ടൂറിസം മേഖലയിൽ ഇത് വലിയ ശ്രദ്ധ നേടി. വിദേശികൾ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി സഞ്ചാരികൾ തെയ്യം കാണാനും അതിൻ്റെ ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനും കേരളത്തിലെത്തുന്നു. ഇത് തെയ്യത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യം വർദ്ധിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, ഇത് തെയ്യത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തെ മാറ്റുന്നുണ്ടോ എന്ന ആശങ്കയുമുണ്ട്. തെയ്യം എന്നത് ഒരു വിനോദോപാധിയായി മാത്രം കാണരുതെന്നാണ് പല തെയ്യം കലാകാരന്മാരുടെയും അഭിപ്രായം.

തെയ്യത്തിന്റെ ഭാവി, ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് എങ്ങനെ കാലത്തിനനുസരിച്ച് അതിനെ മാറ്റിയെടുക്കാം എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. തെയ്യം എന്നത് ഒരു കലാരൂപം എന്നതിലുപരി, അതൊരു ജീവിതമാണ്, അതൊരു ചരിത്രമാണ്. അത് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട ഒരു അമൂല്യ സമ്പത്താണ്.

കാഞ്ഞങ്ങാട്

Posted on by Rajesh Odayanchal

കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ ചരിത്രം പ്രാചീനകാലം മുതൽ തുടങ്ങുന്നു. കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ സമൃദ്ധമായ ഭൂമിശാസ്ത്രവും സാംസ്കാരികവും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പട്ടണമാണ് കാഞ്ഞങ്ങാട്. പഴംതമിഴ് പാട്ടുകളിൽ ഏഴിമല ആസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന നന്ദരാജാവിന്റെ കീഴിലായിരുന്നുവെന്ന പരാമർശങ്ങൾ ഇവിടുത്തെ ആദ്യകാല ഭരണകൂടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും രേഖാമൂലത്തിലുള്ള വ്യക്തത ക്രി.വ. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. അന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ കാഞ്ഞങ്ങാടും പരിസര പ്രദേശങ്ങളും രണ്ടാം ചേര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിലനിന്നിരുന്നു.

ചേരരുടെ പയ്യന്നൂർ കഴകം നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന 32 തുളുഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു കാഞ്ഞങ്ങാട്. (ചരിത്രരേഖകളിൽ ഈ കഴകം “പയ്യന്നൂർ കഴകം” എന്ന് തന്നെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.) പുല്ലൂരിനടുത്തു നിന്നും കണ്ടെത്തിയ ഭാസ്കര രവിവർമ്മൻ രണ്ടാമൻ പുറത്തിറക്കിയ കൊടവലം ശാസനം ഈ പ്രദേശത്തെ ചേരരുടെ രാഷ്ട്രീയാധിപത്യത്തിന്റെ തെളിവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.  ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ (മഹോദയപുരം) ആസ്ഥാനമാക്കി കേരളം ഭരിച്ചിരുന്ന പെരുമാൾ രാജവംശത്തിലെ ഭാസ്‌കരൻ രവിവർമന്റെ കല്പനയാണിതിൽ എഴുതി വച്ചിട്ടുള്ളത്. ബ്രഹ്മി ലിപിയിലുള്ള വട്ടെഴുത്തിലാണ് ഇവിടെ കല്പന എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്. 1969-ൽ ചരിത്രകാരൻ ഡോ. എം. ജി. എസ്. നാരായണൻ കൊടവലം ക്ഷേത്രത്തിലെത്തുകയും ഈ ശിലാശാസനം വായിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പിന്നീട് ചേരസാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ പതനത്തിനുശേഷം ഈ പ്രദേശം കോലത്തിരിയുടെ കോലത്തുനാടിൻ്റെ കീഴിലായി.

കോട്ടയം, കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളുടെ ഭൂരിഭാഗം പ്രദേശങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ട പ്രാചീന കോലത്തുനാട് എന്ന നാട്ടുരാജ്യത്തിലെ ഭരണാധികാരികളായിരുന്നു കോലത്തിരി രാജവംശം. കാഞ്ഞങ്ങാട് കോലത്തുനാടിൻ്റെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിന് കീഴിലായിരുന്നു. കോലത്തിരിമാരുടെ കീഴിൽ ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന സാമന്തപ്രഭുക്കന്മാരിലൊരാളായിരുന്ന കാഞ്ഞൻ എന്ന പ്രഭുവാണ് ഈ പ്രദേശത്തിന് പേര് നൽകിയതെന്നാണ് ഒരു ചരിത്രവാദം.

പയ്യന്നൂർ കഴകം

ലഭ്യമായ ചരിത്രരേഖകൾ അനുസരിച്ച്, പയ്യന്നൂർ കഴകത്തിൻ്റെ ഭരണത്തിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നത് പ്രധാനമായും തുളു ബ്രാഹ്മണരായിരുന്നു. ചേരന്മാരുടെ ഭരണകാലഘട്ടത്തിൽ, ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും അനുബന്ധ ഭൂമിയുടെയും ഭരണം പലപ്പോഴും ബ്രാഹ്മണ സമൂഹങ്ങളുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. വൈദിക ആചാരങ്ങൾ: ഈ സമുദായങ്ങൾ വൈദികമായ ആചാരങ്ങൾ പിൻതുടർന്നിരുന്നു. വേദങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, പുരാണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ജീവിതരീതിയായിരുന്നു ഇവർക്ക്. ക്ഷേത്രാധിഷ്ഠിത സമൂഹം: ഇവരുടെ ഭരണം ക്ഷേത്രങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു. ഓരോ ഗ്രാമത്തിനും ഒരു പ്രധാന ക്ഷേത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളാണ് ഭരണത്തിൻ്റെയും സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൻ്റെയും കേന്ദ്രമായി വർത്തിച്ചിരുന്നത്. പ്രധാന ആരാധനാമൂർത്തികൾ: ശിവൻ, വിഷ്ണു തുടങ്ങിയ പ്രധാന ഹിന്ദു ദേവന്മാരായിരുന്നു ഇവരുടെ ആരാധനാമൂർത്തികൾ. ക്ഷേത്ര നിർമ്മാണങ്ങൾ: ഇവർ ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും അവയ്ക്ക് ഭൂമി ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത് അവരുടെ മതവിശ്വാസങ്ങളുടെ പ്രധാന തെളിവാണ്. ആരാധനാ രീതികൾ: ഇവർക്ക് തനതായ ആചാരങ്ങളും പൂജാവിധികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവ തലമുറകളായി കൈമാറിവരുന്നു. കൂടാതെ, കർണാടകയിലെ ഉഡുപ്പി, സുബ്രഹ്മണ്യ തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങളുമായും ഇവർക്ക് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.

കാഞ്ഞങ്ങാട്: പേരിന് പിന്നിലെ കഥകൾ

കാഞ്ഞങ്ങാട് എന്ന പേര് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തങ്ങളായ അഭിപ്രായങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്.

  • കാഞ്ഞന്റെ നാട്: കോലത്തിരിയുടെ കീഴിലെ ഒരു ഇടപ്രഭുവായിരുന്ന ‘കാഞ്ഞൻ’ ആയിരുന്നു ഇവിടെ ഭരണകാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നാട് എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഈ പ്രദേശം “കാഞ്ഞന്റെ നാട്” എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു, അത് പിന്നീട് കാഞ്ഞങ്ങാടായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു എന്നു പറയുന്നുണ്ട്.
  • കാഞ്ഞിര മരക്കാടുകൾ: ഈ വാദമനുസരിച്ച് ‘കാഞ്ഞിരം‘ (Strychnos nux-vomica) മരങ്ങൾ ധാരാളമായി വളർന്നിരുന്ന കാട് അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങാടി (വിപണി) എന്നതിൽ നിന്നാണ് കാഞ്ഞങ്ങാട് എന്ന പേര് ഉണ്ടായത്. ‘കാഞ്ഞിരംകാട്‘ എന്നതിൽ നിന്ന് കാഞ്ഞങ്ങാട് എന്ന പേര് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു എന്ന് ഈ വാദം പറയുന്നു.
  • കത്തിയ അങ്ങാടി: ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ ആക്രമണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാദേശിക ഐതിഹ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വാദമാണിത്. ടിപ്പുവിൻ്റെ പടയോട്ടക്കാലത്ത് ഈ ചെറിയ പട്ടണം തീവെച്ച് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ‘കത്തിയ അങ്ങാടി‘ എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ‘കാഞ്ഞ അങ്ങാടി‘ എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ് കാഞ്ഞങ്ങാട് എന്ന പേരുണ്ടായതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അക്രമണവിവരം മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞ ഇവിടുത്തെ വ്യാപാരി സമൂഹമായ കൊങ്ങിണികൾ (ഗൗഡ സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണർ) തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള സമ്പാദ്യങ്ങളുമായി കിഴക്കൻ മലകളിലേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇതിൽ പ്രകോപിതരായ ടിപ്പുവിന്റെ സൈന്യം പട്ടണത്തിന് തീയിട്ടുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ടിപ്പുവിന്റെ പതനത്തിനുശേഷം തിരിച്ചെത്തിയ കൊങ്ങിണി സമൂഹം നിർമ്മിച്ച ചില കെട്ടിടങ്ങൾ ഇന്നും കാഞ്ഞങ്ങാട് പട്ടണത്തിലുണ്ട്.

നീലേശ്വരം രാജവംശവും ഇക്കേരി നായക്കരും

കാഞ്ഞങ്ങാട് പിന്നീട് നീലേശ്വരം രാജവംശത്തിന്റെ ഭരണത്തിൽ ആയിരുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ കർണ്ണാടകത്തിലെ ബദനൂർ (ബിദ്നൂർ) ആസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ഇക്കേരി നായക്കർ രാജവംശം നീലേശ്വരം രാജാവിനെ തോൽപ്പിച്ചു. 1713-ൽ ഇക്കേരി നായക്കർ ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ട (പുതിയകോട്ട) പണിതത് അവരുടെ അധീനത ഉറപ്പാക്കാനായിരുന്നു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തിനുശേഷം സ്വതന്ത്രമായി ഉയർന്നുവന്ന ഒരു പ്രബലമായ രാജ്യമായിരുന്നു ഇക്കേരി നായക്കന്മാർ ഭരിച്ചിരുന്ന കേളടി രാജവംശം. ദക്ഷിണ കന്നഡ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളുടെ ഭൂരിഭാഗം പ്രദേശങ്ങളും അവരുടെ അധികാരപരിധിയിലായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കാനും മലബാർ തീരത്തെ വ്യാപാര സാധ്യതകൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്താനും വേണ്ടി അവർ നിരവധി കോട്ടകൾ നിർമ്മിച്ചു.

  • ബേക്കൽ കോട്ടയുടെ നിർമ്മാണം: ബേക്കൽ കോട്ട നിർമ്മിച്ചത് ഇക്കേരിയിലെ പ്രമുഖ ഭരണാധികാരിയായ ശിവപ്പ നായിക്കൻ ആണ്. മലബാർ തീരത്തേക്കുള്ള തങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനും കോലത്തിരിമാരിൽ നിന്നും മറ്റ് നാടുവാഴികളിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ആക്രമണങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനും ഈ കോട്ട സഹായകമായി.
  • തന്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം: കടൽത്തീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ബേക്കൽ കോട്ട, അറബിക്കടലിലൂടെയുള്ള വ്യാപാരം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇക്കേരി നായക്കന്മാരെ സഹായിച്ചു. കോട്ടയുടെ തന്ത്രപരമായ സ്ഥാനം ഈ പ്രദേശത്തിന് വലിയ സൈനിക പ്രാധാന്യം നൽകി.
  • ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ടയുമായുള്ള ബന്ധം: ഇക്കേരി നായക്കന്മാർ നിർമ്മിച്ച കോട്ടകളുടെ കൂട്ടത്തിൽപ്പെട്ട ഒന്നാണ് കാഞ്ഞങ്ങാടുള്ള ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ട. ബേക്കൽ കോട്ടയോടൊപ്പം തന്നെ പ്രതിരോധത്തിനായി ഈ കോട്ടയും അവർ ഉപയോഗിച്ചു. ഇവ രണ്ടും ഒരേ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലിയിൽ നിർമ്മിച്ചതാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ബേക്കൽ കോട്ടയുടെ നിർമ്മാണവും അതിന്റെ സൈനിക പ്രാധാന്യവും ഇക്കേരി നായ്ക്കന്മാരുടെ ഭരണവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ മറ്റ് കോട്ടകൾ പോലെ, ബേക്കൽ കോട്ടയും അവരുടെ ഭരണത്തിൻ്റെ പ്രബലമായ ഒരു അടയാളമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഇക്കേരി നായക്കരുടെ അധികാരം കുറഞ്ഞതോടെ പ്രദേശം മൈസൂർ സുൽത്താന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. 1799-ൽ ശ്രീറംഗപ്പട്ടണം യുദ്ധത്തിൽ ടിപ്പുവിന്റെ മരണത്തോടെ ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി കാഞ്ഞങ്ങാടിനെ സ്വന്തമാക്കി.

ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ടയും അധികാര കൈമാറ്റങ്ങളും

കോലത്തുനാടിന്റെ അധീനതയ്ക്ക് ശേഷം നീലേശ്വരം രാജവംശം രൂപംകൊണ്ടപ്പോൾ കാഞ്ഞങ്ങാട് അവരുടെ കീഴിലായി. കോലത്തുനാട്ടിലെ രാജകുടുംബത്തിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നവർക്ക് കോലത്തിരിമാർ സമ്മാനിച്ചതാണ് നീലേശ്വരം പ്രദേശം. പിന്നീട് നീലേശ്വരം ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജവംശമായി മാറുകയും കാഞ്ഞങ്ങാട് ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളുടെ ഭരണം ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ കൈമാറ്റവും കോലത്തിരിമാരുടെ ഭരണത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ കർണ്ണാടകത്തിലെ ബദനൂർ (ഇക്കേരി) ആസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ഇക്കേരി നായിക്കന്മാർ നീലേശ്വരം രാജാവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഈ പ്രദേശം തങ്ങളുടെ ഭരണത്തിൻകീഴിലാക്കി. നീലേശ്വരം രാജാവിനെ പ്രതിരോധിക്കാനും തങ്ങളുടെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കാനും വേണ്ടി ഇക്കേരി രാജാവായ സോമശേഖര നായിക്കൻ 1713-ൽ ഇവിടെ ഒരു കോട്ട പണിതു. കന്നഡ ഭാഷയിൽ ‘ഹൊസ‘ എന്നാൽ പുതിയത് എന്നും ‘ദുർഗ്‘ എന്നാൽ കോട്ട എന്നും അർത്ഥം വരുന്നതിനാൽ, പുതിയ കോട്ട എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഈ പ്രദേശം ഹോസ്ദുർഗ് എന്നും അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

ഇക്കേരി രാജവംശത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്കുശേഷം ഈ പ്രദേശം മൈസൂർ സുൽത്താന്മാരായ ഹൈദരലിയുടെയും ടിപ്പുവിന്റെയും അധീനതയിലായി. 1799-ൽ ടിപ്പുവിന്റെ മരണശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു.

ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ ആക്രമണവും കൊങ്ങിണി വ്യാപാരികളും

1766-ൽ ഹൈദരലി മലബാറിലേക്ക് നടത്തിയ ആദ്യ സൈനിക നീക്കം മുതൽ ഈ മേഖല മൈസൂർ ഭരണത്തിന് കീഴിലായി. മലബാർ തീരത്തെ തന്ത്രപ്രധാനമായ പ്രദേശങ്ങൾ ഹൈദരലി പിടിച്ചെടുത്തു. ഹൈദരലിയുടെ മരണശേഷം മകൻ ടിപ്പു സുൽത്താൻ ഈ ഭരണം തുടർന്നു. മലബാറിലെ നാടുവാഴികളെയും കോലത്തിരിമാരെയും കീഴടക്കി മൈസൂർ സൈന്യം ഭരണം സ്ഥാപിച്ചതിന് ചരിത്രരേഖകളുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായി നീലേശ്വരം രാജവംശം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ ടിപ്പുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലായി. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം ടിപ്പു സുൽത്താൻ നടത്തിയ മലബാർ ആക്രമണകാലത്ത് കാഞ്ഞങ്ങാട് ഒരു ചെറിയ വ്യാപാരപട്ടണം മാത്രമായിരുന്നു. കൊങ്ങിണി വ്യാപാരി സമൂഹം അക്രമവാർത്ത അറിഞ്ഞ് സമ്പാദ്യങ്ങളുമായി കിഴക്കൻ മലഞ്ചരിവുകളിലേക്ക് ഒഴിഞ്ഞു. ഇതിൽ പ്രകോപിതരായ ടിപ്പുവിന്റെ സൈന്യം പട്ടണത്തിൽ തീ വെച്ച് വൻ നാശനഷ്ടം വരുത്തി. ടിപ്പുവിന്റെ മരണശേഷം (1799) തിരികെ വന്ന കൊങ്ങിണി സമൂഹം പണികഴിപ്പിച്ച ചില പഴയ വ്യാപാരകെട്ടിടങ്ങൾ ഇന്നും ചരിത്രസാക്ഷികളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണവും ആധുനിക ഭരണസംവിധാനവും

1799 മുതൽ 1862 വരെ കാഞ്ഞങ്ങാട് ബേക്കൽ താലൂക്കിലെ ഭാഗമായി ബോംബെ പ്രസിഡൻസിയുടെ കീഴിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. 1862 ഏപ്രിൽ 15-ന് ദക്ഷിണ കന്നട ജില്ലയെ മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ഈ പ്രദേശം ബേക്കൽ താലൂക്കിനു പകരം വന്ന കാസർഗോഡ് താലൂക്കിലായി. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലും കാഞ്ഞങ്ങാട് സജീവമായി പങ്കെടുത്തു. 1956-ലെ കേരള സംസ്ഥാന രൂപീകരണത്തിനു ശേഷം 1957 ജനുവരി 1-ന് ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്ക് നിലവിൽ വന്നു, അതോടെ കാഞ്ഞങ്ങാട് അതിന്റെ ആസ്ഥാനമായി മാറി. 1984 മെയ് 24-ന് കാസർഗോഡ് ജില്ല രൂപീകരിച്ചപ്പോൾ ഹോസ്ദുർഗ് അതിലെ ഒരു പ്രധാന താലൂക്കായി നിലനിന്നു. അതിന്റെ ആസ്ഥാനമായി കാഞ്ഞങ്ങാട് ഉയർന്നു. ഇന്നത്തെ ഭരണഘടനാപരമായ കാഞ്ഞങ്ങാട്, വ്യാപാരവും വിദ്യാഭ്യാസവും സംസ്‌കാരവും ഒരുമിച്ചുള്ള ആധുനിക നഗരമായി വളർന്നു വരുന്നു.

ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ടയുടെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പൂങ്കാവനം കർപ്പൂരശ്വര ക്ഷേത്രം കോട്ട പണിത നായിക്കന്മാർ നിർമ്മിച്ചതാണ്. കൂടാതെ, ഹോസ്ദുർഗ്ഗിലെ ശ്രീ ലക്ഷ്മി വെങ്കടേശ് ക്ഷേത്രം 1864-ൽ സ്ഥാപിച്ചതാണ്. ഇവയെല്ലാം കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്ന ആരാധനാലയങ്ങളാണ്.

കോട്ടച്ചേരിയും പുതിയകോട്ടയും (Hosdurg) കാഞ്ഞങ്ങാട് പ്രദേശത്തിന്റെ പുരാതന ഭരണകഥകളും സൈനിക ചരിത്രവുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന പേരുകളാണ്. ഇവയുടെ പശ്ചാത്തലം മനസ്സിലാക്കാൻ 17–18-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇക്കേരി നായക്കരുടെ (Keladi Nayakas) രാഷ്ട്രീയ വിപുലീകരണത്തിലേക്കും, തുടർന്ന് മൈസൂർ സുൽത്താന്റെ അധീനതയിലേക്കുമാണ് നോക്കേണ്ടത്.

പുതിയകോട്ട (Hosdurg)

ഈ പേര് ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ടയുടെ മലയാള പരിഭാഷയാണ്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇക്കേരി രാജവംശത്തിലെ സോമശേഖര നായിക്കൻ നിർമ്മിച്ച കോട്ടയ്ക്ക് കന്നഡ ഭാഷയിൽ ‘ഹൊസ’ (പുതിയത്) എന്നും ‘ദുർഗ്’ (കോട്ട) എന്നും അർത്ഥം വരുന്ന വാക്കുകൾ ചേർത്താണ് ഹോസ്ദുർഗ് എന്ന് പേരിട്ടത്. ഈ പേരിന്റെ തനി മലയാള രൂപമാണ് പുതിയകോട്ട.

  • പേരിന്റെ ഉത്ഭവം:

    • “Hosadurga” എന്ന കന്നഡ പദം hosa (പുതിയത്) + durga (കോട്ട) എന്നതാണ്. മലയാളത്തിൽ അത് പുതിയകോട്ട എന്നായി മാറി.

    • 1713-ഓടെ ഇക്കേരി നായക്കർ (Keladi Nayakas) രാജാവ് സോമശേഖരനായക്കർ, മലബാർ തീരത്ത് തങ്ങളുടെ അധികാരം ഉറപ്പാക്കാൻ ഒരു പുതിയ കോട്ട പണിതു.

    • കോട്ട നിർമ്മിച്ചത് നീലേശ്വരം രാജവംശത്തിനെതിരെ പ്രതിരോധത്തിനും വ്യാപാരമാർഗങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനുമായിരുന്നു.

  • ചരിത്ര പ്രാധാന്യം:

    • ഏകദേശം 20 അടി ഉയരമുള്ള ശക്തമായ laterite മതിലുകളും ബാസ്റ്റിയൻ ശൈലിയിലുള്ള വൃത്താകൃതിയിലുള്ള കോണുകളും ഉൾപ്പെട്ടതാണ് ഈ കോട്ട.

    • ഇന്നും “ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ട” എന്ന പേരിൽ Archaeological Department സംരക്ഷിക്കുന്നു.

    • ബ്രിട്ടീഷ് അധീനതയ്ക്കുശേഷം, കോട്ടയിലെ വലിയ ഭാഗം തകരുകയും ഇന്നത്തെ ഹോസ്ദുർഗ് താലൂക്കിന്റെ ആധുനിക കേന്ദ്രമായി കാഞ്ഞങ്ങാട് മാറുകയും ചെയ്തു.

കോട്ടച്ചേരി (Kottachery)

ഈ പേര് ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ടയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുണ്ടായ ഒരു വാസസ്ഥലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ‘കോട്ട’ (ഫോർട്ട്), ‘ചേരി’ (ചേരി, ഗ്രാമം, വാസസ്ഥലം) എന്നീ പദങ്ങൾ ചേർന്നാണ് കോട്ടച്ചേരി എന്ന പേര് രൂപപ്പെട്ടത്. കോട്ടയുടെ സമീപത്തായി രൂപംകൊണ്ട ജനവാസകേന്ദ്രത്തെയാണ് ഈ പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കാലക്രമേണ ഈ പ്രദേശം കോട്ടച്ചേരി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുകയും കാഞ്ഞങ്ങാട് നഗരത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമായി മാറുകയും ചെയ്തു.

  • പേരിന്റെ ഉത്ഭവം:

    • “കോട്ട” (കോട്ട/കോട്ടയം) + “ചേരി” (ചെറിയ ഗ്രാമം/പട്ടണവാസസ്ഥലം) എന്നതാണ് സാധാരണ വ്യാഖ്യാനം.

    • “കോട്ടയുടെ സമീപത്തെ ചെറിയ വാസസ്ഥലം” എന്നർത്ഥം.

    • ചില പണ്ഡിതർ “ചേരി”യെ പഴയകാല ബ്രാഹ്മണ ഗ്രാം/വാസസ്ഥലം എന്നും കാണുന്നു; കോട്ടയ്ക്ക് ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ജനവാസം വളർന്നതായും കരുതപ്പെടുന്നു. ബ്രാഹ്മണർ അധിവസിക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങളും ഓരോരോ ചേരികൾ ആയി തന്നെയാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.

  • ചരിത്രബന്ധം:

    • ഹോസ്ദുർഗ് കോട്ടയ്ക്കടുത്തുള്ള പ്രധാന വാസകേന്ദ്രമായ കോട്ടച്ചേരി, കോട്ട നിർമ്മാണത്തിനു ശേഷമുള്ള വ്യാപാരവും ഭരണം കേന്ദ്രീകരിച്ച പ്രദേശമായിരുന്നു.

    • ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിൽ ഇവിടെ വ്യാപാരി സമൂഹം, കൊങ്ങിണികൾ, തെക്കൻ നൈർ സമുദായം തുടങ്ങിയവരുടെ താമസം ശക്തമായിരുന്നു.

    • ചില ഗവേഷകർ കോട്ടച്ചേരി പ്രദേശത്ത് ചെറു പ്രതിരോധ കോട്ടകൾ ഉണ്ടായിരുന്നതായി സൂചനകൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

വരയും കുറിയും

Posted on by Rajesh Odayanchal

വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ ആമിക്ക് ചിത്രം വരയോട് നല്ല താല്പര്യം ആയിരുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഒരുതുണ്ട് പെൻസിൽ കിട്ടിയാൽ അവർ ചുറ്റുപാടും വരകൾകൊണ്ടൊരു മായാലോകം സൃഷ്ടിമെന്നതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ലല്ലോ! അത്രയേ കണ്ടിരുന്നുള്ളു ഇവളുടെ വരകളെയും. എന്നാലും നിരവധി കളർ പെൻസിലുകളും കളറുകളും വരയ്ക്കാനുള്ള പേപ്പറുകളും ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു. ആമി നന്നായി ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ പിന്നെയും ഏറെ വൈകി. അവൾ വരച്ച ചില ചിത്രങ്ങൾ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. എഴുതാനും അതുപോലെ തന്നെ, നവോദയയിൽ പോകും മുമ്പ്, അവൾ കഥകളും കവിതകളും ഒക്കെ എഴുതി കാണിച്ചിരുന്നു. നിറയെ അക്ഷരത്തെറ്റുകളും വാക്യശുദ്ധിയില്ലാത്ത കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കുറിപ്പുകളും ആയിരുന്നു എല്ലാം. എങ്കിലും പ്രത്യേക നോട്ട്ബുക്ക് വാങ്ങിക്കൊടുത്ത്, ഇത്തരം എഴുത്തുകളൊക്കെയും ബുക്കിൽ തന്നെ എഴുതണം എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും, ബുക്കിൽ എഴുതിയവ വളരെ ചുരുക്കമായിരുന്നു. അ കുഞ്ഞെഴുത്തുകൾ ഒക്കെയും പഴയ ബുക്ക്സ്നിടയിൽ എവിടെയെങ്കിലും കാണും. ചെറുബുക്ക്സ് സെലെക്റ്റ് ചെയ്തവൾക്ക് വായിക്കാൻ കൊടുത്തിരുന്നു അന്ന്. കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിൻ്റെ നോവൽ വരെ അവളന്ന് വായിച്ചിരുന്നു. നവോദയയിലേക്ക് പോകുമ്പോളും ഡയറിയും ഇതുപോലെ എഴുതാൻ ബുക്ക്സും കൊടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ വർഷം ബുക്കിൽ ഒന്നും കണ്ടിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഡയറിയിൽ മനോഹരമായി പലതും എഴുതിയിരുന്നു. ഓണാവധിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോളാണ് ഈ എഴുത്തുകൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ക്ലാസിൽ പോയിട്ട് മലയാളം അദ്ധ്യാപകനെ കാണിക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാണു വിട്ടിരിക്കുന്നത്, മൂപ്പരോട് കഴിഞ്ഞ വർഷം തന്നെ മലയാളം റീഡേർസ് ക്ലബിൽ (അങ്ങനെ ആണെന്നു തോന്നുന്നു പേര്) ഇവളെ ചേർക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഒക്കെ തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അന്ന്. ആമീസ് വരച്ചതും എഴുതിയതുമായ ചിലത് ഇവിടെ കൊടുക്കുന്നു.

1)  ഓർമ്മച്ചെപ്പ്

ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഞാൻ ഓർമ്മകളുടെ താളുകൾ മറിച്ചു. ആദ്യമായി ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞ ആ ദിവസം, അമ്മയുടെ മാറിലെ ചൂട് അറിഞ്ഞ്, ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് കരഞ്ഞ ആ നിമിഷങ്ങൾ… ഓർമ്മയുടെ ചെപ്പിൽ അവയെല്ലാം ഇന്നും ഒളിമങ്ങാതെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. പിന്നീട്, പറന്നുനടന്ന ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ കൂട്ടുകാരുമായി ചേർന്ന് കളിച്ചുചിരിച്ച ദിനങ്ങൾ. കളിയുടെ ലോകത്ത് വീഴ്ചകളോ വേദനകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരിന് പോലും വലിയ ദുഃഖം നൽകിയിരുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ കാലം… ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, അതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടുണർന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഒരു നദി ഒഴുകി നീങ്ങുന്നതുപോലെ കാലം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ആ മധുര നിമിഷങ്ങൾ നിഴലുകളായി മാറുന്നു. കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ എല്ലാം ഒരു വിദൂര ഓർമ്മയായി മറഞ്ഞുപോവുന്നു.

2) രാത്രിയുടെ മായാജാലം

രാത്രി അതിൻ്റെ മാന്ത്രികച്ചെപ്പ് തുറന്നു. ലോകം ഗാഢമായ നിശബ്ദതയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. വെള്ളിപ്പാത്രം പോലെ ചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞു, ഭൂമിയിൽ പാൽനിലാവ് പരന്നൊഴുകി. ഇലകളെ തഴുകി കടന്നുപോയ ഇളംകാറ്റ് എന്തോ രഹസ്യം മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ദൂരെ എവിടെയോ രാപ്പാടികൾ പാടി, ചീവീടുകൾ അതിന് ശ്രുതിമീട്ടി. ആ ശാന്തത മെല്ലെ എന്റെ കണ്ണുകളെ തഴുകി, ബോധത്തിന്റെ അതിരുകൾ മായ്ച്ചുകൊണ്ട് സ്വപ്നങ്ങളുടെ താഴ്‌വരയിലേക്ക് എന്നെ കൈപിടിച്ചു നടത്തി.  ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നത് നിലാവ് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഒരു വലിയ വനത്തിലാണ്. ഭയമില്ലാതെ വിഹരിക്കുന്ന പുള്ളിമാനുകളുടെ കൂട്ടം, ഇലച്ചാർത്തുകളിൽ അഭയം തേടിയ കിളികൾ, ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിമറയുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ…  

പ്രകൃതിയുടെ ഒരു വലിയ കുടുംബം അവിടെ ഒത്തുചേർന്നിരുന്നു. പാറക്കെട്ടുകളിൽ തട്ടി ഒഴുകുന്ന കാട്ടരുവി ഒരു താരാട്ടുപാട്ടുപോലെ കളകളാരവം പൊഴിച്ചു. ആ സംഗീതം എൻ്റെ ആത്മാവിനെ തണുപ്പിച്ചു, ഞാൻ ഗാഢമായ നിദ്രയിലേക്ക് വഴുതിവീണു. ആ ഉറക്കത്തിൻ്റെ ആഴങ്ങളിൽ, നിലാവിൻ്റെ നൂലുകൊണ്ട് നെയ്ത ഒരു രഥം എനിക്കായി കാത്തുനിന്നു. അത് എന്നെയും വഹിച്ച്, കാലം നിലച്ചുപോയ, ആർക്കും എത്തിച്ചേരാനാകാത്ത ഏതോ മായാലോകത്തേക്ക് യാത്രയായി.

3) മാതാവായ പ്രകൃതി

മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതവുമായി ഏറ്റവും ചേർന്നുനിൽക്കുന്നത് പ്രകൃതിയാണ്. പുലരിയുടെ മൃദുസമീരത്തിൽ നിന്നും, അസ്തമയത്തിൻ്റെ ചുവന്ന മേഘങ്ങളിൽ വരെ പ്രകൃതിയുടെ സാന്നിധ്യം നമ്മെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു. വനങ്ങൾ, പുഴകൾ, മലകൾ, പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ — ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ അനിവാര്യ ഘടകങ്ങളാണ്. കാടുകളിലെ ചെറു ജീവജാലങ്ങളും പക്ഷികളുടെ സംഗീതവും പോലും ഭൂമിയെ സമ്പന്നമാക്കുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ഭൂമിയെ മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിക്കുമ്പോൾ, പാടങ്ങളും വയലുകളും പുതുജീവൻ നേടുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ന് പ്രകൃതി വൻ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുകയാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ അനിയന്ത്രിതമായ ഇടപെടലുകളും മലിനീകരണവും പ്രകൃതിയുടെ സുന്ദര്യത്തെയും സമാധാനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. വനംനശീകരണം, വായു മലിനീകരണം, വെള്ള ക്ഷാമം — ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, പ്രകൃതിയുടെ സംരക്ഷണം നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വമായി മാറുന്നു. പച്ചപ്പിനെ സ്നേഹിക്കണം, വെള്ളം സൂക്ഷിക്കണം, മലിനീകരണം തടയണം. പ്രകൃതിയുമായി ഒത്തൊരുമയിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴേ മനുഷ്യനും ഭാവി തലമുറകളും സുരക്ഷിതരായി നിലനിൽക്കാനാവൂ. പ്രകൃതി നമ്മുടെ മാതാവാണ്. അവളെ കരുതലോടെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. അതുവഴിയാണ് ഭൂമിയെ “ജീവൻ്റെ സ്വർഗ്ഗം” ആക്കി നിലനിർത്താൻ കഴിയുക.

4) പ്രകൃതിയുടെ തലോടൽ

അസ്തമനസൂര്യന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം മാഞ്ഞുതുടങ്ങി. ആകാശം കറുത്ത കാർമേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, നിർത്താതെ പോയ ബസ്സിനെ പിന്തുടരുന്ന പോലെ അവ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പുൽമേടുകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്… എന്ന കണക്കിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ചു. 

നിമിഷങ്ങൾക്കകം മഴ ശക്തമായി, ആളുകൾ വെള്ളത്തിലൂടെ മീനുകളെപ്പോലെ ചിതറിയോടി.കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി കാൽതെറ്റി നനഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് വീണു. അവളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ ചിതറി. ആരും അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ഓടുന്നവരുടെ തിരക്കിട്ട പാദങ്ങളിൽ അവൾ കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു. തണുത്ത കാറ്റും പേടിപ്പെടുത്തുന്ന മിന്നലും അവളെ വിറപ്പിച്ചു. അവൾ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് രണ്ട് കൈകൾ അവൾക്കുനേരെ നീണ്ടുവന്നത്. 

അവൾ ഞെട്ടി, ആ കൈകൾ അവളെ താങ്ങിനിർത്തി. വളരെ മൃദുലമായിരുന്നു ആ സ്പർശം. അവളുടെ ശിരസ്സിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി, ഒരു ആശ്വാസവാക്ക് പോലും പറയാതെ ആ ദിവ്യരൂപം അടുത്ത നിമിഷം ഇരുട്ടിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോയി. മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ആരും എത്താത്ത ഒരിടത്ത്, അവൾ തനിച്ചായിരുന്നില്ല. ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ, അവൾ നനഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങൾ വാരിയെടുത്ത് മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഭയം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു, പകരം ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ധൈര്യം നിറഞ്ഞു. അവൾ മഴയെ കൂസാതെ നടന്നു, ആരും കാണാത്ത ഒരു തണലിൽ.

5) ചില്ലുകൂട്ടിലെ ജീവിതം

ആ ചതുരപ്പെട്ടിയിൽ അവർ എന്നെ ബന്ധിച്ചു. അതൊരു തടവറയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ വർഷങ്ങളെടുത്തു. പുറംലോകത്തിന്റെ നിറങ്ങളോ, സൂര്യന്റെ ചൂടോ അറിയാതെ, അതിന്റെ കൃത്രിമ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാനും എന്നെപ്പോലെ ആയിരങ്ങളും അഭയം തേടി. എനിക്ക് ചുറ്റും അനേകരുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ചില്ലുകൂട്ടിലിരുന്ന് ചിരിക്കുന്നതായും കരയുന്നതായും ഞാൻ കണ്ടു. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി, ലൈക്കുകൾ നൽകി, കമന്റുകൾ പങ്കുവെച്ചു, എന്നാൽ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. വിരൽത്തുമ്പിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു, പക്ഷേ ഓരോ നിമിഷവും ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ തനിച്ചാവുകയായിരുന്നു.

ചിലർ ആ ചില്ല് ഭിത്തികൾ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ ആവേശത്തിൽ അവർ അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുചാടി. പക്ഷേ, തകർന്ന ചില്ലിന്റെ മൂർച്ചയേറിയ അറ്റങ്ങൾ അവരുടെ ആത്മാവിനെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. യഥാർത്ഥ ലോകത്തിന്റെ വേഗതയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനാവാതെ അവർ ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണുപോയി. അതൊരുതരം ആത്മഹത്യ തന്നെയായിരുന്നു. രക്ഷപ്പെടാനാവാത്ത ഒരു ആഴക്കിണർ പോലെ അത് ഞങ്ങളെ വട്ടംകറക്കി. അതിന്റെ ചുവരുകളിൽ ഞങ്ങളുടെ വ്യാജമായ ചിരികൾ പ്രതിധ്വനിച്ചു, പക്ഷേ മുകളിലെ നീലാകാശം ഞങ്ങൾ മറന്നുപോയിരുന്നു. ഒരേ കാഴ്ചകൾ, ഒരേ ശബ്ദങ്ങൾ… അതിൽക്കിടന്ന് ഞങ്ങൾ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി.

ചിറകുകളുള്ള പക്ഷികളെപ്പോലെ ആകാശത്ത് പറന്നുയരേണ്ടവരായിരുന്നു നമ്മൾ. എന്നാൽ ഇന്നോ, ഈ ഡിജിറ്റൽ കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റി, രക്ഷപ്പെടാനായി പരക്കംപായുന്ന ഭയന്ന മൃഗങ്ങളെപ്പോലെയായിരിക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം എന്തെന്ന് മറന്നുപോയ, കൂട്ടിലടയ്ക്കപ്പെട്ട മൃഗങ്ങൾ.

ഗുരുവായൂരപ്പൻ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ക്രി.മു. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബാക്ട്രിയയിൽ (ഇന്നത്തെ അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ, പാകിസ്ഥാൻ, മധ്യേഷ്യയുടെ ചില ഭാഗങ്ങൾ) ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന ഒരു ഇൻഡോ-ഗ്രീക്ക് രാജാവായിരുന്നു അഗത്തോക്ലിസ് (Agathocles). അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭരണകാലം ഏകദേശം ക്രി.മു. 190 മുതൽ 180 വരെയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ചരിത്രത്തിൽ ഇദ്ദേഹം പ്രധാനമായും അറിയപ്പെടുന്നത്, പുരാതന ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരവുമായി ഗ്രീക്ക് സംസ്കാരത്തെ ബന്ധിപ്പിച്ച നാണയങ്ങളിലൂടെയാണ്. അഗത്തോക്ലിസ് പുറത്തിറക്കിയ നാണയങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭരണകാലത്തെയും നയങ്ങളെയും കുറിച്ച് ഒരുപാട് വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ട്. ഇൻഡോ-ഗ്രീക്ക് രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യമായി ബ്രാഹ്മി ലിപിയിലുള്ള നാണയങ്ങൾ പുറത്തിറക്കിയത് അഗത്തോക്ലിസ് ആണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഈ നാണയങ്ങളിൽ ഗ്രീക്ക്, ഖരോഷ്ഠി ലിപികളോടൊപ്പം ബ്രാഹ്മി ലിപിയും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ നാണയങ്ങളിലൊന്നാണ്, വാസുദേവ-ബലരാമൻ രൂപമുള്ള നാണയം. ഒരുവശത്ത് ചക്രവും ശംഖും കൈയിലേന്തി നിൽക്കുന്ന വാസുദേവനെയും (ശ്രീകൃഷ്ണൻ), മറുവശത്ത് കലപ്പയും മുസലവും കൈയിലേന്തി നിൽക്കുന്ന ബലരാമനെയും ഇതിൽ കാണാം. ഈ നാണയങ്ങൾ, ബാക്ട്രിയയിലും വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യയിലും അക്കാലത്ത് ഭാഗവത മതം ശക്തമായി പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൻ്റെ തെളിവാണ്. ഒരു വിദേശ രാജാവ്, തൻ്റെ രാജ്യത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന പ്രാദേശിക മതവിശ്വാസങ്ങളെ അംഗീകരിച്ച് നാണയങ്ങൾ പുറത്തിറക്കിയത് വലിയൊരു സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റത്തിൻ്റെ സൂചനയാണ്.

ഇതുകൂടാതെ, ഗ്രീക്ക് ഇതിഹാസങ്ങളിലെ ദൈവങ്ങളായ സീയൂസ്, ഹെർക്കുലീസ് എന്നിവരുടെയും രൂപങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നാണയങ്ങളിൽ കാണാം. ഇത് ഗ്രീക്ക് സംസ്കാരത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അടുപ്പത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അഗത്തോക്ലിസ് തൻ്റെ പൂർവ്വികരായ അലക്സാണ്ടർ ദി ഗ്രേറ്റ്, അൻ്റിയോക്കസ് തുടങ്ങിയവരുടെ പേരിലും നാണയങ്ങൾ പുറത്തിറക്കിയിരുന്നു. ഇത്, ഗ്രീക്ക് സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ മഹത്തായ പാരമ്പര്യം തൻ്റെ ഭരണത്തിലൂടെ തുടരുന്നുവെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി കണക്കാക്കാം.

പുരാതന മതങ്ങളും ഇന്നത്തെ ഹിന്ദുമതവും

r/IndiaSpeaks - Earliest unambiguous images of Lord Vasudev Krishna and Lord Samkarshana Balrama on Indo Greek King Agathocles coins c. 180 BCE. More info in the comments.

അങ്ങനെ ഗ്രീസിൽ പിറന്ന ഒരു മതം, കാലക്രമേണ സിന്ധു നദീതടങ്ങളിലെയും പഞ്ചാബിലെയും വൈഷ്ണവ മതങ്ങളുമായി ഇടകലർന്നു. ക്രി.മു. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ക്രി.വ. നാലാം നൂറ്റാണ്ട് വരെയുള്ള കാലയളവിൽ, സിന്ധു-ഗംഗാ സമതലങ്ങളിൽ നടന്ന സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റങ്ങളിലൂടെ വിവിധ മതങ്ങൾ ഒന്നായി ചേർന്നു. പുരാതന ഇന്ത്യയിൽ വിവിധങ്ങളായ മതങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു. വൈദിക മതം (ബ്രാഹ്മണമതം), വസുദേവ മതം (ഭാഗവത മതം), വൈഷ്ണവ മതം, ശൈവ മതം എന്നിവ ഇതിൽ ചിലതാണ്. ഈ മതങ്ങളെല്ലാം ഇന്നു കാണുന്ന ഹിന്ദു, ക്രിസ്ത്യൻ, മുസ്ലീം മതങ്ങൾ പോലെ സ്വതന്ത്രമായ നിലയിൽത്തന്നെയാണ് അന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഗുപ്തകാലഘട്ടത്തിൽ (ക്രി.വ. 4-6 നൂറ്റാണ്ടുകൾ) ഈ മതങ്ങളെല്ലാം കൂടിച്ചേർന്ന് ഒരു പുതിയ രൂപം പ്രാപിച്ചു.

ഗുപ്ത രാജാക്കന്മാർ ശക്തരായ വൈഷ്ണവ ഭക്തരായിരുന്നു. അവർ വിഷ്ണുവിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവതാരങ്ങളെയും പ്രധാന ദൈവങ്ങളായി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ പഴയ വേദങ്ങളിൽ പറയുന്ന ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, വരുണൻ തുടങ്ങിയ ദൈവങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞു. പകരം വിഷ്ണു, ശിവൻ, ശക്തി തുടങ്ങിയ ദൈവങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന ലഭിച്ചു. ഇതിനായി പുരാണങ്ങൾ, ഇതിഹാസങ്ങൾ, സ്മൃതികൾ എന്നിവ പുതുതായി രചിക്കപ്പെടുകയോ, നിലവിലുള്ളവയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയോ ചെയ്തു. ഈ മാറ്റങ്ങൾ ആചാരങ്ങളിലും അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും പുതിയ മാനങ്ങൾ നൽകി.

ഉദാഹരണത്തിന്, ‘ഭഗവദ്ഗീത’ മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമായി രചിക്കപ്പെട്ടത് ഇതേ കാലഘട്ടത്തിലാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ കരുതുന്നു. ഭഗവദ്ഗീതയിലെ കൃഷ്ണൻ, പഴയ വസുദേവനിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഒരു പരമദൈവമായി ഉയർത്തപ്പെട്ടു. അതോടെ വസുദേവ-കൃഷ്ണ ആരാധനയെ വൈഷ്ണവ മതവുമായി പൂർണ്ണമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, വിവിധങ്ങളായ വിശ്വാസങ്ങളും കഥകളും ആചാരങ്ങളും ചേർത്ത്, ഒരു വലിയ കുടക്കീഴിലാക്കിയാണ് ഇന്നത്തെ ഹൈന്ദവമതം രൂപംകൊണ്ടത്. ഈ വിഷയത്തിൽ റോമിലാ ഥാപ്പറിനെപ്പോലെയുള്ള പ്രമുഖ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ പഠനങ്ങൾ ആധികാരികമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ട്.

ഋഗ്വേദത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമില്ലായിരുന്ന വിഷ്ണുവും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അവതാരങ്ങളും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രധാന ദൈവങ്ങളായി ഉയർന്നു വന്നു. മഹാഭാരതത്തിലെ ഭീഷ്മപർവ്വത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുത്ത ഒരു ശ്ലോകം പിന്നീട് ഭഗവദ്ഗീതയായി രചിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് പഴയ വസുദേവ കൃഷ്ണന് പുതിയ കാലത്തിന് അനുസരിച്ചുള്ള ഒരു ദൈവിക പരിവേഷം നൽകി. ഉത്തരേന്ത്യൻ നാടോടി കഥകളിലൂടെ കൃഷ്ണൻ ജനകീയനായ ദൈവമായി മാറി. കൃഷ്ണഗാഥകളും ഭജനകളും അദ്ദേഹത്തെ പ്രധാന ദൈവമായ വിഷ്ണുവിനെക്കാൾ പ്രിയങ്കരനാക്കി.

കേരളത്തിലെ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ചരിത്രം

ഏകദേശം എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാനം തൊട്ടോ ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ ആരംഭത്തിലോ ആണു പഴയ പൊന്നാനി താലൂക്കിൽ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം നിലവിൽ വന്നതെങ്കിലും, മേൽപ്പത്തൂർ നാരായണ ഭട്ടതിരിയും പൂന്താനവുമാണ് ക്ഷേത്രത്തെ പ്രശസ്തമാക്കിയത്. രണ്ടാം സഹസ്രാബ്ദത്തിൻ്റെ തുടക്കത്തിൽ പൊന്നാനിക്ക് വടക്ക് ഭാഗത്തുള്ള തിരുനാവായ ക്ഷേത്രമായിരുന്നു കേരളത്തിലെ പ്രധാന ക്ഷേത്രം. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ നടക്കുന്ന മാമാങ്ക മഹോത്സവത്തിൻ്റെ വേദിയായിരുന്ന ഇവിടുത്തെ നിളാ മണൽപ്പുറം. ചേരമാൻ പെരുമാക്കന്മാരുടെ പിൻഗാമികളായ വള്ളുവനാട്ടിലെ വള്ളുവക്കോനാതിരിയാണ് മാമാങ്കത്തിൻ്റെ അധ്യക്ഷനായിരുന്നത്.

അങ്ങനെ പ്രസിദ്ധനായിരുന്ന തിരുനാവായയിലെ ‘നാവാമുകുന്ദനെ’ന്ന വിഷ്ണുവിനെ മറികടന്ന് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടുകൂടിയാണ് ഗുരുവായൂരിലെ കൃഷ്ണൻ കേരളീയരുടെ ഇഷ്ട ദൈവമായി മാറിയത്. 14-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ എഴുതപ്പെട്ട തമിഴ് കൃതിയായ ‘കോകസന്ദേശം’ പോലുള്ള പുരാതന രേഖകളിൽ ‘കുറയൂർ‘ എന്ന ക്ഷേത്രത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. ഇത് ഗുരുവായൂരാണെന്ന് പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങളായ ‘നാരായണീയം’ (മേൽപ്പത്തൂർ നാരായണ ഭട്ടതിരി) , ‘ജ്ഞാനപ്പാന’ (പൂന്താനം) എന്നിവയുടെ രചനയോടെയാണ് ക്ഷേത്രം കേരളത്തിൽ പ്രശസ്തമായത്. വള്ളുവനാടും പൊന്നാനിയും കേരളത്തിലെ ബ്രാഹ്മണ്യം ശക്തമായിരുന്ന പ്രദേശങ്ങളാണ്. ആഴ്വാഞ്ചേരി തമ്പ്രാക്കൾ, പൂമുള്ളി, വൈദ്യമഠം തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ നമ്പൂതിരി കുടുംബങ്ങളും, വേദ പാഠശാലകളായിരുന്ന കടവല്ലൂരും ഈ പ്രദേശത്താണ്. കോഴിക്കോട് സാമൂതിരിയുടെ കീഴിലായിരുന്നു അന്ന് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം. ടിപ്പു സുൽത്താനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും, നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവായിരുന്നു സാമൂതിരി. ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തെ ഒരു ആചാര സംരക്ഷണ കേന്ദ്രമായി സാമൂതിരി മാറ്റി.

നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ തിരുനാവായ ക്ഷേത്രമാണ് ഒരുകാലത്ത് കേരളത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ളത്. മാമാങ്ക മഹോത്സവത്തിന്റെ പേരിൽ ഈ ക്ഷേത്രം പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. തിരുനാവായയിലെ ‘നാവാമുകുന്ദൻ’ വിഗ്രഹമാണ് അന്ന് പ്രധാനം. ഈ പ്രാധാന്യം പിന്നീട് ഗുരുവായൂരിലേക്ക് മാറിയത് ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലാണ്. ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ മഹാവിഷ്ണു ആണ്. ഈ വിഗ്രഹം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ബാല്യകാല രൂപമായതിനാൽ കൃഷ്ണനായിട്ടാണ് ഭക്തർ ആരാധിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ശ്രീകൃഷ്ണനാണോ മഹാവിഷ്ണുവോ പ്രധാന ദൈവം എന്നതിന് ഉത്തരം മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള കൃഷ്ണൻ എന്നതാണ്.

അയിത്താചാരങ്ങൾ, നവോത്ഥാനം, ആധുനിക കേരളം

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുൻപ്, ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ സവർണ്ണർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു പ്രവേശനം അനുവദിച്ചിരുന്നത്. ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച ആശാരിക്ക് പോലും പ്രതിഷ്ഠ കഴിഞ്ഞാൽ ക്ഷേത്ര മതിൽക്കെട്ടിന് പുറത്ത്, മുപ്പത്തിരണ്ട് അടി അകലെ നിന്ന് മാത്രമേ തൊഴാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈഴവനും പണിക്കനും മുപ്പത്തിരണ്ടുമുതൽ അറുപത്തിരണ്ട് അടി ദൂരത്തിലും, ചില ദളിത് വിഭാഗങ്ങൾ ക്ഷേത്രപരിസരത്ത് നോക്കിയാൽ പോലും അശുദ്ധിയാകുമെന്നുമായിരുന്നു വിശ്വാസം. മാറുമറച്ചെത്തിയ നായർ സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രം ബലമായി മാറ്റിച്ച ബ്രാഹ്മണരുമുണ്ടായിരുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള അനാചാരങ്ങളാൽ ദുഷിച്ച സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയാണ് അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്നത്.

മാറുമറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശവും നവോത്ഥാനവും

മാറുമറയ്ക്കൽ സമരം പ്രധാനമായും തിരുവിതാംകൂറിലാണ് നടന്നത്. ഇതിനെ ‘ചാന്നാർ ലഹള’ എന്നും പറയുന്നു. ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്ക് മാറിയ ചാന്നാർ സ്ത്രീകൾക്ക് മാറുമറച്ച് നടക്കാൻ തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടം അനുമതി നൽകിയെങ്കിലും സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾ അതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു. ഈ എതിർപ്പിന്റെ ഭാഗമായി സ്ത്രീകൾക്ക് നേരെ ശാരീരികമായ അതിക്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ഇതിന്റെ തെളിവുകൾ ധാരാളം ചരിത്രരേഖകളിലും ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ റിപ്പോർട്ടുകളിലും ലഭ്യമാണ്.

എന്നാൽ, ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, അവിടെ നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകൾ മാറുമറയ്ക്കുന്നതിന് നിയന്ത്രണം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ നടന്ന സമരങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ രേഖകളുണ്ട്. നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകൾ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്ന രീതികളെക്കുറിച്ചുള്ള രേഖകളും ലഭ്യമാണ്. വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാടിന്റെ ‘എന്റെ ജീവിതസ്മരണകൾ’ പോലെയുള്ള ആത്മകഥകളിൽ അന്നത്തെ സാമൂഹിക അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്.

ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രപ്രവേശന സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി സവർണ്ണർ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങൾക്കും അനാചാരങ്ങൾക്കും നിരവധി രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവുകളുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പി. കൃഷ്ണപിള്ളയെയും എ.കെ. ഗോപാലനെയും തന്ത്രിമാരും സവർണ്ണരും തടഞ്ഞത് ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ സംഭവങ്ങൾ മാധ്യമങ്ങളിലും അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക രേഖകളിലും സജീവ ചർച്ചാവിഷയങ്ങളായിരുന്നു.

1947-ൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിന് ശേഷം എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും അവർണ്ണർക്കും ദളിതർക്കും പ്രവേശനം അനുവദിച്ചപ്പോൾ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം അടച്ചിടാൻ സാമൂതിരിയും ചേന്നാസ് തന്ത്രിയും തീരുമാനിച്ചു. എങ്കിലും 1924-1932 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന വൈക്കം, ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹങ്ങൾ പോലുള്ള നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, ഇത്തരം അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ വലിയ സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. അത് അന്നത്തെ അവരുടെ ശ്രമങ്ങൾക്ക് തടയിട്ടു.

എന്നാൽ, ഇന്ന് നായകളും പൂച്ചകളും കടന്നുപോയ കുളത്തിൽ ഒരു മുസ്ലീം യുവതി പ്രവേശിച്ചതിന് ‘പുണ്യാഹം’ നടത്തേണ്ടിവന്നു. അതേസമയം, ഒരുകാലത്ത് ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അവകാശമില്ലാതിരുന്ന പല സമുദായക്കാരും ഇന്ന് ക്ഷേത്ര ആചാരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്നത് ആധുനിക കേരളത്തിലെ വൈരുധ്യമുള്ള കാഴ്ചയാണ്.

വിവാദവും പുണ്യാഹവും

ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ഇൻഫ്ലുവൻസറായ ജാസ്മിൻ ജാഫർ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ രുദ്രതീർത്ഥം എന്നറിയപ്പെടുന്ന കുളത്തിൽ കാൽ കഴുകുന്ന വീഡിയോയാണ് വിവാദത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്. ഈ വീഡിയോ സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചതോടെ വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രതിഷേധം ഉയർന്നു വന്നു. ക്ഷേത്രക്കുളം പുണ്യകരമായി കരുതുന്ന ഭക്തർക്ക് ഇത് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന് നേരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയായി തോന്നി.

തുടർന്ന്, ക്ഷേത്രത്തിലെ തന്ത്രിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ദേവസ്വം അധികൃതർ കുളം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനായി ‘പുണ്യാഹ’ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി. ഈ ചടങ്ങുകൾക്കായി രാവിലെ മുതൽ ഉച്ചവരെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനം നിർത്തിവെക്കുകയും ചെയ്തു. ക്ഷേത്ര അധികൃതരുടെ വിശദീകരണമനുസരിച്ച്, ഒരു അഹിന്ദു കുളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത് ക്ഷേത്ര ആചാരങ്ങളുടെ ലംഘനമാണ്. അതുകൂടാതെ, ക്ഷേത്രപരിസരത്ത് വീഡിയോ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിന് ഹൈക്കോടതി വിലക്ക് ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതിനാൽ, നിയമലംഘനം നടന്നതായും അധികൃതർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

വീഡിയോ വിവാദമായതിനെത്തുടർന്ന് ജാസ്മിൻ ജാഫർ വീഡിയോ നീക്കം ചെയ്യുകയും, ആരുടെയും വിശ്വാസങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ താൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് മാപ്പ് പറയുകയും ചെയ്തു.

ചരിത്രവും വിശ്വാസങ്ങളും

ക്ഷേത്രക്കുളങ്ങൾ പുണ്യജലത്താൽ നിറഞ്ഞവയായി ഹൈന്ദവ വിശ്വാസികൾ കണക്കാക്കുന്നു. ഇത്തരം കുളങ്ങൾ ആരാധന, ആചാരപരമായ ശുദ്ധീകരണം എന്നിവയ്ക്കായിട്ടാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, മൃഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവ ഈ കുളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ശുദ്ധീകരണം നടത്താറില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു അഹിന്ദു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ശുദ്ധീകരണം നടത്തുന്നത് വിവേചനപരമാണെന്ന് ഒരു വിഭാഗം ആളുകൾ വാദിക്കുന്നു.

ഇത് കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഭവമല്ല. ഗാനഗന്ധർവ്വൻ യേശുദാസിന് ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചത് മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങളുടെ പേരിലായിരുന്നു. അഹിന്ദുക്കൾക്ക് ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശനമില്ലാത്തതിനാൽ, ഗുരുവായൂർ ദേവസ്വം ഈ നിലപാടാണ് ഇപ്പോൾ ജാസ്മിൻ ജാഫറിന്റെ വിഷയത്തിലും സ്വീകരിച്ചത്.

എന്നാൽ, മുൻപ് നടന്ന സാമൂഹിക പരിഷ്‌കരണങ്ങൾ ഈ വിഷയങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് കണ്ടിരുന്നതെന്നതും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. വൈക്കം, ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹങ്ങൾ പോലുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങൾ, എല്ലാ വിഭാഗം ആളുകൾക്കും ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നൽകണം എന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചായിരുന്നു. ഈ സമരങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇന്ന് കേരളത്തിലെ പല ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ജാതിയുടെ പേരിൽ ആർക്കും പ്രവേശനം നിഷേധിക്കാത്ത അവസ്ഥ ഉണ്ടായത്. എന്നിട്ടും, മതപരമായ വേർതിരിവുകൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ഈ സംഭവം, ആധുനിക കേരളത്തിൽ പോലും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും പേരിലുള്ള വേർതിരിവുകൾക്ക് ഇപ്പോഴും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് കാണിക്കുന്നു. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ആളുകളിലേക്ക് എത്തുകയും, വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കർ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരചരിത്രത്തിൽ പ്രശംസയും വിവാദങ്ങളും ഒരുപോലെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ വ്യക്തിത്വമാണ് വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കർ. അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിക്കുന്നവർ “വീർ” (ധീരൻ) സവർക്കർ എന്ന് ആദരവോടെ വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ, വിമർശകർ അദ്ദേഹത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന് ദയാഹർജികൾ സമർപ്പിച്ച വിപ്ലവകാരി, ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തിന് പിന്തുണ നൽകിയ രാഷ്ട്രീയ നേതാവ്, മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ വധത്തിൽ ആരോപണവിധേയൻ എന്നീ നിലകളിൽ വിലയിരുത്തുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം, ചിന്തകൾ, രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ എന്നിവ ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലും പൊതുരംഗത്തും ഇന്നും സജീവമായ സംവാദങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നുണ്ട്.

ബാല്യം – വിദ്യാഭ്യാസം

വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കർസവർക്കർ “ഫ്രീ ഇന്ത്യാ സൊസൈറ്റി” എന്ന സംഘടന രൂപീകരിച്ചു. ഇതിലൂടെ വിപ്ലവ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യയിൽ തന്റെ സഹോദരൻ ഗണേഷ് സവർക്കർ സ്ഥാപിച്ച “മിത്ര മേള” എന്ന രഹസ്യ സംഘടനയെ പിന്നീട് 1904-ൽ “അഭിനവ് ഭാരത് സൊസൈറ്റി” ആയി പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് സായുധ വിപ്ലവത്തിലൂടെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം അവസാനിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ച ഒരു രഹസ്യ സംഘടനയായിരുന്നു.

1909-ൽ അദ്ദേഹം രചിച്ച “The Indian War of Independence of 1857” എന്ന പുസ്തകം ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ നിരോധിച്ചു. 1857-ലെ ശിപായി ലഹളയെ ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരമായി വിശേഷിപ്പിച്ച ഈ പുസ്തകം, നിരോധിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും രഹസ്യമായി യൂറോപ്പിൽ അച്ചടിച്ച് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുവരികയും വിപ്ലവകാരികൾക്കിടയിൽ വലിയ പ്രചോദനമാകുകയും ചെയ്തു.

1909-ൽ നാസിക് ജില്ലാ കളക്ടർ എ.എം.ടി. ജാക്സന്റെ കൊലപാതകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 1910-ൽ ലണ്ടനിൽ വെച്ച് സവർക്കർ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഈ കൊലപാതകം ‘അഭിനവ് ഭാരത് സൊസൈറ്റി’യുമായി ബന്ധമുള്ളവരാണ് നടത്തിയത്. ഇന്ത്യയിലേക്ക് കപ്പലിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനിടെ ഫ്രാൻസിലെ മാർസെയിൽ തുറമുഖത്ത് വെച്ച് കപ്പലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഫ്രഞ്ച് അധികൃതരുടെ സഹായത്തോടെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടി. ഈ സംഭവം അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുകയും ഫ്രാൻസിന്റെ പരമാധികാരത്തെ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് നടന്ന അറസ്റ്റാണോ എന്ന വിഷയത്തിൽ ഹേഗ് ഇന്റർനാഷണൽ കോടതിയിൽ കേസാവുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് അനുകൂലമായ നിലപാടായിരുന്നു കോടതി സ്വീകരിച്ചത്. തുടർന്ന്, സവർക്കർക്ക് രണ്ട് ജീവപര്യന്തം തടവ് (അമ്പത് വർഷം) വിധിക്കുകയും അന്തമാനിലെ കുപ്രസിദ്ധമായ സെല്ലുലാർ ജയിലിൽ (കാലാപാനി) വർഷങ്ങളോളം തടവിൽ കഴിയേണ്ടി വരികയും ചെയ്തു.

ജയിലിലെ ജീവിതവും ദയാഹർജികളും

ആൻഡമാൻ ജയിലിലെ ജീവിതം അദ്ദേഹത്തെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർത്തി. ‘എണ്ണ മില്ലിൽ‘ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാനും ചകിരി ഉണ്ടാക്കാനും മറ്റും നിർബന്ധിതനാവുകയും, ഏകന്ത തടവറയിൽ കഴിയുകയും ചെയ്തു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ സവർക്കർ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന് പലവട്ടം ദയാഹർജികൾ സമർപ്പിച്ചു. രേഖകൾ പ്രകാരം, 1911, 1913, 1914, 1917, 1920 എന്നീ വർഷങ്ങളിലാണ് അദ്ദേഹം ദയാഹർജികൾ നൽകിയത്. ഈ അപേക്ഷകളിൽ, “മോചിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തോട് കൂറ് പുലർത്താമെന്നും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാമെന്നും” അദ്ദേഹം ഉറപ്പ് നൽകിയിരുന്നു.  ഇക്കാര്യം പിന്നീട് അക്ഷരം പ്രതി അദ്ദേഹം പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ ദയാഹർജികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിവാദങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. വിമർശകർ ഇതിനെ സവർക്കറുടെ “കീഴടങ്ങലായി” വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ “വിപ്ലവകാരി” എന്ന പ്രതിച്ഛായക്ക് കോട്ടം വരുത്തുകയും ഭീരുവായി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ ഇതിനെ “ജീവൻ രക്ഷിച്ച് ഭാവിയിൽ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പ്രവർത്തനങ്ങൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ഒരു ശ്രമമായും” ന്യായീകരിക്കുന്നു. 1921-ൽ അദ്ദേഹത്തെ രത്നഗിരി ജയിലിലേക്ക് മാറ്റുകയും 1924-ൽ അവിടെനിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. രത്നഗിരിയിൽ വീട്ടുതടങ്കലിൽ കഴിയുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണമെന്നും ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ രത്നഗിരി ജില്ല വിട്ടുപോകരുതെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് വ്യവസ്ഥകളുണ്ടായിരുന്നു. 1937-ലാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഈ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയ ജീവിതവും സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിലെ വിഘാതങ്ങളും

ജയിൽമോചിതനായ ശേഷം സവർക്കറുടെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതം പ്രധാനമായും അഖില ഭാരതീയ ഹിന്ദു മഹാസഭയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. 1937-ൽ അദ്ദേഹം ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ അധ്യക്ഷനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കായോ സ്വാന്തന്ത്ര്യസമരങ്ങളുമായോ അദ്ദേഹം ചേർന്നു നിന്നിരുന്നില്ല. ബ്രട്ടീഷുകാർക്ക് ദയാഹർജികൾ കൊടുക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞതുപ്രകാരം അനുസരണയുള്ള ആളായി തന്നെ അദ്ദേശം ശേഷജീവിതം തുടർന്നു.

  • ഹിന്ദുത്വ ആശയം: സവർക്കറുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനകളിലൊന്ന് “ഹിന്ദുത്വം” എന്ന ആശയത്തിന് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു രൂപം നൽകിയതാണ്. 1923-ൽ രത്നഗിരി ജയിലിൽ കഴിയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം രചിച്ച “Essentials of Hindutva” എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ് ഈ ആശയം അവതരിപ്പിച്ചത്. ഇന്ത്യയെ ഹിന്ദുക്കളുടെ (ഹിന്ദുക്കൾ, ബുദ്ധമതക്കാർ, ജൈനർ, സിഖ് മതക്കാർ എന്നിവരടക്കം) രാഷ്ട്രമെന്ന നിലയിൽ വിഭാവനം ചെയ്യുകയും, ഇന്ത്യ ഒരു ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമാകണം എന്ന് വാദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഹിന്ദുത്വത്തെ ഒരു മതപരമായ ആശയമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് സാംസ്കാരികവും ദേശീയവുമായ ഒരു സ്വത്വമായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചത്. ജാതി വിവേചനത്തിനെതിരെയും അസ്പൃശ്യതാ നിർമ്മാർജ്ജനത്തിനായും സവർക്കർ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
  • ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരം (1942) എതിർത്തത്: മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തെ ഹിന്ദു മഹാസഭയും സവർക്കറും എതിർത്തു. ഈ നിലപാട് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ ഒരു വലിയ വിഘാതമായി പലരും വിലയിരുത്തി. ബ്രിട്ടീഷുകാർ രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവരെ പിന്തുണച്ച് സൈനികമായി ശക്തിപ്പെടുകയും ആന്തരികമായി തങ്ങളുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഇന്ത്യക്ക് ഗുണകരമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. “Stick to your posts” (നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുക) എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടെ, ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാതെ ജോലി തുടരാൻ അദ്ദേഹം അനുയായികളെ നിർദ്ദേശിച്ചു. കൂടാതെ, ഹിന്ദുക്കൾ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിൽ ചേർന്ന് സൈനിക പരിശീലനം നേടാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഇതിനെ “ഹിന്ദു militarisation” എന്ന് അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യസമരം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ, മഹാത്മാഗാന്ധി ‘do or die‘ എന്ന മുദ്രാവാക്യവുമായി മുന്നോട്ട് വന്നപ്പോൾ, സവർക്കറുടെ ഈ നിലപാട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന് വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
  • ദ്വിരാഷ്ട്രവാദം: മുഹമ്മദാലി ജിന്ന മുസ്ലീങ്ങൾക്കായി ഒരു പ്രത്യേക രാജ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ സവർക്കർ ദ്വിരാഷ്ട്രവാദം മുന്നോട്ട് വെച്ചിരുന്നു. 1937-ൽ അഹമ്മദാബാദിൽ നടന്ന ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ സമ്മേളനത്തിൽ അദ്ദേഹം “ഇന്ത്യയിൽ രണ്ട് രാഷ്ട്രങ്ങളുണ്ട്- ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പിന്നീട് 1943-ൽ അദ്ദേഹം ജിന്നയുടെ ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തോട് തനിക്ക് വിയോജിപ്പില്ലെന്ന് പരസ്യമായി പ്രസ്താവിച്ചു. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ ഐക്യത്തിനും മതേതര സ്വഭാവത്തിനും വിരുദ്ധമായ നിലപാടായി വിമർശിക്കപ്പെട്ടു. ഭാരതത്തിന്റെ അഖണ്ഡതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതും മതപരമായ വിഭജനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടുന്നതുമാണ് ഈ പ്രസ്താവനയെന്ന് പല ചരിത്രകാരന്മാരും വിമർശകരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

ഗാന്ധിവധവും കേസിലെ പങ്കാളിത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങളുംദയാഹർജി

1948 ജനുവരി 30-ന് മഹാത്മാഗാന്ധി കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൊലപാതകം നടത്തിയ നാഥുറാം ഗോഡ്‌സെയും കൂട്ടരും ഹിന്ദു മഹാസഭാ വൃത്തങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു. ഗാന്ധി വധത്തിന്റെ ഗൂഢാലോചനക്കേസിൽ സവർക്കറെ പ്രതിചേർത്തു. എന്നാൽ, കേസിൽ നേരിട്ടുള്ള തെളിവുകളോ മതിയായ സാക്ഷിമൊഴികളോ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ 1949 ഫെബ്രുവരി 10-ന് കോടതി അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കി.

എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹത്തിനെതിരായ ആരോപണങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കെട്ടടങ്ങിയില്ല.

  • കപൂർ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് (1969): ഗാന്ധി വധത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ രൂപീകരിച്ച ജസ്റ്റിസ് ജീവൻ ലാൽ കപൂർ കമ്മീഷൻ (1969) സമർപ്പിച്ച റിപ്പോർട്ടിൽ സവർക്കർക്ക് വധത്തിൽ പങ്കുണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില “സൂചനകൾ” ഉണ്ടായിരുന്നു. കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ടിൽ, ഗോഡ്‌സെയുടെ സഹപ്രവർത്തകനും കേസിലെ മാപ്പുസാക്ഷിയുമായ ദിഗംബർ ബാഡ്‌ഗേയുടെ മൊഴിക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. ഗാന്ധിജിയെ കൊല്ലുന്നതിന് ദിവസങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഗോഡ്‌സെയും നാരായൺ ആപ്‌തേയും സവർക്കറെ കണ്ടിരുന്നുവെന്ന് ബാഡ്‌ഗേ മൊഴി നൽകിയിരുന്നു. ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചും ഗൂഢാലോചനയെക്കുറിച്ചും ചില സൂചനകൾ ലഭിച്ചുവെന്ന് കമ്മീഷൻ കണ്ടെത്തി. കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “എല്ലാ വസ്തുതകളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് നോക്കുമ്പോൾ, ഗാന്ധി വധ ഗൂഢാലോചനയെക്കുറിച്ച് സവർക്കർക്ക് അറിവുണ്ടായിരുന്നു എന്ന നിഗമനത്തിൽ എത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു നിഗമനം ബാഡ്‌ഗേയുടെ മൊഴിയാണ്.” എന്നിരുന്നാലും, നിയമപരമായി ഈ മൊഴിക്ക് മതിയായ പിന്തുണയില്ലാത്തതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ ശിക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
  • വ്യക്തമായ തെളിവുകളുടെ അഭാവം: സവർക്കർക്ക് ഗാന്ധിവധത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കുണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ശക്തമായ സാഹചര്യത്തെളിവുകളോ മതിയായ മറ്റു തെളിവുകളോ ഹാജരാക്കാൻ പ്രോസിക്യൂഷന് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഈ ആരോപണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും പൊതുജനത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായയെയും പിന്നീട് ഒരുപാട് കാലം വേട്ടയാടി.

സവർക്കറും ആർ.എസ്.എസും: ആശയപരമായ പ്രചോദനം

ദയാഹർജി
Group photo of accused of Mahatma Gandhi assassination. This was taken in the custody. Standing: Shankar Kistaiya, Gopal Godse, Madanlal Pahwa, Digambar Badge (Approver). Seated: Narayan Apte, Vinayak D. Savarkar, Nathuram Godse, Vishnu Karkare

രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘം (ആർ.എസ്.എസ്) രൂപീകൃതമായതിൽ വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കറുടെ ചിന്തകൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘ഹിന്ദുത്വ’ എന്ന ആശയത്തിന് നിർണായകമായ പങ്കുണ്ട്. ആർ.എസ്.എസിന്റെ സ്ഥാപകൻ ഡോ. കേശവ് ബലിറാം ഹെഡ്‌ഗേവാർ സവർക്കറുടെ എഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് വലിയ പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആർ.എസ്.എസ് മേധാവി മോഹൻ ഭാഗവത് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ സവർക്കറെ ഒരു ദേശീയ ഐക്കണായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ സംഘടനയ്ക്ക് വഴികാട്ടിയാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

  • ഹിന്ദുത്വയുടെ സ്വാധീനം: സവർക്കർ 1923-ൽ രചിച്ച “Essentials of Hindutva” എന്ന പുസ്തകമാണ് ആർ.എസ്.എസിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് അടിത്തറ പാകിയത്. ഈ പുസ്തകത്തിൽ, സവർക്കർ ഹിന്ദുക്കളെ ഒരു രാഷ്ട്രമായി നിർവചിക്കുകയും, ഇന്ത്യയെ ഒരു ഹിന്ദു രാഷ്ട്രമായി വിഭാവനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആർ.എസ്.എസ് ഈ ആശയത്തെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളുകയും, ഇന്ത്യയുടെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വം ഹിന്ദുത്വത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
  • പൊതുവായ പൈതൃകം: ഇന്ത്യയെ പിതൃഭൂമി (Fatherland), പുണ്യഭൂമി (Holy land) എന്നിവയായി കണക്കാക്കുന്നവരാണ് ഹിന്ദുക്കൾ എന്ന സവർക്കറുടെ ആശയം ആർ.എസ്.എസ് ഏറ്റെടുത്തു. ക്രിസ്ത്യാനികളെയും മുസ്ലീങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവരുടെ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ ഇന്ത്യക്ക് പുറത്തായതിനാൽ അവർക്ക് ഇന്ത്യയോട് പൂർണ്ണമായ കൂറ് ഉണ്ടാവില്ല എന്ന സവർക്കറുടെ വാദവും ആർ.എസ്.എസ് തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി.
  • ഹിന്ദു സംയോജനം: ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭിന്നിച്ചുനിന്നിരുന്ന ഹിന്ദു സമൂഹത്തെ ഏകീകരിക്കാനുള്ള സവർക്കറുടെ ശ്രമങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന്, ദളിതർക്കായി ക്ഷേത്രപ്രവേശനം ആവശ്യപ്പെട്ടത്) ആർ.എസ്.എസിന് പ്രചോദനമായി. ഹിന്ദു സമൂഹത്തെ ഒറ്റക്കെട്ടാക്കി ശക്തിപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെയും ആർ.എസ്.എസിന്റെയും ലക്ഷ്യം.
  • സൈനികവൽക്കരണം: ഹിന്ദുക്കളെ സൈനികമായി ശക്തിപ്പെടുത്തണമെന്ന സവർക്കറുടെ ആഹ്വാനം (ഹിന്ദു മിലിട്ടറൈസേഷൻ) ആർ.എസ്.എസിന്റെ ‘ശാഖാ’ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും ശാരീരിക പരിശീലനങ്ങളിലും പ്രതിഫലിച്ചു. ശാരീരികവും മാനസികവുമായ അച്ചടക്കത്തിലൂടെ ഹിന്ദു യുവാക്കളെ ശക്തരാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം ആർ.എസ്.എസ് പിന്തുടരുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, സവർക്കറും ആർ.എസ്.എസും തമ്മിൽ ചില വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നെന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. സവർക്കർ ഒരു നിരീശ്വരവാദിയും യുക്തിവാദിയുമായിരുന്നപ്പോൾ, ആർ.എസ്.എസ് ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ ആചാരങ്ങൾക്കും വിശ്വാസങ്ങൾക്കും കൂടുതൽ ഊന്നൽ നൽകി. സവർക്കർ ഹിന്ദു മഹാസഭയിലൂടെ നേരിട്ടുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആർ.എസ്.എസ് ഒരു സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക സംഘടനയായിട്ടാണ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. എങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹിന്ദുത്വ ദേശീയവാദം ആർ.എസ്.എസിന്റെയും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗമായ ബി.ജെ.പിയുടെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയായി ഇന്നും തുടരുന്നു.

സാഹിത്യ സംഭാവനകൾ

സവർക്കർ ഒരു എഴുത്തുകാരനും കവിയും ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന സാഹിത്യ സംഭാവനകൾ ഇവയാണ്:

  • “The Indian War of Independence of 1857” (1909): 1857-ലെ പോരാട്ടത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരമായി അവതരിപ്പിച്ച ഈ പുസ്തകം നിരവധി വിപ്ലവകാരികൾക്ക് പ്രചോദനമായി.
  • “Essentials of Hindutva” (1923): ഹിന്ദുത്വ ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ വിശദീകരണമുള്ള ഗ്രന്ഥം.
  • “ചിത്രഗുപ്ത” എന്ന തൂലികാനാമത്തിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ആത്മകഥ രചിച്ചു.
  • നിരവധി കവിതകളും രാഷ്ട്രീയ പ്രബന്ധങ്ങളും നാടകങ്ങളും അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

അവസാനകാലം

ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ സവർക്കർ കടുത്ത ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളാൽ ബുദ്ധിമുട്ടി. രോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാനായില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം, 1966 ജനുവരി 23-ന് “ആത്മാർപ്പണ” (voluntary fast unto death) എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് ആഹാരവും ഔഷധവും ഒഴിവാക്കി. 1966 ഫെബ്രുവരി 26-ന് മുംബൈയിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.

ഒരു വിലയിരുത്തൽ

വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കറുടെ ജീവിതം ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ അധ്യായമാണ്.

  • അനുകൂല വശങ്ങൾ:
    • ഇന്ത്യൻ വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ആദ്യകാലഘട്ടത്തിൽ പ്രചോദനവും സംഘടനാശക്തിയും നൽകി.
    • 1857-ലെ സമരത്തെ “ആദ്യ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകം നിരവധി വിപ്ലവകാരികൾക്ക് പ്രചോദനമായി.
    • “ഹിന്ദുത്വ” ആശയം പിന്നീട് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെക്കുകയും വലതുപക്ഷ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറയായി മാറുകയും ചെയ്തു.
    • ജാതി വിവേചനത്തിനെതിരെയും സാമൂഹിക പരിഷ്കരണങ്ങൾക്കായും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.
  • വിമർശനാത്മക വശങ്ങൾ:
    • ജയിലിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാനായി പലവട്ടം ബ്രിട്ടീഷുകാരോട് ദയാഹർജികൾ സമർപ്പിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ “വിപ്ലവവീരൻ” എന്ന പ്രതിച്ഛായയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
    • 1942-ലെ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തിനെതിരെ നിന്നതും ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിൽ ചേരാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്തതും ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ പൊതുവായ ഗതിക്ക് വിരുദ്ധവും ബ്രിട്ടീഷ് അനുകൂലവുമാണെന്ന് വിമർശകർ വിലയിരുത്തി.
    • ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തിന് പിന്തുണ നൽകിയത്, ഇന്ത്യയുടെ ഐക്യത്തിനും മതേതര നിലപാടുകൾക്കും വിരുദ്ധമായി വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ വിഭജനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി എന്ന് വിമർശിക്കപ്പെടുന്നു.
    • ഗാന്ധിവധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആരോപണം, കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ പോലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ എന്നും വിവാദങ്ങളിൽ മുങ്ങിക്കുളിപ്പിച്ചു. കപൂർ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ടിലെ സൂചനകൾ ഈ നിഴൽ കൂടുതൽ ദീർഘിപ്പിച്ചു.

സമാപനം

വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കർ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ വിശാലവും വിരുദ്ധാഭാസപൂർണവുമായ വ്യക്തിത്വമാണ്. അദ്ദേഹത്തെ ധീരനായ വിപ്ലവകാരിയും ശക്തനായ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകനുമായി കാണുന്നവരുണ്ട്. അതേസമയം, ദയാഹർജികളും രാഷ്ട്രീയപരമായ നിലപാടുകളും ഗാന്ധിവധത്തിലെ ആരോപണങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ വിമർശകരുടെ മുന്നിൽ ഒരു വിവാദപുരുഷനായും നിലനിർത്തുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ, സവർക്കറെ ഒഴിവാക്കാനാവില്ല – എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു എന്നത് ഒരുപക്ഷേ ഇന്നും പ്രധാന ചോദ്യം തനെയാണ്..

ബജാവു ജനത

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഭൂപടങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്താത്ത, തിരമാലകളെ തലയിണയാക്കി, കടലിന്റെ നീലിമയെ പുതച്ചുറങ്ങുന്ന ഒരു ജനതയുണ്ട്. ഇന്തോനേഷ്യ, ഫിലിപ്പീൻസ്, മലേഷ്യ എന്നീ രാജ്യങ്ങളുടെ സമുദ്രാതിർത്തികളിൽ പരന്നുകിടക്കുന്ന കോറൽ ട്രയാംഗിൾ (Coral Triangle) എന്നറിയപ്പെടുന്ന പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ പറുദീസയിൽ ജീവിക്കുന്ന ബജാവു ജനത.  മനുഷ്യ പരിണാമത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഇതിഹാസം തന്നെയാണി കടലിന്റെ മക്കൾ!. ലോകം അവരെ ‘കടൽ ജിപ്സികൾ‘ (Sea Gypsies) എന്ന് വിളിക്കുന്നു, കാരണം കരയുമായി അവർക്ക് സ്ഥിരമായ ബന്ധങ്ങളില്ല. അവരുടെ വീട്, കളിസ്ഥലം, ആരാധനാലയം, അന്നദാതാവ് എല്ലാം കടലാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി കടലിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഈ സമൂഹം, മനുഷ്യൻ തന്റെ പരിസ്ഥിതിയുമായി എങ്ങനെ ഇഴുകിച്ചേർന്ന് പരിണമിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണ്. വെറും അതിജീവനത്തിനപ്പുറം, കടൽ അവരുടെ ശരീരത്തെയും ജീനുകളെയും എങ്ങനെ മാറ്റിമറിച്ചു എന്നതിന്റെ അവിശ്വസനീയമായ കഥയാണ് ബജാവു ജനതയുടേത്.

ബജാവു ജനതയുടെ സവിശേഷമായ ജീവിതരീതി, അവരെ ലോകശ്രദ്ധയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന അസാധാരണമായ ശാരീരിക കഴിവുകൾ, ഈ കഴിവുകൾക്ക് പിന്നിലെ ശാസ്ത്രീയവും ജനിതകപരവുമായ രഹസ്യങ്ങൾ, ഡാർവിന്റെ പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന് അവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവായി മാറുന്നു, അവർ നേരിടുന്ന ആധുനിക വെല്ലുവിളികൾ എന്നിവയെല്ലാം നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

തിരമാലകൾക്ക് മുകളിലെ ജീവിതം: ആരാണ് ബജാവു?

ബജാവു ജനത ഒരു ഏകീകൃത സമൂഹമല്ല, മറിച്ച് തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ സമുദ്രങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന നിരവധി ഉപവിഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണ്. പരമ്പരാഗതമായി അവർ നാടോടികളാണ്. ‘ലെപ-ലെപ‘ (Lepa-Lepa) എന്നറിയപ്പെടുന്ന, കൈകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച നീളൻ ബോട്ടുകളിലാണ് അവരുടെ ജീവിതം. ഈ ബോട്ടുകൾ കേവലം സഞ്ചാര മാർഗ്ഗം മാത്രമല്ല, അവരുടെ വീട് കൂടിയാണ്. ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നതും, ഉറങ്ങുന്നതും, കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതും, കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഈ ചലിക്കുന്ന വീടുകളിലാണ്. കടലിനോട് ചേർന്നുള്ള തീരങ്ങളിൽ, തൂണുകൾക്ക് മുകളിൽ കെട്ടിയുയർത്തിയ ചെറിയ കുടിലുകളും (Stilt Houses) ഇവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളാണ്.Bajau, Bajau Laut, Sea Gypsies

ജീവിതരീതിയും ഉപജീവനവും:
ബജാവു ജനതയുടെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും കടലിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. മത്സ്യബന്ധനമാണ് പ്രധാന ഉപജീവനമാർഗ്ഗം. എന്നാൽ ആധുനിക മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെപ്പോലെ വലിയ ബോട്ടുകളോ വലകളോ അവർ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. പരമ്പരാഗത രീതികളാണ് അവർ ഇന്നും പിന്തുടരുന്നത്. കൈകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച മരക്കണ്ണടകളും (wooden goggles), ഒരു ചാട്ടുളിയും (spear) മാത്രമാണ് അവരുടെ ആയുധം. ആഴക്കടലിലേക്ക് ഊളിയിട്ട്, മണിക്കൂറുകളോളം പവിഴപ്പുറ്റുകൾക്കിടയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് അവർ മീനുകളെ പിടിക്കുന്നു. മത്സ്യം കൂടാതെ, കടൽ വെള്ളരി (Sea Cucumber – ശാസ്ത്രനാമം ‌- stichopus chloronotus. ഫൈലം – Echinodermata ക്ലാസ്- Holothuroidea), മുത്തുകൾ, മറ്റ് കക്കകളും പായലുകളും ശേഖരിച്ച് അടുത്തുള്ള കരയിലെ മാർക്കറ്റുകളിൽ വിറ്റാണ് അവർ നിത്യവൃത്തിക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്തുന്നത്.

അവരുടെ ഭക്ഷണക്രമവും കടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കപ്പക്കിഴങ്ങ് (Cassava) പോലുള്ള ചില കരവിഭവങ്ങൾ ഒഴിച്ചുനിർത്തിയാൽ, അവരുടെ പ്രധാന ആഹാരം കടലിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന മത്സ്യങ്ങളും മറ്റു വിഭവങ്ങളുമാണ്. കടൽ അവരുടെ അടുക്കളയും കലവറയുമാണ്.

സാംസ്കാരിക തനിമ:
കരയിലെ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ അതിരുകൾക്കോ നിയമങ്ങൾക്കോ വലിയ വിലകൽപ്പിക്കാത്ത ഒരു സമൂഹമാണ് ബജാവു. അവർക്ക് പൗരത്വമോ ഔദ്യോഗിക തിരിച്ചറിയൽ രേഖകളോ പലപ്പോഴും ഉണ്ടാവാറില്ല. ഇത് കാരണം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ അവർക്ക് അന്യമാണ്. കടലിനോട് ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും അവർക്കുണ്ട്. കടൽദേവതകളെയും ആത്മാക്കളെയും ആരാധിക്കുന്ന, പ്രകൃതിയോട് ഇഴുകിച്ചേർന്ന ഒരു ആനിമിസ്റ്റ് (Animist) സംസ്കാരമാണ് അവരുടേത്. കടലിനെ അവർ ഒരു ജീവനുള്ള ശക്തിയായി കാണുന്നു; അത് നൽകുകയും എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ബഹുമാനത്തോടെ സമീപിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.

 

 മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ അത്ഭുതങ്ങൾ: ബജാവു ജനതയുടെ അമാനുഷിക കഴിവുകൾ

ബജാവു ജനതയെ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവരാക്കിയത് അവരുടെ അവിശ്വസനീയമായ ശാരീരിക കഴിവുകളാണ്. കരയിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത രീതിയിൽ അവരുടെ ശരീരം ജലത്തിനടിയിലെ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

1. ശ്വാസം പിടിക്കാനുള്ള അസാമാന്യ ശേഷി (Extraordinary Breath-Holding Capacity):
ബജാവു ജനതയുടെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കഴിവ് വെള്ളത്തിനടിയിൽ ദീർഘനേരം ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കാനുള്ള അവരുടെ ശേഷിയാണ്. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിറ്റ് ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴേക്കും ശ്വാസംമുട്ടൽ അനുഭവപ്പെടും. എന്നാൽ ബജാവു മുങ്ങൽ വിദഗ്ദ്ധർക്ക് യാതൊരുവിധ ആധുനിക ഉപകരണങ്ങളുടെയും സഹായമില്ലാതെ 200 അടി (ഏകദേശം 60 മീറ്റർ) വരെ ആഴത്തിലേക്ക് ഊളിയിടാനും, 13 മിനിറ്റിലധികം സമയം വരെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ തുടരാനും കഴിയുമെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ 60 ശതമാനത്തിലധികം സമയം വെള്ളത്തിനടിയിലാണ് ചിലവഴിക്കുന്നതെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു പരിശീലനം കൊണ്ട് മാത്രം നേടാവുന്ന ഒന്നല്ലെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വളരെക്കാലമായി സംശയിച്ചിരുന്നു.

2. മെച്ചപ്പെട്ട വെള്ളത്തിനടിയിലെ കാഴ്ച (Superior Underwater Vision):
കടലിനടിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും വ്യക്തതയോടെ കാണാനുള്ള കഴിവ് ബജാവു ജനതയ്ക്കുണ്ട്. സാധാരണ മനുഷ്യർ വെള്ളത്തിൽ കണ്ണുതുറന്നാൽ കാഴ്ച മങ്ങുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ബജാവു കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വെള്ളത്തിനടിയിൽ അസാധാരണമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ സാധിക്കുമെന്ന് സ്വീഡിഷ് ഗവേഷകയായ അന്ന ഗിസ്ലെൻ (Anna Gislen) നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ തെളിയിച്ചു. കരയിലെ കുട്ടികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ബജാവു കുട്ടികൾക്ക് വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഇരട്ടി വ്യക്തതയോടെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നു. അവരുടെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി (pupil) കൂടുതൽ ചുരുങ്ങുകയും, ലെൻസിന്റെ ആകൃതിക്ക് മാറ്റം വരുത്താൻ സാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സാധ്യമാകുന്നത്. ഇത് കാഴ്ചയെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്യാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഈ കഴിവ് ഡോൾഫിനുകളിലും നീർനായകളിലും കാണുന്നതിന് സമാനമായ ഒരു അനുകൂലനമാണ്.

ഈ കഴിവുകൾ കേവലം ആകസ്മികമല്ല, മറിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി കടലിൽ ജീവിച്ചതിന്റെ ഫലമായി പ്രകൃതിനിർദ്ധാരണം വഴി അവരുടെ ശരീരത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട സവിശേഷമായ ജനിതക മാറ്റങ്ങളുടെ ഫലമാണ്.

ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണം: ജനിതക രഹസ്യങ്ങൾ ചുരുളഴിയുമ്പോൾ

ബജാവു ജനതയുടെ അസാധാരണ കഴിവുകൾക്ക് പിന്നിലെ രഹസ്യം കണ്ടെത്താൻ നിരവധി ശാസ്ത്രജ്ഞർ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ പഠനം നടത്തിയത് കോപ്പൻഹേഗൻ സർവകലാശാലയിലെ ജനിതക ശാസ്ത്രജ്ഞയായ ഡോ. മെലിസ ഇലാർഡോ (Dr. Melissa Ilardo) യും സംഘവുമാണ്. 2018-ൽ ‘സെൽ‘ (Cell) എന്ന പ്രശസ്തമായ ശാസ്ത്ര ജേണലിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അവരുടെ പഠനം, ബജാവു ജനതയുടെ ജനിതക രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശി.bajau laut sea gypsies

1. ശരീരത്തിലെ ‘സ്കൂബ ടാങ്ക്’: വലുപ്പം കൂടിയ പ്ലീഹ (Spleen)
ഡോ. ഇലാർഡോയുടെ പഠനത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കണ്ടെത്തൽ ബജാവു ജനതയുടെ പ്ലീഹയുടെ (Spleen) വലുപ്പത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കരയിൽ ജീവിക്കുന്ന അയൽക്കാരായ സലുവാൻ (Saluan) ജനതയുമായി താരതമ്യം ചെയ്തപ്പോൾ, ബജാവു ജനതയുടെ പ്ലീഹയ്ക്ക് ശരാശരി 50% വരെ വലുപ്പം കൂടുതലാണെന്ന് അൾട്രാസൗണ്ട് സ്കാനുകളിലൂടെ അവർ കണ്ടെത്തി.

പ്ലീഹയുടെ പങ്ക് എന്താണ്?
പ്ലീഹ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഒരു പ്രധാന അവയവമാണ്. പ്രതിരോധ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതോടൊപ്പം, ഓക്സിജൻ വഹിക്കുന്ന ചുവന്ന രക്താണുക്കളുടെ ഒരു സംഭരണശാല (reservoir) കൂടിയാണിത്. നമ്മൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ പോകുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ ശ്വാസം പിടിക്കുമ്പോഴോ ശരീരം ഒരു അടിയന്തരാവസ്ഥ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ സമയത്ത്, കടൽ സസ്തനികളായ സീലുകളിലും തിമിംഗലങ്ങളിലുമെന്ന പോലെ, മനുഷ്യരിലും പ്ലീഹ ചുരുങ്ങുകയും, അത് സംഭരിച്ചുവെച്ച ഓക്സിജൻ നിറഞ്ഞ ചുവന്ന രക്താണുക്കളെ രക്തത്തിലേക്ക് പമ്പ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് രക്തത്തിലെ ഓക്സിജന്റെ അളവ് താൽക്കാലികമായി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, കൂടുതൽ നേരം ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ബജാവു ജനതയുടെ വലിയ പ്ലീഹ, ഒരു വലിയ സ്കൂബ ടാങ്ക് പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യരെക്കാൾ കൂടുതൽ ഓക്സിജൻ സംഭരിക്കാനും ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കാനും ഇത് അവരെ സഹായിക്കുന്നു. ഈ വലുപ്പക്കൂടുതൽ കേവലം പരിശീലനം കൊണ്ട് ഉണ്ടാകുന്നതല്ല, മറിച്ച് ജനിതകപരമായി കൈമാറിവന്ന ഒരു സവിശേഷതയാണെന്നും പഠനം തെളിയിച്ചു.

2. ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സ് (Dive Reflex):
എല്ലാ സസ്തനികളിലും കാണപ്പെടുന്ന ഒരു സ്വാഭാവിക പ്രതികരണമാണ് ‘ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സ്‘. മുഖത്ത് തണുത്ത വെള്ളം തട്ടുമ്പോൾ ശരീരം സ്വയമേവ ചില മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകും. ബജാവു ജനതയിൽ ഈ റിഫ്ലെക്സ് അങ്ങേയറ്റം കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇതിന് പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഘടകങ്ങളുണ്ട്:

  • ബ്രാഡികാർഡിയ (Bradycardia): ഹൃദയമിടിപ്പ് ഗണ്യമായി കുറയുന്നു. ഇത് ഓക്സിജൻ ഉപഭോഗം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

  • പെരിഫറൽ വാസോകൺസ്ട്രിക്ഷൻ (Peripheral Vasoconstriction): കൈകാലുകളിലേക്കും മറ്റ് അപ്രധാന അവയവങ്ങളിലേക്കുമുള്ള രക്തക്കുഴലുകൾ ചുരുങ്ങുന്നു. ഇത് ഓക്സിജൻ നിറഞ്ഞ രക്തം ഹൃദയം, തലച്ചോറ് തുടങ്ങിയ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അവയവങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

  • സ്പ്ലെനിക് കോൺട്രാക്ഷൻ (Splenic Contraction): മുകളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, പ്ലീഹ ചുരുങ്ങി കൂടുതൽ ഓക്സിജൻ രക്തത്തിലേക്ക് വിടുന്നു.

ബജാവു ജനതയിൽ ഈ മൂന്ന് പ്രക്രിയകളും വളരെ ശക്തമായി നടക്കുന്നത്, വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഓക്സിജൻ ഏറ്റവും കാര്യക്ഷമമായി ഉപയോഗിക്കാൻ അവരെ പര്യാപ്തരാക്കുന്നു.

3. ജനിതകപരമായ തെളിവുകൾ:
ഡോ. ഇലാർഡോയും സംഘവും ബജാവു ജനതയുടെ ഡി.എൻ.എ പരിശോധിക്കുകയും, അവരുടെ സവിശേഷമായ ജീവിതശൈലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില ജീനുകളിൽ വ്യതിയാനങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.

  • PDE10A ജീൻ: ഈ ജീൻ പ്ലീഹയുടെ വലുപ്പവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബജാവു ജനതയിൽ ഈ ജീനിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക വകഭേദം കാണപ്പെട്ടു, ഇത് തൈറോയ്ഡ് ഹോർമോണുകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെ പ്ലീഹയുടെ വലുപ്പം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഇതാണ് അവരുടെ ‘ജനിതക സ്കൂബ ടാങ്കിന്’ കാരണം.

  • BDKRB2 ജീൻ: ഈ ജീൻ രക്തക്കുഴലുകൾ ചുരുങ്ങുന്നതുമായി (peripheral vasoconstriction) ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബജാവു ജനതയിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഈ ജീനിന്റെ വകഭേദം, വെള്ളത്തിനടിയിൽ പോകുമ്പോൾ രക്തം കാര്യക്ഷമമായി പ്രധാന അവയവങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടാൻ സഹായിക്കുന്നു.

  • FAM178B ജീൻ: വെള്ളത്തിനടിയിൽ ശ്വാസം പിടിക്കുമ്പോൾ രക്തത്തിൽ കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡിന്റെ അളവ് കൂടുകയും രക്തം കൂടുതൽ അസിഡിക് ആകുകയും ചെയ്യും. ഈ ജീൻ രക്തത്തിലെ pH നില നിയന്ത്രിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു, അതുവഴി കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡിന്റെ ഉയർന്ന അളവിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശരീരത്തെ സഹായിക്കുന്നു.

ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ ബജാവു ജനതയുടെ കഴിവുകൾ വെറും പരിശീലനത്തിന്റെ ഫലമല്ല, മറിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമ പ്രക്രിയയുടെ ഫലമായി അവരുടെ ജീനുകളിൽ ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ട അനുകൂലനങ്ങളാണെന്ന് സംശയലേശമന്യേ തെളിയിക്കുന്നു.

പ്രകൃതി നിർദ്ധാരണം പ്രവർത്തനത്തിൽ: ഡാർവിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിന് ഒരു ജീവിക്കുന്ന പാഠപുസ്തകം

ചാൾസ് ഡാർവിൻ മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രകൃതി നിർദ്ധാരണത്തിലൂടെയുള്ള പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന് ഇത്രയും വ്യക്തവും ശക്തവുമായ ഒരു ഉദാഹരണം മനുഷ്യ സമൂഹത്തിൽ കണ്ടെത്തുക പ്രയാസമാണ്. ഒരു ജീവിവർഗ്ഗം അതിന്റെ പരിസ്ഥിതിയുടെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് എങ്ങനെ തലമുറകളിലൂടെ മാറുന്നു എന്ന് ബജാവു ജനതയുടെ കഥ നമുക്ക് ലളിതമായി വിശദീകരിച്ചു തരുന്നു.

പ്രകൃതി നിർദ്ധാരണത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ ബജാവു ജനതയിൽ:

  1. പരിസ്ഥിതിപരമായ സമ്മർദ്ദം (Environmental Pressure): ബജാവു ജനതയുടെ അതിജീവനം പൂർണ്ണമായും കടലിനെ ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു. കൂടുതൽ ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താൻ, അവർക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മുങ്ങേണ്ടി വന്നു, കൂടുതൽ നേരം വെള്ളത്തിനടിയിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നു. ആഴത്തിൽ കൂടുതൽ നേരം ചെലവഴിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് കൂടുതൽ മത്സ്യങ്ങളെയും മുത്തുകളെയും ലഭിച്ചു. ഇത് അവരുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നു.

  2. സ്വാഭാവിക വ്യതിയാനങ്ങൾ (Natural Variation): ഏത് ജനസമൂഹത്തിലെയും പോലെ, പുരാതന ബജാവു സമൂഹത്തിലും ശാരീരിക സവിശേഷതകളിൽ സ്വാഭാവികമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർക്ക് ജന്മനാ അല്പം വലിയ പ്ലീഹ ഉണ്ടായിരിക്കാം, ചിലരുടെ ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സ് കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായിരിക്കാം, ചിലർക്ക് വെള്ളത്തിനടിയിൽ കാഴ്ച കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ടതായിരിക്കാം.

  3. അതിജീവനവും പ്രത്യുത്പാദനവും (Survival and Reproduction): ഇവിടെയാണ് പ്രകൃതി നിർദ്ധാരണം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. വലിയ പ്ലീഹയും മികച്ച ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സും ഉണ്ടായിരുന്ന വ്യക്തികൾക്ക് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചു. ഇത് അവരെ ആരോഗ്യവാന്മാരാക്കുകയും, രോഗങ്ങളെയും പട്ടിണിയെയും അതിജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ആരോഗ്യവാന്മാരായതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവർക്ക് കൂടുതൽ കാലം ജീവിക്കാനും കൂടുതൽ സന്താനങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കാനും സാധിച്ചു. അവരുടെ ഈ ‘അനുകൂലമായ’ ജനിതക സവിശേഷതകൾ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

  4. ജനിതകപരമായ മാറ്റം തലമുറകളിലൂടെ (Inheritance and Adaptation): ഈ പ്രക്രിയ നൂറുകണക്കിന്, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ, വലിയ പ്ലീഹയ്ക്കും മികച്ച ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സിനും കാരണമാകുന്ന ജീനുകൾ (PDE10A പോലുള്ളവ) ബജാവു ജനസംഖ്യയിൽ കൂടുതൽ സാധാരണമായി. താരതമ്യേന ചെറിയ പ്ലീഹയുള്ളവരും കാര്യക്ഷമത കുറഞ്ഞ ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സ് ഉള്ളവരും അതിജീവന മത്സരത്തിൽ പിന്നോട്ടുപോവുകയും അവരുടെ ജീനുകൾ തലമുറകളിലൂടെ കുറഞ്ഞുവരികയും ചെയ്തു. കാലക്രമേണ, ഈ സവിശേഷതകൾ ബജാവു ജനതയുടെ ഒരു പൊതുവായ ജനിതക അടയാളമായി മാറി.

ഇപ്രകാരം, ബജാവു ജനതയുടെ ശരീരം അവരുടെ സവിശേഷമായ ജീവിതരീതിക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ പരിണമിച്ചു. ഇത് ഡാർവിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു പാഠപുസ്തക ഉദാഹരണമാണ്: പരിസ്ഥിതി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന, ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സവിശേഷതകളുള്ളവർ അതിജീവിക്കുകയും അവരുടെ ഗുണങ്ങൾ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആധുനികതയുടെ തിരമാലകൾ: പാരമ്പര്യവും വെല്ലുവിളികളും

പരിണാമത്തിന്റെ ഈ അത്ഭുത പ്രതീകമായ ബജാവു ജനത ഇന്ന് നിരവധി വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി അവർ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ജീവിതരീതിയും അവരുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയായ കടലും ഇന്ന് ഭീഷണിയിലാണ്.

  • പാരിസ്ഥിതിക നാശം: ആഗോളതാപനം മൂലം സമുദ്രത്തിലെ താപനില വർധിക്കുന്നത് പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ നാശത്തിന് (Coral Bleaching) കാരണമാകുന്നു. പവിഴപ്പുറ്റുകൾ മത്സ്യങ്ങളുടെയും മറ്റ് കടൽ ജീവികളുടെയും ആവാസകേന്ദ്രമാണ്. പുറ്റുകൾ നശിക്കുന്നത് ബജാവു ജനതയുടെ ഭക്ഷ്യസ്രോതസ്സിനെയും ഉപജീവനത്തെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നു. വ്യാവസായിക മത്സ്യബന്ധനം അവരുടെ പരമ്പരാഗത മത്സ്യബന്ധന മേഖലകളെ ശോഷിപ്പിക്കുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് അടക്കമുള്ള കടലിലെ മാലിന്യങ്ങളും വലിയ ഭീഷണിയാണ്.

  • സർക്കാരുകളുടെ സമ്മർദ്ദം: ബജാവു ജനത ജീവിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിലെ സർക്കാരുകൾ അവരെ കരയിലേക്ക് മാറ്റിപ്പാർപ്പിക്കാനും ആധുനിക ജീവിതരീതികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പൗരത്വമില്ലാത്തതിനാൽ ഇവർക്ക് ഭൂമിയിൽ അവകാശങ്ങളോ, വിദ്യാഭ്യാസത്തിനോ ആരോഗ്യരക്ഷയ്ക്കോ ഉള്ള സൗകര്യങ്ങളോ ലഭിക്കുന്നില്ല. ഇത് അവരെ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹമാക്കി മാറ്റുന്നു.

  • പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നഷ്ടം: പുതിയ തലമുറയിലെ ബജാവു ചെറുപ്പക്കാർ കരയിലെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. പരമ്പരാഗതമായ അറിവുകളും കഴിവുകളും അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. കടലിൽ ഊളിയിടാനുള്ള കഴിവ്, പരമ്പരാഗത ബോട്ട് നിർമ്മാണം, കടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള അറിവ് എന്നിവയെല്ലാം വരും തലമുറകളിൽ അപ്രത്യക്ഷമായേക്കാം എന്ന ആശങ്ക നിലനിൽക്കുന്നു.

അവരുടെ അതിജീവനത്തിന് കാരണമായ അതേ ജനിതക സവിശേഷതകൾ ഇപ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ അപ്രസക്തമായേക്കാം. കടലിൽ മത്സ്യം കുറയുമ്പോൾ, വലിയ പ്ലീഹയോ മികച്ച ഡൈവ് റിഫ്ലെക്സോ അവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെട്ടേക്കില്ല. ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ ഒരു പുതിയ തരം ‘പ്രകൃതി നിർദ്ധാരണത്തിന്’ വഴിവെച്ചേക്കാം, അതിൽ പരമ്പരാഗത കഴിവുകളേക്കാൾ ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസവും കരയിലെ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവുമാകും അതിജീവനത്തിന് സഹായകമാകുക.

കടലിന്റെ ആത്മാവും മനുഷ്യന്റെ ഭാവിയും

ബജാവു ജനത കേവലം ഒരു കൗതുകമോ ‘കടൽ ജിപ്സികൾ‘ എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒരു സമൂഹമോ അല്ല. അവർ മനുഷ്യന്റെ അനുകൂലന ശേഷിയുടെയും അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെയും ജീവിക്കുന്ന പ്രതീകമാണ്. നമ്മുടെ ശരീരം പരിസ്ഥിതിയുമായി എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും, സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മാറാൻ മനുഷ്യ ജീനോമിന് എത്രമാത്രം കഴിവുണ്ടെന്നും അവർ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അവരുടെ കഥ പരിണാമത്തിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിന്റെ കഥ കൂടിയാണ്. പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിച്ചും ബഹുമാനിച്ചും ജീവിച്ചാൽ, പ്രകൃതി മനുഷ്യന് അതിജീവിക്കാനുള്ള വഴികൾ നൽകുമെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ബജാവു. എന്നാൽ ആ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് ബജാവു ജനതയുടെ ജീവിതം മാത്രമല്ല, മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ ജൈവികവും സാംസ്കാരികവുമായ വൈവിധ്യത്തിന്റെ അമൂല്യമായ ഒരേട് കൂടിയാണ്.

ബജാവു ജനതയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, നാം നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. പുരോഗതിയുടെ പേരിൽ ഇത്തരം അതുല്യമായ സംസ്കാരങ്ങളെ നാം ഇല്ലാതാക്കണോ? അതോ, അവരുടെ പാരമ്പര്യത്തെയും അറിവുകളെയും ബഹുമാനിച്ച്, അവർക്ക് സ്വന്തം വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവസരം നൽകണോ? കടലിന്റെ മക്കളുടെ ഈ ജീവിക്കുന്ന ഇതിഹാസം, മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു താക്കീത് കൂടിയാണ്; പ്രകൃതിയുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം പുനർനിർവചിച്ചില്ലെങ്കിൽ, നമുക്കും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അതിജീവനത്തിനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവുകൾ തന്നെയായിരിക്കും.

തുളു ഭാഷ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ദ്രാവിഡ ഭാഷാ കുടുംബത്തിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ഭാഷകളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഭാഷയാണ് തുളു. പ്രധാനമായും കർണാടക, കേരള സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഈ ഭാഷയ്ക്ക് തനതായ ലിപിയും സമ്പന്നമായ വാമൊഴി സാഹിത്യ പാരമ്പര്യവുമുണ്ട്. കാലക്രമേണ എഴുത്തുഭാഷ എന്ന നിലയിലുള്ള അതിൻ്റെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞുവെങ്കിലും, ഭാഷയെയും ലിപിയെയും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഇന്ന് സജീവമായി നടക്കുന്നുണ്ട്.

ഭാഷാ പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡൻ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 2,500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്വതന്ത്രമായി വേർപിരിഞ്ഞ ഒരു ഭാഷയാണ് തുളു. തമിഴ്, കന്നഡ തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ രൂപപ്പെടുന്നതിനും മുൻപ് തുളു ഒരു പ്രത്യേക ശാഖയായി മാറിയിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഇത് തുളുവിനെ ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നു. തുളു ഒരു മൂല ദ്രാവിഡ ഭാഷയായതിനാൽ, അതിനു മുൻപ് ഈ പ്രദേശത്ത് സംസാരിച്ചിരുന്ന ഭാഷ പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡൻ (മൂല-ദ്രാവിഡ ഭാഷ) ആയിരുന്നു എന്ന് അനുമാനിക്കാം. പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡനിൽ നിന്നാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ എല്ലാ പ്രധാന ഭാഷകളും രൂപപ്പെട്ടത്.Tulu language dravidian tribal languages

ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ (ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട്)

തുളു ഭാഷയുടെ പഴക്കം തെളിയിക്കുന്ന നിരവധി ചരിത്രപരമായ രേഖകളുണ്ട്. തുളു ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവ് ലഭിക്കുന്നത് സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നാണ്.

  • സംഘകാല കൃതികൾ: തുളു ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവ് ലഭിക്കുന്നത് സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നാണ്. ബി.സി. 200-ൽ ജീവിച്ചിരുന്ന തമിഴ് കവിയായ മാമൂലനാർ തൻ്റെ കവിതകളിൽ “തുളുനാടിനെയും” അവിടുത്തെ നൃത്തരൂപങ്ങളെയും കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് 2,300 വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള തുളുവിൻ്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.

  • ഗ്രീക്ക് രേഖകൾ: രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗ്രീക്ക് രേഖകളിൽ ഈ പ്രദേശത്തെ “തൊലോകോയ്ര” (Tolokoyra) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

  • ശിലാലിഖിതങ്ങൾ: കർണാടകയിലെ ഉഡുപ്പിക്ക് സമീപമുള്ള പെലത്തൂരിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ എ.ഡി. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശിലാലിഖിതമാണ് ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴയത്.  കർണാടകയിലെ കുലശേഖരയിലുള്ള വീരനാരായണ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ 1159 എ.ഡി. യിലേതെന്ന് കരുതുന്ന ലിഖിതം പൂർണ്ണമായും തുളു ലിപിയിലും ഭാഷയിലുമാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. പാലത്തൂരു, അനന്തപുര, വിട്ള, ധർമ്മസ്ഥല തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും തുളു ലിഖിതങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. തുളു ഒരു എഴുത്തുഭാഷയായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ ആദ്യ യാഥാർത്ഥ്യ കാലഘട്ടമായി എ.ഡി. 7 – 8 നൂറ്റാണ്ടുകളെ കണക്കാക്കാം.

  • കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ: തുളുവിലുള്ള ഏറ്റവും പഴയ ഗ്രന്ഥം 15-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ എഴുതപ്പെട്ട തുളു “മഹാഭാരതം” ആണ്. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ “ശ്രീ ഭാഗവതം“, “കാവേരി” എന്നിവയാണ് തുളു ലിപിയിൽ എഴുതപ്പെട്ട മറ്റ് പ്രധാന കൃതികൾ.

സാഹിത്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ലഭ്യമായ കാലഘട്ടം (എ.ഡി. 14-15 നൂറ്റാണ്ടുകൾ)

തുളു ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ട സമ്പൂർണ്ണ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ലഭ്യമായത് പിൽക്കാലത്താണ്.

  • ആദ്യ ഗ്രന്ഥം: തുളുവിലെ ആദ്യത്തെ ഇതിഹാസകാവ്യമായി കണക്കാക്കുന്നത് 14-15 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ എഴുതപ്പെട്ട “തുളു മഹാഭാരതം”, “ദേവീമാഹാത്മ്യം” എന്നിവയാണ്.

  • തെളിവ്: ഇത് സമ്പന്നമായ ഒരു സാഹിത്യ പാരമ്പര്യം ആരംഭിച്ച കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

  • ഒരു സംസ്കാരമെന്ന നിലയിൽ തുളുവിനെക്കുറിച്ച് ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയത് ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്.

  • എന്നാൽ, തുളു ഒരു എഴുത്തുഭാഷയായി ഉപയോഗിച്ചതിന് ആദ്യത്തെ ഭൗതിക തെളിവുകൾ ലഭിക്കുന്നത് എ.ഡി. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, തുളു ഭാഷയുടെ ആദ്യ കാലഘട്ടത്തെ ഇങ്ങനെ സംഗ്രഹിക്കാം:

  • ഒരു സംസ്കാരമെന്ന നിലയിൽ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയത്: ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് (സംഘകാലം).

  • എഴുത്തുഭാഷയായി തെളിവുകൾ ലഭിച്ചത്: എ.ഡി. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ട്.

  • സാഹിത്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ലഭ്യമായത്: എ.ഡി. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട്.

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വിതരണം

തുളു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശം പൊതുവെ തുളുനാട് എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ചരിത്രപരമായി, കേരളത്തിലെ ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴ മുതൽ കർണാടകയിലെ ഗോകർണ്ണം വരെ വ്യാപിച്ചുകിടന്ന പ്രദേശമായിരുന്നു ഇത്. എന്നാൽ ഇന്ന് പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലാണ് തുളു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നത്:

  • കർണാടക: ദക്ഷിണ കന്നഡ, ഉഡുപ്പി ജില്ലകൾ.

  • കേരളം: കാസർഗോഡ് ജില്ലയുടെ വടക്കൻ ഭാഗങ്ങൾ, അതായത് ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴയുടെ വടക്കുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ.

മംഗലാപുരം, ഉഡുപ്പി, കാസർഗോഡ് എന്നിവയാണ് തുളു സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങൾ.

തുളു ലിപി (Tulu Script) ഉത്ഭവവും വികാസവും

തുളു ഭാഷയ്ക്ക് അതിൻ്റേതായ തനത് ലിപിയുണ്ട്. തിഗലാരി ലിപി എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു. തുളു ലിപിയുടെ വേരുകൾ പുരാതനമായ ഗ്രന്ഥ ലിപിയിൽ നിന്നാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല ലിപികളുടെയും മാതൃസ്ഥാനത്തുള്ള ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽ നിന്നാണ് ഗ്രന്ഥ ലിപി രൂപപ്പെട്ടത്. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, മലയാള ലിപിയും ഇതേ ഗ്രന്ഥ ലിപിയിൽ നിന്നുതന്നെയാണ് വികസിച്ചത്. ഇക്കാരണത്താൽ തുളു ലിപിയും മലയാള ലിപിയും തമ്മിൽ കാഴ്ചയിൽ വളരെയധികം സാമ്യമുണ്ട്. ചില പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, തുളു ലിപി മലയാള ലിപിയേക്കാൾ പഴക്കമുള്ളതും മലയാള ലിപിയുടെ വികാസത്തിൽ നിർണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തിയതുമാണ്.

  • ഉത്ഭവം: ഈ ലിപി ഉത്ഭവിച്ചത് പുരാതനമായ ഗ്രന്ഥ ലിപിയിൽ നിന്നാണ്. മലയാള ലിപിയും ഇതേ ഗ്രന്ഥ ലിപിയിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. ഇത് ഈ രണ്ട് ലിപികളും തമ്മിലുള്ള സാമ്യത്തിന് കാരണമായി.

  • കേരളവുമായുള്ള ബന്ധം: നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ്, തുളു ബ്രാഹ്മണർ കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പൂജകൾക്കും മറ്റുമായി പോയിരുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന തുളു ലിപി കേരളത്തിൽ പ്രചരിപ്പിച്ചു. അക്കാലത്ത് മലയാളത്തിന് തനതായ ഒരു ലിപി പൂർണ്ണമായി വികസിച്ചിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ തുളു ലിപിയിൽ നിന്ന് സ്വാധീനം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ മലയാള ലിപി രൂപപ്പെട്ടതെന്ന് പല പണ്ഡിതന്മാരും വാദിക്കുന്നു.

ലിപിയുടെ ഇന്നത്തെ ഉപയോഗം

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അച്ചടി വന്നപ്പോൾ, ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാർ തുളു പുസ്തകങ്ങൾ അച്ചടിക്കാൻ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന കന്നഡ ലിപി ഉപയോഗിച്ചു. ഇത് തുളു ലിപിയുടെ ഉപയോഗം കുറയുന്നതിന് കാരണമായി. എങ്കിലും, ഈ ലിപി പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടില്ല.

  • ഉഡുപ്പിയിലെ അഷ്ടമഠങ്ങൾ പോലുള്ള പാരമ്പര്യ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഇന്നും ഈ ലിപി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

  • കർണാടക തുളു സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ലിപി പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനും സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാനും ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട്.

  • നിരവധി പുരാതന കൈയെഴുത്തു പ്രതികൾ ഈ ലിപിയിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

തുളു സാഹിത്യവും ഗ്രന്ഥങ്ങളും

ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള തുളു ഗ്രന്ഥം 15-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തുളു മഹാഭാരതമാണ്. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ എഴുതിയ ശ്രീ ഭാഗവതം, കാവേരി എന്നിവയും തുളു ലിപിയിൽ കണ്ടെത്തിയ പ്രധാന ഇതിഹാസ കാവ്യങ്ങളാണ്. ഈ കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ പ്രധാനമായും ധർമ്മസ്ഥല പോലുള്ള പുരാതന കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്.

കാസർഗോഡ് ജില്ല തുളുനാടിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിലും, ഇവിടെ നിന്ന് പ്രത്യേകമായി ഏതെങ്കിലും പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തതായി വ്യക്തമായ രേഖകൾ ലഭ്യമല്ല. എങ്കിലും, ഈ പ്രദേശത്ത് തുളു ഭാഷയും സംസ്കാരവും ശക്തമായി നിലനിന്നതുകൊണ്ട് വാമൊഴി സാഹിത്യവും മറ്റ് എഴുത്തുകളും ഇവിടെയും പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാണ്.

തുളു ഭാഷയുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ

തുളു ഒരു മൃതഭാഷയല്ല. ലോകമെമ്പാടും ഏകദേശം 20 ലക്ഷത്തിലധികം ആളുകൾ ഈ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് ഒരു സജീവ ഭാഷയാണ്. എന്നാൽ, ഔദ്യോഗിക പദവി ഇല്ലാത്തതും വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് ഉപയോഗിക്കാത്തതും ഭാഷയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് വെല്ലുവിളിയാണ്. തുളുവിനെ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ എട്ടാം ഷെഡ്യൂളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി ഔദ്യോഗിക ഭാഷാ പദവി നൽകണമെന്ന ആവശ്യം ശക്തമാണ്. ഭാഷയെയും ലിപിയെയും സംരക്ഷിക്കാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും നിരവധി സംഘടനകളും വ്യക്തികളും പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു.

18-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അച്ചടിയുടെ വരവോടെയാണ് തുളു ലിപിയുടെ പ്രചാരം കുറയാൻ തുടങ്ങിയത്. ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാർ തുളു ഭാഷയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ അച്ചടിക്കാൻ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന കന്നഡ ലിപി ഉപയോഗിച്ചു. കാലക്രമേണ, വിദ്യാഭ്യാസം, ഭരണം, സാഹിത്യം എന്നീ രംഗങ്ങളിലെല്ലാം കന്നഡ ലിപി വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് തനത് തുളു ലിപിയുടെ പ്രാധാന്യം കുറയ്ക്കുകയും അതിനെ ഒരു ഗ്രന്ഥപ്പുരകളിലും മതപാഠശാലകളിലും ഒതുക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇന്ന് തുളു ലിപിക്ക് പഴയ പ്രചാരമില്ലെങ്കിലും, ഭാഷാസ്നേഹികളുടെയും കർണാടക തുളു സാഹിത്യ അക്കാദമി പോലുള്ള സംഘടനകളുടെയും ശ്രമഫലമായി ഈ ലിപിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സജീവമായി നടക്കുന്നുണ്ട്

ചോളസാമ്രാജ്യം

Posted on by Rajesh Odayanchal

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തവും ദീർഘകാലം നിലനിന്നതുമായ സാമ്രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ചോളന്മാരുടേത്. ആദ്യകാല ചോളന്മാർ സംഘകാലഘട്ടം മുതൽ (ഏകദേശം ബി.സി. 300) ഭരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് ഇവർ ഒരു പ്രബല ശക്തിയായി ഉയർന്നുവന്നത്. കാവേരി നദിയുടെ ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ തീരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ സാമ്രാജ്യം വളർന്നത്. വിജയലായ ചോളൻ സ്ഥാപിച്ച ഈ സാമ്രാജ്യം, പിന്നീട് രാജരാജ ചോളൻ ഒന്നാമൻ്റെയും രാജേന്ദ്ര ചോളൻ ഒന്നാമൻ്റെയും കാലഘട്ടത്തിൽ അതിൻ്റെ പ്രൗഢിയുടെ പാരമ്യത്തിലെത്തി. കല, വാസ്തുവിദ്യ, സാഹിത്യം, സമുദ്ര വ്യാപാരം, ശക്തമായ നാവികസേന എന്നിവയിലെല്ലാം ചോളന്മാർ തങ്ങളുടെ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു.

സംഘകാല കൃതികളിൽ നിരവധി ചോള രാജാക്കന്മാരെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ ഭരണകാലത്തെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു കാലഗണന ലഭ്യമല്ല. എങ്കിലും, അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രമുഖരായ രാജാക്കന്മാർ ഇവരായിരുന്നു:

സംഘകാലത്തെ പ്രധാന ചോള രാജാക്കന്മാർ

  1. ഇളഞ്ചേട്ചെന്നി: ആദ്യകാല ചോളന്മാരിലെ ശക്തനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. മികച്ച ഒരു പോരാളിയായി സംഘകാല സാഹിത്യം ഇദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തുന്നു.

  2. കരികാല ചോളൻ: സംഘകാല ചോളന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനും ശക്തനുമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് കരികാലനാണ്. “കരിഞ്ഞ കാലുള്ളവൻ” എന്നാണ് ഈ പേരിന് അർത്ഥം. ചെറുപ്പത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായ ഒരഗ്നിബാധയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

    • സൈനിക വിജയങ്ങൾ: ചേര, പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാരും പതിനൊന്ന് മറ്റ് ചെറിയ ദേശങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാരും ചേർന്ന സഖ്യത്തെ വെണ്ണി എന്ന സ്ഥലത്തുവെച്ച് നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തിയത് ഇദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക നേട്ടമായി കണക്കാക്കുന്നു.

    • ഭരണപരമായ സംഭാവനകൾ: കാർഷിക അഭിവൃദ്ധിക്കായി കാവേരി നദിക്ക് കുറുകെ കല്ലണ കെട്ടിയത് കരികാലനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, പൂഹാർ (കാവേരിപൂമ്പട്ടണം) എന്ന തുറമുഖ നഗരം സ്ഥാപിച്ചതും ഇദ്ദേഹമാണ്.

  3. നെടുങ്കിള്ളി: ഉറൈയൂർ തലസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു ചോള രാജാവായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ഇദ്ദേഹവും മറ്റൊരു ചോള രാജാവായിരുന്ന നളങ്കിള്ളിയും തമ്മിൽ അധികാരത്തിനുവേണ്ടി നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്നു.

  4. നളങ്കിള്ളി: കാവേരിപൂമ്പട്ടണം തലസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രമുഖ ചോള രാജാവായിരുന്നു നളങ്കിള്ളി. ജനക്ഷേമ തൽപരനും മികച്ച ഭരണാധികാരിയുമായി സംഘ സാഹിത്യ കൃതിയായ പുറനാനൂറ് ഇദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തുന്നു.

  5. കിള്ളി വളവൻ: ഇദ്ദേഹം ഒരു മികച്ച പോരാളിയായിരുന്നു. പാണ്ഡ്യന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് മധുര പിടിച്ചടക്കിയതായി പറയപ്പെടുന്നു.

  6. കോച്ചെങ്കണ്ണാൻ: സംഘകാലത്തെ മറ്റൊരു പ്രധാന ചോള രാജാവാണ് കോച്ചെങ്കണ്ണാൻ. ഇദ്ദേഹം ചേര രാജാവായിരുന്ന കൂടക്കോ ഇളഞ്ചേരൽ ഇരുംപൊറൈ ചേരരാജാവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി തടവിലാക്കിയതായി സംഘകൃതികൾ പറയുന്നു. ഇദ്ദേഹം ശിവഭക്തനായിരുന്നുവെന്നും നിരവധി ശിവക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചതായും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

  7. പെരുനർകിള്ളി: രാജസൂയ യാഗം നടത്തിയ ഒരേയൊരു സംഘകാല ചോള രാജാവായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇദ്ദേഹം “രാജസൂയം വേട്ട പെരുനർകിള്ളി” എന്നറിയപ്പെട്ടു. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിയും അധികാരവും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സാമ്രാജ്യ സ്ഥാപകൻ

പിൽക്കാല ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ വിജയാലയ ചോളൻ (ക്രി.വ. 848–871) ആണ്. പല്ലവരുടെ സാമന്തനായിരുന്ന അദ്ദേഹം, ക്രി.വ. 850-ൽ പാണ്ഡ്യരും പല്ലവരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം മുതലെടുത്ത് തഞ്ചാവൂർ പിടിച്ചെടുക്കുകയും അവിടെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. തഞ്ചാവൂരിൽ അദ്ദേഹം ദുർഗ്ഗാദേവിക്ക് ഒരു ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആരംഭം സാധാരണയായി ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിലായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

സംഘകാല ചോളന്മാരും പിൽക്കാല ചോളന്മാരും ഒരേ വംശത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ്. അതായത്, പിൽക്കാല ചോളന്മാർ സംഘകാലത്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന ചോളന്മാരുടെ നേരിട്ടുള്ള പിൻഗാമികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾക്കുമിടയിൽ ഏകദേശം 600 വർഷത്തെ (എ.ഡി. 3-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ 9-ാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ) ഒരു വലിയ ഇടവേളയുണ്ട്.

ഈ ബന്ധം കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്ന ചില പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ ഇതാ:

  1. വംശപരമ്പരയുടെ തുടർച്ച: പിൽക്കാല ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ വിജയലായ ചോളനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളും, കരികാലനെപ്പോലുള്ള പ്രശസ്തരായ സംഘകാല ചോള രാജാക്കന്മാരുടെ വംശപരമ്പരയിലാണ് തങ്ങൾ വരുന്നതെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. തങ്ങളുടെ പൂർവ്വികരുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതാപം വീണ്ടെടുക്കുന്നവരായാണ് അവർ സ്വയം അവതരിപ്പിച്ചത്. ഈ വംശീയ അവകാശവാദം അവരുടെ ഭരണം നിയമവിധേയമാക്കുന്നതിൽ ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.

  2. കളഭ്രരുടെ മുന്നേറ്റം (ഇടവേളയുടെ കാരണം): എ.ഡി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടോടെ കളഭ്രർ എന്നൊരു വിഭാഗം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു. ഇത് സംഘകാലത്തെ ചേര, ചോള, പാണ്ഡ്യ രാജവംശങ്ങളുടെ അധികാരത്തിന് താൽക്കാലികമായി അന്ത്യം കുറിച്ചു. ഈ കാലഘട്ടത്തെ തമിഴ് ചരിത്രത്തിലെ “ഇരുണ്ട കാലഘട്ടം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഈ സമയത്ത്, പ്രബലരായിരുന്ന ചോളന്മാർ നാടുവാഴികളോ മറ്റ് വലിയ സാമ്രാജ്യങ്ങൾക്ക് (പല്ലവർ, പാണ്ഡ്യർ) കീഴിലുള്ള ചെറിയ ഭരണാധികാരികളോ ആയി ഒതുങ്ങി.

  3. വിജയാലയ ചോളന്റെ ഉദയം: ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ, പല്ലവരുടെ സാമന്തനായിരുന്ന വിജയലായ ചോളൻ, പല്ലവരും പാണ്ഡ്യരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം മുതലെടുത്ത് തഞ്ചാവൂർ പിടിച്ചടക്കി. ഇതോടെ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി തകർന്നുകിടന്ന ചോള ശക്തിയെ അദ്ദേഹം പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. ഇത് പിൽക്കാല ചോള സാമ്രാജ്യത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ, സംഘകാല ചോളന്മാരും പിൽക്കാല ചോളന്മാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു വംശത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണ്. കളഭ്രരുടെ മുന്നേറ്റം കാരണം ഏകദേശം ആറ് നൂറ്റാണ്ടോളം അധികാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തായെങ്കിലും, അതേ വംശത്തിൽപ്പെട്ട വിജയലായ ചോളൻ ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഭരണം തിരിച്ചുപിടിച്ച് സാമ്രാജ്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു.

സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വികാസം

വിജയാലയ ചോളൻ സ്ഥാപിച്ച സാമ്രാജ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളിലൂടെ അതിവിശാലമായി വളർന്നു.

  • ആദിത്യ ചോളൻ ഒന്നാമൻ: പല്ലവരെ പൂർണ്ണമായി പരാജയപ്പെടുത്തി തൊണ്ടൈമണ്ഡലം (ഇന്നത്തെ വടക്കൻ തമിഴ്നാട്) ചോളസാമ്രാജ്യത്തോട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

  • പരാന്തക ചോളൻ ഒന്നാമൻ: പാണ്ഡ്യരെയും ശ്രീലങ്കൻ സൈന്യത്തെയും പരാജയപ്പെടുത്തി.

  • രാജരാജ ചോളൻ ഒന്നാമൻ (ക്രി.വ. 985–1014): ചോളസാമ്രാജ്യത്തെ ഒരു വൻശക്തിയാക്കി മാറ്റിയത് രാജരാജനായിരുന്നു. കരയിലും കടലിലും ഒരുപോലെ ശക്തമായ സൈന്യത്തെ രൂപീകരിച്ചു. തെക്ക് മാലിദ്വീപ് മുതൽ വടക്ക് തുംഗഭദ്ര നദി വരെയും, ലക്ഷദ്വീപും ശ്രീലങ്കയുടെ വടക്കൻ ഭാഗവും അദ്ദേഹം കീഴടക്കി.

  • രാജേന്ദ്ര ചോളൻ ഒന്നാമൻ (ക്രി.വ. 1014–1044): പിതാവിനെപ്പോലെ ശക്തനായ രാജേന്ദ്ര ചോളൻ, ചോളന്മാരുടെ അധികാരം ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡം കടന്നും വ്യാപിപ്പിച്ചു. ഗംഗാ നദി വരെ സൈന്യത്തെ നയിക്കുകയും “ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളൻ” (ഗംഗ ജയിച്ച ചോളൻ) എന്ന ബിരുദം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ ശ്രീവിജയ സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരായ വിജയകരമായ നാവിക മുന്നേറ്റമായിരുന്നു. ഇത് ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിനെ “ചോളന്മാരുടെ തടാകം” ആക്കി മാറ്റി.

ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകൾ

  • ഭരണസംവിധാനം: കേന്ദ്രീകൃത രാജഭരണവും പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണവും ചേർന്നതായിരുന്നു ചോളന്മാരുടെ ഭരണരീതി. സാമ്രാജ്യത്തെ മണ്ഡലങ്ങൾ (പ്രവിശ്യകൾ), വളനാടുകൾ (ജില്ലകൾ), നാടുകൾ എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ചിരുന്നു. ഗ്രാമങ്ങളിലെ “ഊർ”, “സഭ” തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക സമിതികൾക്ക് വലിയ അധികാരങ്ങൾ നൽകി. ഉത്തരാമേരൂർ ലിഖിതങ്ങളിൽ ഈ ഗ്രാമസഭകളിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രീതികളെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്.

  • വാസ്തുവിദ്യ: ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള ക്ഷേത്ര നിർമ്മാണത്തിൽ ചോളന്മാർ വലിയ സംഭാവനകൾ നൽകി. രാജരാജ ചോളൻ നിർമ്മിച്ച തഞ്ചാവൂരിലെ ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രം, രാജേന്ദ്ര ചോളൻ നിർമ്മിച്ച ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളപുരം ക്ഷേത്രം എന്നിവ യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടംപിടിച്ചവയാണ്.

  • കല: ചോള കാലഘട്ടത്തിലെ ഓടിൽ തീർത്ത ശില്പങ്ങൾ ലോകപ്രശസ്തമാണ്. നടരാജ വിഗ്രഹം ഇതിന് ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

  • നാവിക ശക്തി: ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ വ്യാപാരം നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ശക്തമായ ഒരു നാവികസേന ചോളന്മാർക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് അവരുടെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെയും സൈനിക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെയും പ്രധാന ഘടകമായിരുന്നു.

കേരളവുമായുള്ള ബന്ധം

ചോളന്മാർക്ക് കേരളത്തിലെ ചേര രാജാക്കന്മാരുമായി സങ്കീർണ്ണമായ ബന്ധമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ചില സമയങ്ങളിൽ അവർ സഖ്യകക്ഷികളായിരുന്നുവെങ്കിലും പലപ്പോഴും യുദ്ധത്തിലായിരുന്നു.

  • സൗഹൃദബന്ധം: ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചോളരാജാവായ ആദിത്യ ചോളൻ ഒന്നാമനും ചേരരാജാവായ സ്ഥാണു രവി വർമ്മനും അടുത്ത മിത്രങ്ങളായിരുന്നു എന്ന് തില്ലൈസ്ഥാനം ലിഖിതം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

  • സംഘർഷങ്ങൾ: രാജരാജ ചോളന്റെ കാലം മുതൽ ചോളന്മാർ കേരളം ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധങ്ങൾ ചേരസാമ്രാജ്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

ദൈവവിശ്വാസവും സാമൂഹിക ഘടനയും

  • ദൈവവിശ്വാസം: ചോളരാജാക്കന്മാർ പ്രധാനമായും ശൈവമത വിശ്വാസികളായിരുന്നു. ശിവനായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ദൈവം. എങ്കിലും, അവർ മറ്റ് മതങ്ങളോട് സഹിഷ്ണുത പുലർത്തിയിരുന്നു. ശൈവമതത്തിനൊപ്പം വൈഷ്ണവമതവും സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. കുലോത്തുംഗ ചോളൻ രണ്ടാമനെപ്പോലുള്ള ചില രാജാക്കന്മാർ വൈഷ്ണവർക്കെതിരെ പീഡനങ്ങൾ നടത്തിയതായും ചരിത്രരേഖകളുണ്ട്.

  • ജാതി വ്യവസ്ഥ: ചോളസമൂഹത്തിൽ ജാതി വ്യവസ്ഥ ശക്തമായിരുന്നു. സമൂഹം വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിച്ചിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് സമൂഹത്തിൽ ഉയർന്ന സ്ഥാനം നൽകിയിരുന്നു. കൂടാതെ, “ഇടങ്കൈ” (ഇടതു കൈ വിഭാഗം), “വലങ്കൈ” (വലതു കൈ വിഭാഗം) എന്നിങ്ങനെ തൊഴിലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സാമൂഹിക വിഭജനങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു.

ആര്യവംശജരുമായുള്ള ബന്ധവും ബ്രാഹ്മണ സ്വാധീനവും

ആര്യൻ സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനം ചോള ഭരണത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണാം. ഇത് ഒരു സാംസ്കാരിക സംയോജന പ്രക്രിയയായിരുന്നു.

  • ബ്രാഹ്മണരുടെ വരവ്: ഒരു പ്രത്യേക രാജാവിന്റെ കാലത്തല്ല, മറിച്ച് പല നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെയാണ് ബ്രാഹ്മണർ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ സ്വാധീനം ഉറപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും, സാമ്രാജ്യ ചോളന്മാരുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ (ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ) ഇത് കൂടുതൽ ശക്തമായി.

  • ബ്രാഹ്മണർ പ്രീതി നേടിയ വഴികൾ:

    1. രാജപദവിക്ക് നിയമസാധുത: രാജാവിന്റെ അധികാരത്തിന് ദൈവികമായ പരിവേഷം നൽകുന്നതിൽ ബ്രാഹ്മണർ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. യാഗങ്ങളും മറ്റ് വൈദിക ചടങ്ങുകളും നടത്തിക്കൊണ്ട് അവർ രാജാവിനെ ധർമ്മത്തിന്റെ സംരക്ഷകനായി ചിത്രീകരിച്ചു.

    2. ഉപദേശകരും പുരോഹിതരും: ചോള രാജാക്കന്മാർ ബ്രാഹ്മണരെ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാരായും (രാജഗുരു) ഉപദേശകരായും നിയമിച്ചു.

    3. ഭൂമിദാനം: ബ്രാഹ്മണർക്ക് വൻതോതിൽ ഭൂമി ദാനമായി നൽകി (ബ്രഹ്മദേയം). ഇത് അവരെ സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും ശക്തരാക്കി.

  • ബ്രാഹ്മണ സ്വാധീനത്തിന് മുൻപുള്ള വിശ്വാസം: ആദ്യകാല ചോളന്മാർ ദ്രാവിഡ പാരമ്പര്യങ്ങളും പ്രാദേശിക ദൈവങ്ങളെയും ആരാധിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ പിൽക്കാല ചോളന്മാർ വൈദിക പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ശൈവമതത്തെയും തങ്ങളുടെ ഭരണത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി. ഇത് പൂർണ്ണമായ ഒരു മാറ്റമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ദ്രാവിഡ, ആര്യൻ സംസ്കാരങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കലനമായിരുന്നു.

ചോളരാജാക്കന്മാരും കാലഘട്ടവും

ചോളസാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭരണാധികാരികൾ താഴെ പറയുന്നവരാണ്:

  1. വിജയാലയ ചോളൻ (ക്രി.വ. 848–871): സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ.

  2. ആദിത്യ ചോളൻ I (ക്രി.വ. 871–907): പല്ലവരെ പരാജയപ്പെടുത്തി.

  3. പരാന്തക ചോളൻ I (ക്രി.വ. 907–955): പാണ്ഡ്യരെയും ശ്രീലങ്കയെയും പരാജയപ്പെടുത്തി.

  4. പരാന്തക ചോളൻ II (സുന്ദര ചോളൻ) (ക്രി.വ. 957–970): ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലശേഷം പുത്രനായ ആദിത്യ കാരികാലൻ വധിക്കപ്പെട്ടു.

  5. ഉത്തമ ചോളൻ (ക്രി.വ. 970–985): രാജരാജ ചോളന്റെ മുൻഗാമി.

  6. രാജരാജ ചോളൻ I (ക്രി.വ. 985–1014): ചോളന്മാരിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ ഭരണാധികാരി.

  7. രാജേന്ദ്ര ചോളൻ I (ക്രി.വ. 1014–1044): ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു, ശ്രീവിജയ സാമ്രാജ്യം കീഴടക്കി.

  8. രാജാധിരാജ ചോളൻ I (ക്രി.വ. 1044–1052): യുദ്ധക്കളത്തിൽ വെച്ച് മരണപ്പെട്ടു.

  9. കുലോത്തുംഗ ചോളൻ I (ക്രി.വ. 1070–1122): ചാലൂക്യ-ചോള വംശത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.

  10. കുലോത്തുംഗ ചോളൻ III (ക്രി.വ. 1178–1218): അവസാനത്തെ ശക്തനായ ചോള രാജാവ്.

  11. രാജേന്ദ്ര ചോളൻ III (ക്രി.വ. 1246–1279): അവസാനത്തെ ചോള ഭരണാധികാരി. ഇദ്ദേഹത്തെ പാണ്ഡ്യന്മാർ പരാജയപ്പെടുത്തിയതോടെ ചോളസാമ്രാജ്യം അവസാനിച്ചു. 13-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, പാണ്ഡ്യരുടെ ഉദയത്തോടെ ചോളരുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. പാണ്ഡ്യരാണു ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്‌ അന്ത്യം കുറിച്ചത്.

ചോളസാമ്രാജ്യം വ്യാപിച്ചിരുന്ന ഇന്നത്തെ സംസ്ഥാനങ്ങൾ

ചോളസാമ്രാജ്യം അതിന്റെ പ്രതാപകാലത്ത് ഇന്നത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരുന്നു. പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ അവരുടെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു:

  • തമിഴ്നാട്: ചോളന്മാരുടെ ഭരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാടായിരുന്നു. കാവേരി നദിയുടെ തീരത്താണ് അവരുടെ സാമ്രാജ്യം ഉദയം ചെയ്തത്. തിരുച്ചിറപ്പള്ളി, തഞ്ചാവൂർ, തിരുവാരൂർ, നാഗപട്ടണം, പുതുക്കോട്ടൈ, പെരമ്പല്ലൂർ, അരിയല്ലൂർ തുടങ്ങിയ തമിഴ്നാട്ടിലെ ജില്ലകൾ ഉൾപ്പെടുന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ചോളദേശം.

  • ആന്ധ്രാപ്രദേശ്: തെക്കൻ ആന്ധ്രാപ്രദേശിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ ചോളന്മാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.

  • കർണാടക: തെക്കൻ കർണാടകയിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളും ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

  • കേരളം: കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ചോളന്മാർക്ക് സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന് പുറമെ, ശ്രീലങ്ക, മാലിദ്വീപ്, ലക്ഷദ്വീപ് തുടങ്ങിയ ദ്വീപുകളും ചോളന്മാർ കീഴടക്കിയിരുന്നു. രാജേന്ദ്ര ചോളന്റെ കാലത്ത് മലായ് ഉപദ്വീപ് വരെ അവരുടെ അധികാരം വ്യാപിച്ചു.

തലസ്ഥാന നഗരികൾ

ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന് കാലാകാലങ്ങളിൽ പല തലസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

  1. ഉറൈയൂർ (Uraiyur): പുരാതന ചോളന്മാരുടെ ആദ്യത്തെ തലസ്ഥാനം ഉറൈയൂർ (ഇന്നത്തെ തിരുച്ചിറപ്പള്ളി – Trichy) ആയിരുന്നു. ചോളന്മാരുടെ ആദ്യകാല തലസ്ഥാനം: സംഘകാലഘട്ടത്തിൽ (ബി.സി. 3-ആം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ എ.ഡി. 3-ആം നൂറ്റാണ്ട് വരെ) ചോളന്മാരുടെ പ്രധാന തലസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഉറൈയൂർ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. കാവേരി നദിയുടെ തീരത്തുള്ള തന്ത്രപ്രധാനമായ സ്ഥാനം കാരണം ഉറൈയൂർ ഒരു പ്രധാന വ്യാപാര കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഗ്രീക്കുകാരും റോമാക്കാരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിദേശികളുമായി ഉറൈയൂരിന് വ്യാപാര ബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഉറൈയൂരിലെ മസ്ലിൻ തുണിത്തരങ്ങൾ ലോകത്ത് ഏറ്റവും മികച്ചതായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മുത്തുകൾക്കും ഈ പ്രദേശം പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു. ഉറൈയൂർ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെയും പഠനത്തിന്റെയും ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രം കൂടിയായിരുന്നു. പിന്നീട്, വിജയലായ ചോളൻ തഞ്ചാവൂർ പിടിച്ചടക്കുകയും അതിനെ ചോളസാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമാക്കുകയും ചെയ്തു.

  2. തഞ്ചാവൂർ (Tanjore): പിൽക്കാല ചോളസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ തലസ്ഥാനം ഇതായിരുന്നു. വിജയലായ ചോളൻ തഞ്ചാവൂർ പിടിച്ചടക്കി അതിനെ തലസ്ഥാനമാക്കിയതോടെയാണ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ച ആരംഭിക്കുന്നത്. രാജരാജ ചോളൻ ഒന്നാമന്റെ കാലത്ത് തഞ്ചാവൂർ പ്രൗഢിയുടെ പാരമ്യത്തിലെത്തി. ചോള വാസ്തുവിദ്യയുടെ മകുടോദാഹരണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രമാണ്. എ.ഡി. 1010-ൽ രാജരാജ ചോളൻ ഒന്നാമനാണ് ഈ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചത്. ആയിരത്തിലധികം വർഷം പഴക്കമുള്ള ഈ ക്ഷേത്രം പെരിയ കോവിൽ (വലിയ ക്ഷേത്രം) എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ‘മഹത്തായ ജീവിക്കുന്ന ചോള ക്ഷേത്രങ്ങൾ’ എന്ന വിഭാഗത്തിൽ ഗംഗൈകൊണ്ടചോളീശ്വര ക്ഷേത്രം, ഐരാവതീശ്വര ക്ഷേത്രം എന്നിവയോടൊപ്പം ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രവും യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടം നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഏകദേശം 66 മീറ്ററോളം (216 അടി) ഉയരമുള്ള ഗോപുരത്തിന് മുകളിൽ 80 ടണ്ണോളം ഭാരമുള്ള ഒറ്റക്കല്ലിൽ തീർത്ത കലശം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു വലിയ വാസ്തുവിദ്യാ വിസ്മയമാണ്. ക്ഷേത്രഗോപുരത്തിന്റെ നിഴൽ ഉച്ചസമയത്ത് നിലത്ത് പതിക്കില്ല എന്നത് ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകതയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ രൂപകൽപ്പനയിലെ സൂക്ഷ്മതയാണ് ഇതിന് കാരണമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

    ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലെ 16 അടി നീളവും 13 അടി ഉയരവുമുള്ള ഒറ്റക്കല്ലിൽ തീർത്ത ഭീമാകാരമായ നന്ദിയുടെ പ്രതിമ മറ്റൊരു പ്രധാന ആകർഷണമാണ്. ഇത് ഇന്ത്യയിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ നന്ദി ശില്പമാണ്. ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠയായ ശിവലിംഗത്തിന് ഏകദേശം 13 അടി ഉയരമുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ നിർമ്മാണവും ഗ്രാനൈറ്റ് കല്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് നടത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഈ ഗ്രാനൈറ്റ് കല്ലുകൾ ക്ഷേത്രത്തിന് ഏകദേശം 60 കിലോമീറ്റർ അകലെ നിന്നാണ് കൊണ്ടുവന്നത്.

    തഞ്ചാവൂർ ചിത്രങ്ങളും (Thanjavur Paintings) തഞ്ചാവൂർ വീണയും തവിലും പോലുള്ള സംഗീതോപകരണങ്ങളും തഞ്ചാവൂരിന്റെ കലാപരമായ സംഭാവനകളാണ്. ഇന്നും ലോകമെമ്പാടും ഈ കലാസൃഷ്ടികൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ചോള സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയും കലയോടുള്ള അഭിനിവേശവും വിളിച്ചോതുന്ന ഒരു മഹത്തായ നഗരമാണ് തഞ്ചാവൂർ.

  3. ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളപുരം: രാജേന്ദ്ര ചോളൻ ഒന്നാമൻ ഗംഗാ നദീതടം വരെ വിജയിച്ചതിന്റെ സ്മാരകമായി ഈ പുതിയ തലസ്ഥാനം നിർമ്മിച്ചു. അതിനുശേഷം സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനം ഇവിടേക്ക് മാറ്റി. താഴെ വിശദമായി ചേർത്റ്റിട്ടുണ്ട്. 

  4. പൂമ്പുഹാർ (Poompuhar): തഞ്ചാവൂരിന് മുൻപ് കുറച്ചുകാലം പൂമ്പുഹാർ ചോളന്മാരുടെ തലസ്ഥാനമായി വർത്തിച്ചിരുന്നു. കാവേരിപ്പൂമ്പട്ടിണം എന്നും പുഹാർ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ നാഗപട്ടണം ജില്ലയിൽ കാവേരി നദി ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിലേക്ക് ചേരുന്നിടത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രാചീന തുറമുഖ നഗരമാണ്. സംഘകാലഘട്ടത്തിലെ ആദ്യകാല ചോള രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രധാന തുറമുഖ നഗരവും താൽക്കാലിക തലസ്ഥാനവും കൂടിയായിരുന്നു പൂമ്പുഹാർ.

    പുരാതന കാലത്ത് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വ്യാപാര കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഇത്. റോം, ഗ്രീസ്, ചൈന, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വ്യാപാരികൾ ഇവിടെയെത്തി വ്യാപാരം നടത്തിയിരുന്നു. ഈ നഗരം പുരാതന സമുദ്രപാതയായ “സമുദ്ര സിൽക്ക് റോഡിന്റെ” ഒരു പ്രധാന ഭാഗമായിരുന്നു. തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ട് മഹാകാവ്യങ്ങളായ ‘ചിലപ്പതികാര’ത്തിലും ‘മണിമേഖല’യിലും പൂമ്പുഹാറിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. നഗരത്തിന്റെ വാണിജ്യപരമായ പ്രാധാന്യം, സാംസ്കാരിക ജീവിതം, ഉത്സവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഈ കാവ്യങ്ങളിൽ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു. ചിലപ്പതികാരത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾക്ക് വേദിയാകുന്നത് പൂമ്പുഹാറാണ്.

    പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളായ സുനാമിയോ കടൽനിരപ്പിലുണ്ടായ വർദ്ധനവോ കാരണം ഈ നഗരത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം കടലിനടിയിലായെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. പുരാവസ്തു ഗവേഷണങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മറൈൻ ആർക്കിയോളജി പഠനങ്ങൾ, കടലിനടിയിൽ നിന്ന് തുറമുഖ കെട്ടിടങ്ങളുടെയും മറ്റ് നിർമ്മിതികളുടെയും അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഏകദേശം 15,000 വർഷം പഴക്കമുള്ള നഗരമാണിതെന്ന് ചില പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇത് സംബന്ധിച്ച് കൂടുതൽ ഗവേഷണങ്ങൾ നടന്നുവരുന്നു.പൂമ്പുഹാർ, തമിഴ്നാടിന്റെ സമ്പന്നമായ ചരിത്രത്തിലേക്കും സമുദ്രവ്യാപാര ബന്ധങ്ങളിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രമാണ്.

ഗഗൈകൊണ്ട ചോളപുരം

അന്നത്തെ സാഹിത്യകൃതികൾ മാത്രമല്ല, പുരാവസ്തു ഗവേഷണങ്ങളും ചരിത്രപരമായ രേഖകളും ലിഖിതങ്ങളുമെല്ലാം ഈ വിവരങ്ങൾക്ക് ആധാരമാണ്. ചോള രാജാക്കന്മാർ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും സ്മാരകങ്ങളിലും രേഖപ്പെടുത്തിയ ലിഖിതങ്ങൾ അവരുടെ ഭരണത്തെയും വിജയങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ട്. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ അരിയല്ലൂർ ജില്ലയിലാണ് ഗംഗൈകൊണ്ടചോളീശ്വര ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചോള രാജവംശത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളപുരം എന്ന പുരാതന നഗരത്തിലെ പ്രധാന ക്ഷേത്രമാണിത്. നഗരത്തിന്റെ പേരിൽ നിന്നാണ് ക്ഷേത്രത്തിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്.

യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ട ‘മഹത്തായ ജീവിക്കുന്ന ചോള ക്ഷേത്രങ്ങൾ’ എന്ന വിഭാഗത്തിൽ ഐരാവതീശ്വര ക്ഷേത്രവും തഞ്ചാവൂരിലെ ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രവും കൂടാതെ ഗംഗൈകൊണ്ടചോളീശ്വര ക്ഷേത്രവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ശൈവ ആചാരപ്രകാരമുള്ള ഈ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ചോളന്മാരുടെ കലാസാംസ്കാരിക മികവിന്റെ പ്രധാന തെളിവുകളാണ്.

ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളപുരം ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ ശിവനാണ്. ഏകദേശം 55 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ക്ഷേത്രഗോപുരം ശില്പഭംഗികൊണ്ടും ഭിത്തിചിത്രങ്ങൾകൊണ്ടും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ചുറ്റുമുള്ള ഭൂപ്രകൃതിയെക്കാൾ ഉയരത്തിലാണ് ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഏകദേശം 170 മീറ്റർ നീളവും 98 മീറ്റർ വീതിയുമുള്ള വിശാലമായ മുറ്റം ക്ഷേത്ര സമുച്ചയത്തിലുണ്ട്. പ്രധാന ശിവലിംഗത്തിന് 13 അടി ഉയരമുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രധാന കെട്ടിടത്തിന് ഏകദേശം 341 അടി നീളവും 100 അടി വീതിയുമുണ്ട്.

ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത് രാജേന്ദ്ര ചോളന്റെ വീരഗാഥയാണ്. അദ്ദേഹം തന്റെ സൈന്യത്തെ ഇന്ത്യയുടെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് അയച്ച് ഗംഗാ നദിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. ഈ വിജയത്തെ തുടർന്ന് രാജേന്ദ്ര ചോളനെ “ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളൻ” (ഗംഗയെ കീഴടക്കിയ ചോളൻ) എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ വിജയത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി സ്ഥാപിച്ച പുതിയ തലസ്ഥാനത്തിന് ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളപുരം എന്നും പിന്നീട് നിർമ്മിച്ച മഹാക്ഷേത്രത്തിന് അതേ പേരും ലഭിച്ചു.