ബ്രഹ്മാവും സരസ്വതിയും: സ്രഷ്ടാവിന്റെ കാമതൃഷ്ണയും അധികാര ദുർവിനിയോഗവും

പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വിവാദപരമായ കഥകളിലൊന്നാണ് സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന് സ്വന്തം പുത്രിയായ സരസ്വതിയോട് (ചിലയിടങ്ങളിൽ ശതരൂപ) തോന്നിയ അനുരാഗം. ഈ കഥയെ ഇന്നത്തെ ‘ഇൻസെസ്റ്റ്’ (Incest) അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തിനകത്തെ ലൈംഗിക അതിക്രമം എന്ന നിലയിൽ വിശകലനം ചെയ്യാം.

ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മാനസപുത്രിയായി സരസ്വതിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഭ്രമിച്ച ബ്രഹ്മാവ് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സരസ്വതി നാലു ദിശകളിലേക്കും ഓടുമ്പോൾ, അവളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതിരിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവ് നാലു മുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ അഞ്ചാമതൊരു തല കൂടി മുളപ്പിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ സരസ്വതിക്ക് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരുന്നു എന്നാണ് ചില പുരാണ പാഠങ്ങൾ പറയുന്നത്.

ഇന്ന് നാം ഇതിനെ കാണുന്നത് അധികാര സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ തന്നിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ട വ്യക്തിയെ ലൈംഗികമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒന്നായാണ് (Grooming and Sexual Abuse). പിതാവ്-മകൾ എന്ന പവിത്രമായ ബന്ധത്തെ തകർക്കുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി, പുരാണങ്ങളിൽ പോലും വലിയ വിമർശനത്തിന് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്. ഈ അധർമ്മം പ്രവർത്തിച്ചതിനാലാണ് ബ്രഹ്മാവിന് ഭൂമിയിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളോ ആരാധനയോ ഇല്ലാത്തതെന്ന് പുരാണങ്ങൾ തന്നെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ഒരു പഠനമെന്ന നിലയിൽ, പ്രകൃതിയിലെ സൃഷ്ടിപരമായ ഊർജ്ജത്തെ ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പുരാതന ഗോത്ര ചിന്താഗതികളുടെ പ്രതിഫലനമായി ഇതിനെ കാണാം.

അഗസ്ത്യനും ലോപാമുദ്രയും: ജനിതക എൻജിനീയറിംഗും ശൈശവ വിവാഹവും

അഗസ്ത്യ മുനി തന്റെ ഭാര്യയായ ലോപാമുദ്രയെ സ്വയം ‘നിർമ്മിച്ച’ കഥ ശാസ്ത്രീയമായും ധാർമ്മികമായും ഇന്നത്തെ കാലത്ത് വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന ഒന്നാണ്.

തനിക്ക് തുല്യയായ ഒരു ഭാര്യയെ ലോകത്തെങ്ങും കാണാതിരുന്ന അഗസ്ത്യൻ, വിവിധ ജീവികളുടെയും സസ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തമമായ ഭാഗങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ നിർമ്മിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ വിദർഭ രാജാവിന് വളർത്താൻ നൽകുന്നു. അവൾക്ക് ‘ലോപാമുദ്ര’ എന്ന് പേരിട്ടു. അവൾക്ക് വിവാഹപ്രായമായപ്പോൾ (ചിലയിടങ്ങളിൽ 9 വയസ്സ് എന്ന് പരാമർശം) അഗസ്ത്യൻ ചെന്ന് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ഇതിന് പകരമായി വൻതുക രാജാവിന് നൽകേണ്ടതായും വന്നു.

ഇന്നത്തെ നിയമസംഹിത പ്രകാരം ഇതിനെ ‘ശൈശവ വിവാഹം’ (Child Marriage), ‘സ്ത്രീധനം’ എന്നതിന് വിപരീതമായ ‘പെൺപണം’ (Bride Price) നൽകൽ എന്നിങ്ങനെ നിർവ്വചിക്കാം. സ്വന്തം ആവശ്യത്തിനായി ഒരു വ്യക്തിയെ ഡിസൈൻ ചെയ്ത് വളർത്തിയെടുക്കുക എന്നത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്. “തനിക്ക് അനുസരണയുള്ള ഒരു ഇണയെ മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്ത് നിർമ്മിക്കുക” എന്ന പുരുഷാധിപത്യ ചിന്താഗതിയുടെ പാരമ്യമാണിത്. വംശശുദ്ധി നിലനിർത്താനും തപസ്സ് തുടരാനും സ്ത്രീ ഒരു ഉപകരണം മാത്രമായി ഇവിടെ മാറുന്നു.

പാണ്ഡവരുടെ ജനനവും ‘നിയോഗ’ സമ്പ്രദായവും

കുന്തിയുടെ പുത്രന്മാരുടെ ജനനം കേവലം ഭക്തിപരമായ ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ശാരീരിക ബന്ധത്തിലൂടെയുള്ള ‘നിയോഗം’ എന്ന ആചാരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് മഹാഭാരതം പറയുന്നത്. പാണ്ഡുവിന് സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാൽ മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന ശാപമുണ്ടായിരുന്നു. വംശനിലനിർത്താനായി പാണ്ഡുവിന്റെ അനുവാദത്തോടെ കുന്തി തന്റെ പക്കലുള്ള മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദേവന്മാരെ ആവാഹിക്കുന്നു. യമധർമ്മൻ, വായു, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരുമായി ശാരീരിക ബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടാണ് യുധിഷ്ഠിരൻ, ഭീമൻ, അർജ്ജുനൻ എന്നിവർ ജനിക്കുന്നത്. മാദ്രിക്ക് അശ്വിനീ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് നകുലനും സഹദേവനും ജനിക്കുന്നു.

ഇതിനെ ഇന്നത്തെ ‘സെറോഗസി’ (Surrogacy) അല്ലെങ്കിൽ ‘സ്പേം ഡൊണേഷൻ’ (Sperm Donation) എന്നിവയുടെ പ്രാകൃത രൂപമായി കാണാം. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്; ഇത് നേരിട്ടുള്ള ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലൂടെയാണ് നടക്കുന്നത്. ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മറ്റൊരു പുരുഷനെ പ്രാപിക്കുന്നത് അന്നത്തെ കാലത്ത് വംശം നിലനിർത്താനുള്ള ഒരു ‘സാങ്കേതിക വിദ്യ’ (Niyoga Dharma) മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ധാർമ്മികതയിൽ ഇത് വിവാഹേതര ബന്ധമായി (Extramarital Affair) മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടേക്കാം. ഒരു രാജവംശത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനായി സ്ത്രീയുടെ ശരീരം ഒരു പ്രജനന യന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ചരിത്രമാണിത്.

മേനകയും വിശ്വാമിത്രനും: ഹണി ട്രാപ്പിന്റെ പുരാണ രൂപം

വിശ്വാമിത്രന്റെ തപസ്സ് ഇളക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ മേനകയെ അയക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘ഹണി ട്രാപ്പ്’ (Honey Trap) തന്ത്രങ്ങൾക്ക് സമാനമാണ്. ശക്തമായ തപസ്സിലൂടെ ഇന്ദ്രപദവി വിശ്വാമിത്രൻ കൈക്കലാക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന ഇന്ദ്രൻ, ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ അപ്സരസ്സ് മേനകയെ ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കുന്നു. വായുദേവൻ അവളുടെ വസ്ത്രം നീക്കിയതും വിശ്വാമിത്രൻ കാമപരവശനാവുകയും വർഷങ്ങളോളം അവളുമായി രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിൽ ശകുന്തള ജനിക്കുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ തപസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അദ്ദേഹം മേനകയെയും കുഞ്ഞിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് കടന്നുകളയുന്നു.

തന്റെ പദവി നിലനിർത്താൻ ഒരു സ്ത്രീയെ ലൈംഗിക ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമാണിത്. ബന്ധങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാതെ ഓടിപ്പോകുന്ന പുരുഷ മേധാവിത്വത്തിന്റെ മുഖം വിശ്വാമിത്രനിൽ കാണാം. ലൈംഗികതയെ ഒരു ‘വീഴ്ച’യായോ ‘അശുദ്ധി’യായോ കാണുന്ന താപസ സംസ്കാരം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്. ഒരു കുട്ടി ജനിച്ച ശേഷം അതിനെ വഴിയാധാരമാക്കി തന്റെ ‘ആത്മീയ ലക്ഷ്യം’ തേടിപ്പോകുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ് (Abandonment of family).

യയാതിയുടെ കാമതൃഷ്ണയും മകന്റെ യൗവനവും: തലമുറകളിലൂടെയുള്ള ചൂഷണം

പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ‘ജനറേഷൻ ഗ്യാപ്പ്’ കഥയാണിത്. ചന്ദ്രവംശ രാജാവായ യയാതിക്ക് ശുക്രാചാര്യരുടെ ശാപം മൂലം അകാലത്തിൽ വാർദ്ധക്യം ബാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ ലൈംഗിക ആഗ്രഹങ്ങൾ തീർക്കാൻ തനിക്ക് ഇനിയും സാധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ യയാതി, തന്റെ വാർദ്ധക്യം ഏറ്റെടുത്ത് പകരം യൗവനം നൽകാൻ അഞ്ച് പുത്രന്മാരോടും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ആദ്യത്തെ നാല് പുത്രന്മാരും പിതാവിന്റെ ഈ അസ്വാഭാവികമായ ആവശ്യം നിരസിക്കുന്നു. സ്വന്തം പിതാവിന്റെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണകൾക്കായി തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഹോമിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. എന്നാൽ ഏറ്റവും ഇളയ മകനായ പുരു, പിതാവിനോടുള്ള ഭക്തി മൂലം തന്റെ യൗവനം നൽകാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. ആയിരം വർഷത്തോളം പുരുവിന്റെ യൗവനത്തിൽ യയാതി കാമസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. ഒടുവിൽ, “കാമം എന്നത് നെയ്യൊഴിച്ച തീ പോലെയാണ്, അത് ഒരിക്കലും അടങ്ങില്ല” എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാണ് അദ്ദേഹം മകന് യൗവനം തിരിച്ചുനൽകിയത്.

ഇതൊരു വലിയ ‘സൈക്കോളജിക്കൽ അബ്യൂസ്’ (Psychological Abuse) ആണ്. മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാൻ മക്കളെ ഉപകരണമാക്കുന്നതിന്റെ തീവ്രമായ രൂപമാണിത്. ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതി പ്രകാരം, ഒരാളുടെ ശാരീരിക സ്വത്വവും (Physical identity) യൗവനവും മറ്റൊരാൾക്ക് കൈമാറാൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നത് മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണ്. പിതാവിന്റെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണയ്ക്ക് വേണ്ടി മകൻ വന്ധ്യംകരിക്കപ്പെടുന്നതിനോ അല്ലെങ്കിൽ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നതിനോ തുല്യമാണിത്. പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞകൾ എത്രത്തോളം ക്രൂരമായാലും അത് അനുസരിക്കപ്പെടണം എന്ന തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് ഈ കഥ നൽകുന്നത്.

ചന്ദ്രനും താരയും: ഗുരുപത്നി ഗമനവും അധികാര ബലപ്രയോഗവും

ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവവായ ബൃഹസ്പതിയുടെ പത്നിയാണ് താര. തന്റെ ശിഷ്യനായ ചന്ദ്രൻ താരയെ മോഹിക്കുകയും അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ബലാൽക്കാരമായി കൂടെ താമസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ബൃഹസ്പതി തന്റെ പത്നിയെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചെങ്കിലും ചന്ദ്രൻ വഴങ്ങിയില്ല. ഇത് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു യുദ്ധത്തിലേക്ക് (താരകാമയം) നയിച്ചു. ഒടുവിൽ ബ്രഹ്മാവ് ഇടപെട്ട് താരയെ ബൃഹസ്പതിക്ക് തിരിച്ചു നൽകിച്ചു. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും താര ഗർഭിണിയായിരുന്നു. ചന്ദ്രനിൽ താരയ്ക്കുണ്ടായ ആ മകനാണ് ബുധൻ. ബുധനെ തന്റെ മകനായി സ്വീകരിക്കാൻ ബൃഹസ്പതി നിർബന്ധിതനാവുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘അബ്ഡക്ഷൻ’ (Abduction) അഥവാ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലും ലൈംഗിക അടിമത്തവുമാണ്. ഗുരുവിന്റെ പത്നിയെ സ്വന്തമാക്കുക എന്നത് പുരാതന കാലത്ത് വലിയ പാപമായിരുന്നെങ്കിലും, ഇവിടെ സ്ത്രീയുടെ (താരയുടെ) സമ്മതമോ താല്പര്യമോ എവിടെയും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവൾ ഒരു യുദ്ധത്തിന് കാരണമാകുന്ന ‘വസ്തു’വായി മാത്രം മാറുന്നു. ഇന്നത്തെ നിയമവ്യവസ്ഥയിൽ ഇത് ബലാത്സംഗവും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലുമാണ്. കൂടാതെ, അവിഹിത ബന്ധത്തിലൂടെ ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ ഭർത്താവ് നിർബന്ധിതനാകുന്ന സാഹചര്യം ഇന്നത്തെ കുടുംബ നിയമങ്ങളിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിമാറുന്ന ഒന്നാണ്. സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന് മേലുള്ള പുരുഷന്മാരുടെ അധികാര വടംവലിയുടെ നേർച്ചിത്രമാണിത്.

മോഹിനിയും ശിവനും: ലിംഗമാറ്റവും കാമഭ്രാന്തും

അമൃത് വിതരണം ചെയ്യാനായി വിഷ്ണു എടുത്ത പെൺരൂപമാണ് മോഹിനി. എന്നാൽ അസുരന്മാരെ വഞ്ചിക്കാൻ എടുത്ത ഈ രൂപത്തിൽ സാക്ഷാൽ ശിവഭഗവാൻ പോലും ആകൃഷ്ടനായി എന്നതാണ് കഥ. വിഷ്ണുവിന്റെ മോഹിനീരൂപം കണ്ട് കാമപരവശനായ ശിവൻ, പാർവ്വതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും അവളെ പിന്തുടരുകയും ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഈ ലയനത്തിൽ നിന്നാണ് ധർമ്മശാസ്താവ് (അയ്യപ്പൻ) ജനിക്കുന്നത്. രണ്ട് പുരുഷ ചൈതന്യങ്ങൾ ചേർന്നുള്ള ഈ ബന്ധം പുരാണങ്ങളിലെ സങ്കീർണ്ണമായ ലൈംഗികതയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഇതിനെ ഇന്നത്തെ ‘ക്വിയർ’ (Queer) അല്ലെങ്കിൽ ‘ട്രാൻസ്-ലൈംഗികത’യുടെ (Trans-sexuality) പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കാം. വിഷ്ണു ഒരു പുരുഷനാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ (അല്ലെങ്കിൽ രൂപം മാറിയ വിഷ്ണുവിനോട്) ശിവൻ കാമം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘ഹോമോ-ഇറോട്ടിക്കൽ’ (Homo-erotic) വശങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നു. എന്നാൽ, തന്റെ പത്നിയായ പാർവ്വതി നോക്കിനിൽക്കെ മറ്റൊരു രൂപത്തിന് പിന്നാലെ ഓടുന്ന ശിവന്റെ പ്രവൃത്തി ‘പബ്ലിക് ഇൻഡീസെൻസി’ (Public Indecency) ആയോ അല്ലെങ്കിൽ പങ്കാളിയോടുള്ള അവഗണനയായോ ഇന്നു വിലയിരുത്തപ്പെടാം. ദൈവങ്ങൾ പോലും തങ്ങളുടെ കാമത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവരാണെന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ ഒരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

പാണ്ഡുവും മാദ്രിയും: മരണകരമായ രതിമൂർച്ഛ

പാണ്ഡു രാജാവിന് കിന്ദമൻ എന്ന മുനിയുടെ ശാപം ഉണ്ടായിരുന്നു—ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയുമായി ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടാൽ ആ നിമിഷം മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന്. ഈ ശാപം കാരണം വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹം കാമത്തെ അടക്കിനിർത്തി വനത്തിൽ കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഒരു വസന്തകാലത്ത്, മാദ്രിയുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ പാണ്ഡു ശാപത്തെ മറന്നുകൊണ്ട് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. മാദ്രി അദ്ദേഹത്തെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാമഭ്രാന്തനായ പാണ്ഡു അത് കേട്ടില്ല. ശാരീരിക ബന്ധത്തിനിടയിൽ തന്നെ പാണ്ഡു മരിച്ചു വീഴുന്നു. തുടർന്ന് മാദ്രി സതി അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘സൂയിസൈഡൽ സെക്സ്’ (Suicidal Sex) ആയി കാണാം. സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും പങ്കാളിയുടെ വിസമ്മതം വകവെക്കാതെ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു തരം മാനസിക വൈകല്യമായാണ് ഇന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, തന്റെ പ്രവൃത്തി മൂലം മരണം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നിട്ടും പങ്കാളിയെ അതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നത് (മാദ്രിക്ക് ഇത് വലിയ ട്രോമ നൽകുന്നു) ക്രൂരതയാണ്. തന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായ മാദ്രി പിന്നീട് ചിതയിൽ ചാടി മരിക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് പുരുഷന്റെ പിഴവുകൾക്ക് സ്ത്രീ ബലിയാടാവേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

പരാശരനും സത്യവതിയും: മഞ്ഞു മറച്ച ലൈംഗിക അതിക്രമം

യമുനാ നദിയിൽ തോണി തുഴയുന്ന മീൻപിടുത്തക്കാരിയായ സത്യവതിയെ (മത്സ്യഗന്ധിയെ) കണ്ട് പരാശര മുനിക്ക് കാമം തോന്നുന്നു. സൂര്യൻ നോക്കിനിൽക്കെ ബന്ധപ്പെടാൻ സത്യവതിക്ക് മടിയായിരുന്നു. ഉടൻ തന്നെ മുനി തന്റെ തപശക്തിയാൽ അവിടെ കൃത്രിമമായി മഞ്ഞ് (Fog) സൃഷ്ടിക്കുകയും പകലിനെ രാത്രിയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. കന്യകാത്വം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് പേടിച്ച അവൾക്ക് ‘ബന്ധത്തിന് ശേഷവും കന്യകയായിരിക്കും’ എന്ന വരം നൽകി അദ്ദേഹം അവളെ പ്രാപിച്ചു. ഇതിലൂടെയാണ് വ്യാസൻ ജനിക്കുന്നത്. ഉടൻ തന്നെ മുനി അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ക്ലാസിക് ‘പവർ ഇംബാലൻസ്’ (Power Imbalance) ആണ്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാരനും അറിവുള്ളവനുമായ ഒരു മുനി, താഴ്ന്ന ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വഴിയിൽ വച്ച് കണ്ട് പ്രാപിക്കുന്നത് ശുദ്ധമായ ചൂഷണമാണ്. മഞ്ഞ് സൃഷ്ടിച്ച് ചുറ്റുമുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ‘ഡിസെപ്ഷൻ’ (Deception) എന്ന കുറ്റകൃത്യമാണ്. തന്റെ ലക്ഷ്യം കഴിഞ്ഞാലുടൻ സ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നത് ഇന്നത്തെ ‘യൂസ് ആൻഡ് ത്രോ’ സംസ്കാരത്തിന് തുല്യമാണ്. പവിത്രമായി കരുതപ്പെടുന്ന ഋഷിമാർ പോലും ലൈംഗികതയുടെ കാര്യത്തിൽ എത്രത്തോളം അവസരവാദികളായിരുന്നു എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

വിദുരന്റെ ജനനവും ദാസിമാരുടെ ലൈംഗിക ചൂഷണവും

മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും ജ്ഞാനിയായ കഥാപാത്രമായി വിദുരനെ കണക്കാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനത്തിന് പിന്നിൽ അക്കാലത്തെ ദാസിമാർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന കടുത്ത ലൈംഗിക ചൂഷണത്തിന്റെ കഥയുണ്ട്.

വിചിത്രവീര്യന്റെ മരണശേഷം വംശം നിലനിർത്താനായി സത്യവതി തന്റെ ആദ്യപുത്രനായ വ്യാസനെ വിളിക്കുന്നു. അംബികയെയും അംബാലികയെയും വ്യാസൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ ഭയം മൂലം അവർക്ക് യഥാക്രമം ധൃതരാഷ്ട്രരും പാണ്ഡുവും ജനിച്ചു (ഒരാൾ അന്ധനും മറ്റൊരാൾ വിളറിയവനും). ശാരീരിക വൈകല്യമില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടി വേണമെന്ന ആഗ്രഹത്താൽ മൂന്നാമതും വ്യാസനെ അയക്കാൻ സത്യവതി തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ വ്യാസന്റെ രൂപം കണ്ട് ഭയന്ന രാജകുമാരിമാർ തങ്ങൾക്ക് പകരം ഒരു ദാസിയെ വ്യാസന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. ആ ദാസിയിൽ വ്യാസന് ജനിച്ച പുത്രനാണ് വിദുരൻ.

ഇതൊരു ‘പ്രോക്സി സെക്സ്’ (Proxy Sex) ആണ്. രാജകുമാരിമാരുടെ ഭയം മാറ്റാൻ ഒരു ദാസിയെ നിർബന്ധപൂർവ്വം മറ്റൊരാളുടെ അടുത്തേക്ക് അയക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം മനുഷ്യക്കടത്തിനും (Human Trafficking) ബലാത്സംഗത്തിനും തുല്യമാണ്. ദാസിക്ക് അവിടെ ‘സമ്മതം’ (Consent) പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവകാശമില്ല. ഉടമസ്ഥർ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥയായ ഒരു സ്ത്രീയെ ലൈംഗിക ആവശ്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമായ അടിമത്തമാണ്. വിദുരൻ എത്ര ജ്ഞാനിയായിട്ടും ‘ദാസീപുത്രൻ’ എന്ന പേരിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടത്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് കണ്ടിരുന്നത് എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

അംബയുടെ ദുരന്തം: യുദ്ധത്തടവുകാരിയും ലൈംഗിക രാഷ്ട്രീയവും

കാശിരാജാവിന്റെ പുത്രിമാരായ അംബ, അംബിക, അംബാലിക എന്നിവരെ ഭീഷ്മർ സ്വയംവരത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ബലമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ യുദ്ധനീതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.

തന്റെ സഹോദരനായ വിചിത്രവീര്യന് വേണ്ടി ഭീഷ്മർ ഇവരെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ അംബ തനിക്ക് ശാല്വരാജാവുമായി പ്രണയമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭീഷ്മർ അവളെ വിട്ടയച്ചു. പക്ഷേ, മറ്റൊരു പുരുഷൻ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയ സ്ത്രീയെ സ്വീകരിക്കാൻ ശാല്വൻ തയ്യാറായില്ല. തിരിച്ച് ഭീഷ്മരുടെ അടുത്തെത്തിയ അംബയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായതുമില്ല (ബ്രഹ്മചര്യ വ്രതം കാരണം). ഒടുവിൽ ആർക്കും വേണ്ടാത്തവളായി മാറിയ അംബ, തന്റെ ജീവിതം തകർത്ത ഭീഷ്മരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ശിഖണ്ഡിയായി പുനർജനിക്കുന്നു.

ഇതൊരു ‘അബ്ഡക്ഷൻ’ (Abduction) കുറ്റകൃത്യമാണ്. സ്ത്രീകളെ യുദ്ധമുതലായി (War Booty) കാണുന്ന പുരുഷാധിപത്യ മനോഭാവമാണിത്. ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയും പിന്നീട് അവൾക്ക് ‘സാമൂഹികമായ അശുദ്ധി’ (Social Stigma) കൽപ്പിച്ച് മാറ്റിനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് കടുത്ത അനീതിയാണ്. ഭീഷ്മരുടെ ‘വ്രതം’ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തേക്കാൾ വലുതാണെന്ന പുരാണവാദം ഇന്നത്തെ ലിംഗനീതിക്ക് (Gender Justice) നിരക്കാത്തതാണ്. സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിത്വത്തേക്കാൾ അവളുടെ ‘ശുദ്ധി’ക്ക് സമൂഹം നൽകുന്ന അനാവശ്യ പ്രാധാന്യം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്.

ദ്രൗപദിയുടെ വസ്ത്രാക്ഷേപം: പൊതുവിടത്തിലെ ലൈംഗികാതിക്രമം

ചൂതുകളിയിൽ തോറ്റപ്പോൾ സ്വന്തം പത്നിയെ പണയവസ്തുവാക്കി മാറ്റുന്ന ധർമ്മപുത്രന്റെ പ്രവൃത്തി ഇന്നത്തെ ഏതൊരു സാമൂഹിക നിയമപ്രകാരവും ക്രിമിനൽ കുറ്റമാണ്.

രാജസഭയിൽ നൂറുകണക്കിന് പുരുഷന്മാർ നോക്കിനിൽക്കെ ദുശ്ശാസനൻ ദ്രൗപദിയെ വസ്ത്രാക്ഷേപം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. ആർത്തവകാലത്ത് ഏകവസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്ന അവരെ സഭയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് അങ്ങേയറ്റം മൃഗീയമായാണ്. ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും അടക്കമുള്ള ‘ധർമ്മിഷ്ഠർ’ ഇത് കണ്ടുനിന്നു. സ്ത്രീ ഒരു സ്വത്താണെന്നും (Property), അത് ചൂതുകളിയിൽ തോൽപ്പിക്കാവുന്നതാണെന്നുമുള്ള ചിന്താഗതിയാണ് ഇവിടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.

ഇതൊരു ‘പബ്ലിക് ഡിസ്രോബിംഗ്’ (Public Disrobing) അഥവാ പരസ്യമായ ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. പത്നി ഭർത്താവിന്റെ സ്വത്താണെന്ന പ്രാകൃത ബോധമാണ് യുധിഷ്ഠിരനെ ഇതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ഇത് ഗാർഹിക പീഡനവും (Domestic Violence), സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന കുറ്റവുമാണ്. നീതി നടപ്പാക്കേണ്ട സഭ തന്നെ അതിക്രമത്തിന് കൂട്ടുനിൽക്കുന്നത് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമാണ്. അധികാരവും പണവും നിലനിർത്താൻ സ്ത്രീയുടെ അഭിമാനത്തെ ബലികൊടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണിത്.

ഉർവ്വശിയും അർജ്ജുനനും: സമ്മതമില്ലാത്ത ലൈംഗികതയും ശാപവും

സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്സരസ്സായ ഉർവ്വശി അർജ്ജുനനെ മോഹിച്ചെത്തിയപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ അവളെ നിരസിക്കുന്നു. തന്റെ പിതാവായ ഇന്ദ്രന്റെ പത്നിയായി (അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയായി) അവളെ കാണുന്നു എന്നാണ് അർജ്ജുനൻ പറഞ്ഞത്.

തന്റെ ആഗ്രഹം നിരസിച്ചതിൽ ക്രുദ്ധയായ ഉർവ്വശി അർജ്ജുനനെ ‘നപുംസകമായി’ (പേടിത്തൊണ്ടനായി) പോകട്ടെ എന്ന് ശപിച്ചു. ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ ആഗ്രഹം പറയുമ്പോൾ അത് കേൾക്കാത്ത പുരുഷൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്ന വാശിയാണ് ഉർവ്വശി കാണിക്കുന്നത്. ഒരു വർഷക്കാലം അർജ്ജുനന് ബൃഹന്നളയായി കഴിയേണ്ടി വന്നത് ഈ ശാപം മൂലമാണ്.

ഇവിടെ ‘സമ്മതം’ (Consent) എന്ന വിഷയം പുരുഷന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നാണ് വരുന്നത്. ലൈംഗിക താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരാളെ നിർബന്ധിക്കുന്നതും അതിന് വഴങ്ങാത്തപ്പോൾ അയാളെ ശാരീരികമായി ശപിക്കുന്നതും ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ലൈംഗിക പീഡനത്തിന്റെ (Sexual Harassment) പരിധിയിൽ വരും. ലിംഗഭേദമില്ലാതെ ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും തനിക്ക് താല്പര്യമില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങൾ നിരസിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ശാപം എന്നത് ഇവിടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പീഡനത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറുന്നു.

ജമദഗ്നിയും രേണുകയും: സംശയവും ശിരഛേദവും

പരശുരാമന്റെ പിതാവായ ജമദഗ്നി മുനിയുടെ പത്നിയായിരുന്നു രേണുക. പുഴയിൽ വെള്ളം എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഗന്ധർവ്വന്മാരുടെ ജലക്രീഡ കണ്ട് ഒരു നിമിഷം അവളിൽ മോഹം ഉദിച്ചു. ഭാര്യയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പുരുഷനെക്കുറിച്ച് ചിന്ത വന്നുവെന്ന് ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ അറിഞ്ഞ ജമദഗ്നി, ഉടൻ തന്നെ മക്കളോട് അവളുടെ തല വെട്ടാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. മറ്റു മക്കൾ വിസമ്മതിച്ചപ്പോൾ പരശുരാമൻ തന്റെ മഴുവെടുത്ത് സ്വന്തം അമ്മയുടെ തല വെട്ടിമാറ്റി. പിന്നീട് പിതാവ് പ്രീതനായപ്പോൾ വരം ചോദിക്കുകയും അമ്മയെ പുനർജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘ഓണർ കില്ലിംഗ്’ (Honor Killing) ആണ്. കേവലം ഒരു ചിന്തയുടെ പേരിൽ (ശാരീരികമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും) പത്നിയെ കൊല്ലാൻ ഉത്തരവിടുന്നത് അങ്ങേയറ്റം സ്ത്രീവിരുദ്ധമാണ്. സ്ത്രീയുടെ മനസ്സ് പോലും പുരുഷന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം എന്ന വാശിയാണിത്. അമ്മയെ കൊല്ലാൻ മടിയില്ലാത്ത മകൻ എന്നത് ഇന്നത്തെ മനഃശാസ്ത്ര പ്രകാരം കടുത്ത കുറ്റവാളിയാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കാക്കാൻ സ്ത്രീകളെ കൊലപ്പെടുത്തുന്ന ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന ദുരാചാരങ്ങളുടെ വേരുകൾ ഇത്തരം പുരാണ കഥകളിലുണ്ട്.

അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ രാത്രികുരുതി: ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരോടുള്ള കൂട്ടക്കൊല

മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, തന്റെ പിതാവായ ദ്രോണരുടെ വധത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ അശ്വത്ഥാമാവ് നടത്തുന്ന ക്രൂരത പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ‘മാസ് മർഡർ’ (Mass Murder) ആയി കണക്കാക്കാം.

യുദ്ധം അവസാനിച്ച രാത്രിയിൽ, പാണ്ഡവപ്പട ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ അശ്വത്ഥാമാവ് കൃപരോടും കൃതവർമ്മാവിനോടും ചേർന്ന് പാളയത്തിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറുന്നു. യുദ്ധം നിർത്തി വിശ്രമിക്കുന്നവരെ കൊല്ലരുത് എന്ന സാമാന്യ നിയമത്തെ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറക്കത്തിൽ ആയുധമില്ലാതെ കിടന്ന ദൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ, ശിഖണ്ഡി തുടങ്ങിയ പ്രമുഖരെയും ദ്രൗപദിയുടെ അഞ്ച് പുത്രന്മാരെയും (ഉപപാണ്ഡവർ) അശ്വത്ഥാമാവ് അതിക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. വെളിച്ചമില്ലാത്ത രാത്രിയിൽ നടത്തിയ ഈ വേട്ടയാടൽ പുരാണങ്ങളിലെ കറുത്ത അധ്യായമാണ്.

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘കോൾഡ് ബ്ലഡഡ് മർഡർ’ (Cold-blooded Murder) ആണ്. ഇന്നത്തെ യുദ്ധനിയമപ്രകാരം യുദ്ധം നടക്കാത്ത സമയത്തോ, പരിക്കേറ്റവരോ ഉറങ്ങുന്നവരോ ആയ സൈനികരെ കൊല്ലുന്നത് തൂക്കുമരമോ ജീവപര്യന്തമോ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റമാണ്. പ്രതികാരം തീർക്കാൻ പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ (ഉപപാണ്ഡവർ) കൊലപ്പെടുത്തിയത് ഇന്നത്തെ ‘ടെററിസ്റ്റ് അറ്റാക്ക്’ (Terrorist Attack) എന്ന ഗണത്തിൽ വരും. നീതിക്കും ധർമ്മത്തിനും വേണ്ടി നടന്ന യുദ്ധം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മഹാഭാരതത്തിൽ പോലും ഇത്തരം മൃഗീയതകൾ അരങ്ങേറി എന്നത് അധികാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അഭിമന്യു വധം: നിരായുധനെ വളഞ്ഞിട്ടുള്ള ആക്രമണം

പതിനാറു വയസ്സുമാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലനെ, മഹാരഥന്മാരായ ഏഴു പേർ ചേർന്ന് വളഞ്ഞിട്ട് ആക്രമിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തുന്ന സന്ദർഭം. ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട അഭിമന്യുവിന്റെ രഥവും വില്ലും തകർത്ത ശേഷം, ആയുധമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന അവനെ കർണ്ണൻ, ദ്രോണർ, കൃപർ തുടങ്ങിയവർ ചേർന്ന് വളയുന്നു. യുദ്ധനിയമപ്രകാരം ഒരാളെ ഒരാൾ മാത്രമേ നേരിടാവൂ എന്നും, നിരായുധനെ വധിക്കരുതെന്നും നിയമമുണ്ടായിരിക്കെ, എല്ലാ മര്യാദകളും ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അവനെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ഒടുവിൽ ഗദയുമായി പോരാടിയ അഭിമന്യുവിനെ തലക്കടിച്ചു വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു.

ഇതൊരു ‘ഗ്യാങ് ലിഞ്ചിംഗ്’ (Gang Lynching) ആണ്. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു കുട്ടിയെ (Child Soldier) ആയുധമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ക്രൂരമായി കൊല്ലുന്നത് ഇന്നത്തെ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിൽ ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. ധർമ്മയുദ്ധം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നിൽ പോലും നിയമങ്ങൾ സൗകര്യപൂർവ്വം ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് അധികാര വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെയാണ് (Double Standards) കാണിക്കുന്നത്. നിയമങ്ങൾ ദുർബലർക്ക് മാത്രമാണെന്നും ശക്തിയുള്ളവർ അത് ലംഘിക്കുമെന്നുമുള്ള ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക അവസ്ഥയ്ക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ടെന്ന് ഈ കഥ തെളിയിക്കുന്നു.

ശിശുവിനെതിരെയുള്ള ബ്രഹ്മാസ്ത്രം: ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ വധിക്കാനുള്ള ശ്രമം

അശ്വത്ഥാമാവ് പാണ്ഡവ വംശത്തെ മുഴുവനായി നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പ്രയോഗിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പാണ്ഡവരുടെ ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ളതായിരുന്നു.

അർജ്ജുനന്റെ മകനായ അഭിമന്യുവിന്റെ പത്നി ഉത്തര ഗർഭിണിയായിരുന്നു. ആ കുട്ടി ജനിച്ചാൽ പാണ്ഡവ വംശം തുടരും എന്നറിഞ്ഞ അശ്വത്ഥാമാവ്, ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തെ നശിപ്പിക്കാനായി അത്യന്തം മാരകമായ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ഇടപെടൽ മൂലമാണ് ആ കുട്ടി (പരീക്ഷിത്ത്) പിന്നീട് ജീവനോടെ ജനിച്ചത്.

ഇതൊരു ‘ഫെറ്റിസൈഡ്’ (Foeticide) അഥവാ ഭ്രൂണഹത്യക്കുള്ള ശ്രമമാണ്. യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കാത്ത സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ യുദ്ധനിയമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റമാണ്. ഒരു കുട്ടി ജനിക്കുന്നതിന് മുൻപേ അതിനെ കൊന്നു കളയുക എന്ന ക്രൂരമായ മനോഭാവം യുദ്ധവെറിയുടെ പാരമ്യമാണ്. ഇത് ഇന്നത്തെ കാലത്തെ രാസായുധ പ്രയോഗത്തിനോ (Chemical Warfare) അല്ലെങ്കിൽ ആണവായുധം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു തലമുറയെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനോ തുല്യമായി കാണാം.

ജയദ്രഥന്റെ തടഞ്ഞുവെക്കലും സ്ത്രീപീഡന ശ്രമവും

വനവാസകാലത്ത് പാണ്ഡവർ ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി ദ്രൗപദിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ജയദ്രഥൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പാണ്ഡവരുടെ സാന്നിധ്യമില്ലാത്ത സമയം നോക്കി ആശ്രമത്തിലെത്തിയ ജയദ്രഥൻ ദ്രൗപദിയെ മോഹിക്കുകയും അവളെ ബലമായി തന്റെ രഥത്തിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് പാണ്ഡവർ പിന്തുടർന്ന് വന്ന് ജയദ്രഥനെ തോൽപ്പിക്കുകയും ദ്രൗപദിയെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭീമൻ അവനെ കൊല്ലാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും ദുശ്ശളയുടെ ഭർത്താവായതിനാൽ തല മുണ്ഡനം ചെയ്ത് വിട്ടയക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

ഇതൊരു ‘കിഡ്നാപ്പിംഗ്’ (Kidnapping) ആണ്. ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് അങ്ങേയറ്റം ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഭീഷണിയാകുന്ന ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ പുരാണങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ചു വരുന്നത് അക്കാലത്തെ സ്ത്രീകൾ എത്രത്തോളം അരക്ഷിതരായിരുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. പ്രതികാരമായി തല മുണ്ഡനം ചെയ്യുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരാളെ പരസ്യമായി അപമാനിക്കുന്ന (Public Shaming) രീതിയാണ്. ഇത് നിയമം കൈയ്യിലെടുക്കുന്ന പ്രവണതയാണ്.

ഗന്ധാരിയുടെ ശാപം: നിസ്സഹായതയുടെയും ക്രോധത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയം

കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന് ശേഷം തന്റെ നൂറു പുത്രന്മാരും മരിച്ചതറിഞ്ഞ ഗന്ധാരി കൃഷ്ണനെ ശപിക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ വംശം നശിച്ചതുപോലെ കൃഷ്ണന്റെ യാദവ വംശവും പരസ്പരം തല്ലിച്ചത്തു പോകട്ടെ എന്നായിരുന്നു ശാപം.

യുദ്ധം തടയാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അതിന് ശ്രമിക്കാതെ പാണ്ഡവർക്ക് കൂട്ടുനിന്ന കൃഷ്ണനാണ് ഈ നാശത്തിന് ഉത്തരവാദിയെന്ന് ഗന്ധാരി വിശ്വസിച്ചു. മുപ്പത്തിയാറു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം യാദവർ മദ്യപിച്ച് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു പരസ്പരം കൊന്നൊടുങ്ങുകയും കൃഷ്ണൻ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പേറ്റ് മരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘മാസ് ഡെസ്ട്രക്ഷൻ’ (Mass Destruction) ആണ്. ഒരാളുടെ പിഴവിന് അയാളുടെ വംശത്തെ മുഴുവൻ ശിക്ഷിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നീതിക്ക് നിരക്കാത്തതാണ്. ഒരു വംശഹത്യയെ (Genocide) ദൈവികമായ ശാപമായി പുരാണങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. മദ്യപാനവും ആഭ്യന്തര കലഹവും മൂലം ഒരു വലിയ സംസ്കാരം തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക തകർച്ചയുടെ (Social Decay) വലിയൊരു ഉദാഹരണമായി പഠനങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കാം.

സൗഭരി മുനിയും 50 രാജകുമാരിമാരും: മാന്ത്രികമായ ബഹുഭാര്യത്വവും കാമഭ്രാന്തും

സൗഭരി മുനി വർഷങ്ങളോളം വെള്ളത്തിനടിയിൽ തപസ്സു ചെയ്തിരുന്ന ആളായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് മീനുകൾ തമ്മിലുള്ള പ്രണയവും സന്തോഷവും കണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പെട്ടെന്ന് സംസാരജീവിതത്തോടും ലൈംഗികതയോടും മോഹം ജനിച്ചു.

തന്റെ തപസ്സുപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹം മാന്ധാതാവ് രാജാവിന്റെ അടുത്തെത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രിമാരിൽ ഒരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചുതരണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. വൃദ്ധനായ മുനിക്ക് മകളെ നൽകാൻ രാജാവിന് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ മുനി ശപിക്കുമെന്ന് പേടിച്ച്, “ആർക്കാണോ നിങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവൾക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാം” എന്ന് രാജാവ് നിബന്ധന വെച്ചു. ഉടൻ തന്നെ മുനി തന്റെ തപശ്ശക്തിയാൽ സുന്ദരരൂപം പ്രാപിക്കുകയും രാജാവിന്റെ 50 പുത്രിമാരും അദ്ദേഹത്തെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ മത്സരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരെയെല്ലാം വിവാഹം കഴിച്ച മുനി, 50 കൊട്ടാരങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും ഓരോ ഭാര്യയോടൊപ്പവും ഇരിക്കാൻ 50 രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു ‘മാനിപുലേറ്റീവ് പോളിഗാമി’ (Manipulative Polygamy) ആണ്. തപശ്ശക്തി അഥവാ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് പ്രായത്തിന് നിരക്കാത്ത രീതിയിൽ അമ്പത് സ്ത്രീകളെ ഒരേസമയം സ്വന്തമാക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ സ്ത്രീസമത്വത്തിന് (Gender Equality) വിരുദ്ധമാണ്. സൗഭരിയുടെ ഈ പ്രവൃത്തി ഒരു തരം ലൈംഗിക അമിതതാൽപര്യമായി (Hypersexuality) കാണാം. ഒടുവിൽ ഇത്രയേറെ അനുഭവിച്ചിട്ടും തനിക്ക് തൃപ്തി വന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എത്രത്തോളം അനിയന്ത്രിതമാണെന്നും അത് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നുവെന്നും ഈ കഥ കാണിക്കുന്നു.

കണ്ഠു മുനിയും പ്രമ്ലോചയും: സമയബോധമില്ലാത്ത കാമജീവിതം

ഋഷിമാർ കാമത്തിന് അടിമപ്പെടുമ്പോൾ അവർക്ക് സ്വന്തം കടമകളോ സമയമോ പോലും നഷ്ടമാകുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ് കണ്ഠു മുനിയുടെ കഥ.

കണ്ഠു മുനിയുടെ തപസ്സ് ഇളക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ പ്രമ്ലോച എന്ന അപ്സരസ്സിനെ അയച്ചു. മുനി അവളിൽ അനുരക്തനായി. പുരാണമനുസരിച്ച് അദ്ദേഹം അവളോടൊപ്പം 907 വർഷങ്ങളും 6 മാസവും 3 ദിവസവും ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ അവൾക്ക് മടങ്ങിപ്പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഇത്രയും കാലം താൻ അവളുടെ കൂടെയായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നത്. ഒരു ദിവസം പോലെയാണ് തനിക്ക് ഈ കാലയളവ് തോന്നിയതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇതൊരു ‘ലോസ്റ്റ് സെൽഫ്-കൺട്രോൾ’ (Lost Self-control) അവസ്ഥയാണ്. ലൈംഗിക ആസക്തി മൂലം ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ സാമൂഹികവും വ്യക്തിപരവുമായ ബോധം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇത്തരം പ്രവണതകളെ ഒരു തരം അഡിക്ഷൻ (Addiction) ആയി മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ കാണുന്നു. പ്രമ്ലോച ഇവിടെ ഒരു ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിനായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ തന്ത്രവും ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

കൃഷ്ണനും 16,100 കന്യകമാരും: പുനരധിവാസവും അധികാരവും

നരകാസുരനെ വധിച്ച ശേഷം കൃഷ്ണൻ അവന്റെ തടവിലായിരുന്ന പതിനാറായിരത്തോളം സ്ത്രീകളെ മോചിപ്പിക്കുകയും അവരെയെല്ലാം വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.

മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ തടവിൽ കഴിഞ്ഞ സ്ത്രീകളെ സമൂഹം സ്വീകരിക്കില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവർക്ക് സാമൂഹികമായ അന്തസ്സ് നൽകാനാണ് താൻ അവരെ വിവാഹം കഴിച്ചതെന്നാണ് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നത്. എങ്കിലും, ഭഗവാൻ ഓരോ സ്ത്രീക്കും ഓരോ രൂപം പൂണ്ട് അവരോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു എന്നത് ശാരീരികമായ ഒരു ബന്ധത്തെക്കൂടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതൊരു ‘റിലീഫ് ആൻഡ് റീഹാബിലിറ്റേഷൻ’ (Relief and Rehabilitation) പ്രവർത്തനമായി ഭക്തിപരമായി കാണാമെങ്കിലും, സാമൂഹിക നീതിയുടെ കണ്ണിൽ ഇത് സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഒരു സ്ത്രീക്ക് രക്ഷ കിട്ടണമെങ്കിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ‘ഭാര്യ’ എന്ന ലേബൽ വേണം എന്ന ചിന്ത സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതാണ്. ഇത്രയേറെ സ്ത്രീകളെ ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ അന്തഃപുരത്തിൽ താമസിപ്പിക്കുന്നത് ‘ഹാരെം’ (Harem) സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇത് പുരുഷന്റെ പരമാധികാരത്തെയും സ്ത്രീകളുടെ പരോക്ഷമായ അടിമത്തത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

മണ്ഡോദരിയും വിഭീഷണനും: യുദ്ധാനന്തരമുള്ള ദാമ്പത്യം

രാവണന്റെ വധത്തിന് ശേഷം രാവണന്റെ പത്നിയായ മണ്ഡോദരിയെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ വിഭീഷണൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചില രാമായണ പാഠങ്ങളിൽ (പ്രത്യേകിച്ച് അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം) പരാമർശമുണ്ട്.

ലങ്കയുടെ ഭരണം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ രാജ്യത്തെയും രാജ്ഞിയെയും സംരക്ഷിക്കുക എന്ന ചുമതലയുടെ ഭാഗമായാണ് വിഭീഷണൻ ഇത് ചെയ്തത്. ഹനുമാന്റെയും രാമന്റെയും ഉപദേശപ്രകാരമാണ് മണ്ഡോദരി ഇതിന് സമ്മതിച്ചതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.

ഇതൊരു ‘ലിവറേറ്റ് മാരേജ്’ (Levirate Marriage) എന്ന ആചാരമാണ്. തന്റെ സഹോദരന്റെ പത്നിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതി പ്രകാരം അസ്വാഭാവികമായി തോന്നാം. പ്രത്യേകിച്ചും തന്റെ ഭർത്താവിനെ കൊല്ലാൻ സഹായിച്ച ആളോടൊപ്പം തന്നെ ആ സ്ത്രീക്ക് കഴിയേണ്ടി വരുന്നത് മാനസികമായി വലിയൊരു പീഡനമാണ്. സ്ത്രീ വെറുമൊരു ‘സിംഹാസനത്തിന്റെ ഭാഗം’ മാത്രമാണെന്ന ചിന്താഗതിയാണ് ഇതിന് പിന്നിലുള്ളത്.

ബൃഹസ്പതിയും മമതയും: നിർബന്ധിത ലൈംഗികത (Marital Rape / Violation)

ബൃഹസ്പതി തന്റെ സഹോദരനായ ഉതഥ്യന്റെ ഭാര്യ മമതയെ ഗർഭിണിയായിരിക്കുമ്പോൾ പ്രാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കഥ പുരാണങ്ങളിലുണ്ട്. മമത തന്നെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ബൃഹസ്പതി അത് കേട്ടില്ല. മമതയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ശിശു ഇത് തടയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി ആ കുട്ടിയെ ശപിച്ചു. ആ ശാപം മൂലമാണ് ‘ദീർഘതമസ്സ്’ എന്ന അന്ധനായ മുനി ജനിക്കുന്നത്. പിന്നീട് ബൃഹസ്പതിയുടെ ബീജത്തിൽ നിന്ന് ‘ഭരദ്വാജൻ’ ജനിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊരു വ്യക്തമായ ‘സെക്ഷ്വൽ അസ്സൾട്ട്’ (Sexual Assault) ആണ്. ഗർഭിണിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ അവളുടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ പ്രാപിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം അതിക്രൂരമായ കുറ്റമാണ്. സ്വന്തം സഹോദരന്റെ പത്നിയോടുള്ള ഈ പ്രവൃത്തി ഇൻസെസ്റ്റിന്റെയും (Incest) ബലാത്സംഗത്തിന്റെയും പരിധിയിൽ വരുന്നു. ഒരു ദൈവജ്ഞനോ ഗുരുവോ ആയ വ്യക്തി ഇത്തരം ക്രിമിനൽ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്നതായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

അഞ്ജനയും വായുഭഗവാനും: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട സമ്മതവും ദൈവീക ഇടപെടലും

ഹനുമാന്റെ മാതാവായ അഞ്ജനയുടെ കഥ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അല്ലെങ്കിൽ അവളെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തുന്ന ലൈംഗിക ഇടപെടലിന്റെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്.

അഞ്ജന ഒരു വനത്തിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ വായുഭഗവാൻ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി. അഞ്ജന അറിയാതെ തന്നെ വായുഭഗവാൻ അവളെ സ്പർശിക്കുകയും അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേക്ക് തന്റെ ചൈതന്യം നിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്തു. താൻ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അഞ്ജന ഭയപ്പെടുകയും ക്രുദ്ധയാവുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ഇത് ലോകനന്മയ്ക്കായി ഒരു വീരപുത്രൻ ജനിക്കാനാണെന്ന ‘ദൈവീക ന്യായീകരണം’ നൽകി അവളെ ശാന്തയാക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്. ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് ഹനുമാൻ ജനിക്കുന്നത്.

ഇതൊരു ‘നോൺ-കൺസെൻഷ്വൽ’ (Non-consensual) ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ്. ഒരാളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അവരുടെ ശരീരത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നതും ഗർഭിണിയാക്കുന്നതും ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം കടുത്ത കുറ്റകൃത്യമാണ്. ‘ലോകനന്മ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘വിധി’ എന്ന പേരിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന് മേൽ നടത്തുന്ന ഇത്തരം കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ അവളുടെ സ്വയംഭരണാധികാരത്തെ (Bodily Autonomy) നിഷേധിക്കുന്നതാണ്. ഒരു കുട്ടി ജനിക്കണം എന്നത് സ്ത്രീയുടെ താല്പര്യമാകണം എന്ന ഇന്നത്തെ ധാരണയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായി, പുരുഷദേവന്മാരുടെ താല്പര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഒരു മാധ്യമം മാത്രമായി ഇവിടെ സ്ത്രീ മാറുന്നു.

സുലോചനയുടെ ദുരന്തം: യുദ്ധത്തിന്റെ ഇരയാക്കപ്പെട്ട പത്നി

രാവണപുത്രനായ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ (മേഘനാദൻ) പത്നിയാണ് സുലോചന. രാമായണ യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് വധിക്കപ്പെട്ട ശേഷം അവൾ നേരിട്ട അവസ്ഥ യുദ്ധകാലത്തെ സ്ത്രീകളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മൃതദേഹം രാമന്റെ പാളയത്തിലായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മൃതദേഹം തിരിച്ചു ചോദിക്കാൻ സുലോചന രാമന്റെ അടുത്തെത്തുന്നു. എന്നാൽ അവിടെയുള്ള വാനരന്മാരും മറ്റും അവളെ പരിഹസിക്കുകയും സംശയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ലക്ഷ്മണൻ വധിച്ച തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ചിതയിൽ ചാടി അവൾ സതി അനുഷ്ഠിച്ചു. ഭർത്താവ് മരിച്ചാൽ പത്നിക്കും ജീവിതമില്ലെന്ന അന്നത്തെ സാമൂഹിക നിയമം അവളെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.

ഇതൊരു ‘നിർബന്ധിത ആത്മഹത്യ’ (Forced Suicide) അല്ലെങ്കിൽ സതി എന്ന ദുരാചാരത്തിന്റെ ഇരയാക്കപ്പെടലാണ്. യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് പുരുഷന്മാരാണെങ്കിലും അതിന്റെ ആഘാതം അനുഭവിക്കുന്നത് സ്ത്രീകളാണ്. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മൃതദേഹം അന്തസ്സോടെ സംസ്കരിക്കാൻ പോലും ശത്രുപക്ഷത്തോട് യാചിക്കേണ്ടി വരുന്നത് മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണ്. ഭർത്താവിനോടൊപ്പം മരിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു പുണ്യമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ സ്ത്രീയുടെ സ്വതന്ത്രമായ ജീവിതം എന്ന ആശയത്തെ പുരാണം പാടെ തള്ളിക്കളയുന്നു.

ദാക്ഷായണിയും (സതി) ദക്ഷയാഗവും: പിതൃമേധാവിത്വവും ആത്മഹത്യയും

ശിവന്റെ ആദ്യ പത്നിയായ സതി, തന്റെ പിതാവായ ദക്ഷൻ ഭർത്താവിനെ അപമാനിച്ചതിൽ മനംനൊന്ത് യാഗാഗ്നിയിൽ ചാടി മരിക്കുന്ന കഥയാണിത്.

തന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി ശിവനെ വിവാഹം കഴിച്ചു എന്ന കാരണത്താൽ ദക്ഷൻ മകളെയും മരുമകനെയും വെറുത്തിരുന്നു. ഒരു വലിയ യാഗം നടത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം മകളെയും ശിവനെയും ക്ഷണിച്ചില്ല. ക്ഷണമില്ലാതെ അവിടെയെത്തിയ സതിയെ പിതാവ് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അപമാനിച്ചു. ആ അപമാനം സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ അഗ്നിയിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ചു.

ഇതൊരു ‘ഹോണർ സൂയിസൈഡ്’ (Honor Suicide) ആണ്. പിതാവിന്റെയും ഭർത്താവിന്റെയും ഈഗോകൾക്കിടയിൽ പെട്ട് ഒരു സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു. മകളുടെ വികാരങ്ങളേക്കാൾ തന്റെ കുലമഹിമയ്ക്കും വാശിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന പിതാവ് ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതി പ്രകാരം ഒരു മാനസിക പീഡകനാണ്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സ് അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥാനമാനങ്ങളുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന തെറ്റായ ചിന്തയാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്.

ശന്തനുവും ഗംഗയും: നിബന്ധനകളിലെ ക്രൂരത

മഹാഭാരതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ശന്തനു രാജാവ് ഗംഗാദേവിയെ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു നിബന്ധന വെക്കുന്നു—താൻ എന്തു ചെയ്താലും ശന്തനു തടയാൻ പാടില്ല.

ഗംഗ തനിക്ക് ജനിച്ച ഏഴു കുട്ടികളെയും നദിയിൽ എറിഞ്ഞു കൊന്നു. എട്ടാമത്തെ കുട്ടിയെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ശന്തനു തടഞ്ഞു. ഉടൻ തന്നെ ഗംഗ അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. ശപിക്കപ്പെട്ട വസുക്കളായ ആ കുട്ടികളെ മോചിപ്പിക്കാനാണ് താൻ ഇത് ചെയ്തതെന്ന ന്യായീകരണമാണ് നൽകുന്നത്.

ഇതൊരു ‘ഇൻഫാന്റിസൈഡ്’ (Infanticide) അഥവാ ശിശുഹത്യയാണ്. ഏതു വലിയ ആത്മീയ ന്യായീകരണം ഉണ്ടെങ്കിലും, നവജാത ശിശുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം കൊടുംകുറ്റമാണ്. ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ കുട്ടികളെ കൊല്ലുന്നത് തടയാൻ പിതാവിനോട് അനുവാദം വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നതും, അത്തരം ക്രൂരമായ നിബന്ധനകൾ വെച്ച് വിവാഹം കഴിക്കുന്നതും മനുഷ്യത്വത്തിന് നിരക്കാത്തതാണ്. പുരാണങ്ങളിലെ പല കഥകളും വിചിത്രമായ നിബന്ധനകളാൽ (Oaths) കെട്ടിയിടപ്പെട്ടവയാണ്, ഇത് പലപ്പോഴും വലിയ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുന്നു.

ബാലി, സുഗ്രീവൻ, താര: സഹോദരഭാര്യയെ പങ്കുവെക്കൽ

ബാലി മരിച്ചുവെന്ന് കരുതി സുഗ്രീവൻ വാനരരാജ്യം ഭരിക്കുകയും ബാലിയുടെ പത്നിയായ താരയെ സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ബാലി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ സുഗ്രീവനെ തുരത്തി സുഗ്രീവന്റെ പത്നിയായ രുമയെ ബാലി പിടിച്ചെടുത്തു. ഒടുവിൽ ബാലി വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സുഗ്രീവൻ വീണ്ടും താരയെ പത്നിയായി സ്വീകരിച്ചു.

ഇവിടെ രണ്ട് സഹോദരന്മാരും പരസ്പരം പത്നിമാരെ യുദ്ധമുതലായി കൈമാറുന്നത് കാണാം. താരയാകട്ടെ, തന്റെ ഭർത്താവിനെ കൊല്ലാൻ സഹായിച്ച സുഗ്രീവനോടൊപ്പം വീണ്ടും കഴിയേണ്ടി വരുന്നു.

ഇതൊരു ‘ഒബ്ജക്റ്റിഫിക്കേഷൻ’ (Objectification) ആണ്. സ്ത്രീകളെ വെറും സ്വത്തായി (Commodity) കാണുന്ന രീതിയാണിത്. രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ചെടുക്കാം എന്ന പ്രാകൃത ബോധം. താര എന്ന അതിബുദ്ധിമതിയായ സ്ത്രീക്ക് പോലും തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കാൻ അവകാശമില്ലാതെ വരുന്നു.

ശംബൂക വധം: ജാതിവ്യവസ്ഥയും ജ്ഞാനത്തിന്മേലുള്ള വിലക്കും

രാമായണത്തിലെ ഉത്തരകാണ്ഡത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന ശംബൂകന്റെ കഥ, അറിവ് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനെ ഭരണകൂടം എങ്ങനെ നേരിടുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.

ശ്രീരാമന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഒരു ബ്രാഹ്മണ കുമാരൻ അകാലത്തിൽ മരണപ്പെടുന്നു. രാജ്യത്ത് അധർമ്മം നടക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഒരു മുനി രാമനെ അറിയിക്കുന്നു. അന്വേഷണത്തിൽ ശംബൂകൻ എന്ന ശൂദ്രൻ തപസ്സുചെയ്യുന്നത് രാമൻ കണ്ടെത്തുന്നു. അന്നത്തെ ശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് ശൂദ്രർക്ക് തപസ്സുചെയ്യാനോ വേദം അഭ്യസിക്കാനോ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. ‘ധർമ്മം’ സംരക്ഷിക്കാനായി രാമൻ ശംബൂകന്റെ ശിരസ്സറുക്കുന്നു. ഉടൻ തന്നെ മരിച്ച ബ്രാഹ്മണ കുമാരൻ പുനർജീവിക്കുന്നു എന്നാണ് കഥ.

ഇതൊരു ‘കാസ്റ്റ് ബേസ്ഡ് വയലൻസ്’ (Cast-based Violence) അഥവാ ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ പാരമ്യമാണ്. പഠിക്കാനും ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുമുള്ള ഒരാളുടെ മൗലികാവകാശത്തെ തടയുകയും അതിന്റെ പേരിൽ വധശിക്ഷ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നത് ഇന്നത്തെ ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ ജീവന് പകരം മറ്റൊരാളെ കൊല്ലുക എന്നത് ക്രൂരമായ നരബലിക്ക് (Human Sacrifice) തുല്യമാണ്. അറിവ് എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയായിരിക്കണം എന്ന പുരാതനമായ പുരുഷാധിപത്യ-ബ്രാഹ്മണ്യ ചിന്താഗതിയാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്.

ഏകലവ്യന്റെ വിരലും ദ്രോണരും: വിവേചനത്തിന്റെ ഗുരുദക്ഷിണ

മഹാഭാരതത്തിലെ വിഖ്യാതമായ ഈ കഥ, കഴിവുള്ളവനെ തകർക്കാൻ അധികാരം ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

കാട്ടാളനായ ഏകലവ്യൻ ദ്രോണരുടെ പ്രതിമയുണ്ടാക്കി സ്വയം അസ്ത്രവിദ്യ പഠിക്കുന്നു. അർജ്ജുനനേക്കാൾ വലിയ വീരനായി ഏകലവ്യൻ വളരുന്നത് കണ്ട ദ്രോണർ ഭയപ്പെടുന്നു. തന്റെ പ്രിയ ശിഷ്യനായ അർജ്ജുനനെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലാളിയാക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നു. ഏകലവ്യൻ ദ്രോണരെ ഗുരുവായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ദ്രോണർ ഗുരുദക്ഷിണയായി ഏകലവ്യന്റെ വലതു കൈയ്യിലെ പെരുവിരൽ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിരൽ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ ഏകലവ്യന്റെ ആയോധന ജീവിതം അവസാനിച്ചു.

ഇതൊരു ‘അക്കാദമിക് ആൻഡ് സോഷ്യൽ സബോട്ടേജ്’ (Academic and Social Sabotage) ആണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ കരിയർ നശിപ്പിക്കാൻ അധ്യാപകൻ തന്നെ ശ്രമിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം അധാർമ്മികമാണ്. ജാതിയും പദവിയും നോക്കി വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്ന രീതിയും, കഴിവുള്ളവരെ അടിച്ചമർത്തുന്നതും ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക നീതിക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. അർജ്ജുനൻ എന്ന രാജകുമാരന്റെ അധികാരമുറപ്പിക്കാൻ ഏകലവ്യൻ എന്ന ദളിത്/ഗോത്ര വിഭാഗക്കാരൻ ഇരയാക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

മഹിഷാസുര മർദ്ദനവും ലിംഗ രാഷ്ട്രീയവും: വഞ്ചനയിലൂടെയുള്ള വിജയം

ദേവി മഹിഷാസുരനെ വധിക്കുന്നത് തിന്മയുടെ മേലുള്ള നന്മയുടെ വിജയമായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വഞ്ചനയുടെയും ലിംഗപരമായ തന്ത്രങ്ങളുടെയും ഒരു വശമുണ്ട്.

മഹിഷാസുരന് ഒരു പുരുഷനാലും തന്നെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല എന്ന വരമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് മറികടക്കാൻ ദേവന്മാർ ചേർന്ന് ദുർഗ്ഗയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മഹിഷാസുരനെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ട്, കാമം ഉണർത്തി അവനെ വശീകരിച്ച് ചതിയിലൂടെയാണ് ദേവി വധിക്കുന്നത് എന്നാണ് ചില പുരാണങ്ങളിലെ വ്യാഖ്യാനം. ദ്രാവിഡ സംസ്കാരങ്ങളിൽ മഹിഷാസുരനെ ഒരു നീതിമാനായ രാജാവായും, അവനെ വധിക്കാൻ പെണ്ണിനെ ആയുധമാക്കി ദേവന്മാർ നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനയായും ചില പഠനങ്ങൾ ഇതിനെ കാണുന്നു.

ഇതൊരു ‘സെക്ഷ്വൽ ട്രാപ്പിംഗ്’ (Sexual Trapping) ആണ്. ഒരാളുടെ ബലഹീനതയെ (കാമത്തെ) മുതലെടുത്ത് കൊലപാതകം നടത്തുന്നത് ഇന്നത്തെ യുദ്ധനീതിയിൽ പോലും ചർച്ചയാകുന്ന ഒന്നാണ്. കൂടാതെ, ഒരു സ്ത്രീയെ ആയുധമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ദേവന്മാരുടെ പുരുഷാധിപത്യ മനോഭാവവും ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഇതിനെ ആര്യ-ദ്രാവിഡ വംശീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ രൂപകമായും ഇന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ വിശകലനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

ശിഖണ്ഡിയും ഭീഷ്മരും: ലിംഗഭേദവും യുദ്ധനീതിയും

മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിൽ ഭീഷ്മരെ വീഴ്ത്താൻ പാണ്ഡവർ ശിഖണ്ഡിയെ ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദർഭം ലിംഗപരമായ മുൻവിധികളുടെ (Gender Prejudices) ആവിഷ്കാരമാണ്.

സ്ത്രീയുടെ നേർക്ക് ആയുധം പിടിക്കില്ല എന്ന് ഭീഷ്മർ വ്രതമെടുത്തിരുന്നു. ശിഖണ്ഡി മുൻജന്മത്തിൽ അംബ എന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു. ഈ ജന്മത്തിൽ അവൾ ലിംഗമാറ്റം നടത്തി പുരുഷനായി മാറിയ ആളാണ് (Trans-man). ഇത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ, ഭീഷ്മർ അവനെ ഒരു സ്ത്രീയായി മാത്രം കണ്ട് ആയുധം താഴെ വെച്ചു. ആ മറവിൽ നിന്നാണ് അർജ്ജുനൻ ഭീഷ്മരെ അമ്പെയ്ത് വീഴ്ത്തിയത്.

ഇവിടെ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. ഒന്ന്, ഒരു ട്രാൻസ്-വ്യക്തിയെ (Transgender/Trans-man) അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വത്വത്തിൽ അംഗീകരിക്കാതെ ‘അശുദ്ധി’യായോ ‘സ്ത്രീ’യായോ മാത്രം കാണുന്ന ഭീഷ്മരുടെ മനോഭാവം. രണ്ട്, യുദ്ധം ജയിക്കാൻ ഒരാളുടെ ലിംഗസ്വത്വത്തെ ഒരു ‘മറ’യായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പാണ്ഡവരുടെ തന്ത്രം. ഇന്നത്തെ ‘ക്വിയർ സ്റ്റഡീസ്’ (Queer Studies) പ്രകാരം, ശിഖണ്ഡി ഇവിടെ അപമാനിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. യുദ്ധത്തിലെ ‘ധർമ്മം’ എന്നത് ജയിക്കാൻ വേണ്ടി ഏത് തരം താഴ്ന്ന രീതിയും സ്വീകരിക്കാമെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുന്നു.

കർണ്ണനും കവചകുണ്ഡലങ്ങളും: വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ദാനശീലം

കർണ്ണൻ തന്റെ സഹജമായ കവചകുണ്ഡലങ്ങളുമായി ജനിച്ചവനാണ്. അത് ഉള്ളിടത്തോളം കാലം അവനെ ആർക്കും കൊല്ലാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

അർജ്ജുനന്റെ പിതാവായ ഇന്ദ്രൻ, ബ്രാഹ്മണ വേഷം ധരിച്ച് കർണ്ണന്റെ അടുത്തെത്തി ദാനമായി അവന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കർണ്ണൻ അത് ദാനമായി നൽകിയാൽ അവൻ മരിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഇന്ദ്രൻ അത് ചോദിച്ചു. തന്റെ മകന്റെ വിജയത്തിനായി മറ്റൊരുവനെ നിരായുധനാക്കി മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവീഴ്ത്തുന്ന ദേവരാജാവിന്റെ പ്രവൃത്തി.

ഇതൊരു ‘ഫ്രോഡ്’ (Fraud) അല്ലെങ്കിൽ വഞ്ചനയാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ സുരക്ഷാ കവചം ചതിയിലൂടെ തട്ടിയെടുക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ക്രിമിനൽ കുറ്റമാണ്. അധികാര വർഗ്ഗവും ദൈവങ്ങളും തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ നിയമങ്ങളെയും നീതിയെയും എങ്ങനെ കാറ്റിൽ പറത്തുന്നു എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണിത്. കർണ്ണൻ എന്ന ‘സൂതപുത്രൻ’ ഇവിടെ നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവനായി മാറുന്നു.

ഖാണ്ഡവ വനം ദഹിപ്പിക്കൽ: പരിസ്ഥിതി വംശഹത്യയും വംശനാശവും

മഹാഭാരതത്തിലെ ആദിപർവ്വത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ഖാണ്ഡവ ദഹനം, ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു ഭീകരമായ ‘ഇക്കോസൈഡ്’ (Ecocide) അഥവാ പരിസ്ഥിതി കൂട്ടക്കൊലയായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ. അർജ്ജുനനും കൃഷ്ണനും ചേർന്ന് അഗ്നിദേവന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ ഒരു വനം മുഴുവൻ ചുട്ടുകരിച്ച കഥയാണിത്.

അഗ്നിദേവന് അജീർണ്ണം ബാധിച്ചപ്പോൾ ഖാണ്ഡവ വനം ഭക്ഷിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ആ വനത്തിൽ ഇന്ദ്രന്റെ സുഹൃത്തായ തക്ഷകൻ എന്ന പാമ്പ് താമസിച്ചിരുന്നതിനാൽ, അഗ്നി ജ്വലിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ച് അത് കെടുത്തിയിരുന്നു. ഇതിന് പരിഹാരമായി അർജ്ജുനനും കൃഷ്ണനും ചേർന്ന് വനത്തിന് ചുറ്റും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഒരു ശരകൂടം തീർത്തു, ഒരു തുള്ളി മഴ പോലും താഴെ വീഴാത്ത വണ്ണം. തുടർന്ന് വനത്തിന് തീയിട്ടു. വനത്തിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, സർപ്പങ്ങൾ, ആദിവാസികൾ (നാഗന്മാർ) എന്നിവർ പുറത്തേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അർജ്ജുനൻ അവരെയെല്ലാം അമ്പെയ്ത് തീയിലേക്ക് തന്നെ തള്ളിയിട്ടു. കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി പറക്കാൻ ശ്രമിച്ച പക്ഷികളെപ്പോലും അദ്ദേഹം വെറുതെവിട്ടില്ല. മയൻ എന്ന ശില്പിയും കുറച്ച് സർപ്പങ്ങളും ഒഴികെ ആ വനത്തിലെ സകല ജീവജാലങ്ങളും വെന്തുമരിച്ചു.

ഇതൊരു ‘എൻവയൺമെന്റൽ ക്രൈം’ (Environmental Crime) ആണ്. ഒരു പുതിയ രാജ്യം (ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം) പണിയാൻ വേണ്ടി പ്രകൃതിയെയും അതിലെ അസംഖ്യം ജീവജാലങ്ങളെയും നിഷ്ക്കരുണം കൊന്നൊടുക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ വന്യജീവി സംരക്ഷണ നിയമങ്ങൾക്കും (Wildlife Protection Act) മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമാണ്. വികസനത്തിന് വേണ്ടി പരിസ്ഥിതിയെ ബലികൊടുക്കുന്ന ഇന്നത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് ചിന്താഗതിയുടെ പുരാതന രൂപമാണിത്. നിസ്സഹായരായ ജീവികളെയും വനവാസികളെയും ചുട്ടുകൊല്ലുന്നത് ‘യുദ്ധക്കുറ്റ’ത്തിന് (War Crime) തുല്യമാണ്. കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകി എന്നത് പുരാണങ്ങളിലെ നായക സങ്കല്പങ്ങൾ പോലും എത്രത്തോളം ക്രൂരമാകാം എന്ന് കാണിക്കുന്നു.

ബലിചടങ്ങുകളിലെ ക്രൂരത: അശ്വമേധവും നരബലിയും

യാഗങ്ങളുടെയും ഹോമങ്ങളുടെയും പേരിൽ പുരാണങ്ങളിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്ന മൃഗബലികളും അപൂർവ്വമായി കാണുന്ന നരബലികളും ഇന്നത്തെ ധാർമ്മികതയ്ക്ക് (Ethical standards) നിരക്കാത്തവയാണ്.

അശ്വമേധ യാഗം പുരാണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വലിയ അധികാര പ്രകടനമാണ്. ഒരു കുതിരയെ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ അലയാൻ വിടുകയും, അതിനെ ആരും തടഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ രാജാവിന്റെ അധികാരം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു. യാഗത്തിന്റെ അവസാനം ആ കുതിരയെ അതിക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ചില പാഠഭേദങ്ങളിൽ, കുതിരയുടെ ശവത്തോടൊപ്പം പട്ടമഹിഷി (മുഖ്യ പത്നി) ഒരു രാത്രി ശയിക്കണം എന്ന വിചിത്രമായ ആചാരവും (Horse Sacrifice Ritual) പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് ലൈംഗികവും ശാരീരികവുമായ വലിയൊരു വൈകൃതമായാണ് ഇന്നു കാണപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, സുനശ്ശേഫന്റെ കഥയിൽ സ്വന്തം മകന് പകരം മറ്റൊരു കുട്ടിയെ വാങ്ങി ബലി നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പിതാവിനെയും നാം കാണുന്നു.

ഇതൊരു ‘അനിമൽ ക്രൂരത’ (Animal Cruelty) ആണ്. മൃഗങ്ങളെ ദൈവപ്രീതിക്കായി അല്ലെങ്കിൽ അധികാര പ്രദർശനത്തിനായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നത് ഇന്നത്തെ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമാണ്. കുതിരയുടെ ശവത്തോടൊപ്പം രാജ്ഞി കഴിയണം എന്ന ആചാരം സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെയും ലൈംഗിക വൈകൃതത്തിന്റെയും അങ്ങേയറ്റമാണ്. ഭക്തിയുടെ പേരിൽ നടത്തുന്ന ഇത്തരം ‘ബ്ലഡ് റിച്വലുകൾ’ (Blood Rituals) മനുഷ്യനിലെ ഹിംസയെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വന്തം മകനെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളുടെ മകനെ ബലി നൽകാൻ തയ്യാറാകുന്നത് ‘ഹ്യൂമൻ സാക്രിഫൈസ്’ (Human Sacrifice) അഥവാ കൊലപാതകമായി മാത്രമേ ഇന്ന് കാണാൻ കഴിയൂ.

ദക്ഷന്റെ യാഗത്തിലെ പശുഹിംസ

ദക്ഷയാഗത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവിടെ നടന്ന ഹിംസകളെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ശിവനെ അപമാനിക്കാൻ വേണ്ടി നടത്തിയ ആ യാഗത്തിൽ അസംഖ്യം മൃഗങ്ങൾ ബലി നൽകപ്പെട്ടതായാണ് പരാമർശം.

യാഗം എന്നത് രക്തരഹിതമായ ഒരു കർമ്മമാണെന്ന് ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾ പിന്നീട് വാദിച്ചെങ്കിലും, പുരാതന പുരാണങ്ങളിൽ രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു. ദക്ഷൻ തന്റെ അഹങ്കാരത്തിനായി നടത്തിയ യാഗത്തിൽ മൃഗങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ശിവൻ ക്രുദ്ധനായി എന്നാണ് ഒരു വ്യാഖ്യാനം. ഒടുവിൽ വീരഭദ്രൻ വന്ന് ദക്ഷന്റെ തല വെട്ടി യാഗാഗ്നിയിൽ എറിഞ്ഞു. പിന്നീട് ഒരു ആടിന്റെ തല വെച്ച് ദക്ഷനെ പുനർജീവിപ്പിച്ചു.

ദൈവപ്രീതിക്കായി മറ്റു ജീവനുകളെ ബലികൊടുക്കുന്ന ഈ രീതിയെ ‘റിലീജിയസ് വയലൻസ്’ (Religious Violence) എന്ന് വിളിക്കാം. തന്റെ ശത്രുവിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ മൃഗങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കുന്നത് അധികാര വർഗ്ഗത്തിന്റെ വിനോദമായിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉടലിൽ മൃഗത്തിന്റെ തല വെച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നത് (Organ Transplant പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും) പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്കെതിരായ വൈകൃതമായാണ് ഇന്നു കാണുന്നത്.

ഗരുഡപുരാണത്തിലെ ശിക്ഷാവിധികൾ: പീഡനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ്

ഗരുഡപുരാണം എന്നത് മരണാനന്തര ശിക്ഷകളെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇതിൽ വിവരിക്കുന്ന ശിക്ഷാരീതികൾ ഇന്നത്തെ ‘ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ്’ (Human Rights) ലംഘനങ്ങളുടെ പാരമ്യമാണ്.

കള്ളം പറയുന്നവന്റെ നാവ് അറുക്കുക, പരസ്ത്രീ ഗമനം നടത്തുന്നവനെ ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പ് പ്രതിമയെ ആലിംഗനം ചെയ്യിക്കുക (തപ്ത കുംഭം), എണ്ണയിലിട്ട് വറുക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിവരണങ്ങൾ ഭീതിജനകമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകളുടെ പാതിവ്രത്യം ലംഘിക്കപ്പെട്ടാൽ അവർക്ക് നൽകുന്ന ശിക്ഷകൾ പുരുഷന്മാരുടേതിനേക്കാൾ കഠിനമാണ്.

ഇതൊരു ‘സാഡിസ്റ്റിക് പണിഷ്മെന്റ്’ (Sadistic Punishment) രീതിയാണ്. തെറ്റ് തിരുത്താനല്ല, മറിച്ച് വേദന നൽകാനാണ് ഈ ശിക്ഷകൾ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇത്തരം ശിക്ഷാ രീതികൾ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ (Torture Laws) പ്രകാരം നിരോധിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. ഭയം ഉപയോഗിച്ച് ഭരിക്കുക എന്ന സ്വേച്ഛാധിപത്യ ശൈലിയാണ് ഗരുഡപുരാണം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത്.

മറ്റുള്ളവ

പറഞ്ഞാൽ തീരാത്തത്ര കഥകൾ ഇനിയുമുണ്ട്. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ ഒരു 50 എണ്ണം കൂടി താഴെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. സനാതനമായ കഥാസമുദ്രങ്ങളിലൂടെ നാം നടത്തിയ ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നത് കേവലം ഭക്തിയുടെ തീരത്തല്ല, മറിച്ച് കടുത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ മുനമ്പിലാണ്. പുരാണങ്ങൾ എന്നത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാമൂഹിക ബോധത്തെയും ഭാവനകളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണാടിയാണ്. അതിൽ തെളിയുന്ന നായകബിംബങ്ങൾക്കും ദൈവീക അവതാരങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ മനുഷ്യസഹജമായ ബലഹീനതകളുടെയും, അതിക്രമങ്ങളുടെയും, അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും കറുത്ത പാടുകളുണ്ട്. ഈ പഠനത്തിലൂടെ നാം കണ്ടത്, സ്ത്രീയുടെ ശരീരവും മനസ്സും പുരുഷന്റെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും ആവശ്യങ്ങൾക്കായി എങ്ങനെ ചരക്കുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും, യുദ്ധത്തിന്റെ പേരിലും തപസ്സിന്റെ പേരിലും നൈതികത എങ്ങനെ കാറ്റിൽപ്പറത്തപ്പെട്ടുവെന്നുമാണ്.

“സനാതനം” എന്നാൽ മാറ്റമില്ലാത്തത് എന്നാണർത്ഥം. എന്നാൽ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഇത്തരം സാമൂഹിക വൈകൃതങ്ങളെയും വിവേചനങ്ങളെയും ‘സനാതന ധർമ്മം‘ എന്ന ലേബലിൽ ഇന്നും അന്ധമായി പുലർത്തണം എന്ന പിടിവാശി അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമാണ്. കാലഹരണപ്പെട്ട നിയമങ്ങളെയും സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ ആചാരങ്ങളെയും വർത്തമാനകാലത്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മനുഷ്യപുരോഗതിയെ പിന്നോട്ട് വലിക്കലാണ്. പുരാണങ്ങൾ നൽകുന്ന ധർമ്മബോധം കാലത്തിന് അനുസൃതമായി പരിഷ്കരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ഭൂതകാലത്തിലെ അക്രമങ്ങളെ ‘ലീലകൾ’ എന്ന പേരിൽ ന്യായീകരിക്കുന്നതും, വിവേചനങ്ങളെ ‘വിധി’ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതും ആധുനിക ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്കും മാനവികതയ്ക്കും നിരക്കാത്തതാണ്. ചരിത്രത്തിലെ പിഴവുകളെ തിരിച്ചറിയുകയും അവ ആവർത്തിക്കപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഒരു സമൂഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ സാംസ്കാരികമായി വളരുന്നത്. പുരാണങ്ങളിലെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുന്നത് അവയെ നശിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ആ കഥകൾക്കുള്ളിലെ പച്ചയായ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാനും, ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് സ്നേഹത്തിലും നീതിയിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ ധർമ്മസംഹിത കെട്ടിപ്പടുക്കാനും വേണ്ടിയാണ്.