ആര്യന്മാർ

തക്ഷശില

Posted on by Rajesh Odayanchal

ലോകചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന സർവകലാശാലകളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന തക്ഷശില (Taxila), ഭാരതീയ വിജ്ഞാനീയത്തിന്റെ തിളക്കമാർന്ന അധ്യായമാണ്. ഇന്നത്തെ പാക്കിസ്ഥാനിലെ പഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യയിൽ, റാവൽപിണ്ടിക്ക് സമീപം സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ഈ വിദ്യാകേന്ദ്രം, ആധുനിക സർവകലാശാലകൾക്കും സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അറിവിന്റെ വെളിച്ചം ലോകത്തിന് പകർന്നു നൽകി. തക്ഷശിലയുടെ ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം വളരെ വിപുലമാണ്. അതിന്റെ തുടക്കം, പാഠ്യപദ്ധതി, പുരാവസ്തു ഗവേഷണ ഫലങ്ങൾ എന്നിവ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അത് വൈദിക പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത് എന്നും പിന്നീട് ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കേന്ദ്രമായി വളർന്നു എന്നും മനസ്സിലാക്കാം.

ചരിത്രപശ്ചാത്തലം

നളന്ദ സർവകലാശാല സ്ഥാപിതമാകുന്നതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ്, ഏകദേശം ക്രി.മു. 6-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ (ചില ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ക്രി.മു 1000-ൽ) തക്ഷശില ഒരു പ്രമുഖ വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രമായി വളർന്നിരുന്നു. തക്ഷശില സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത് പുരാതന ഭാരതത്തിന്റെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ കവാടമായ ഗാന്ധാര ദേശത്തായിരുന്നു; ഗാന്ധാര ദേശത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ഈ നഗരം സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെയും മധ്യേഷ്യൻ സംസ്കാരങ്ങളുടെയും സംഗമഭൂമി കൂടിയായിരുന്നു. രാമായണത്തിലെ ഭരതന്റെ പുത്രനായ തക്ഷൻ ആണ് ഈ നഗരം സ്ഥാപിച്ചതെന്ന് ഐതിഹ്യങ്ങൾ പറയുന്നു. ഏഷ്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വ്യാപാരികളുടെയും സഞ്ചാരികളുടെയും സംഗമസ്ഥാനമായിരുന്നു ഈ നഗരം. തക്ഷശിലയുടെ തുടക്കം ബൗദ്ധപാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നായിരുന്നില്ല, അത് വൈദികപാരമ്പര്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രമായിരുന്നു.

വൈദിക പാരമ്പര്യം (Vedic/Hindu Roots)

  • കാലഘട്ടം: തക്ഷശിലയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ക്രി.മു. 6-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതലെങ്കിലും സജീവമായിരുന്നു. ഇത് ഗൗതമ ബുദ്ധന്റെ കാലഘട്ടത്തിന് മുൻപോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല ജീവിതത്തിലോ ഉള്ള സമയമാണ്.

  • ഐതിഹ്യം: രാമായണത്തിൽ, അയോധ്യാ രാജാവായിരുന്ന ഭരതന്റെ മകൻ തക്ഷൻ സ്ഥാപിച്ച നഗരമാണ് തക്ഷശിലയെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഈ ബന്ധം അതിന്റെ വൈദിക പശ്ചാത്തലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

  • പാഠ്യപദ്ധതി: തക്ഷശിലയിലെ ആദ്യകാല പാഠ്യപദ്ധതികളിൽ വേദങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, വേദാംഗങ്ങൾ, സംസ്കൃത വ്യാകരണം (പാണിനിയുടെ രചനകൾ), യുദ്ധതന്ത്രം, രാഷ്ട്രതന്ത്രം എന്നിവയ്ക്കായിരുന്നു പ്രധാന പ്രാധാന്യം.

  • പ്രമുഖർ: സംസ്കൃത വ്യാകരണത്തിന്റെ പിതാവായ പാണിനി വൈദിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രമുഖനായ വ്യക്തിയായിരുന്നു.

ബൗദ്ധപാരമ്പര്യത്തിന്റെ വളർച്ച

തക്ഷശില ഒരു ബൗദ്ധ സ്ഥാപനമായി ഉടലെടുത്തതല്ലെങ്കിലും, ബുദ്ധന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ അതിന്റെ പ്രശസ്തി വർധിച്ചു.

  • ജാതക കഥകൾ: ബുദ്ധന്റെ മുൻ ജന്മങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകളായ ജാതകങ്ങളിൽ തക്ഷശിലയെ അറിവിന്റെ കേന്ദ്രമായി പലപ്പോഴും പരാമർശിക്കുന്നു. ഇത് ബുദ്ധമതത്തിന്റെ സ്വാധീനം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

  • മൗര്യ സാമ്രാജ്യം: ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യന്റെയും ചാണക്യന്റെയും ഭരണത്തിന് ശേഷം, അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ (ക്രി.മു. 3-ാം നൂറ്റാണ്ട്), തക്ഷശില ഒരു വലിയ ബൗദ്ധമത തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.

  • നിർമ്മിതികൾ: അശോക ചക്രവർത്തി ഇവിടെ പ്രസിദ്ധമായ ധർമ്മരാജിക സ്തൂപം നിർമ്മിച്ചു. ഇതോടെ ബുദ്ധമത തത്വചിന്തയും പഠനവും പ്രധാന പാഠ്യവിഷയങ്ങളായി മാറി.

ചുരുക്കത്തിൽ, തുടക്കം വൈദികം; വളർച്ച വൈദിക-ബൗദ്ധ ആശയങ്ങളുടെ സംഗമം എന്ന നിലയിലായിരുന്നു തക്ഷശിലയുടെ ചരിത്രം.

വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയും പ്രത്യേകതകളും

തക്ഷശില ഇന്നത്തെ സർവകലാശാലകളെപ്പോലെ ഒറ്റപ്പെട്ട വലിയൊരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അറിവ് തേടിയെത്തുന്നവർക്ക് അഭയമരുളുന്ന നൂറുകണക്കിന് ഗുരുകുലങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ നഗരം ആയിരുന്നു അത്.

  • പ്രവേശനം: സാധാരണയായി 16 വയസ്സ് പൂർത്തിയായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കാണ് ഇവിടെ പ്രവേശനം നൽകിയിരുന്നത്.

  • സ്വാതന്ത്ര്യം: പാഠ്യപദ്ധതികളോ പരീക്ഷകളോ നിർബന്ധിതമായിരുന്നില്ല. വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട അധ്യാപകരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനും, അധ്യാപകർക്ക് തങ്ങൾക്ക് യോഗ്യരെന്നു തോന്നുന്ന ശിഷ്യരെ സ്വീകരിക്കാനും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

  • പഠനരീതി: ഒരു വിഷയം പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചു എന്ന് ഗുരുവിന് ബോധ്യപ്പെടുന്നത് വരെ പഠനം തുടരും. രാജകുമാരന്മാരും സാധാരണക്കാരും ഇവിടെ ഒരേപോലെ വിദ്യ അഭ്യസിച്ചിരുന്നു.

പഠനവിഷയങ്ങൾ

ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമായി പതിനായിരത്തിലധികം വിദ്യാർത്ഥികൾ ഇവിടെ പഠിച്ചിരുന്നു. പ്രധാനമായും 18-ഓളം വിദ്യകളും 64 കലകളുമാണ് ഇവിടെ പരിശീലിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

  1. വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും: ഭാരതീയ ദർശനങ്ങളുടെ അടിത്തറ.

  2. വൈദ്യശാസ്ത്രം (Medicine & Surgery): ആയുർവേദത്തിനും ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു.

  3. യുദ്ധതന്ത്രം (Military Science): ധനുർവേദവും ആയുധപരിശീലനവും.

  4. രാഷ്ട്രതന്ത്രം (Politics): രാജ്യഭരണം, നയതന്ത്രം എന്നിവ.

  5. മറ്റു വിഷയങ്ങൾ: ഗണിതം, ജ്യോതിശാസ്ത്രം, നിയമം, വാണിജ്യം, സംഗീതം, നൃത്തം, ചിത്രകല.

കാലഘട്ടം സംഭവം / ഭരണകൂടം പ്രാധാന്യം
ക്രി.മു. 600 – 518 ആദ്യകാല സ്ഥാപനം ഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രമായി വളരുന്നു. വൈദിക പഠനത്തിന് ഊന്നൽ.
ക്രി.മു. 518 അക്കീമെനിഡ് (പേർഷ്യൻ) ആക്രമണം പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ഗ്രീക്ക്-പേർഷ്യൻ സ്വാധീനം വിജ്ഞാന കേന്ദ്രത്തിൽ എത്തുന്നു.
ക്രി.മു. 326 അലക്സാണ്ടറുടെ ആക്രമണം മഹാനായ അലക്സാണ്ടർ ചക്രവർത്തി തക്ഷശില സന്ദർശിച്ചു. ഗ്രീക്ക് പണ്ഡിതന്മാർ വിവരങ്ങൾ കൈമാറി.
ക്രി.മു. 322 – 185 മൗര്യ സാമ്രാജ്യം ചാണക്യന്റെയും ചന്ദ്രഗുപ്തന്റെയും ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ തക്ഷശില സൈനിക, രാഷ്ട്രീയ പരിശീലനത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രമായി. അശോകന്റെ കാലത്ത് ബൗദ്ധമതത്തിന് പ്രാധാന്യം.
ക്രി.മു. 2 – ക്രി.വ. 1 ഇൻഡോ-ഗ്രീക്ക് ഭരണം ഗ്രീക്ക് കലയും വാസ്തുവിദ്യയും (ഗാന്ധാര കലാരൂപം) തഴച്ചു വളർന്നു.
ക്രി.വ. 1 – 375 കുശാന സാമ്രാജ്യം കനിഷ്ക ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്ത് ബുദ്ധമത പഠനം ഉന്നതിയിലെത്തി. തക്ഷശില ബുദ്ധമത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര കേന്ദ്രമായി മാറി.
ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ട് ഹൂൺ ആക്രമണം ഹൂണന്മാർ (ഹുണർ) നഗരം ആക്രമിച്ച് നശിപ്പിച്ചു. ഇതോടെ തക്ഷശിലയുടെ പ്രാധാന്യം കുറയുകയും പിൽക്കാലത്ത് പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

തക്ഷശിലയിലെ ഇതിഹാസ തുല്യരായ പ്രതിഭകൾ

തക്ഷശിലയുടെ യശസ്സ് വാനോളമുയർത്തിയത് അവിടെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ആചാര്യന്മാരും അവിടെ നിന്ന് പഠിച്ചിറങ്ങിയ ശിഷ്യന്മാരുമാണ്. തക്ഷശില സർവകലാശാലയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന അധ്യായം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗുരുക്കന്മാരും അവിടെ നിന്ന് പഠിച്ചിറങ്ങിയ പ്രതിഭകളുമാണ്. ഭാരതീയ ചരിത്രത്തെയും ലോക വിജ്ഞാനത്തെയും സ്വാധീനിച്ച ആ പ്രമുഖ വ്യക്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു.

  • ചാണക്യൻ (കൗട്ടില്യൻ / വിഷ്ണുഗുപ്തൻ): ലോകപ്രശസ്തമായ ‘അർത്ഥശാസ്ത്രം’ രചിച്ച ചാണക്യൻ തക്ഷശിലയിലെ ആചാര്യനായിരുന്നു. മൗര്യസാമ്രാജ്യ സ്ഥാപകനായ ചന്ദ്രഗുപ്തനെ വാർത്തെടുത്തത് തക്ഷശിലയുടെ മണ്ണിൽ വെച്ചാണ്. തക്ഷശിലയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ ആചാര്യനായിരുന്നു ചാണക്യൻ. അദ്ദേഹം രചിച്ച ‘അർത്ഥശാസ്ത്രം’ എന്ന ഗ്രന്ഥം ഇന്നും ഭരണകൂടതന്ത്രങ്ങളുടെയും സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാന പ്രമാണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മൗര്യ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ചന്ദ്രഗുപ്തനെ പരിശീലിപ്പിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്. രാഷ്ട്രമീമാംസ (Political Science), സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം എന്നിവയിൽ അഗ്രഗണ്യനായിരുന്നു ചാണക്യൻ.

  • പാണിനി (Panini): സംസ്കൃത വ്യാകരണത്തിന് അടിത്തറയിട്ട, ‘അഷ്ടാധ്യായി’യുടെ കർത്താവായ പാണിനി തക്ഷശിലയിലെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞരിൽ ഒരാൾ. സംസ്കൃത വ്യാകരണത്തെ ക്രമപ്പെടുത്തിയ ‘അഷ്ടാധ്യായി’ (Ashtadhyayi) എന്ന മഹത്തായ ഗ്രന്ഥം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. ഭാഷയുടെ ഘടനയെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്ത ആദ്യ വ്യക്തിയാണ് പാണിനി. ഭാഷാശാസ്ത്രം, വ്യാകരണം എന്നിവയായിരുന്നു പ്രധാനം.

  • ശുശ്രുതൻ (Sushruta): “ശസ്ത്രക്രിയയുടെ പിതാവ്” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശുശ്രുതൻ, പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറി ഉൾപ്പെടെയുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയകൾ പഠിപ്പിച്ചത് ഇവിടെയാണ്. തക്ഷശിലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു വലിയ നാമമാണ് ശുശ്രുതൻ. ‘പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറിയുടെ പിതാവ്’ എന്ന് അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. മൂക്ക് വച്ചുപിടിപ്പിക്കൽ (Rhinoplasty), തിമിര ശസ്ത്രക്രിയ, സിസേറിയൻ തുടങ്ങിയ സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയകൾ അദ്ദേഹം 2500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ നടത്തിയിരുന്നു.

  • ജീവകൻ (Jivaka Komarabhacca): ഗൗതമ ബുദ്ധന്റെയും മഗധ രാജാവായിരുന്ന ബിംബിസാരന്റെയും രാജവൈദ്യനായിരുന്ന ജീവകൻ ആയുർവേദം അഭ്യസിച്ചത് തക്ഷശിലയിൽ നിന്നാണ്. ഗൗതമ ബുദ്ധന്റെയും മഗധ രാജാവ് ബിംബിസാരന്റെയും വ്യക്തിഗത വൈദ്യനായിരുന്നു. തലയോട്ടി തുറന്നുള്ള ശസ്ത്രക്രിയകൾ (Brain Surgery) വരെ ചെയ്യാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്ന അത്ഭുത വൈദ്യനായിരുന്നു ജീവകൻ. ഏഴുവർഷത്തോളം തക്ഷശിലയിൽ താമസിച്ച് അദ്ദേഹം വൈദ്യശാസ്ത്രം അഭ്യസിച്ചു. വൈദ്യശാസ്ത്ര (Medicine & Surgery) രംഗത്ത് ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണിദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര്.

  • വിഷ്ണുശർമ്മ (Vishnu Sharma): ലോകപ്രശസ്തമായ ‘പഞ്ചതന്ത്രം’ കഥകളുടെ രചയിതാവാണ് ഇദ്ദേഹം. രാജകുമാരന്മാർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ രാജനീതിയും ജീവിതപാഠങ്ങളും മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാനാണ് അദ്ദേഹം മൃഗങ്ങളെ കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി പഞ്ചതന്ത്രം രചിച്ചതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

  • ആത്രേയ പുനർവസു (Atreya Punarvasu): ഭാരതീയ വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ഋഷിവര്യനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഇദ്ദേഹം തക്ഷശിലയിലെ വൈദ്യശാസ്ത്ര വിഭാഗം മേധാവിയായിരുന്നു. പ്രശസ്ത വൈദ്യനായിരുന്ന ജീവകൻ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്നു.

  • ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യൻ (Chandragupta Maurya): ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ വലിയ സാമ്രാജ്യമായ മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ. ചാണക്യന്റെ ശിക്ഷണത്തിൽ തക്ഷശിലയിൽ വെച്ചാണ് അദ്ദേഹം യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളും ഭരണകാര്യങ്ങളും പഠിച്ചത്. അലക്സാണ്ടറുടെ സൈന്യത്തെ നേരിടാൻ അദ്ദേഹം പ്രാപ്തി നേടിയത് ഇവിടെ നിന്നുള്ള പരിശീലനത്തിലൂടെയാണ്.

  • ചരകൻ (Charaka): ആയുർവേദത്തിന്റെ പിതാക്കന്മാരിൽ ഒരാളായി ഇദ്ദേഹം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ‘ചരക സംഹിത’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കർത്താവാണ്. രോഗനിർണ്ണയം, മരുന്നുകൾ, ഭക്ഷണരീതികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായ പഠനങ്ങൾ അദ്ദേഹം നടത്തി. കുശാന രാജാവായ കനിഷ്കന്റെ രാജവൈദ്യനായിരുന്നു ചരകൻ എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.

  • പ്രസേനജിത്ത് (Prasenajit): കോസല രാജ്യത്തെ രാജാവായിരുന്നു. ബുദ്ധന്റെ സമകാലികനും അടുത്ത സുഹൃത്തുമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. തക്ഷശിലയിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം കോസലത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായത്.

  • അംഗുലിമാലൻ (Angulimala): ബുദ്ധമത ചരിത്രത്തിലെ പ്രശസ്തനായ കൊള്ളക്കാരൻ (പിന്നീട് സന്യാസിയായി മാറി). അഹിംസക എന്ന പേരിൽ തക്ഷശിലയിൽ പഠിച്ചിരുന്ന മിടുക്കനായ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ചില തെറ്റിദ്ധാരണകൾ കാരണം ഗുരുവിന്റെ ശാപമേറ്റ് ക്രൂരനായ കൊള്ളക്കാരനായി മാറേണ്ടി വന്നവനാണ് അംഗുലിമാലൻ എന്ന് ചില ബുദ്ധമത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പരാമർശമുണ്ട്.

  • ബന്ധുലൻ (Bandhula): മല്ല സാമ്രാജ്യത്തിലെ (Malla Kingdom) രാജകുമാരനും പിന്നീട് കോസല രാജ്യത്തെ സേനാധിപനും ആയിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. പ്രസേനജിത്ത് രാജാവിന്റെയും മഹാലിയുടെയും സഹപാഠിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. തക്ഷശിലയിൽ നിന്ന് യുദ്ധമുറകളിൽ (Military Science) അസാമാന്യ പ്രാവീണ്യം നേടിയാണ് അദ്ദേഹം മടങ്ങിയത്. വില്ലയ്ത്തത്തിൽ (Archery) അർജുനനെപ്പോലെ മിടുക്കനായിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

  • മഹാലി (Mahali): വൈശാലിയിലെ ലിച്ചാവി വംശത്തിലെ രാജകുമാരനാണിത്. ബന്ധുലന്റെയും പ്രസേനജിത്തിന്റെയും കൂടെ ഒരേ ഗുരുകുലത്തിൽ പഠിച്ചയാളാണ് മഹാലി. പിൽക്കാലത്ത് ലിച്ചാവികളുടെ നയതന്ത്രജ്ഞനായി ഇദ്ദേഹം മാറി. ജ്ഞാനവും കാഴ്ചപ്പാടും നേടാൻ ഇദ്ദേഹം തക്ഷശിലയിൽ കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു.

  • കുമാരലത (Kumaralata): പ്രശസ്തനായ ബൗദ്ധ പണ്ഡിതനാണിദ്ദേഹം. ബുദ്ധമതത്തിലെ ‘സൗത്രാന്തിക’ (Sautrantika) ശാഖയുടെ സ്ഥാപകനാണ് ഇദ്ദേഹം. തക്ഷശില നഗരവാസിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. അക്കാലത്ത് തക്ഷശില ബുദ്ധമത തത്വചിന്തയുടെയും വലിയ കേന്ദ്രമായിരുന്നു എന്ന് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം തെളിയിക്കുന്നു. ചൈനീസ് സഞ്ചാരിയായ ഹുയാൻ സാങ് ഇദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ ആദരവോടെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

  • പതഞ്ജലി (Patanjali): യോഗസൂത്രത്തിന്റെ രചയിതാവും വ്യാകരണ പണ്ഡിതനുമാണു പതഞ്ജലി. പാണിനിയുടെ സംസ്കൃത വ്യാകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ‘മഹാഭാഷ്യം’ എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ചത് പതഞ്ജലിയാണ്. അദ്ദേഹം തക്ഷശിലയ്ക്ക് സമീപമുള്ള ഗാന്ധാര ദേശക്കാരനായിരുന്നുവെന്നും, തക്ഷശിലയിലെ വ്യാകരണ പാരമ്പര്യമാണ് അദ്ദേഹം പിന്തുടർന്നതെന്നും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

  • കുണാലൻ (Kunala): അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ മകനാണിദ്ദേഹം. മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കാലത്ത് തക്ഷശിലയിലെ വൈസ്രോയിയായി (ഗവർണർ) കുണാലനെ നിയോഗിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട ദാരുണമായ സംഭവം നടന്നത് തക്ഷശിലയിൽ വെച്ചാണെന്ന് ചരിത്രകഥകൾ പറയുന്നു. കുണാല സ്തൂപം (Kunala Stupa) തക്ഷശിലയിലെ ഒരു പ്രധാന സ്മാരകമാണ്.

  • ജ്യോതിഷ്ക (Jyotishka): രാജഗിരിയിലെ അതിസമ്പന്നനായ ഒരു ശ്രേഷ്ഠി (Merchant). രാജാക്കന്മാർ മാത്രമല്ല, വ്യാപാരികളും തക്ഷശിലയിൽ പഠിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ജ്യോതിഷ്ക. ബിസിനസ്സും കണക്കും പഠിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ മാതാപിതാക്കൾ അങ്ങോട്ട് അയക്കുകയായിരുന്നു.

  • ബ്രഹ്മദത്ത രാജാക്കന്മാർ (Brahmadatta): വാരണാസിയിലെ (Kashi) രാജാക്കന്മാർ. ജാതക കഥകളിൽ പലയിടത്തും ‘ബ്രഹ്മദത്തൻ’ എന്ന പേരിൽ വാരണാസി ഭരിച്ച രാജാക്കന്മാരെ കാണാം. ഇവരിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും തക്ഷശിലയിൽ പോയി വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവരാണെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വാരണാസിയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ സഞ്ചരിച്ച് അവർ തക്ഷശിലയിൽ എത്തിയിരുന്നു എന്നത് അക്കാലത്തെ ഈ സർവകലാശാലയുടെ പ്രശസ്തിയെ കാണിക്കുന്നു.

ഈ പട്ടിക പരിശോധിച്ചാൽ, രാഷ്ട്രീയം മുതൽ വൈദ്യശാസ്ത്രം വരെ, ഭാഷാശാസ്ത്രം മുതൽ തത്വശാസ്ത്രം വരെ എല്ലാ മേഖലകളിലും ലോകത്തിന് വെളിച്ചം നൽകിയ പ്രതിഭകളെയാണ് തക്ഷശില സംഭാവന ചെയ്തതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. തക്ഷശില കേവലം ഒരു പാഠശാലയായിരുന്നില്ല; അത് രാജാക്കന്മാരെയും, പോരാളികളെയും, വൈദ്യന്മാരെയും, തത്വചിന്തകരെയും ഒരേ കുടക്കീഴിൽ വളർത്തിയെടുത്ത ഒരു സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായിരുന്നു. പ്രസേനജിത്തും, ബന്ധുലനും, മഹാലിയും ഒരുമിച്ച് ഒരേ ഗുരുവിന്റെ കീഴിൽ പഠിച്ചു എന്നത്, വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദത്തിനും സാംസ്കാരിക വിനിമയത്തിനും തക്ഷശില എത്രത്തോളം കാരണമായി എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

തക്ഷശിലയുടെ ജീവിതം ആധുനിക സർവകലാശാലകളിലേത് പോലെയല്ലായിരുന്നു. അത് അച്ചടക്കമുള്ളതും ഗുരു ശിഷ്യ ബന്ധത്തിന് അതീവ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതുമായ ഒരു ഗുരുകുല സമ്പ്രദായം ആയിരുന്നു.

വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ദിനചര്യ

  • അതിരാവിലെ: ദിവസം ആരംഭിച്ചിരുന്നത് അതിരാവിലെയുള്ള പ്രാർത്ഥനകളോടെയും ധ്യാനത്തോടെയുമാണ്.

  • ഗുരു ശുശ്രൂഷ: വിദ്യാർത്ഥികൾ (രാജകുമാരന്മാർ ഉൾപ്പെടെ) സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ സ്വയം നിറവേറ്റുന്നതോടൊപ്പം ഗുരുവിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാനും സഹായിക്കാനും ബാധ്യസ്ഥരായിരുന്നു. ആശ്രമം വൃത്തിയാക്കൽ, വിറക് ശേഖരിക്കൽ, മൃഗങ്ങളെ പരിപാലിക്കൽ എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

  • പാഠ്യപഠനം: രാവിലെ മുതൽ ഉച്ചവരെ വിവിധ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസുകളിലും ചർച്ചകളിലും ഏർപ്പെടും.

  • സംവാദങ്ങൾ (Debates): അറിവ് നേടുന്നതിൽ സംവാദങ്ങൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. സഹപാഠികളുമായും ഗുരുക്കന്മാരുമായും വിദ്യാർത്ഥികൾ തർക്കിക്കുകയും ആശയങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇത് ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ പിഎച്ച്ഡി തലത്തിലുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് സമാനമായിരുന്നു.

  • പ്രായോഗിക പരിശീലനം: ആയുർവേദ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിനായി വനങ്ങളിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. ധനുർവേദം പഠിക്കുന്നവർക്ക് നിരന്തരമായ പരിശീലനം നിർബന്ധമായിരുന്നു.

  • ഭക്ഷണം: ലളിതവും സസ്യാഹാരത്തിലധിഷ്ഠിതവുമായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

വിദ്യാഭ്യാസം, ഫീസ്, ബിരുദം

  • അധ്യാപകന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്: വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഏത് ഗുരുവിൽ നിന്ന് പഠിക്കണമെന്ന് സ്വയം തീരുമാനിക്കാമായിരുന്നു. ഒരു ഗുരുവിൽ നിന്ന് ഒരു വിഷയം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം അവർക്ക് മറ്റൊരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നു.

  • ഫീസ് (ഗുരുദക്ഷിണ): ഇന്ന് കാണുന്നതുപോലെ മുൻകൂട്ടിയുള്ള ഫീസ് ഘടന തക്ഷശിലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

    • സമ്പന്നർ: സമ്പന്നരായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പഠനം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുൻപോ, അല്ലെങ്കിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷമോ ഗുരുവിന് പാരിതോഷികങ്ങൾ നൽകാം.

    • പാവപ്പെട്ടവർ: സാമ്പത്തിക ശേഷിയില്ലാത്തവർ ഗുരുവിന് വേണ്ടി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചാണ് അറിവ് നേടിയത്. പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഗുരു ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്തോ (പണം, കന്നുകാലികൾ, അധ്വാനം) അതാണ് ഗുരുദക്ഷിണയായി നൽകിയിരുന്നത്.

  • ബിരുദമില്ല: ആധുനിക സർവകലാശാലകൾ നൽകുന്നതുപോലെയുള്ള ബിരുദങ്ങളോ (Degrees) സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളോ തക്ഷശിലയിൽ നൽകിയിരുന്നില്ല. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് വിഷയത്തിൽ പൂർണ്ണമായ പാണ്ഡിത്യം ലഭിച്ചു എന്ന് ഗുരു അംഗീകരിക്കുന്നതോടെ പഠനം അവസാനിക്കുന്നു. പാണ്ഡിത്യമാണ് അവിടുത്തെ അംഗീകാരം.

തക്ഷശിലയിലെ സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം

തക്ഷശില ഒരു പ്രൊഫഷണൽ, മിലിട്ടറി പരിശീലന കേന്ദ്രമായിട്ടാണ് പ്രധാനമായും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. അതിനാൽ നളന്ദ, വിക്രമസില തുടങ്ങിയ ബുദ്ധമത കേന്ദ്രങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ സ്ത്രീകൾ നേരിട്ടുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളായി ഉണ്ടായിരുന്നതിന് ശക്തമായ ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ കുറവാണ്.

എങ്കിലും, സ്ത്രീകൾക്ക് അറിവ് നേടുന്നതിൽ വിലക്കുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ പങ്ക് പ്രധാനമായും രണ്ട് തലങ്ങളിലായിരുന്നു:

1. വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീകൾ

  • ഗാർഹിക വിദ്യാഭ്യാസം: രാജകുടുംബത്തിലെയും ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങളിലെയും സ്ത്രീകൾക്ക് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചിരുന്നത് പൊതുവേ വീടുകളിലോ അല്ലെങ്കിൽ സ്ത്രീകളുടെ പ്രത്യേക ഗുരുക്കന്മാരുടെ (ഉപാധ്യായികൾ) കീഴിലോ ആയിരുന്നു.

  • ബൗദ്ധ കേന്ദ്രങ്ങൾ: തക്ഷശില സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ഗാന്ധാര പ്രദേശം ബുദ്ധമതത്തിന്റെ വലിയ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ബുദ്ധവിഹാരങ്ങളിൽ സന്യാസിനിമാർക്ക് (ഭിക്ഷുണിമാർക്ക്) തത്വചിന്തയിലും മറ്റും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടാൻ അവസരമുണ്ടായിരുന്നു.

  • കലാപരമായ വിദ്യാഭ്യാസം: സംഗീതം, നൃത്തം, ചിത്രകല തുടങ്ങിയ 64 കലകൾ അഭ്യസിക്കുന്നതിൽ സ്ത്രീകൾ മുൻപന്തിയിലായിരുന്നു.

2. ഗുരുക്കന്മാരുടെ ആശ്രമങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ

തക്ഷശിലയിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഭാര്യമാർക്കും (ഗുരുപത്നി) പെൺമക്കൾക്കും നിർണായകമായ പങ്കുണ്ടായിരുന്നു:

  • മാതൃതുല്യമായ പരിപാലനം: ആശ്രമങ്ങളിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളെ തങ്ങളുടെ മക്കളെപ്പോലെ പരിചരിച്ചത് ഗുരുപത്നിമാരായിരുന്നു. ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുക, ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ അവർ ഏർപ്പെട്ടു.

  • ആദ്യ ഗുരു: പലപ്പോഴും വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ആദ്യ പാഠങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നത് ഗുരുപത്നിമാരായിരുന്നു.

  • വൈദ്യശാസ്ത്ര സഹായികൾ: ശുശ്രുതൻ പോലുള്ള ഗുരുക്കന്മാർ ശസ്ത്രക്രിയ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഗുരുവിന്റെ പത്നിമാരോ കുടുംബാംഗങ്ങളോ വൈദ്യശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ സഹായികളായി വർത്തിച്ചിരുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, തക്ഷശിലയിലെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ സ്ത്രീ സാന്നിധ്യം കുറവായിരുന്നെങ്കിലും, ആ വിദ്യാകേന്ദ്രത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വളർച്ചയ്ക്കും പിന്നിൽ സ്ത്രീകൾ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

തക്ഷശിലയുടെ പതനം

നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ജ്ഞാനത്തിന്റെ കേദാരമായി നിലകൊണ്ട തക്ഷശില, വിദേശീയരുടെ തുടർച്ചയായ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് വിധേയമായി. ഗ്രീക്കുകാർ, ശകന്മാർ, കുശാനന്മാർ എന്നിവർ ഭരിച്ചുവെങ്കിലും, തക്ഷശിലയുടെ പൂർണ്ണമായ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമായത് ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന ഹൂണന്മാരുടെ (Huns) ആക്രമണമാണ്. തക്ഷശിലയുടെ പതനം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ടു സംഭവിച്ചതല്ല; അത് നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, ബാഹ്യ ആക്രമണങ്ങളുടെ ഫലമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഈ മഹത്തായ വിദ്യാകേന്ദ്രം പൂർണ്ണമായി നശിക്കുന്നതിന് കാരണമായത് ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഹൂണന്മാരുടെ (Huns) ആക്രമണമാണ് എന്നതിന് ശക്തമായ തെളിവുകളുണ്ട്. തക്ഷശിലയുടെ അന്തിമ നാശത്തിന് ഏകദേശം ക്രി.വ. 450 മുതൽ 520 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യയെ ആക്രമിച്ച ശ്വേത ഹൂണന്മാർ (White Huns / Hephthalites) കാരണമായിത്തീർന്നു.

ക്രൂരമായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ നഗരം കൊള്ളയടിക്കപ്പെടുകയും, അമൂല്യമായ ഗ്രന്ഥശാലകളും ആശ്രമങ്ങളും അഗ്നിക്കിരയാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ബുദ്ധമത സന്യാസിമാർ കൊല്ലപ്പെടുകയോ പലായനം ചെയ്യുകയോ ചെയ്തതോടെ ആ മഹത്തായ നഗരം കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു.

തെളിവുകൾ:

  • പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ (Archaeological Evidence):

    • തക്ഷശിലയിലെ പ്രധാന ബൗദ്ധ വിഹാരങ്ങളായ ധർമ്മരാജിക സ്തൂപം, സിർകാപ് (Sirkaap) തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ നടത്തിയ ഉത്ഖനനങ്ങളിൽ വൻതോതിലുള്ള തീപിടിത്തത്തിന്റെ സൂചനകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. കെട്ടിടങ്ങളുടെ അടിത്തട്ടിൽ കട്ടിയുള്ള ചാരത്തിന്റെയും കത്തിക്കരിഞ്ഞ വസ്തുക്കളുടെയും പാളികൾ കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. ഇത് ഒരു പ്രകൃതി ദുരന്തം ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനഃപൂർവം നടത്തിയ നാശമായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

    • ഈ ആക്രമണത്തിന് ശേഷം നഗരം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ഹൂണന്മാർ നശിപ്പിച്ച കെട്ടിടങ്ങൾ പിന്നീട് പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

  • ചൈനീസ് സഞ്ചാരികളുടെ രേഖകൾ (Chinese Traveller Accounts):

    • ചൈനീസ് സഞ്ചാരിയായിരുന്ന ഫാഹിയാൻ (Faxian) ക്രി.വ. 400-ാമാണ്ടിൽ തക്ഷശില സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യം തഴച്ചുവളരുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തി.

    • എന്നാൽ, ക്രി.വ. 630-ൽ തക്ഷശില സന്ദർശിച്ച മറ്റൊരു പ്രമുഖ സഞ്ചാരിയായ ഹ്യൂയാൻ സാങ് (Xuanzang), തക്ഷശില ഒരു “ശൂന്യമായ നഗരം” (Deserted City) ആയി മാറിയതായും, മഠങ്ങളും സ്തൂപങ്ങളും നാശോന്മുഖമായതായും വിവരിച്ചു. ഈ രണ്ട് വിവരണങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, 5-ഉം 7-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ തക്ഷശിലയ്ക്ക് വലിയ നാശം സംഭവിച്ചു എന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.

 രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങൾ (Contextual Factors)

തക്ഷശിലയുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന് തടസ്സമായ മറ്റ് സാഹചര്യങ്ങളും തെളിവുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു:

  • സാമ്പത്തിക തകർച്ച:

    • തക്ഷശില ഏഷ്യയിലെ പ്രധാന വ്യാപാര പാതയായ സിൽക്ക് റൂട്ടിന്റെ (Silk Route) ഭാഗമായിരുന്നു. കുശാന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം, വ്യാപാര മാർഗ്ഗങ്ങൾ വഴിമാറിപ്പോവുകയും, അതുവഴി തക്ഷശിലയിലേക്കുള്ള ധനസഹായവും വരുമാനവും നിലയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

    • വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള രാജകീയ പിന്തുണ ഇല്ലാതായതോടെ അതിന്റെ പ്രവർത്തനം നിലച്ചു.

  • ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനം:

    • വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ മേഖലയെ ബാഹ്യശക്തികളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ള വലിയൊരു സാമ്രാജ്യം (ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യം) ശിഥിലമായതോടെ, അതിർത്തിയിൽ നിന്നുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ തടയാൻ പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത് തക്ഷശിലയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തെ ബാധിച്ചു.

ബൗദ്ധവിരുദ്ധത (Anti-Buddhist Sentiment)

ഹൂണന്മാരുടെ ആക്രമണം, പ്രത്യേകിച്ച് മിഹിരകുലന്റെ (Mihirakula) ആക്രമണം, ബൗദ്ധമതത്തോടുള്ള കടുത്ത വിരോധത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു.

  • മിഹിരകുലന്റെ ആക്രമണത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം തക്ഷശിലയിലെയും ഗാന്ധാര മേഖലയിലെയും സമ്പന്നമായ ബൗദ്ധമഠങ്ങളും വിഹാരങ്ങളുമായിരുന്നു.

  • ഇത് വെറുമൊരു കൊള്ളയടിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു സാംസ്കാരിക ശുദ്ധീകരണ ശ്രമം കൂടിയായിരുന്നു. ഈ ആക്രമണം കാരണം നിരവധി ബൗദ്ധ സന്യാസിമാർ കൂട്ടത്തോടെ കിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിലെ നളന്ദ പോലുള്ള സുരക്ഷിത കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തു.

തന്മൂലം, ഹൂണന്മാരുടെ ആക്രമണം കാരണമുണ്ടായ ഭൗതിക നാശവും, തുടർന്നുള്ള സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പിന്തുണയുടെ അഭാവവും ചേർന്നാണ് ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മഹത്തായ സർവകലാശാലാ നഗരമായ തക്ഷശിലയുടെ അന്ത്യത്തിന് കാരണമായത്.

ഇന്നത്തെ തക്ഷശില

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ആർക്കിയോളജിസ്റ്റായ സർ അലക്സാണ്ടർ കണ്ണിംഗ്ഹാം ആണ് തക്ഷശിലയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത്. ഇന്ന് പാക്കിസ്ഥാനിലെ പഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യയിലുള്ള ഈ പ്രദേശം, 1980 മുതൽ UNESCO-യുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ (World Heritage Site) ഇടം നേടിയിട്ടുണ്ട്. പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ നിഴലുകൾ മാത്രമാണ് ഇന്ന് അവശേഷിക്കുന്നതെങ്കിലും, മനുഷ്യരാശിയുടെ വൈജ്ഞാനിക ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സ്വർണ്ണ അധ്യായമായി തക്ഷശില ഇന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. തക്ഷശിലയുടെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന്, വിവിധ സംസ്കാരങ്ങൾക്കും വിശ്വാസങ്ങൾക്കും ഒരേപോലെ ഇടം നൽകിയിരുന്ന, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വിശ്വവിദ്യാകേന്ദ്രം ആയിരുന്നു അതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

ദേവദാസികൾ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ദേവദാസി, അഥവാ ‘ദൈവത്തിൻ്റെ ദാസി’. ഈ പദത്തിന് പിന്നിൽ ഒരുകാലത്ത് ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിൻ്റെയും കലയുടെയും അത്യുന്നതങ്ങളിൽ വിളങ്ങിയ സ്ത്രീരത്നങ്ങളുടെ നൃത്തചുവടുകളുണ്ട്; ഒപ്പം, പിൽക്കാലത്ത് നിഷ്കരുണം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട ആയിരക്കണക്കിന് ജീവിതങ്ങളുടെ കണ്ണീർപ്പൂക്കളുമുണ്ട്. ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങളുടെ നിഴലിൽ, ഭക്തിയുടെയും കലയുടെയും മറവിൽ, അവർ ജീവിച്ചതും, മരിച്ചതും, ഒടുവിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതും ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ഏടുകളിലൊന്നാണ്.ഉണ്ണിനീലി - ദേവദാസി ഇന്ത്യയിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ സാമൂഹിക-മതപരമായ ആചാരമാണ്. ‘ദൈവത്തിന്റെ ദാസി’ (‘ദേവ’ – ദൈവം, ‘ദാസി’ – ദാസി/സേവിക) എന്നർത്ഥം വരുന്ന ഈ സമ്പ്രദായത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രമുണ്ട്.

ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ കൃത്യമായ ഉത്ഭവം അവ്യക്തമാണെങ്കിലും, സംഘകാല സാഹിത്യത്തിലും അതിനുശേഷമുള്ള ലിഖിതങ്ങളിലും ക്ഷേത്രങ്ങളെയും രാജസദസ്സുകളെയും ആശ്രയിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്ന നർത്തകിമാർ, ഗണികമാർ എന്നിവരെക്കുറിച്ച് സൂചനകളുണ്ട്. ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിൻ്റെ ഉത്ഭവം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, അത് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ മൂർത്തമായ ഭക്തിയുമായി അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നു. പുരാതന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ ‘ചിലപ്പതികാര’ ത്തിലെ നർത്തകിമാരായ ഗണികമാർ (ഉദാഹരണത്തിന്: മാധവി) സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതമായ പദവി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് സംഗീതത്തിലും നൃത്തത്തിലും ആഴത്തിലുള്ള അറിവുണ്ടായിരുന്നു.

  • ദൈവവിവാഹിതർ (നിത്യസുമംഗലികൾ): ദേവദാസികൾ ‘ദൈവത്തെ’ (പ്രതിഷ്ഠാമൂർത്തിയെ) വിവാഹം കഴിച്ചതിനാൽ, അവർക്ക് നിത്യസുമംഗലി എന്ന മഹത്തായ പദവി ലഭിച്ചു. സാധാരണ സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവ് മരിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന വൈധവ്യത്തിൻ്റെ ദുരിതം അവർക്ക് പേറേണ്ടി വന്നില്ല. ഈ പദവി അവരെ സാമൂഹികമായ ചടങ്ങുകളിൽ ബഹുമാന്യരാക്കി. സംഗീതവും നൃത്തവും ആയിരുന്നു അവർക്കന്നു പ്രധാനം.
  • ചോള കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രഭാവം: 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചോള രാജാക്കന്മാരുടെ ലിഖിതങ്ങളിൽ, തഞ്ചാവൂരിലെ ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ മാത്രം നാനൂറിലധികം ദേവദാസിമാർക്ക് രാജകീയമായ സംരക്ഷണവും ഭൂമിയും ധനവും നൽകിയിരുന്നതായി കാണാം. ഇവർ ‘ദേവർ അടിയാർ’ (ദൈവത്തിൻ്റെ ദാസിമാർ) എന്നറിയപ്പെട്ടു. ക്ഷേത്രത്തെ കേവലം ഒരു ആരാധനാലയം എന്നതിലുപരി, കലയുടെയും ഭരണനിർവഹണത്തിന്റെയും സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായും നിലനിർത്തി. UNESCO ലോക പൈതൃക കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഇടം നേടിയ ഈ ക്ഷേത്രം, ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള ക്ഷേത്ര നിർമ്മാണത്തിൻ്റെ അനശ്വരമായ മാതൃകയായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

പുരാതന നിയമന രീതികളനുസരിച്ച് ദേവദാസികളെ ഏഴ് തരത്തിൽ തരം തിരിച്ചിരുന്നു: സ്വയം ക്ഷേത്രത്തിന് സമർപ്പിച്ച ദത്ത മുതൽ, രാജാക്കന്മാരാൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട അലങ്കാര വരെ. ഇതിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്, ഈ സമ്പ്രദായം നിഷ്കളങ്കമായ ഭക്തി മുതൽ പിന്നീടു വന്ന വ്യാപാരപരമായ അടിമത്തം വരെ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നുവെന്നതാണ്.

🎭 പൈതൃകം: ക്ലാസിക്കൽ കലകളുടെ ജീവവാഹിനികൾ

ഇന്ത്യൻ ക്ലാസിക്കൽ നൃത്തങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭരതനാട്യം, മോഹിനിയാട്ടം, കുച്ചിപ്പുടി, ഒഡീസി എന്നിവയുടെ ജീവനാഡിയും പ്രധാന പോഷകരും ദേവദാസിമാരായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഉൾമുറിയിലെ ‘സദിർ ആട്ടം’ എന്നറിയപ്പെട്ട നൃത്ത രൂപമാണ് പിൽക്കാലത്ത് ഭരതനാട്യമായി പരിണമിച്ചത്.

അവർ കേവലം നർത്തകിമാർ മാത്രമായിരുന്നില്ല; നട്ട്വനാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗുരുക്കന്മാരുടെ ശിക്ഷണത്തിൽ സംഗീതം, സാഹിത്യം, പുരാണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം നേടിയിരുന്നു. അറിവും സൗന്ദര്യവും കലയും സമന്വയിച്ച ഒരു സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഓരോ ദേവദാസി സമൂഹവും.

🌑 ഇരുളടഞ്ഞ കാലം: അധഃപതനവും ചൂഷണത്തിൻ്റെ താലി കെട്ടുംdevadasi

ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ തകരുകയും, സാമൂഹിക ക്രമം ശിഥിലമാവുകയും ചെയ്തതോടെ, ദേവദാസി സമ്പ്രദായം ദുർബലമാവുകയും ചൂഷണത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്തു. ഭക്തിയുടെ പരിശുദ്ധിക്ക് പകരം, ലൈംഗികമായ അടിമത്തം അതിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. തികഞ്ഞ വേശ്യാവൃത്തിയിലേക്ക് ഈ സാമുദായികക്രമം മാറ്റപ്പെട്ടു.

പുരോഹിതന്മാർ ദൈവത്തിൻ്റെ പേരിൽ ദേവദാസികളുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി, അവരെ ക്ഷേത്രാങ്കണങ്ങളിലെ പൊതുസമ്പത്തായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇവിടെ, ‘ദേവദാസി’ എന്ന പദവി, വേശ്യാവൃത്തിക്ക് മറയായി മാറി. മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾക്കും സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനും ഒരു വിലയും കൽപ്പിക്കാതെ, ഈ സ്ത്രീകൾ കാമസമ്പൂർത്തിക്കുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. വടക്കൻ കർണാടകയിലെ സൗന്ദത്തി പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ ‘രഹസ്യമായി’ ഇന്നും തുടരുന്ന ഈ ദുരാചാരം, ദാരിദ്ര്യവും അജ്ഞതയും ചൂഷണത്തിൻ്റെ ആധുനിക റാക്കറ്റുകളുമായി കൈകോർക്കുന്നതിൻ്റെ ഭീകരമായ ഉദാഹരണമാണ്.

അഞ്ചിലധികം നൂറ്റാണ്ടുകളോളം സുസംഘടിതമായ അക്ഷീണ പരിശ്രമത്തിനൊടുവിലാണ് ബുദ്ധമതത്തെ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും വൈദികബ്രാഹ്മണർ തുടച്ചു നീക്കിയത്. മാനവിക മൂല്യങ്ങൾക്കു യാതൊരുവിധ പരിഗണനയും കൊടുക്കാതെ സ്ത്രീപുരുഷ ഭേദമന്യേ ആയിരക്കണക്കിനു കൂട്ടക്കൊലകൾ വൈദികബ്രാഹ്മണ്യം അന്നു നടത്തിയിരുന്നു. അനേകായിരം ഭിക്ഷുണികളെ ബലമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യിപ്പിച്ച് വൈദികന്മാരായ തങ്ങളുടെ കാമസമ്പൂർത്തി വരുത്തുന്നതിനായി അമ്പലങ്ങളിൽ പാർപ്പിച്ചിരുന്നു. ‘ദേവദാസി’ ബിരുദം ചാർത്തിക്കൊടുത്ത് പൊതുസമ്പത്തെന്ന നിലയിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നടകെട്ടിയിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠാമൂർത്തികളുടെ പേരിൽ ക്ഷേത്രപുരോഹിതന്മാർ ഇവരുടെ കണ്ഠത്തിൽ താലി കെട്ടിക്കൊടുക്കുകയും അങ്ങനെ ഇവരെ വേശ്യാവൃത്തിക്ക് അണിയിച്ചൊരുക്കി നിർത്തിവരികയും ചെയ്യുന്ന ശീലമായിരുന്നു ഇക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ദേവതയെ വിവാഹം കഴിച്ച അവർ നിത്യ-സുമംഗലികളായി – ഒരിക്കലും വിധവകളാകാൻ കഴിയാത്ത പദവി ലഭിച്ചതിനാൽ വളരെ വന്ദ്യമായ ഒരു സാമൂഹിക പദവി അന്നും ലഭിച്ചിരുന്നു.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ ആദ്യപാദം വരെ ഒരു പാരമ്പര്യമെന്ന നിലയിൽ തെക്കേ ഇന്ത്യയിൽ പല ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ഇതുണ്ടായിരുന്നു. ഉത്തര കർണാടകയിൽ ഇപ്പോഴും രഹസ്യമായി തുടരുന്നുണ്ടത്രേ. ബൽഗാമിലെ സോന്തത്തി, കൊക്തനൂർ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വ്യാപകമാണെന്ന് വാർത്തകൾ വന്നിരുന്നു. പെൺകുട്ടികളെ ക്ഷിതാക്കൾ കറുത്ത രുദ്രാക്ഷ മാല ധരിപ്പിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിനു സമർപ്പിക്കുന്നു. വിവിധ പൂജകൾക്ക് ശേഷം അവൾ ദേവദാസിയായിമാറുന്നു. 2012 ഇൽ ധാർവാഡിൽ വെച്ച് 13 കാരിയെ ദോവദാസിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ പൊലീസി പിടികൂടിയിരുന്നു. ദേവദാസികൾക്കായി എല്ലാ വർഷവും ‘ജത്രാസ്‘ എന്നാരപരിപാടി നടക്കാറുണ്ട്. ദേവദാസികളായ പെൺകുട്ടികളെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനായി മുംബൈ, ഗോവ പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽും സെക്സ് റാക്കറ്റുകൾ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. 1934-ൽ ബോംബെ ദേവദാസി സംരക്ഷണ നിയമത്തോടെ ആരംഭിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് ദേവദാസി സമ്പ്രദായം നിരോധിക്കപ്പെട്ടു . ദേവദാസികളെയും മതേതര തെരുവ് നർത്തകരിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ സർക്കാരിന് കഴിയാത്തതിനാൽ ദേവദാസി ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൊളോണിയൽ വീക്ഷണം ഇപ്പോഴും ചർച്ചാവിഷയമാണ്.

പുരാതന ഹിന്ദു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അനുസരിച്ച് 7 തരം ദേവദാസികൾ  ഉണ്ട്:–

(1) ദത്ത – ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന് സ്വയം സമ്മാനമായി നൽകുന്നവൻ;

(2) വികൃത – അതേ ലക്ഷ്യത്തിനായി തന്നെത്തന്നെ വിൽക്കുന്നവൻ;

(3) ഭൃത്യ – കുടുംബത്തിന്റെ അഭിവൃദ്ധിക്കായി ക്ഷേത്ര സേവകയായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നവൾ;

(4) ഭക്തൻ – ഭക്തിയോടെ ദേവദാസികളോടൊപ്പം ചേരുന്നവൻ;

(5) ഹൃത – നിയമനക്കാരാൽ വശീകരിക്കപ്പെടുന്നവൻ;

(6) അലങ്കാര – തന്റെ തൊഴിലിൽ നല്ല പരിശീലനം നേടിയ, സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും ക്ഷേത്രത്തിൽ സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ;

(7) രുദ്രഗണിക അല്ലെങ്കിൽ ഗോപിക – ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് പതിവായി വേതനം വാങ്ങുന്ന, പാട്ടും നൃത്തവും ചെയ്യാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തി.

കേരളത്തിലെ മൃദുത്വം: മറ്റു പ്രദേശങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കേരളത്തിൽ ഈ സമ്പ്രദായത്തിന് ചെറിയൊരു ‘മൃദുത്വം’ ഉണ്ടായിരുന്നതായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും, ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതൻ്റെ താലി ചാർത്തൽ പോലുള്ള ആചാരങ്ങൾ 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ പകുതി വരെ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നത്, കേരളീയ സമൂഹത്തിലും ഈ അനാചാരത്തിൻ്റെ നിഴൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു എന്നതിൻ്റെ സൂചനയാണ്. ഇന്നത്തെ സൗത്തിന്ത്യ മൊത്തം ഈ ആചാരരൂപം നിലനിന്നിരുന്നു. അല്പം വൈകി വൈദികബ്രാഹ്മണ്യം ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ എത്തിയതിനാലാവാം ചെറിയൊരു മൃദുത്വം കേരളത്തിൽ കാണാനാവുന്നത്. കല്യാണം കഴിക്കും മുമ്പ് ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതനെ കൊണ്ട് പെൺകുട്ടിയുടെ കഴിത്തിൽ ആദ്യം താലി ചാർത്തുന്ന ചടങ്ങ് നിലനിന്നിരുന്നു. 20 ആം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ പകുതിയോളം ഇതു നിലനിന്നിരുന്നു. ഈ പതിവ് തങ്ങളുടെ സമുദായത്തിന് അപമാനമാണെന്ന് സമുദായ നേതൃത്വത്തിന് തോന്നിയതിനാലാായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ അക്കൂട്ടർ ഈ ആചാരം നിർത്തലാക്കിയത്. പിൽക്കാലത്തെ നമ്പൂതിരി-നായർ ബന്ധങ്ങൾ, ‘കെട്ടുകല്യാണം’ പോലുള്ള ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ചില വശങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് പഠിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

എന്നാൽ, എൻ്റെ നാട്ടിൽ ഈയിടെ ഒരു നായർ വീട്ടിൽ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞു പെണ്ണെത്തിയപ്പോൾ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ വൈകുന്നേരം, നാട്ടിൽ ഉള്ള മനയ്ക്കലെത്തി തന്ത്രിയുടെ കാൽതൊട്ടു വന്ദിച്ച് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിച്ച് വന്ന ആചാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനിതേപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ചു. ചോദിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യം ആ നായർ വീട്ടിൽ പണ്ടുമുതലേ ഉള്ള ആചാരമാണത്രേ അതെന്നായിരുന്നു. നാടിനും സമുദായത്തിനും അപമാനകരമായ ഈ വൃത്തികെട്ട സമ്പ്രദായത്തെ, പലതരം രൂപാന്തരങ്ങളാൽ മാറ്റം വരുത്തി തുടർന്നു കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട് എന്നു വേണം കരുതാൻ.

ദേവദാസി സമ്പ്രദായം കലയുടെയും ഭക്തിയുടെയും പേരിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു പുരാതന സമ്പ്രദായമായി തുടങ്ങി, കാലക്രമേണ ഭീകരമായ ചൂഷണത്തിലേക്കും അടിമത്തത്തിലേക്കും അധഃപതിച്ചതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. നിയമപരമായ നിരോധനം ഉണ്ടായിട്ടും, സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ കാരണം ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇത് ഇപ്പോഴും തുടരുന്നത് ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ചൂഷണത്തിനെതിരെ പോരാടിയ പരിഷ്കർത്താക്കൾ

സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അധഃപതനത്തോടെ അത് ലൈംഗിക ചൂഷണത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറിയപ്പോൾ, അതിനെതിരെ പോരാടിയ പ്രമുഖരിൽ പലരും ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ദേവദാസി കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നോ ഉള്ളവരായിരുന്നു.

 

എ. ഡോ. മുത്തുലക്ഷ്മി റെഡ്ഡി (1886-1968)

  • പശ്ചാത്തലം: ഒരു ദേവദാസി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ആദ്യത്തെ വനിതാ ഡോക്ടറും, ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാ നിയമനിർമ്മാണ സഭാംഗവും (മദ്രാസ് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ) ആയിരുന്നു ഡോ. മുത്തുലക്ഷ്മി റെഡ്ഡി.
  • സംഭാവന: ദേവദാസി സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കാനുള്ള പ്രസ്ഥാനത്തിന് അവർ നേതൃത്വം നൽകി.
  • പ്രധാന നിയമം: അവരുടെ അക്ഷീണമായ പരിശ്രമങ്ങളുടെ ഫലമായി, 1947-ൽ ‘മദ്രാസ് ദേവദാസി (നിരോധനം) നിയമം’ (Madras Devadasi (Prevention of Dedication) Act, 1947) പാസാക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ഈ സമ്പ്രദായത്തെ നിയമപരമായി ഇല്ലാതാക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

 

ബി. പെരിയാർ ഇ.വി. രാമസ്വാമി

  • പങ്ക്: തമിഴ്‌നാട്ടിലെ സാമൂഹ്യ പരിഷ്കർത്താവായ പെരിയാർ, ദേവദാസി സമ്പ്രദായം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാമൂഹ്യ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ സ്വയം മര്യാദ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ (Self-Respect Movement) ശക്തമായി നിലകൊണ്ടു. ഈ സമ്പ്രദായം സ്ത്രീകളെ അടിമത്തത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

ദേവദാസി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വന്ന പ്രശസ്ത കലാകാരികൾ

ദേവദാസി സമ്പ്രദായം നിരോധിക്കപ്പെടുകയും കലകൾ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് പൊതുവേദികളിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഈ പാരമ്പര്യത്തിലെ നിരവധി വനിതകൾ ക്ലാസിക്കൽ നൃത്തത്തെ ലോകോത്തര നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി.

എ. ബാലസരസ്വതി (ടി. ബാലസരസ്വതി – 1918–1984)

  • പ്രശസ്തി: 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഭരതനാട്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വക്താക്കളിൽ ഒരാളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
  • പാരമ്പര്യം: അവർ പ്രശസ്തമായ തഞ്ചാവൂർ ബാലസരസ്വതി നട്ട്വനാർ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു. ദേവദാസി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് നൃത്തം പൊതുവേദിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചവരിൽ പ്രമുഖയായിരുന്നു അവർ. ഭരതനാട്യത്തിന്റെ ആധികാരികത നിലനിർത്തുന്നതിൽ അവർ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.

ബി. രമണി റാംനാഥ് (മദ്രാസ് രുക്മിണി)

  • പശ്ചാത്തലം: ദേവദാസി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഇവർ, ഈ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വന്ന് ചലച്ചിത്ര മേഖലയിലും നൃത്ത രംഗത്തും ശ്രദ്ധേയയായി.

 

സി. ആർ. മുത്തുക്കണ്ണമ്മാൾ (R. Muthukannammal – 1928-2021)

  • പശ്ചാത്തലം: പുതുക്കോട്ടയിലെ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലെ അവസാനത്തെ ദേവദാസികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു ഇവർ.
  • സംഭാവന: സദിർ നൃത്തത്തിന്റെ ആധികാരിക രൂപം അടുത്തറിയുന്ന അപൂർവ്വം വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. സദിർ (ഭരതനാട്യത്തിന്റെ പഴയ രൂപം) പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ ഗവേഷകർക്ക് ഇവർ വലിയ സഹായം നൽകി. 2022-ൽ ഇവർക്ക് രാജ്യം പത്മശ്രീ നൽകി ആദരിച്ചു.

 

കെട്ടുകല്യാണം: ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പ്രാധാന്യം

കെട്ടുകല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് പ്രധാനമായും അറിയേണ്ട വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

1. 🕰️ ചടങ്ങിന്റെ സ്വഭാവം

  • അനുഷ്ഠാനപരമായ വിവാഹം: ഈ ചടങ്ങ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വിവാഹം ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പെൺകുട്ടി കൗമാരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുന്നോടിയായി നടത്തുന്ന ഒരു സാമൂഹികമായ പ്രഖ്യാപനവും അനുഷ്ഠാനവുമായിരുന്നു. പെൺകുട്ടിക്ക് ഏഴോ, ഒമ്പതോ, പതിനൊന്നോ വയസ്സ് ആകുമ്പോഴാണ് സാധാരണയായി ഇത് നടത്തിയിരുന്നത്.
  • താലി കെട്ട്: അരഞ്ഞാൺ, താലി എന്നിവ ചാർത്തിക്കൊണ്ടാണ് ചടങ്ങ് നടത്തിയിരുന്നത്. ഈ താലി ചാർത്തിക്കൊടുക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ‘കെട്ടുകാരൻ’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു.
  • കെട്ടുകാരൻ: കെട്ടുകാരൻ ചിലപ്പോൾ ഉയർന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട ഒരു പുരുഷനായിരിക്കും (പലപ്പോഴും ബ്രാഹ്മണൻ), അല്ലെങ്കിൽ സമുദായത്തിലെ തന്നെ മറ്റൊരു പുരുഷനായിരിക്കും. ഈ കെട്ടുകാരന് ചടങ്ങോടെ പെൺകുട്ടിയുമായിട്ടുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അവസാനിക്കും.

2. 🎯 ലക്ഷ്യവും പ്രാധാന്യവും

  • ജാതി ശുദ്ധി: കെട്ടുകല്യാണം നടത്തിയിരുന്ന സമുദായങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇത് പെൺകുട്ടിയുടെ ജാതി ശുദ്ധി ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനും, അവളെ വിവാഹജീവിതത്തിന് യോഗ്യയാക്കി മാറ്റുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു നിർബന്ധിത ആചാരമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു.
  • മാതൃമേധാവിത്വവും മരുമക്കത്തായവും: മരുമക്കത്തായം നിലനിന്നിരുന്ന നായർ പോലുള്ള സമുദായങ്ങളിൽ, ഈ ചടങ്ങ് പൈതൃകപരമോ നിയമപരമോ ആയ ഒരു ബന്ധത്തിനും വഴിവെച്ചിരുന്നില്ല. ചടങ്ങിന് ശേഷം കെട്ടുകാരൻ പെൺകുട്ടിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയിരുന്നു.

3. 📉 സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അവസാനം

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെയും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിലുമായി സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെയും ഫലമായി ഈ ആചാരം വിമർശിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

  • ഈ ആചാരം അനാവശ്യമായ ധൂർത്തും സാമൂഹിക അപമാനവുമാണ് എന്ന് സമുദായ നേതൃത്വത്തിന് ബോധ്യപ്പെട്ടതിൻ്റെ ഫലമായി കേരളത്തിൽ ഈ സമ്പ്രദായം ക്രമേണ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി.
ശ്രദ്ധിക്കുക: പിൻകാല ദേവദാസി സമ്പ്രദായവുമായി (താലി കെട്ടി വേശ്യാവൃത്തിക്ക് വിടുന്നത്) ഇതിന് ചില രൂപസാദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, കെട്ടുകല്യാണം പ്രധാനമായും സാമൂഹിക പദവിയും ജാതി ശുദ്ധിയും ഉറപ്പുവരുത്താൻ വേണ്ടി മാത്രം നടത്തിയിരുന്ന ഒരു അനുഷ്ഠാനപരമായ ചടങ്ങായിട്ടാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത്. യഥാർത്ഥ ലൈംഗികബന്ധം ഈ ചടങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതിന് തെളിവുകളില്ല.

സംബന്ധമൂർത്തി

Posted on by Rajesh Odayanchal

തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിലെ ശീർകാഴി (Sirkaazhi) ദേശത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ശൈവ കവി-സന്യാസിയാണ് സംബന്ധമൂർത്തി അഥവാ തിരുജ്ഞാന സംബന്ധർ (തിരുജ്ഞാനസംബന്ധർ). ക്രി.വ. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നത്. 63 നായനാർമാരിൽ (ശിവഭക്തരായ സന്യാസിമാർ) പ്രമുഖനായ മൂവരിൽ (മുത്തവർ) ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം. സംബന്ധമൂർത്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പറയപ്പെടുന്ന, 8000-ത്തിലധികം ജൈന സന്യാസിമാരെ ശൂലത്തിൽ തറച്ച കഥ തമിഴ് ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഐതിഹ്യമാണ്. ഇത് ‘സമണർ കഴുവേട്രം’ (Samanar Kazhuvetram) എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ സംഭവത്തിന്റെ കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ പ്രധാനമായും ശേഖിഴാർ എഴുതിയ ‘പെരിയപുരാണം’ (Periya Puranam) എന്ന തമിഴ് ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ജൈനരോടുള്ള സമീപനം, പ്രധാനമായും ശൈവമതത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു.

ശൈവമതം

Sambanthamoorthy

  • ജന്മസ്ഥലം: തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ശീർകാഴി (ചോളമണ്ഡലം).
  • മാതാപിതാക്കൾ: ശിവഭക്തരായ ബ്രാഹ്മണരായിരുന്ന ശിവപാദ ഹൃദയരും ഭാര്യ ഭഗവതിയാരും.
  • ദിവ്യമായ ജ്ഞാനം: ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, മൂന്നാം വയസ്സിൽ അച്ഛനോടൊപ്പം ക്ഷേത്രക്കുളത്തിൽ പോയപ്പോൾ, വിശന്നുകരഞ്ഞ കുട്ടിക്ക് ശിവനും പാർവതിയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, പാർവതി ദേവി ജ്ഞാനം കലർത്തിയ പാൽ ഒരു സ്വർണ്ണപ്പാത്രത്തിൽ നൽകി.
  • ആദ്യ ഗീതം: വായിൽ പാൽക്കറ കണ്ട അച്ഛൻ ആരാണ് പാൽ തന്നതെന്നന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, കുട്ടി ആകാശത്തേക്ക് ചൂണ്ടി, ശിവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് ‘தோயுடைய செவியன்’ (തോടുടയ ചെവിയൻ) എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗീതം ആലപിച്ചു. ഈ സംഭവത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് തിരുജ്ഞാന സംബന്ധർ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.
  • മതപരമായ മത്സരം: ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ, ശക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്ന ജൈനമതത്തെ (സമണർ) അദ്ദേഹം ശൈവമതത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളിയായി കണ്ടു.
  • ശൈവമത പുനരുജ്ജീവനം: പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ ശൈവമതം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, രാജാവിനെ തിരികെ ശൈവമതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക വഴി, ശൈവമതത്തിന്റെ പ്രതാപം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം.
  • വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ (സംവാദം): ജൈന ആചാര്യന്മാരുമായി അദ്ദേഹം പരസ്യമായ സംവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. മധുരയിൽ വെച്ച് നടന്ന ഈ സംവാദങ്ങൾ അഗ്നി പരീക്ഷ (തീയിലിടൽ), ജല പരീക്ഷ (നദിയിൽ ഒഴുക്കൽ) എന്നിവയിലൂടെയാണ് പ്രശസ്തമായത്.
  • ശമണർ കഴുവേട്രം (ശൂലത്തിൽ തറയ്ക്കൽ): ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് എതിരെ നടന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന ഈ അതിക്രൂരമായ ശിക്ഷാ നടപടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപനം ഏറ്റവും വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. (ഐതിഹ്യപ്രകാരം: വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ഏകദേശം 8000 ജൈന സന്യാസിമാർ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയാണ് ‘കഴുവേട്രം’ എന്നും, രാജാവായ കൂൻ പാണ്ഡ്യൻ (നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ) അത് നടപ്പിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തതെന്നും ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങൾ പറയുന്നു. സംബന്ധമൂർത്തി ഈ നടപടിക്ക് ഉത്തരവിട്ടതായി നേരിട്ട് പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് ഇത് നടന്നത്. ഈ സംഭവം സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ കടുത്ത മതപരമായ അസഹിഷ്ണുത അല്ലെങ്കിൽ ശൈവമതത്തോടുള്ള അമിതമായ പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നു എന്ന് വിമർശകർ വാദിക്കുന്നു.)
  • സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വമില്ലായ്മ: ജൈനമതത്തെ കേവലം ഒരു എതിരാളിയായി കാണുകയല്ല, മറിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കേണ്ട ഒരു ശക്തിയായി കണക്കാക്കിയ ഒരു സമീപനമാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചത്.
  • സ്തുതിഗീതങ്ങളിലെ വിമർശനം: അദ്ദേഹത്തിന്റെ തേവാര ഗീതങ്ങളിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ ജൈന-ബുദ്ധ മതങ്ങളെ നേരിട്ട് വിമർശിക്കുന്ന വരികൾ കാണാം.

 

പ്രധാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ

  • ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം: സംബന്ധർ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ശൈവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
  • തേവാരം: ശിവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പതിനായിരത്തിലധികം ഗീതങ്ങൾ രചിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയിൽ 4,181 ശ്ലോകങ്ങളുള്ള 383 (അല്ലെങ്കിൽ 384) ഗീതങ്ങൾ ‘തേവാരം’ എന്ന പേരിൽ തിരുമുറൈയുടെ (തമിഴ് ശൈവ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ canonical കൃതികൾ) ഒന്നും, രണ്ടും, മൂന്നും വാല്യങ്ങളായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
  • തീർത്ഥാടനം: നിരവധി ശിവക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച് അദ്ദേഹം ഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ തിരുനീലകണ്ഠ യാഴ്പ്പാണർ എന്ന സംഗീതജ്ഞനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
  • അത്ഭുതങ്ങൾ: തന്റെ ഗീതങ്ങളിലൂടെ പല അത്ഭുതങ്ങളും അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, പൂമ്പാവൈ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ ഭസ്മത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്.
  • വൈഷ്ണവ-ജൈന മതങ്ങളെ എതിർക്കൽ: അക്കാലത്ത് തമിഴ്നാട്ടിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ജൈനമതത്തെയും, വൈഷ്ണവത്തെയും അദ്ദേഹം ശക്തമായി എതിർത്തു.
  • കൂൻ പാണ്ഡ്യനെ ശൈവ മതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യൽ: പാണ്ഡ്യരാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായ മധുരയിലെ രാജാവായിരുന്ന കൂൻ പാണ്ഡ്യന് (പിന്നീട് നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു) അസുഖം മാറ്റി ശൈവ മതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. തുടർന്ന് ജൈന പണ്ഡിതരുമായി അദ്ദേഹം വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.

 

മോക്ഷപ്രാപ്തി

  • വിവാഹം: തന്റെ പതിനാറാം വയസ്സിൽ തിരുനല്ലൂർ പെരുമണത്തെ നമ്പാണ്ടാർ നമ്പിയുടെ മകളുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചു.
  • മോക്ഷം: വിവാഹത്തിന് ശേഷം, വധുവിന്റെ കൈയും പിടിച്ച് അഗ്നിയെ വലംവെക്കുന്നതിനിടയിൽ, സംബന്ധരും വധുവും അവിടെ കൂടിയ ഭക്തജനങ്ങളും ചേർന്ന് ശിവജ്യോതിയിൽ (ശിവന്റെ പ്രകാശത്തിൽ) ലയിച്ച് മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. ഇത് തമിഴ് വൈകാശി മാസത്തിലെ വിശാഖം നക്ഷത്രത്തിലായിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

ഈ വിവരങ്ങൾ പ്രധാനമായും പെരിയപുരാണം (ശേഖിഴാർ രചിച്ചത്) പോലുള്ള തമിഴ് ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

 

സമണർ കഴുവേട്രം

സംബന്ധമൂർത്തി ജീവിച്ചിരുന്ന ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, പാണ്ഡ്യ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന മധുരയിൽ ജൈനമതം ശക്തമായ സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു. അവിടുത്തെ രാജാവായിരുന്ന കൂൻ പാണ്ഡ്യൻ (പിന്നീട് നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു) ജൈന മതാനുയായി ആയിരുന്നു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായിരുന്ന മങ്കൈയർക്കരശിയും മന്ത്രി കുലച്ചിറൈയാരും ശിവഭക്തരായിരുന്നു. മധുരയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തായി ഉണ്ടായിരുന്ന 8 ഓളം മലകളിൽ നിന്നും ജൈന ഭിക്ഷുക്കളെ പാണ്ഡ്യരാജകിങ്കരന്മാരെ അയച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന് ശൂലത്തിൽ കോർത്തു കൊന്ന കഥ വളരെ നാടകീയമായ ചേരുവകളോടെ വൈദിക പ്രമുഖർ പാടിനടന്നിരുന്നു. ജൈനരും വൈദികരും തമ്മിൽ മതത്തെ സംബന്ധിച്ച് തർക്കം നടന്നുവെന്നും തർക്കത്തിൽ സംബന്ധൻ തോറ്റുവെന്നും എന്നാൽ രാജാവും രാജ്ഞിയും രാജകിങ്കരന്മാരുമായുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ ചില ചെപ്പടിവിദൂകൾ കാണിച്ചു ജൈനഭിക്ഷുക്കൾ തോറ്റതായി പിന്നീടു തീർച്ചപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ഈ നിർദ്ദയകൊലപാതക പരമ്പരയെ പറ്റി  തമിഴിലുള്ള ‘തേവാരം‘ എന്ന പ്രധാന ശൈവമത ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ ഭാഗമായ സംബന്ധൻ്റെ കൃതിയിൽ പെട്ട ‘ആലവായിപതികം‘ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പദ്യങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഭയാനകമായ ഈ ചിത്രവദത്തിൻ്റെ സ്മാരകമായി, വൈദികബ്രാഹ്മണർ ഒത്തുചേർന്ന് വർഷം തോറും മധുരയിൽ വെച്ച് ‘കഴിവേറ്റി തിരുവിഴാ‘ എന്ന പേരിൽ ഒരുത്സവം ഇന്നും കൊണ്ടാടുന്നു. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രചരിച്ച കഥകളിൽ പ്രധാനമായ വൈദികകഥകൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

1. സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ക്ഷണം

രാജാവിന് കടുത്ത രോഗം ബാധിക്കുകയും ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് അത് മാറ്റാൻ കഴിയാതെ വരികയും ചെയ്തപ്പോൾ, രാജ്ഞിയും മന്ത്രിയും ചേർന്ന് സംബന്ധമൂർത്തിയെ മധുരയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ശൈവമതത്തിന്റെ പ്രചാരകനായ സംബന്ധർ വരുന്നതിൽ ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരത് യക്തിയുക്തം എതിർത്തു. ഇവിടെ ഒരു നെഗറ്റീവ് ചായ്വ് വന്നത് ജൈന ഭിക്ഷിക്കൾക്കാണ്.

 

2. വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ

സംബന്ധമൂർത്തി മധുരയിൽ എത്തി രാജാവിന്റെ രോഗം ഭസ്മം (തിരുനീറ്) പൂശി മാറ്റിയതോടെ, ജൈന സന്യാസിമാർ അദ്ദേഹത്തെ വാദപ്രതിവാദത്തിന് വെല്ലുവിളിച്ചു. സംവാദത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ:

  • അഗ്നി പരീക്ഷ (തീയിലിടൽ): സംബന്ധമൂർത്തിയും ജൈനരും തങ്ങളുടെ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തീയിലിട്ടു. സംബന്ധരുടെ തേവാര ഗ്രന്ഥം കത്താതെയിരിക്കുകയും, ജൈനരുടെ ഗ്രന്ഥം കത്തിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. ജൈനരുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകൾ എല്ലാം തന്നെ അഗ്നിക്കിരയായെന്നും ദൈദികമത സംബന്ധിയായവ പെരും തീയിൽ നശിക്കാതെ നിന്നുവെന്നും ആണിതു പറയുന്നത്.
  • ജല പരീക്ഷ (വെള്ളത്തിൽ ഒഴുക്കൽ): ഇരുവരും തങ്ങളുടെ താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വൈഗൈ നദിയിൽ ഒഴുക്കി. സംബന്ധരുടെ ഗ്രന്ഥം ഒഴുക്കിനെതിരെ നീങ്ങുകയും, ജൈനരുടെ ഗ്രന്ഥം ഒഴുക്കിൽ താഴുകയും ചെയ്തു.

 

3. കഴുവേട്രം (ശൂലത്തിൽ തറയ്ക്കൽ)

വാദം തോറ്റാൽ സ്വയം ശിക്ഷ ഏൽക്കണമെന്നതായിരുന്നു ജൈന സന്യാസിമാർ തന്നെ മുന്നോട്ട് വെച്ച നിബന്ധന. ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതന്മാർക്കല്ല നെഗറ്റീവ് ചായ്വ് കാണാനാവുന്നത്. എല്ലാം ജൈനർ തന്നെ!!

  • വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടതോടെ, ഏകദേശം 8000 ജൈന സന്യാസിമാർ (ചില രേഖകളിൽ 8000 പേർ എന്ന് കൃത്യമായി പറയുന്നു) തങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയായ ‘കഴുവേട്രം’ (ശൂലത്തിൽ കയറ്റുക) ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറായി.
  • രാജാവായ നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവരെ ശൂലത്തിൽ തറച്ചു കൊന്നു.
  • ചില വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ, ഈ കശാപ്പിന് രാജാവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് സംബന്ധമൂർത്തിയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ മറ്റുചിലർ ഇത് വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ജൈന സന്യാസിമാർ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയാണെന്നും, രാജാവ് അത് നടപ്പിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തതെന്നുമാണ് വാദിക്കുന്നത്. പെരിയപുരാണത്തിന്റെ നിഗമനമനുസരിച്ച്, സംബന്ധരുടെ ഇടപെടലില്ലാതെ പരാജയപ്പെട്ട സന്യാസിമാർ സ്വയം ശൂലത്തിൽ കയറി മരിക്കുകയായിരുന്നു.

സംബന്ധൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ മധുരയിൽ വൈഗനദി തീരത്ത് ശൂലങ്ങൾ നാട്ടി, ഈ എണ്ണായിരത്തിൽ അധികം ജൈനരെ ശൂലത്തിൽ തളച്ചു കൊന്നുതള്ളി. മധുരയിൽ വെച്ചു നടന്ന ഈ കൂട്ടകൊലയ്ക്ക് ശേഷം ഇതിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനും, എന്നാൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു വന്ന ചിന്താധാരയെ കൈവിടാൻ തയ്യാറാവാത്തതുമായ ഒരു കൂട്ടം ജൈനർ, പാണ്ഡ്യരോടൊപ്പം കേരളത്തിലേക്ക് അഭയം പ്രാപിച്ചു. സഹ്യപർവ്വത വിടവുപാതയിലൂടെ പന്തളത്തിലേക്ക് എത്തിയ പന്തളരാജവംശം ആ പഴയ പാണ്ഡ്യരാജവംശത്തിലെ പിന്മുറക്കാർ തന്നെയാണ്. ഇതേപറ്റി പിന്നീടു പറയാം.

ചരിത്രപരമായ വീക്ഷണങ്ങൾ

  • ഐതിഹ്യം മാത്രമോ?: ഈ സംഭവം ചരിത്രപരമായ വസ്തുതയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഇത് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശൈവമതവും ജൈനമതവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന വൈരം എടുത്തു കാണിക്കുന്ന ഒരു ഐതിഹ്യപരമായ വിവരണമാണ്. വൈദികരും ബുദ്ധജൈനവിശ്വാസികളും തമ്മിൽ പരസ്പരം ശത്രുതയുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല, വൈദികർ നന്നായിട്ടുതന്നെ ബുദ്ധരേയും ജൈനരേയും കൊന്നിട്ടും ഉണ്ട്.
  • മതപരമായ വൈരം: സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ജീവചരിത്രം വിവരിക്കുന്ന പെരിയപുരാണം പോലുള്ള ശൈവ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ശൈവമതത്തിന്റെ ഉന്നതിയും മറ്റ് മതങ്ങളുടെ പരാജയവും വ്യക്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഇത്തരം അതിശയോക്തി കലർന്ന വിവരണങ്ങൾ നൽകുന്നത്.
  • ബുദ്ധസന്യാസി vs. ജൈനസന്യാസി: ചോദ്യത്തിൽ ബുദ്ധസന്യാസിമാർ എന്നാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും, ഈ ഐതിഹ്യം ജൈന സന്യാസിമാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് പ്രശസ്തമായിട്ടുള്ളത്. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൈനമതമാണ് പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ ശക്തമായിരുന്നത്.

ഈ കഥ തമിഴ് ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിൽ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്, കൂടാതെ ചില ദ്രാവിഡ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആര്യജനത ദ്രാവിഡരോടു ചെയ്ത  ക്രൂരതയുടെ ഉദാഹരണമായി ഈ കഥ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

മുത്തവർ

സംബന്ധമൂർത്തിയെ കൂടാതെ ‘പ്രമുഖരായ മൂവർ’ അഥവാ ‘മുത്തവർ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മറ്റ് രണ്ട് ശൈവ കവി-സന്യാസിമാർ ഇവരാണ്:

  1. അപ്പർ (തിരുനാവക്കരശ്):
    • സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ സമകാലികനും അദ്ദേഹത്തെക്കാൾ മുതിർന്നയാളുമായിരുന്നു.
    • ശൈവമതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതിനു മുൻപ് ജൈനമതത്തിൽ ചേർന്നിരുന്നു.
    • അദ്ദേഹം രചിച്ച ഗീതങ്ങളാണ് തേവാരത്തിലെ 4, 5, 6 വാല്യങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
  2. സുന്ദരർ (സുന്ദരമൂർത്തി നായനാർ):
    • ഈ മൂവരിൽ ഏറ്റവും അവസാനം ജീവിച്ചിരുന്ന കവിയാണ്.
    • സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ ശിവനെ കണ്ടുമുട്ടി, ‘തോഴർ’ (സുഹൃത്ത്) എന്ന ഭാവത്തിൽ ഭക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചു.
    • അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗീതങ്ങളാണ് തേവാരത്തിലെ 7-ആം വാല്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഈ മൂന്ന് കവികളുടെയും (സംബന്ധർ, അപ്പർ, സുന്ദരർ) ഗീതങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് ശൈവമതത്തിലെ പരമപ്രധാനമായ canonical കൃതിയായ ‘തേവാരം’. ഇവരെല്ലാം ചേർന്നാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ശൈവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന് ശക്തി നൽകിയത്.

രാമനു മുമ്പ്

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഭാരതത്തിന്റെ ചരിത്രം അതിന്റെ സാംസ്‌കാരിക വൈവിധ്യം പോലെ തന്നെ സങ്കീർണ്ണവും ഗഹനവുമാണ്. കാലത്തിന്റെ അനന്തമായ പ്രവാഹത്തിൽ, ഈ പുണ്യഭൂമിയിൽ ഉദയം ചെയ്ത വൈദിക സംസ്കാരത്തിന്റെയും അതിനോട് പൊരുതി വളർന്ന് ലോകമെങ്ങും പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞ ബൗദ്ധ ദർശനത്തിന്റെയും കഥകൾ ഇഴചേർന്ന് കിടക്കുന്നു.

സമൂഹത്തിൽ ചിട്ടകളും കർക്കശമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങളും കൊണ്ടുവന്ന വൈദിക സംസ്കാരത്തിന്റെ ആരംഭം ആര്യന്മാരുടെ ആഗമനത്തോടെയാണ്. മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്ന് സപ്തസിന്ധു മേഖലയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ഈ ജനവിഭാഗം വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു ജീവിതക്രമം രൂപപ്പെടുത്തി. അവരുടെ യാഗങ്ങളും ബ്രാഹ്മണ മേൽക്കോയ്മയും സമൂഹത്തിൽ ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥയുടെ ഇരുമ്പുമറകൾ സ്ഥാപിച്ചു. വിജ്ഞാനവും മോക്ഷമാർഗ്ഗങ്ങളും ഒരു വിഭാഗത്തിന് മാത്രം സ്വന്തമായപ്പോൾ, ശൂദ്രരെപ്പോലുള്ളവർ സാമൂഹിക നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട് അടിമത്തത്തിന് സമാനമായ ദുരിതത്തിലായി.

ഈ വൈദികാചാരങ്ങളുടെ തിളക്കവും അധികാരവും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ്, അഹിംസയുടെയും സമത്വത്തിന്റെയും ഉദാത്തമായ സന്ദേശവുമായി ബൗദ്ധ ദർശനം രംഗപ്രവേശം ചെയ്തത്. ഗൗതമബുദ്ധൻ അവതരിപ്പിച്ച പഞ്ചശീലങ്ങളും അഷ്ടമാർഗ്ഗവും, യാഗങ്ങളിലെ ഹിംസയാലും വർണ്ണവിവേചനത്താലും മനം മടുത്ത ആയിരങ്ങൾക്ക് ശാന്തിയുടെയും വിമോചനത്തിന്റെയും വാതിൽ തുറന്നുനൽകി. അങ്ങനെ, ഭാരതത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ രണ്ട് വിരുദ്ധാശയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ശാന്തമല്ലാത്ത ഒരു സംഘർഷത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. ഈ സംഘർഷങ്ങളുടെയും സംയോജനങ്ങളുടെയും കഥയാണ് പരശുരാമനു മുമ്പുള്ള പ്രാചീന കേരളത്തിൻ്റെ ചരിത്രവും നമ്മോടു പറയുന്നത്.

ആര്യന്മാരുടെ ആഗമനം: കാലവും കുടിയേറ്റവും

ആര്യന്മാരുടെ ആഗമനത്തെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു ഏകീകൃത വിവരം ലഭ്യമല്ല. ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ ഇപ്പോഴും തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആധുനിക ഗവേഷണങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ആര്യന്മാർ ക്രിസ്തുവിന് ഏകദേശം 1500 മുതൽ 2000 വർഷം മുമ്പ് (ബി.സി.ഇ. 2000-1500) മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്നോ യൂറേഷ്യൻ സ്റ്റെപ്പികളിൽ നിന്നോ പല ഘട്ടങ്ങളിലായി ഭാരതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു എന്നാണ് പൊതുവായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തം. ചില പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിന് ഇതിലും പഴക്കം കൽപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ആർക്കിയോളജിക്കൽ തെളിവുകളുടെയും ഭാഷാശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ, ബി.സി.ഇ. 2000-1500 കാലഘട്ടമാണ് കൂടുതൽ സ്വീകാര്യമായത്.

ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ എവിടെയാണിവർ ആദ്യമായി കുടിയേറി പാർത്തത്?

ആര്യന്മാർ ആദ്യമായി കുടിയേറിയത് സപ്തസിന്ധു (ഏഴ് നദികളുടെ നാട്) മേഖലയിലാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഇന്നത്തെ പഞ്ചാബ് പ്രദേശവും അതിന്റെ കിഴക്കോട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങളുമായിരുന്നു ഇത്. സിന്ധു നദിയും അതിന്റെ അഞ്ച് പോഷക നദികളും (ഝലം, ചിനാബ്, രവി, ബിയാസ്, സത്‌ലജ്) കൂടാതെ സരസ്വതി നദിയും (പുരാതന കാലത്ത് ഈ പ്രദേശത്തുണ്ടായിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു) ഉൾപ്പെട്ടതാണ് ഈ പ്രദേശം. ഋഗ്വേദത്തിൽ ഈ ഭൂമികയെപ്പറ്റി നിരവധി പരാമർശങ്ങളുണ്ട്.

 

വൈദിക മതം: പ്രതിസന്ധികളും സാമൂഹിക ക്രൂരതകളും

ആര്യന്മാരുടെ വൈദികമതം അതിന്റെ യാഗാചാരങ്ങളാലും വർണ്ണവ്യവസ്ഥയാലും കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു. ചരിത്രപരമായ ഒട്ടേറെ പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്താണ് ശ്രീബുദ്ധന്റെ കാലം വരെ ഈ മതം നിലനിന്നത് എന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഈ വൈദിക സമൂഹത്തിൽ ചാതുർവർണ്ണ്യ വ്യവസ്ഥ അതിന്റെ പൂർണ്ണ രൂപത്തിൽ ശക്തി പ്രാപിച്ചിരുന്നു.

 

ശൂദ്രരോടുള്ള ക്രൂരത: ഒരു സാമൂഹിക ചിത്രം

ആര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ മേൽക്കോയ്മ നിലനിർത്താൻ ശൂദ്രരെ സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിർത്തി. വിജ്ഞാനങ്ങളിൽ നിന്നും അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ നിന്നും അവരെ പൂർണ്ണമായി അകറ്റി നിർത്തി. വേദപഠനം ശൂദ്രർക്ക് നിഷിദ്ധമായിരുന്നു. വേദങ്ങൾ കേൾക്കുകയോ ഉച്ചരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ നൽകിയിരുന്നു. ഗൗരവമേറിയ ക്രിമിനൽ നിയമങ്ങളും സിവിൽ നിയമങ്ങളും ശൂദ്രർക്കെതിരെ നടപ്പിലാക്കി. ഒരു ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു ശൂദ്രൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ അധിക്ഷേപിച്ചാൽ അവന്റെ നാവ് ഛേദിക്കപ്പെടണം എന്നുവരെ നിയമങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ക്രൂരവും അന്യായവുമായ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയിൽ ശ്വാസം മുട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്ന അനേകായിരം പേർക്ക് മോചനത്തിന്റെ മാർഗ്ഗമായിട്ടാണ് പിന്നീട് ഗൗതമബുദ്ധന്റെ ദർശനങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടത്.

 

വൈദിക യാഗങ്ങളും ലക്ഷ്യവും

ബുദ്ധൻ ജനിക്കുന്നതിനു മുന്നേതന്നെ ആര്യാവർത്തത്തിൽ വൈദികന്മാരുടെ മതം സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിയിരുന്നു. വിവിധ യാഗങ്ങൾ ചെയ്താൽ മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ പരമലക്ഷ്യമായ സ്വർഗ്ഗത്തെ പ്രാപിക്കാം എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ വിശ്വാസം.

  • പ്രധാന യാഗങ്ങൾ: ജ്യോതിഷ്ടോമം, അഗ്നിഷ്ടോമം, സൗത്രാമണി, ഐകാഹിക മഹാവ്രതം അഥവാ പൗണ്ഡരീകം, അശ്വമേധം (രാജാക്കന്മാർ സാമ്രാജ്യം വികസിപ്പിക്കാൻ നടത്തിയിരുന്ന വലിയ യാഗം), പുരുഷമേധം (മനുഷ്യബലി).
  • ആചാരങ്ങൾ: ഈ യാഗങ്ങളുടെ ഭാഗമായി മൃഗബലി, മദ്യപാനം, ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അശ്ലീലമായ രീതിയിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധം, ഇന്ദ്രൻ, വരുണൻ, അഗ്നി തുടങ്ങിയ ദേവതകളെ സങ്കൽപ്പിച്ച് മനുഷ്യരെ വെട്ടിക്കൊന്ന് കുരുതിയർപ്പിക്കുക (പുരുഷമേധം) എന്നിവയൊക്കെ നടന്നിരുന്നു. ഈ ക്രൂരമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ഭയവും അറപ്പും ഉളവാക്കി.

 

ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ഉദയം: ധർമ്മമാർഗ്ഗവും വികാസവും

ബി.സി. 522-ൽ (കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ബുദ്ധന്റെ ജീവിതകാലം ബി.സി.ഇ. 563-483 കാലഘട്ടമാണെന്ന് പൊതുവെ കരുതപ്പെടുന്നു) ഗൗതമബുദ്ധൻ കാശിക്കടുത്തുള്ള സാരനാഥിൽ വെച്ച് തന്റെ നവീനസിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചു. ഹിംസയും യാഗങ്ങളും നിഷേധിച്ച ഈ ദർശനത്തിലേക്ക് അനേകായിരം പേർ ഒഴുകിയെത്തി.

 

ബുദ്ധമതത്തിന്റെ വളർച്ച

  1. തുടക്കം: ബുദ്ധന്റെ പ്രബോധനം പതുക്കെ മഗധയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബിംബിസാരന്റെ (ബുദ്ധന്റെ സമകാലികൻ) പരിധിയിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു.
  2. വികാസം: ബി.സി. 320-ൽ ചന്ദ്രഗുപ്തമൗര്യൻ മഗധ രാജ്യമുൾപ്പെടെയുള്ള ആര്യാവർത്തം ഒരു സാമ്രാജ്യമായി മാറ്റിയപ്പോൾ ബുദ്ധമതം ഏറെ വികസിച്ചു.
  3. സാർവ്വലൗകിക നിലവാരം: ബി.സി. 270-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന അശോകസാമ്രാട്ടിന്റെ കാലത്തോടുകൂടി ബുദ്ധമതം അതിന്റെ പരമോന്നതിയിലെത്തി, സാർവ്വലൗകീക നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.

 

ബുദ്ധന്റെ ധർമ്മപാത

വൈദികമതത്തിന്റെ ഹിംസാത്മകമായ ആചാരങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വിഭിന്നമായിരുന്നു ബൗദ്ധദർശനം.

  • പഞ്ചശീലങ്ങൾ: ഹിംസിക്കായ്ക (അഹിംസ), കക്കായ്ക (അസ്തേയം), മദ്യപിക്കായ്ക, ചൂതാടായ്ക, വ്യഭിചരിക്കായ്ക എന്നിവയായിരുന്നു അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ.
  • അഷ്ടമാർഗ്ഗം (എട്ട് മാർഗ്ഗങ്ങൾ): സമ്യഗ് ദൃഷ്ടി (ശരിയായ കാഴ്ച), സമ്യഗ് കല്പന (ശരിയായ സങ്കൽപ്പം), സമ്യഗ് വചനം (ശരിയായ വാക്ക്), സമ്യഗ് കർമ്മാന്തം (ശരിയായ പ്രവൃത്തി), സമ്യഗ് ആജീവം (ശരിയായ ജീവിതവൃത്തി), സമ്യഗ് വീര്യം (ശരിയായ പരിശ്രമം), സമ്യഗ് സ്മൃതി (ശരിയായ ഓർമ്മ), സമ്യഗ് സമാധി (ശരിയായ ഏകാഗ്രത) എന്നിവയിലൂടെ ജീവിതം നയിച്ച് “നിർവ്വാണത്തെ” പ്രാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ബൗദ്ധരുടെ ലക്ഷ്യം.

ബൗദ്ധവിഹാരങ്ങൾ വെറും ആരാധനാലയങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് മുന്തൂക്കം നൽകുന്ന പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ കൂടിയായിരുന്നു. നളന്ദയും തക്ഷശിലയും പോലുള്ള വിഹാരങ്ങൾ വിശ്വവിഖ്യാത പഠനകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി.

 

ബുദ്ധമത പ്രചാരണം – അശോകന്റെ സംഭാവന

അശോകൻ ഭരണത്തിൽ വന്ന് 17-ാം വർഷം ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളുടെ മഹാസംഘങ്ങൾ പത്തു രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് മതപ്രചരണാർത്ഥം പോയി. അവ:

  1. കാശ്മീരം
  2. ഗാന്ധാരം (കണ്ടഹാർ)
  3. ഹിമവന്ത (നേപ്പാൾ)
  4. മഹിഷമണ്ഡലം (മൈസൂർ)
  5. വനവാസി (കർണാടക)
  6. മഹാരാഷ്ട്രം
  7. അപരാന്തകം (കൊങ്കണം)
  8. യവനരാജ്യം (ഗ്രീക്ക് ഭരണപ്രദേശങ്ങൾ)
  9. സിലോൺ
  10. സുവർണ്ണഭൂമി (തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ)

അശോകൻ തന്റെ മക്കളായ സംഘമിത്രയേയും മഹേന്ദ്രനേയും ബുദ്ധമത പ്രചരണത്തിനായി സിലോണിലേക്ക് (ഇന്നത്തെ ശ്രീലങ്ക) അയച്ചത് ലോകചരിത്രത്തിലെ തന്നെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമാണ്.

കർണാടകത്തിലും മൈസൂരിലും എത്തിയ ബുദ്ധമതഭിക്ഷുക്കൾ അവിടെനിന്നുതന്നെ കേരളത്തിലും എത്തിയെന്ന് കരുതണം. അശോകൻ നേരിട്ടുതന്നെ ചേരം, ചോളം, പാണ്ഡ്യം എന്നീ ദ്രാവിഡ രാജ്യങ്ങളുമായി ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നു എന്നതും കേരളത്തിലെ ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ആദ്യകാല സാന്നിധ്യത്തിന് തെളിവാണ്.

വൈദിക-ബൗദ്ധ സംഘർഷവും ബുദ്ധമതത്തിന്റെ തിരോധാനവും

വൈദിക മതവും ബുദ്ധമതവും മൗലീകമായി തന്നെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ആദർശങ്ങളായിരുന്നു വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്നത്. വൈദികരുടെ യാഗങ്ങളും വർണ്ണവ്യവസ്ഥയും ബുദ്ധന്റെ അഹിംസയും സമത്വവും തമ്മിൽ യോജിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനം അസാധ്യമായിരുന്നു.

 

ബ്രാഹ്മണ പ്രതിക്രിയകൾ

വൈദിക ബ്രാഹ്മണർ ബുദ്ധമത പ്രചാരകർ എത്തുന്നിടത്തൊക്കെയും അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിന്ധ്യാപർവ്വതത്തിന് തെക്കുഭാഗത്ത് ദക്ഷിണപഥത്തിൽ ബുദ്ധമതം പ്രബലമായിരുന്നപ്പോൾ, പിൽക്കാലത്ത് അവിടേക്കു വന്ന ആര്യന്മാർക്ക് ബുദ്ധമതത്തെ കീഴടക്കാൻ ഏറെ പാടുപെടേണ്ടി വന്നു.

  • അകത്തളങ്ങളിലെ നുഴഞ്ഞുകയറ്റം: വൈദിക ബ്രാഹ്മണർക്കിടയിൽ നിന്നും സമർത്ഥരായ പണ്ഡിതർ സൗഹൃദം ഭാവിച്ച് ബുദ്ധമതത്തിലേക്ക് കയറിക്കൂടി, അതിന്റെ പരിശുദ്ധാചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളെ അലങ്കോലപ്പെടുത്തി.
  • മതംമാറ്റം: നാനാവിധ പ്രലോഭനങ്ങളിൽ വീഴ്ത്തി ബുദ്ധമതസ്ഥരെ വൈദികർ തങ്ങളോടൊപ്പം ചേർത്തു.
  • വർണ്ണവൽക്കരണം: ചാതുർവർണ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തന്നെ, രജപുത്രർ, ക്ഷത്രിയർ പോലുള്ള പേരുകളിൽ മറ്റു പല അബ്രാഹ്മണ ഘടകങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടുത്തി ഹിന്ദുക്കളാക്കി തീർത്തു. ഇവരും പിന്നീട് വൈദികമതത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ബുദ്ധമതത്തെ ധ്വംസിക്കുകയും ചെയ്തു.

 

അതിക്രൂരമായ ബുദ്ധമതമർദ്ദനം

തുടർന്ന്, ലോകം അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവിധം അതിക്രൂരമായ ബുദ്ധമതമർദ്ദനം ഭാരതമെങ്ങും അരങ്ങേറി.

  • പുഷ്യമിത്രന്റെ പ്രതിക്രിയ: മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തോടെ, സൈന്യാധിപനായിരുന്ന പുഷ്യമിത്രൻ ശുങ്കൻ അധികാരത്തിലെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലത്ത് (സാചിവൃത്തിൽ) ബൗദ്ധഭിക്ഷുക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ അറുത്തു നശിപ്പിക്കാൻ ഇടയാക്കിയ ഭയങ്കരമായ ബ്രാഹ്മണ പ്രതിക്രിയകൾ അരങ്ങേറി.
  • മർദ്ദനത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയവർ:
    • ക്ഷത്രിയ രാജാക്കന്മാർ: പുഷ്യമിത്രൻ, മിഹിരഗുലൻ (ഹൂണവംശജനായ ക്രൂരനായ ഭരണാധികാരി), ശശാങ്കൻ (ബോധ്ഗയയിലെ ബോധിവൃക്ഷം മുറിച്ചുമാറ്റി), വാക്പതി പരമാരൻ.
    • വൈദിക ബ്രാഹ്മണർ: കുമാരിലഭട്ടൻ, സംബന്ധമൂർത്തി, മാണിക്യവാചകൻ.

സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ക്രൂരത: എ.ഡി. 640-ൽ പാണ്ഡ്യനാടിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന മധുരയിൽ വെച്ച് എണ്ണായിരം ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളെ ജീവനോടെ ശൂലങ്ങളിൽ കയറ്റി നിഷ്കരുണം ചിത്രവധം നടത്തിച്ച സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ പേര് ഭാരതചരിത്രത്തിലെ ഇരുണ്ട അധ്യായമാണ്. വൈദികമതത്തിന്റെ വിജയത്തിനായി രക്തം ചിന്തിയ ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ബൗദ്ധരെയും ബ്രാഹ്മണ വിരോധികളാക്കി.

 

പരശുരാമനും കേരളവും: ഐതിഹ്യവും ചരിത്രവും

ഇപ്രകാരത്തിൽ ഭാരതമെങ്ങും ബുദ്ധമതം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് കേരളത്തിലും അതിന്റെ പതനം സംഭവിച്ചത്.

കേരളത്തിലെ ബുദ്ധമതത്തെ നശിപ്പിച്ച് വൈദികമതത്തെ നടപ്പിലാക്കിയത് പിന്നീട് പരശുരാമൻ എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെട്ട വ്യക്തിയാണ്  എന്നു പറയാം.

പരശുരാമന്റെ ചരിത്രവഴികൾ ഏതാണ്?

പരശുരാമനെന്ന വ്യക്തി ചരിത്രപുരുഷനാണോ അതോ ഐതിഹ്യകഥാപാത്രമാണോ എന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ ലഭ്യമല്ല. അദ്ദേഹം ഒരു ഐതിഹ്യ കഥാപാത്രമാണ് എന്നതിലാണ് കൂടുതൽ ചരിത്രകാരന്മാർക്കും യോജിപ്പ്.

  1. ഇതിഹാസകാവ്യങ്ങളിൽ: രാമായണത്തിലും മഹാഭാരതത്തിലും പരശുരാമൻ ഉണ്ട്. അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ച വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമാണ് എന്ന നിലയിലാണ് ഇതിഹാസങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
  2. കേരളോത്പത്തി ഐതിഹ്യം: ഗോകർണം മുതൽ കന്യാകുമാരി വരെ കേരളത്തെ മഴുവെറിഞ്ഞ് കടലിൽ നിന്ന് പൊക്കിയെടുത്ത്, 64 ഗ്രാമങ്ങളാക്കി വിഭജിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദാനം ചെയ്തത് പരശുരാമനാണ് എന്ന ഐതിഹ്യം കേരളോത്പത്തിയിൽ പ്രബലമാണ്.
  3. വാമന-പരശുരാമൻ ഐക്യം: മഹാബലി വാണപ്പോൾ വാമനൻ വന്ന് ബലിയെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയ ശേഷമാണ് പരശുരാമൻ മഴുവെറിഞ്ഞ് കേരളത്തെ വീണ്ടെടുത്തത് എന്ന കഥകൾ രണ്ടും അടിസ്ഥാനപരമായി കൽപ്പിതകഥകളാണ് എന്നതിലാണ് ചരിത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാട്. കാരണം, വാമനനും പരശുരാമനും വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങളായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ഈ ഐതിഹ്യങ്ങളെല്ലാം, വൈദിക ബ്രാഹ്മണർ കേരളത്തിൽ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ വേണ്ടി പിൽക്കാലത്ത് രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത മിത്തുകൾ ആയിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

കേരളത്തിലെ ബുദ്ധമതം: ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ

ബുദ്ധമതം കേരളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിനു ശേഷം 700 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് നമ്പൂതിരിമാർ കേരളത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് 500 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് പരശുരാമൻ കേരളത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ഭൂമി വീതം വെച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കു കൊടുത്ത കഥയ്ക്കുള്ള തെളിവുകൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.

ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഭാരതത്തിന്റെ മറ്റെല്ലാ ഭാഗത്തും നിന്നും ബുദ്ധമതം നിർമ്മാർജ്ജനം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്നതാണു സത്യം. എന്നാൽ കേരളത്തിൽ അപ്പോളും ബുദ്ധമതം നിലനിന്നിരുന്നു. ഇതിന് പ്രധാന കാരണം സഹ്യപർവ്വത നിരകളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അവർക്കു നൽകിയ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സംരക്ഷണം ആയിരുന്നു.

 

ബുദ്ധവിഹാരങ്ങളും സ്ഥലനാമങ്ങളും

കേരളത്തിലെ ബുദ്ധമതത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന് തെളിവായി സ്ഥലനാമങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.

  • പള്ളി ചേർത്തുള്ള സ്ഥലനാമങ്ങൾ: കേരളത്തിൽ അങ്ങോളമിങ്ങോളം പള്ളി ചേർത്തുള്ള സ്ഥലനാമങ്ങൾ കാണാം (ഉദാഹരണത്തിന്, പള്ളിപ്പുറം, കുന്നത്തൂർപ്പള്ളി, കരുനാഗപ്പള്ളി, പള്ളിക്കൽ, തൃപ്പനച്ചൂർ പള്ളി). ബുദ്ധവിഹാരങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു അന്നത്തെ പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ. പള്ളി എന്ന വാക്ക് ബൗദ്ധപാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നും വന്നതാണ്.
  • ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കൾ നിവസിച്ച മലകൾ: അഞ്ജനമല (ദക്ഷിണകേരളത്തിലെ കരിമല), കാഞ്ചിമല (പൊന്നമ്പലമേട്), ഗോവർദ്ധനമല (പശുമല), കുഞ്ജ്ജരമല, യമകൂടമല, വിദമല, ക്രൗഞ്ചമല (പഴനി മല), ത്രികുടമല (കുറ്റാലത്തുള്ള ത്രികുടാചലം) എന്നിങ്ങനെ എട്ട് മലകളിൽ എണ്ണായിരത്തിലധികം ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കൾ നിവസിച്ചതായി രേഖകൾ ഉണ്ട്.

ഈ തെളിവുകളെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, കേരളത്തിലെ വൈദിക ആധിപത്യം പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രതിഭാസമല്ല, മറിച്ച് ശക്തമായി വേരൂന്നിയ ബൗദ്ധ-ജൈന മതങ്ങളെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട സംഘർഷങ്ങളിലൂടെയും തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നേടിയെടുത്ത വിജയമാണ്. ഈ ചരിത്രപരമായ പ്രക്രിയയുടെ മൂർത്തീഭാവമായിട്ടോ, ന്യായീകരണമായോ ആണ് പരശുരാമന്റെ ഐതിഹ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഭാരതത്തിന്റെ വിജ്ഞാന പ്രഭ: നളന്ദയും തക്ഷശിലയും

ലോകചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മഹത്തായ വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു നളന്ദയും തക്ഷശിലയും. അറിവിന്റെ അനന്തസാധ്യതകൾ തേടി ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളെ ആകർഷിച്ച ഈ വിദ്യാപീഠങ്ങൾ പ്രാചീന ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക ഔന്നത്യത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വല പ്രതീകങ്ങളായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.

സർവ്വകലാശാല സ്ഥാപകൻ/സ്ഥാപനത്തിന് കാരണമായവർ കാലഘട്ടം
തക്ഷശില (Taxila) ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാപകൻ ഇല്ല. ക്രി.മു. 7-ാം നൂറ്റാണ്ട്
നളന്ദ (Nalanda Mahavihara) കുമാരഗുപ്തൻ ഒന്നാമൻ ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ട് (427 CE)

1. തക്ഷശില (Taxila / Takshashila): ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ സർവ്വകലാശാലാ സങ്കൽപ്പം

  • കാലഘട്ടം: ക്രി.മു. 7-ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ.
  • സ്ഥാനം: ഇന്നത്തെ പാകിസ്ഥാനിലെ പഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യയിൽ, ഇസ്ലാമാബാദിന് സമീപം (പുരാതന ഗാന്ധാര രാജ്യം).
  • പ്രാധാന്യം: ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്നായി തക്ഷശിലയെ കണക്കാക്കുന്നു. ഇതൊരു റസിഡൻഷ്യൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്നതിനേക്കാൾ, വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള അധ്യാപകരുടെ കീഴിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ പഠനം നടത്തിയിരുന്ന ഒരു പഠനകേന്ദ്രം (Learning Hub) ആയിരുന്നു.
  • വിജ്ഞാനശാഖകൾ: വേദപഠനം, ബുദ്ധമതം, ജൈനമതം, വൈദ്യശാസ്ത്രം (ചരകൻ), രാഷ്ട്രതന്ത്രം (കൗടില്യന്റെ അർത്ഥശാസ്ത്രം), വ്യാകരണം (പാണിനി), സൈനികതന്ത്രങ്ങൾ, ജ്യോതിശാസ്ത്രം തുടങ്ങി അറുപതിലധികം വിഷയങ്ങൾ ഇവിടെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.
  • വിശിഷ്ട വിദ്യാർത്ഥികൾ: പ്രശസ്ത രാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞനായ ചാണക്യൻ (കൗടില്യൻ), അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനും മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകനുമായ ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യൻ, ലോകപ്രശസ്ത സംസ്കൃത വ്യാകരണ പണ്ഡിതനായ പാണിനി, വൈദ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായ ചരകൻ എന്നിവർ തക്ഷശിലയുടെ സംഭാവനയാണ്.
  • പതനം: പല രാജവംശങ്ങളുടെ ഭരണത്തിനു കീഴിൽ തഴച്ചുവളർന്ന തക്ഷശില, ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഹൂണന്മാരുടെ തുടർച്ചയായ ആക്രമണങ്ങളിൽ തകർന്നു.
  • തക്ഷശില ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിയാൽ ഒറ്റയടിക്ക് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഒരു സർവ്വകലാശാലയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല.
  • ഇതൊരു സ്ഥാപിത സർവ്വകലാശാല എന്നതിനേക്കാൾ, കാലക്രമേണ വികസിച്ച് ലോകപ്രശസ്തി നേടിയ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രമായിരുന്നു.
  • പുരാതന കാലത്ത്, പ്രശസ്തരായ ആചാര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളോടനുബന്ധിച്ച് പഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ ആരംഭിക്കുകയും അവിടെ വിജ്ഞാനം തേടി വിദൂര ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും വിദ്യാർത്ഥികൾ എത്തുകയും ചെയ്തു. ഇത്തരം ഗുരുക്കന്മാരുടെയും ആശ്രമങ്ങളുടെയും ഒരു ശൃംഖല (Network) എന്ന നിലയിലാണ് തക്ഷശില വളർന്നത്.
  • പിൽക്കാലത്ത്, മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിലെയും മറ്റ് പ്രാദേശിക ഭരണാധികാരികളുടെയും സംരക്ഷണവും പ്രോത്സാഹനവും തക്ഷശിലയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായകമായി.

 

2. നളന്ദ (Nalanda Mahavihara): ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ റസിഡൻഷ്യൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി

    • കാലഘട്ടം: ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ 13-ാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ.
    • സ്ഥാനം: ഇന്നത്തെ ബീഹാറിൽ, പാട്‌നക്ക് സമീപം (പുരാതന മഗധ രാജ്യം).
    • പ്രാധാന്യം: ഗുപ്ത രാജവംശത്തിലെ കുമാരഗുപ്തൻ ഒന്നാമൻ ക്രി.വ. 427-ഓടെ സ്ഥാപിച്ച നളന്ദ, ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആസൂത്രിത റസിഡൻഷ്യൽ സർവ്വകലാശാല എന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തമാണ്.
    • വിദ്യാഭ്യാസ അന്തരീക്ഷം: നളന്ദ അതിന്റെ ഉന്നതിയിൽ ഏകദേശം 10,000 വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും 2,000 അധ്യാപകർക്കും താമസിച്ചു പഠിക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കിയിരുന്നു. ചൈന, കൊറിയ, ജപ്പാൻ, ടിബറ്റ്, മംഗോളിയ, ശ്രീലങ്ക, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് അറിവു തേടി പണ്ഡിതരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഇവിടെ എത്തി. ചൈനീസ് സഞ്ചാരികളായ ഫാഹിയാനും ഹുയാൻ സാങും നളന്ദയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
    • നളന്ദ മഹാവിഹാരം ഒരു റസിഡൻഷ്യൽ സർവ്വകലാശാലയായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണ്.
    • സ്ഥാപകൻ: ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യത്തിലെ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന കുമാരഗുപ്തൻ ഒന്നാമനാണ് (Kumargupta I) ക്രി.വ. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ (ഏകദേശം 427 CE) നളന്ദ സ്ഥാപിച്ചത്.
    • സംരക്ഷണം: ഗുപ്തന്മാരെ കൂടാതെ, പിന്നീട് വന്ന ഹർഷവർധനൻ ചക്രവർത്തിയും (7-ാം നൂറ്റാണ്ട്), ബംഗാളിലെ പാലാ രാജവംശവും (8-ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ) നളന്ദയ്ക്ക് ഉദാരമായ സംഭാവനകൾ നൽകുകയും സംരക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്തു.
    • ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബുദ്ധവിഹാരം ആദ്യകാലത്ത് തന്നെ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി വളർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നുവെങ്കിലും, കുമാരഗുപ്തൻ ഒന്നാമന്റെ ഭരണകാലത്താണ് ഇത് ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആസൂത്രിത റസിഡൻഷ്യൽ സർവ്വകലാശാലയുടെ രൂപത്തിലേക്ക് മാറിയത്.
  • പാഠ്യവിഷയങ്ങൾ: ബുദ്ധമത തത്ത്വചിന്ത (പ്രത്യേകിച്ച് മഹായാനം), തർക്കശാസ്ത്രം (Logic), വ്യാകരണം, വൈദ്യശാസ്ത്രം, ഗണിതശാസ്ത്രം, ജ്യോതിശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ വൈവിധ്യമാർന്ന വിഷയങ്ങളിൽ ഇവിടെ അഗാധമായ പഠനം നടന്നിരുന്നു. ആര്യഭടൻ, നാഗാർജ്ജുനൻ, ധർമ്മകീർത്തി തുടങ്ങിയ മഹാരഥന്മാർ ഇവിടെ അധ്യാപകരായിരുന്നു.
  • ഗ്രന്ഥശാല (ധർമ്മഗഞ്ച്): നളന്ദയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം ‘ധർമ്മഗഞ്ച്’ (സത്യത്തിന്റെ പർവ്വതം) എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അതിന്റെ അതിവിശാലമായ ഗ്രന്ഥശാലയായിരുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ ഇവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.
  • പതനം: ക്രി.വ. 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ തുർക്കി-അഫ്ഗാൻ അധിനിവേശകനായ മുഹമ്മദ് ബക്തിയാർ ഖിൽജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നളന്ദ ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും ഗ്രന്ഥശാലയ്ക്ക് തീയിടുകയും ചെയ്തു. മാസങ്ങളോളം ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കത്തിനശിച്ചു എന്നാണ് ചരിത്രരേഖകൾ പറയുന്നത്.

നളന്ദയും തക്ഷശിലയും ഭാരതത്തിന്റെ വിജ്ഞാന പാരമ്പര്യത്തെ ഏഷ്യയുടെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കുകയും ലോകത്തിലെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് മാതൃകയാവുകയും ചെയ്തു. യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടം നേടിയ ഈ പുരാവസ്തു കേന്ദ്രങ്ങൾ, അറിവിന്റെ ശാശ്വതമൂല്യം വിളിച്ചോതുന്നു.

ദക്ഷിണഭാരതത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ദർപ്പണം: പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ

Posted on by Rajesh Odayanchal

ഭാരതീയ സാഹിത്യത്തിലെ അനശ്വരമായ ഒരദ്ധ്യായമാണ് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രാചീന ഭൂമി. ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആരംഭിച്ച് പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യം വരെ നീണ്ടുനിന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ പിറവിയെടുത്ത പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക, മതപരമായ ജീവിതചിത്രങ്ങളെ അതേപടി പകർത്തിവച്ചുകൊണ്ട് ഇന്നും കാലാതിവർത്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ചിലപ്പതികാരം, മണിമേഖലൈ, ചിന്താമണി, കുണ്ഡലകോശി, വളയാപതി എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു രത്നങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഈ കാവ്യസമുച്ചയം, ഓരോന്നും അതിന്റെ യുഗത്തിലെ മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളതയും, ആചാരങ്ങളുടെ പൊരുളും, നൈതിക മൂല്യങ്ങളുടെ തിളക്കവും, ധാർമ്മിക പ്രബോധങ്ങളുടെ ദീപ്തിയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ സമഗ്രമായ പഠനത്തിൽ, ഓരോ കാവ്യത്തിന്റെയും സൃഷ്ടിപരമായ പരിസരവും, സ്രഷ്ടാവിന്റെ പശ്ചാത്തലവും, ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥാസന്ദർഭങ്ങളും, അന്നത്തെ സാമൂഹിക-മതപരമായ സ്വാധീനങ്ങളും, ആഴത്തിലുള്ള ഭാവാനുഭവങ്ങളും വിശദമായി വിശകലനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ജൈന-ബുദ്ധ ആശയങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനം, ബ്രാഹ്മണിക വൈദിക ധാരയുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ, ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രകാശോർജ്ജസ്വലമായ ഉയർച്ച എന്നിവയുടെയെല്ലാം കാലക്രമപരമായ വികാസവും, സാംസ്കാരികപരമായ പ്രതിഫലനങ്ങളും ഇവിടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു.

പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ എന്ന സാഹിത്യവിസ്മയം മാത്രമല്ല, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാംസ്കാരിക സംഗമഭൂമിയായിരുന്ന കൊടുങ്ങല്ലൂർ (വഞ്ചിമാനഗരം) പോലുള്ള കേന്ദ്രങ്ങൾ, ഭരണകൂടങ്ങളുമായുള്ള രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഘടനയുടെ സങ്കീർണ്ണതകൾ എന്നിവയും ഈ പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഓരോ വാക്കും, ഓരോ ആശയവിനിമയവും, കഥയുടെ ഓരോ ഉറവിടവും സമ്മേളിക്കുമ്പോൾ തമിഴ്–കേരള സാംസ്കാരിക ഐക്യത്തിന്റെ ദീപ്തമായ വെളിച്ചം ഈ കാവ്യങ്ങളിൽ പ്രഭ ചൊരിയുന്നതായി കാണാം.

ചരിത്രപരമായ അന്വേഷണങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മതയും, സാഹിത്യവിശകലനത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും, സാമൂഹ്യ-മതപരമായ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ സമന്വയവും ഉൾക്കൊണ്ട ഈ പ്രബന്ധം, ഒരു സമഗ്രവായനയുടെ ഉദാത്ത മാതൃകയാണ്. പ്രാചീന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെയും, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിന്റെയും, മതപരവും സാമൂഹികവുമായ ഘടനകളുടെയും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ദൃശ്യാവലോകനം വായനക്കാർക്ക് സമ്മാനിക്കാൻ ഈ പഠനം ഉപകരിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു.

1) ചിലപ്പതികാരം: ചിലമ്പിൻ്റെ പ്രതിധ്വനി 🎶

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സാഹിത്യ വിസ്മയങ്ങളുടെ മകുടമാണ് ചിലപ്പതികാരം (Cilappatikaram). ഈടുറ്റ കൃതികളിൽ ഏറ്റവും ആദ്യത്തേതും, പ്രശസ്തിയിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ളതുമാണ് ഈ മഹാകാവ്യം. ചേര രാജകുമാരനായ ഇളങ്കോവടികൾ (Ilango Adigal) ആണ് ഇതിന്റെ അനശ്വരനായ രചയിതാവ് എന്ന കാര്യത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാർ ഏകാഭിപ്രായക്കാരാണ്. “ചിലമ്പ്” (കാലിൽ അണിയുന്ന മംഗലക്കോൽ) എന്നും “പ്രതികാരം” (നീതി നേടൽ) എന്നും രണ്ട് വാക്കുകൾ സംയോജിക്കുമ്പോൾ “ചിലപ്പതികാരം” എന്ന നാമം പിറവിയെടുക്കുന്നു — അർത്ഥം: ചിലമ്പിന്റെ പ്രതികാരം.

 

നീതിയുടെ അഗ്നിജ്വാല 🔥

കാവ്യത്തിൻ്റെ ആത്മാവ് കുടികൊള്ളുന്നത് കണ്ണകി, കോവലൻ എന്ന ദമ്പതികളുടെ ജീവിത ദുരന്തത്തിലാണ്. പാണ്ട്യരാജ്യത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായ മധുരാനഗരത്തിൽ, ഒരു കള്ളക്കേസിൽപ്പെട്ട് അന്യായമായി കൊല്ലപ്പെട്ട കോവലൻ എന്ന ഭർത്താവിനു നീതി നേടിക്കൊടുക്കാനായി, ദുഃഖവും രോഷവും കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് കണ്ണകി നടത്തിയ ധീരമായ പോരാട്ടമാണ് ഇതിലെ മുഖ്യ പ്രമേയം. കണ്ണകിയുടെ പരിശുദ്ധമായ സങ്കടം, ദിവ്യമായ ശക്തിയായി പരിണമിക്കുകയും, ആ ശക്തിയാൽ മധുരാനഗരം മുഴുവൻ ചുട്ടെരിയുകയും ചെയ്യുന്ന നീതിയുടെ ദൈവിക പര്യവസാനം ഈ കൃതിയുടെ ഹൃദയമാണ്. പിന്നീട്, ചേരരാജാവായ ചെങ്കുട്ടുവൻ കണ്ണകിയെ ദേവിയായി പ്രതിഷ്ഠിച്ച് പാട്ടിണി ദേവീ ആരാധന സ്ഥാപിക്കുന്നതോടെ കഥ പൂർണ്ണമാകുന്നു.

 

ചരിത്രവും സംസ്‌കാരവും 📜

ചിലപ്പതികാരം വെറുമൊരു മഹാകാവ്യം മാത്രമല്ല; അത് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ സാമൂഹ്യരേഖയും ചരിത്രസാക്ഷ്യവും കൂടിയാണ്. വഞ്ചിമാനഗരം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ), പുഹാർ, മധുര തുടങ്ങിയ അന്നത്തെ പ്രധാന നഗരങ്ങളുടെ വാണിജ്യ ജീവിതം, സമൂഹത്തിലെ വർഗ്ഗവ്യവസ്ഥ, സ്ത്രീകൾക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനം, വിവിധ മതാചാരങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ വ്യക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഇത് ഒരു ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികപരവുമായ അമൂല്യരേഖ എന്ന നിലയിൽ വിലമതിക്കപ്പെടുന്നു.

കാവ്യത്തിൻ്റെ ഭാഷാശൈലിയും വിഷയസന്ദർഭങ്ങളും ഇത് പല്ലവരുടെ കാലഘട്ടത്തിനു മുൻപ് രചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് സൂചന നൽകുന്നു. വഞ്ചികാണ്ഡത്തിലെ കേരള സാമൂഹ്യസൂചനകൾ കാരണം, ഈ കൃതി ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ പ്രദേശത്തുവെച്ചാണ് എഴുതപ്പെട്ടതെന്ന് പണ്ഡിതർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ, ചിലപ്പതികാരം ഇന്നും തമിഴ്-കേരള സാംസ്കാരിക ഐക്യത്തിൻ്റെ തിളങ്ങുന്ന അടയാളമായും, നീതിയുടെയും സ്ത്രീശക്തിയുടെയും പ്രതീകമായും, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാഹിത്യത്തിൻ്റെ മഹാശില്പമായും അമരത്വം പുലർത്തുന്നു.

2) മണിമേഖല: കരുണയുടെയും മോക്ഷത്തിൻ്റെയും പാത 🪷

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ നിരയിലെ രണ്ടാമത്തെ രത്നമാണ് മണിമേഖല (Manimekalai). ഇത് കേവലമൊരു കാവ്യമല്ല, മറിച്ച് ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ ആത്മീയമായ തുടർച്ച വഹിക്കുന്ന മഹത്തായ ഒരു കൃതിയാണ്. സാത്തനാർ (Sathanar) എന്ന വിഖ്യാതനായ ബൗദ്ധചിന്തകനാണ് ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ സ്രഷ്ടാവ്. ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായകനായിരുന്ന കോവലനു നർത്തകിയായ മാധവിയിൽ ജനിച്ച മകളാണ് മണിമേഖല. അങ്ങനെ, സാമൂഹിക നാടകമായിരുന്ന ചിലപ്പതികാരത്തിനു ധാർമ്മികതയുടെയും മോക്ഷത്തിൻ്റെയും തലത്തിലുള്ള ഒരു തുടർച്ച നൽകാൻ ഈ കൃതിക്ക് സാധിച്ചു.

 

അമൃതസുരഭിയും അന്നദാനവും 🍚

മണിമേഖലയുടെ കഥ ബൗദ്ധസന്യാസ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള അവളുടെ പരിവർത്തനത്തെയാണ് അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. ലോകത്തിലെ സുഖഭോഗങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, കരുണയുടെയും ധാർമ്മികതയുടെയും വഴിയിലൂടെ അവൾ മോക്ഷമാർഗ്ഗം തേടുന്നു. ഈ യാത്രയിൽ അവൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന അത്ഭുതപാത്രമാണ് “അമൃതസുരഭി”. അനന്തമായ അന്നം നൽകുന്ന ഈ ദൈവിക പാത്രം ഉപയോഗിച്ച്, മണിമേഖല ദരിദ്രർക്കും വിശപ്പുമൂലം വലയുന്നവർക്കും ഭക്ഷണം നൽകി അവരുടെ ദുരിതം അകറ്റുന്നു. ഇതിലൂടെ, മനുഷ്യസ്നേഹത്തിൻ്റെയും സമത്വബോധത്തിൻ്റെയും ഉദാത്തമായ സന്ദേശം കൃതിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.

 

ദാർശനികമായ പ്രഘോഷണം 🕉️

മണിമേഖല ഒരു കാവ്യം എന്നതിലുപരി, ബൗദ്ധധർമ്മത്തിൻ്റെ തത്വചിന്താപരമായ പ്രഘോഷണമാണ്. ലോകമോഹങ്ങളെ ത്യജിച്ച്, കരുണയും അഹിംസയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ബൗദ്ധസന്ദേശം ഇതിലെ പ്രധാന പ്രമേയമാണ്. അന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീയുടെ നിലപാട്, ധർമ്മത്തോടുള്ള സമീപനം, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആത്മീയ തേട്ടങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിലൂടെ വ്യക്തമായി പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്നു.

ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കണ്ട രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹ്യഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, മണിമേഖലയിൽ ദാർശനികവും മതപരവുമായ ആശയങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ കൃതി, ബൗദ്ധസാഹിത്യത്തിൻ്റെ തമിഴ് പ്രതിനിധി, മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ ആന്തരസന്ദേശം വഹിക്കുന്ന കാവ്യം, ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ ആത്മീയ പുനർജന്മം എന്ന നിലയിൽ സാഹിത്യ ലോകത്ത് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

3) ചിന്താമണി: ഭോഗത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിലേക്ക് 🕊️

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ മധ്യസ്ഥാനത്ത്, ചിന്താമണി (Chintamani) എന്ന മഹാകാവ്യം തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു കൃതിയല്ല, മറിച്ച് ജൈനമതത്തിൻ്റെ തത്വചിന്തയെയും ആധ്യാത്മികതയെയും തമിഴ് കാവ്യലോകത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ച ഉദാത്തമായ ദർപ്പണമാണ്. തിരുതക്കതേവർ (Thirutakkathevar) എന്ന വിവേകിയായ ജൈനസന്യാസിയാണ് ഈ അനശ്വരമായ കാവ്യത്തിൻ്റെ രചയിതാവ്. ഈ കൃതിയുടെ ഉത്ഭവം ക്രി.വ. 9-ാം നൂറ്റാണ്ടിനടുത്ത് ആണെന്ന് പണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

 

ജീവകൻ്റെ ജീവിതയാത്ര 👑

കാവ്യത്തിന്റെ കാതൽ, ജീവകചിന്താമണി എന്ന മഹാശൂരനും ധീരനുമായ രാജകുമാരൻ്റെ സങ്കീർണ്ണമായ ജീവിതവൃത്താന്തമാണ്. അവൻ്റെ അനേകം പ്രണയാനുഭവങ്ങൾ, ത്രസിപ്പിക്കുന്ന യുദ്ധവിജയങ്ങൾ, ഉറച്ച ധാർമ്മികബോധം, ഒടുവിൽ ലോകത്തെ ത്യജിച്ചുള്ള ലോകവിരക്തി എന്നിവയാണ് ഇതിലെ മുഖ്യ പ്രമേയങ്ങൾ. ജീവിതത്തിൻ്റെ ആനന്ദഭോഗങ്ങളിൽ നിന്നും ആത്യന്തികമായ ആത്മമോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിവർത്തനമാണ് ഈ കൃതിയുടെ ആഴമേറിയ കാമ്പ്.

 

കാവ്യസൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ സിംഹാസനം ✨

സാഹിത്യപരമായി, ചിന്താമണി അത്യധികം സമ്പന്നമായ ഭാഷാശൈലി, ഉജ്ജ്വലമായ വർണ്ണനകൾ, സംഗീതാത്മകമായ താളം എന്നിവകൊണ്ട് പ്രശസ്തമാണ്. വിശിഷ്ടമായ ശ്ലോകങ്ങൾ, പ്രതീകസമ്പുഷ്ടമായ ആവിഷ്കാരം, അലങ്കാരങ്ങളുടെ മേളനം എന്നിവ ഈ കൃതിയെ തമിഴ് കവിതയുടെ ഉന്നത സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്തി. ഇത് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ ഒരു സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായ പുനരുജ്ജീവനം കൊണ്ടുവന്ന കൃതിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ധാർമ്മികമായി, ജൈനമതത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങളാണ് ഇതിന് ആധാരം. അഹിംസ, സത്യം, സന്മാർഗ്ഗം, ലോകവിരക്തി തുടങ്ങിയ ജൈനതത്വങ്ങൾ ഇതിൽ പ്രസക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ജീവകൻ്റെ ജീവിതം ഭൗതികമായ ലൗകികഭോഗങ്ങളിൽ നിന്നും പരമശാന്തിയിലേക്കുള്ള ഒരു ആധ്യാത്മിക യാത്രയായിട്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

ചിന്താമണി പിൽക്കാലത്തെ തമിഴ് കാവ്യസമ്പ്രദായത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുകയും, അനേകം കവികൾക്ക് അതിൻ്റെ കാവ്യശൈലിയും തത്വചിന്തയും മാതൃകയാവുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ ഇത് ഒരു ജൈനമഹാകാവ്യമായിരുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ, തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ ഭാവനാശക്തിയും ആത്മീയതയും സമന്വയിപ്പിച്ച അമരകൃതി എന്ന നിലയിലാണ് എന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

 

4) കുണ്ഡലകോശി: സത്യാന്വേഷണത്തിൻ്റെ ചുരുളഴിയൽ 🦋

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ നിരയിൽ നാലാമതായി ശോഭിക്കുന്ന കൃതിയാണ് കുണ്ഡലകോശി (Kundalakesi). ബൗദ്ധമതത്തിൻ്റെ ആഴമേറിയ തത്വചിന്തയും നൈതികബോധവും കാവ്യാത്മകമായി സമന്വയിപ്പിച്ച ഒരു മഹാകാവ്യമാണിത്. നാതകുത്തനാർ (Nathakuthanar) എന്ന വിഖ്യാതനായ ബൗദ്ധകവിയാണ് ഇതിൻ്റെ രചയിതാവായി കരുതപ്പെടുന്നത്. കൃതിയുടെ ഭാഷാശൈലിയും ആശയഘടനയും ഇത് ക്രി.വ. 5-ആം മുതൽ 6-ആം നൂറ്റാണ്ടിനിടയ്ക്ക് രചിക്കപ്പെട്ടതാകാം എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

 

നായികയുടെ വിപ്ലവം 💔

കാവ്യത്തിന് പേര് നൽകിയ കുണ്ഡലകോശി എന്ന നായിക, ഒരു ധനിക കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച സുന്ദരിയും സ്വാഭിമാനിനിയും ആയിരുന്നു. വിധി അവളെ ഒരു കള്ളനുമായി പ്രണയത്തിലാക്കി, എന്നാൽ അവൻ അവളെ വഞ്ചിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ, ധാർമ്മികപ്രബോധം ഉണർന്ന അവൾ അവനെ വധിക്കാൻ നിർബന്ധിതയായി. ഈ ദുരന്തം അവളുടെ മനസ്സിൽ ലോകവിരക്തിയും ആത്മാന്വേഷണവും ജനിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് അവൾ ബൗദ്ധസംഘത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ഒരു സന്യാസിനിയായി മാറുന്നതാണ് കാവ്യത്തിൻ്റെ ഇതിവൃത്തം.

 

മധ്യമമാർഗ്ഗത്തിൻ്റെ സന്ദേശം 🧘‍♀️

സത്യാന്വേഷണവും ആത്മമോക്ഷവുമാണ് ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ മുഖ്യസന്ദേശം. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ അനിത്യത, ഭോഗവിരക്തി, സത്യധർമ്മം, കരുണ എന്നിവയെല്ലാം കാവ്യത്തിൻ്റെ മുഖ്യരേഖകളിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്നു. നായികയുടെ തീവ്രമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ, ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ മധ്യമമാർഗ്ഗം (മിതമായ ജീവിതരീതി) അത്യന്തം ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരു ദുരന്തമെന്നോണം, കുണ്ഡലകോശിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, നിലവിൽ ലഭ്യമായ ചില ഭാഗങ്ങൾ പോലും മതപരമായും സാഹിത്യപരമായും അമൂല്യമായ മൂല്യം വഹിക്കുന്നു.

സ്ത്രീയുടെ ആത്മമോക്ഷാവകാശത്തെ തുറന്നുപറയുന്ന ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ആദ്യ കൃതികളിലൊന്നായാണ് കുണ്ഡലകോശി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത് സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെയും ആത്മീയബോധത്തിൻ്റെയും പ്രാചീന പ്രതീകം, കൂടാതെ ബൗദ്ധനൈതികതയുടെ കവിതാത്മക അവതരണം എന്ന നിലയിലും തമിഴ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ സുപ്രധാനമായ സ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്നു.

5) വളയാപതി: നഷ്ടപ്പെട്ട ജൈനരത്നം 💎

തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിലെ അഞ്ചാമത്തെയും, ഇന്ന് പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ ലഭ്യമല്ലാത്തതുമായ ഒരു ദുഃഖസ്മരണയാണ് വളയാപതി (Valayapathi). ഈ മഹാകാവ്യത്തിൻ്റെ രചയിതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ വിവരങ്ങൾ കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, കൃതിയുടെ ഭാഷാശൈലിയുടെയും ആശയരൂപത്തിന്റെയും പിൻബലത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ ജൈനമതപരമായ ഒരു കൃതിയായി കണക്കാക്കുന്നു. ഇതിൻ്റെ രചന ക്രി.വ. 9-ആം നൂറ്റാണ്ടിലോ 10-ആം നൂറ്റാണ്ടിലോ ആയിരിക്കാം എന്ന് പൊതുവായി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

 

ആത്മബോധത്തിൻ്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ 📜

വളയാപതിയുടെ പൂർണ്ണമായ പ്രമേയം അജ്ഞാതമായി തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവശേഷിക്കുന്ന 32 വരികളിൽ നിന്നും ചില പുരാതന ഉദ്ധരണികളിൽ നിന്നും അതിൻ്റെ ആന്തരിക താൽപര്യം ഗ്രഹിക്കാൻ സാധിക്കും. ധർമ്മം, അഹിംസ, ലോകവിരക്തി, ആത്മബോധം എന്നീ ജൈനസിദ്ധാന്തങ്ങളാണ് ഈ കാവ്യത്തിൻ്റെ അടിത്തറയായി വർത്തിച്ചിരുന്നത്. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ധാർമ്മികസംഘർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു കൃതിയായിട്ടാണ് ഇതിനെ കാണുന്നത്.

ചീവകചിന്താമണി പോലുള്ള പുരാതന ജൈനഗ്രന്ഥങ്ങളുമായി ഈ കൃതിയുടെ ഭാഷാശൈലിക്ക് ശക്തമായ സാമ്യമുണ്ട്. ഈ സമാനത ഇരുവരും ഒരേ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ പരിസരത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചവരാകാം എന്നതിന് തെളിവാണ്. കൂടാതെ, തമിഴ് ഭാഷാശൈലിയുടെ പരിണാമഘട്ടങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന വിലപ്പെട്ട തെളിവുകൾ വളയാപതിയുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്.

 

മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള പ്രതീകം ✨

മറ്റു പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, വളയാപതി ഒരു വിലപ്പെട്ട മത-ദാർശനിക രേഖയായിരുന്നു. എങ്കിലും, സമയത്തിൻ്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അതിൻ്റെ പൂർണ്ണമായ സൗന്ദര്യം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇന്ന് ഇത് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൻ്റെ “നഷ്ടപ്പെട്ട അമൂല്യരത്നം” എന്ന നിലയിലാണ് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്.

വളയാപതി എന്ന പേരിൻ്റെ അർത്ഥം പോലും “വളയം ധരിക്കുന്നവൻ്റെ കഥ” എന്നാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് — അതായത്, ഭൗതികമായ ലോകബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മനുഷ്യയാത്രയുടെ പ്രതീകാത്മകമായ രൂപം. അതിനാൽ വളയാപതി ഒരു കാവ്യകൃതിയെന്നതിലുപരി ആത്മീയമോക്ഷത്തിൻ്റെ പ്രതീകാത്മക രൂപം എന്ന നിലയിലാണ് പണ്ഡിതന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത്.

ഇളങ്കോവടികൾ: രാജപദവി ത്യജിച്ച കവിശ്രേഷ്ഠൻ 👑➡️🧘

തമിഴ് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ അനശ്വരമായ ഒരദ്ധ്യായം എഴുതിച്ചേർത്ത വ്യക്തിയാണ് ഇളങ്കോവടികൾ (Ilango Adigal). ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ചേര രാജവംശത്തിലെ രാജകുമാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. വഞ്ചിമാനഗരം (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ) തലസ്ഥാനമാക്കിയ ചേരലാതൻ രാജാവിന്റെ ഇളയ മകനായും, പ്രസിദ്ധനായ ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവന്റെ പ്രിയ സഹോദരനായും ഇളങ്കോവടികൾ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.

 

അധികാരം വേണ്ടെന്നുവെച്ച ആത്മീയ യാത്ര 🌟

ലോകീയാധികാരത്തിന്റെ സിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ വ്യക്തിയാണ് ഇളങ്കോവടികൾ. ‘വടികൾ’ (അഥവാ അദികൾ – സന്യാസി) എന്ന വിശേഷണം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത് സന്ന്യാസവ്രതം സ്വീകരിച്ചതിനാലാണ്.

ഇളങ്കോവടികൾ സന്യാസിയായി മാറിയതിനു പിന്നിൽ ഒരു ജ്യോതിഷ പ്രവചനം ഉണ്ടായിരുന്നു:

ഒരു ദിവസം രാജസദസ്സിലെത്തിയ ജ്യോതിഷി ഇളങ്കോവടികൾ രാജാവാകുമെന്നും, സഹോദരനായ ചെങ്കുട്ടുവൻ രാജാവാകില്ലെന്നും പ്രവചിച്ചു. എന്നാൽ, സിംഹാസനം സഹോദരൻ ചെങ്കുട്ടുവന് അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ച ഇളങ്കോവടികൾ, ജ്യോതിഷ പ്രവചനം തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കുവാനും, സഹോദരനുവേണ്ടി രാജപദവി പൂർണ്ണമായി ത്യജിക്കുവാനുമായി ഉടൻ തന്നെ സന്ന്യാസവ്രതം സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റേയും, ലോകവിരക്തിയുടേയും പ്രതീകമായി ഈ ത്യാഗം മാറി. അങ്ങനെ ലോകീയാധികാരങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറി അദ്ദേഹം കവിതയുടെയും ദർശനത്തിന്റെയും വഴിയിലൂടെ അമരത്വം നേടി.

 

ചിലപ്പതികാരം: സാംസ്‌കാരിക പാലം 🌉

ഇളങ്കോവടികളുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ സംഭാവന, തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളിലൊന്നായ വിഖ്യാത കൃതി ചിലപ്പതികാരമാണ്. കേരളത്തെയും തമിഴ്നാടിനെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അനശ്വരമായ ഒരു സാംസ്കാരിക പാലമായി ഈ കൃതി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ചിലപ്പതികാരം രചിക്കപ്പെട്ടത് ഏകദേശം ക്രി.വ. 2-ാം നൂറ്റാണ്ടിലോ 3-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലോ ആകാനാണ് സാധ്യതയെന്ന് പണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഇതിൽ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്ന സാമൂഹ്യരീതികളും വാണിജ്യബന്ധങ്ങളും അന്നത്തെ വഞ്ചിമാനഗരം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ) ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ പ്രധാന തുറമുഖമായിരുന്നതിനും തെളിവാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ചിലപ്പതികാരം കൊടുങ്ങല്ലൂരിലോ അതിനോട് ചേർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലോ ആണ് രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന നിഗമനം ഉറച്ച ചരിത്ര തെളിവുകളോടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

കൃതിയിൽ പല്ലവരെക്കുറിച്ചോ അവരുടെ ഭരണകാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരു പരാമർശവും ഇല്ലാത്തതിനാൽ, പല്ലവരുടെ കാലത്തിനു മുൻപ് തന്നെയാണ് ചിലപ്പതികാരം രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ചരിത്രശാസ്ത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കാവ്യത്തിലെ വഞ്ചികാണ്ഡം ഭാഗം കേരള ചരിത്രവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി സാംസ്കാരിക സൂചനകൾ നൽകുന്നു. ഈ കൃതി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹ്യരേഖകളും വാണിജ്യജീവിതവും കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന അമൂല്യമായൊരു കാലദർപ്പണമാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

ചേരലാതൻ: വാണിജ്യവും വിജ്ഞാനവും സംഗമിച്ച ഭരണാധികാരി 👑⛵

ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പുരാതന ചേരരാജവംശത്തിൻ്റെ സിംഹാസനം അലങ്കരിച്ച പ്രധാന ഭരണാധികാരികളിലൊരാളായിരുന്നു ചേരലാതൻ (Chera Lathan). വഞ്ചിമാനഗരം (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ) തലസ്ഥാനമാക്കി അദ്ദേഹം ഭരണം നടത്തി. ചരിത്രപരമായ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലോ മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ തുടക്കത്തിലോ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭരണകാലം വ്യാപിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. തമിഴ് സാംസ്കാരിക പരിസരത്തെയും കേരളീയ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളില്ലാതെ ഏകീകരിച്ച ഒരു സമന്വയ ഭരണാധികാരിയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

 

രാജകുടുംബത്തിലെ ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ തേജസ്സ് ✨

ചേരലാതനു രണ്ട് പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു—മൂത്ത മകൻ ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ (യുദ്ധശൗര്യത്തിലും ഭരണനീതിയിലും) പ്രസിദ്ധനായ ഭരണാധികാരി ആയിരുന്നു. ഇളയ മകൻ ഇളങ്കോവടികൾ ആകട്ടെ,  ലൗകീകാധികാരം ത്യജിച്ച് ആത്മീയവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ചിലപ്പതികാരം എന്ന മഹാകാവ്യത്തിലൂടെ അമരത്വം നേടി. ഈ വിധത്തിൽ, ചേരലാതൻ്റെ കുടുംബം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ ഭൗതികശക്തിയുടെയും ആത്മീയശക്തിയുടെയും ഉദാത്തമായ പ്രതീകമായി നിലകൊണ്ടു.

 

മുചിരിയുടെ വാണിജ്യപ്രഭാവം ⚓

ചേരലാതൻ്റെ ഭരണകാലഘട്ടം വഞ്ചിമാനഗരം ഒരു മഹത്തായ വാണിജ്യകേന്ദ്രമായി മാറിയ കാലമായിരുന്നു. റോമൻ സാമ്രാജ്യവുമായി നേരിട്ടുള്ള വ്യാപാരബന്ധങ്ങൾ പുലർത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹം, അറബിക്കടൽ വഴിയുള്ള വിദേശവ്യാപാരം വഴി രാജ്യത്തിന് വൻ സാമ്പത്തിക പുരോഗതി നേടി. അക്കാലത്ത് കേരളഭൂമി “മുചിരി പട്ടണം” എന്നും “വഞ്ചി” എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതായി പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

 

സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഉണർവ്വ് 📖

ചേരലാതൻ്റെ കാലഘട്ടം സാഹിത്യത്തിലും സംസ്കാരത്തിലും ഒരു വലിയ ഉണർവിൻ്റെ കാലമായിരുന്നു. തമിഴ്-സംസ്കൃത സംസ്കാരങ്ങൾ പരസ്പരം ഇടകലർന്നതും, ദേവാരാധനാരീതികളും യാഗശാലകളും വളർന്നതും ഈ സുവർണ്ണകാലത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകളായിരുന്നു. ഈ ഭരണകാലം പല്ലവരുടെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് മുൻപുള്ള ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സൗഭാഗ്യകാലമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ചേരലാതൻ കേരളചരിത്രത്തിലും തമിഴ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിലും സമന്വയത്തിൻ്റെയും വാണിജ്യത്തിൻ്റെയും പ്രതീകമായ ഭരണാധികാരിയായി എന്നെന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ: ചെങ്കൊടി ഉയർത്തിയ നീതിയുടെ രാജാവ് 🚩

ചേരരാജവംശത്തിലെ ഭരണാധികാരികളിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനും ധീരനുമായ രാജാവാണ് ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭരണകാലം ക്രിസ്തുവർഷം രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാന ഭാഗത്തോ മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ ആരംഭത്തിലോ ആയിരുന്നെന്ന് പണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. “ചെൻകുട്ടുവൻ” എന്ന നാമത്തിൻ്റെ അർത്ഥം പോലും “ചെങ്കൊടി ഉയർത്തിയവൻ” എന്നാണ് — അതായത്, യുദ്ധവിജയങ്ങളുടെ തീവ്രമായ പ്രതീകമായി അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടു.

 

കവിതയിൽ അനശ്വരനായ സഹോദരസ്നേഹം 🫂

സഹോദരനായ ഇളങ്കോവടികളോട് അളവറ്റ സ്നേഹം പുലർത്തിയ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു ചെങ്കുട്ടുവൻ. രാജപദവി ത്യജിച്ച് സന്യാസിയായ ഇളങ്കോവടികൾ, തൻ്റെ വിശ്വവിഖ്യാത കാവ്യമായ ചിലപ്പതികാരത്തിലൂടെ ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ ധീരതയും നീതിബോധവും അനശ്വരമാക്കി. കണ്ണകിയുടെ ദിവ്യഗാഥയെ അനുസ്മരിക്കുന്ന “വഞ്ചികാണ്ഡം” എന്ന ഭാഗം ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ വാഴ്ത്തലുകളും വിജയശ്രീയായി നടത്തിയ ഭരണവും വർണ്ണിക്കുന്നു.

ചിലപ്പതികാരത്തിലെ നായികയായ കണ്ണകിയെ ദേവതയായി സ്ഥാപിച്ച് ക്ഷേത്രനിർമ്മാണം നടത്തിയത് ചെങ്കുട്ടുവൻ തന്നെയാണെന്ന ചരിത്രപരമായ വിശ്വാസം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒന്നാണ്.

 

വാണിജ്യത്തിൻ്റെ ഉന്നതശൃംഗം ⛰️

ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ, ചേരരാജ്യം വ്യാപാരത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർന്നു. കൊടുങ്ങല്ലൂർ (വഞ്ചി) തലസ്ഥാനമാക്കി, പടിഞ്ഞാറൻ കടലോരവ്യവസായത്തെയും കിഴക്കൻ മലനിരകളിലെ ധാതുസമ്പത്തിനെയും തൻ്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെ അടിത്തറയാക്കി അദ്ദേഹം. തമിഴ് സാംസ്കാരിക മേഖലയും കേരളഭൂമിയും ഒന്നിച്ച് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക ഐക്യമായി വളർന്നത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ദൂരവീക്ഷണമുള്ള നേതൃത്വത്തിലാണ്.

ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ കാലഘട്ടം തമിഴ്-കേരള സംസ്‌കാരങ്ങളുടെ സുവർണ്ണകാലമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നീതിപ്രതിബദ്ധനായ, മതസഹിഷ്ണുത പുലർത്തിയ, വാണിജ്യവികസനത്തിന് പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകിയ ഭരണാധികാരിയായി അദ്ദേഹത്തെ ചരിത്രം ആദരവോടെ ഓർക്കുന്നു. ചെങ്കുട്ടുവൻ ആവിഷ്കരിച്ച “കണ്ണകി ആരാധന” കേരളത്തിലെ ദേവീഭക്തിസംപ്രദായത്തിന്റെയും സ്ത്രീശക്തിപൂജയുടെയും ആരംഭസൂചനയായി പണ്ഡിതർ വിലയിരുത്തുന്നു.

 

ചിലപ്പതികാരം: വഞ്ചിമാനഗരത്തിൽ പിറന്ന മഹാകാവ്യം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ ബന്ധം) 🏰

 

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാഹിത്യത്തിലെ കിരീടം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ചിലപ്പതികാരം, അതിന്റെ ജന്മഭൂമി തേടുമ്പോൾ എത്തിച്ചേരുന്നത് കേരളത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ഹൃദയഭൂമിയിലാണ് — അതായത്, പുരാതന വഞ്ചിമാനഗരം (കൊടുങ്ങല്ലൂർ). ഈ നിഗമനത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന  ശക്തമായ ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികപരവുമായ തെളിവുകൾ താഴെ നൽകുന്നു:

 

1. വഞ്ചിമാനഗരത്തിൻ്റെ അനശ്വര പരാമർശം

ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ മൂന്നാം ഭാഗമായ വഞ്ചികാണ്ഡം, “വഞ്ചി” എന്ന നഗരത്തെ ഭരണകേന്ദ്രമായും സാംസ്കാരിക സിരാകേന്ദ്രമായും നിരന്തരം വാഴ്ത്തുന്നു. ചേരരാജവംശത്തിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ഈ വഞ്ചി, ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനോട് ചേർന്ന പ്രദേശമാണെന്ന് പുരാവസ്തുശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളും സംസ്‌കാരപഠനങ്ങളും ഐകകണ്‌ഠേന സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കാവ്യത്തിൻ്റെ ഹൃദയം തുടിച്ചത് ഈ മണ്ണിലാണെന്നതിന് ഇതിലും വലിയൊരു സാക്ഷ്യം ആവശ്യമില്ല.

 

2. മുചിരിയുടെയും വാണിജ്യത്തിൻ്റെയും ഭൂമിശാസ്ത്ര സത്യങ്ങൾ

കാവ്യത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന നദീതടങ്ങൾ, സജീവമായ തുറമുഖങ്ങൾ, കടൽമാർഗങ്ങൾ, സമ്പന്നമായ വ്യാപാരസ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം പെരിയാർ നദീതടത്തെയും കൊടുങ്ങല്ലൂർ തുറമുഖ പ്രദേശങ്ങളെയും വ്യക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കൃതിയിൽ പറയുന്ന “മുചിരിപ്പട്ടണം”, “വഞ്ചിപ്പട്ടണം” എന്നീ പേരുകൾ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൻ്റെയും സമീപപ്രദേശങ്ങളുടെയും പുരാതന നാമങ്ങളാണ്. ക്രി.വ. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകോത്തര റോമൻ വ്യാപാരികൾ എത്തിച്ചേർന്നിരുന്ന തുറമുഖം ഈ മുചിരി തന്നെയായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത, ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ ചരിത്രപരമായ കൃത്യത ഉറപ്പിക്കുന്നു.

 

3. ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ: ഭരണത്തിന്റെ ഹൃദയം 👑

കാവ്യത്തിൻ്റെ അന്ത്യത്തിൽ, കണ്ണകിയെ ദേവിയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന പട്ടാഭിഷേക ദൃശ്യത്തിൽ ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവനാണ് മുഖ്യപങ്ക് വഹിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ ഭരണചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ചേരരാജാവാണ്. അതിനാൽ, ഈ മഹാകാവ്യം രചിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് കൊടുങ്ങല്ലൂർ ചേരഭരണകൂടത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ഹൃദയമായിരുന്നു എന്ന നിഗമനം അവിതർക്കമാണ്.

 

4. ഭാഷയുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും സംഗമം 🫂

ചിലപ്പതികാരത്തിലെ ഭാഷാഘടന പ്രധാനമായും തമിഴാണെങ്കിലും, അതിൽ കേരളീയ പദപ്രയോഗങ്ങളും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ധാരാളമായി കാണാം. വഞ്ചി, പാട്ടിണി ദേവി, നീരാട്ട്, പൂജാചാരങ്ങൾ, അരങ്ങേറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ കേരളത്തിലെ പ്രാചീന ദേവാരാധനാരീതികളുമായി അതിശയകരമായ സാമ്യം പുലർത്തുന്നു. ഇത് ചിലപ്പതികാരം ഒരു തമിഴ്-കേരള സംസ്‌കാരസന്ധിയിലെ ആത്മബന്ധത്തിൻ്റെ ഉൽപ്പന്നമാണ് എന്ന നിരീക്ഷണത്തിന് ബലം നൽകുന്നു.

 

5. പല്ലവരാഹിത്യം: കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ തെളിവ് ⏳

ക്രി.വ. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷമാണ് പല്ലവരുടെ ഭരണം ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ചിലപ്പതികാരത്തിൽ പല്ലവരെക്കുറിച്ചോ അവരുടെ തലസ്ഥാനമായ കാഞ്ചിപുരത്തെക്കുറിച്ചോ യാതൊരു പരാമർശവുമില്ല. ഈ മൗനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഈ കൃതി പല്ലവർക്ക് മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ, അതായത് ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ്റെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭരണകാലത്ത്, സംഘകാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ് രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണ്.

 

6. പത്തിനി ദേവി ആരാധനയുടെ ചരിത്രപരമായ തുടർച്ച 🪔

ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കണ്ണകിയെ ദേവിയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന രംഗം, കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ പത്തിനി ദേവി ആരാധനയുടെ (ജൈനരുടെ പത്തിനി – പത്മാവതീദേവി) ആരംഭസൂചനയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിനായി അദ്ദേഹം നഗരത്തിൽ കണ്ണകിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ഒരു കണ്ണകിക്കോട്ടം പണിതിരുന്നു. പിന്നീട് ഈ രൂപം കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതീക്ഷേത്രത്തിലെ ദേവാരാധനയിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു. ഈ മതപരമായ തുടർച്ചയും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ അഭേദ്യമായ ബന്ധവും തന്നെ, ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ രചനാ സ്ഥലം കൊടുങ്ങല്ലൂരാണെന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ സാംസ്കാരിക തെളിവായി നിലകൊള്ളുന്നു.

 

7. പറവൂർ ചരിതം

ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ ദിഗ്വിജയം കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ പറൈയൂർ (പറവൂർ) വാസിയായ ഒരു ചാക്കൈയ്യൻ്റെ (ചാക്കിയാർ – ചാക്യാർ?) ആടൽ കണ്ട് രസിക്കുന്നതായും ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കാണുന്നു. യവനരുമായി നെടുംചേരലാതൻ നടത്തിയ യുദ്ധങ്ങളേയും ഈ കാവ്യത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്.

 

8. ഇളങ്കോവടികളുടെ പശ്ചാത്തലം

ചിലപ്പതികാരത്തിൻ്റെ രചയിതാവായ ഇളങ്കോവടികൾ വഞ്ചിമാനഗരം ആസ്ഥാനമാക്കിയ ചേര രാജകുമാരനായിരുന്നു. രാജപദവി ത്യജിച്ച് സന്യാസിയായി മാറിയ അദ്ദേഹം, സ്വാഭാവികമായും താൻ ജീവിച്ചുവളർന്ന ഭരണപരവും സാംസ്കാരികവുമായ ചേര തലസ്ഥാനത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരിക്കും കാവ്യം രചിക്കുക. രചയിതാവിൻ്റെ പശ്ചാത്തലം ഈ നിഗമനത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുന്നു.

 

10. ചേരരാജ്യത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക വിവരണങ്ങൾ

കാവ്യത്തിൽ ചേരരാജ്യത്തെ മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങളേക്കാളും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും വർണ്ണിക്കുന്നു. മലനിരകൾ, നദികൾ, ചേരന്മാരുടെ ജീവിതരീതികൾ, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ എന്നിവയുടെയെല്ലാം സൂക്ഷ്മവും വിശദവുമായ വിവരണം നൽകുന്നത്, രചയിതാവ് ചേരനാടിനോട് ഉണ്ടായിരുന്ന ആഴമായ വൈകാരിക ബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

 

11. ബ്രാഹ്മണികമല്ലാത്ത ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളുടെ പ്രാമുഖ്യം

ചിലപ്പതികാരത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആരാധനാ സമ്പ്രദായങ്ങളിൽ പത്തിനി  ദേവി പോലുള്ള ബ്രാഹ്മണികമല്ലാത്ത പ്രാദേശിക ദൈവങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും (ഉദാഹരണത്തിന് മുതുവഴികൾ) പ്രധാന സ്ഥാനം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഈ ആചാരങ്ങൾ അക്കാലത്തെ കേരളീയ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ പ്രബലമായിരുന്ന പ്രാദേശിക ഭക്തി സമ്പ്രദായങ്ങളോട് അതിരൂക്ഷമായ സാമ്യം പുലർത്തുന്നു. ഇത് കൃതിയുടെ രചനാപരിസരം ചേരതലസ്ഥാനമായ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനോട് ചേർന്നതാണെന്നതിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്.

ദക്ഷിണഭാരതത്തിലെ മതസംഘർഷങ്ങളും നവീകരണവും: പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ 🕉️☸️

തമിഴ് ഭൂമിയുടെ (ചേര, ചോഴ, പാണ്ഡ്യ രാജ്യങ്ങൾ) ആദ്യകാല സാമൂഹിക ചിത്രം മതപരമായ ആശയങ്ങളുടെയും ദാർശനിക സംഘർഷങ്ങളുടെയും കത്തലുകളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു. പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ ഈ വിശ്വാസപരമായ പരിവർത്തനങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കാലകണ്ണാടിയായി വർത്തിക്കുന്നു.

 

1. ബ്രാഹ്മണിക വൈദികമതം: സാംസ്കാരിക സ്ഥാനമാറ്റത്തിൻ്റെ ആരംഭം 🌅

ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് തമിഴ് ഭൂമിയിൽ നാടോടി, ദ്രാവിഡ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യമാണ് ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്നത്. അയ്യൻ, കാത്രവൾ, മായോൻ, വല്ലിവെള്ളാളൻ തുടങ്ങിയ ദേശീയ ദേവതാരാധനകൾ ജനജീവിതത്തിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യ ചേരൻ കാലഘട്ടം (ക്രി.വ. 1 മുതൽ 3 വരെ) ആയപ്പോഴേക്കും ആര്യ-വൈദികമതത്തിൻ്റെ ശക്തമായ സ്വാധീനം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുതുടങ്ങി. ബ്രാഹ്മണർ ഈ ഭൂമികയിലേക്ക് കുടിയേറി, യാഗശാലകൾ, വേദപാഠശാലകൾ, അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ സ്ഥാപിച്ച് വൈദികാചാരങ്ങൾക്ക് വേരൂന്നി.

ചിലപ്പതികാരം ഈ സംസ്‌കാര സംഗമത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. മധുരയിലെ കാവൽക്കളിയും കണ്ണകി ദേവിയായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന വിധവും ബ്രാഹ്മണിക ആചാരങ്ങളുമായി മിശ്രിതമാണ്. കാവ്യത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വേദാഗമങ്ങളെയും, ദേവതാരാധനകളെയും, ഹോമങ്ങളെയും പരാമർശിക്കുന്നത്, ജൈന-ബുദ്ധ സ്വാധീനത്തിനൊപ്പം ബ്രാഹ്മണിക മതവും സാമൂഹ്യരംഗത്ത് സ്വാധീനം ഉറപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയെന്നതിൻ്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ്.

 

2. ജൈന–ബുദ്ധ സ്വാധീനവും വൈദിക പ്രതിരോധവും ⚔️

പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളിൽ മൂന്ന് കൃതികൾ (ചിലപ്പതികാരം, മണിമേഖലൈ, കുണ്ഡലകേശി) ജൈന–ബുദ്ധ ദർശനങ്ങളുടെ ഉൾക്കാഴ്ച വഹിക്കുന്നവയാണ്. അഹിംസയും കരുണയും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ഈ കൃതികളിൽ, വൈദിക ആചാരങ്ങളിലെ അനാവശ്യ യാഗങ്ങളെയും, അഹിംസാ വിരുദ്ധമായ ബലികർമ്മങ്ങളെയും, സ്ത്രീകളോടും സാധാരണക്കാരോടുമുള്ള അനീതികളെയും ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്ന സ്വരം കേൾക്കാം.

ഈ ദാർശനിക വിമർശനങ്ങളോടുള്ള മറുപടിയായി, ബ്രാഹ്മണിക മതം തങ്ങളുടെ സ്മൃതികളും ആചാരങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു ശക്തമായ തിരിച്ചുവരവ് നടത്തി. ഇതിൻ്റെ ഫലമായി ശൈവവും വൈഷ്ണവവുമായ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വളർന്നു വികസിച്ചു. നായന്മാരുടെയും ആഴ്വാറുകളുടെയും (ക്രി.വ. 6 മുതൽ 9 വരെ) ഭക്തിപ്രസ്ഥാന കാലഘട്ടം ഈ വൈദിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ സാംസ്കാരികപരമായ പ്രതിഫലനമാണ്.

  • അഹിംസാ പ്രധാനം: ബുദ്ധ–ജൈന ദർശനങ്ങളുടെ മുഖ്യസങ്കേതം അഹിംസാ, അതായത് ജീവജാലങ്ങളെ കേടാക്കാതിരിക്കുക, ആയിരുന്നു. ചിലപ്പതികാരത്തിൽ കൊവ്വൽ കൊലപ്പെടുത്തലുകൾക്കെതിരെ പ്രകടമായ വിമർശനമാണ് ഉള്ളത്.

  • സ്ത്രീ നിലപാട്: കുന്നകി, മണിമേഖല എന്നീ നായികമാർ ആത്മധർമ്മപരമായ ശക്തിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും പ്രത്യക്ഷപെടുത്തി. ബുദ്ധ–ജൈന മതം സ്ത്രീയുടെയും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെയും ആത്മീയ അവകാശം ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള ഉപാധിയായി പ്രവർത്തിച്ചു.

  • സാമൂഹ്യ നീതി: സാമൂഹിക അനീതി, ഉത്തമൻ–അവസാനയാത്രകളിലെ പീഡനങ്ങൾ എന്നിവക്കെതിരെ ബോധവൽക്കരണം.

  • ആത്മീയ–സാമൂഹ്യ അനുകൂലീകരണം: ലോകഭോഗത്തിൽ നിന്നും മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉള്ള ശ്രമം, കാവ്യങ്ങളുടെ മുഖ്യപങ്കായി എത്തി.

ഇങ്ങനെ, ആദ്യഘട്ടം മനുഷ്യന്റെ നൈതിക–ആത്മീയ ചിന്തന കാവ്യ രൂപത്തിലൂടെ വ്യാപിച്ചു.

 

3. സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ പരിണാമം 🔄

വൈദിക മതം സമൂഹത്തിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ദക്ഷിണഭാരതത്തിലെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു:

    • വർണ്ണവ്യവസ്ഥയും ജാതിക്രമവും കൂടുതൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തപ്പെട്ടു. സാമൂഹ്യവും മതപരവുമായ നിയന്ത്രണം ഉറപ്പാക്കി. ബ്രാഹ്മണർ സുപ്രധാന സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
    • യാഗങ്ങൾ, പുണ്യശീലങ്ങൾ, നിശ്ചിത ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ സാധാരണ ജീവിതത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായി മാറി. വേദപാഠങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ എന്നിവ ശക്തിപ്പെട്ടു.
    • സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനം: ചിലപ്പതികാരത്തിലെ കണ്ണകിയെപ്പോലെ ശക്തമായ സ്ത്രീരൂപങ്ങൾ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടെങ്കിലും, പിന്നീട് സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യവും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളും ചുരുങ്ങുന്ന പ്രവണത കണ്ടു.
    • ആത്മീയ മൂല്യങ്ങൾ: ബുദ്ധ-ജൈന ആചാരങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ (ശൈവ–വൈഷ്ണവ ഭക്തി) സമൂഹത്തിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെയും സമർപ്പണത്തിൻ്റെയും പുതിയ ആത്മീയ മൂല്യങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.

    • ധാരാള്യ–അഭിജാതവ്യവസ്ഥ: യജ്ഞകർത്താക്കളായ ബ്രാഹ്മണർ രാജ്യഭരണത്തിലും സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണത്തിലും പങ്കാളികളായി.

ബുദ്ധ–ജൈന വിമർശനം: ബുദ്ധ–ജൈന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വിമർശനങ്ങളെ സമീപകാല ലേഖനങ്ങളിലും കാവ്യങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണിക അഭിപ്രായങ്ങൾ മറുപടി നൽകി.

ഈ ഘട്ടം പൗരാണിക–ധാർമ്മിക അന്തരീക്ഷം ദൃഢമാക്കുകയും സമൂഹത്തിൽ ഓർത്തഡോക്‌സി നിലപാട് സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.

4. ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉദയം (AD 8–10 നൂറ്റാണ്ടുകൾ)

വൈദിക പ്രതികരണത്തിനുശേഷം ശൈവ–വൈഷ്ണവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർന്നു.

  • ഭക്തി കേന്ദ്രങ്ങൾ: ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ദേവീ–ദൈവ ആരാധന, ഹോമ–യാഗം എന്നിവ ജനജീവിതത്തിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു.

  • ആത്മീയ–സാമൂഹിക സംയോജനം: ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം ദാരിദ്ര്യ–വർഗ്ഗഭേദം മറികടക്കുകയും, സ്ത്രീകൾക്കും സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കും ആരാധനാ അവകാശം നൽകുകയും ചെയ്തു.

  • സാഹിത്യ പ്രതിഫലനം: ഭക്തികവിതകൾ, സ്റ്റോറിയുകൾ, കീർത്തനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ സമൂഹം നേരിടുന്ന ധാരാള്യ പ്രശ്നങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു.

  • മനുഷ്യത്വ–ആത്മീയ സംവേദന: ജൈന–ബുദ്ധത്തിന്റെ ശാന്തമായ ധാർമ്മിക സന്ദേശവും ബ്രാഹ്മണിക യാഗവൈദികങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ട പുതിയ ആരാധനാരീതികളും സംയോജിച്ചു.

ഇങ്ങനെ, പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായി പള്ളിവിധികൾ, ക്ഷേത്രപദ്ധതികൾ, ജനസാമൂഹിക അവബോധം എന്നിവ മാറി, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഭക്തി–സാംസ്കാരിക സംയോജനം സൃഷ്ടിച്ചു.

5. ദക്ഷിണഭാരത സംസ്കാരത്തിൻ്റെ വിത്ത് 🌱

അതുകൊണ്ട്, തമിഴ് പഞ്ചമഹാകാവ്യങ്ങൾ കേവലം സാഹിത്യസൃഷ്ടികളല്ല, മറിച്ച് ബ്രാഹ്മണിക മതത്തിൻ്റെ ഉയർച്ചയും, ജൈന–ബുദ്ധ മതങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും തമ്മിലുള്ള തീവ്രമായ ദാർശനിക സംഘർഷത്തിൻ്റെ കാലഘട്ടത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ മതസംഘർഷം തന്നെയാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പിന്നീട് ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു നൂതന സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനം രൂപപ്പെടാനുള്ള വിത്തായി മാറിയതും.

കവികൾ – കാലഘട്ടത്തിന്റെ സംരക്ഷകർ

Posted on by Rajesh Odayanchal

“ഭാഷയുടെ ആത്മാവ് കവിതയാണെങ്കിൽ, കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നവർ കവികളാണ്.”

ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക, രാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്ന, ചിലപ്പോൾ ആ മാറ്റങ്ങൾക്ക് തിരികൊളുത്തുന്ന ദീപശിഖകളാണ് കവികൾ. അവർ കേവലം വരികൾ എഴുതുന്നവരല്ല, മറിച്ച്, സമൂഹത്തിന്റെ വേദനകളും സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും തങ്ങളുടെ കാവ്യസങ്കല്പങ്ങളിലൂടെ സംരക്ഷിക്കുകയും വരും തലമുറയ്ക്കായി കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന ദീർഘദർശികളാണ്.

മലയാള കാവ്യലോകത്തും ഈ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത മഹാപ്രതിഭകൾ നിരവധിയാണ്. പ്രാചീന കവിത്രയത്തിലൂടെ ഭാഷയ്ക്ക് അടിത്തറയിട്ടവരും, ആധുനിക കവിത്രയത്തിലൂടെ നവോത്ഥാനത്തിനും കാല്പനികതയ്ക്കും ജീവൻ നൽകിയവരും, അതിനുശേഷം വന്ന കവികളിലൂടെ ആധുനികതയുടെയും ജനകീയതയുടെയും തീവ്രഭാവങ്ങൾ ആവിഷ്കരിച്ചവരും ഈ നിരയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ, മലയാള കവിതയുടെ ഗതി മാറ്റിയെഴുതിയ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചില കവികളെയും അവരുടെ കാവ്യസങ്കല്പങ്ങളെയും അവയുടെ പ്രത്യേകതകളെയും ഈ കുറിപ്പിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇവരുടെ രചനകൾ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ നേർച്ചിത്രമായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

മലയാളഭാഷയുടെ രൂപീകരണത്തിലും കാവ്യഭാഷാ ശൈലികൾക്ക് വ്യക്തമായ ദിശാബോധം നൽകുന്നതിലും നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചവരാണ് ചെറുശ്ശേരി നമ്പൂതിരി (15-ാം നൂറ്റാണ്ട്), തുഞ്ചത്ത് രാമാനുജൻ എഴുത്തച്ഛൻ (16-ാം നൂറ്റാണ്ട്), കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ (18-ാം നൂറ്റാണ്ട്) എന്നിവർ.

ചെറുശ്ശേരി നമ്പൂതിരി (15-ാം നൂറ്റാണ്ട്): മണിപ്രവാളത്തിൽ നിന്ന് നാടൻ ശൈലിയിലേക്ക്

  • കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉപയോഗം: മണിപ്രവാള കാവ്യങ്ങളുടെ സ്വാധീനം നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് ചെറുശ്ശേരിയുടെ ‘കൃഷ്ണഗാഥ’ പിറവിയെടുക്കുന്നത്. മണിപ്രവാളത്തിലെ അതിപ്രധാനമായ സംസ്കൃതപദപ്രയോഗങ്ങളെ ലളിതവൽക്കരിച്ച്, തനി നാടൻ മലയാളത്തനിമയിലേക്ക് കവിതയെ കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു.
  • കാവ്യലോകത്തെ പ്രത്യേകത: ചെറുശ്ശേരിയാണ് ഗാഥാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘കൃഷ്ണഗാഥ’ (ചെറുശ്ശേരി ഭാരതം) ശൈലീപരമായി ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.
    • ഭാഷാപരമായ ലാളിത്യം: സംസ്കൃതത്തിന്റെ അതിപ്രസരം ഒഴിവാക്കി, അക്കാലത്തെ സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ‘പാട്ടിന്റെ’ ഈണവും ശൈലിയും സ്വീകരിച്ചു.
    • വർണ്ണനയിലെ സൗന്ദര്യം: ഭക്തിയും ശൃംഗാരവും ഇടകലർന്ന മനോഹരമായ വർണ്ണനകൾ കൃഷ്ണഗാഥയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. വൃത്തങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും (മഞ്ജരി) നാടൻ ഈണങ്ങളെ അദ്ദേഹം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി.

 

തുഞ്ചത്ത് രാമാനുജൻ എഴുത്തച്ഛൻ (16-ാം നൂറ്റാണ്ട്): മലയാളഭാഷയുടെ പിതാവ്

  • കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉപയോഗം: ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം ശക്തിയാർജ്ജിക്കുകയും അതേസമയം, പാട്ടും മണിപ്രവാളവും എന്ന നിലയിൽ കാവ്യരചന വ്യത്യസ്ത ധാരകളിലായി നിലനിന്നിരുന്ന കാലത്താണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ ആവിർഭാവം. സംസ്കൃതം പഠിക്കാൻ അവകാശമില്ലാതിരുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഭക്തിയുടെയും ആത്മീയതയുടെയും സന്ദേശം എത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ കാവ്യങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ചു.
  • കാവ്യലോകത്തെ പ്രത്യേകത: മലയാള ഭാഷയുടെ പിതാവ് എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന എഴുത്തച്ഛനാണ് കിളിപ്പാട്ട് പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്.
    • ഭാഷാപരമായ സംഭാവന: മലയാളത്തിന് ഒരു പൊതുലിപി സമ്മാനിക്കുകയും (30 അക്ഷരങ്ങളുള്ള വട്ടെഴുത്തിനു പകരം 51 അക്ഷരങ്ങളുള്ള മലയാളലിപി) ഇന്നത്തെ രീതിയിലുള്ള ഭാഷയ്ക്ക് അടിത്തറ പാകുകയും ചെയ്തു.
    • ഭക്തിയുടെ ശക്തി: ‘അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം’, ‘മഹാഭാരതം’ തുടങ്ങിയ കൃതികളിലൂടെ ഹൈന്ദവ പുരാണങ്ങളെ ലളിതമായ കിളിപ്പാട്ട് ശൈലിയിൽ സാധാരണക്കാർക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. അമ്മക്കിളിയോട് കഥ പറയാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന രീതി ഒരു കാവ്യാത്മകമായ തന്ത്രമായിരുന്നു.

 

കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ (18-ാം നൂറ്റാണ്ട്): ജനകീയ കവി, പരിഷ്കരണവാദി

    • കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉപയോഗം: പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും സദസ്സുകളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്ന കാവ്യരചനയെ സാധാരണ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ച മഹാനാണ് നമ്പ്യാർ. സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും കൊടികുത്തിവാണിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ അവയെ പരിഹസിക്കാനും ചോദ്യം ചെയ്യാനും നമ്പ്യാർ തന്റെ കാവ്യങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ചു.
    • കാവ്യലോകത്തെ പ്രത്യേകത: തുള്ളൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവാണ് അദ്ദേഹം. നർമ്മത്തിലൂടെ സാമൂഹിക വിമർശനം നടത്തുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യരീതി.
      • ജനകീയത: സംസ്കൃത വൃത്തങ്ങൾക്കു പകരം, നാടൻ തനത് വൃത്തങ്ങളായ ഓട്ടൻ, ശീതങ്കൻ, പറയൻ തുള്ളലുകൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചു. ഇവ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് പാടാനും ആസ്വദിക്കാനും എളുപ്പമുള്ളവയായിരുന്നു.
      • സമൂഹ വിമർശനം: രാജാക്കന്മാർ, ഉദ്യോഗസ്ഥർ, പുരോഹിതന്മാർ എന്നിങ്ങനെ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും തന്റെ കാവ്യത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം പരിഹസിച്ചു. “ചൊല്ലുവാനെളുതുള്ള വൃത്തങ്ങൾ കേളികേട്ട മലയാളികൾക്ക്” എന്ന നമ്പ്യാരുടെ നിലപാട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യദർശനം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കുമാരനാശാൻ (1873-1924): സ്നേഹഗായകൻ, ആശയഗംഭീരൻ

  • കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉപയോഗം: ജാതിയുടെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും പേരിൽ സമൂഹം വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് ആശാൻ കവിതയിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനായ അദ്ദേഹം സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിനും നവോത്ഥാനത്തിനും കവിതയെ ഒരു ആയുധമാക്കി മാറ്റി.
  • കാവ്യലോകത്തെ പ്രത്യേകത: ആശാൻ മലയാള കവിതയിൽ കാല്പനിക പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.
    • വിഷയ വൈവിധ്യം: ‘വീണപൂവ്’, ‘നളിനി’, ‘ലീല’ പോലുള്ള ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളിലൂടെ പ്രണയം, മരണം, വിരഹം തുടങ്ങിയ കാല്പനിക ഭാവങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി.
    • സാമൂഹിക ദർശനം: ‘ദുരവസ്ഥ’, ‘ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി’ തുടങ്ങിയ കൃതികളിലൂടെ ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിച്ചു. മാറ്റത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആശയപരമായ ഗാംഭീര്യമാണ് ആശാൻ കവിതകളുടെ മുഖമുദ്ര.

 

ഉള്ളൂർ എസ്. പരമേശ്വരയ്യർ (1877-1949): പണ്ഡിത കവി, വിശ്വമാതൃകാവ്യകാരൻ

  • കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉപയോഗം: പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെയും സംസ്കൃതത്തിന്റെയും സ്വാധീനം കവിതയിൽ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ, കവിതയ്ക്ക് ഒരു സാർവദേശീയ മുഖം നൽകാൻ ഉള്ളൂർ ശ്രമിച്ചു. ചരിത്രബോധവും പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള ആദരവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യങ്ങളെ വേറിട്ടുനിർത്തി.
  • കാവ്യലോകത്തെ പ്രത്യേകത: അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഗരിമയും ഭാഷാപരമായ ഔചിത്യവും കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമാണ്.
    • ചരിത്രബോധം: ‘ഉമാകേരളം’ എന്ന മഹാകാവ്യത്തിലൂടെ കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ കാവ്യവൽക്കരിച്ചു.
    • പദസമ്പത്ത്: കാളിദാസൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സംസ്കൃത മഹാകവികളുടെ സ്വാധീനം ഉള്ളൂരിന്റെ കവിതകളിൽ പ്രകടമാണ്. സംസ്കൃത പദങ്ങളുടെ ബാഹുല്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകി.

 

വള്ളത്തോൾ നാരായണമേനോൻ (1878-1958): ദേശസ്നേഹിയായ കവി, കേരളത്തിന്റെ ടാഗോർ

  • കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉപയോഗം: ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം കൊടുമ്പിരികൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ദേശസ്നേഹത്തെയും ദേശീയതയെയും കവിതയുടെ മുഖ്യവിഷയമാക്കിയ കവിയാണ് വള്ളത്തോൾ. ഇന്ത്യയുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും അദ്ദേഹം കവിതയെ ഉപയോഗിച്ചു.
  • കാവ്യലോകത്തെ പ്രത്യേകത: മഹാകാവ്യരചനാരീതിയിൽ നിന്ന് ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച കവിയാണ് വള്ളത്തോൾ.
    • ദേശീയതയും സാംസ്കാരികതയും: ‘ചിത്രയോഗം’ പോലുള്ള മഹാകാവ്യങ്ങൾ രചിച്ച അദ്ദേഹം പിന്നീട് ‘ബധിരവിലാപം’ പോലെയുള്ള ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങളിലേക്കും തിരിഞ്ഞു. ‘എന്റെ ഗുരുനാഥൻ’ എന്ന കവിതയിലൂടെ ഗാന്ധിജിയെക്കുറിച്ചെഴുതി.
    • കലയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത: കേരളീയ കലകളെയും സംസ്കാരത്തെയും ആഗോളതലത്തിൽ എത്തിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ചു. കേരള കലാമണ്ഡലം സ്ഥാപിച്ചത് കലയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധതയുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്.

ആധുനിക കവിത്രയത്തിനുശേഷം മലയാള കാവ്യലോകത്തുണ്ടായ വികാസപരിണാമങ്ങളിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചവരാണ് നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഈ കവികൾ. ഇവരുടെ കാവ്യസങ്കല്പങ്ങൾ പലപ്പോഴും വ്യത്യസ്തമായ ഭാവുകത്വങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്തത്.

വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോൻ (1911–1985)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: പ്രകൃതിയും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യത്തെയും മനുഷ്യന്റെ വേദനകളെയും ശാസ്ത്രീയമായ കാഴ്ചപ്പാടോടെ അവതരിപ്പിച്ച കവിയാണ് വൈലോപ്പിള്ളി. ശാസ്ത്രീയ കാൽപ്പനികത എന്നും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യസങ്കല്പം അറിയപ്പെടുന്നു.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • വിഷുക്കൈനീട്ടത്തിന്റെ കവി: മലയാള കവിതയിൽ പ്രകൃതിയെയും കൃഷിയേയും അതിന്റെ ലാളിത്യത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ച പ്രധാന കവിയാണ്.
    • വികാരങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം: ചങ്ങമ്പുഴയുടെ പ്രളയം പോലെയുള്ള ഭാവതീവ്രതയെ വൈലോപ്പിള്ളി നിയന്ത്രിതമായി അവതരിപ്പിച്ചു. (‘കുടിയൊഴിക്കൽ’, ‘കണ്ണീർപ്പാടം’).
    • ദുരന്തബോധം: നവോത്ഥാന ചിന്തകളുടെ പരാജയങ്ങളെയും വ്യക്തിയുടെ നിസ്സഹായതകളെയും ആഴത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ചു. ‘മാമ്പഴം’ മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ വേദനയുടെ അനശ്വരചിഹ്നമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

 

ഇടശ്ശേരി ഗോവിന്ദൻ നായർ (1906–1974)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: മണ്ണിനോടും ജീവിതത്തോടും പൊരുതുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ **’പണിയെടുക്കുന്ന കൈകളുടെ ശക്തി’**യെ കവിതയിലൂടെ വാഴ്ത്തിയ കവിയാണ് ഇടശ്ശേരി. ‘ശക്തിയുടെ കവി’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ ശബ്ദം: ‘പൂതപ്പാട്ട്’ പോലുള്ള ഭാവഗീതങ്ങളിൽ പോലും സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ പരുപരുത്ത ജീവിതമുണ്ട്.
    • ഗ്രാമീണതയുടെ തനിമ: ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിലെ നിഷ്കളങ്കതയും അതേസമയം, അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യവിഷയമായി.
    • സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത: ‘അളക’, ‘നൂലാമാല’ തുടങ്ങിയ കൃതികളിലൂടെ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടി. മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ശക്തിയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം കവിതകളിൽ പ്രകടമാണ്.

 

ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള (1911–1948)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: കാല്പനികതയുടെ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നുനടന്ന ചങ്ങമ്പുഴയുടെ കാവ്യസങ്കല്പം, അതീവ ഭാവതീവ്രതയും വേദനയുടെ സൗന്ദര്യവത്കരണവുമാണ്. ‘രമണൻ’ മലയാള കാൽപ്പനികതയുടെ ദുരന്തബിംബമായി.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • ദുഃഖത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം: ദുരന്തം, പ്രണയഭംഗം, അകാലമരണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ചങ്ങമ്പുഴ കവിതകളുടെ മുഖമുദ്രയായി. യുവതലമുറയെ ഏറ്റവുമധികം സ്വാധീനിച്ച കാല്പനിക കവിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
    • സംഗീതാത്മകത: അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികൾക്ക് ഗാനാത്മകമായ ഒരു ഒഴുക്കുണ്ടായിരുന്നു. വായനക്കാർക്ക് എളുപ്പം ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതും ഈ പ്രത്യേകത കാരണമാണ്.

 

ഇടപ്പള്ളി രാഘവൻ പിള്ള (1909–1936)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും നിരാശയുടെയും ദുരന്തപര്യവസായിയായ പ്രണയത്തിന്റെയും ആത്മനൊമ്പരം കവിതകളാക്കി മാറ്റിയ കവിയാണ് ഇടപ്പള്ളി. ചങ്ങമ്പുഴയുടെ പ്രിയമിത്രമായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അകാലമരണം മലയാള കാൽപ്പനികതയെ വലിയൊരളവിൽ സ്വാധീനിച്ചു.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • ഏകാന്തതയുടെ ആവിഷ്കാരം: ലോകത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വ്യക്തിയുടെ വേദനയും നിസ്സഹായതയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
    • ആത്മഹത്യാപരമായ ഭാവം: അകാലത്തിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിൽ പലപ്പോഴും മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഒരു നിഴൽ പോലെ കാണാം.
    • അനുഭവങ്ങളുടെ തീവ്രത: ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട അവഗണനകളും ദാരിദ്ര്യവും കാൽപ്പനികമായ ഭാഷയിലൂടെ അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചു.

 

വയലാർ രാമവർമ്മ (1928–1975)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: മാർക്സിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളെയും പുരോഗമന ചിന്തകളെയും കാല്പനിക ഭംഗിയോടെ കവിതയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന കവിയാണ് വയലാർ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യങ്ങളിൽ വിപ്ലവവും പ്രണയവും സമന്വയിക്കുന്നു.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • വിപ്ലവകാരിയുടെ ശബ്ദം: ‘എന്റെ മാറ്റൊലി’, ‘ഒരു ശതകത്തിന് ഒരു ഗാനം’ തുടങ്ങിയ കവിതകളിലൂടെ സാമൂഹിക സമത്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
    • സിനിമാ ഗാനങ്ങളിലെ സ്വാധീനം: മലയാള സിനിമാ ഗാനശാഖയിൽ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച കവിയാണദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമാഗാനങ്ങൾ കവിതയുടെ നിലവാരം നിലനിർത്തി.
    • മിത്തും യാഥാർത്ഥ്യവും: ഹൈന്ദവ മിത്തുകളെ പുതിയ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട് (ജനനം: 1957)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: ആധുനികതയുടെ വിഷാദവും ഭ്രാന്തമായ തീക്ഷ്ണതയും നഗരജീവിതത്തിന്റെ അസ്തിത്വദുഃഖവും സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ തീവ്രതയും കവിതകളിലേക്ക് പകർത്തിയ കവിയാണ് ചുള്ളിക്കാട്.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • ആധുനികാനന്തര വിഷാദം: അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ പലപ്പോഴും നിരാശ, ലൈംഗികത, മരണം, ലഹരി തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ അതിതീവ്രമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
    • ആത്മകഥാപരമായ രചന: ‘പതിനാറു വയസ്സുകാരി’, ‘സന്ദർശനം’ തുടങ്ങിയ കവിതകളിൽ കവിയുടെ വ്യക്തിപരമായ വേദനകളും അസ്വസ്ഥതകളും നിഴലിക്കുന്നു.
    • ഭാഷാപരമായ ധാർഷ്ട്യം: നാടകീയമായ ആഖ്യാനരീതിയും, പരമ്പരാഗത കാൽപ്പനികതയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചുള്ള തീവ്രമായ പദപ്രയോഗങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾക്ക് വേറിട്ട ഭാവം നൽകി.

 

എ. അയ്യപ്പൻ (1949–2010)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: ഭ്രാന്തമായ സ്വാതന്ത്ര്യബോധവും അരാജകത്വവും ദാരിദ്ര്യവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തെ കവിതയാക്കിയ കവിയാണ് അയ്യപ്പൻ. തെരുവിന്റെ കവി എന്നും ആധുനിക ഭാവുകത്വത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷി എന്നും ഇദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • അതിജീവനത്തിന്റെ വേദന: അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ജീവിതം, മദ്യപാനം, തെരുവ് എന്നിവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിലെ മുഖ്യബിംബങ്ങളാണ്.
    • ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ രാഷ്ട്രീയം: വ്യവസ്ഥാപിതമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോടുള്ള കടുത്ത വിയോജിപ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ വരികളിലും കാണാം.
    • സരളമായ തീവ്രത: വളരെ ലളിതമായ ഭാഷയിൽ, ആഴമേറിയതും പലപ്പോഴും ഞെട്ടിക്കുന്നതുമായ സത്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

 

അനിൽ പനച്ചൂരാൻ (1969–2021)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തെയും പ്രണയഭംഗങ്ങളെയും താളബദ്ധമായ വരികളിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ച കവിയാണ് പനച്ചൂരാൻ. ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ കവി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • പൊതുവേദികളിലെ പ്രകടനം: കവിത ചൊല്ലി ജനകീയമാക്കുന്നതിൽ ഇദ്ദേഹം വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.
    • രാഷ്ട്രീയപരമായ തുറന്നുപറച്ചിൽ: ‘അനാഥൻ’, ‘ഒരു യാത്ര പോകാനാണ്’ തുടങ്ങിയ കവിതകളിലൂടെ വ്യവസ്ഥാപിത രാഷ്ട്രീയത്തോടുള്ള പ്രതിഷേധം അറിയിച്ചു.
    • ഗാനാത്മകമായ ശൈലി: സിനിമകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾക്ക് ലഭിച്ച ജനപ്രീതി, താളബോധമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാശൈലിയെ അടിവരയിടുന്നു.

 

മുരുകൻ കാട്ടാക്കട (ജനനം: 1967)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയും മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന വികാരങ്ങളായ സ്നേഹം, വാത്സല്യം, നഷ്ടബോധം എന്നിവയും ലാളിത്യത്തോടെ ആവിഷ്കരിച്ച കവിയാണ് മുരുകൻ കാട്ടാക്കട.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • ജനകീയ ആവിഷ്കാരം: കവിതയെ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തോട് ചേർത്തുനിർത്തി.
    • വാത്സല്യത്തിന്റെ കവിത: ‘ഓർമ്മകളുടെ താജ്മഹൽ’ പോലുള്ള കവിതകൾ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെയും വാത്സല്യത്തിന്റെയും ആഴം ചർച്ച ചെയ്തു.
    • സമൂഹിക വിമർശനം: കാലികമായ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിൽ കാണാം.

 

മധുസൂദനൻ നായർ (ജനനം: 1949)

  • കാവ്യസങ്കല്പം: ഇന്ത്യൻ ദർശനങ്ങളുടെയും കേരളീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും പുരാണബിംബങ്ങളുടെയും സ്വാധീനം കവിതകളിൽ കൊണ്ടുവന്ന കവിയാണ് മധുസൂദനൻ നായർ.
  • പ്രത്യേകതകൾ:
    • ഭക്തിയുടെയും വിരഹത്തിന്റെയും ഭാവം: ‘നരകം’ പോലുള്ള കവിതകളിലൂടെ ആധുനിക ദുരന്തബോധം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ‘അച്ഛൻ’ എന്ന കവിത മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛൻ എന്ന ബിംബത്തെ പുനഃസൃഷ്ടിച്ചു.
    • താളവും ധ്വനിയും: വായനക്കാരനെ തളച്ചിടുന്ന ശക്തമായ താളബോധവും ഓരോ വരിയിലും ആഴമേറിയ ധ്വനികളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളുടെ സവിശേഷതയാണ്.

💎 മണിപ്രവാള കാവ്യ സംസ്കാരം: ഭാഷകളുടെ സംഗമം

മലയാള ഭാഷാചരിത്രത്തിലും സാഹിത്യത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക കാലഘട്ടത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു കാവ്യരചനാ രീതിയും സംസ്കാരവുമാണ് മണിപ്രവാളം. ഇത് കേരളീയ ഭാഷാചരിത്രത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന വഴിത്തിരിവാണ്.  വൈദികമതം കേരളത്തിൽ പ്രചരിച്ച ശേഷം, 9 ആം നൂറ്റാണ്ടോടുകൂടി ആര്യസംസ്കൃതി ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ പ്രബലമായി വന്നു. ആ സമയം ഭാഷാപരമായ കൂടിച്ചേരലിൽ വിരിഞ്ഞ കാവ്യശാഖയാണ് മണിപ്രവാളം.

1. എന്താണ് മണിപ്രവാളം?

മണി എന്നതിൻ്റെ അർത്ഥം മാണിക്യം (ചുവപ്പ് കല്ല് – സംസ്കൃതം) എന്നും പ്രവാളം എന്നതിൻ്റെ അർത്ഥം പവിഴം (ചുവപ്പ് കലർന്ന വെള്ള കല്ല് – മലയാളം) എന്നുമാണ്.

ഈ രണ്ട് വർണ്ണങ്ങൾ പോലെ, സംസ്കൃതവും മലയാളവും (അഥവാ അക്കാലത്തെ പ്രാദേശിക ഭാഷ) ചേർത്തെഴുതിയ കാവ്യരീതിയെയാണ് മണിപ്രവാളം എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഈ രണ്ട് ഭാഷകളും പരസ്പരം ഇടകലർത്തി മനോഹരമായ കാവ്യങ്ങൾ രചിക്കുക എന്നതായിരുന്നു മണിപ്രവാളത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം.

2. കാലഘട്ടം

ഏകദേശം ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിനും പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഇടയിലാണ് മണിപ്രവാള കാവ്യങ്ങൾക്ക് മലയാളത്തിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നത്.

3. മണിപ്രവാളത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകതകൾ

  • ഭാഷാപരമായ സവിശേഷത:
    • മിശ്രഭാഷ: സംസ്കൃത പദങ്ങളെയും മലയാളത്തിൻ്റെ തനത് രൂപങ്ങളെയും കൂട്ടിച്ചേർത്താണ് കവിതകൾ എഴുതിയിരുന്നത്. സംസ്കൃതത്തിൻ്റെ വ്യാകരണ നിയമങ്ങൾ പലപ്പോഴും കാവ്യരചനയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
    • സംസ്കൃത വൃത്തങ്ങൾ: പ്രധാനമായും സംസ്കൃത വൃത്തങ്ങളായ ശാർദ്ദൂലവിക്രീഡിതം, വസന്തതിലകം തുടങ്ങിയവയാണ് മണിപ്രവാള കാവ്യങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
  • വിഷയം:
    • മണിപ്രവാള കാവ്യങ്ങളിലെ പ്രധാന വിഷയം ശൃംഗാരമായിരുന്നു (ലൈംഗികതയും പ്രണയവും).
    • ദേവദാസികളെക്കുറിച്ചും അമ്പലവാസികളായ സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയാണ് പ്രധാനമായും വർണ്ണനകൾ.
  • കാവ്യരൂപം:
    • ചമ്പുക്കൾ (ഗദ്യവും പദ്യവും ചേർന്ന രൂപം), സന്ദേശകാവ്യങ്ങൾ, ആട്ടക്കഥകൾ എന്നിവയൊക്കെ മണിപ്രവാള ശൈലിയിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
  • സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം:
    • അക്കാലത്തെ സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങളുമായി (പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണർ) ബന്ധപ്പെട്ട സാംസ്കാരിക മേഖലകളിലാണ് മണിപ്രവാളത്തിന് കൂടുതൽ പ്രചാരമുണ്ടായിരുന്നത്. ഇത് രാജസദസ്സുകളിലും ക്ഷേത്രങ്ങളിലും വികസിച്ച ഒരു കാവ്യസംസ്കാരമായിരുന്നു.

4. മണിപ്രവാളത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യം

മലയാള ഭാഷാചരിത്രത്തിൽ മണിപ്രവാളത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്:

  1. ഭാഷാ വികാസം: തമിഴിൻ്റെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞ്, സംസ്കൃതത്തിൻ്റെ സ്വാധീനം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സ്വതന്ത്ര ഭാഷ എന്ന നിലയിലേക്ക് മലയാളം മാറുന്നതിൻ്റെ ആദ്യഘട്ടമായിരുന്നു ഇത്.
  2. കിളിപ്പാട്ടിലേക്കുള്ള വഴി: മണിപ്രവാളത്തിൻ്റെ സംസ്കൃത സ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് ലളിതമായ നാടൻ ഭാഷയിലേക്ക് മാറാനുള്ള ശ്രമമാണ് പിന്നീട് ചെറുശ്ശേരിയുടെ കൃഷ്ണഗാഥയിലൂടെയും (ഗാഥാപ്രസ്ഥാനം) എഴുത്തച്ഛൻ്റെ കിളിപ്പാട്ടിലൂടെയും സംഭവിച്ചത്. അങ്ങനെ മണിപ്രവാള സംസ്കാരമാണ്, മലയാളത്തെ ആധുനിക നിലയിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള ആദ്യ പ്രചോദനമായത്.

5. പ്രധാന കൃതികളും സ്വാധീനവും

ചുരുക്കത്തിൽ, മണിപ്രവാളം എന്നത് ഭാഷാപരമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ശൃംഗാരപ്രധാനമായ കാവ്യരചനയുടെയും കാലഘട്ടമായിരുന്നു.

  • ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം (ആദ്യ മണിപ്രവാല കൃതി, ഒരു നമ്പൂതീയാണിതിൻ്റെ കർത്താവ്, ഉണ്ണിയച്ചിയെ കുറിച്ചാണു കാവ്യം),
  • ഉണ്ണിച്ചിരുതേവീചരിതം (13 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിച്ചത്),
  • ഉണ്ണിയാടീചരിതം (14 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിച്ചത്),
  • ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശം (14 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിച്ചത്. മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ സന്ദേശകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.),
  • കോകസന്ദേശം,
  • കാകസന്ദേശം,
  • വൈശികതന്ത്രം (മണിപ്രവാള സാഹിത്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ ലക്ഷണമൊത്ത കൃതിയായി പല പണ്ഡിതന്മാരും ഇതിനെ കണക്കാക്കുന്നു. വേശ്യാവൃത്തിയുടെ രീതികളും നിയമങ്ങളുമാണ് ഇതിലെ വിഷയം.),
  • ചന്ദ്രോത്സവം,
  • രാമായണം ചമ്പു ,
  • നൈഷധം ചമ്പു,
  • ഭാരതം ചമ്പു, എന്നിവയൊക്കെയായിരുന്നു പ്രധാന മണിപ്രാവള കൃതികൾ.

മണിപ്രവാളകൃതികളിലെ മുഖ്യവിഷയം: മണിപ്രവാള കൃതികളിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് അച്ചീചരിതങ്ങളിലെ (ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം, ഉണ്ണിച്ചിരുതേവീചരിതം) പ്രധാന വിഷയം ശൃംഗാരമായിരുന്നു (പ്രണയവും ലൈംഗികതയും). ഈ കൃതികളിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും സവർണ്ണ സമുദായങ്ങളുമായി ബന്ധമുള്ള, ഉയർന്ന പദവിയിലുള്ള വേശ്യകൾ അഥവാ ‘ചാരുമതീ’ ഗണത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകളാണ്. ഇവരെ കവികൾ തങ്ങളുടെ കാവ്യങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിച്ചിരുന്നു. ഇത് അന്നത്തെ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ (പ്രത്യേകിച്ച്, നമ്പൂതിരിമാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അക്കാലത്തെ ലൈംഗിക ബന്ധങ്ങളെ) കാവ്യാത്മകമായി അവതരിപ്പിച്ചതാണ്. അന്നത്തെ സവർണ്ണ സമുദായത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ലൈംഗിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെയും ബന്ധങ്ങളുടെയും ഒരു തുറന്ന കാവ്യാവിഷ്കാരമായിരുന്നു ഇത്. ക്ഷേത്രനഗരങ്ങളെയും അവിടത്തെ ജീവിതത്തെയും പശ്ചാത്തലമാക്കി കവികൾ തങ്ങളുടെ കാവ്യപരമായ ഭാവനകൾ അവതരിപ്പിച്ചു എന്നുമാത്രം. അന്നത്തെ സംസ്കൃത കാവ്യപാരമ്പര്യത്തിൽ, ശൃംഗാരത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്വാധീനം മണിപ്രവാളത്തിലും പ്രകടമായി.മണിപ്രവാള കൃതികളിലെ സ്ത്രീപുരാണം അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും (സവർണ്ണ സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ലൈംഗിക ബന്ധങ്ങൾ, ദേവദാസി സമ്പ്രദായം ഉൾപ്പെടെയുള്ളവ) ശൃംഗാരത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകിയ കാവ്യപാരമ്പര്യത്തെയും ഒരുപോലെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു.