ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി

ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി

ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി: സമത്വത്തിൻ്റെയും സാഹോദര്യത്തിൻ്റെയും പ്രകാശഗോപുരം

മനുഷ്യരാശിയുടെ സത്തയെ നിർവചിക്കുന്ന ഉൽകൃഷ്ട ചിന്തകളാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻ്റെ “മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വമാണ്” എന്ന വചനവും, ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ “എൻ്റെ സാമൂഹിക ദർശനം മൂന്നുവാക്കുകളിൽ സംഗ്രഹിക്കാം: സമത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം” എന്ന പ്രഖ്യാപനവും. ഈ മഹദ്വചനങ്ങൾ കേവലം ഉദ്ധരണികൾക്കപ്പുറം, മാനവികതയുടെയും സാമൂഹിക നീതിയുടെയും അടിസ്ഥാന ശിലകളായി വർത്തിക്കുന്നു. ഈ ഉദാത്തമായ ആശയങ്ങളെ കവികുലഗുരു കുമാരനാശാൻ തൻ്റെ ‘ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി’ എന്ന കാവ്യത്തിലൂടെ എപ്രകാരം ആവിഷ്കരിക്കുന്നു എന്നും, സമകാലിക ലോകത്ത് അതിനുള്ള പ്രസക്തി എന്താണെന്നും നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയിലെ സാമൂഹിക ദർശനം: ആശയപരമായ ആഴങ്ങൾ

ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ മാനവിക മൂല്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആശാൻ രചിച്ച ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി. ഒരു ചണ്ഡാല യുവതിയായ മാതംഗിയും ബുദ്ധഭിക്ഷുവായ ആനന്ദനും തമ്മിലുള്ള അപ്രതീക്ഷിത കണ്ടുമുട്ടലിലൂടെയും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന സാമൂഹിക പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെയുമാണ് ആശാൻ തൻ്റെ സാമൂഹിക ദർശനം അതിഗഹനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. കാൽപ്പനിക ഭംഗിയോടൊപ്പം സാമൂഹിക വിമർശനവും, അസമത്വങ്ങളോടുള്ള ധാർമ്മികമായ പ്രതിഷേധവും ഈ കാവ്യത്തിൽ അഗാധമായി ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻ്റെ ദർശനം: “മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വമാണ്”

ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻ്റെ “മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വമാണ്” എന്ന ദർശനം ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയിൽ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കാവ്യത്തിൻ്റെ മർമ്മം തന്നെ ഈ ആശയത്തിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ ആനന്ദ ഭിക്ഷു, വെള്ളത്തിനായി ഒരു കിണറ്റിൻകരയിൽ എത്തുന്നു. അവിടെ വെള്ളം കോരാൻ നിന്ന മാതംഗി ഒരു ചണ്ഡാല സ്ത്രീയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ജാതിപരമായ അയിത്തവും അതിൻ്റെ സാമൂഹിക വിലക്കുകളും കാരണം ഭിക്ഷുവിന് വെള്ളം കൊടുക്കാൻ അവൾ മടിക്കുന്നു. ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് ആനന്ദൻ്റെ വിഖ്യാതമായ വാക്കുകൾ വരുന്നത്:

” ജാതി ചോദിക്കുന്നില്ല ഞാൻ സോദരി,
ചോദിക്കുന്നു നീർ നാവുവരണ്ടഹോ!”

ഈ ലളിതമായ വരികൾക്ക് സാമൂഹിക മാറ്റത്തിൻ്റെ അഗാധമായ ഒരു മാനം ഉണ്ട്. മനുഷ്യനെ വേർതിരിക്കുന്ന എല്ലാ ബാഹ്യ ഘടകങ്ങളെയും – ജാതി, വർണ്ണം, ലിംഗം, സാമൂഹിക പദവി – നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യരിലെ അടിസ്ഥാനപരമായ മനുഷ്യത്വത്തെയും സഹാനുഭൂതിയെയും ഇത് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ജാതിയോ വർഗ്ഗമോ അയാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയോ മനുഷ്യത്വത്തെയോ നിർണ്ണയിക്കുന്നില്ല എന്ന് ഈ സംഭാഷണം ദൃഢീകരിക്കുന്നു. ഭിക്ഷുവിൻ്റെ ഈ സമീപനം, അയിത്തം ഒരു സാമൂഹിക അനാചാരമാണെന്നും, മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ജന്മനാൽ ഭേദങ്ങളില്ലെന്നും ഉള്ള ഗുരുവിൻ്റെ തത്ത്വത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നു. മാതംഗി ഒരു ചണ്ഡാല സ്ത്രീയാണെങ്കിലും, അവളിലെ മനുഷ്യത്വത്തെയും, ദയയെയും, ആത്മീയമായ ഉണർവിനുള്ള കഴിവിനെയും ആനന്ദഭിക്ഷു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇത് ഗുരുവിൻ്റെ ദർശനത്തിൻ്റെ കാതൽ തന്നെയാണ്.

ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ദർശനം: സമത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം

ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ സാമൂഹിക ദർശനത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന തൂണുകളായ സമത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം എന്നിവയുടെ പ്രകാശനവും ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയിൽ നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും. അംബേദ്കർ ഒരു ഭരണഘടനാ ശിൽപി എന്ന നിലയിൽ ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ സാമൂഹികനീതി ഉറപ്പാക്കാൻ ഈ മൂന്ന് തത്വങ്ങൾക്കും പരമ പ്രാധാന്യം നൽകി. ആശാൻ്റെ കാവ്യത്തിലും ഈ ആശയങ്ങൾ സുവ്യക്തമാണ്:

സമത്വം (Equality): മാതംഗി ചണ്ഡാല സ്ത്രീയായിരുന്നിട്ടും, ആനന്ദ ഭിക്ഷു അവളോട് യാതൊരു വിവേചനവും കാണിക്കുന്നില്ല. ദാഹം തീർക്കാൻ വെള്ളം ചോദിക്കുന്നതിലും, പിന്നീട് അവളെ ബുദ്ധമതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതിലും, സമൂഹത്തിൽ താഴ്ന്നവരെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരോടുള്ള തുല്യതയുടെ മനോഭാവം അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളിലൊന്നാണ് ജാതി, വർണ്ണം, ലിംഗം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിവേചനം പാടില്ല എന്നുള്ളത്. മാതംഗിക്ക് പിന്നീട് ബുദ്ധഭിക്ഷുണി ആവാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കുന്നതും, അവളെ എതിർക്കാൻ രാജാവിന് പോലും സാധിക്കാതെ വരുന്നതും ഈ സാമൂഹിക സമത്വത്തിൻ്റെ വിജയമാണ്. സമൂഹം മാതംഗിയുടെ ജാതിയെക്കുറിച്ച് ബഹളം വെക്കുമ്പോൾ, ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കൾ അവളെ സ്വീകരിക്കുകയും തുല്യപരിഗണന നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യം (Liberty): ജാതിയുടെ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാനും ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ അനുയായി ആവാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം മാതംഗിക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. സാമൂഹികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവൾക്ക് തൻ്റെ ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് ഒരു ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശം ലഭിക്കുന്നത് അന്നത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒരു വിപ്ലവകരമായ ആശയമായിരുന്നു. വ്യക്തിക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും വിശ്വാസങ്ങളെക്കുറിച്ചും തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അവകാശവും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഇവിടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. സമൂഹത്തിൻ്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും ജാതിപരമായ വിലക്കുകൾക്കും വഴങ്ങാതെ മാതംഗിക്ക് തൻ്റെ ആത്മാഭിമാനം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ കഴിയുന്നതും ഒരുതരം വ്യക്തിഗത സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.

സാഹോദര്യം (Fraternity): ആനന്ദ ഭിക്ഷു മാതംഗിയോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹവും ദയയും കാരുണ്യവും സാഹോദര്യത്തിൻ്റെ ഉത്തമ മാതൃകയാണ്. ജാതിഭേദമില്ലാതെ മനുഷ്യരെല്ലാം സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ കഴിയണം എന്ന ആശയത്തെ കവിത ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ പരസ്പരം വിദ്വേഷമില്ലാതെ, സ്നേഹത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും ജീവിക്കണമെന്ന് കവി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മാതംഗിയെ ബുദ്ധമതത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതും അവൾക്ക് അവിടെ ലഭിക്കുന്ന സ്വീകാര്യതയും, സാഹോദര്യത്തിൻ്റെ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടിനെ ദൃഢീകരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഒരേ മാനുഷിക കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളാണെന്നും, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും സഹായിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നും ഈ കാവ്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

കൂടാതെ, ബുദ്ധമത തത്വങ്ങളായ കരുണയും (Compassion) അഹിംസയും (Non-violence) ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു. ആനന്ദഭിക്ഷുവിൻ്റെ മാതംഗിയോടുള്ള സമീപനത്തിലും, ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ മാനുഷികമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലും ഇത് വ്യക്തമാണ്. വെറുപ്പിനെ സ്നേഹം കൊണ്ടും, വിദ്വേഷത്തെ ദയകൊണ്ടും നേരിടണമെന്ന ബുദ്ധൻ്റെ സന്ദേശം കവിതയിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. അജ്ഞതയെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും അക്രമത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിലൂടെയും ജ്ഞാനത്തിലൂടെയുമാണ് ഇല്ലാതാക്കേണ്ടതെന്ന് കവി പറയുന്നു.

ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയുടെ സമകാലിക പ്രസക്തി: മാറാത്ത സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ

ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി രചിക്കപ്പെട്ട് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ പ്രസക്തി ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. 1922-ൽ എഴുതപ്പെട്ട ഈ കാവ്യം, ഇന്നും ലോകത്ത് ജാതി, മതം, വർണ്ണം, ലിംഗം എന്നിവയുടെ പേരിലുള്ള വിവേചനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു പ്രകാശഗോപുരം പോലെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. മറ്റു മതസ്ഥരോടും പിന്നോക്ക ജാതിക്കാരോടും ഉള്ള വെറുപ്പും പകയും കൊണ്ട് വമ്പൻ കൂട്ടായ്മയെ ഉണ്ടാക്കി, അവർ രാജ്യ ഭാരം നടത്തുന്ന കാലമാണിന്ന് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരെ ഭരിക്കാൻ അവർക്കായി ഒരു ഉന്നതകുലജാതൻ തന്നെ മന്ത്രിയാവണം എന്നുപറഞ്ഞൊരു എം.പി. പോലും നമുക്കുണ്ടെന്നറിയുക. ആ നിലയ്ക്ക് ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയുടെ സമകാലിക പ്രസക്തി ഏറെ മുന്നിട്ടു നിൽക്കുന്നു.

ജാതിവിവേചനം ഇന്നും ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം: ഇന്ത്യയിൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ ഔദ്യോഗികമായി നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അതിൻ്റെ സാമൂഹികവും മാനസികവുമായ വേരുകൾ ഇന്നും സമൂഹത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ദളിതർക്കും മറ്റ് പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്കുമെതിരെ നടക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങളും വിവേചനങ്ങളും ഇതിന് തെളിവാണ്. വിവാഹബന്ധങ്ങളിൽ, തൊഴിലിടങ്ങളിൽ, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ, പൊതുവിടങ്ങളിൽ പോലും ജാതി വിവേചനം പല രൂപങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി ഈ വിവേചനങ്ങൾക്കെതിരെ ഒരു ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. മനുഷ്യത്വം എന്നതിന് മുകളിൽ ഒരു ജാതിയും ഇല്ലെന്നും, എല്ലാവർക്കും തുല്യപരിഗണന ലഭിക്കണമെന്നും ഇത് ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നു. ജാതിവിവേചനം നേരിട്ടറിഞ്ഞു വളർന്ന പാട്ടുകാരനായ വേടന്റെ പാട്ടുകൾ ഇന്ന് സമൂഹമനസ്സാക്ഷി ഏറ്റെടുത്ത് പാടുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്~.

മതമൗലികവാദവും അസഹിഷ്ണുതയും: ലോകത്ത് പലയിടത്തും മതത്തിൻ്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ തമ്മിൽ സ്പർദ്ധയും സംഘർഷങ്ങളും വർദ്ധിച്ചുവരുന്നു. മതപരിവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളും, മതത്തിൻ്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന വിദ്വേഷ പ്രചരണങ്ങളും ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ സാധാരണമാണ്. ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി മതങ്ങൾക്കതീതമായി മനുഷ്യത്വത്തെയും സാർവത്രിക സ്നേഹത്തെയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ കാരുണ്യവും സമത്വവും ഇവിടെ ഒരു സന്ദേശമായി മാറുന്നു. ഏതൊരു മതത്തിൻ്റെയും അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം മനുഷ്യരെ ഉന്നമിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്, അല്ലാതെ അവരെ വിഭജിക്കുകയും തമ്മിലടിപ്പിക്കുകയുമല്ലെന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ലിംഗസമത്വം: മാതംഗി എന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രത്തിലൂടെ, ആശാൻ സ്ത്രീകൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ ലഭിക്കേണ്ട സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചും പരോക്ഷമായി പറയുന്നുണ്ട്. ഒരു ചണ്ഡാല സ്ത്രീക്ക് പോലും തൻ്റെ കഴിവുകൾ തെളിയിക്കാനും ആത്മീയ പാതയിലേക്ക് വരാനും കഴിയുന്നു എന്നത് സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിന് ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. ഇന്നും ലിംഗസമത്വം ഒരു വെല്ലുവിളിയായി തുടരുന്ന സമൂഹത്തിൽ, സ്ത്രീകൾക്ക് തുല്യ അവസരങ്ങളും അവകാശങ്ങളും ലഭിക്കാത്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഈ കാവ്യം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളെയും കഴിവുകളെയും അംഗീകരിക്കേണ്ടതിൻ്റെ പ്രാധാന്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

സാമൂഹികനീതിയും മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളും: സമത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാഹോദര്യം എന്നീ അംബേദ്ക്കറുടെ ആശയങ്ങൾ ആധുനിക സമൂഹത്തിൽ സാമൂഹികനീതിക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. വിഭവങ്ങളുടെയും അവസരങ്ങളുടെയും നീതിയുക്തമായ വിതരണം ഉറപ്പാക്കുക, എല്ലാവർക്കും തുല്യ അവകാശങ്ങളും അവസരങ്ങളും ഉറപ്പുവരുത്തുക എന്നത് ഒരു പുരോഗമന സമൂഹത്തിൻ്റെ ലക്ഷണമാണ്. ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി ഈ മൂല്യങ്ങളെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, അനീതിക്കെതിരെ പോരാടാൻ നമ്മളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ശബ്ദങ്ങളെ കേൾക്കാനും അവർക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കാനും ഈ കാവ്യം നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെയും ചിന്തയുടെയും പ്രാധാന്യം: ആനന്ദ ഭിക്ഷുവിൻ്റെ അറിവും ജ്ഞാനവുമാണ് മാതംഗിയുടെ ജീവിതത്തിൽ വെളിച്ചം കൊണ്ടുവരുന്നത്. അജ്ഞതയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും സമൂഹത്തെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുമ്പോൾ, അറിവും യുക്തിചിന്തയും സമൂഹത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുമെന്ന് ഈ കാവ്യം പറയുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയും സംവാദത്തിലൂടെയും മാത്രമേ സാമൂഹിക ഉന്നമനം സാധ്യമാകൂ. മുൻധാരണകളെയും തെറ്റിദ്ധാരണകളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനും പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ സ്വീകരിക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസം നമ്മളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.

അവസാനമായി, ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി നമുക്ക് നൽകുന്ന സന്ദേശം വളരെ ലളിതമാണ്, എന്നാൽ അതിശക്തവുമാണ്. മനുഷ്യർക്കിടയിലുള്ള ജാതിയുടെയും മതത്തിൻ്റെയും ലിംഗത്തിൻ്റെയുമെല്ലാം മതിലുകൾ തകർത്ത്, സ്നേഹത്തിൻ്റെയും സാഹോദര്യത്തിൻ്റെയും പാലങ്ങൾ പണിയുക എന്നതാണ് അത്. ഗുരുവും അംബേദ്കറും മുന്നോട്ടുവെച്ച മഹത്തായ ആശയങ്ങളെ, അതിമനോഹരമായ കാവ്യാത്മക ഭാഷയിലൂടെ ആശാൻ ആവിഷ്കരിച്ചപ്പോൾ, അത് കാലാതീതമായ ഒരു സന്ദേശമായി മാറി. ഇന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അനീതികൾക്കെതിരെ പോരാടാനും, കൂടുതൽ നീതിയുക്തവും മാനുഷികവുമായ ഒരു ലോകം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി നമുക്ക് പ്രചോദനമേകുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ ജാതി മനുഷ്യത്വവും, മനുഷ്യൻ്റെ സാമൂഹിക ദർശനം സമത്വവും സ്വാതന്ത്ര്യവും സാഹോദര്യവുമാകണം എന്ന ആഹ്വാനം ഇന്നും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്നു.

വായനദിന ചിന്തകൾ

പുസ്തകങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രമുഖർ പറഞ്ഞത്

കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷ്
■ വായിച്ചാലും വളരും വായിച്ചിലെങ്കിലും വളരും വായിച്ചു വളർന്നാൽ വിളയും വായിക്കാതെ വളർന്നാൽ വളയും.

■ പുസ്തകത്തിനു പുത്തകം എന്നു പറയുമായിരുന്നു. പുത്തകം എന്ന വാക്ക് എനിക്കിഷ്ടമാണ്. പുത്തൻ കാര്യങ്ങൾ അകത്തുള്ളത് പുത്തകം.

■ എല്ലാവരും എന്നും വായിക്കേണ്ട രണ്ടു പുസ്തകമുണ്ട്. അവനവനൊന്ന്, ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി മറ്റേത്.

ബെർതോൾഡ് ബ്രെഹ്ത്
■ വിശക്കുന്ന മനുഷ്യാ, പുസ്തകം കൈയിലെടുക്കൂ; അതൊരായുധമാണ്‌.

ക്രിസ്റ്റ്ഫർ മോർളി
■ പുസ്തകങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത മുറി, ആത്മാവില്ലാത്ത ശരീരം പോലെയാണ്.

പ്രാങ്ക് സാപ്പ
■ ഒരു നല്ല നോവൽ അതിലെ നായകനെക്കുറിച്ച് നമ്മോട് സത്യങ്ങൾ പറയുന്നു. കൊള്ളരുതാത്ത നോവലാകട്ടെ അതിന്റെ രചയിതാവിനെക്കുറിച്ചും.

മാർക്ക് ട്വയ്ൻ
■ നല്ല പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാത്ത ഒരുവനും ഒരു നിരക്ഷരനും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല.

■ ആരോഗ്യത്തെപറ്റിയുള്ള പുസ്തകങ്ങൽ വായിക്കുന്നത് സൂക്ഷിച്ചു വേണം. ഒരച്ചടി പിശക് മൂലം മരണപോലും സംഭവിച്ചേക്കാം.

ഫ്രാൻസിസ് ബേക്കൺ
■ ചില പുസ്തകങ്ങൾ രുചിച്ചു നോക്കേണ്ടവയാണ്, ചിലത് വിഴുങ്ങേണ്ടതും, അപൂർവ്വം ചിലത് ചവച്ചരച്ച് ദഹിപ്പിക്കേണ്ടതും.

ലൂയി ബോർജ്ജേ
■ എഴുത്തുക്കാർ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പുസ്തകങ്ങളാകുന്നു. തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു അവതാരമാണത്.

സാമുവൽ ബട്ലർ
■ പുസ്തകങങൾ തടവിലാക്കപ്പെട്ട ആത്മാക്കളാണ്. അലമാരകളിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്ത് വായിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് അവയ്ക്ക് മോചനം സിദ്ധിക്കുന്നത്.

റൊബർട്ട്സൺ ഡേവിഡ്
■ നല്ല ഒരു കെട്ടിടം പ്രഭാത വെളിച്ചത്തിലും നട്ടുച്ചയ്ക്കും, നിലാവെളിച്ചത്തിലും ആസ്വദിച്ച് കാണേണ്ടതാണ്. അത് പോലെയാണ് മഹത്തായ കൃതികളും. കൗമാരത്തിലും യുവത്വത്തിലും വാർദ്ധക്യത്തിലും അവ വായിച്ച് ആസ്വദിച്ചിരിക്കണം.

ജോസഫ് അഡിസൺ
■ ശരീരത്തിനു വ്യായാമം പോലെയാണ് മനസ്സിനു വായന.

ജോൺബർജർ
■ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ രണ്ട് പുറംചട്ടകൾ ഒരു മുറിയുടെ നാലുചുവരുകളും മേൽക്കൂരയുമാകുന്നു. നാം ആ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ ആ മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുകയാണ്.

എഡ്വേഡ് ലൈട്ടൺ
■ അലസമായി വായിക്കുന്നത് വെറും ഒരു ഉലാത്തലാണ്. അത് കൊണ്ട് വ്യായാമം ലഭിക്കുന്നില്ല.

★ ജോൺ ചീവർ
■ വായിക്കാനാരുമില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് എഴുതാൻ സാധ്യമല്ല. ഇത് ചുംബനം പോലെയാണ്, ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ സാധ്യമല്ല.

എഡ്വേഡ് ഗിബൺ
■ ചിന്തിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ഉപകരണമാകുന്നു വായന.

മറ്റു ഭാഷാചൊല്ലുകൾ

■ അടച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകം വെറുമൊരു ഇഷ്ടിക പോലെയാണ്.  [ഇംഗ്ലീഷ്]

■ കെട്ടുകണക്കിനു പുസ്തകങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു നല്ല അധ്യാപകനു പകരമാവില്ല. [ചൈനീസ്]

■ നിങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പിൻ തലമുറക്കാർ അജ്ഞനന്മാരായി തീരും. [ചൈനീസ്]

■ ഒരു പുസ്തകം തുറക്കുന്നത് എപ്പോഴും ലാഭമുണ്ടാക്കുകയേയുള്ളൂ. [ചൈനീസ്]

■ വലിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളായാലും രചിക്കപ്പെടുന്നത് പദാനുപദമാണ്. [ഫ്രഞ്ച്]

■ പുസ്തകം കടം കൊടുക്കുന്നവൻ വിഡ്ഢിയാണ്. മടക്കികൊടുക്കുന്നവനോ പമ്പര വിഡ്ഢിയും. [അറബി പഴമൊഴി]

കുമാരനാശാൻ
ഉണരുവിൻ വേഗമുണരുവിൻ സ്വര-
ഗുണമേലും ചെറു കിളിക്കിടാങ്ങളേ…

ഉണർന്നു നോക്കുവിനുലകിതുൾക്കാമ്പിൽ
മണമേലുമോമൽമലർമൊട്ടുകളേ
അണയ്ക്കുമമ്മമാരുടെ ചിറകു-
ട്ടുണർന്നു വണ്ണാത്തിക്കിളികൾ പാടുവിൻ….

തണുത്ത നീർശയ്യാഞ്ചലം വിട്ടു തല
ക്ഷണം പൊക്കിത്തണ്ടാർനിരകളാടുവിൻ
അകലുന്നൂ തമസ്സടിവാനിൽ വർണ്ണ-
ത്തികവേലും പട്ടുകൊടികൾ പൊങ്ങുന്നു…

സകലലോകബാന്ധവൻ കൃപാകരൻ
പകലിൻ നായകനെഴുന്നള്ളീടുന്നു
ഒരുരാജ്യം നിങ്ങൾക്കൊരുഭാഷ നിങ്ങൾ-
ക്കൊരു ദേവൻ നിങ്ങൾക്കൊരു സമുദായം…

ഒരുമതേടുവിനെഴുന്നള്ളത്തിതു
വിരഞ്ഞെതിരേല്പിൻ വരിൻ കിടാങ്ങളേ
ഉരയ്ക്കല്ലിങ്ങനെയുദാരമായ്
സ്ഫുരിച്ചുപൊങ്ങുമീ പ്രഭാതനക്ഷത്രം?

കരത്തിൽ വെള്ളിനൂൽക്കതിരിളംചൂരൽ
ധരിച്ചണഞ്ഞിതു വിളിച്ചോതുകല്ലീ?

വീണപൂവ്‌

1
ഹാ, പുഷ്പമേ, അധികതുംഗപദത്തിലെത്ര
ശോഭിച്ചിരുന്നിതൊരു രാജ്ഞി കണക്കയേ നീ
ശ്രീ ഭൂവിലസ്ഥിര-അസംശയ-മിന്നു നിന്റെ-
യാഭൂതിയെങ്ങു പുനരെങ്ങു കിടപ്പിതോര്‍ത്താല്‍?

2
ലാളിച്ചു പെറ്റ ലതയന്‍പൊടു ശൈശവത്തില്‍,
പാലിച്ചു പല്ലവപുടങ്ങളില്‍ വെച്ചു നിന്നെ;
ആ ലോലവായു ചെറുതൊട്ടിലുമാട്ടി, താരാ-
ട്ടാലാപമാര്‍ന്നു മലരേ, ദളമര്‍മ്മരങ്ങള്‍

3
പാലൊത്തെഴും പുതുനിലാവിലലം കുളിച്ചും
ബാലാതപത്തില്‍ വിളയാടിയുമാടലെന്യേ
നീ ലീലപൂണ്ടിളയ മൊട്ടുകളോടു ചേര്‍ന്നു
ബാലത്വമങ്ങനെ കഴിച്ചിതു നാളില്‍ നാളില്‍

4
ശീലിച്ചു ഗാനമിടചേര്‍ന്നു ശിരസ്സുമാട്ടി-
ക്കാലത്തെഴും കിളികളോടഥ മൗനമായ്‌ നീ
ഈ ലോകതത്വവുമയേ, തെളിവാര്‍ന്ന താരാ-
ജാലത്തൊടുന്മുഖതയാര്‍ന്നു പഠിച്ചു രാവില്‍

5
ഈവണ്ണമന്‍പൊടു വളര്‍ന്നഥ നിന്റെയംഗ-
മാവിഷ്ക്കരിച്ചു ചില ഭംഗികള്‍ മോഹനങ്ങള്‍
ഭാവം പകര്‍ന്നു വദനം, കവിള്‍ കാന്തിയാര്‍ന്നു
പൂവേ! അതില്‍ പുതിയ പുഞ്ചിരി സഞ്ചരിച്ചു.

6
ആരോമലാമഴക്‌, ശുദ്ധി, മൃദുത്വ,മാഭ
സാരള്യമെന്ന, സുകുമാര ഗുണത്തിനെല്ലാം
പാരിങ്കലേതുപമ, ആ മൃദുമെയ്യില്‍ നവ്യ-
താരുണ്യമേന്തിയൊരു നിന്‍ നില കാണണം താന്‍

7
വൈരാഗ്യമേറിയൊരു വൈദികനാട്ടെ, യേറ്റ-
വൈരിയ്ക്കു മുന്‍പുഴറിയോടിയ ഭീരുവാട്ടെ
നേരേ വിടര്‍ന്നു വിലസീടിന നിന്ന നോക്കി-
യാരാകിലെന്തു, മിഴിയുള്ളവര്‍ നിന്നിരിക്കാം

8
മെല്ലെന്നു സൗരഭവുമൊട്ടു പരന്നു ലോക-
മെല്ലാം മയക്കി മരുവുന്നളവന്നു നിന്നെ
തെല്ലോ കൊതിച്ചനുഭവാര്‍ത്ഥികള്‍ ചിത്രമല്ല-
തില്ലാര്‍ക്കുമീഗുണവു, മേവമകത്തു തേനും

9
ചേതോഹരങ്ങള്‍ സമജാതികളാം സുമങ്ങ-
ളേതും സമാനമഴകുള്ളവയെങ്കിലും നീ
ജാതാനുരാഗമൊരുവന്നു മിഴിക്കുവേദ്യ-
മേതോ വിശേഷസുഭഗത്വവുമാര്‍ന്നിരിക്കാം

10
“കാലം കുറഞ്ഞ ദിനമെങ്കിലുമര്‍ത്ഥദീര്‍ഘം,
മാലേറെയെങ്കിലുമതീവ മനോഭിരാമം
ചാലേ കഴിഞ്ഞരിയ യൗവന”മെന്നു നിന്റെ-
യീ ലോലമേനി പറയുന്നനുകമ്പനീയം.

11
അന്നൊപ്പമാണഴകു കണ്ടു വരിച്ചിടും നീ-
യെന്നോര്‍ത്തു ചിത്രശലഭങ്ങളണഞ്ഞിരിക്കാം
എന്നല്ല ദൂരമതില്‍നിന്നനുരാഗമോതി
വന്നെന്നുമാം വിരുതനങ്ങൊരു ഭൃംഗരാജന്‍

12
കില്ലില്ലയേ ഭ്രമരവര്യനെ നീ വരിച്ചു
തെല്ലെങ്കിലും ശലഭമേനിയെ മാനിയാതെ
അല്ലെങ്കില്‍ നിന്നരികില്‍ വന്നിഹ വട്ടമിട്ടു
വല്ലാതിവന്‍ നിലവിളിക്കുകയില്ലിദാനീം

13
എന്നംഗമേകനിഹ തീറുകൊടുത്തുപോയ്‌ ഞാന്‍
എന്നന്യകാമുകരെയൊക്കെ മടക്കിയില്ലേ?
ഇന്നോമലേ വിരവിലെന്നെ വെടിഞ്ഞിടല്ലേ
എന്നൊക്കെയല്ലി ബത വണ്ടു പുലമ്പിടുന്നു?

14
ഹാ! കഷ്ട, മാ വിബുധകാമിതമാം ഗുണത്താ-
ലാകൃഷ്ടനായ്‌, അനുഭവിച്ചൊരു ധന്യനീയാള്‍
പോകട്ടെ നിന്നൊടൊരുമിച്ചു മരിച്ചു; നിത്യ-
ശോകാര്‍ത്തനായിനിയിരിപ്പതു നിഷ്‌ഫലംതാന്‍!

15
ചത്തീടുമിപ്പോഴിവനല്‌പവികല്‌പമില്ല
തത്താദൃശം വ്യസനകുണ്ഠിതമുണ്ടു കണ്ടാല്‍
അത്യുഗ്രമാം തരുവില്‍ ബത കല്ലിലും പോയ്‌
പ്രത്യക്ഷമാഞ്ഞു തല തല്ലുകയല്ലി ഖിന്നന്‍?

16
ഒന്നോര്‍ക്കിലിങ്ങിവ വളര്‍ന്നു ദൃഢാനുരാഗ-
മന്യോന്യമാര്‍ന്നുപയമത്തിനു കാത്തിരുന്നൂ
വന്നീയപായമഥ കണ്ടളി ഭാഗ്യഹീനന്‍
ക്രന്ദിയ്ക്കയാം; കഠിന താന്‍ ഭവിതവ്യതേ നീ.

17
ഇന്നല്ലയെങ്കിലയി നീ ഹൃദയം തുറന്നു
നന്ദിച്ച വണ്ടു കുസുമാന്തരലോലനായി
എന്നെച്ചതിച്ചു ശഠന്‍, എന്നതു കണ്ടു നീണ്ടു
വന്നുള്ളൊരാധിയഥ നിന്നെ ഹനിച്ചു പൂവേ

18
ഹാ! പാര്‍ക്കിലീ നിഗമനം പരമാര്‍ത്ഥമെങ്കില്‍
പാപം നിനക്കു ഫലമായഴല്‍ പൂണ്ട വണ്ടേ!
ആപത്തെഴും തൊഴിലിലോര്‍ക്കുക മുമ്പു; പശ്ചാ-
ത്താപങ്ങള്‍ സാഹസികനിങ്ങനെയെങ്ങുമുണ്ടാം.

19
പോകട്ടതൊക്കെയഥവാ യുവലോകമേലു-
മേകാന്തമാം ചരിതമാരറിയുന്നു പാരില്‍
ഏകുന്നു വാക്‍പടുവിനാര്‍ത്തി വൃഥാപവാദം
മൂകങ്ങള്‍ പിന്നിവ പഴിക്കുകില്‍ ദോഷമല്ലേ?

20
പോകുന്നിതാ വിരവില്‍ വണ്ടിവിടം വെടിഞ്ഞു
സാകൂതമാം പടി പറന്നു നഭസ്ഥലത്തില്‍
ശോകാന്ധനായ്‌ കുസുമചേതന പോയമാര്‍ഗ്ഗ-
മേകാന്തഗന്ധമിതു പിന്‍തുടരുന്നതല്ലീ?

21
ഹാ! പാപമോമല്‍മലരേ ബത നിന്റെ മേലും
ക്ഷേപിച്ചിതോ കരുണയറ്റ കരം കൃതാന്തന്‍
വ്യാപാരമേ ഹനനമാം വനവേടനുണ്ടോ
വ്യാപന്നമായ്‌ കഴുകനെന്നു കപോതമെന്നും?

22
തെറ്റെന്നു ദേഹസുഷമാപ്രസരം മറഞ്ഞു
ചെറ്റല്ലിരുണ്ടു മുഖകാന്തിയതും കുറഞ്ഞു
മറ്റെന്തുരപ്പു? ജവമീ നവദീപമെണ്ണ
വറ്റിപ്പുകഞ്ഞഹഹ! വാടിയണഞ്ഞുപോയി

23
ഞെട്ടറ്റു നീ മുകളില്‍നിന്നു നിശാന്തവായു
തട്ടിപ്പതിപ്പളവുണര്‍ന്നവര്‍ താരമെന്നോ
തിട്ടം നിനച്ചു മലരേ ബത! ദിവ്യഭോഗം
വിട്ടാശു ഭുവിലടിയുന്നൊരു ജീവനെന്നോ

24
അത്യന്തകോമളതയാര്‍ന്നൊരു നിന്റെ മേനി-
യെത്തുന്ന കണ്ടവനിതന്നെയധീരയായി
സദ്യദ്‌സ്ഫുടം പുളകിതാംഗമിയന്നു പൂണ്ടോ-
രുദ്വേഗമോതുമുപകണ്ഠതൃണാങ്കുരങ്ങള്‍

25
അന്യൂനമാം മഹിമ തിങ്ങിയൊരാത്മതത്വ-
മെന്യേ ഗതമൗക്തികശുക്തിപോല്‍ നീ
സന്നാഭമിങ്ങനെ കിടക്കുകിലും ചുഴന്നു
മിന്നുന്നു നിന്‍ പരിധിയെന്നു തോന്നും

26
ആഹാ, രചിച്ചു ചെറു ലൂതകളാശു നിന്റെ
ദേഹത്തിനേകി ചരമാവരണം ദുകൂലം
സ്നേഹാര്‍ദ്രയായുടനുഷസ്സുമണിഞ്ഞൂ നിന്മേല്‍
നീഹാരശീകരമനോഹരമന്ത്യഹാരം

27
താരങ്ങള്‍ നിന്‍ പതനമോര്‍ത്തു തപിച്ചഹോ ക-
ണ്ണീരായിതാ ഹിമകണങ്ങള്‍ പൊഴിഞ്ഞിടുന്നു;
നേരായി നീഡതരുവിട്ടു നിലത്തു നിന്റെ
ചാരത്തു വീണു ചടകങ്ങള്‍ പുലമ്പിടുന്നു

28
ആരോമലമാം ഗുണഗണങ്ങളിണങ്ങി ദോഷ-
മോരാതുപദ്രവമൊന്നിനു ചെയ്തിടാതെ,
പാരം പരാര്‍ത്ഥമിഹ വാണൊരു നിന്‍ ചരിത്ര-
മാരോര്‍ത്തു ഹൃത്തടമഴിഞ്ഞു കരഞ്ഞുപോകാ?

29
കണ്ടീ വിപത്തഹഹ! കല്ലലിയുന്നിതാടല്‍-
കൊണ്ടാശു ദിങ്‌മുഖവുമിങ്ങനെ മങ്ങിടുന്നു
തണ്ടാര്‍സഖന്‍ ഗിരിതടത്തില്‍ വിവര്‍ണ്ണനായ്‌ നി-
ന്നിണ്ടല്‍പ്പെടുന്നു, പവനന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നു.

30
എന്തിന്നലിഞ്ഞു ഗുണധോരണി വെച്ചു നിന്മേല്‍?
എന്തിന്നതാശു വിധിയേവമപാകരിച്ചു?
ചിന്തിപ്പതാരരിയ സൃഷ്ടിരഹസ്യ, മാവ-
തെന്തുള്ളു ഹാ, ഗുണികളൂഴിയില്‍ നീണ്ടു വാഴാ.

31
സാധിച്ചു വേഗമഥവാ നിജ ജന്മകൃത്യം
സാധിഷ്‌ഠര്‍ പോട്ടിഹ സദാ നിശി പാന്ഥപാദം
ബാധിച്ചു രൂക്ഷശില വാഴ്‌വതില്‍നിന്നു മേഘ-
ജ്യോതിസ്സുതന്‍ ക്ഷണികജീവിതമല്ലി കാമ്യം?

32
എന്നാലുമുണ്ടഴലെനിക്കു വിയോഗമോര്‍ത്തും
ഇന്നത്ര നിന്‍ കരുണമായ കിടപ്പു കണ്ടും
ഒന്നല്ലി നാ,മയി സഹോദരരല്ലി, പൂവേ,
ഒന്നല്ലി കയ്യിഹ രചിച്ചതു നമ്മെയെല്ലാം

33
ഇന്നീവിധം ഗതി നിനക്കയി പോക! പിന്നൊ-
ന്നൊന്നായ്‌ത്തുടര്‍ന്നു വരുമാ വഴി ഞങ്ങളെല്ലാം
ഒന്നിനുമില്ല നില-ഉന്നതമായ കുന്നു-
മെന്നല്ലയാഴിയുമൊരിക്കല്‍ നശിക്കുമോര്‍ത്താല്‍.

34
അംഭോജബന്ധുവിത നിന്നവശിഷ്ടകാന്തി
സമ്പത്തെടുപ്പതിനണഞ്ഞു കരങ്ങള്‍ നീട്ടി
ജൃംഭിച്ച സൗരഭമിതാ കവരുന്നു വായു
സമ്പൂര്‍ണ്ണമാ,യഹഹ! നിന്നുടെ ദായഭാഗം.

35
ഉത്‌പന്നമായതു നശിക്കു,മണുക്കള്‍ നില്‍ക്കും
ഉത്‌പന്നനാമുടല്‍ വെടിഞ്ഞൊരു ദേഹി വീണ്ടും
ഉത്‌പത്തി കര്‍മ്മഗതി പോലെ വരും ജഗത്തില്‍
കല്‍പിച്ചിടുന്നിവിടെയിങ്ങനെ ആഗമങ്ങള്‍

36
ഖേദിക്കകൊണ്ടു ഫലമില്ല, നമുക്കതല്ല
മോദത്തിനും ഭുവി വിപത്തു വരാം ചിലപ്പോള്‍
ചൈതന്യവും ജഡവുമായ്‌ കലരാം ജഗത്തി-
ലേതെങ്കിലും വടിവിലീശ്വര വൈഭവത്താല്‍

37
ഇപ്പശ്ചിമാബ്ധിയിലണഞ്ഞൊരു താരമാരാ-
ലുത്‌പന്നശോഭമുദയാദ്രിയിലെത്തിടും പോല്‍
സത്‌പുഷ്പമേ! യിവിടെ മാഞ്ഞു സുമേരുവിന്‍ മേല്‍
കല്‍പദ്രുമത്തിനുടെ കൊമ്പില്‍ വിടര്‍ന്നിടാം നീ.

38
സംഫുല്ലശോഭമതു കണ്ടു കുതൂഹലം പൂ-
ണമ്പോടടുക്കുമളിവേണികള്‍ ഭൂഷയായ്‌ നീ
ഇമ്പത്തെയും സുരയുവാക്കളിലേകി രാഗ-
സമ്പത്തെയും തമധികം സുകൃതം ലഭിക്കാം

39
അല്ലെങ്കിലാ ദ്യുതിയെഴുന്നമരര്‍ഷിമാര്‍ക്കു
ഫുല്ലപ്രകാശമിയലും ബലിപുഷ്പമായ്‌ നീ
സ്വര്‍ല്ലോകവും സകലസംഗമവും കടന്നു
ചെല്ലാം നിനക്കു തമസഃ പരമാം പദത്തില്‍

40
ഹാ! ശാന്തിയൗപനിഷദോക്തികള്‍ തന്നെ നല്‍കും
ക്ലേശിപ്പതാത്മപരിപീഡനമജ്ഞയോഗ്യം
ആശാഭരം ശ്രുതിയില്‍ വയ്ക്കുക നമ്മള്‍, പിന്നെ-
യീശാജ്ഞ പോലെ വരുമൊക്കെയുമോര്‍ക്ക പൂവേ!

41
കണ്ണേ, മടങ്ങുക കരിഞ്ഞുമലിഞ്ഞുമാശു
മണ്ണാകുമീ മലരു വിസ്മൃതമാകുമിപ്പോള്‍
എണ്ണീടുകാര്‍ക്കുമിതുതാന്‍ ഗതി! സാദ്ധ്യമെന്തു
കണ്ണീരിനാല്‍? അവനി വാഴ്‌വു കിനാവു കഷ്ടം!

രചന:കുമാരനാശാൻ

വീണപൂവ്‌

1
ഹാ, പുഷ്പമേ, അധികതുംഗപദത്തിലെത്ര
ശോഭിച്ചിരുന്നിതൊരു രാജ്ഞി കണക്കയേ നീ
ശ്രീ ഭൂവിലസ്ഥിര-അസംശയ-മിന്നു നിന്റെ-
യാഭൂതിയെങ്ങു പുനരെങ്ങു കിടപ്പിതോര്‍ത്താല്‍?

2
ലാളിച്ചു പെറ്റ ലതയന്‍പൊടു ശൈശവത്തില്‍,
പാലിച്ചു പല്ലവപുടങ്ങളില്‍ വെച്ചു നിന്നെ;
ആ ലോലവായു ചെറുതൊട്ടിലുമാട്ടി, താരാ-
ട്ടാലാപമാര്‍ന്നു മലരേ, ദളമര്‍മ്മരങ്ങള്‍

3
പാലൊത്തെഴും പുതുനിലാവിലലം കുളിച്ചും
ബാലാതപത്തില്‍ വിളയാടിയുമാടലെന്യേ
നീ ലീലപൂണ്ടിളയ മൊട്ടുകളോടു ചേര്‍ന്നു
ബാലത്വമങ്ങനെ കഴിച്ചിതു നാളില്‍ നാളില്‍

4
ശീലിച്ചു ഗാനമിടചേര്‍ന്നു ശിരസ്സുമാട്ടി-
ക്കാലത്തെഴും കിളികളോടഥ മൗനമായ്‌ നീ
ഈ ലോകതത്വവുമയേ, തെളിവാര്‍ന്ന താരാ-
ജാലത്തൊടുന്മുഖതയാര്‍ന്നു പഠിച്ചു രാവില്‍

5
ഈവണ്ണമന്‍പൊടു വളര്‍ന്നഥ നിന്റെയംഗ-
മാവിഷ്ക്കരിച്ചു ചില ഭംഗികള്‍ മോഹനങ്ങള്‍
ഭാവം പകര്‍ന്നു വദനം, കവിള്‍ കാന്തിയാര്‍ന്നു
പൂവേ! അതില്‍ പുതിയ പുഞ്ചിരി സഞ്ചരിച്ചു.

6
ആരോമലാമഴക്‌, ശുദ്ധി, മൃദുത്വ,മാഭ
സാരള്യമെന്ന, സുകുമാര ഗുണത്തിനെല്ലാം
പാരിങ്കലേതുപമ, ആ മൃദുമെയ്യില്‍ നവ്യ-
താരുണ്യമേന്തിയൊരു നിന്‍ നില കാണണം താന്‍

7
വൈരാഗ്യമേറിയൊരു വൈദികനാട്ടെ, യേറ്റ-
വൈരിയ്ക്കു മുന്‍പുഴറിയോടിയ ഭീരുവാട്ടെ
നേരേ വിടര്‍ന്നു വിലസീടിന നിന്ന നോക്കി-
യാരാകിലെന്തു, മിഴിയുള്ളവര്‍ നിന്നിരിക്കാം

8
മെല്ലെന്നു സൗരഭവുമൊട്ടു പരന്നു ലോക-
മെല്ലാം മയക്കി മരുവുന്നളവന്നു നിന്നെ
തെല്ലോ കൊതിച്ചനുഭവാര്‍ത്ഥികള്‍ ചിത്രമല്ല-
തില്ലാര്‍ക്കുമീഗുണവു, മേവമകത്തു തേനും

9
ചേതോഹരങ്ങള്‍ സമജാതികളാം സുമങ്ങ-
ളേതും സമാനമഴകുള്ളവയെങ്കിലും നീ
ജാതാനുരാഗമൊരുവന്നു മിഴിക്കുവേദ്യ-
മേതോ വിശേഷസുഭഗത്വവുമാര്‍ന്നിരിക്കാം

10
“കാലം കുറഞ്ഞ ദിനമെങ്കിലുമര്‍ത്ഥദീര്‍ഘം,
മാലേറെയെങ്കിലുമതീവ മനോഭിരാമം
ചാലേ കഴിഞ്ഞരിയ യൗവന”മെന്നു നിന്റെ-
യീ ലോലമേനി പറയുന്നനുകമ്പനീയം.

11
അന്നൊപ്പമാണഴകു കണ്ടു വരിച്ചിടും നീ-
യെന്നോര്‍ത്തു ചിത്രശലഭങ്ങളണഞ്ഞിരിക്കാം
എന്നല്ല ദൂരമതില്‍നിന്നനുരാഗമോതി
വന്നെന്നുമാം വിരുതനങ്ങൊരു ഭൃംഗരാജന്‍

12
കില്ലില്ലയേ ഭ്രമരവര്യനെ നീ വരിച്ചു
തെല്ലെങ്കിലും ശലഭമേനിയെ മാനിയാതെ
അല്ലെങ്കില്‍ നിന്നരികില്‍ വന്നിഹ വട്ടമിട്ടു
വല്ലാതിവന്‍ നിലവിളിക്കുകയില്ലിദാനീം

13
എന്നംഗമേകനിഹ തീറുകൊടുത്തുപോയ്‌ ഞാന്‍
എന്നന്യകാമുകരെയൊക്കെ മടക്കിയില്ലേ?
ഇന്നോമലേ വിരവിലെന്നെ വെടിഞ്ഞിടല്ലേ
എന്നൊക്കെയല്ലി ബത വണ്ടു പുലമ്പിടുന്നു?

14
ഹാ! കഷ്ട, മാ വിബുധകാമിതമാം ഗുണത്താ-
ലാകൃഷ്ടനായ്‌, അനുഭവിച്ചൊരു ധന്യനീയാള്‍
പോകട്ടെ നിന്നൊടൊരുമിച്ചു മരിച്ചു; നിത്യ-
ശോകാര്‍ത്തനായിനിയിരിപ്പതു നിഷ്‌ഫലംതാന്‍!

15
ചത്തീടുമിപ്പോഴിവനല്‌പവികല്‌പമില്ല
തത്താദൃശം വ്യസനകുണ്ഠിതമുണ്ടു കണ്ടാല്‍
അത്യുഗ്രമാം തരുവില്‍ ബത കല്ലിലും പോയ്‌
പ്രത്യക്ഷമാഞ്ഞു തല തല്ലുകയല്ലി ഖിന്നന്‍?

16
ഒന്നോര്‍ക്കിലിങ്ങിവ വളര്‍ന്നു ദൃഢാനുരാഗ-
മന്യോന്യമാര്‍ന്നുപയമത്തിനു കാത്തിരുന്നൂ
വന്നീയപായമഥ കണ്ടളി ഭാഗ്യഹീനന്‍
ക്രന്ദിയ്ക്കയാം; കഠിന താന്‍ ഭവിതവ്യതേ നീ.

17
ഇന്നല്ലയെങ്കിലയി നീ ഹൃദയം തുറന്നു
നന്ദിച്ച വണ്ടു കുസുമാന്തരലോലനായി
എന്നെച്ചതിച്ചു ശഠന്‍, എന്നതു കണ്ടു നീണ്ടു
വന്നുള്ളൊരാധിയഥ നിന്നെ ഹനിച്ചു പൂവേ

18
ഹാ! പാര്‍ക്കിലീ നിഗമനം പരമാര്‍ത്ഥമെങ്കില്‍
പാപം നിനക്കു ഫലമായഴല്‍ പൂണ്ട വണ്ടേ!
ആപത്തെഴും തൊഴിലിലോര്‍ക്കുക മുമ്പു; പശ്ചാ-
ത്താപങ്ങള്‍ സാഹസികനിങ്ങനെയെങ്ങുമുണ്ടാം.

19
പോകട്ടതൊക്കെയഥവാ യുവലോകമേലു-
മേകാന്തമാം ചരിതമാരറിയുന്നു പാരില്‍
ഏകുന്നു വാക്‍പടുവിനാര്‍ത്തി വൃഥാപവാദം
മൂകങ്ങള്‍ പിന്നിവ പഴിക്കുകില്‍ ദോഷമല്ലേ?

20
പോകുന്നിതാ വിരവില്‍ വണ്ടിവിടം വെടിഞ്ഞു
സാകൂതമാം പടി പറന്നു നഭസ്ഥലത്തില്‍
ശോകാന്ധനായ്‌ കുസുമചേതന പോയമാര്‍ഗ്ഗ-
മേകാന്തഗന്ധമിതു പിന്‍തുടരുന്നതല്ലീ?

21
ഹാ! പാപമോമല്‍മലരേ ബത നിന്റെ മേലും
ക്ഷേപിച്ചിതോ കരുണയറ്റ കരം കൃതാന്തന്‍
വ്യാപാരമേ ഹനനമാം വനവേടനുണ്ടോ
വ്യാപന്നമായ്‌ കഴുകനെന്നു കപോതമെന്നും?

22
തെറ്റെന്നു ദേഹസുഷമാപ്രസരം മറഞ്ഞു
ചെറ്റല്ലിരുണ്ടു മുഖകാന്തിയതും കുറഞ്ഞു
മറ്റെന്തുരപ്പു? ജവമീ നവദീപമെണ്ണ
വറ്റിപ്പുകഞ്ഞഹഹ! വാടിയണഞ്ഞുപോയി

23
ഞെട്ടറ്റു നീ മുകളില്‍നിന്നു നിശാന്തവായു
തട്ടിപ്പതിപ്പളവുണര്‍ന്നവര്‍ താരമെന്നോ
തിട്ടം നിനച്ചു മലരേ ബത! ദിവ്യഭോഗം
വിട്ടാശു ഭുവിലടിയുന്നൊരു ജീവനെന്നോ

24
അത്യന്തകോമളതയാര്‍ന്നൊരു നിന്റെ മേനി-
യെത്തുന്ന കണ്ടവനിതന്നെയധീരയായി
സദ്യദ്‌സ്ഫുടം പുളകിതാംഗമിയന്നു പൂണ്ടോ-
രുദ്വേഗമോതുമുപകണ്ഠതൃണാങ്കുരങ്ങള്‍

25
അന്യൂനമാം മഹിമ തിങ്ങിയൊരാത്മതത്വ-
മെന്യേ ഗതമൗക്തികശുക്തിപോല്‍ നീ
സന്നാഭമിങ്ങനെ കിടക്കുകിലും ചുഴന്നു
മിന്നുന്നു നിന്‍ പരിധിയെന്നു തോന്നും

26
ആഹാ, രചിച്ചു ചെറു ലൂതകളാശു നിന്റെ
ദേഹത്തിനേകി ചരമാവരണം ദുകൂലം
സ്നേഹാര്‍ദ്രയായുടനുഷസ്സുമണിഞ്ഞൂ നിന്മേല്‍
നീഹാരശീകരമനോഹരമന്ത്യഹാരം

27
താരങ്ങള്‍ നിന്‍ പതനമോര്‍ത്തു തപിച്ചഹോ ക-
ണ്ണീരായിതാ ഹിമകണങ്ങള്‍ പൊഴിഞ്ഞിടുന്നു;
നേരായി നീഡതരുവിട്ടു നിലത്തു നിന്റെ
ചാരത്തു വീണു ചടകങ്ങള്‍ പുലമ്പിടുന്നു

28
ആരോമലമാം ഗുണഗണങ്ങളിണങ്ങി ദോഷ-
മോരാതുപദ്രവമൊന്നിനു ചെയ്തിടാതെ,
പാരം പരാര്‍ത്ഥമിഹ വാണൊരു നിന്‍ ചരിത്ര-
മാരോര്‍ത്തു ഹൃത്തടമഴിഞ്ഞു കരഞ്ഞുപോകാ?

29
കണ്ടീ വിപത്തഹഹ! കല്ലലിയുന്നിതാടല്‍-
കൊണ്ടാശു ദിങ്‌മുഖവുമിങ്ങനെ മങ്ങിടുന്നു
തണ്ടാര്‍സഖന്‍ ഗിരിതടത്തില്‍ വിവര്‍ണ്ണനായ്‌ നി-
ന്നിണ്ടല്‍പ്പെടുന്നു, പവനന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നു.

30
എന്തിന്നലിഞ്ഞു ഗുണധോരണി വെച്ചു നിന്മേല്‍?
എന്തിന്നതാശു വിധിയേവമപാകരിച്ചു?
ചിന്തിപ്പതാരരിയ സൃഷ്ടിരഹസ്യ, മാവ-
തെന്തുള്ളു ഹാ, ഗുണികളൂഴിയില്‍ നീണ്ടു വാഴാ.

31
സാധിച്ചു വേഗമഥവാ നിജ ജന്മകൃത്യം
സാധിഷ്‌ഠര്‍ പോട്ടിഹ സദാ നിശി പാന്ഥപാദം
ബാധിച്ചു രൂക്ഷശില വാഴ്‌വതില്‍നിന്നു മേഘ-
ജ്യോതിസ്സുതന്‍ ക്ഷണികജീവിതമല്ലി കാമ്യം?

32
എന്നാലുമുണ്ടഴലെനിക്കു വിയോഗമോര്‍ത്തും
ഇന്നത്ര നിന്‍ കരുണമായ കിടപ്പു കണ്ടും
ഒന്നല്ലി നാ,മയി സഹോദരരല്ലി, പൂവേ,
ഒന്നല്ലി കയ്യിഹ രചിച്ചതു നമ്മെയെല്ലാം

33
ഇന്നീവിധം ഗതി നിനക്കയി പോക! പിന്നൊ-
ന്നൊന്നായ്‌ത്തുടര്‍ന്നു വരുമാ വഴി ഞങ്ങളെല്ലാം
ഒന്നിനുമില്ല നില-ഉന്നതമായ കുന്നു-
മെന്നല്ലയാഴിയുമൊരിക്കല്‍ നശിക്കുമോര്‍ത്താല്‍.

34
അംഭോജബന്ധുവിത നിന്നവശിഷ്ടകാന്തി
സമ്പത്തെടുപ്പതിനണഞ്ഞു കരങ്ങള്‍ നീട്ടി
ജൃംഭിച്ച സൗരഭമിതാ കവരുന്നു വായു
സമ്പൂര്‍ണ്ണമാ,യഹഹ! നിന്നുടെ ദായഭാഗം.

35
ഉത്‌പന്നമായതു നശിക്കു,മണുക്കള്‍ നില്‍ക്കും
ഉത്‌പന്നനാമുടല്‍ വെടിഞ്ഞൊരു ദേഹി വീണ്ടും
ഉത്‌പത്തി കര്‍മ്മഗതി പോലെ വരും ജഗത്തില്‍
കല്‍പിച്ചിടുന്നിവിടെയിങ്ങനെ ആഗമങ്ങള്‍

36
ഖേദിക്കകൊണ്ടു ഫലമില്ല, നമുക്കതല്ല
മോദത്തിനും ഭുവി വിപത്തു വരാം ചിലപ്പോള്‍
ചൈതന്യവും ജഡവുമായ്‌ കലരാം ജഗത്തി-
ലേതെങ്കിലും വടിവിലീശ്വര വൈഭവത്താല്‍

37
ഇപ്പശ്ചിമാബ്ധിയിലണഞ്ഞൊരു താരമാരാ-
ലുത്‌പന്നശോഭമുദയാദ്രിയിലെത്തിടും പോല്‍
സത്‌പുഷ്പമേ! യിവിടെ മാഞ്ഞു സുമേരുവിന്‍ മേല്‍
കല്‍പദ്രുമത്തിനുടെ കൊമ്പില്‍ വിടര്‍ന്നിടാം നീ.

38
സംഫുല്ലശോഭമതു കണ്ടു കുതൂഹലം പൂ-
ണമ്പോടടുക്കുമളിവേണികള്‍ ഭൂഷയായ്‌ നീ
ഇമ്പത്തെയും സുരയുവാക്കളിലേകി രാഗ-
സമ്പത്തെയും തമധികം സുകൃതം ലഭിക്കാം

39
അല്ലെങ്കിലാ ദ്യുതിയെഴുന്നമരര്‍ഷിമാര്‍ക്കു
ഫുല്ലപ്രകാശമിയലും ബലിപുഷ്പമായ്‌ നീ
സ്വര്‍ല്ലോകവും സകലസംഗമവും കടന്നു
ചെല്ലാം നിനക്കു തമസഃ പരമാം പദത്തില്‍

40
ഹാ! ശാന്തിയൗപനിഷദോക്തികള്‍ തന്നെ നല്‍കും
ക്ലേശിപ്പതാത്മപരിപീഡനമജ്ഞയോഗ്യം
ആശാഭരം ശ്രുതിയില്‍ വയ്ക്കുക നമ്മള്‍, പിന്നെ-
യീശാജ്ഞ പോലെ വരുമൊക്കെയുമോര്‍ക്ക പൂവേ!

41
കണ്ണേ, മടങ്ങുക കരിഞ്ഞുമലിഞ്ഞുമാശു
മണ്ണാകുമീ മലരു വിസ്മൃതമാകുമിപ്പോള്‍
എണ്ണീടുകാര്‍ക്കുമിതുതാന്‍ ഗതി! സാദ്ധ്യമെന്തു
കണ്ണീരിനാല്‍? അവനി വാഴ്‌വു കിനാവു കഷ്ടം!

കവി: കുമാരനാശാൻ