ദശരഥ ജാതകം

ദശരഥ ജാതകംദശരഥ ജാതകം ബൗദ്ധ ജാതകകഥകളിലെ ഒരു പ്രധാന കഥയാണ്, ഗൗതമ ബുദ്ധന്റെ മുൻജന്മത്തെ വിവരിക്കുന്നത്. ഇത് രാമായണത്തിന്റെ ബൗദ്ധ പതിപ്പ് എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, പാലി ത്രിപിടകത്തിലെ ഖുദ്ദക നികായത്തിൽ (ജാതക അഥവനികയം) കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് രാമകഥയുടെ ഏറ്റവും പഴയ രൂപമായി പണ്ഡിതന്മാർ കണക്കാക്കുന്നു, ബ്രഹ്മണാധിപത്യ സൂചനകൾ ഇതിൽ കുറവാണ്. BC 6-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബൗദ്ധ സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണിത്, രാമനാമത്തിന്റെ ആദ്യ രേഖയായി കരുതപ്പെടുന്നു. ദശരഥ ജാതകം ബൗദ്ധ ജാതകകഥകളിലെ 461-ാമത്തെ കഥയാണ്. ഭാരതീയ ഇതിഹാസങ്ങളിൽ രാമനും രാവണനും ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായി വാഴ്ത്തപ്പെടുമ്പോൾ, ബൗദ്ധ സാഹിത്യം ഇവരെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വാല്മീകി രാമായണം ഒരു യുദ്ധകാവ്യമായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ബൗദ്ധ പാഠങ്ങൾ ഇവരെ ജ്ഞാനാന്വേഷികളായ ‘ബോധിസത്വന്മാരായി’ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

രാമപണ്ഡിതന്റെ ധർമ്മവിചാരം

ബുദ്ധന്റെ പൂർവ്വജന്മ കഥകൾ വിവരിക്കുന്ന ‘പാലി ജാതക‘ കഥകളിലെ സുപ്രധാനമായ ഒന്നാണ് ദശരഥ ജാതകം. ഥേരവാദ ബുദ്ധമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥമായ ‘ഖുദ്ദക നികായ’യിലാണ് ഇത് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

  • രക്തബന്ധവും രാജ്യവും: വാരണാസിയിലെ രാജാവായിരുന്ന ദശരഥന്റെ മക്കളായിരുന്നു രാമപണ്ഡിതനും ലക്ഷ്മണനും സീതയും. ഇവിടെ സീത രാമന്റെ സഹോദരിയാണ്. രക്തശുദ്ധി നിലനിർത്താൻ സഹോദരങ്ങൾ വിവാഹം കഴിക്കുന്ന പൗരാണിക ‘ശാക്യ’ വംശപാരമ്പര്യമാണ് ഇതിൽ നിഴലിക്കുന്നത്.

  • വനവാസം: വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ കയ്കേയിയുടെ ക്രൂരതയ്ക്ക് പകരം, മക്കൾക്ക് കൊട്ടാരത്തിൽ അപകടം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന പിതാവ് അവരെ ഹിമാലയത്തിലേക്ക് സുരക്ഷിതരായി അയക്കുന്നതായാണ് ഇതിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്.

  • സ്ഥിതിപ്രജ്ഞനായ രാമൻ: പിതാവിന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടിട്ടും ലവലേശം ചഞ്ചലപ്പെടാത്ത രാമപണ്ഡിതൻ അനിത്യതയെ (Impermanence) കുറിച്ചുള്ള ബുദ്ധദർശനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “ജനിച്ചവർ മരിക്കും എന്നത് പ്രകൃതിനിയമം, അതിൽ വിലപിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല.”

  • ഥേരവാദം (Theravāda) ബുദ്ധമതത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ വിഭാഗമാണ്, “മൂപ്പന്മാരുടെ പാത” എന്നർത്ഥം വരുന്നത്. ഇത് പ്രാചീന ബുദ്ധന്റെ ഉപദേശങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക പാരമ്പര്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കേരളത്തിലെ ചില ബുദ്ധമത ചരിത്രപരമായ സ്ഥലങ്ങളും പഠനങ്ങളും ഥേരവാദ പാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്-കേരള ബുദ്ധ ചരിത്രത്തിൽ.

വനവാസം പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങിയെത്തിയ രാമനും സീതയും 16,000 വർഷം നീതിപൂർവ്വം രാജ്യം ഭരിച്ചുവെന്ന് കഥ അവസാനിക്കുന്നു. ഇവിടെ രാവണനോ യുദ്ധമോ ഇല്ല; മറിച്ച് ധർമ്മനിഷ്ഠയായ ഒരു ഭരണക്രമം (Ram Rajya in Buddhist perspective) മാത്രമാണുള്ളത്.

ലങ്കാവതാര സൂത്രം: രാവണൻ എന്ന മഹാമതി

മഹായാന ബുദ്ധമതത്തിലെ അതിഗഹനമായ ദാർശനിക ഗ്രന്ഥമാണ് ലങ്കാവതാര സൂത്രം. ഇതിൽ രാവണൻ ഒരു രാക്ഷസ രാജാവല്ല, മറിച്ച് ബുദ്ധശിഷ്യനും ജ്ഞാനിയുമാണ്. മഹായാന ബുദ്ധമതത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും എന്നാൽ സുന്ദരവുമായ ദർശനങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥമാണ് ലങ്കാവതാര സൂത്രം. ഇതിലെ ആദ്യ അധ്യായം പൂർണ്ണമായും രാവണനും ബുദ്ധനും തമ്മിലുള്ള സംവാദമാണ്. നമ്മുടെ ഇതിഹാസങ്ങൾ എപ്പോഴും നമുക്ക് പറഞ്ഞുതന്നത് രാമ-രാവണ യുദ്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിന്റെ ചരടുപിടിച്ച് പുറകോട്ട് പോയാൽ, പൗരാണിക ബൗദ്ധ ഗ്രന്ഥമായ ‘ലങ്കാവതാര സൂത്രത്തിൽ’ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രാവണനെ നമുക്ക് കാണാം. അവിടെ രാവണൻ ഒരു വില്ലനല്ല, മറിച്ച് അറിവിനായി ദാഹിക്കുന്ന ഒരു മഹാപണ്ഡിതനാണ്. ബുദ്ധൻ നൽകിയ ഉപദേശങ്ങളിലൂടെ രാവണൻ കണ്ടെത്തിയ ആ വലിയ സത്യം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്: “ചിത്തമാത്ര” (Mind-Only).

ചിത്തമാത്ര ദർശനം

ലങ്കയിലെ മലയ പർവ്വതത്തിൽ ബുദ്ധൻ എത്തിയപ്പോൾ രാവണൻ തന്റെ പുഷ്പക വിമാനത്തിൽ അവിടെയെത്തുകയും ഗഹനമായ ആത്മീയ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “ലോകം സത്യമാണോ അതോ വെറുമൊരു സ്വപ്നമാണോ?” എന്ന രാവണന്റെ ചോദ്യത്തിന് ബുദ്ധൻ നൽകിയ മറുപടിയാണ് ‘ചിത്തമാത്ര’ (Mind-Only). നാം കാണുന്ന പുറംലോകം മനസ്സിന്റെ വെറും പ്രതിഫലനം മാത്രമാണെന്ന് രാവണൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഹൈന്ദവ പുരാണങ്ങളിൽ രാവണന്റെ പത്തു തലകൾ അഹങ്കാരമായി കാണുമ്പോൾ, ബുദ്ധമതം അതിനെ ‘ദശ പാരമിതകളായി’ (പത്ത് ഉന്നത ഗുണങ്ങൾ) വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. ദാനം, ശീലണം, ക്ഷമ, വീര്യം തുടങ്ങിയ പത്ത് ഗുണങ്ങളിൽ പൂർണ്ണത നേടിയ ‘ബോധിസത്വ മഹാമതി’ എന്നാണ് ലങ്കാവതാര സൂത്രം രാവണനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

1. രാവണന്റെ ആമുഖം: അറിവിനായുള്ള ദാഹം

ലങ്കയിലെ മലയ പർവ്വതത്തിലേക്ക് ബുദ്ധൻ എഴുന്നള്ളുമ്പോൾ, രാവണൻ തന്റെ രാജകീയ പ്രതാപങ്ങളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് ഒരു സാധാരണ ജിജ്ഞാസുവായിട്ടാണ് അവിടെ എത്തുന്നത്. അദ്ദേഹം ബുദ്ധനെ ഇപ്രകാരം സ്തുതിക്കുന്നു:

“പ്രഭോ, അവിടുന്ന് ലോകത്തിന്റെ ചിത്തത്തെ അറിയുന്നവനാണ്. പുറമെ കാണുന്ന ഈ നശ്വരമായ ലോകത്തിന് അപ്പുറം ശാശ്വതമായ ഒരു സത്യമുണ്ടോ?”

രാവണന്റെ ഈ ചോദ്യം കേവലം ഒരു രാജാവിന്റേതല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം തേടുന്ന ഒരു തത്ത്വചിന്തകന്റേതാണ്.

2. മായക്കാഴ്ചയും യാഥാർത്ഥ്യവും (The Illusion of Reality)

ബുദ്ധൻ ലങ്കയിൽ വെച്ച് രാവണന് ഒരു വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ദർശനം നൽകുന്നു. പെട്ടെന്ന് രാവണൻ തന്റെ ചുറ്റും കോടിക്കണക്കിന് ലങ്കാനഗരങ്ങളും ഓരോ നഗരത്തിലും ബുദ്ധൻ ധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്നതായും കാണുന്നു. എന്നാൽ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അവയെല്ലാം അന്തർദ്ധാനം ചെയ്തു.

ഈ അനുഭവത്തിലൂടെ ബുദ്ധൻ രാവണനെ പഠിപ്പിച്ച പാഠം ഇതായിരുന്നു: “സ്വചിത്ത ദൃശ്യമാത്ര” (Everything is only what the mind perceives). നമ്മൾ കാണുന്ന ലോകം നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു സിനിമ (Projection) മാത്രമാണ്. സ്വർണ്ണ ലങ്ക പോലും മനസ്സിന്റെ സൃഷ്ടിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം രാവണനിലെ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതായി.

3. രാവണന്റെ പത്ത് ദാർശനിക ചോദ്യങ്ങൾ

രാവണൻ ബുദ്ധനോട് ചോദിക്കുന്ന പത്ത് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ ഇവയാണ്. ഇതിനെയാണ് പിന്നീട് ‘രാവണന്റെ പാരമിതകൾ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്:

  • നിത്യാനിത്യ വിചാരം: പദാർത്ഥങ്ങൾ ശാശ്വതമാണോ അതോ താൽക്കാലികമാണോ?

  • പ്രജ്ഞയുടെ സ്വഭാവം: അറിവ് എന്നത് മനസ്സിന് പുറത്തുള്ളതാണോ അതോ അകത്തുള്ളതാണോ?

  • നിർവ്വാണം: ജനന-മരണ ചക്രത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയാണ് മോചനം സാധ്യമാകുന്നത്?

  • ശൂന്യത: എല്ലാ വസ്തുക്കളും ‘ശൂന്യമാണോ’?

  • ചിത്തവൃത്തി: മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കാം?

4. ബുദ്ധന്റെ മറുപടി: ആത്മീയ വിപ്ലവം

ബുദ്ധൻ രാവണന് നൽകിയ ഉപദേശത്തിന്റെ സാരം ‘വിജ്ഞാനവാദം’ (Yogacara school of thought) ആണ്.

  1. ദ്വൈതഭാവം വെടിയുക: ശത്രു-മിത്രം, സുഖം-ദുഃഖം, രാമൻ-രാവണൻ എന്നീ വേർതിരിവുകൾ മനസ്സിന്റെ കല്പിത രൂപങ്ങളാണ്. ഇവയ്ക്ക് അപ്പുറം നിൽക്കുന്ന ‘അദ്വൈതമായ’ (Non-dual) അവസ്ഥയാണ് ബോധിസത്വ പദം.

  2. പത്തു പാരമിതകളുടെ പൂർണ്ണത: രാവണന്റെ പത്ത് തലകൾ ബുദ്ധൻ വിവരിച്ച പത്ത് ഗുണങ്ങളായി (ദാനം, ശീലം, ക്ഷമ തുടങ്ങിയവ) മാറുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ രാജാവിൽ നിന്ന് ‘മഹാമതി’ എന്ന ബോധിസത്വനായി ഉയരുന്നു.

5. രാവണൻ: ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യത്തിലെ ‘മഹാമതി’

ഈ സൂത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ രാവണനെ “മഹാമതി ബോധിസത്വൻ” എന്നാണ് ബുദ്ധൻ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. രാവണൻ തന്റെ അജ്ഞാനം നീങ്ങി, പരമമായ സത്യത്തെ ദർശിച്ചവനായി മാറുന്നു. ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി അധ്വാനിക്കുന്ന ഒരു ദിവ്യ പുരുഷനാണ്. രാവണൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ വധിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിലെ അജ്ഞാനത്തെ ജ്ഞാനം കൊണ്ട് പരിവർത്തിപ്പിക്കുകയാണ് ബുദ്ധൻ ചെയ്യുന്നത്. വാളെടുത്ത് യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന രാമനേക്കാൾ, അറിവുകൊണ്ട് അജ്ഞാനത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന രാവണനാണ് ബൗദ്ധ ദർശനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ശോഭിക്കുന്നത്. ലങ്കാവതാര സൂത്രത്തിൽ ബുദ്ധൻ രാവണന് നൽകിയ ‘ചിത്തമാത്ര’ (Mind-Only) എന്ന ദർശനം ആധുനിക ജീവിതത്തിലെ സംഘർഷങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും മാനസിക സമാധാനം കണ്ടെത്താനും ഒരുവനെ സഹായിക്കുന്നു.

ചിത്തമാത്ര ദർശനം: ആധുനിക ജീവിതത്തിലെ പ്രായോഗിക പാഠങ്ങൾ

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ സങ്കടങ്ങൾക്കും സന്തോഷങ്ങൾക്കും കാരണം പുറംലോകമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം മനസ്സാണെന്ന വിപ്ലവകരമായ തിരിച്ചറിവാണ് ‘ചിത്തമാത്ര’ ദർശനം. ലങ്കാവതാര സൂത്രത്തിൽ രാവണൻ തന്റെ അഹങ്കാരത്തെ വെടിഞ്ഞത് ഈ സത്യം ഗ്രഹിച്ചപ്പോഴാണ്. ഇതിനെ നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിൽ എപ്രകാരം പ്രയോഗിക്കാം എന്ന് നോക്കാം:

1. കാഴ്ചപ്പാടിലെ മാറ്റം (Perspective is Reality)

നമ്മൾ കാണുന്ന ലോകം പദാർത്ഥങ്ങളാലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ചിന്തകളാലാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

  • ഉദാഹരണം: ഒരേ മഴ ഒരാൾക്ക് ആനന്ദവും മറ്റൊരാൾക്ക് അസ്വസ്ഥതയും നൽകുന്നു. മഴ ഒന്നാണെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ പ്രതിഫലനം വ്യത്യസ്തമാണ്.

  • പാഠം: ലോകത്തെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പവും ശാശ്വതവുമായ വഴി നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിനെ മാറ്റുക എന്നതാണ്.

2. ലേബലുകൾ ഉപേക്ഷിക്കുക (Letting go of Labels)

രാവണൻ തന്റെ ശത്രുക്കളെയും മിത്രങ്ങളെയും ഒരുപോലെ കാണാൻ തുടങ്ങിയത് ‘ചിത്തമാത്ര’ പഠിച്ചപ്പോഴാണ്. നമ്മൾ പലപ്പോഴും വ്യക്തികളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും ‘നല്ലത്’ എന്നും ‘ചീത്ത’ എന്നും തരംതിരിക്കുന്നു. ഈ ലേബലുകളാണ് പകുതി സംഘർഷങ്ങൾക്കും കാരണം.

  • പ്രായോഗികം: സാഹചര്യങ്ങളെ വിധിനിർണ്ണയം (Judging) ചെയ്യാതെ അവയെ അവയായിത്തന്നെ കാണാൻ ശീലിക്കുക. ഇത് അനാവശ്യമായ ദേഷ്യവും ഉത്കണ്ഠയും കുറയ്ക്കുന്നു.

3. മനസ്സിന്റെ മായയെ തിരിച്ചറിയുക (Awareness of Mental Projections)

രാവണൻ ആകാശത്ത് കണ്ട കോടിക്കണക്കിന് ബുദ്ധന്മാർ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, തന്റെ ദർശനങ്ങൾ വെറും ഭാവനയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതുപോലെ നമ്മുടെ പേടികളും ആശങ്കകളും പലപ്പോഴും ഭാവനകൾ മാത്രമാണ്.

  • പാഠം: ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആധിയും ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കുറ്റബോധവും മനസ്സിന്റെ വെറും തോന്നലുകളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. വർത്തമാന നിമിഷത്തിൽ (Present Moment) ജീവിക്കുക.

4. പത്ത് പാരമിതകളുടെ പ്രയോഗം

രാവണന്റെ പത്ത് തലകൾ പത്ത് സൽഗുണങ്ങളായി മാറിയതുപോലെ, നമ്മുടെ ഓരോ നെഗറ്റീവ് വികാരത്തെയും പോസിറ്റീവ് ഗുണങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ സാധിക്കും:

  • ദേഷ്യത്തിന് പകരം ക്ഷമ (ക്ഷാന്തി).

  • പിശുക്കിന് പകരം ഔദാര്യം (ദാനം).

  • അലസതയ്ക്ക് പകരം പ്രയത്നം (വീര്യം).

രാവണന്റെ വൈജ്ഞാനിക സംഭാവനകൾ

ഒരു ആത്മീയ ചിന്തകൻ എന്നതിലുപരി മികച്ചൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞനും ഭിഷഗ്വരനുമായാണ് ബുദ്ധമത പാരമ്പര്യം രാവണനെ കാണുന്നത്.

  • ആയുർവേദം: ശിശുരോഗ ചികിത്സയെക്കുറിച്ചുള്ള ‘കുമാരതന്ത്ര’, സസ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ‘അർക്ക പ്രകാശ’ എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇന്നും ശ്രീലങ്കൻ ബൗദ്ധ വിഹാരങ്ങളിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

  • തന്ത്രയാനം: തിബറ്റൻ ബുദ്ധമതത്തിൽ രാവണൻ ഒരു ‘ധർമ്മപാലനായി’ (ധർമ്മത്തിന്റെ സംരക്ഷകൻ) ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടുത്തെ താന്ത്രിക മന്ത്രങ്ങളിൽ വിപരീത ഊർജ്ജത്തെ ചെറുക്കാൻ രാവണന്റെ നാമം ഉപയോഗിക്കുന്നു.


ചരിത്രപരമായ അധിനിവേശവും വായനയും

ബ്രാഹ്മണിക സാഹിത്യം പിൽക്കാലത്ത് ഈ ബൗദ്ധ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഏറ്റെടുക്കുകയും അവരിൽ വിചിത്രമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും ചെയ്തു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

  1. പ്രതിനായക നിർമ്മിതി: ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന രാവണനെ വില്ലനാക്കി മാറ്റിയത് തദ്ദേശീയമായ അറിവധികാരങ്ങളെ തകർക്കാനായിരുന്നു.

  2. യുക്തിക്ക് പകരം അത്ഭുതം: അനിത്യതയെയും ജ്ഞാനത്തെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്ന രാമനെയും രാവണനെയും അത്ഭുതകൃത്യങ്ങളും അമാനുഷിക ശക്തികളുമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റി, ബൗദ്ധമായ യുക്തിചിന്തയെ (Logic) തമസ്കരിച്ചു.

ഹിംസയുടെയും യുദ്ധത്തിന്റെയും ചരടുമുനകളിലൂടെ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ വായനകൾക്കിടയിൽ, ശാന്തിയുടെയും അറിവിന്റെയും ഈ ബൗദ്ധ പാഠങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ആഭ്യന്തരമായ ലങ്കാവിജയം

രാവണൻ ഒരു ബോധിസത്വനായി മാറിയത് പുറത്തുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ ജയിച്ചുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഉള്ളിലെ അജ്ഞാനത്തെ കീഴടക്കിക്കൊണ്ടാണ്. “മനസ്സാണ് ലോകം” എന്ന ബോധ്യം ഉണ്ടായാൽ നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കൂടുതൽ സുന്ദരമാകും. താൻ തന്നെയാണ് തന്റെ ലോകത്തിന്റെ ശില്പി എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം നാം ഓരോരുത്തരും രാവണനെപ്പോലെ ഒരു ‘മഹാമതി’യായി മാറുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാം?

  1. ലോകമല്ല, മനസ്സാണ് മാറേണ്ടത്: നാം ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന സകല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം പുറത്തുള്ള മനുഷ്യരോ സാഹചര്യങ്ങളോ ആണെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ബുദ്ധൻ രാവണനോട് പറഞ്ഞത്, “ലോകം നിന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ്” എന്നാണ്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം മാറുമ്പോൾ ലോകം സമാധാനമുള്ളതാകുന്നു.

  2. അഹങ്കാരത്തിന്റെ പത്ത് തലകൾ: രാവണന്റെ പത്ത് തലകൾ അഹങ്കാരത്തിന്റേതല്ല, മറിച്ച് അറിവിന്റെയും (പാരമിതകൾ) പ്രതീകമാകണം. നമ്മുടെ ഓരോ നെഗറ്റീവ് ചിന്തയെയും പോസിറ്റീവ് ഗുണമാക്കി മാറ്റിയാൽ നമ്മളും ബോധിസത്വന്മാരായി മാറും.

  3. മായയെ തിരിച്ചറിയുക: നാം ഇന്ന് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും വെറും നിഴലുകൾ മാത്രമാണ്. ഈ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സമാധാനം നമ്മെ തേടിയെത്തും.

സന്ദേശം ഇതാണ്: മറ്റൊരാളെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലല്ല, സ്വന്തം മനസ്സിനെ കീഴടക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം. രാവണൻ തന്റെ അഹങ്കാരത്തെ ബുദ്ധന്റെ പാദങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു ‘മഹാമതി’യായതുപോലെ, നമുക്കും അറിവിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും ലോകത്തെ കാണാം. നമുക്ക് യുദ്ധങ്ങളില്ലാത്ത, അറിവ് വെളിച്ചം വിതറുന്ന ഒരു ലോകം പണിയാം.

The Book Dasaratha Jataka.

സംബന്ധമൂർത്തി

തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിലെ ശീർകാഴി (Sirkaazhi) ദേശത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ശൈവ കവി-സന്യാസിയാണ് സംബന്ധമൂർത്തി അഥവാ തിരുജ്ഞാന സംബന്ധർ (തിരുജ്ഞാനസംബന്ധർ). ക്രി.വ. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നത്. 63 നായനാർമാരിൽ (ശിവഭക്തരായ സന്യാസിമാർ) പ്രമുഖനായ മൂവരിൽ (മുത്തവർ) ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം. സംബന്ധമൂർത്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പറയപ്പെടുന്ന, 8000-ത്തിലധികം ജൈന സന്യാസിമാരെ ശൂലത്തിൽ തറച്ച കഥ തമിഴ് ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഐതിഹ്യമാണ്. ഇത് ‘സമണർ കഴുവേട്രം’ (Samanar Kazhuvetram) എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ സംഭവത്തിന്റെ കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ പ്രധാനമായും ശേഖിഴാർ എഴുതിയ ‘പെരിയപുരാണം’ (Periya Puranam) എന്ന തമിഴ് ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ജൈനരോടുള്ള സമീപനം, പ്രധാനമായും ശൈവമതത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു.

ശൈവമതം

Sambanthamoorthy

  • ജന്മസ്ഥലം: തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ശീർകാഴി (ചോളമണ്ഡലം).
  • മാതാപിതാക്കൾ: ശിവഭക്തരായ ബ്രാഹ്മണരായിരുന്ന ശിവപാദ ഹൃദയരും ഭാര്യ ഭഗവതിയാരും.
  • ദിവ്യമായ ജ്ഞാനം: ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, മൂന്നാം വയസ്സിൽ അച്ഛനോടൊപ്പം ക്ഷേത്രക്കുളത്തിൽ പോയപ്പോൾ, വിശന്നുകരഞ്ഞ കുട്ടിക്ക് ശിവനും പാർവതിയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, പാർവതി ദേവി ജ്ഞാനം കലർത്തിയ പാൽ ഒരു സ്വർണ്ണപ്പാത്രത്തിൽ നൽകി.
  • ആദ്യ ഗീതം: വായിൽ പാൽക്കറ കണ്ട അച്ഛൻ ആരാണ് പാൽ തന്നതെന്നന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, കുട്ടി ആകാശത്തേക്ക് ചൂണ്ടി, ശിവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് ‘தோயுடைய செவியன்’ (തോടുടയ ചെവിയൻ) എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗീതം ആലപിച്ചു. ഈ സംഭവത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് തിരുജ്ഞാന സംബന്ധർ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.
  • മതപരമായ മത്സരം: ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ, ശക്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്ന ജൈനമതത്തെ (സമണർ) അദ്ദേഹം ശൈവമതത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളിയായി കണ്ടു.
  • ശൈവമത പുനരുജ്ജീവനം: പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ ശൈവമതം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, രാജാവിനെ തിരികെ ശൈവമതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക വഴി, ശൈവമതത്തിന്റെ പ്രതാപം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം.
  • വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ (സംവാദം): ജൈന ആചാര്യന്മാരുമായി അദ്ദേഹം പരസ്യമായ സംവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. മധുരയിൽ വെച്ച് നടന്ന ഈ സംവാദങ്ങൾ അഗ്നി പരീക്ഷ (തീയിലിടൽ), ജല പരീക്ഷ (നദിയിൽ ഒഴുക്കൽ) എന്നിവയിലൂടെയാണ് പ്രശസ്തമായത്.
  • ശമണർ കഴുവേട്രം (ശൂലത്തിൽ തറയ്ക്കൽ): ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് എതിരെ നടന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന ഈ അതിക്രൂരമായ ശിക്ഷാ നടപടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപനം ഏറ്റവും വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. (ഐതിഹ്യപ്രകാരം: വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ഏകദേശം 8000 ജൈന സന്യാസിമാർ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയാണ് ‘കഴുവേട്രം’ എന്നും, രാജാവായ കൂൻ പാണ്ഡ്യൻ (നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ) അത് നടപ്പിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തതെന്നും ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങൾ പറയുന്നു. സംബന്ധമൂർത്തി ഈ നടപടിക്ക് ഉത്തരവിട്ടതായി നേരിട്ട് പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് ഇത് നടന്നത്. ഈ സംഭവം സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ കടുത്ത മതപരമായ അസഹിഷ്ണുത അല്ലെങ്കിൽ ശൈവമതത്തോടുള്ള അമിതമായ പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നു എന്ന് വിമർശകർ വാദിക്കുന്നു.)
  • സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വമില്ലായ്മ: ജൈനമതത്തെ കേവലം ഒരു എതിരാളിയായി കാണുകയല്ല, മറിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കേണ്ട ഒരു ശക്തിയായി കണക്കാക്കിയ ഒരു സമീപനമാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചത്.
  • സ്തുതിഗീതങ്ങളിലെ വിമർശനം: അദ്ദേഹത്തിന്റെ തേവാര ഗീതങ്ങളിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ ജൈന-ബുദ്ധ മതങ്ങളെ നേരിട്ട് വിമർശിക്കുന്ന വരികൾ കാണാം.

 

പ്രധാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ

  • ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം: സംബന്ധർ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ശൈവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
  • തേവാരം: ശിവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പതിനായിരത്തിലധികം ഗീതങ്ങൾ രചിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയിൽ 4,181 ശ്ലോകങ്ങളുള്ള 383 (അല്ലെങ്കിൽ 384) ഗീതങ്ങൾ ‘തേവാരം’ എന്ന പേരിൽ തിരുമുറൈയുടെ (തമിഴ് ശൈവ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ canonical കൃതികൾ) ഒന്നും, രണ്ടും, മൂന്നും വാല്യങ്ങളായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
  • തീർത്ഥാടനം: നിരവധി ശിവക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച് അദ്ദേഹം ഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ തിരുനീലകണ്ഠ യാഴ്പ്പാണർ എന്ന സംഗീതജ്ഞനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
  • അത്ഭുതങ്ങൾ: തന്റെ ഗീതങ്ങളിലൂടെ പല അത്ഭുതങ്ങളും അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, പൂമ്പാവൈ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ ഭസ്മത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്.
  • വൈഷ്ണവ-ജൈന മതങ്ങളെ എതിർക്കൽ: അക്കാലത്ത് തമിഴ്നാട്ടിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ജൈനമതത്തെയും, വൈഷ്ണവത്തെയും അദ്ദേഹം ശക്തമായി എതിർത്തു.
  • കൂൻ പാണ്ഡ്യനെ ശൈവ മതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യൽ: പാണ്ഡ്യരാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായ മധുരയിലെ രാജാവായിരുന്ന കൂൻ പാണ്ഡ്യന് (പിന്നീട് നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു) അസുഖം മാറ്റി ശൈവ മതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. തുടർന്ന് ജൈന പണ്ഡിതരുമായി അദ്ദേഹം വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.

 

മോക്ഷപ്രാപ്തി

  • വിവാഹം: തന്റെ പതിനാറാം വയസ്സിൽ തിരുനല്ലൂർ പെരുമണത്തെ നമ്പാണ്ടാർ നമ്പിയുടെ മകളുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചു.
  • മോക്ഷം: വിവാഹത്തിന് ശേഷം, വധുവിന്റെ കൈയും പിടിച്ച് അഗ്നിയെ വലംവെക്കുന്നതിനിടയിൽ, സംബന്ധരും വധുവും അവിടെ കൂടിയ ഭക്തജനങ്ങളും ചേർന്ന് ശിവജ്യോതിയിൽ (ശിവന്റെ പ്രകാശത്തിൽ) ലയിച്ച് മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. ഇത് തമിഴ് വൈകാശി മാസത്തിലെ വിശാഖം നക്ഷത്രത്തിലായിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

ഈ വിവരങ്ങൾ പ്രധാനമായും പെരിയപുരാണം (ശേഖിഴാർ രചിച്ചത്) പോലുള്ള തമിഴ് ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

 

സമണർ കഴുവേട്രം

സംബന്ധമൂർത്തി ജീവിച്ചിരുന്ന ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, പാണ്ഡ്യ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന മധുരയിൽ ജൈനമതം ശക്തമായ സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു. അവിടുത്തെ രാജാവായിരുന്ന കൂൻ പാണ്ഡ്യൻ (പിന്നീട് നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു) ജൈന മതാനുയായി ആയിരുന്നു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായിരുന്ന മങ്കൈയർക്കരശിയും മന്ത്രി കുലച്ചിറൈയാരും ശിവഭക്തരായിരുന്നു. മധുരയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തായി ഉണ്ടായിരുന്ന 8 ഓളം മലകളിൽ നിന്നും ജൈന ഭിക്ഷുക്കളെ പാണ്ഡ്യരാജകിങ്കരന്മാരെ അയച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന് ശൂലത്തിൽ കോർത്തു കൊന്ന കഥ വളരെ നാടകീയമായ ചേരുവകളോടെ വൈദിക പ്രമുഖർ പാടിനടന്നിരുന്നു. ജൈനരും വൈദികരും തമ്മിൽ മതത്തെ സംബന്ധിച്ച് തർക്കം നടന്നുവെന്നും തർക്കത്തിൽ സംബന്ധൻ തോറ്റുവെന്നും എന്നാൽ രാജാവും രാജ്ഞിയും രാജകിങ്കരന്മാരുമായുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ ചില ചെപ്പടിവിദൂകൾ കാണിച്ചു ജൈനഭിക്ഷുക്കൾ തോറ്റതായി പിന്നീടു തീർച്ചപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ഈ നിർദ്ദയകൊലപാതക പരമ്പരയെ പറ്റി  തമിഴിലുള്ള ‘തേവാരം‘ എന്ന പ്രധാന ശൈവമത ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ ഭാഗമായ സംബന്ധൻ്റെ കൃതിയിൽ പെട്ട ‘ആലവായിപതികം‘ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പദ്യങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഭയാനകമായ ഈ ചിത്രവദത്തിൻ്റെ സ്മാരകമായി, വൈദികബ്രാഹ്മണർ ഒത്തുചേർന്ന് വർഷം തോറും മധുരയിൽ വെച്ച് ‘കഴിവേറ്റി തിരുവിഴാ‘ എന്ന പേരിൽ ഒരുത്സവം ഇന്നും കൊണ്ടാടുന്നു. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രചരിച്ച കഥകളിൽ പ്രധാനമായ വൈദികകഥകൾ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

1. സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ക്ഷണം

രാജാവിന് കടുത്ത രോഗം ബാധിക്കുകയും ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് അത് മാറ്റാൻ കഴിയാതെ വരികയും ചെയ്തപ്പോൾ, രാജ്ഞിയും മന്ത്രിയും ചേർന്ന് സംബന്ധമൂർത്തിയെ മധുരയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ശൈവമതത്തിന്റെ പ്രചാരകനായ സംബന്ധർ വരുന്നതിൽ ജൈന സന്യാസിമാർക്ക് എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരത് യക്തിയുക്തം എതിർത്തു. ഇവിടെ ഒരു നെഗറ്റീവ് ചായ്വ് വന്നത് ജൈന ഭിക്ഷിക്കൾക്കാണ്.

 

2. വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ

സംബന്ധമൂർത്തി മധുരയിൽ എത്തി രാജാവിന്റെ രോഗം ഭസ്മം (തിരുനീറ്) പൂശി മാറ്റിയതോടെ, ജൈന സന്യാസിമാർ അദ്ദേഹത്തെ വാദപ്രതിവാദത്തിന് വെല്ലുവിളിച്ചു. സംവാദത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ:

  • അഗ്നി പരീക്ഷ (തീയിലിടൽ): സംബന്ധമൂർത്തിയും ജൈനരും തങ്ങളുടെ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തീയിലിട്ടു. സംബന്ധരുടെ തേവാര ഗ്രന്ഥം കത്താതെയിരിക്കുകയും, ജൈനരുടെ ഗ്രന്ഥം കത്തിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. ജൈനരുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകൾ എല്ലാം തന്നെ അഗ്നിക്കിരയായെന്നും ദൈദികമത സംബന്ധിയായവ പെരും തീയിൽ നശിക്കാതെ നിന്നുവെന്നും ആണിതു പറയുന്നത്.
  • ജല പരീക്ഷ (വെള്ളത്തിൽ ഒഴുക്കൽ): ഇരുവരും തങ്ങളുടെ താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വൈഗൈ നദിയിൽ ഒഴുക്കി. സംബന്ധരുടെ ഗ്രന്ഥം ഒഴുക്കിനെതിരെ നീങ്ങുകയും, ജൈനരുടെ ഗ്രന്ഥം ഒഴുക്കിൽ താഴുകയും ചെയ്തു.

 

3. കഴുവേട്രം (ശൂലത്തിൽ തറയ്ക്കൽ)

വാദം തോറ്റാൽ സ്വയം ശിക്ഷ ഏൽക്കണമെന്നതായിരുന്നു ജൈന സന്യാസിമാർ തന്നെ മുന്നോട്ട് വെച്ച നിബന്ധന. ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതന്മാർക്കല്ല നെഗറ്റീവ് ചായ്വ് കാണാനാവുന്നത്. എല്ലാം ജൈനർ തന്നെ!!

  • വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടതോടെ, ഏകദേശം 8000 ജൈന സന്യാസിമാർ (ചില രേഖകളിൽ 8000 പേർ എന്ന് കൃത്യമായി പറയുന്നു) തങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയായ ‘കഴുവേട്രം’ (ശൂലത്തിൽ കയറ്റുക) ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറായി.
  • രാജാവായ നിന്ദ്ര ശീർ നെടുംമാറ പാണ്ഡ്യന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവരെ ശൂലത്തിൽ തറച്ചു കൊന്നു.
  • ചില വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ, ഈ കശാപ്പിന് രാജാവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് സംബന്ധമൂർത്തിയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ മറ്റുചിലർ ഇത് വാദത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ജൈന സന്യാസിമാർ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ശിക്ഷയാണെന്നും, രാജാവ് അത് നടപ്പിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തതെന്നുമാണ് വാദിക്കുന്നത്. പെരിയപുരാണത്തിന്റെ നിഗമനമനുസരിച്ച്, സംബന്ധരുടെ ഇടപെടലില്ലാതെ പരാജയപ്പെട്ട സന്യാസിമാർ സ്വയം ശൂലത്തിൽ കയറി മരിക്കുകയായിരുന്നു.

സംബന്ധൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ മധുരയിൽ വൈഗനദി തീരത്ത് ശൂലങ്ങൾ നാട്ടി, ഈ എണ്ണായിരത്തിൽ അധികം ജൈനരെ ശൂലത്തിൽ തളച്ചു കൊന്നുതള്ളി. മധുരയിൽ വെച്ചു നടന്ന ഈ കൂട്ടകൊലയ്ക്ക് ശേഷം ഇതിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനും, എന്നാൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു വന്ന ചിന്താധാരയെ കൈവിടാൻ തയ്യാറാവാത്തതുമായ ഒരു കൂട്ടം ജൈനർ, പാണ്ഡ്യരോടൊപ്പം കേരളത്തിലേക്ക് അഭയം പ്രാപിച്ചു. സഹ്യപർവ്വത വിടവുപാതയിലൂടെ പന്തളത്തിലേക്ക് എത്തിയ പന്തളരാജവംശം ആ പഴയ പാണ്ഡ്യരാജവംശത്തിലെ പിന്മുറക്കാർ തന്നെയാണ്. ഇതേപറ്റി പിന്നീടു പറയാം.

ചരിത്രപരമായ വീക്ഷണങ്ങൾ

  • ഐതിഹ്യം മാത്രമോ?: ഈ സംഭവം ചരിത്രപരമായ വസ്തുതയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഇത് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശൈവമതവും ജൈനമതവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന വൈരം എടുത്തു കാണിക്കുന്ന ഒരു ഐതിഹ്യപരമായ വിവരണമാണ്. വൈദികരും ബുദ്ധജൈനവിശ്വാസികളും തമ്മിൽ പരസ്പരം ശത്രുതയുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല, വൈദികർ നന്നായിട്ടുതന്നെ ബുദ്ധരേയും ജൈനരേയും കൊന്നിട്ടും ഉണ്ട്.
  • മതപരമായ വൈരം: സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ ജീവചരിത്രം വിവരിക്കുന്ന പെരിയപുരാണം പോലുള്ള ശൈവ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ശൈവമതത്തിന്റെ ഉന്നതിയും മറ്റ് മതങ്ങളുടെ പരാജയവും വ്യക്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഇത്തരം അതിശയോക്തി കലർന്ന വിവരണങ്ങൾ നൽകുന്നത്.
  • ബുദ്ധസന്യാസി vs. ജൈനസന്യാസി: ചോദ്യത്തിൽ ബുദ്ധസന്യാസിമാർ എന്നാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും, ഈ ഐതിഹ്യം ജൈന സന്യാസിമാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് പ്രശസ്തമായിട്ടുള്ളത്. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൈനമതമാണ് പാണ്ഡ്യനാട്ടിൽ ശക്തമായിരുന്നത്.

ഈ കഥ തമിഴ് ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിൽ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്, കൂടാതെ ചില ദ്രാവിഡ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആര്യജനത ദ്രാവിഡരോടു ചെയ്ത  ക്രൂരതയുടെ ഉദാഹരണമായി ഈ കഥ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

മുത്തവർ

സംബന്ധമൂർത്തിയെ കൂടാതെ ‘പ്രമുഖരായ മൂവർ’ അഥവാ ‘മുത്തവർ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മറ്റ് രണ്ട് ശൈവ കവി-സന്യാസിമാർ ഇവരാണ്:

  1. അപ്പർ (തിരുനാവക്കരശ്):
    • സംബന്ധമൂർത്തിയുടെ സമകാലികനും അദ്ദേഹത്തെക്കാൾ മുതിർന്നയാളുമായിരുന്നു.
    • ശൈവമതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതിനു മുൻപ് ജൈനമതത്തിൽ ചേർന്നിരുന്നു.
    • അദ്ദേഹം രചിച്ച ഗീതങ്ങളാണ് തേവാരത്തിലെ 4, 5, 6 വാല്യങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
  2. സുന്ദരർ (സുന്ദരമൂർത്തി നായനാർ):
    • ഈ മൂവരിൽ ഏറ്റവും അവസാനം ജീവിച്ചിരുന്ന കവിയാണ്.
    • സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ ശിവനെ കണ്ടുമുട്ടി, ‘തോഴർ’ (സുഹൃത്ത്) എന്ന ഭാവത്തിൽ ഭക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചു.
    • അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗീതങ്ങളാണ് തേവാരത്തിലെ 7-ആം വാല്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഈ മൂന്ന് കവികളുടെയും (സംബന്ധർ, അപ്പർ, സുന്ദരർ) ഗീതങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് ശൈവമതത്തിലെ പരമപ്രധാനമായ canonical കൃതിയായ ‘തേവാരം’. ഇവരെല്ലാം ചേർന്നാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ശൈവ ഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന് ശക്തി നൽകിയത്.

കേരളത്തിലെ ബുദ്ധചിന്തകൾ

ബോധിധർമ്മ, കളരിപ്പയറ്റ്, ബുദ്ധമതം, കേരളം

ഇന്നത്തെ ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തില്‍ പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന ബുദ്ധ സംഹിതയ്ക്കുള്ള സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്‌. ദ്രാവിഡ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഔന്നിത്യത്തില്‍ സവര്‍ണ്ണരും അവര്‍ണ്ണരുമില്ലാതെ, ദുഷിച്ച ജാതി-വ്യവസ്ഥകളില്ലാതെ ഒത്തൊരുമയോടെ ഓണാഘോഷം നടത്തിയ ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു നമുക്ക്. ഇന്ന് മതങ്ങൾ പലതുണ്ട്; അവർ പരസ്പരം തലകൾ കൊയ്യുന്നുമുണ്ട്. ഇത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല – ചരിത്രം പലരൂപത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയ കാലം മുതലിങ്ങോളമുള്ളത് നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാവുന്നു. മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യം തന്നെ. അതെപ്രകാരം തിരിച്ചറിയുന്നു എന്നതിലാണു പ്രാധാന്യം. ഹിന്ദുവംശരും കൃസ്ത്യാനികളും മുസ്ലീങ്ങളും കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന പരാക്രമങ്ങളും അവയ്ക്കുവേണ്ടി ജനതതി കൂട്ടം ചേർന്നു പാടിനടക്കുന്ന പാവനഗീതങ്ങളും നമുക്കിന്ന് അന്യമല്ലല്ലോ. പ്രാചീനകാലങ്ങളിൽ ദ്രാവിഡവംശത്തിലേക്ക് പടന്നു കയറി കേരളം പരക്കെ വ്യാപിച്ച വിശ്വാസസംഹിതയായിരുന്നു ബുദ്ധമതം. ഇന്നതിനെ ഹിന്ദുമതം ആക്രമിച്ചുകീഴടിക്കി ഇല്ലാതാക്കിയെങ്കിലും അവർ കൊണ്ടുവന്ന സാംസ്കാരികസ്വാധീനം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കൃസ്തുവിനും മുമ്പ് ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലായിരുന്നു ബുദ്ധസന്യാസികൾ കേരളനാട്ടിൽ എത്തിയതായി ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ ലഭ്യമായിരിക്കുന്നത്. അശോകചക്രവർത്തിയുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരവും ഇന്നത്തെ ശ്രീലങ്കയിൽ നിന്നും ഒക്കെയാണ് കേരളത്തിലേക്ക് ഇവരെത്തിയത്. പ്രസിദ്ധ സംഘകാല മഹാകാവ്യമായ മണിമേഖല

Rise and fall of Buddhism in Kerala, Budha Statue
ബുദ്ധൻ

ബൗദ്ധകൃതിയാണ്, ചിലപ്പതികാരത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണിത്. ചിലപ്പതികാരം ജൈനമതസിദ്ധാന്തങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്ന കാവ്യമാണെങ്കിൽ മണിമേഖല ബുദ്ധമതതത്വങ്ങളെയാണ്‌ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. രചയിതാവ് കൂലവാനികൻ ചാത്തനാർ ആണ്. ചേരൻ ചെങ്കുട്ടുവൻ, ഇളങ്കോവടികൾ എന്നിവരുടെ സമകാലികനായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ചാത്തൻ ശബ്ദം, ശാസ്തനായും ശാസ്താവായും മാരിയതും ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്നതും നമുക്കിടയിൽ ഇന്നുമുണ്ടല്ലോ. ജാതിവ്യവസ്ഥകളെന്തെന്നറിയാത്ത അഹിംസാവാദികളായിരുന്നു നമ്മുടെയൊക്കെ പൂർവ്വികർ എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ തന്നെ ഇപ്പോൾ ആശ്വാസം തരുന്നുണ്ട്… അതിനും മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ദ്രാവിഡസംസ്കാരം അവിടെ നിൽക്കട്ടെ. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ബുദ്ധമതത്തിൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കാം. മതമെന്നു വിളിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ഒന്നല്ല ബുദ്ധിസം. മതമെന്ന് ആധുനികകാല നിർവ്വചനത്തിൽ പറയുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ. അതൊരു സംസ്കാരമായി ലോകത്ത് പലസ്ഥലങ്ങളിലേക്കും അന്ന് വ്യാപിച്ചതായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു പ്രാധാന്യം നൽകി നാടൊട്ടുക്ക് വിവിധ ബുദ്ധവിഹാരങ്ങൾ പണിതവരായിരുന്നു അവർ.

ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ശോഷണം 8-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നന്നായി തുടങ്ങി. എഴാം നുറ്റാണ്ടോടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങി എന്നു ചൈനക്കാരായ സഞ്ചാരികളുടെ വിവരണങ്ങളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. 9 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ശങ്കരാചാര്യരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അദ്വൈത വേദാന്തികൾ മുഖേന ഹിന്ദുമതത്തിന് വൻ പ്രചാരം ലഭിച്ചതു ബുദ്ധമതത്തെ നന്നായി ബാധിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്തൊക്കെയും ഹൈന്ദവരാജാക്കന്മാർ പോലും പഴയ ബൗദ്ധികപാരമ്പര്യം വെച്ച് സംസ്കാരപൂർണരായിത്തന്നെ നല്ല സഹിഷ്ണുതയോടെ ബുദ്ധസങ്കേതങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുവന്നുരുന്നെങ്കിലും, ശങ്കരാചാര്യരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സവർണഹിന്ദൂയിസം ബുദ്ധിസത്തെ തുടച്ചു നീക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങി. ബ്രാഹ്മണ മതത്തിന്റെ തിരിച്ചു വരവ് മൂലം മെല്ലെ രാജാക്കന്മാർ ബുദ്ധ മതത്തിനെതിരായി തിരിഞ്ഞു; ഭീഷണിയും അക്രമവും തന്നെയായിരുന്നു ബൗദ്ധർക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. തൻമൂലം പടിപടിയായി ബുദ്ധമതത്തിന്റെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. വൈഷ്ണവ കുലശേഖരയുടെ കാലത്ത്, 11- ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബുദ്ധമതം ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായി . പ്രസിദ്ധമായ പല ബുദ്ധ വിഹാരങ്ങളും (പള്ളികൾ) ക്ഷേത്രങ്ങൾ ആയി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ബുദ്ധമതത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പല ജനവിഭാഗങ്ങളും പിന്നീട് ഹിന്ദുമതത്തിലെ താഴ്ന്ന ജാതികളിലേക്ക് ചേർക്കപ്പെട്ടു. ചാതുർവർണ്യം നിലവിൽ വന്നത് 11 ആം നൂറ്റോണ്ടോടെയായിരുന്നു. ചാതുര്‍വര്‍ണ്യം അഥവാ ജാതി വ്യവസ്ഥ നടപ്പിലാക്കാന്‍ ഹൈന്ദവര്‍ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ തടസമായി നിന്നത് ഇവിടെ വേരുറച്ചുപോയ ബുദ്ധമതമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്ന രീതിയിലുള്ള ഹിംസയാണ് ഇവിടെ അന്ന് അരങ്ങേറിയത്.. ക്രൂരമായിരുന്നു ശിക്ഷണ രീതികൾ. തകർന്നുപോയ ബൗദ്ധകൽപ്രതിമകളൊക്കെ അതിന്റെ കേവലോദാഹരണങ്ങൾ മാത്രം. ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ ഓരോ തരിമണ്ണിനും പറയാനുള്ളത് ഇവിടെ ബുദ്ധിസത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ കഥകളാണ്; ഇന്ത്യ മൊത്തം ഇതുതന്നെ പറയും. സംഘകാലത്തിന്റെ അവസാനമായും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് 12 ആം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ്. ഏറ്റവും പഴയ ദ്രാവിഡ സാഹിത്യം സംഘകാല കാവ്യങ്ങളാണ്. ബുദ്ധമതശോഷണം മുഴുമിപ്പിച്ചതും ചാതുര്‍ വര്‍ണ്ണ്യത്തിന്റെ വിഷവിത്തുകള്‍ ദ്രാവിഡ സംസ്‌കാരത്തില്‍ പാകി മുളപ്പിച്ചതും ഇതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ. ദ്രാവിഡരുടെ ഇടയിൽ സ്നേഹാംശമായി അലിഞ്ഞുചേർന്ന വികാരമായിരുന്നു പണ്ട് ബൗദ്ധിസം.

South India in Sangam Period
South India in Sangam Period

പ്രകൃതി ശക്തികളെ പൂജിക്കുക എന്ന അന്ധവിശ്വാസ പ്രചാരണത്തിലൂടെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ പ്രീതി പിടിച്ചു പറ്റി, ഹിന്ദുത്വവാദവും ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളും വളര്‍ത്തുകയായിരുന്നു ആര്യന്മാര്‍ ആദ്യം ചെയ്തത്. പലകഥകളും അവരതിനായി സൃഷ്ടിച്ചു; ഉള്ളവയ്ക്ക് പുത്തൻ നിർവ്വചനങ്ങൾ നൽകി. പല്ലവര്‍, ചാലൂക്യര്‍, രാഷ്ട്രകൂടര്‍ എന്നീ ദ്രാവിഡ രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് അന്നത്തെ ദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന ശക്തിയും സ്വാധീനവും ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ വേരോട്ടത്തിന് ശക്തി കൂട്ടി; പിന്നീട് ബൗദ്ധവിഹാരങ്ങളെ തകർത്തെറിയാനുള്ള സഹായമായും ഇതുഭവിച്ചു. ക്രമേണ ചാതുർവർണ്യം വന്നപ്പോൾ ശൂദ്രരേയും അധകൃതരും ജനിച്ചു. രാജ്യഭരണ സഹായത്തിനും മാര്‍ഗദർശനത്തിനു, ആയുള്ള പുരോഹിതന്മാരായി ബ്രാഹ്മണര്‍ ഉന്നതകുലജാതരായി മാറി. ബൈദ്ധിസം കൊണ്ടുവന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തെ അവർ തച്ചുടച്ചു. വിദ്യപഠിക്കുന്നവന്റെ ചെവിയിൽ ഈയം ഉരുക്കിയൊഴിക്കുന്ന കാഴ്ചകൾക്കുവരെ ശേഷം കേരളം സാക്ഷിയായി. ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യയുടെ പ്രോത്സാഹകർ എന്ന നിലയിലാണ് പല്ലവർ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവരുടെ പ്രോത്സാഹനത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ശില്പങ്ങൾ ഇന്നും മഹാബലിപുരത്ത് കാണാം. ഭീമാകാരമായ ശില്പങ്ങളും അമ്പലങ്ങളും നിർമ്മിച്ച പല്ലവർ തനത് ദ്രാവിഡ വാസ്തുവിദ്യയുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ നിർവ്വചിച്ചു. പല്ലവ ഭരണകാലത്ത് ചീന സഞാരിയായ ഹുവാൻ സാങ്ങ് കാഞ്ചിപുരം സന്ദർശിച്ചു. ഹുവാൻ സാങ്ങ് തന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പല്ലവ ഭരണത്തിന്റെ മഹിമയെ വാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു സംസ്കാരത്തിലേക്കായിരുന്നു സവർണത നിറച്ച ബീജാണുവുമായി ആര്യവംശം കടന്നുവന്നത്.

ശബരിമല അയ്യപ്പനും ബുദ്ധനും

കലപ്പയുടെ ഉപയോഗം, ആയൂർവേദം, കൃഷിരീതി, വിദ്യാലയങ്ങളിൽ വിദ്യ ആദ്യമായി പഠിപ്പിച്ചത്, വാസ്തുശില്പവിദ്യ കേരളത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചത് ഒക്കെയും ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളാണ്. ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളായ വെടിക്കെട്ട്, കതിന, പറയെടുപ്പ്, പടയണി, പൂരം, കെട്ടുകാഴ്ച, രഥോത്സവമെന്നിവയും ഓണാഘോഷത്തിന്റെ പൂർണ്ണതവരെ വരെയും ബൗദ്ധ സംഭാവനയാണ്. ഓണാഘോഷത്തിന്റെ ചരിത്രം അങ്ങ് ദ്രാവിഡമഹിമവരെയുണ്ടെങ്കിലും അതൊരു നല്ല കലാപരിപാടിയാക്കിയത് ബൗദ്ധർ തന്നെ. (പിന്നീട് സവർണകാലത്ത് വിഷ്ണുപൂജ പച്ചപിടിച്ചുവന്നപ്പോൾ വിഷ്ണു മഹാബലിയെ പാതാളത്തിലേയ്‍ക്കു ചവിട്ടിത്താഴ്‍ത്തിയതായി കഥ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയതൊക്കെ ബ്രാഹ്മണേതിഹാസങ്ങൾ മാത്രം). പൂജ്യം കണ്ടുപിടിച്ചത് ഭാരതത്തിലായിരുന്നല്ലോ. ആര്യഭടൻ ആണതു കണ്ടുപിടിച്ചത് എന്നൊരു വാദമുണ്ട്; (അതു കൃസ്തുവിനു മുമ്പേ പിംഗളൻ കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നൊരു ഭാധ്യവും നിലനിൽക്കുന്നു – ബി സി 4ആം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് ജീവിതകാലഘട്ടം എന്നും കരുതുന്നു). ആര്യഭടൻ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ വസിച്ചിരുന്ന ബുദ്ധമതാനുയായിയായിരുന്നു എന്ന് ചൈനീസ് സഞ്ചാരിയായിരുന്ന ഹുയാങ് സാങ് പറയുന്നു. 5 – 6 നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ബുദ്ധ പണ്ഡിതനായിരുന്നു ആര്യദേവൻ അഥവാ ആര്യഭടൻ. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും അറിയപ്പെടുന്നത് എല്ലാ ആയോധന കലകളുടെയും മാതാവാണു കളരിപ്പയറ്റ് എന്നാണ്. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ചൈനയടക്കമുള്ള വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ കളരി പയറ്റ് നിരന്തര മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ആറാട്ട്, ഉത്സവാഘോഷങ്ങൾ, ദേവീ വിഗ്രഹങ്ങൾ, അയ്യപ്പൻ, ശാസ്താവ്, ചാക്യാർ കൂത്ത് ഇങ്ങനെ ഒട്ടനവധി സംഗതികളിൽ നമുക്ക് ബൗദ്ധികബീജം കണ്ടെത്താനാവുന്നു. കോഴിക്കോട്, മാവേലിക്കര, കരുമാടി, കരുനാഗപ്പള്ളി, മരുതൂർകുളങ്ങര, ഭരണിക്കാവ്, പള്ളിക്കൽ, കോട്ടപ്പുറം ഇവിടെ നിന്നൊക്കെയും ബദ്ധപ്രതിമകൾ കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ശബരിമല, കിളിരൂർ, കുട്ടംപേരൂർ, കൊടുങ്ങല്ലൂർ, അർത്തുങ്കൽ തുടങ്ങി അനേകം പേരുകേട്ട അമ്പലങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലും ബുദ്ധമത സ്വാധീനം കാണാം. ഇതയും പറഞ്ഞത് ഒരു തുടക്കമെന്ന നിലയിൽ മാത്രമാണ്. പറയാനുദ്ദേശിക്കുന്നത് ശബരിമലയിലെ അയ്യപ്പനെ പറ്റിതന്നെയാണ്. പറ്റൊരു കാര്യം മലനാടിന്റെ മുഖമുദ്രയായ കളരിപ്പയറ്റാണ്. അതുപോലെതന്നെ ആയൂർവേദവും. കേരളത്തിലും ശ്രീലങ്കയിലും വാഗ്‌ഭടന്റെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം, അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളും മറ്റുംആയൂർവേധരംഗത്ത് കൂടുതൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടെന്നോർക്കുക. ബ്രാഹ്മണമതം പിന്നീടതിനെ ബ്രഹ്മാവ്‌ ഉണ്ടാക്കി മകനായ ദക്ഷപ്രജാപതിക്കും പ്രജാപതി അശ്വനീകുമാരന്മാർക്കും അങ്ങനെയങ്ങനെ വിവിധങ്ങളായ മഹർഷിവര്യന്മാരിലേക്കും അതെത്തിച്ചേർന്നുവെന്നൊക്കെ കഥകളുണ്ടാക്കി; അഞ്ചാം വേദവും ആക്കിമാറ്റി. തനിക്കാക്കി വെടക്കാക്കുന്ന പരിപാടി തന്നെ മുഖ്യം. എങ്കിലും കാവും കുളവും വിഗ്രഹങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും എല്ലാം ബുദ്ധമതത്തിന്റെ കൈയൊപ്പ് പതിഞ്ഞതാണെന്ന് നിസംശയം പറയാൻ സാധിക്കും. എ. ഡി. 5-ആം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പാടലീപുത്രത്തില്‍ കാണപ്പെട്ടിരുന്ന ബുദ്ധ മഹോത്സവങ്ങളുമായി കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നടത്തുന്ന ഉത്സവങ്ങള്‍ക്കും കെട്ടുകാഴ്ചകളും സാമ്യമുളളതായി ചീനാ സഞ്ചാരിയായ ഫാഹിയാന്‍ രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ശബരിമല, അച്ചന്‍കോവില്‍ തുടങ്ങിയ പുരാതന അയ്യപ്പക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ദ്രാവിഡബിംബങ്ങളും പിന്നീട് ബുദ്ധ വിഹാരകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്തുവെന്ന് നവീന പ്രാചീന ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ഒരുപോലെ വിലയിരുത്തുന്നു. ഹിന്ദു മതവിശ്വാസികള്‍ മണ്ഡലകാലത്ത് അനുഷ്ഠിക്കുന്ന അഹിംസാ – സസ്യാഹാര വ്രതത്തിന് ബുദ്ധമതാചാരങ്ങളുമായി അനിഷേധ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്.

Bodhidharma Kalarippayat
Bodhidharma

കളരിപ്പയറ്റിനെ പറ്റി മുകളിൽ പറഞ്ഞു. കേരളത്തിന്റെ തനത് ആയോധനകലയാണ് കളരിപ്പയറ്റ്. ഇന്ന് കേരളമെന്നു പറയുമെങ്കിലും പഴയ കേരളം ഏറെ വിശാലമായിരുന്നു; ദ്രാവിഡാധിപത്യം കാണിക്കുന്ന ഭൂപടം നോക്കുക. കഥകളി, കോൽകളി, വേലകളി, തച്ചോളികളി, തുടങ്ങിയ കേരളത്തിലെ പല പരമ്പരാഗത കലാരൂപങ്ങളും കളരിപ്പയറ്റിൽ നിന്ന് പലതും കടം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. കേരളമുണ്ടാക്കിയെന്നു കഥകളിൽ പറയപ്പെടുന്ന പരശുരാമനാണ് കളരിപ്പയറ്റ് കണ്ടുപിടിച്ചതെന്ന കഥയുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണേതിഹാസങ്ങളൊക്കെ വരുന്നതിനു മുമ്പേ ഉള്ള സംവിധാനമാണ് സത്യത്തിൽ കളരിപ്പയറ്റ്. സംഘകാലത്ത്‌ നിലവിലിരുന്ന ആചാരങ്ങളും വീരക്കൽ ആരാധനയും കണക്കിലെടുത്ത്‌ ചിലർ അക്കാലത്തേ കളരി നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഹാന്‍ ചൈനീസ് ഷാവോലിന്‍ ഫിസ്ടിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്ന ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ ചൈനയില്‍ എത്തിയത് തന്നില്‍ നിക്ഷിപ്തമായ ബുദ്ധ മത പ്രചാരണം എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലോ/ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലോ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ഒരു ബുദ്ധ സന്യാസിയായിരുന്നു ബോധിധർമ്മൻ. പല്ലവ രാജവംശത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ രാജകുമാരനായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. കേരളത്തിലെ ബുദ്ധ മതത്തിന്‍റെ സുവര്‍ണ്ണ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്, കളരി പയറ്റു പോലെയുള്ള ആയോധനകളുടെ ആചാര്യന്‍ എന്ന നിലയില്‍ പ്രശസ്തനായത്തിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം തന്‍റെ കടമ നിര്‍വഹിക്കുവാനായി പുറപ്പെട്ടത്. യി ജിന്‍ ജിംഗ്, ബ്രൂസ് ലി വികസിപ്പിച്ച കുങ് ഫു വിന്‍റെ പിതാവായും ബോധി ധർമ്മനെയാണ് കാണുന്നത്, കങ് ഫു വിനു കളരി പയറ്റുമായുള്ള സാമ്യവും ബോധി ധർമ്മനെ കുറിച്ചുള്ള അറിവുമാകണം തനിക്കു കളരി പഠിക്കുവാനുള്ള ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് ബ്രൂസ് ലീ യെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ചത്. ആത്മീയവും ശാരീരിക പരിശീലനവും തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഒരു രീതിയാണ് ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കാം. ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ ദക്ഷിണേന്ത്യയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന കാര്യം എല്ലാ ചരിത്ര ഗവേഷകരും സമ്മതിക്കുന്നു എന്നാല്‍ അതെവിടെയായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തില്‍ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഉണ്ട്, എന്നാല്‍ അത് തമിഴ് നാടല്ലെന്നും സഹ്യ പര്‍വ്വത്തിനുപ്പറമുള്ള കേരളത്തിലാണെന്നും വിശ്വസിക്കാനുള്ള ഒരു പാട് കാരണങ്ങള്‍ നിലവിലുണ്ട്, ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ തമിഴ് നാട്ടില്‍ ബുദ്ധ മതം അധികം പ്രചാരം നേടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് വസ്തുത മാത്രവുമല്ല അക്കാലങ്ങളില്‍ കേരളത്തില്‍ അത് പ്രബലവുമായിരുന്നു. കേരളം എന്ന വാക്ക് ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ബുദ്ധ മത സ്തൂപങ്ങളിലൊന്നിലാണ്, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ കേരളത്തിലെ ബുദ്ധ മത സ്വാധീനം ഇത് വിവരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു ബോധി ധര്‍മ്മന്‍ എന്നാല്‍ ബുദ്ധ മതം സ്വീകരിച്ചതോടെ ജാതീയമായ കെട്ട് പാടുകളില്‍ നിന്നും അദ്ദേഹം മുക്തനായി, ധര്‍മ്മന്‍ എന്ന പേര് അക്കാലങ്ങളില്‍ കേരളത്തിലെ വിവിധ ബുദ്ധ മത പ്രചാരകര്‍ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു, അത് കൊണ്ട് തന്നെ ബുദ്ധ മതം സ്വീകരിക്കും മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് മറ്റൊന്നായിരുന്നിരിക്കാം, പ്രമുഖ ബുദ്ധ വിഹാരമായിരുന്ന ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്തുള്ള ഏതോ സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന അനുമാനം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടെക്കാം. കാലം സുവര്‍ണ്ണ ലിപികളാല്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു നാമമാണ് ബോധി ധര്‍മ്മന്‍. അടുത്ത കാലത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയ തമിഴ് സിനിമയായ ഏഴാം അറിവ് ബോധി ധർമ്മനെ പറ്റിയുള്ളതുതന്നെയാണ്. ഇന്നത്തെ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ കാഞ്ചീപുരമാണു ജന്മദേശം എന്നൊരു പ്രബലവാദമുണ്ടെങ്കിലും നമുക്കഭിമാനിക്കാൻ പറ്റുന്ന കേരളീയനാണ് ബോധിധർമ്മനെന്നു നിസംശയം പറയാനാവുന്നതാണ് പലതെളിവുകളും കൂടെ തന്നെയുണ്ട്. അതിൽ പ്രധാനമാണ് കളരിപ്പയറ്റിലെ മെയ്‌വഴക്കം.

ബുദ്ധിസത്തെ പറ്റി വിശാലമായി മലയാളം വിക്കിപീഡിയയിൽ വായിക്കാം