ഡോ. അജയ് ശേഖർ എഴുതിയ ഒരു ലേഖനത്തിൽ, വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയ ചരിത്രസംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും, പ്രത്യേകിച്ച് “ദളവാക്കുളം സമരവും കൂട്ടക്കൊലയും” എന്ന നിർണ്ണായക സംഭവത്തെക്കുറിച്ചും വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. നാണുഗുരുവിന്റെ വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിലെ നേരിട്ടുള്ള പങ്കാളിത്തം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജാതി വിരുദ്ധ ധാർമ്മിക സമരങ്ങൾക്കുള്ള പിന്തുണയും സഹായസഹകരണങ്ങളും ടി. കെ. മാധവനിലൂടെ സത്യാഗ്രഹത്തിന് ശക്തി നൽകി എന്ന് ലേഖകൻ പറയുന്നു.

ദളവാക്കുളം: ചരിത്രവും പ്രാധാന്യവും വൈക്കത്തെ ദളവാക്കുളം ഇന്ന് ഒരു ബസ് സ്റ്റാൻഡായി മാറിയിരിക്കുന്നു; അവിടെ കുളം പോലും ശേഷിക്കുന്നില്ല. വൈക്കത്തമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്കേ നടയിലായിരുന്നു ഈ കുളം സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്. തിരുവിതാംകൂർ ദളവയായിരുന്ന വേലുത്തമ്പിയുടെ പേരിലാണ് ഈ സ്ഥലപ്പേര് വന്നത്.

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജാതിക്കും തീണ്ടലിനും എതിരെ സമരം ചെയ്ത് അമ്പലത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനായി സമരജാഥ നടത്തിയ അവർണ്ണരെ കിഴക്കേനടയിലിട്ട് കൂട്ടക്കൊല ചെയ്ത് ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയ കുളമാണ് ദളവാക്കുളം എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അന്നത്തെ ദളവയായിരുന്ന വേലുത്തമ്പിയുടെ ഉത്തരവിനെ തുടർന്ന് കുഞ്ഞുക്കുട്ടി പിള്ളയും വൈക്കം പപ്പനാവ (പദ്മനാഭ) പിള്ളയും കുതിരപ്പക്കിയുമാണ് ഈ കൊടുംകൊല നേരിട്ട് നടത്തിയത്.

1924-25 കാലഘട്ടത്തിലെ വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിലേക്ക് നയിച്ച ചരിത്രസംഭവങ്ങളിൽ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒന്നാണ് “ദളവാക്കുളം വെട്ടിക്കൊല”. എന്നാൽ, ഹിന്ദുബോധത്താൽ പ്രേരിതരായ പുതിയ തലമുറ ഈ സംഭവം മറന്നുപോയെന്നും മാധ്യമങ്ങളുടെയും അക്കാദമികളുടെയും മൗനം ഈ പൊതുമറവിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നുവെന്നും ലേഖകൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച വിദേശികളടക്കം, സമ്മത അജ്ഞതയാൽ ഈ നിർണ്ണായക സംഭവം വിട്ടുപോവുകയോ മറക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

വൈക്കത്തിന്റെ ബൗദ്ധ പശ്ചാത്തലം വൈക്കം കടലും കായലും ചേർന്ന ഒരു ഭൂപ്രദേശമാണ്. അശോകന്റെ മിഷനറിമാർ ജലമാർഗം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലും സിലോണിലും എത്തിയ ബി.സി. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് മുതലെങ്കിലും തമിഴകത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളെയും കടലോര-കായലോര പ്രദേശങ്ങളെയും പോലെ വൈക്കവും ബൗദ്ധവും ജൈനവുമായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ വൈക്കത്തമ്പലത്തിനുള്ളിലുള്ള പനച്ചിക്കൽ കാവ് ഒരു ബുദ്ധവിഹാരവും സംഘാരാമവുമായിരുന്നു എന്നതിന് നിലനിൽക്കുന്ന തെളിവാണ്. വട്ടശ്രീകോവിൽ തേരാവാദ രീതിയിലുള്ള മഹാസ്തൂപത്തിന്റെ വാസ്തുശില്പ പരിണാമമാണ്. വട്ടങ്ങളും (കുറ്റി, കോട്ടം എന്നും പറയും) മുക്കാൽവട്ടങ്ങളെന്ന ഗജപൃഷ്ഠ വാസ്തുശൈലിയും ബൗദ്ധമായ പ്രതീകാത്മക അർത്ഥങ്ങളാണ് പേറുന്നത്. ദയാനദിക്കരയിൽ ധൗലിഗിരിയിൽ അശോകൻ സാക്ഷാത്കരിച്ചതുപോലെ ഗജോത്തമൻ അഥവാ വിനായകൻ എന്ന അർത്ഥത്തിലുള്ള ബുദ്ധന്റെ പ്രതിനിധാനമാണ് ഗജപൃഷ്ഠ അഥവാ മുക്കാൽവട്ട വാസ്തുശില്പം. ഇതിന്റെ ഉത്ഭവം അജന്തയിലെയും കലിംഗത്തിലെയും തേരാവാദ പുരാവസ്തുക്കളിൽ കാണാം.

കേരളത്തിലും ഈഴത്തുമാണ് വട്ടഡാഗേ അഥവാ വട്ടക്കോവിലുകളുടെ പ്രചാരം ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാണുന്നത്. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെ തമിഴകത്ത് അപ്പരും ജ്ഞാനസംബന്ധരും ചേർന്ന് ആരംഭിച്ച ലിംഗപൂജയിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ശൈവഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ബ്രാഹ്മണിക ഹിന്ദുമതം തമിഴകത്ത് ഹിംസാത്മകമായി വേരുറപ്പിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി വ്യാഖപാദനെന്ന പുലിക്കാൽ ഋഷിയും മറ്റും മധ്യകാലത്ത് വൈക്കത്തെ വിഹാരത്തിലെ വട്ടത്തിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ബുദ്ധനെ പുറംതള്ളി ശിലാലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു. ഔദ്യോഗിക ഐതിഹ്യം അനുസരിച്ച്, ഖരനെന്ന അസുരൻ (രാക്ഷസവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ബൗദ്ധൻ) നടത്തിയ സ്തൂപ പ്രതിഷ്ഠയെ പുലിക്കാലനും പിന്നീട് പരശുരാമനും സ്വായത്തമാക്കി ലിംഗമാക്കി ബ്രാഹ്മണർക്ക് കൈമാറി. കടുത്തുരുത്തി, ഏറ്റുമാനൂർ, ചെങ്ങന്നൂർ, എറണാകുളം ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും ഇത് ബാധകമാണ്.

അന്നുമുതൽ അമ്പലത്തിന്റെയും കാവിന്റെയും യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥരായ ബൗദ്ധ ബഹുജനങ്ങളെ ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന് കീഴടങ്ങാത്തവർ എന്ന നിലയിൽ അവർണ്ണരും തീണ്ടൽക്കാരുമായി അമ്പലപരിസരങ്ങളിൽ നിന്ന് ആട്ടിയകറ്റുകയും അവരുടെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യവും നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. അമ്പലത്തിന്റെയും കാവിന്റെയും ഉടയവർ സംഘടിച്ച് തിരിച്ചു പിടിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള പൊതുവഴികളിൽ പോലും ഹിന്ദുമതം അവർണ്ണർക്ക് പ്രവേശനം നിരോധിച്ചത്. ഇന്നത്തെ “അഹിന്ദുക്കളേയും നായ്ക്കളേയും” ചെറുക്കുന്ന ബോർഡുകൾ പഴയ തീണ്ടൽ പലകകളുടെ പ്രച്ഛന്ന രൂപങ്ങളാണെന്ന് ലേഖകൻ പറയുന്നു.

ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊലയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അധിനിവേശ ആധുനികത തുറന്ന വിമോചന സന്ദർഭത്തിൽ, വൈക്കത്തെ പ്രബുദ്ധരും ധീരരുമായ അവർണ്ണർ തങ്ങളുടെ ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യവും സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യവും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും തിരിച്ചുപിടിക്കാനായി തങ്ങളുടെ ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യമായ അഹിംസയിലും നൈതികതയിലും ഊന്നി ഒരു പൊതുസമരം നടത്തി. വൈക്കം വടക്ക്, കിഴക്ക് ഭാഗത്തുള്ള ഇരുന്നൂറിലധികം ഈഴവ യുവാക്കൾ ഒത്തുചേർന്ന് ഒരു പരസ്യ പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. തങ്ങളുടേതായിരുന്ന കാവിലേക്ക് പൊതുവായ ആരാധനയ്ക്കായി ഒരു ദിവസം ഒന്നിച്ചു പോകുന്നു എന്നതായിരുന്നു ആ ഐതിഹാസിക തീരുമാനവും പ്രഖ്യാപനവും. ദലിത്ബന്ധു എൻ.കെ. ജോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ഈ സംഭവം 1806-ൽ ആയിരുന്നു എന്നാണ്.

ചാതുർവർണ്ണ്യത്തെ അംഗീകരിക്കാത്ത വർണ്ണാശ്രമധർമ്മത്തിനു പുറത്തുള്ളതിനാൽ ജാതി ഹിന്ദുക്കൾക്ക് അയിത്തക്കാരായ ഈഴവർ അമ്പലത്തിലേക്ക് വരുന്നു എന്ന വാർത്ത തിരുവിതാംകൂർ തലസ്ഥാനമായ തിരുവനന്തപുരത്തെത്തി. വൈക്കം പപ്പനാവ പിള്ള അത് തന്റെ തമ്പുരാനും മച്ചമ്പിമാരുമായ തമ്പിയുടെ ചെവിയിലെത്തിച്ചു. അന്നത്തെ തിരുവിതാംകൂർ രാജാവ് അവിട്ടം തിരുനാൾ ബാലരാമവർമ്മ (1782-1810) ജയന്തൻ നമ്പൂരിയെന്ന കോഴിക്കോടൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ പാവയായിരുന്നു. നാഗർകോവിലിൽ നിന്നുള്ള വേലുത്തമ്പി (1765-1809) തിരുവിതാംകൂറിലെ സേനയിലെ അവർണ്ണരെ മുഴുവനായി പിരിച്ചുവിടുകയും നായർപ്പടയുടെ കൂലികുറയ്ക്കുകയും ചെയ്ത അവസരവാദിയായ അധികാരക്കൊതിയനായിരുന്നു.

തികഞ്ഞ ഇടപ്രഭുവും വർണ്ണാശ്രമത്തിലെ “നല്ല” ശൂദ്രനും അതിനാൽ അവർണ്ണമർദ്ദകനുമായിരുന്ന ദളവ വേലുത്തമ്പി, വൈക്കത്തെ അവർണ്ണരുടെ സമരത്തെ തന്റെ ആണത്തം ഉയർത്തിക്കാട്ടാനുള്ള അവസരമായി കാണുകയും, വർണ്ണാശ്രമധർമ്മമെന്ന സനാതന ഹിന്ദുമതത്തെയും അതിന്റെ പരമ പൗരോഹിത്യമായ ബ്രാഹ്മണിക ആൺകോയ്‌മയെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഈഴവ യുവാക്കളെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാനുള്ള നിശിതമായ ഉത്തരവ് തന്റെ കിരാത കിങ്കരന്മാർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു.

“പപ്പനാവന്റെ നാലുകാശ്” വാങ്ങുന്ന ഒരു സൈനിക ദൂതൻ വൈക്കത്തെത്തി. വൈക്കം പപ്പനാവ പിള്ളയും കുഞ്ഞുക്കുട്ടി പിള്ളയും അവർണ്ണരുടെ തല നോക്കി പറന്നു വെട്ടുന്ന കുതിരപ്പക്കി നായകനും നായർപ്പടയും തയ്യാറായി. 1806-ലെ മുൻകൂട്ടി പ്രഖ്യാപിച്ച ദിവസം രാവിലെ അമ്പലത്തിന് കിഴക്കുവശത്ത് ഒത്തുചേർന്ന ഈഴവ യുവാക്കൾ കിഴക്കേ നടയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. പൂർണ്ണമായും നിരായുധരായും സമാധാനപരമായും ആയിരുന്നു അവരുടെ വരവ്. തങ്ങളുടേതായിരുന്ന കാവിലേക്ക് ആരാധനയ്ക്കായി പ്രവേശിക്കാൻ വേണ്ടിയാണവർ വന്നതെന്ന് പഴമക്കാർ ഓർക്കുന്നു.

തികച്ചും ന്യായവും മനുഷ്യാവകാശപരവും സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചതുമായ ഈ പൊതുസമരത്തിൽ അണിചേർന്ന എല്ലാ ഈഴവ യുവാക്കളെയും കുഞ്ഞുക്കുട്ടി പിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നായർപ്പട വൈക്കം കിഴക്കേനടയിലിട്ട് നിഷ്‌കരുണം വെട്ടിത്തള്ളി അരുംകൊല ചെയ്തു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ അരുംകൊലയിൽ, വെട്ടുകൊണ്ട് ഓടിയവരെ കുതിരപ്പക്കിയും മറ്റ് പടനായന്മാരും പുറകെ പോയി വെട്ടിവീഴ്ത്തിയെന്ന് ദലിത്ബന്ധു പറയുന്നു. പിന്നാലെ പോയി അവരെ വീടുകളിൽ ചെന്ന് വേട്ടയാടിയെന്നും, രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും ശരീരങ്ങൾ ദൂരേക്കെടുത്തു കൊണ്ടുപോകാൻ ആവാത്തവിധത്തിലായിരുന്നെന്നും ദലിത്ബന്ധു പറയുന്നു.

ഇത്രയധികം പേരെ പ്രത്യേകം കുഴികളെടുത്തു മനുഷ്യോചിതമായി മറവു ചെയ്യുന്നത് നായർപ്പട്ടാളത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നി. തങ്ങൾ വെട്ടിക്കൊന്ന അവർണ്ണരുടെ മൃതദേഹങ്ങളെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട് “നല്ലവരായ” ശൂദ്രന്മാർ ശവത്തിൽ കുത്തുന്ന പ്രവൃത്തി ചെയ്ത് വർണ്ണാശ്രമധർമ്മമെന്ന സനാതന ഹിന്ദുമതത്തോടും അതിന്റെ കാതലായ ബ്രാഹ്മണ പൗരോഹിത്യ ആൺകോയ്‌മയോടുമുള്ള കൂറും ദാസ്യവും കാട്ടി. ഇരുനൂറോളം അവർണ്ണ ഇരകളുടെ ശവശരീരങ്ങൾ തൊട്ടടുത്തുള്ള ചളിനിറഞ്ഞ കുളത്തിലിട്ട് ചവിട്ടിയമർത്തി. അന്നു മുതലാണ് കിഴക്കേനടയിലെ കുളത്തിന് ദളവാക്കുളം എന്ന പേരുണ്ടായത്. മനുഷ്യമനസാക്ഷിയെ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഈ വർണ്ണാശ്രമധർമ്മ സംസ്ഥാപനത്തിനായുള്ള കിരാതമായ ജാതിക്കൊലയാണ് ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊല എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. വേലുദളവായും നായർപ്പടയും തന്നെയാണ് ഇതിന്റെ ഉത്തരവാദികൾ.

ദളവാക്കുളം സംഭവത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഈ കിരാതമായ ജാതിമർദ്ദനം വൈക്കത്തെയും തിരുവിതാംകൂറിലെയും അവർണ്ണരെ ആകെ കിടിലം കൊള്ളിക്കുന്നതായിരുന്നു. പലരും ചേർത്തലയിലേക്കും കുറവിലങ്ങാട്ടേക്കും കുടിയൊഴിഞ്ഞുപോയി. കുറവിലങ്ങാട്ടേക്ക് പോയവരാണ് കുറച്ചോവർ എന്നറിയപ്പെട്ടത്. മര്യാദാ പുരുഷോത്തമന്മാരായ രാമലക്ഷ്‌മണാദികൾ രാവണസോദരിയോട് ചെയ്തതുപോലെ അവർണ്ണരുടെ ചെവിയും മൂക്കും മുറിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ദളവായുടെയും നായർപ്പടയുടെയും മറ്റൊരു ക്രൂരവിനോദം. ഇതിന് സമാനമായ മർദ്ദനങ്ങൾ തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലും വേലുത്തമ്പി നടത്തിയിരുന്നു. നാടാർ സമുദായം ആകെ കാടുകയറേണ്ട ദുരവസ്ഥ വരെ ദളവ വേലുത്തമ്പി ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളതായി പ്രൊഫസർ ജെ. ഡാർവിൻ തന്റെ “ഒരു നഷ്ടജനതയും രാജ്യവും” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊല മനുസ്മൃതി അനുശാസിക്കുന്ന ഹൈന്ദവ ബ്രാഹ്മണ്യപരമായ ദണ്ഡനീതിക്ക് ഒരു ഉദാഹരണമാണെന്ന് ലേഖകൻ പറയുന്നു. ഇത്തരം നിരവധി ജാതിക്കൊലകളിലൂടെയും നിരന്തര മർദ്ദനങ്ങളിലൂടെയുമാണ് ജാതിക്കും ബ്രാഹ്മണ്യത്തിനും കീഴടങ്ങാതിരുന്ന അവർണ്ണരെ, പ്രത്യേകിച്ചും എഴുത്തും വായനയും ബൗദ്ധികവിചാരവുമുണ്ടായിരുന്ന ഈഴവരെ ചവിട്ടിയമർത്തുകയും ചിതറിക്കുകയും ചെയ്തത്. “ഇഞ്ചത്തലയും ഈഴത്തലയും ഒരുപോലെ നന്നായി ചതയ്ക്കണം” എന്ന വരേണ്യ പഴമൊഴി ഈ അവർണ്ണ മർദ്ദനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

പിന്നീടുള്ള സമരങ്ങളും നവോത്ഥാന നായകരും 1923-ൽ വൈക്കത്തിനു തെക്ക് വടയാറ്റിൽ നടന്ന എസ്.എൻ.ഡി.പി.യുടെ സമ്മേളനത്തിൽ കുമാരനാശാൻ ദളവാക്കുളം സമരത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചതായും, യോഗ പ്രാദേശിക നേതാവ് തലയോലപ്പറമ്പിലെ കെ.ആർ. നാരായണൻ അതച്ചടിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതായും ദലിത്ബന്ധു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ദണ്ഡനീതിയും ജാതിമർദ്ദനവും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലും തുടർന്നു. 1888-ലെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയിലൂടെ ബ്രാഹ്മണികമായ പ്രതിഷ്ഠാപനത്തെയും പൗരോഹിത്യ കുത്തകയെയും അട്ടിമറിച്ച നാരായണഗുരു വൈക്കത്തു വന്നപ്പോൾ ശിഷ്യനും മഹാകവിയുമായ കുമാരനാശാനൊപ്പം അദ്ദേഹത്തെ ജാതിക്കോമരങ്ങൾ തടയുകയും തിരിച്ചുപോകാൻ അന്ത്യശാസനം നൽകുകയും ചെയ്തു. അയ്യൻകാളിയെയും തന്റെ വില്ലുവണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി തീണ്ടൽക്കാരുടെ വളഞ്ഞവഴി നടന്നുപോകാൻ ഈ ശൂദ്രക്കോമരങ്ങൾ നിർബന്ധിക്കുകയുണ്ടായി.

നാണുഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനും കോൺഗ്രസ് നേതാവുമായ ടി.കെ. മാധവൻ കാക്കിനാടയിലും മറ്റും പോയി കോൺഗ്രസ് ദേശീയ നേതാക്കളെയും ഗാന്ധിജിയെയും കണ്ട് സംസാരിച്ചാണ് അഹിംസയിലൂന്നിയ സത്യഗ്രഹ സമരത്തിലേക്ക് വൈക്കത്തെ നയിച്ചത്. ജാതിയെയും തീണ്ടലിനെയും അവസാനിപ്പിക്കണം എന്ന നിശ്ചയവും ആശയവും സമരവും അനിഷേധ്യമാക്കിയത് അവർണ്ണരായ ബഹുജനങ്ങളുടെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട സമരങ്ങളിലൂടെയാണ്. അത് നാണുഗുരുവിനും മുൻപേ ആരംഭിക്കുന്നു. ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊല ഇവിടെ പരമ പ്രധാനമാണ്.

അറുനൂറു ദിവസത്തിലധികം നീണ്ട വൈക്കം സത്യഗ്രഹ സമരത്തിൽ സിഖുകാരടക്കമുള്ള ഇന്ത്യയിലെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും സജീവവും ക്രിയാത്മകവുമായ ഭൗതിക, ധാർമ്മിക പിന്തുണ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. നിരവധി അവർണ്ണ ബഹുജനങ്ങൾ ഈ കാലത്ത് സിഖ് മതമടക്കമുള്ള ന്യൂനപക്ഷ മതങ്ങളിലേക്ക് മാനസാന്തരം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നാണുഗുരു അക്കാലത്തു തന്നെ ആയിരം രൂപ സത്യഗ്രഹ സമരത്തിനു സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ജാതിജന്മിത്തത്തെയും വർണ്ണാശ്രമത്തെയും ഇനിയും താങ്ങിനിർത്താനാവില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ സവർണ്ണരിലെ സംഘടനാബോധമുള്ള മന്നം അടക്കമുള്ള നേതാക്കൾ “സവർണ്ണജാഥ”യും നയിച്ച് സമരവിജയത്തിൽ പങ്കാളിയായി.

നാണുഗുരുവിന് മുൻപ് തന്നെ അവർണ്ണർക്കായി അമ്പലം പണിത് പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയ കായംകുളത്തെ ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധ പണിക്കർ (1825-74) ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊലയ്ക്ക് ശേഷമാണ് 1850-ൽ വേഷംമാറി ഒരു ‘വേഷബ്രാഹ്മണനായി’ വൈക്കം അമ്പലത്തിൽ വരികയും താന്ത്രിക രീതികൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തത്. താന്ത്രിക വിധികൾ പഠിക്കാൻ മാത്രമല്ല, ജാതി ഹിന്ദുക്കളുടെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വിഹരിച്ച് ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊലയടക്കമുള്ള അവരുടെ കിരാതതന്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനും ദണ്ഡനീതിക്കാരെ വെല്ലുവിളിക്കാനും കൂടിയാവാം വേലായുധ പണിക്കർ വൈക്കത്തമ്പലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത്. ദളവാക്കുളം സമരം അനിഷേധ്യമായി തുറന്ന സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രക്ഷോഭത്തെ അരനൂറ്റാണ്ടിന് ശേഷം ആറാട്ടുപുഴ സജീവമാക്കുകയായിരുന്നു, അത് നാണുഗുരുവിന്റെ കാലത്ത് വീണ്ടും ഉദിച്ചു.

ദളവാക്കുളം: ഒരു ചരിത്രസ്മാരകം പ്രബുദ്ധരായ കേരള ജനതയുടെ ധീരമായ ജാതി വിരുദ്ധ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഐതിഹാസികമായ സ്ഥലനാമ അവശേഷിപ്പായ ദളവാക്കുളത്തെ ഒരു ചരിത്രസ്മാരകമായി സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് സാംസ്കാരിക, ചരിത്ര, രാഷ്ട്രീയ ബോധമുള്ള ഓരോ പൗരന്റെയും ജനപ്രതിനിധികളുടെയും പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സർക്കാരിന്റെയും പൊതുവായ ചുമതലയാണെന്ന് ലേഖനം അടിവരയിടുന്നു. വൈക്കം നഗരസഭയും രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ജനപ്രതിനിധികളും ഇക്കാര്യത്തിൽ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാധ്യമങ്ങൾക്കും അക്കാദമികൾക്കും ചരിത്രത്തെ ഉണർത്താനും പുതുതലമുറകളിലേക്ക് ജാതിക്കും ബ്രാഹ്മണ്യത്തിനുമെതിരായ മാനവിക ജനാധിപത്യ സംസ്കാരത്തെ വിനിമയം ചെയ്യാനുമുള്ള പ്രാഥമികമായ ധാർമ്മിക ബാധ്യത ഭരണഘടനാപരമായിത്തന്നെ ഉണ്ട്.

ബഹുജനങ്ങൾ സ്വന്തം ചരിത്രം മറക്കുമ്പോഴാണ് ഫാസിസം വീട്ടിലും നാട്ടിലും കാലുനാട്ടുന്നത് എന്നും ലേഖനം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ദളവാക്കുളം രക്തസാക്ഷികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നാടൻപാട്ട് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും വൈക്കത്തു സജീവമായിരുന്നു, 1924-ലെ ടി.കെ. മാധവന്റെ ദേശാഭിമാനി അത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വൈക്കത്തെ മാലു തണ്ടാറായിരുന്നു സമരനായകനെന്ന് ദലിത്ബന്ധു വിലയിരുത്തുന്നു. സി.വി. കുഞ്ഞിരാമൻ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ മാലു തണ്ടാറിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ലഘു ജീവചരിത്രം രചിക്കുകയുമുണ്ടായി. സുജിത് കെ.എസ്. എന്ന കലാകാരൻ ദളവാക്കുളം കൂട്ടക്കൊലയെക്കുറിച്ച് ഒരു ശില്പം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; ദ്വാരപാലകനെ കടിച്ചു ചവയ്ക്കുന്ന ഒരു തലയോട്ടിയാണിത്. ഇത് വൈക്കം കായൽക്കരയിൽ നിന്നും നമ്മെ നോക്കുന്നുണ്ട്